—

να ακυρώσει την απορριπτική απόφαση που εξέδωσε η Επιτροπή ή για την οποία είναι υπεύθυνη η Επιτροπή, ανεξαρτήτως του τρόπου απορρίψεως και του μερικού ή ολικού χαρακτήρα της, με την οποία απορρίφθηκαν τα αιτήματα που προέβαλε ο προσφεύγων-ενάγων με την από 13 Αυγούστου 2010 αίτηση που απηύθυνε στην ΑΔΑ το αργότερο στις 13 Αυγούστου 2010·

—

να ακυρώσει, εφόσον είναι αναγκαίο, το υπηρεσιακό σημείωμα της 22ας Δεκεμβρίου 2010, το οποίο περιήλθε στον προσφεύγοντα-ενάγοντα μετά τις 11 Φεβρουαρίου 2011·

—

να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής περί απορρίψεως, ανεξαρτήτως της μορφής της απορρίψεως αυτής, των αιτημάτων που προέβαλε ο προσφεύγων-ενάγων με την από 24 Φεβρουαρίου 2011 διοικητική ένσταση·

—

να υποχρεώσει την καθής-εναγομένη να καταβάλει στον προσφεύγοντα-ενάγοντα την ημερήσια αποζημίωση που προβλέπει το παράρτημα VII, άρθρο 10, του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των Υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και η οποία του οφείλεται: (α) βάσει της αποφάσεως της Επιτροπής της 18ης Μαρτίου 2002, περί της μεταθέσεως του προσφεύγοντος-ενάγοντος και της θέσεώς του στην αντιπροσωπεία της ΕΚ στη Λουάντα (Αγκόλα) στην έδρα της στις Βρυξέλλες, απόφαση που αποτελεί αντικείμενο της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου της 14ης Σεπτεμβρίου 2011, T-236/02, Marcuccio κατά Επιτροπής (που δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή)· (β) από 1ης Απριλίου 2002, ήτοι από την πρώτη ημέρα της προθεσμίας που άρχισε να τρέχει βάσει της αποφάσεως 18ης Μαρτίου 2002, και επί 120 ημέρες από την ημερομηνία αυτή·

—

να υποχρεώσει την καθής-εναγομένη να καταβάλει στον προσφεύγοντα-ενάγοντα τόκους επί των επίμαχων αποζημιώσεων, τόσο υπερημερίας όσο και αντισταθμιστικούς της νομισματικής υποτιμήσεως που πραγματοποιήθηκε κατά την περίοδο από τις 31 Ιουλίου 2002 έως την ημερομηνία καταβολής των εν λόγω αποζημιώσεων, με ετήσιο επιτόκιο 10 % και με ετήσια κεφαλαιοποίηση από τις 31 Ιουλίου 2002·

—

να καταδικάσει την καθής-εναγομένη στα δικαστικά έξοδα.