EUR-Lex Access to European Union law
This document is an excerpt from the EUR-Lex website
Document 62015CA0327
Case C-327/15: Judgment of the Court (Second Chamber) of 21 December 2016 (request for a preliminary ruling from the Østre Landsret) — TDC A/S v Teleklagenævnet, Erhvervs- og Vækstministeriet (Reference for a preliminary ruling — Electronic communications networks and services — Directive 2002/22/EC — Universal service — Articles 12 and 13 — Calculation of the cost of universal service obligations — Article 32 — Compensation for costs relating to additional mandatory services — Direct effect — Article 107(1) and Article 108(3) TFEU — Maritime radio safety and emergency services in Denmark and Greenland — National rules — Submission of an application for compensation for costs relating to additional mandatory services — Three-month time limit — Principles of equivalence and effectiveness)
Sprawa C-327/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – TDC A/S/Teleklagenævnet, Erhvervs- og Vækstministeriet (Odesłanie prejudycjalne — Sieci i usługi łączności elektronicznej — Dyrektywa 2002/22/WE — Usługa powszechna — Artykuły 12 i 13 — Określanie kosztów obowiązku świadczenia usługi powszechnej — Artykuł 32 — Rekompensata za koszty związane z dodatkowymi usługami obowiązkowymi — Bezpośredni skutek — Artykuł 107 ust. 1 i art. 108 ust. 3 — Usługi związane z bezpieczeństwem i ratownictwem morskim zapewniane w Danii i na Grenlandii — Przepisy krajowe — Złożenie wniosku o rekompensatę za koszty związane z dodatkowymi usługami obowiązkowymi — Termin trzech miesięcy — Zasady równoważności i skuteczności)
Sprawa C-327/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – TDC A/S/Teleklagenævnet, Erhvervs- og Vækstministeriet (Odesłanie prejudycjalne — Sieci i usługi łączności elektronicznej — Dyrektywa 2002/22/WE — Usługa powszechna — Artykuły 12 i 13 — Określanie kosztów obowiązku świadczenia usługi powszechnej — Artykuł 32 — Rekompensata za koszty związane z dodatkowymi usługami obowiązkowymi — Bezpośredni skutek — Artykuł 107 ust. 1 i art. 108 ust. 3 — Usługi związane z bezpieczeństwem i ratownictwem morskim zapewniane w Danii i na Grenlandii — Przepisy krajowe — Złożenie wniosku o rekompensatę za koszty związane z dodatkowymi usługami obowiązkowymi — Termin trzech miesięcy — Zasady równoważności i skuteczności)
Dz.U. C 53 z 20.2.2017, p. 13–14
(BG, ES, CS, DA, DE, ET, EL, EN, FR, HR, IT, LV, LT, HU, MT, NL, PL, PT, RO, SK, SL, FI, SV)
20.2.2017 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 53/13 |
Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – TDC A/S/Teleklagenævnet, Erhvervs- og Vækstministeriet
(Sprawa C-327/15) (1)
((Odesłanie prejudycjalne - Sieci i usługi łączności elektronicznej - Dyrektywa 2002/22/WE - Usługa powszechna - Artykuły 12 i 13 - Określanie kosztów obowiązku świadczenia usługi powszechnej - Artykuł 32 - Rekompensata za koszty związane z dodatkowymi usługami obowiązkowymi - Bezpośredni skutek - Artykuł 107 ust. 1 i art. 108 ust. 3 - Usługi związane z bezpieczeństwem i ratownictwem morskim zapewniane w Danii i na Grenlandii - Przepisy krajowe - Złożenie wniosku o rekompensatę za koszty związane z dodatkowymi usługami obowiązkowymi - Termin trzech miesięcy - Zasady równoważności i skuteczności))
(2017/C 053/15)
Język postępowania: duński
Sąd odsyłający
Østre Landsret
Strony w postępowaniu głównym
Strona skarżąca: TDC A/S
Strona pozwana: Teleklagenævnet, Erhvervs- og Vækstministeriet
Sentencja
1) |
Przepisy dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej), a w szczególności jej art. 32, powinny być interpretowane w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu przewidującemu mechanizm rekompensaty za świadczenie dodatkowych usług obowiązkowych, zgodnie z którym przedsiębiorstwo nie jest uprawnione do zrekompensowania mu przez państwo członkowskie kosztu netto świadczenia dodatkowej usługi obowiązkowej, jeśli zyski osiągnięte przez to przedsiębiorstwo z tytułu innych usług mieszczących się w zakresie obowiązku świadczenia usługi powszechnej przekraczają straty związane ze świadczeniem tej dodatkowej usługi obowiązkowej. |
2) |
Dyrektywa 2002/22 powinna być interpretowana w ten sposób, że sprzeciwia się ona uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym przedsiębiorstwo wyznaczone jako dostawca dodatkowych usług obowiązkowych ma prawo do zrekompensowania mu przez państwo kosztu netto świadczenia tych usług, tylko jeżeli koszt ten stanowi niesprawiedliwe obciążenie dla tego przedsiębiorstwa. |
3) |
Dyrektywa 2002/22 powinna być interpretowana w ten sposób, że sprzeciwia się ona uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym koszt netto ponoszony przez przedsiębiorstwo wyznaczone do wykonywania obowiązku świadczenia usługi powszechnej wynika z różnicy pomiędzy całością przychodów i całością kosztów związanych ze świadczeniem tej usługi, wliczając w to również te przychody i koszty, które przedsiębiorstwo to odpowiednio osiągałoby i ponosiło, gdyby nie było dostawcą usługi powszechnej. |
4) |
W sytuacji takiej jak sytuacja będąca przedmiotem postępowania głównego okoliczność, że przedsiębiorstwo odpowiedzialne za świadczenie dodatkowej usługi obowiązkowej zgodnie z art. 32 dyrektywy 2002/22 świadczy tę usługę nie tylko na terytorium Danii, ale również na terytorium Grenlandii, nie ma wpływu na wykładnię przepisów tej dyrektywy. |
5) |
Artykuł 32 dyrektywy 2002/22 powinien być interpretowany w ten sposób, że jest on bezpośrednio skuteczny w zakresie, w jakim zakazuje państwom członkowskim obciążania przedsiębiorstwa świadczącego dodatkową usługę obowiązkową całością lub częścią kosztów związanych ze świadczeniem tej usługi. |
6) |
Zasady lojalnej współpracy, równoważności i skuteczności powinny być interpretowane w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu takiemu jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, które na złożenie przez operatora zobowiązanego do świadczenia usługi powszechnej wniosków o rekompensatę za stratę poniesioną w roku wcześniejszym wyznacza termin trzech miesięcy od momentu wygaśnięcia terminu wyznaczonego temu operatorowi na przedstawienie sprawozdania rocznego właściwemu organowi krajowemu, z zastrzeżeniem, że termin ten nie jest mniej korzystny niż termin przewidziany w prawie krajowym w odniesieniu do podobnych wniosków oraz że nie czyni on praktycznie niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym wykonywania uprawnień przyznanych przedsiębiorstwom przez dyrektywę 2002/22, co powinien zbadać sąd odsyłający. |