13.7.2015   

EL

Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης

C 228/23

—

να ακυρώσει την απόφαση (ΚΕΠΠΑ) 2015/364 του Συμβουλίου, της 5ης Μαρτίου 2015, για την τροποποίηση της απόφασης 2014/119/ΚΕΠΠΑ σχετικά με περιοριστικά μέτρα κατά ορισμένων προσώπων, οντοτήτων και φορέων λόγω της κατάστασης στην Ουκρανία (ΕΕ 2015, L 62, σ. 25) και τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 2015/357 του Συμβουλίου, της 5ης Μαρτίου 2015, περί εφαρμογής του κανονισμού (ΕE) 208/2014 σχετικά με περιοριστικά μέτρα κατά ορισμένων προσώπων, οντοτήτων και φορέων ενόψει της κατάστασης στην Ουκρανία (ΕΕ 2015, L 62, σ. 1), στο μέτρο που αφορούν τον προσφεύγοντα·

—

επικουρικά, να κρίνει ότι το άρθρο 1, παράγραφος 1, της αποφάσεως 2014/119/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου της 5ης Μαρτίου 2014 (όπως έχει τροποποιηθεί) και το άρθρο 3, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΕ) 208/2014 του Συμβουλίου της 5ης Μαρτίου 2014 (όπως έχει τροποποιηθεί), δεν εφαρμόζονται στο μέτρο που αφορούν τον προσφεύγοντα, λόγω παρανομίας.

—

να καταδικάσει το Συμβούλιο στα δικαστικά έξοδα.

1.

Με τον πρώτο λόγο προβάλλεται ότι η απόφαση 2014/119/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου της 5ης Μαρτίου 2014, όπως έχει τροποποιηθεί (στο εξής: απόφαση), στο μέτρο που επιβάλλει περιοριστικά μέτρα σε βάρος του προσφεύγοντος, δεν συνάδει με τους σκοπούς που ρητά επικαλείται η απόφαση (μεταξύ άλλων τη δημοκρατία, το κράτος δικαίου, τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων) και δεν εντάσσεται στο πλαίσιο των αρχών και των σκοπών της Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας (ΚΕΠΠΑ) που παρατίθενται στο άρθρο 21 ΣΕΕ. Κατά συνέπεια η απόφαση δεν πληροί τους όρους του άρθρου 29 ΣΕΕ. Λόγω της ακυρότητας της αποφάσεως, το Συμβούλιο δεν μπορούσε να στηριχτεί στο άρθρο 215, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, για να θεσπίσει τον κανονισμό (ΕΕ) 208/2014 του Συμβουλίου, της 5ης Μαρτίου 2014, όπως έχει τροποποιηθεί (στο εξής: κανονισμός). Από τις πρόσφατες εξελίξεις καθίσταται σαφές ότι οι ανακριτικές και δικαστικές ουκρανικές αρχές δεν θα μεταχειριστούν τον προσφεύγοντα με δίκαιο, ανεξάρτητο και αμερόληπτο τρόπο.

2.

Με τον δεύτερο λόγο προβάλλεται ότι δεν πληρούνταν τα κριτήρια για να περιληφθεί ο προσφεύγων στο παράρτημα της αποφάσεως και του κανονισμού (από κοινού: προσβαλλόμενα μέτρα). Κατά τον χρόνο της καταχωρίσεως του προσφεύγοντος στον κατάλογο δεν διεξαγόταν σε βάρος του ποινική δίκη ενώπιον των ουκρανικών αρχών για κατάχρηση δημοσίου χρήματος ή δημόσιας περιουσίας ή για κατάχρηση εξουσίας, που θα ζημίωνε το ουκρανικό Δημόσιο.

3.

Με τον τρίτο λόγο προβάλλεται ότι το Συμβούλιο προσέβαλε τα δικαιώματα άμυνας και το δικαίωμα αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας του προσφεύγοντος. Δεν παρουσιάστηκαν στο προσφεύγοντα σοβαρά, αξιόπιστα και επαρκή στοιχεία που θα δικαιολογούσαν την επιβολή περιοριστικών μέτρων σε βάρος του. Συγκεκριμένα, δεν υπάρχουν στοιχεία από τα οποία να προκύπτει ότι εξετάστηκε προσεκτικά και αμερόληπτα αν οι λόγοι που προβλήθηκαν για τον επαναχαρακτηρισμό είναι βάσιμοι υπό το πρίσμα όσων υποστήριξε ο προσφεύγων.

4.

Με τον τέταρτο λόγο προβάλλεται ότι το Συμβούλιο δεν αιτιολόγησε επαρκώς στον προσφεύγοντα τους λόγους για τους οποίους περιλήφθηκε στον κατάλογο. Οι λόγοι δεν είναι λεπτομερείς και εξαντλούνται σε μια γενική και στερεότυπη διατύπωση.

5.

Με τον πέμπτο λόγο προβάλλεται ότι το Συμβούλιο προσέβαλε κατάφωρα τα θεμελιώδη δικαιώματα ιδιοκτησίας και φήμης του προσφεύγοντος. Τα περιοριστικά μέτρα δεν «προβλέπονταν από τον νόμο»· δεν συνοδεύονταν από τις κατάλληλες εγγυήσεις που θα έδιναν τη δυνατότητα στον προσφεύγοντα να εκθέσει αποτελεσματικά τις απόψεις του στο Συμβούλιο· δεν περιορίζονται σε συγκεκριμένο περιουσιακό στοιχείο που θεωρείται ότι αντιστοιχεί σε κατάχρηση δημοσίων πόρων ούτε περιορίζονται στο ύψος των πόρων των οποίων υποτίθεται ότι έγινε κατάχρηση· τα μέτρα αυτά θεωρήθηκαν ένδειξη ενοχής που είχε δυσμενείς συνέπειες σε άλλες έννομες τάξεις.

6.

Με τον έκτο λόγο προβάλλεται ότι το Συμβούλιο στηρίχθηκε σε ανακριβείς διαπιστώσεις πραγματικών περιστατικών. Είναι προδήλως εσφαλμένη η διαπίστωση ότι σε βάρος του προσφεύγοντος διεξάγεται ποινική δίκη ενώπιον των ουκρανικών αρχών για κατάχρηση δημοσίου χρήματος ή δημόσιας περιουσίας ή για κατάχρηση εξουσίας που θα ζημίωνε το Ουκρανικό Δημόσιο, όπως και η διαπίστωση ότι είναι πιθανόν να είναι ένοχος για τα ανωτέρω.

7.

Με τον έβδομο λόγο, ο οποίος προβάλλεται προς στήριξη της αναγνωρίσεως της παρανομίας των μέτρων, προβάλλεται ότι αν το άρθρο 1, παράγραφος 1, της αποφάσεως και το άρθρο 3, παράγραφος 1, του κανονισμού ερμηνευθούν υπό τη έννοια ότι περιλαμβάνουν (α) κάθε έρευνα των ουκρανικών αρχών, ανεξαρτήτως του αν υπάρχει δικαστική απόφαση ή διαδικασία που στηρίζει, ελέγχει ή επιβλέπει την έρευνα· και/ή (β) κάθε «κατάχρηση εξουσίας προσώπου που κατέχει δημόσιο αξίωμα με σκοπό το αδικαιολόγητο όφελος», ανεξαρτήτως του αν προβάλλεται ότι υπήρξε υπεξαίρεση δημοσίου χρήματος, τότε το κριτήριο του χαρακτηρισμού θα στερείτο νομικής βάσεως, λόγω του αυθαίρετου εύρους που θα προέκυπτε λόγω μιας τόσο ευρείας ερμηνείας και/ή θα ήταν δυσανάλογο με τους σκοπούς της οδηγίας και του κανονισμού. Επομένως, το κριτήριο του χαρακτηρισμού είναι παράνομο.