This document is an excerpt from the EUR-Lex website
Document 52021PC0006
Proposal for a COUNCIL DECISION on the position to be taken on behalf of the European Union in the EU-CTC Joint Committee established by the Convention of 20 May 1987 on a common transit procedure as regards amendments to that Convention
Wniosek DECYZJA RADY w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Komisji Mieszanej UE–CTC ustanowionej na mocy Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej, dotyczącego zmian w tej konwencji
Wniosek DECYZJA RADY w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Komisji Mieszanej UE–CTC ustanowionej na mocy Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej, dotyczącego zmian w tej konwencji
COM/2021/6 final
KOMISJA EUROPEJSKA
Bruksela, dnia 13.1.2021
COM(2021) 6 final
2021/0002(NLE)
Wniosek
DECYZJA RADY
w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Komisji Mieszanej UE–CTC ustanowionej na mocy Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej, dotyczącego zmian w tej konwencji
UZASADNIENIE
1.Przedmiot wniosku
Niniejszy wniosek dotyczy decyzji ustalającej stanowisko, jakie należy zająć w imieniu Unii w Komisji Mieszanej UE–CTC 1 ds. wspólnego tranzytu („Komisja Mieszana”) w związku z przewidywanym przyjęciem decyzji w sprawie zmiany załączników do Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej 2 („konwencja”).
2.Kontekst wniosku
2.1.Konwencja
Konwencja ma na celu ułatwianie przemieszczania towarów między Unią Europejską a innymi państwami, które są umawiającymi się stronami konwencji. Konwencja poszerza zakres procedury unijnego tranzytu celnego 3 o umawiające się strony konwencji inne niż Unia Europejska i określa obowiązki przedsiębiorstw i organów celnych dotyczące towarów transportowanych zgodnie z tą procedurą z jednej umawiającej się strony do innej umawiającej się strony. Konwencja ta weszła w życie w dniu 1 stycznia 1988 r.
Unia Europejska jest umawiającą się stroną konwencji. Pozostałe umawiające się strony to Republika Islandii, Republika Macedonii Północnej, Królestwo Norwegii, Republika Serbii, Konfederacja Szwajcarska i Republika Turcji. Państwa te są określone w konwencji jako państwa wspólnego tranzytu.
2.2.Komisja Mieszana
Zadaniem Komisji Mieszanej jest zarządzanie konwencją i zapewnienie jej właściwego wykonania. Komisja Mieszana przyjmuje zmiany w załącznikach do konwencji w drodze decyzji.
Decyzje Komisji Mieszanej są przyjmowane przez umawiające się strony w drodze wzajemnego porozumienia 4 zgodnie z art. 14 ust. 2 konwencji.
2.3.Planowany akt Komisji Mieszanej
Na początku 2021 r. Komisja Mieszana ma przyjąć w drodze procedury pisemnej decyzję w sprawie zmiany załączników I i III do konwencji („planowany akt”).
Celem planowanego aktu jest dostosowanie konwencji do przepisów unijnego kodeksu celnego („UKC”) 5 oraz aktu delegowanego i aktu wykonawczego do UKC dotyczących procedury tranzytu i unijnego statusu celnego towarów, a także wprowadzenie niezbędnych zmian w załącznikach do konwencji w następstwie wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii 6 i przystąpienia Zjednoczonego Królestwa do konwencji. Są one następujące:
We wrześniu 2019 r. zmieniono art. 311 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 7 („akt wykonawczy”), który reguluje wniosek o przeniesienie odzyskania długu celnego 8 . Zmiana ta określa zasady dotyczące wniosku o przeniesienie obowiązku odzyskania należności w przypadku, gdy organ celny państwa zaangażowanego w operację tranzytową uzyska dowód, że zdarzenia powodujące powstanie długu miały miejsce na terytorium tego państwa. W takich przypadkach organ ten powinien zwrócić się do państwa wyjścia o przeniesienie na niego odpowiedzialności za rozpoczęcie odzyskiwania należności celnych. Państwo wyjścia powinno w określonym terminie potwierdzić, czy przekazuje kompetencje do rozpoczęcia odzyskiwania należności celnych wnioskującemu organowi celnemu. Należy zatem odpowiednio zmienić art. 50 załącznika I do konwencji, który odzwierciedla art. 311 aktu wykonawczego.
Załącznik 72-04 do aktu wykonawczego, w którym opisano procedurę ciągłości działania w odniesieniu do tranzytu unijnego, został zmieniony i jest stosowany od dnia 30 czerwca 2020 r. 9 Aby umożliwić większą elastyczność procedury ciągłości działania w tranzycie oraz ograniczyć formalności i koszty ponoszone przez organy celne, przedłużono ważność papierowych poświadczeń zabezpieczenia generalnego i poświadczeń zwolnienia z obowiązku złożenia zabezpieczenia. Należy odpowiednio zmienić art. 79 załącznika I do konwencji oraz dział III pkt 19.3 dodatku II do załącznika I do konwencji, który odzwierciedla część I rozdział III pkt 19.3 załącznika 72-04 do aktu wykonawczego.
Gdy UKC przestanie mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie z wyjątkiem Irlandii Północnej, Zjednoczone Królestwo przystąpi do konwencji jako odrębna umawiająca się strona 10 i zastosowanie będzie miał Protokół w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej załączony do Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej 11 . Konwencja zawiera odniesienia do państw członkowskich UE, krajów wspólnego tranzytu oraz odpowiednie kody krajów. Konieczne jest zatem wprowadzenie odpowiednich zmian w załączniku III do konwencji w celu rozróżnienia Zjednoczonego Królestwa w odniesieniu do Irlandii Północnej oraz wskazania, że w Irlandii Północnej zastosowanie ma UKC, w szczególności jeśli chodzi o przepisy dotyczące zabezpieczenia.
Stanowisko UE w sprawie projektu decyzji Komisji Mieszanej dotyczącej dalszych zmian konwencji opiera się na przepisach UE, które zostały już uzgodnione przez Radę (w szczególności w przepisach aktu delegowanego i aktu wykonawczego do unijnego kodeksu celnego). Elementy związane ze stosowaniem Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej są zgodne z tym Protokołem.
Planowany akt stanie się wiążący dla umawiających się stron zgodnie z art. 2 tej decyzji, który przewiduje jej wejście w życie z dniem jej przyjęcia.
Przepisy dotyczące ważności papierowych poświadczeń zabezpieczenia generalnego i poświadczeń zwolnienia z obowiązku złożenia zabezpieczenia powinny mieć zastosowanie z mocą wsteczną od dnia 30 czerwca 2020 r. Gwarantom należy zapewnić równe warunki na mocy prawa Unii i na mocy konwencji. Przedłużony okres ważności poświadczeń obowiązuje w unijnych przepisach prawa celnego już od dnia 30 czerwca 2020 r.
Przepisy dotyczące stosowania Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej będą miały zastosowanie od chwili, w której UKC przestanie mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie z wyjątkiem Irlandii Północnej, w której z kolei UKC będzie nadal obowiązywał po tej dacie, a Zjednoczone Królestwo przystąpi do konwencji jako odrębna umawiająca się strona.
Zgodnie z art. 15 ust. 3 konwencji decyzje zmieniające konwencję mają być realizowane przez umawiające się strony zgodnie z ich własnym prawodawstwem.
3.Stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii
Proponowane stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii, dotyczy dokonania zmian w załącznikach I i III do konwencji, aby dostosować je do:
·unijnego prawa celnego regulującego procedury tranzytu unijnego, a w szczególności zmienionego art. 311 aktu wykonawczego, który reguluje wniosek o przeniesienie obowiązku odzyskania długu celnego, oraz załącznika 72-04 do aktu wykonawczego w odniesieniu do ważności papierowych poświadczeń zabezpieczenia generalnego i zwolnienia z obowiązku złożenia zabezpieczenia stosowanych w ramach procedury ciągłości działania;
·stosowania Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej, a w szczególności, w stosownych przypadkach, w celu wprowadzenia rozróżnienia Zjednoczonego Królestwa w odniesieniu do Irlandii Północnej.
Proponowane stanowisko jest zgodne ze wspólną polityką handlową.
Proponowane zmiany konwencji, zapewniając pełną zgodność konwencji z obecnymi przepisami Unii, a tym samym stwarzając jednolite warunki sprzyjające konsekwentnemu wprowadzaniu przepisów dotyczących procedury tranzytu unijnego i wspólnej procedury tranzytowej, przyniosłyby znaczące i wymierne korzyści zarówno przedsiębiorstwom, jak i administracjom celnym.
4.Podstawa prawna
4.1.Proceduralna podstawa prawna
4.1.1.Zasady
W art. 218 ust. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewidziano przyjmowanie decyzji ustalających „stanowiska, które mają być zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy”.
Art. 15 ust. 3 konwencji stanowi, że Komisja Mieszana UE–CTC przyjmuje zmiany dodatków do konwencji w drodze decyzji.
4.1.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie
Komisja Mieszana jest organem utworzonym na mocy umowy, a mianowicie Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej.
Decyzja, która ma zostać przyjęta przez Komisję Mieszaną, stanowi akt mający skutki prawne. Planowany akt będzie wiążący na mocy prawa międzynarodowego zgodnie z art. 15 ust. 3 i art. 20 konwencji.
Planowany akt nie uzupełnia ani nie zmienia ram instytucjonalnych konwencji.
W związku z tym proceduralną podstawą prawną proponowanej decyzji jest art. 218 ust. 9 TFUE.
4.2.Materialna podstawa prawna
4.2.1.Zasady
Materialna podstawa prawna decyzji na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE zależy przede wszystkim od celu i treści planowanego aktu, w którego kwestii ma być zajęte stanowisko w imieniu Unii. Jeżeli planowany akt ma dwojaki cel lub dwa elementy składowe, a jeden z tych celów lub elementów da się określić jako główny, zaś drugi ma jedynie pomocniczy charakter, decyzja przyjęta na mocy art. 218 ust. 9 TFUE musi mieć jedną materialną podstawę prawną, tj. podstawę, której wymaga główny lub dominujący cel lub element składowy.
4.2.2.Zastosowanie w niniejszej sprawie
Główny cel i treść planowanego aktu odnoszą się do celu, jakim jest zapewnienie skutecznych procedur przekraczania granicy przez towary. Główny cel i treść planowanego aktu odnoszą się do wspólnej polityki handlowej.
Materialną podstawą prawną proponowanej decyzji jest zatem art. 207 TFUE.
4.3.Wniosek
Podstawą prawną proponowanej decyzji powinien być zatem art. 207 TFUE w związku z art. 218 ust. 9 TFUE.
5.Publikacja planowanego aktu
Ponieważ akt Komisji Mieszanej spowoduje zmianę konwencji i jej załączników, należy po jego przyjęciu opublikować go w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
2021/0002 (NLE)
Wniosek
DECYZJA RADY
w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Komisji Mieszanej UE–CTC ustanowionej na mocy Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej, dotyczącego zmian w tej konwencji
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207, w związku z jego art. 218 ust. 9,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)Konwencja o wspólnej procedurze tranzytowej 12 („konwencja”) została zawarta między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Austrii, Republiką Finlandii, Republiką Islandii, Królestwem Norwegii, Królestwem Szwecji i Konfederacją Szwajcarską w dniu 20 maja 1987 r. i weszła w życie w dniu 1 stycznia 1988 r.
(2)Zgodnie z art. 15 ust. 3 lit. a) konwencji Komisja Mieszana powołana na mocy tej konwencji może przyjmować w drodze decyzji zmiany dodatków do konwencji.
(3)Na początku 2021 r. Komisja Mieszana ma przyjąć decyzję w sprawie zmiany załączników I i III do konwencji.
(4)Należy ustalić stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii w Komisji Mieszanej, ponieważ decyzja w sprawie zmiany załączników I i III konwencji będzie dla Unii wiążąca.
(5)Art. 311 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 13 („akt wykonawczy”), który reguluje wniosek o przeniesienie obowiązku odzyskania długu celnego, został zmieniony 14 . Zgodnie z nowymi ust. 3 i 4, w przypadku gdy organ celny państwa zaangażowanego w operację tranzytową uzyska dowód na to, że zdarzenia powodujące powstanie długu miały miejsce na terytorium tego państwa, organ ten powinien zwrócić się do państwa wyjścia o przeniesienie na niego obowiązku rozpoczęcia odzyskiwania należności celnych. Państwo wyjścia powinno w określonym terminie potwierdzić, czy przekazuje kompetencje do rozpoczęcia odzyskiwania należności celnych wnioskującemu organowi celnemu. Należy zatem odpowiednio zmienić art. 50 załącznika I do konwencji, który odzwierciedla przepisy art. 311 aktu wykonawczego.
(6)Załącznik 72-04 do aktu wykonawczego, w którym opisano procedurę ciągłości działania w odniesieniu do tranzytu unijnego, został zmieniony 15 . Aby umożliwić większą elastyczność procedury ciągłości działania w tranzycie oraz ograniczyć formalności i koszty ponoszone przez organy celne, przedłużono ważność papierowych poświadczeń zabezpieczenia generalnego i poświadczeń zwolnienia z obowiązku złożenia zabezpieczenia. Należy zatem odpowiednio zmienić art. 79 załącznika I do konwencji oraz dział III pkt 19.3 dodatku II do załącznika I do konwencji, który odzwierciedla część I rozdział III pkt 19.3 załącznika 72-04 do aktu wykonawczego.
(7)Gdy UKC przestanie mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa i w Zjednoczonym Królestwie z wyjątkiem Irlandii Północnej, Zjednoczone Królestwo przystąpi do konwencji jako odrębna umawiająca się strona 16 i zastosowanie będzie miał Protokół w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej załączony do Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej 17 . Konwencja zawiera odniesienia do nazw państw członkowskich UE, krajów wspólnego tranzytu oraz odpowiednie kody krajów. Konieczne jest zatem wprowadzenie odpowiednich zmian w załączniku III do konwencji w celu rozróżnienia Zjednoczonego Królestwa w odniesieniu do Irlandii Północnej oraz wskazania, że w Irlandii Północnej zastosowanie ma UKC, w szczególności jeśli chodzi o przepisy dotyczące zabezpieczenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Stanowisko, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii na 33. lub kolejnym posiedzeniu Komisji Mieszanej albo w drodze procedury pisemnej w odniesieniu do zmian załączników do tej konwencji opiera się na projekcie decyzji Komisji Mieszanej załączonym do niniejszej decyzji.
Niewielkie zmiany w projekcie decyzji Komisji Mieszanej mogą zostać uzgodnione przez przedstawicieli Unii w Komisji Mieszanej bez konieczności przyjmowania kolejnej decyzji przez Radę.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Komisji.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
W imieniu Rady
Przewodniczący
KOMISJA EUROPEJSKA
Bruksela, dnia 13.1.2021
COM(2021) 6 final
ZAŁĄCZNIK
do
wniosku dotyczącego decyzji Rady
w sprawie stanowiska, jakie ma zostać zajęte w imieniu Unii Europejskiej w Komisji Mieszanej UE–CTC ustanowionej na mocy Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej, dotyczącego zmian w tej konwencji
PROJEKT
DECYZJA NR …/2021 Komisji Mieszanej UE–CTC ustanowionej na mocy Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej
z dnia … 2021 r.
zmieniająca załączniki I i III do konwencji
KOMISJA MIESZANA UE–CTC,
uwzględniając Konwencję z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej, w szczególności jej art. 15 ust. 3 lit. a),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)Zgodnie z art. 15 ust. 3 lit. a) Konwencji z dnia 20 maja 1987 r. o wspólnej procedurze tranzytowej 1 („konwencja”) Komisja Mieszana powołana na mocy tej konwencji może przyjmować w drodze decyzji zmiany w załącznikach do konwencji.
(2)Zmieniono 2 art. 311 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 3 , w którym to artykule określono wniosek o przekazanie obowiązku odzyskania długu celnego. Zgodnie z nowymi ust. 3 i 4 w przypadku otrzymania przez organ celny państwa zaangażowanego w operację tranzytową dowodu, że zdarzenia powodujące powstanie długu celnego miały miejsce na terytorium tego państwa, organ ten powinien zwrócić się do państwa wyjścia o przekazanie mu obowiązku rozpoczęcia odzyskiwania należności celnych. Państwo wyjścia powinno w określonym terminie potwierdzić, czy przekazuje kompetencje do rozpoczęcia odzyskania należności celnych wnioskującemu organowi celnemu. Należy zatem wprowadzić stosowne zmiany w art. 50 załącznika I do konwencji stanowiącego powtórzenie przepisów art. 311 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447.
(3)Załącznik 72-04 do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447, w którym opisano procedurę ciągłości działania w odniesieniu do tranzytu unijnego, został zmieniony 4 i ma zastosowanie od dnia 30 czerwca 2020 r. Zgodnie ze zmienionym rozdziałem III pkt 19.3 przedłużono ważność papierowych poświadczeń zabezpieczenia generalnego i poświadczeń zwolnienia z obowiązku złożenia zabezpieczenia przewidzianych w załączniku 72-04 do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447, aby umożliwić większą elastyczność w procedurze ciągłości działania w tranzycie oraz ograniczyć formalności i koszty ponoszone przez organy celne. Należy zatem odpowiednio zmienić art. 79 załącznika I do konwencji oraz dodatek II dział III pkt 19.3 załącznika I do konwencji, który stanowi odzwierciedlenie części I rozdział III pkt 19.3 załącznika 72-04 do wyżej wymienionego rozporządzenia wykonawczego. Zmiana ta również powinna mieć zastosowanie od dnia 30 czerwca 2020 r., aby zapewnić równe warunki gwarantom na mocy unijnych przepisów prawa celnego i konwencji.
(4)Formularze zobowiązań gwaranta określono dodatkach C1, C2, C4, C5 i C6 do załącznika III do konwencji. Formularze te zawierają wykaz państw członkowskich Unii i pozostałych umawiających się stron konwencji. Decyzją nr 2/2018 5 Komisji Mieszanej UE–CTC usunięto odniesienia do Zjednoczonego Królestwa jako państwa członkowskiego Unii i dodano odniesienie do Zjednoczonego Królestwa jako państwa wspólnego tranzytu od dnia, w którym przystąpienie Zjednoczonego Królestwa jako odrębnej umawiającej się strony stanie się skuteczne. Ponadto, w związku ze stosowaniem Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej 6 , w odniesieniu do operacji tranzytu unijnego Irlandia Północna powinna jednak zostać wymieniona w wykazie w sposób wskazujący, że wszelkie zabezpieczenia ważne w państwach członkowskich UE muszą być ważne także w Irlandii Północnej.
(5)W wyniku stosowania Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej oraz zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 471/2009 7 wprowadzono nowy kod „XI” 8 w celu rozróżnienia Zjednoczonego Królestwa w odniesieniu do Irlandii Północnej. Należy odpowiednio zmienić stosowanie kodów krajów określonych w dodatku A2 i dodatku B1 do załącznika III do konwencji.
(6)W celu zapewnienia prawidłowego stosowania nowego kodu „XI” wszystkie oznaczenia w konwencji odnoszące się do stosowania kodów krajów powinny odnosić się do dodatku A2 lub dodatku B1 do załącznika III do konwencji.
(7)Decyzja nr 2/2018 Komisji Mieszanej UE–CTC wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2021 r., natomiast decyzja nr 1/2019 9 Komisji Mieszanej UE–CTC weszła w życie z dniem 4 grudnia 2019 r. Decyzją nr 1/2019 wprowadzono nową nazwę „Republika Macedonii Północnej” na formularzach zobowiązań gwaranta określonych w dodatkach C1, C2, C4, C5 i C6 do załącznika III do konwencji, natomiast decyzja nr 2/2018 wprowadziła omyłkowo starą nazwę „była jugosłowiańska republika Macedonii” w dodatkach C1, C2 i C4. W związku z tym należy przywrócić na tych formularzach nową nazwę „Republika Macedonii Północnej”.
Należy zatem odpowiednio zmienić konwencję,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ
Artykuł 1
1)W załączniku I do konwencji wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem A do niniejszej decyzji.
2)W załączniku III do konwencji wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem B do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Pkt 2 i 3 załącznika A stosuje się od dnia 30 czerwca 2020 r.
Pkt 1–4 załącznika B stosuje się od dnia przystąpienia Zjednoczonego Królestwa do konwencji jako umawiająca się strona.
Sporządzono w ...
W imieniu Komisji Mieszanej
Przewodniczący
Załącznik A
W załączniku I do konwencji wprowadza się następujące zmiany:
1)w art. 50 dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu:
„3. W przypadku otrzymania przez organ celny państwa zaangażowanego we wspólną operację tranzytową dowodu, przed upływem terminu, o którym mowa w art. 114 ust. 2 lit. a), że miejsce zdarzenia, w którym powstał dług, znajduje się na jego terytorium, organ ten niezwłocznie, a w każdym razie w tym terminie, wysyła należycie uzasadniony wniosek do organu celnego państwa wyjścia o przekazanie obowiązku rozpoczęcia odzyskiwania należności celnych.
4. Organ celny państwa wyjścia potwierdza otrzymanie wniosku złożonego zgodnie z ust. 3 i informuje wzywający organ celny, w terminie 28 dni od daty wysłania wniosku, czy przyjmuje wniosek, i przekazuje organowi wnioskującemu obowiązek rozpoczęcia odzyskania należności celnych.”;
2)w art. 79:
a)ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. Okres ważności poświadczenia zabezpieczenia generalnego lub poświadczenia zwolnienia z obowiązku składania zabezpieczenia nie może przekroczyć pięciu lat. Urząd celny zabezpieczenia może jednak przedłużyć ten okres jednorazowo o nie więcej niż pięć lat.”;
b)po ust. 2 dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu:
„3. Jeżeli w okresie ważności poświadczenia urząd celny zabezpieczenia zostanie poinformowany, że w wyniku licznych zmian poświadczenie nie jest wystarczająco czytelne i może zostać odrzucone przez urząd celny wyjścia, urząd celny zabezpieczenia unieważnia poświadczenie i w razie potrzeby wydaje nowe.
4. Poświadczenia o okresie ważności wynoszącym dwa lata zachowują ważność. Urząd celny zabezpieczenia może przedłużyć ich okres ważności o drugi okres nie dłuższy niż pięć lat.”;
3)w dodatku II dział III pkt 19.3 otrzymuje brzmienie:
„19.3 Okres ważności poświadczenia zabezpieczenia generalnego lub poświadczenia zwolnienia z obowiązku składania zabezpieczenia nie może przekroczyć pięciu lat. Urząd celny zabezpieczenia może jednak przedłużyć ten okres jednorazowo o nie więcej niż pięć lat.
Jeżeli w okresie ważności poświadczenia urząd celny zabezpieczenia zostanie poinformowany, że w wyniku licznych zmian poświadczenie nie jest wystarczająco czytelne i może zostać odrzucone przez urząd celny wyjścia, urząd celny zabezpieczenia unieważnia poświadczenie i w razie potrzeby wydaje nowe.
Poświadczenia o okresie ważności wynoszącym dwa lata zachowują ważność. Urząd celny zabezpieczenia może przedłużyć ich okres ważności o drugi okres nie dłuższy niż pięć lat.”.
Załącznik B
W załączniku III do konwencji wprowadza się następujące zmiany:
1)w dodatku A1 tytuł II dział II pkt B dotyczący danych umieszczonych w zgłoszeniu tranzytowym tiret „NUMER GWARANCJI” słowa „(kod kraju ISO alfa 2)” w treści pola 2 zastępuje się słowami:
„(kod kraju zawarty w dodatku A2)”;
2)w dodatku A2 pkt 1 dodaje się zdanie w brzmieniu:
„XI stosuje się w odniesieniu do Irlandii Północnej.”;
3)w dodatku A4 pkt 1 słowa „(kod kraju ISO alpha 2)” w treści pola 2 zastępuje się słowami:
„(kod kraju zawarty w dodatku A2)”;
4)w dodatku B1 pole 51 wprowadza się następujące zmiany:
a)słowa „GBZjednoczone Królestwo” zastępuje się słowami:
„GB Zjednoczone Królestwo (z wyłączeniem Irlandii Północnej)”;
b)do wykazu dodaje się pozycję w brzmieniu:
„XI Irlandia Północna”;
5)w dodatku C1 pkt 1 wprowadza się następujące zmiany:
a)słowa „byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii” zastępuje się słowami „Republiki Macedonii Północnej”;
b)do słów „Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej3” dodaje się, przed przypisem końcowym 3, przypis końcowy 3a w brzmieniu:
„Na podstawie Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej do Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej do celów niniejszego zabezpieczenia Irlandię Północną uznaje się za część Unii Europejskiej. W związku z tym gwarant mający siedzibę na obszarze celnym Unii Europejskiej wskazuje adres do doręczeń lub wyznacza przedstawiciela w Irlandii Północnej, jeżeli zabezpieczenie może być tam wykorzystane. Jeżeli jednak zabezpieczenie, w kontekście wspólnego tranzytu, jest ważne w Unii Europejskiej oraz w Zjednoczonym Królestwie, jeden adres do doręczeń lub wyznaczony przedstawiciel w Zjednoczonym Królestwie może obejmować wszystkie części Zjednoczonego Królestwa, w tym Irlandię Północną.”;
6)w dodatku C2 pkt 1 wprowadza się następujące zmiany:
a)słowa „byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii” zastępuje się słowami „Republiki Macedonii Północnej”;
b)do słów „Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej” dodaje się przypis końcowy 2a w brzmieniu:
„Na podstawie Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej do Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej do celów niniejszego zabezpieczenia Irlandię Północną uznaje się za część Unii Europejskiej. W związku z tym gwarant mający siedzibę na obszarze celnym Unii Europejskiej wskazuje adres do doręczeń lub wyznacza przedstawiciela w Irlandii Północnej, jeżeli zabezpieczenie może być tam wykorzystane. Jeżeli jednak zabezpieczenie, w kontekście wspólnego tranzytu, jest ważne w Unii Europejskiej oraz w Zjednoczonym Królestwie, jeden adres do doręczeń lub wyznaczony przedstawiciel w Zjednoczonym Królestwie może obejmować wszystkie części Zjednoczonego Królestwa, w tym Irlandię Północną.”;
7)w dodatku C4 pkt 1 wprowadza się następujące zmiany:
a)słowa „byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii” zastępuje się słowami „Republiki Macedonii Północnej”;
b)do słów „Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej3” dodaje się, przed przypisem końcowym 3, przypis końcowy 3a w brzmieniu:
„Na podstawie Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej do Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej do celów niniejszego zabezpieczenia Irlandię Północną uznaje się za część Unii Europejskiej. W związku z tym gwarant mający siedzibę na obszarze celnym Unii Europejskiej wskazuje adres do doręczeń lub wyznacza przedstawiciela w Irlandii Północnej, jeżeli zabezpieczenie może być tam wykorzystane. Jeżeli jednak zabezpieczenie, w kontekście wspólnego tranzytu, jest ważne w Unii Europejskiej oraz w Zjednoczonym Królestwie, jeden adres do doręczeń lub wyznaczony przedstawiciel w Zjednoczonym Królestwie może obejmować wszystkie części Zjednoczonego Królestwa, w tym Irlandię Północną.”;
8)w dodatku C5 wiersz 7 wprowadza się następujące zmiany:
1)do słów „Zjednoczone Królestwo” dodaje się przypis (**) w brzmieniu:
2)„(**) Na podstawie Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej do Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej do celów niniejszego zabezpieczenia Irlandię Północną należy uznać za część Unii Europejskiej.”;
9)w dodatku C6 wiersz 6 wprowadza się następujące zmiany:
1)do słów „Zjednoczone Królestwo” dodaje się przypis (**) w brzmieniu:
2)„(**) Na podstawie Protokołu w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej do Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej do celów niniejszego zabezpieczenia Irlandię Północną należy uznać za część Unii Europejskiej.”.