This document is an excerpt from the EUR-Lex website
Η αρχή της επικουρικότητας ορίζεται στο άρθρο 5 παράγραφος 3 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Στόχος της είναι να εξασφαλίζει ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται στο εγγύτερο δυνατό επίπεδο προς τον πολίτη, και ότι διενεργούνται διαρκείς έλεγχοι ώστε να εξακριβώνεται ότι η δράση σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) είναι δικαιολογημένη δεδομένων των διαθέσιμων δυνατοτήτων σε εθνικό, περιφερειακό ή τοπικό επίπεδο.
Πιο συγκεκριμένα, είναι η αρχή δυνάμει της οποίας η ΕΕ δεν αναλαμβάνει δράση (εκτός από τους τομείς που εμπίπτουν στην αποκλειστική της αρμοδιότητα), παρά μόνο εφόσον η δράση αυτή είναι πιο αποτελεσματική από την αντίστοιχη δράση σε εθνικό, περιφερειακό ή τοπικό επίπεδο.
Είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την αρχή της αναλογικότητας, η οποία ορίζει ότι καμία δράση της ΕΕ δεν πρέπει να υπερβαίνει τα δέοντα για την επίτευξη των στόχων των συνθηκών. Μια άλλη συναφής αρχή, η αρχή της δοτής αρμοδιότητας, δηλώνει ότι τυχόν τομείς πολιτικής που δεν έχουν συμφωνηθεί ρητά στις συνθήκες από όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ εξακολουθούν να εμπίπτουν στον τομέα αρμοδιότητάς τους.
Υπάρχουν δύο σχετικά πρωτόκολλα στο παράρτημα της Συνθήκης της Λισαβόνας:
Σε περίπτωση παραβίασης της αρχής της επικουρικότητας, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή των Περιφερειών ή τα κράτη μέλη μπορούν να κάνουν προσφυγή για μια πράξη που έχει εκδοθεί απευθείας στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.