EUR-Lex Access to European Union law
This document is an excerpt from the EUR-Lex website
Document 62011CN0504
Case C-504/11 P: Appeal brought on 30 September 2011 by ThyssenKrupp Ascenseurs Luxemburg Sàrl against the judgment of the General Court (Eighth Chamber) delivered on 13 July 2011 in Joined Cases T-144/07, T-147/07, T-148/07, T-149/07, T-150/07 and T-154/07 ThyssenKrupp Liften Ascenseurs and Others v European Commission
Υπόθεση C-504/11 P: Αναίρεση που άσκησε στις 30 Σεπτεμβρίου 2011 η ThyssenKrupp Ascenseurs Luxemburg Sàrl κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (όγδοο τμήμα) στις 13 Ιουλίου 2011 στις συνεκδικαζόμενες υποθέσεις T-144/07, T-147/07, T-148/07, T-149/07, T-150/07 και T-154/07, ThyssenKrupp Liften Ascenseurs κ.λπ. κατά Επιτροπής
Υπόθεση C-504/11 P: Αναίρεση που άσκησε στις 30 Σεπτεμβρίου 2011 η ThyssenKrupp Ascenseurs Luxemburg Sàrl κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (όγδοο τμήμα) στις 13 Ιουλίου 2011 στις συνεκδικαζόμενες υποθέσεις T-144/07, T-147/07, T-148/07, T-149/07, T-150/07 και T-154/07, ThyssenKrupp Liften Ascenseurs κ.λπ. κατά Επιτροπής
ΕΕ C 347 της 26.11.2011, p. 22–22
(BG, ES, CS, DA, DE, ET, EL, EN, FR, IT, LV, LT, HU, MT, NL, PL, PT, RO, SK, SL, FI, SV)
26.11.2011 |
EL |
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης |
C 347/22 |
Αναίρεση που άσκησε στις 30 Σεπτεμβρίου 2011 η ThyssenKrupp Ascenseurs Luxemburg Sàrl κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (όγδοο τμήμα) στις 13 Ιουλίου 2011 στις συνεκδικαζόμενες υποθέσεις T-144/07, T-147/07, T-148/07, T-149/07, T-150/07 και T-154/07, ThyssenKrupp Liften Ascenseurs κ.λπ. κατά Επιτροπής
(Υπόθεση C-504/11 P)
2011/C 347/32
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική
Διάδικοι
Αναιρεσείουσα: ThyssenKrupp Ascenseurs Luxemburg Sàrl (εκπρόσωπος: T. Schaper, Rechtsanwalt)
Αντίδικος κατ’ αναίρεση: Ευρωπαϊκή Επιτροπή
Αιτήματα της αναιρεσείουσας
Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
— |
να αναιρέσει στο σύνολό της την απόφαση που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (όγδοο τμήμα) στις 13 Ιουλίου 2011 στις συνεκδικαζόμενες υποθέσεις T-144/07, T-147/07, T-148/07, T-149/07, T-150/07 και T-154/07, ThyssenKrupp Liften Ascenseurs κ.λπ. κατά Επιτροπής, καθόσον απορρίπτει την προσφυγή και κατά το μέτρο που αφορά την αναιρεσείουσα, |
— |
επικουρικώς, να μειώσει αναλογικώς το πρόστιμο που επιβλήθηκε στην αναιρεσείουσα με το άρθρο 2 της προσβαλλόμενης αποφάσεως που εξέδωσε η Επιτροπή στις 21 Φεβρουαρίου 2007, |
— |
έτι επικουρικότερον, να αναπέμψει την υπόθεση για επανεξέταση στο Γενικό Δικαστήριο, |
— |
να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα της παρούσας διαδικασίας. |
Λόγοι αναιρέσεως και κύρια επιχειρήματα
Με την παρούσα αίτηση αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα στρέφεται κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο (όγδοο τμήμα) στις 13 Ιουλίου 2011 στην υπόθεση T-148/07 κ.λπ., ThyssenKrupp Liften Ascenseurs κ.λπ. κατά Επιτροπής, καθόσον η απόφαση αυτή απορρίπτει την προσφυγή που ασκήθηκε στις 7 Μαΐου 2007 προσφυγή κατά της αποφάσεως C(2007) 512 τελικό της Επιτροπής, της 21ης Φεβρουαρίου 2007, περί διαδικασίας εφαρμογής του άρθρου 81 ΕΚ (υπόθεση COMP/E-1/38.823 — ανελκυστήρες και κυλιόμενες κλίμακες), και στο μέτρο που αφορά την αναιρεσείουσα.
Η αναιρεσείουσα προβάλλει αναρμοδιότητα της Επιτροπής, παράβαση ουσιώδους τύπου, παράβαση της Συνθήκης ΕΚ και της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή οποιουδήποτε κανόνα δικαίου σχετικού με τη εφαρμογή τους, καθώς και κατάχρηση εξουσίας και προσβολή θεμελιωδών δικαιωμάτων, επικαλούμενη συνολικώς τρεις λόγους αναιρέσεως:
|
Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι η εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου επιβεβαίωση της αρμοδιότητας της Επιτροπής για την εφαρμογή της διαδικασίας είναι νομικώς εσφαλμένη. Κατά τη γνώμη της αναιρεσείουσας, το Γενικό Δικαστήριο όφειλε να έχει ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής λόγω μη εφαρμογής του άρθρου 101 ΣΛΕΕ (πρώην άρθρου 81 ΕΚ), δεδομένου ότι η προσαπτόμενη παράβαση είχε τοπικό και όχι διακρατικό χαρακτήρα. Ακόμη και αν το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι στα διαδικασία έχει εφαρμογή το άρθρο 101 ΣΛΕΕ, όφειλε να έχει λάβει υπόψη ότι, εν πάση περιπτώσει, η αρμοδιότητα της Επιτροπής δεν συνάδει με το σύστημα παραλλήλων αρμοδιοτήτων που θέσπισε ο κανονισμός 1/2003 (1) κατ’ εφαρμογή της ανακοίνωσης για το ευρωπαϊκό δίκτυο ανταγωνισμού. Τέλος, το Γενικό Δικαστήριο παρέλειψε να διαπιστώσει ότι η εκ των υστέρων κίνηση της διαδικασίας συνιστά παραβίαση της αρχής της νομιμότητας και της αρχής nullum crimen nulla poena sine lege που κατοχυρώνονται ως θεμελιώδη δικαιώματα. |
|
Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι είναι νομικώς εσφαλμένη η εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου επιβεβαίωση της απόφασης της Επιτροπής να θεωρήσει ότι η αναιρεσείουσα ευθύνεται εις ολόκληρον βάσει του συνολικού κύκλου εργασιών του ομίλου ThyssenKrupp AG. Συγκεκριμένα, η απόφαση παραβιάζει το άρθρο 23 του κανονισμού 1/2003, την αρχή του κράτους δικαίου υπό τη μορφή της αρχής nulla poena sine lege, την αρχή της αναλογικότητας των ποινών, την αρχή in dubio pro reo και την αρχή της υπαιτιότητας. Η απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου είναι νομικώς εσφαλμένη, στο μέτρο που στηρίζεται στην υπόθεση ότι μια θυγατρική εταιρία και η μητρική της (καθώς και λοιπές εταιρίες της συμπράξεως), αποτελούν οικονομική οντότητα, πράγμα που δικαιολογεί την εις ολόκληρον ευθύνη τους. Επιπλέον, και ανεξαρτήτως των ανωτέρω, η απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου παραβιάζει την αρχή της υπαιτιότητας, διότι επιβλήθηκε πρόστιμο στην αναιρεσείουσα και στη μητρική της εταιρία λόγω ευθύνης τους εις ολόκληρον. Επικουρικώς, υποστηρίζεται ότι το Γενικό Δικαστήριο επιβεβαίωσε την εις ολόκληρον ευθύνη παρά το γεγονός ότι δεν προκύπτει ο τρόπος επιμερισμού της ευθύνης στις εσωτερικές σχέσεις. |
|
Με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο παρέβη με την απόφασή του τη νομική υποχρέωση διεξοδικής εξετάσεως που υπέχει, δεδομένου ότι, αφενός, έλεγξε ανεπαρκώς κατά πόσον ο καθορισμός του αρχικού ποσού, ο αποτρεπτικός πολλαπλασιαστής και η πολλαπλή επιβολή προστίμου λόγω παράλληλων παραβάσεων συμφωνούν με την αρχή της αναλογικότητας και, αφετέρου, δεν έλαβε υπόψη το γεγονός ότι η Επιτροπή δεν συνεκτίμησε τη συνεργασία της αναιρεσείουσας, πράγμα που είχε ως συνέπεια την προσβολή του θεμελιώδους δικαιώματος σε δίκαιη δίκη και την απορρέουσα από το δικαίωμα αυτό εγγύηση για παροχή έννομης προστασίας. |
(1) Κανονισμός (ΕΚ) 1/2003 του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 2002, για την εφαρμογή των κανόνων ανταγωνισμού που προβλέπονται στα άρθρα 81 και 82 της συνθήκης; ΕΕ L 1της 4.1.2003, σ. 1.