1)

Czy przepisy rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 (1), a w szczególności jego art. 25, art. 17 ust. 3, art. 19, ewentualnie w związku także z art. 67, interpretować należy w ten sposób, że sprzeciwiają się one kontroli nieuczciwego charakteru warunków w zakresie ustalenia międzynarodowej jurysdykcji na podstawie dyrektywy 93/13/EWG (2) lub odpowiednich przepisów krajowych dokonujących jej transpozycji?

2)

Czy art. 25 ust. 1 zdanie pierwsze część ostatnia rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 („chyba że umowa ta jest nieważna pod względem materialnym”) interpretować należy w ten sposób, że dopuszcza on kontrolę treści – wykraczającą także poza zharmonizowany obszar prawa – na podstawie prawa krajowego państwa członkowskiego, w którym przypada jurysdykcja?

3)

Jeżeli na pytanie pierwsze i drugie udzielona zostanie odpowiedź przecząca:

Czy dla potrzeb kontroli nieuczciwego charakteru warunków na podstawie dyrektywy 93/13/EWG mające zastosowanie krajowe przepisy dokonujące jej transpozycji ustala się w oparciu o prawo państwa, w którym przypada jurysdykcja, czy też na podstawie legis causae w oparciu o prawo państwa członkowskiego, w którym wniesiono o rozpatrzenie sprawy?