PL

|| KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH

Bruksela, dnia 14 lipca 2004

COM(2004) 486 wersja ostateczna

2004/0155 (COD) 2004/0159 (COD) Tom I

 

Wniosek dotyczący

DYREKTYW PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

przekształcający dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. odnoszącą się do podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe oraz dyrektywę Rady 93/6/EWG z dnia 15 marca 1993 r. w sprawie adekwatności kapitałowej przedsiębiorstw inwestycyjnych i instytucji kredytowych

(przedstawiony przez Komisję) {SEC(2004) 921}

UZASADNIENIE

1.           ZASADY OGÓLNE

Wspólny rynek finansowy na obszarze UE będzie czynnikiem odgrywającym kluczową rolę w promowaniu konkurencyjności gospodarki europejskiej i obniżeniu kosztów kapitałowych ponoszonych przez przedsiębiorstwa. Plan działań branży usług finansowych zapowiada na rok 2004 dyrektywę w sprawie nowych zasad adekwatności kapitałowej instytucji kredytowych i przedsiębiorstw inwestycyjnych idącą w parze z z postępem, jaki dokonał się w tej dziedzinie na szczeblu G-10 Bazylejskiego Komitetu ds. Nadzoru Bankowego[1].

Uzgodnienie przez Bazylejski Komitet ds. Nadzoru Bankowego G-10 tak zwanej Umowy Bazylejskiej w 1988 r. (Bazylea I) doprowadziło do przyjęcia minimalnych wymogów kapitałowych w ponad 100 krajach[2]. Zbiegło się to z przyjęciem kluczowych dyrektyw UE (dyrektywa 89/299/EWG z dnia 17 kwietnia 1989 r. w sprawie funduszy własnych, dyrektywa 89/647/EWG z dnia 18 grudnia 1989 r. w sprawie wskaźnika wypłacalności, skonsolidowane w dyrektywie 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. odnoszącej się do podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe).

Dyrektywy te dotyczyły ryzyka ponoszonego przez instytucje kredytowe w związku z ich działalnością w zakresie udzielania kredytów. Dyrektywa 93/6/EWG z dnia 15 marca 1993 r. w sprawie adekwatności kapitałowej przedsiębiorstw inwestycyjnych i instytucji kredytowych objęła zasadami dotyczącymi ryzyka kredytowego i ryzyka rynkowego również firmy inwestycyjne.

1) Potrzeba ulepszonych wymogów europejskich.

Istniejące zasady przyczyniły się w znacznym stopniu do tworzenia jednolitego rynku i wysokich norm ostrożnościowych. Zauważono jednak różne istotne braki.

1. Skutkiem pobieżnych oszacowań ryzyka kredytowego jest bardzo pobieżny pomiar ryzyka, co grozi utratą zaufania do owych oszacowań.

2. Możliwość arbitrażu kapitałowego: innowacją na rynku jest umożliwienie instytucjom finansowym skutecznego arbitrażu w przypadkach rozbieżności pomiędzy własną alokacją kapitału z tytułu ryzyka i minimalnymi wymogami kapitałowymi.

3. Brak uznania skutecznego poziomu ograniczenia ryzyka: obecnie obowiązujące dyrektywy nie przewidują odpowiednich poziomów uznania technik ograniczania ryzyka.

4. Nieuwzględnienie wszystkich rodzajów ryzyka w istniejących dyrektywach, w tym ryzyka operacyjnego, które nie podlega żadnym narzutom kapitałowym.

5. Brak wymogu oceny przez nadzorców faktycznego profilu ryzyka instytucji kredytowych w celu potwierdzenia adekwatności utrzymywanego kapitału w odniesieniu do danego profilu ryzyka.

6. Brak wymogu współpracy w zakresie nadzoru: w warunkach rosnącej transgraniczności rynku władze muszą skutecznie współpracować ze sobą w zakresie nadzoru grup transgranicznych celem zmniejszenia obciążeń regulacyjnych.

7. Braki w zakresie ujawniania informacji rynkowych: obecnie obowiązujące dyrektywy nie ułatwiają skutecznej dyscypliny rynkowej w odniesieniu do udzielania uczestnikom rynku rzetelnych informacji pozwalających im na dokonywanie uzasadnionych ocen.

8. Brak elastyczności obowiązujących rozwiązań prawnych: obecny system unijny jest zbyt mało elastyczny, by mógł nadążyć za gwałtownym rozwojem rynków finansowych i praktyk zarządzania ryzykiem oraz za udoskonaleniami w dziedzinie narzędzi regulacyjnych i nadzoru.

Co stałoby się, gdyby zaniechano zmian polityki?

Istnieje jednomyślność co do tego, że obecna sytuacja jest nie do przyjęcia. Utrzymywałoby się nadal niedopasowanie wymogów kapitałowych i ryzyka, powodując ograniczoną skuteczność zasad ostrożności oraz zwiększone ryzyko dla konsumentów i stabilności finansowej. Nadal nieuwzględniony pozostałby pełen zakres ryzyka podejmowanego przez niektóre instytucje finansowe. Co więcej, brak byłoby wówczas aktywnej promocji i uznawania najnowszych i najskuteczniejszych technik zarządzania ryzykiem, a grupy świadczące usługi finansowe w więcej niż jednym Państwie Członkowskim byłby nadal nieproporcjonalnie obciążone na skutek istnienia wielu poziomów regulacji i nadzoru. Wreszcie, UE straciłaby możliwość odpowiedniego wykorzystania przyszłych zmian, biorąc pod uwagę trudności związane z szybką aktualizacją obecnych rozwiązań prawnych UE. W obliczu proponowanego wdrożenia na powszechną skale nowej Umowy Bazylejskiej sektor usług finansowych UE byłby w bardzo niekorzystnej sytuacji w porównaniu z konkurencją spoza Unii.

2) Koncepcja dyrektywy:

Plan działań branży usług finansowych opracowany przez Komisję w 1998 r. stwierdza, że UE potrzebuje dokładnych, aktualnych i stosowanych konsekwentnie w różnych krajach standardów ostrożnościowych. Powinny być one również adekwatne, uznając ograniczenie ryzyka wynikającego z kontekstu danej ekspozycji na ryzyko, a w szczególności kontekstu kredytowania konsumentów oraz małych i średnich przedsiębiorstw. Zasady te powinny dotyczyć zarówno instytucji kredytowych jak i przedsiębiorstw inwestycyjnych (równe reguły gry), muszą być jednak proporcjonalne i brać w pełni pod uwagę zróżnicowanie instytucji finansowych UE.

2.           Konsultacje i ocena wpływu

a) Konsultacje z zainteresowanymi stronami

Komisja prowadzi konsultacje z zainteresowanymi stronami od listopada 1999 r. Opublikowano trzy kompletne dokumenty konsultacyjne 22 listopada 1999 r., 5 lutego 2001 r. oraz 1 lipca 2003 r. Dnia 18 listopada 2002 r. odbył się szeroki dialog z zainteresowanymi stronami. Opublikowano dokumenty konsultacyjne dotyczące konkretnych kwestii technicznych („nieruchomości i obligacje zabezpieczone” dnia 7 kwietnia 2003 r.; „straty oczekiwane i straty nieoczekiwane” dnia 26 listopada 2003 r.; „przedsiębiorstwa wspólnego inwestowania” dnia 3 lutego 2004 r.).

Komentatorzy w większości wyrazili poparcie dla głównych celów projektu. W związku z poparciem dla zwiększonej wrażliwości na ryzyko prowadzącej do większej stabilności finansowej istnieje pilna potrzeba aktualizacji zasad jako reakcja na znaczny rozwój technik pomiaru ryzyka i zarządzania ryzykiem w sektorze usług finansowych oraz odzwierciedlenie zwiększonego stopnia złożoności przepisów prawnych i nadzorczych. Istnieje silne poparcie dla stanowiska Komisji mówiącego o tym, że uregulowania w zakresie kapitału własnego w UE powinny zostać zmienione zgodnie z nowymi uregulowaniami międzynarodowymi, jednak z zachowaniem koniecznych różnic uwzględniających specyfikę UE.

Instytucje o mniej złożonej strukturze

Powszechnym i silnym poparciem cieszy się w Europie idea stosowania nowych przepisów do wszystkich instytucji kredytowych oraz dostawców usług inwestycyjnych, bez względu na ich formę prawną czy też stopień złożoności struktury organizacyjnej, również dlatego, aby uniknąć powstania instytucji „drugiej kategorii”, co mogłoby mieć miejsce w przypadku wykluczenia niektórych instytucji nich. Odzwierciedla to pogląd, że zaproponowane nowe uregulowania zostały opracowane tak, by spełniać cel szerokiego zastosowania.

Elastyczność nowej dyrektywy

Istnieje nadal szerokie i silne przekonanie, że wynikające z zaproponowanej koncepcji, nowe uregulowania pozwalają lepiej reagować na rynek i innowacje w zakresie nadzoru tak, aby sektor usług finansowych UE był optymalnie skuteczny i konkurencyjny. Zainteresowane strony popierają koncepcję, według której w poszczególnych artykułach dyrektywy określa się trwałe zasady i cele, zaś bardziej szczegółowe i techniczne przepisy zawarte są w załącznikach. Procedura wnoszenia poprawek do załączników musi gwarantować możliwość szerokich i skutecznych konsultacji z zainteresowanymi stronami.

Przedsiębiorstwa inwestycyjne

Wprowadzono znaczące modyfikacje uwzględniające obawy wyrażone przez niektóre podmioty z sektora przedsiębiorstw inwestycyjnych dotyczące konieczności stosowania się do wymogów kapitałowym postrzeganym jako przeznaczone raczej dla instytucji kredytowych.

Złożoność

W odpowiedzi na prośby o uproszczenie i skrócenie zapisów Komisja zwiększyła przejrzystość i łatwość korzystania z tekstu. Jego struktura będzie atrakcyjna dla instytucji chcących stosować proste zasady lub pragnących stopniowo przechodzić do bardziej złożonych zasad kapitałowych. Zaproponowane nowe ramy prawne zawierają wiele opcji i metod o różnym stopniu złożoności.

Od roku 1999 odbyło się kilka szczegółowych konsultacji. Wniosek uwzględnia bardzo szczegółowe i przydatne uwagi przestawione przez zainteresowane strony, w szczególności sektor bankowy i przedsiębiorstwa inwestycyjne.

b) Ocena wpływu

Przeprowadzono wszechstronną ocenę wpływu w celu określenia, czy istnieje potrzeba działań na poziomie UE, a jeśli tak to jakich.

Komitet Bazylejski opublikował opracowanie dotyczące wpływu ilościowego (QIS3) zawierające ocenę wpływu nowych propozycji bazylejskich na minimalne wymogi kapitałowe banków, sporządzoną przez instytucje kredytowe w 40 krajach. Komisja zaangażowała się w objęcie opracowaniem również tych krajów UE, które nie były reprezentowane w Bazylei. Do najważniejszych wniosków należy fakt, że nowe zasady zmniejszą wymogi kapitałowe dla instytucji kredytowych UE o ok. 5 % w porównaniu do obecnego poziomu. Ponadto wyniki stosowania różnych metod są zgodne z założonymi celami, w szczególności połączenie neutralności kapitałowej z odpowiednimi zachętami dla instytucji skłaniającymi do przyjęcia bardziej złożonej metody. Wreszcie, mniejsze krajowe instytucje kredytowe stosujące metodę uproszczoną będą miały do czynienia z nieco zmniejszonymi narzutami kapitałowymi; narzuty kapitałowe w przypadku większych instytucji kredytowych działających na rynku międzynarodowym, przyjmujących metodę bardziej kompleksową pozostaną w większości bez zmian; mniejsze, lecz wyspecjalizowane, instytucje kredytowe o złożonej strukturze, które przyjmą metodę kompleksową mogą spotkać się ze znacznie niższymi wymogami kapitałowymi niż obecnie. Co ważne, głównym źródłem obniżki wymogów kapitałowych jest portfel detaliczny, złożony głównie z kredytów dla małych i średnich przedsiębiorstw (MSP) poniżej 1 mln EUR oraz mieszkaniowych kredytów hipotecznych. Głównym źródłem zrównoważenia omawianego zmniejszenia wymogów kapitałowych dla instytucji kredytowych jest nowy narzut kapitałowy związany z ryzykiem operacyjnym.

Ponadto w odpowiedzi na prośbę wyrażoną podczas szczytu Rady Europejskiej w Barcelonie Komisja zleciła sporządzenie opracowania na temat konsekwencji projektu proponowanych wymogów kapitałowych dla instytucji kredytowych i przedsiębiorstw inwestycyjnych w UE[3]. Ostateczne sprawozdanie sporządzone przez PricewaterhouseCoopers zawiera pozytywną ocenę wpływu (z wyjątkiem jedynie dwóch obszarów, mianowicie przedsiębiorstw inwestycyjnych i kapitału podwyższonego ryzyka, uwzględnionych we wniosku Komisji).[4] Główne wnioski sprowadzają się do stwierdzenia, że nowe ramy wymogów kapitałowych powinny przynieść korzyści UE i wpłynąć pozytywnie na przepisy ostrożnościowe w UE. Wymogi kapitałowe instytucji kredytowych w UE powinny zmniejszyć się o ± 5 % (90 mld EUR) i przełożyć się na wzrost zysków w skali rocznej w wysokości ± 10-12 mld EUR. Nie stwierdzono aspektów niekorzystnych dla mniejszych instytucji kredytowych ani też prawdopodobieństwa połączeń lub konsolidacji wymuszonych nowym systemem. Decyzja o objęciu dyrektywą wszystkich instytucji kredytowych nie wpłynie niekorzystnie na konkurencyjność firm w UE, podobnie jak decyzja Stanów Zjednoczonych dotycząca stosowania jedynie metody kompleksowej w przypadku ok. 20 dużych instytucji kredytowych nie jest czynnikiem wpływającym istotnie na konkurencję. Koszty wprowadzenia w życie nowych przepisów przez instytucje kredytowe w UE nie wynikają jedynie z Umowy Bazylejskiej II i wiele z nich (być może nawet 80 %) i tak zostałoby ponisionych, chociaż w dłuższym okresie. Istotnym jest fakt, że omawiane przepisy nie będą miały żadnego negatywnego wpływu na dostępność i koszty finansowania MŚP w większości Państw Członkowskich (efekt „procykliczności” jest mniejszy i mniej szkodliwy niż przy obecnych przepisach). Obawy MŚP wynikają z posiadania niedostatecznych informacji i niezrozumienia Umowy Bazylejskiej II. Wpływ makroekonomiczny Umowy Bazylejskiej II na gospodarkę UE jest niewielki – możliwy jest łagodny spadek podaży obniżający koszt kapitału dla firm i generujący wzrost PKB w UE o 0,07 %. Nowe uregulowania w zakresie kapitału własnego powszechnie zmniejszą wrażliwość systemu bankowego dzięki większej świadomości ryzyka i lepszemu zarządzaniu ryzykiem, a skuteczniejsza alokacja kapitału powinna mieć długoterminowy korzystny wpływ na gospodarkę UE.

3.           Podstawa prawna

Wnioski opierają się na przepisach art. 47 ust. 2 Traktatu będącego podstawą prawną przyjmowania środków wspólnotowych mających na celu dążenie do rynku wewnętrznego w dziedzinie usług finansowych. Wybór padł na dyrektywę jako instrument najodpowiedniejszy do osiągnięcia przyjętych celów; wnosi ona poprawki do obowiązujących dyrektyw obejmujących te same kwestie techniczne. Jej postanowienia obejmują jedynie to, co jest konieczne do osiągnięcia zamierzonych celów.

4.           Uwagi do artykułów

We wnioskach zastosowano ‘technikę przekształcania’ (Porozumienie Międzyinstytucjonalne 2002/C 77/01) umożliwiającą wprowadzanie znacznych poprawek do obowiązującego prawodawstwa bez konieczności przyjmowania odrębnej dyrektywy zmieniającej. Dzięki temu akt prawny jest mniej skomplikowany, a prawodawstwo UE bardziej dostępne i zrozumiałe.

Do wielu przepisów wprowadzono poprawki mające na celu poprawę struktury, przejrzystości i czytelności dyrektyw.

A.          Dyrektywa 2000/12/WE

Artykuł 4: Definicje

Artykuł 4 zawiera nowe definicje istotnych pojęć, które wyjaśniają ich znaczenie i przyczyniają się do ich lepszego zrozumienia.

Artykuł 22:

Zmieniono istniejące sformułowania w celu wyjaśnienia i rozwinięcia kwestii zobowiązania instytucji kredytowej do posiadania skutecznych systemów wewnętrznego zarządzania ryzykiem. Biorąc pod uwagę różnorodność instytucji kredytowych objętych dyrektywą, wymogi te będą musiały być spełniane z zachowaniem odpowiednich proporcji. Odpowiednie przepisy techniczne znajdują się w załączniku V.

Artykuły 56-67:

Wprowadzono niewiele zmian. Mimo, iż nie planuje się zmiany definicji ”funduszy własnych”, pewne niewielkie zmiany są konieczne wobec nowej koncepcji oczekiwanej straty w Komitecie Bazylejskim („decyzja madrycka”).

Artykuły 68-75:

Instytucje kredytowe muszą na bieżąco utrzymywać fundusze własne oraz określić ich minimalny poziom. Przepisy określają, w jaki sposób spełnić te wymogi, jeżeli instytucja kredytowa jest częścią grupy (zachowano istniejącą możliwość odstąpienia od niektórych wymagań przez władze Państw Członkowskich, jednak precyzyjniej formułując warunki). Wyjaśniono obliczanie wymogów w świetle przyjęcia rozporządzenia (WE) nr 1606/2002 w sprawie stosowania międzynarodowych standardów rachunkowości.

Artykuły 76-101:

Przepisy te zastępują istniejące wymogi dotyczące współczynnika wypłacalności dla ryzyka kredytowego i ustanawiają dwie metody obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem.

Metoda standardowa (art. 78-83) opiera się na istniejących ramach prawnych, gdzie wagi ryzyka są poprzez umiejscawianie aktywów i pozycji pozabilansowych w określonej liczbie koszyków ryzyka. Zwiększona została wrażliwość na ryzyko poprzez liczbę klas ekspozycji i koszyków ryzyka (art. 79). Obniżono wagi ryzyka dla niehipotecznych pozycji detalicznych (75 %) i kredytów hipotecznych (35 %). Wprowadzono wagę ryzyka równą 150 % dla aktywów przeterminowanych o 90 dni (100 % dla kredytów hipotecznych). W przypadku dostępności ocen ratingowych sporządzonych przez agencje ratingowe („oceny zewnętrzne”) zezwala się na ich stosowanie do przypisywania wag ryzyka (art. 81-83). Odpowiednie przepisy techniczne znajdują się w załączniku VI.

Metoda wewnętrznych ratingów (IRB) (art. 84-89) pozwala instytucjom kredytowym na stosowanie własnych oszacowań parametrów ryzyka w zależności od stopnia narażenia na ryzyko kredytowe. Parametry te stanowią dane stosowane do określonych obliczeń w celu osiągnięcia poziomu ufności 99,9 %. Metoda „podstawowa” pozwala instytucjom kredytowym na stosowanie własnych oszacowań prawdopodobieństwa niewykonania zobowiązania, jednocześnie stosując określone przepisami wartości dla innych składników ryzyka. Zgodnie z metodą ‘zaawansowaną’ instytucje kredytowe mogą stosować własne oszacowania strat w przypadku niewykonania zobowiązań oraz zagrożonej wartości ekspozycji. Instytucje kredytowe mogą stosować dane zbiorcze przy sporządzaniu oszacowań wartości parametrów ryzyka. Umożliwia to mniejszym instytucjom kredytowym stosowanie do obliczania wymogów kapitałowych bardziej wrażliwej metody.

Proponowane zasady ”rozciągnięcia” (art. 85) metody IRB oferują instytucjom kredytowym swobodę przy zmianie metody na podstawową lub zaawansowaną w odniesieniu do różnych obszarów operacyjnych i klas ekspozycji w rozsądnym przedziale czasowym. Zezwala się na „częściowe” stosowanie przepisów w przypadku nieistotnych ekspozycji i obszarów operacyjnych (wymogi kapitałowe można obliczyć stosując metodę standardową, nawet jeżeli instytucja kredytowa stosuje metodę IRB dla innych klas ekspozycji). Proponowane uregulowania unijne uwzględniają fakt, że dla małych instytucji kredytowych spełnienie wymogu opracowania systemu ratingowego dla niektórych kontrahentów może wiązać się z dużym obciążeniem. Te klasy ekspozycji proponuje się objąć na stałe zasadą częściowego stosowania przepisów, nawet jeżeli ekspozycje instytucji kredytowej wobec takich kontrahentów są istotne (art. 89).

Odpowiednie przepisy techniczne dotyczące metody IRB znajdują się w załączniku VI.

Artykuły 90-93:

Artykuły zawierają przepisy określające wspólne kwestie technik ograniczania ryzyka i konsekwentnie ujmują wspólne ryzyka bazowe lub skutki ekonomiczne. Obejmują one uznanie większego zakresu zabezpieczeń oraz dostawców kredytowych/gwarancyjnych instrumentów pochodnych niż obecnie. Metoda podstawowa IRB zapewnia ostrożnościowy poziom uznania w odniesieniu do wierzytelności finansowych i zabezpieczenia rzeczowego. Instytucje kredytowe mogą wybrać różne metodologie o różnym stopniu złożoności (metodę uproszczoną, opartą na łatwym w stosowaniu podejściu ‘substytucji wagi ryzyka’, lub metodę kompleksową stosującą korekty z tytułu zmienności w odniesieniu do wartości otrzymanego zabezpieczenia). Do obliczenia korekt z tytułu zmienności udostępnia się metody bardziej i mniej złożone (prostą metodę ‘nadzorczą’, gdzie referencyjne korekty z tytułu zmienności są określone w tabeli, lub bardziej wrażliwą na ryzyko metodę ‘własnych oszacowań’). Odpowiednie przepisy techniczne znajdują się w załączniku VIII.

Artykuły 94-101:

Artykuły te ustanawiają po raz pierwszy zharmonizowany zbiór zasad w zakresie wymogów kapitałowych w odniesieniu do działań sekurytyzacyjnych i lokat kapitałowych. Stanowia one znacznie ulepszone uregulowania w zakresie wymogów kapitałowych, umożliwiające instytucjom kredytowym korzystanie z finansowania, zarządzania bilansem i innych zalet takich transakcji. Ograniczy to również zakres postrzegania sekurytyzacji jako instrumentu arbitrażu kapitałowego. Odpowiednie przepisy techniczne znajdują się w załączniku IX.

Artykuły 102-105:

Przepisy te wprowadzają wymogi stawiane instytucjom kredytowym, dotyczące ryzyka operacyjnego. Dostępne są trzy różne metodologie. Metoda uproszczona (art. 103) oparta na pojedynczym wskaźniku dochodów (metoda podstawowego wskaźnika – BIA). Metoda ta zapewnia ochronę kapitału przed ryzykiem operacyjnym, nie wymagając od instytucji kredytowych opracowywania złożonych i kosztownych systemów informacyjnych dotyczących ich ekspozycji na ryzyko. Bardziej precyzyjna metoda oparta na obszarach operacyjnych (metoda standardowa – STA) (art. 104); jest bardziej wrażliwa na ryzyko z powodu zróżnicowania wymogu kapitałowego z tytułu ryzyka operacyjnego w celu uwzględnienia względnych ryzyk różnych obszarów operacyjnych. Metoda ta może okazać się atrakcyjna dla wielu małych lub posiadających mniej złożoną strukturę instytucji kredytowych. Bardziej zaawansowane metodologie (zaawansowane metody pomiaru – AMA) (art. 105) generują własne pomiary ryzyka operacyjnego podlegające surowszym standardom zarządzania ryzykiem. Oczekuje się, że metody AMA będą stopniowo przyjmowane przez duże instytucje kredytowe aktywne na arenie międzynarodowej oraz mniejsze wyspecjalizowane instytucje kredytowe, które opracowały zaawansowane systemy monitorowania ryzyka na potrzeby swoich głównych działań. Odpowiednie przepisy techniczne znajdują się w załączniku X.

Artykuły 106-119:

Niewielka liczba zmian służy zapewnieniu spójności między wymogami kapitałowymi i zasadami dotyczącymi wysokiego ryzyka, w szczególności w celu uwzględnienia zwiększonego uznawania technik ograniczania ryzyka.

Artykuły 123-124:

Artykuły te są odzwierciedleniem drugiego ‘filaru’ umowy kapitałowej Komitetu Bazylejskiego. Artykuł 51A zobowiązuje instytucje kredytowe do stosowania procedury wewnętrznego pomiaru i zarządzania ryzykiem oraz utrzymywania kwoty kapitału „wewnętrznego”, która w ich ocenie będzie adekwatna to ryzyka. Od właściwych władz wymaga się (art. 124), aby weryfikowały zgodność działalności instytucji kredytowych z różnymi zobowiązaniami prawnymi dotyczącymi organizacji i kontroli ryzyka oraz aby oceniały ryzyka podejmowane przez instytucje kredytowe. Ocena ta będzie wykorzystana przez nadzorców w celu stwierdzenia ewentualnych słabości w zakresie instrumentów kontroli i utrzymywanego kapitału. Odpowiednie przepisy techniczne znajdują się w załączniku XIII.

Artykuły 125-143:

W UE daje się zaobserwować zwiększoną działalność transgraniczną oraz tendencję do centralizacji zarządzania ryzykiem w ramach grup transgranicznych. Wiąże się to z potrzebą zwiększonej koordynacji i współpracy pomiędzy krajowymi władzami nadzorczymi w UE. Wzmocniono zatem istniejącą i ugruntowaną rolę nadzorcy odpowiedzialnego za nadzór skonsolidowany. Na mocy art. 136 nadzorcy zostaną wyposażeni w minimalne, ujednolicone uprawnienia pozwalające im nakładać na instytucje kredytowe zobowiązanie do eliminowania wszelkich niedociągnięć związanych z wykonywaniem niniejszej dyrektywy.

Artykuł 144:

Istnieje minimalny zestaw wymogów w zakresie sprawozdań składanych przez Państwa Członkowskie, mających na celu ujednolicenie sposobów oraz wprowadzenie przejrzystości w trakcie wdrażania dyrektywy.

Artykuły 145-149:

Postanowienia te odzwierciedlają trzeci ‘filar’ nowej umowy kapitałowej Komitetu Bazylejskiego. Ujawnianie informacji przez instytucje kredytowe uczestnikom rynku przyczynia się do zwiększenia pewności i stabilności finansowej, zapewnia równe regułu gry oraz respektuje drażliwy charakter niektórych informacji. Większość instytucji kredytowych na mocy art. 147 ma obowiązek ujawniać informacje przynajmniej raz do roku, częstsze sprawozdania mogą wynikać ze szczególnych kryteriów. Odpowiednie przepisy techniczne znajdują się w załączniku XII.

Artykuł 150:

Niniejsza dyrektywa musi nadążać za rozwojem rynku. Konieczną do tego elastyczność oferuje rozróżnienie pomiędzy zasadami podstawowymi i technicznymi (w szczególności w załącznikach do dyrektywy), które mogą w niedalekim terminie wymagać korekt. Artykuł 150 dodaje nowe obszary techniczne do istniejących w dyrektywie 2000/12/WE (wprowadzonych w 1989 r.) i proponuje możliwość wprowadzania zmian zgodnie z tą samą szybką procedurą.

B.           Dyrektywa 93/6/EWG w sprawie adekwatności kapitałowej przedsiębiorstw inwestycyjnych i instytucji kredytowych

Artykuł 2: Zakres

Artykuł 2 określa sposób stosowania wymogów w odniesieniu do indywidualnych przedsiębiorstw inwestycyjnych, grup przedsiębiorstw inwestycyjnych i grup mieszanych.

Artykuł 3: Definicje

Zawarto tutaj nowe i poprawione definicje istotnych pojęć, które wyjaśniają ich znaczenie i przyczyniają się do ich lepszego zrozumienia.

Artykuł 11: Sposoby traktowania kapitału objętego portfelem handlowym

Zawarto tutaj rozwiniętą definicję ‘portfela handlowego’ w celu dokładniejszego określenia wymogów kapitałowych objętych stosowaniem niniejszej dyrektywy oraz ograniczenia ewentualnego arbitrażu na granicy między ‘księgą bankową’ a ‘portfelem handlowym’. Odpowiednie przepisy techniczne znajdują się w załączniku VII.

Artykuły 18 i 20:

Artykuł 18 określa minimalne wymogi kapitałowe w odniesieniu do ryzyka rynkowego dla instytucji kredytowych i przedsiębiorstw inwestycyjnych. Nowe elementy to sposób ujęcia pozycji w przedsiębiorstwach wspólnego inwestowania i kredytowych instrumentach pochodnych oraz kilka innych zmian mających na celu zwiększenie wrażliwości na ryzyko. Odpowiednie przepisy techniczne znajdują się w załącznikach I-VII. Artykuł 20 obejmuje zasadami dotyczącymi wymogów kapitałowych z tytułu ryzyka kredytowego i ryzyka operacyjnego, określonymi w dyrektywie 2000/12, również przedsiębiorstwa inwestycyjne, podobnie jak to jest obecnie. Nowe elementy ryzyka kredytowego obejmują traktowanie kredytowych instrumentów pochodnych oraz zmieniony pomiar ekspozycji przy transakcjach z przyrzeczeniem odkupu i/lub transakcjach udzielania lub otrzymania pożyczki papierów wartościowych lub towarów. W odniesieniu do ryzyka operacyjnego wprowadzono znaczne zmiany w celu uwzględnienia szczególnych cech sektora przedsiębiorstw inwestycyjnych z możliwością zachowania „wymogów kapitałowych z tytułu pozostałych ryzyk” w przypadku przedsiębiorstw inwestycyjnych mieszczących się w kategoriach niskiego, średniego i średniego/wysokiego ryzyka.

Artykuł 28: Wysokie ryzyko

Obowiązuje nadal sytuacja, w której instytucje kredytowe i przedsiębiorstwa inwestycyjne podlegają tym samym zasadom, z zastrzeżeniem zmian dotyczących wysokiego ryzyka dla transakcji objętych portfelem handlowym. Nowym elementem jest zmieniony pomiar ekspozycji przy transakcje z przyrzeczeniem odkupu i/lub transakcje udzielania lub otrzymania pożyczki papierów wartościowych lub towarów. Odpowiednie przepisy techniczne znajdują się w załączniku VI.

Artykuł 33: Wycena pozycji do celów sprawozdawczych

Określono zwiększone wymogi dotyczące wyceny pozycji zaliczonych do portfela handlowego z uwagi na ostrożnościową pewność w kontekście zasad przewidujących codzienną wycenę pozycji zaliczonych do portfela handlowego. Odpowiednie przepisy techniczne znajdują się w załączniku VII.

Artykuł 22: Skonsolidowane wymogi kapitałowe

Nadal obowiązuje istniejąca opcja odstąpienia przez właściwe władze od skonsolidowanych wymogów kapitałowych w odniesieniu do grup składających się z przedsiębiorstw inwestycyjnych, z zastrzeżeniem przestrzegania bardziej ostrożnościowych warunków.

Artykuł 34: Zarządzanie ryzykiem i ocena kapitału

Artykuł 34 określa zobowiązanie instytucji kredytowych (art. 17 dyrektywy 2000/12) dotyczące posiadania przez przedsiębiorstwa inwestycyjne skutecznych systemów wewnętrznego zarządzania ryzykiem. Biorąc pod uwagę różnorodność instytucji objętych dyrektywą, wymogi te będą musiały być spełnione z zachowaniem odpowiednich proporcji. Artykuł ten odnosi również wymóg określony w art. 51A dyrektywy 2000/12 do przedsiębiorstw inwestycyjnych i obowiązku stosowania przez nie wewnętrznych procesów pomiaru i zarządzania ryzykiem, na które są narażone oraz utrzymywania kwoty kapitału „wewnętrznego”, która w ich ocenie będzie adekwatna do ryzyka. Stanowi to uzupełnienie wymogów dotyczących zarządzania ryzykiem dla przedsiębiorstw inwestycyjnych zawartych w dyrektywie 2004/39/WE.

Artykuł 37: Nadzór

Artykuł ten stosuje mutatis mutandis zasady określone w dyrektywie 2000/12 względem przedsiębiorstw inwestycyjnych.

Artykuł 42

Podobnie jak dyrektywa 2000/12, również dyrektywa 93/6 musi nadążać za rozwojem rynku. Niezbędną elastyczność zapewnia się poprzez rozróżnienie pomiędzy zasadami podstawowymi i technicznymi (w szczególności w załącznikach), które w niedalekim terminie będą wymagać korekt. Powinna istnieć możliwość wprowadzania zmian do załączników technicznych zgodnie z tą samą szybką procedurą. Aby uwzględnić oczekiwany postęp w dziedzinie praktyk regulacyjnych w nadchodzących latach, załączono klauzulę rewizji odnosząca się do ryzyka kontrahenta.

ê 2000/12/WE

2004/0155 (COD)

Wniosek dotyczący

DYREKTYWY PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

odnoszącej się do podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe (przekształcenie)

ò nowy

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

ê 2000/12/WE (dostosowany)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 47 ust. 2 zdania pierwsze i trzecie,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[5],

stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu[6],

a także mając na uwadze, co następuje:

ê 2000/12/WE motyw 1 (dostosowany)

(1) Dyrektywa Rady 73/183/EWG z dnia 28 czerwca 1973 r. w sprawie zniesienia ograniczeń w swobodzie przedsiębiorczości i swobodzie świadczenia usług w zakresie działalności na własny rachunek banków i innych instytucji finansowych[7], pierwsza dyrektywa Rady 77/780/EWG z dnia 12 grudnia 1977 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe[8], dyrektywa Rady 89/299/EWG z dnia 17 kwietnia 1989 r. w sprawie funduszy własnych instytucji kredytowych[9], druga dyrektywa Rady 89/646/EWG z dnia 15 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania oraz prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe, zmieniająca dyrektywę 77/780/EWG[10], dyrektywa Rady 89/647/EWG z dnia 18 grudnia 1989 r. w sprawie wskaźnika wypłacalności instytucji kredytowych[11], dyrektywa Rady 92/30/EWG z dnia 6 kwietnia 1992 r. w sprawie nadzoru skonsolidowanego nad instytucjami kredytowymi[12] oraz dyrektywa Rady 92/121/EWG z dnia 21 grudnia 1992 r. w sprawie nadzoru i kontroli wysokiego ryzyka ponoszonego przez instytucje kredytowe[13] były kilka razy zmieniane w istotny sposób. Aby zapewnić przejrzystość i spójność wspomnianych dyrektyw, powinny one zostać skodyfikowane i połączone w jeden tekst. ÖDyrektywa 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. odnosząca się do podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe[14] została kilka razy w istotny sposób zmieniona. W celu zachowania przejrzystości w kontekście dalszych zmian dyrektywę należy przekształcić prawnie. Õ

ê 2000/12/WE motyw 2 (dostosowany)

Na mocy Traktatu zabroniona jest wszelka dyskryminacja w odniesieniu do przedsiębiorczości i świadczenia usług, oparta albo na przynależności państwowej, albo na fakcie, że przedsiębiorstwo nie ma siedziby w Państwie Członkowskim świadczenia usług.

ê 2000/12/WE motyw 3

(2) W celu ułatwienia podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe zachodzi potrzeba usunięcia stwarzających największe przeszkody różnic w ustawodawstwach Państw Członkowskich dotyczących zasad, którym podlegają te instytucje.

ê 2000/12/WE motyw 4 (dostosowany)

(3) W sektorze instytucji kredytowych, z punktu widzenia zarówno swobody przedsiębiorczości, jak i swobody świadczenia usług finansowych, niniejsza dyrektywa stanowi zasadniczy instrument dla urzeczywistnienia rynku wewnętrznego - który to kierunek działania został ustalony w Jednolitym Akcie Europejskim i został określony w formie harmonogramu w Białej Księdze Komisji.

ê 2000/12/WE motyw 5 (dostosowany)

(4) Do celów zarówno ochrony oszczędności, jak i stworzenia równych warunków konkurencji między instytucjami kredytowymi, środki służące koordynacji działalności tych instytucji muszą mieć zastosowanie do nich wszystkich. Należy Ö Powinno się Õ jednak odpowiednio uwzględnić, tam gdzie ma to zastosowanie, obiektywne różnice w statutach tych instytucji i w odpowiednich celach tych instytucji, przewidzianych w ustawodawstwach krajowych.

ê 2000/12/WE motyw 6 (dostosowany)

(5) Dlatego też zakres wspomnianych środków powinien być jak najszerszy, obejmując wszystkie instytucje, których działalność polega na przyjmowaniu od ludności środków podlegających zwrotowi zarówno w postaci depozytów, jak i w innej postaci, na przykład poprzez ciągłą emisję obligacji i innych porównywalnych papierów wartościowych, oraz udzielaniu kredytów na własny rachunek. Należy Ö Powinno się Õ uwzględnić konieczność stosowania wyjątków w przypadku niektórych instytucji kredytowych, do których przepisy niniejszej dyrektywy nie mogą mieć zastosowania. Przepisy niniejszej dyrektywy nie naruszają Ö powinny naruszać Õ możliwości stosowania ustawodwawstw krajowych, które wymagają od instytucji kredytowych specjalnych zezwoleń dodatkowych na prowadzenie określonych rodzajów działalności czy też na podejmowanie określonych czynności.

ê 2000/12/WE motyw 7 (dostosowany)

(6) Przyjęte podejście zakłada Ö Właściwym jest Õ dokonanie jedynie zasadniczej harmonizacji w zakresie niezbędnym i dostatecznym, aby zapewnić wzajemne uznawanie zezwoleń i systemów nadzoru ostrożnościowego, co umożliwia udzielenie jednolitego zezwolenia uznawanego w całej Wspólnocie oraz stosowanie zasady, iż nadzór ostrożnościowy sprawowany jest przez Państwo Członkowskie pochodzenia. Dlatego też wymóg opracowania programu działalności należy rozumieć jedynie jako czynnik umożliwiający właściwym władzom podjęcie decyzji na podstawie informacji bardziej precyzyjnych, przy zastosowaniu kryteriów obiektywnych. Jednakże dopuszcza się Ö powinno się dopuścić Õ pewien stopień elastyczności w odniesieniu do wymogów dotyczących formy prawnej instytucji kredytowych i Ö odnoszących się do Õ ochrony nazw związanych z bankowością.

ò nowy

(7) Ponieważ cel proponowanego działania nie może być osiągnięty w sposób wystarczający przez Państwa Członkowskie, natomiast ze względu na rozmiar i skutki tego działania możliwe jest jego lepsze osiągnięcie na poziomie Wspólnoty – Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną we wspomnianym artykule niniejsza dyrektywa ogranicza się do minimum wymaganego dla osiągnięcia wyznaczonych celów i nie wykracza poza to, co jest konieczne do ich realizacji.

ê 2000/12/WE motyw 8

(8) Zachodzi konieczność wprowadzenia równoważnych wymogów finansowych dla instytucji kredytowych w celu zapewnienia podobnej ochrony dla oszczędzających i sprawiedliwych warunków konkurencji między porównywalnymi grupami instytucji kredytowych. Do czasu dalszej koordynacji powinny być sformułowane odpowiednie wskaźniki bilansowe umożliwiające śledzenie, w ramach współpracy między władzami krajowymi i zgodnie z metodami standardowymi, sytuacji instytucji kredytowych porównywalnego rodzaju. Takie postępowanie powinno spowodować stopniowe zbliżenie systemów współczynników ustalonych i stosowanych przez Państwa Członkowskie. Należy jednak odróżnić współczynniki mające zapewnić bezpieczne zarządzanie instytucjami kredytowymi od tych, które zostały ustalone do celów polityki gospodarczej i pieniężnej.

ê 2000/12/WE motyw 9 (dostosowany)

ð nowy

(9) Zasady wzajemnego uznawania i nadzoru w rodzimym Państwie Członkowskim wymagają, aby właściwe władze Państwa Członkowskiego odmówiły udzielenia zezwolenia lub cofnęły zezwolenie w przypadku, gdy takie czynniki jak treść programu działalności, rozmieszczenie geograficzne Ö działalności Õ lub faktycznie prowadzona działalność wyraźnie wskazują, że instytucja kredytowa wybrała system prawny danego Państwa Członkowskiego w celu uniknięcia bardziej wymagających norm obowiązujących w innym Państwie Członkowskim, w którym instytucja ta zamierza prowadzić lub już prowadzi większą część swojej działalności. Instytucja kredytowa będąca osobą prawną musi Ö powinna Õ uzyskać zezwolenie w Państwie Członkowskim, w którym ma ona swoją siedzibę statutową. Instytucja kredytowa niebędąca osobą prawną musi Ö powinna Õ uzyskać zezwolenie w tym Państwie Członkowskim, w którym ma ona siedzibę zarządu. Ponadto Państwa Członkowskie muszą Ö powinny Õ wymagać, aby siedziba zarządu instytucji kredytowej zawsze znajdowała się w jej rodzimym Państwie Członkowskim i faktycznie tam działała.

ê 2000/12/WE motyw 10 (dostosowany)

(10) Właściwe władze nie powinny udzielić zezwolenia lub przedłużyć zezwolenia instytucji kredytowej wówczas, gdy skuteczne wykonywanie ich funkcji nadzorczych może zostać uniemożliwione przez bliskie powiązania, które istnieją między tą instytucją i innymi osobami fizycznymi lub prawnymi. Instytucje kredytowe posiadające już zezwolenia muszą Ö powinny Õ również spełnić wymogi właściwych władz w tym zakresie. Definicja «bliskich powiązań» zawarta w niniejszej dyrektywie ustanawia kryteria minimalne. Nie stanowi to przeszkody dla Państw Członkowskich w stosowaniu tej definicji również w sytuacjach innych niż te, które definicja ta przewiduje. Sam fakt nabycia znacznego udziału w kapitale spółki nie stanowi o powstaniu udziału kapitałowego w rozumieniu «bliskich powiązań», jeśli ten pakiet akcji został nabyty wyłącznie jako lokata tymczasowa, która nie pozwala wywierać wpływu na strukturę lub politykę finansową danej instytucji.

ê 2000/12/WE motyw 11 (dostosowany)

(11) Powyższa wzmianka o skutecznym wykonywaniu funkcji nadzorczych przez władze nadzorcze obejmuje również nadzór skonsolidowany, który musi być sprawowany nad instytucją kredytową w przypadkach przewidzianych przepisami prawa wspólnotowego. W takich przypadkach władze, do których wpływa wniosek o udzielenie zezwolenia, muszą Ö powinny Õ być w stanie wskazać władze właściwe w zakresie sprawowania nadzoru skonsolidowanego nad daną instytucją kredytową.

ê 2000/12/WE motyw 12 (dostosowany)

Państwo Członkowskie pochodzenia może również wprowadzać przepisy surowsze od przepisów ustanowionych w art. 5 ust. 1 akapit pierwszy i ust. 2 oraz art. 7, 16, 30, 51i 65 dla instytucji, które uzyskały zezwolenie od właściwych władz tego państwa.

ê 2000/12/WE motyw 13 (dostosowany)

Zniesienie wymogu uzyskania zezwolenia w odniesieniu do oddziałów wspólnotowych instytucji kredytowych pociąga za sobą konieczność zniesienia wymogu posiadania przez oddział wydzielonego kapitału.

ê 2000/12/WE motyw 14 (dostosowany)

(12) Wybrane podejście, dzięki zasadzie wzajemnego uznawania, umożliwia iInstytucje kredytowe posiadające zezwolenie udzielone w rodzimym Państwie Członkowskim Ö powinny mieć możliwość Õ prowadzenia w całej Wspólnocie któregokolwiek lub wszystkich rodzajów działalności wymienionych w załączniku I, przez zakładanie oddziałów lub świadczenie usług. Prowadzenie innych rodzajów działalności, niewymienionych w załączniku I, objęte jest prawem przedsiębiorczości i swobodą świadczenia usług na mocy przepisów ogólnych Traktatu.

ê 2000/12/WE motyw 15 (dostosowany)

(13) Właściwe jest jednakże rozszerzanie zakresu zasady wzajemnego uznawania na rodzaje działalności wymienione w załączniku I, gdy są one prowadzone przez instytucje finansowe będące przedsiębiorstwami zależnymi instytucji kredytowych, pod warunkiem jednak, że owe przedsiębiorstwa zależne objęte są skonsolidowanym nadzorem przedsiębiorstw dominujących i spełniają pewne ściśle określone warunki.

ê 2000/12/WE motyw 16 (dostosowany)

(14) W związku z realizacją prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług przyjmujące Państwo Członkowskie może Ö powinno mieć możliwość Õ wymagania zgodności ze szczególnymi przepisami krajowych ustaw lub rozporządzeń od instytucji nieposiadających zezwolenia na prowadzenie działalności instytucji kredytowej w swoich rodzimych Państwach Członkowskich i w odniesieniu do rodzajów działalności nie wymienionych w załączniku I, pod warunkiem że, z jednej strony, takie przepisy są zgodne z prawem wspólnotowym, a celem ich jest ochrona dobra publicznego, a z drugiej strony takie instytucje lub rodzaje działalności nie podlegają równoważnym przepisom w ramach ustaw lub rozporządzeń w ich rodzimych Państwach Członkowskich.

ê 2000/12/WE motyw 17 (dostosowany)

(15) Państwa Członkowskie muszą Ö powinny Õ zapewnić, iż nie ma żadnych przeszkód w prowadzeniu działalności objętej wzajemnym uznawaniem w taki sam sposób, jak w rodzimym Państwie Członkowskim, o ile działalność ta nie narusza przepisów prawnych chroniących dobro publiczne w przyjmującym Państwie Członkowskim.

ê 2000/12/WE motyw 18 (dostosowany)

Istnieje konieczny związek między przedmiotem niniejszej dyrektywy i liberalizacją przepływu kapitału, wprowadzaną przez inne przepisy legislacji wspólnotowej. W każdym przypadku posunięcia dotyczące liberalizacji usług bankowych muszą być zharmonizowane z posunięciami liberalizującymi przepływ kapitału.

ê 2000/12/WE motyw 19 (dostosowany)

(16) Zasady określające status i działanie oddziałów instytucji kredytowych mających siedzibę zarządu poza Wspólnotą powinny być analogiczne we wszystkich Państwach Członkowskich. Jest obecnie rzeczą ważną, aby określić, że takie zasady nie mogą być bardziej korzystne od tych, które są ustalone dla oddziałów instytucji z innego Państwa Członkowskiego. Należy ustalić, że Wspólnota może Ö powinna mieć możliwość Õ zawierania umów z państwami trzecimi przewidujących stosowanie zasad, które zapewniają takim oddziałom takie samo traktowanie na całym obszarze Wspólnoty, z uwzględnieniem zasady wzajemności. Oddziały instytucji kredytowych posiadających zezwolenie uzyskane w państwach trzecich nie korzystają Ö powinny korzystać Õ ze swobody świadczenia usług zgodnie z art. 49 ust. 2 Traktatu, ani też ze swobody przedsiębiorczości w Państwach Członkowskich poza tymi, w których jednostki takie już założyły. Jednak wnioski o udzielenie zezwolenia przedsiębiorstwom zależnym lub wnioski o zgodę na nabywanie pakietów akcji składane przez przedsiębiorstwo podlegające prawom państw trzecich podlegają procedurze mającej zapewnić, że wspólnotowe instytucje kredytowe są traktowane w tych państwach trzecich na zasadzie wzajemności.

ê 2000/12/WE motyw 20 (dostosowany)

Zezwolenia przyznane instytucjom kredytowym przez właściwe władze na mocy niniejszej dyrektywy mają zastosowanie w całej Wspólnocie, a nie tylko, jak dotąd, w poszczególnych państwach. Istniejące klauzule o wzajemności traktowania nie mają zatem żadnego skutku. W związku z tym potrzebna jest elastyczna procedura umożliwiająca ocenę wzajemności traktowania w skali całej Wspólnoty. Celem takiej procedury nie jest zamykanie dostępu do rynków finansowych Wspólnoty, lecz, przeciwnie, zwiększenie liberalizacji globalnych rynków finansowych w innych państwach trzecich, gdyż Wspólnota zamierza pozostawić swoje rynki finansowe otwarte dla reszty świata. W tym celu niniejsza dyrektywa ustanawia zasady prowadzenia negocjacji z państwami trzecimi, a także wprowadza możliwość, w ostateczności, podejmowania środków powodujących zawieszenie przyjmowania nowych wniosków o udzielenie zezwolenia lub ograniczenie zakresu nowych zezwoleń.

ê 2000/12/WE motyw 21 (dostosowany)

(17) Pożądane jest osiągnięcie pPorozumienie Ö powinno zostać osiągnięte Õ, na zasadzie wzajemności, między Wspólnotą i państwami trzecimi w sprawie umożliwienia w praktyce wykonywania skonsolidowanego nadzoru na możliwie najszerszym obszarze geograficznym.

ê 2000/12/WE motyw 22 (dostosowany)

(18) Obowiązek nadzorowania stabilności finansowej instytucji kredytowej, w szczególności jej wypłacalności, ciąży Ö powinien spoczywać Õ na właściwych władzach Państwach Członkowskich pochodzenia. Właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego zachowają Ö powinny być odpowiedzialne za Õ obowiązek nadzorowanie płynności Ö oddziałów Õ i polityki pieniężnej Ö polityki pieniężnej Õ . Nadzór nad ryzykiem rynkowym musi Ö powinien Õ być przedmiotem bliskiej współpracy między właściwymi władzami przyjmujących Państw Członkowskich oraz rodzimych Państw Członkowskich.

ê 2000/12/WE motywy 23 i 24 (dostosowany)

ð nowy

(19) Sprawne działanie rynku wewnętrznego wymaga nie tylko odpowiednich przepisów prawnych, ale również ścisłej i regularnej współpracy ð oraz istotnego zbliżenia praktyk w zakresie uregulowań prawnych i nadzoru ï między właściwymi władzami Państw Członkowskich. Najbardziej właściwym forum do Ö W tym celu, w szczególności Õ rozpatrywanie problemów dotyczących poszczególnych instytucji kredytowych ð i wzajemna wymiana informacji powinny odbywać się w ramach ï pozostaje «groupe de contact» (grupa kontaktowa), składająca się z przedstawicieli poszczególnych władz nadzoru bankowego ð Komitetu Europejskich Nadzorców Bankowych ustanowionego decyzją Komisji 2004/5/WE[15] ï . Grupa ta jest odpowiednim organem do wzajemnej wymiany informacji określonej w art. 28 niniejszej dyrektywy. Procedura wzajemnego przekazywania informacji w żadnym wypadku nie zastępuje Ö powinna zastępować Õ współpracy dwustronnej ustanowionej w art. 28. Właściwe władze przyjmujących Państw Członkowskich, nNie tracąc swoich uprawnień do sprawowania właściwej kontroli, Ö właściwe władze przyjmujących Państw Członkowskich powinny mieć możliwość Õ mogą w dalszym ciągu prowadzić, z własnej inicjatywy w sytuacjach nagłej potrzeby albo z inicjatywy właściwych władz rodzimych Państw Członkowskich weryfikacji działalności instytucji kredytowych założonych na ich terytoriach w zakresie przestrzegania przez te instytucje odpowiednich ustaw oraz zasad zdrowych procedur administracyjnych i rachunkowości, jak również stosowania adekwatnych mechanizmów kontroli wewnętrznej.

ê 2000/12/WE motyw 25 (dostosowany)

(20) Właściwym jest, aby umożliwić wymianę informacji między właściwymi władzami i innymi władzami lub organami, które z racji swojej funkcji przyczyniają się do wzmacniania stabilności systemu finansowego. W celu zachowania poufnego charakteru przekazywanych informacji lista adresatów musi Ö powinna Õ pozostawać ściśle ograniczona.

ê 2000/12/WE motywy 26 i 27 (dostosowany)

(21) Niektóre zachowania, takie jak nadużycia finansowe oraz przestępstwa popełnione w związku z wykorzystaniem informacji poufnych, mogą wpłynąć na stabilność systemu finansowego, w tym również na rzetelność jego funkcjonowania, nawet wówczas, gdy zachowania te dotyczą instytucji innych niż kredytowe. Konieczne jest określenie warunków, na jakich wyżej wspomniana wymiana informacji Ö w takich przypadkach Õ będzie dozwolona.

ê 2000/12/WE motyw 28 (dostosowany)

(22) Gdy zostało ustalone, że informacje mogą być ujawnione wyłącznie za wyraźną zgodą właściwych władz, mogą Ö powinny mieć one możliwość Õ w stosownych przypadkach uzależnić swoją zgodę od spełnienia rygorystycznych warunków.

ê 2000/12/WE motyw 29

(23) Należy również zezwolić na wymianę informacji między, z jednej strony, właściwymi władzami i, z drugiej strony, bankami centralnymi i innymi organami pełniącymi podobną funkcję w zakresie ich uprawnień jako władz monetarnych, jak również, gdy jest to stosowne, innymi władzami publicznymi odpowiedzialnymi za nadzór nad systemami płatniczymi.

ê 2000/12/WE motyw 30 (dostosowany)

(24) W celu wzmocnienia nadzoru nad instytucjami kredytowymi oraz ochrony klientów instytucji kredytowych należy postanowić, że biegłyli rewidentci musi Ö powinni Õ być zobowiązani do niezwłocznego powiadomienia właściwych władz w każdym przypadku przewidzianym niniejszą dyrektywą, gdy w trakcie wykonywania swoich zadań wejdzieą w posiadanie informacji o niektórych stanach faktycznych, które mogą mieć poważne konsekwencje dla sytuacji finansowej instytucji kredytowej lub dla funkcjonowania służb administracji i rachunkowości takiej instytucji. Uwzględniając powyższy cel, jest rzeczą pożądaną, aby Ö Z tego samego względu Õ Państwa Członkowskie Ö powinny również Õ określić, że taki obowiązek dotyczy również wszystkich okoliczności, w których biegły rewident stwierdza takie stany faktyczne podczas wykonywania swoich zadań w jednostce blisko powiązanej z instytucją kredytową. Sam obowiązek biegłych rewidentów, aby w stosownych przypadkach powiadomić właściwe władze o niektórych stanach faktycznych i decyzjach dotyczących instytucji kredytowej, stwierdzonych podczas wykonywania zadań w podmiocie niefinansowym, nie Ö powinien Õ zmieniać charakteru ich zadań w takim podmiocie ani też wymaganego sposobu wykonywania tych zadań.

ê 2000/12/WE motywy 31 to 35 (dostosowany)

Wspólne normy podstawowe w zakresie funduszy własnych instytucji kredytowych stanowią kluczowy czynnik w tworzeniu wewnętrznego rynku bankowego, gdyż fundusze własne służą zapewnieniu ciągłości działania instytucji kredytowych oraz ochronie oszczędności. Harmonizacja norm w tej dziedzinie wzmacnia nadzór nad instytucjami kredytowymi i przyczynia się do dalszej koordynacji w sektorze bankowym.

Takie normy muszą stosować się do wszystkich instytucji kredytowych, które uzyskały zezwolenie we Wspólnocie.

Fundusze własne instytucji kredytowych mogą służyć do pokrycia strat, które nie są wyrównane dostateczną kwotą zysku. Fundusze własne służą właściwym władzom również jako istotny miernik, w szczególności przy ocenie wypłacalności instytucji kredytowych, a także dla innych celów ostrożnościowych.

Instytucje kredytowe działające na wewnętrznym rynku bankowym konkurują bezpośrednio ze sobą, a zatem definicje i normy dotyczące ich funduszy własnych muszą być równoważne. W tym celu kryteria stosowane przy ustaleniu składników funduszy własnych nie mogą być określone tylko przez Państwa Członkowskie. Przyjęcie wspólnych norm podstawowych w tym zakresie służyć będzie najlepszym interesom Wspólnoty, gdyż zapobiegnie zniekształceniu konkurencji i wzmocni wspólnotowy system bankowy.

Definicja funduszy własnych ustanowiona w niniejszej dyrektywie określa maksymalny zakres składników tych funduszy i maksymalne kwoty pewnych pozycji zaliczonych do tych funduszy, natomiast uznaniu każdego Państwa Członkowskiego pozostawia się prawo stosowania wszystkich bądź niektórych tylko z tych pozycji, jak też stosowania niższych górnych granic tych kwot.

ê 2000/12/WE motyw 36 (dostosowany)

(25) Niniejsza dyrektywa określa Ö stanowi, że dla niektórych pozycji funduszy własnych należy określićÕ kryteria kwalifikacyjne, Ö , nie umniejszając możliwości stosowania przezÕ niektórych pozycji do funduszy własnych, jednak Państwa Członkowskie zachowują prawa do stosowania przepisów bardziej wymagających.

ê 2000/12/WE motyw 37 (dostosowany)

Na etapie wstępnym przyjęto szerokie definicje wspólnych norm podstawowych, aby objąć wszystkie pozycje, które wchodzą w skład funduszy własnych w poszczególnych Państwach Członkowskich.

ê 2000/12/WE motyw 38

(26) W zależności od charakteru pozycji wchodzących w skład funduszy własnych, niniejsza dyrektywa rozróżnia, z jednej strony, pozycje funduszy własnych podstawowych, a z drugiej strony pozycje stanowiące fundusze własne uzupełniające.

ê 2000/12/WE motyw 39 (dostosowany)

(27) W celu odzwierciedlenia faktu, że pozycje stanowiące fundusze własne uzupełniające mają inny charakter od pozycji stanowiących fundusze własne podstawowe, kwota funduszy uzupełniających zaliczona do funduszy własnych nie może Ö powinna Õ przewyższać kwoty funduszy podstawowych. Ponadto kwota niektórych pozycji zakwalifikowanych do funduszy własnych uzupełniających nie może Ö powinna Õ przewyższać połowy funduszy własnych podstawowych.

ê 2000/12/WE motyw 39 (dostosowany)

(28) Aby zapobiec zniekształceniu konkurencji, publiczne instytucje kredytowe nie mogą Ö powinny Õ zaliczać do swoich funduszy własnych gwarancji otrzymanych od Państw Członkowskich lub władz lokalnych.

ê 2000/12/WE motyw 40 (dostosowany)

(29) W każdym przypadku, gdy w trakcie sprawowania nadzoru zaistnieje konieczność wyliczenia skonsolidowanych funduszy własnych grupy instytucji kredytowych, takie wyliczenie zostanie Ö powinno być Õ przeprowadzone zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy.

ê 2000/12/WE motyw 41 (dostosowany)

ð nowy

(30) Szczegółowe techniki rachunkowości stosowane przy wyliczaniu funduszy własnych ð, adekwatności w stosunku do ryzyka, na które narażona jest instytucja kredytowa ï i współczynnika wypłacalności oraz przy ocenie wysokiego ryzyka muszą Ö powinny Õ uwzględniać przepisy dyrektywy Rady 86/635/EWG z dnia 8 grudnia 1986 r. w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych banków i innych instytucji finansowych[16], która zawiera pewne modyfikacje przepisów dyrektywy Rady 83/349/EWG z dnia 13 czerwca 1983 r., wydanej na podstawie art. 44 ust. 2 lit. g) Traktatu, w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych Ö [17] Õ ð lub rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1606/2002 z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie stosowania międzynarodowych standardów rachunkowości[18], zależnie od tego, którym z nich podlega zgodnie z prawem krajowym prowadzenie księgowości w instytucji kredytowej.ï .

ê 2000/12/WE motyw 42 to 47 (dostosowany)

Przepisy dotyczące funduszy własnych stanowią część szerszych wysiłków międzynarodowych zmierzających do zbliżenia, w państwach o istotnym znaczeniu, obowiązujących przepisów w zakresie adekwatności funduszy własnych.

Na wewnętrznym rynku bankowym instytucje muszą bezpośrednio konkurować ze sobą, a przyjęcie wspólnych norm wypłacalności w postaci minimalnej wysokości wymaganego współczynnika zapobiega zniekształceniu konkurencji i wzmacnia wspólnotowy system bankowy.

Komisja sporządza odpowiednie sprawozdanie oraz okresowo bada przepisy dotyczące funduszy własnych, celem ich uściślenia, aby w ten sposób doprowadzić do większej zbieżności w zakresie wspólnej definicji funduszy własnych. Taka zbieżność pozwoli dostosować do siebie fundusze własne wspólnotowych instytucji kredytowych.

Przepisy dotyczące współczynników wypłacalności są wynikiem prac prowadzonych przez Komitet Doradczy ds. Bankowości, któremu powierzono obowiązek przygotowania dla Komisji propozycji zmierzających do koordynacji współczynników stosowanych w Państwach Członkowskich.

Ustanowienie odpowiedniego współczynnika wypłacalności odgrywa kluczową rolę w nadzorowaniu instytucji kredytowych.

Współczynnik, który przypisuje aktywom i pozycjom pozabilansowym wagi według stopnia ryzyka kredytowego, stanowi szczególnie przydatny miernik wypłacalności.

ò nowy

(31) Minimalne wymogi kapitałowe odgrywają kluczową rolę w nadzorowaniu instytucji kredytowych oraz we wzajemnym uznawaniu technik nadzoru. W tym kontekście przepisy w sprawie minimalnych wymogów kapitałowych należy rozpatrywać w połączeniu z innymi właściwymi instrumentami także służącymi do harmonizacji podstawowych metod nadzoru instytucji kredytowych.

(32) Należy zatem ustanowić wspólne minimalne wymogi kapitałowe w celu zapobiegania zniekształceniu konkurencji i wzmocnienia systemu bankowego na rynku wewnętrznym.

(33) W celu zapewnienia odpowiedniego poziomu wypłacalności należy ustanowić minimalne wymogi kapitałowe, według których aktywom i pozycjom pozabilansowym przypisuje się odpowiednie wagi w zależności od stopnia ryzyka.

ê 2000/12/WE motywy 48-51 (dostosowany)

Opracowanie wspólnych norm w zakresie funduszy własnych w stosunku do aktywów i pozycji pozabilansowych narażonych na ryzyko kredytowe stanowi zatem zasadniczy aspekt harmonizacji niezbędnej do urzeczywistnienia zasady wzajemnego uznawania rozwiązań nadzorczych a zatem do zakończenia procesu tworzenia wewnętrznego rynku bankowego.

W tym kontekście przepisy w sprawie współczynnika wypłacalności należy rozpatrywać w połączeniu z innymi właściwymi instrumentami także służącymi harmonizacji podstawowych rozwiązań w zakresie nadzoru nad instytucjami kredytowymi.

Na wewnętrznym rynku bankowym instytucje muszą bezpośrednio konkurować ze sobą, a przyjęcie wspólnych norm wypłacalności w postaci minimalnej wysokości wymaganego współczynnika zapobiega zniekształceniu konkurencji i wzmacnia wspólnotowy system bankowy.

Niniejsza dyrektywa przewiduje nadanie zróżnicowanych wag ryzyka gwarancjom udzielonym przez różne instytucje finansowe. Komisja zobowiązuje się zatem zbadać, czy dyrektywa w całości powoduje znaczące zniekształcenie konkurencji między instytucjami kredytowymi i zakładami ubezpieczeń, a w świetle wyników tych badań rozważy zasadność podjęcia środków naprawczych.

ò nowy

(34) Należy zatem uwzględnić różnorodność instytucji kredytowych we Wspólnocie, ustanawiając alternatywne metody obliczania minimalnych wymogów kapitałowych w odniesieniu do ryzyka kredytowego uwzględniające różne poziomy wrażliwości na ryzyko i wymagające różnych stopni złożoności. Stosowanie zewnętrznych ratingów i własnych oszacowań instytucji kredytowych dotyczących poszczególnych parametrów ryzyka kredytowego stanowi istotne wzmocnienie wrażliwości na ryzyko i ostrożnościowej pewności zasad ryzyka kredytowego. Instytucje kredytowe powinny otrzymać odpowiednie zachęty do stosowania metod bardziej wrażliwych na ryzyko.

(35) Minimalne wymogi kapitałowe powinny być proporcjonalne do poszczególnych ryzyk. W szczególności wymogi powinny odzwierciedlać zmniejszenie poziomu ryzyka wynikające z dużej liczby stosunkowo niskich ekspozycji.

(36) Techniki ograniczania ryzyka kredytowego powinny być powszechniej uznawane w ramach uregulowań mających na celu zapewnienie wykluczenie negatywnego wpływu niesłusznie uznanych metod na wypłacalność.

(37) Aby właściwe uwzględnić ryzyka i zmniejszenia poziomu ryzyka wynikające z działań sekurytyzacyjnych i lokat kapitałowych instytucji kredytowych przy obliczaniu ich minimalnych wymogów kapitałowych należy przyjąć przepisy zapewniające sposób postępowania, który cechuje wrażliwość na ryzyko i ostrożnościowa pewność związane ze wspomnianymi działaniami i lokatami.

ê 2000/12/WE motyw 52 (dostosowany)

Załącznik III określa sposób traktowania pozycji pozabilansowych dla wyliczenia wymogów kapitałowych instytucji kredytowych. W celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego, w szczególności w celu zapewnienia jednakowych warunków działania dla wszystkich przedsiębiorstw, Państwa Członkowskie mają obowiązek dążenia do jednolitej oceny umów kompensowania przez właściwe władze. Załącznik III uwzględnia wyniki prac międzynarodowego forum nadzorców bankowych nad nadzorczym uznawaniem kompensowania dwustronnego, w tym w szczególności nad możliwością wyliczania wymogów w zakresie funduszy własnych dla określonych transakcji w stosunku do kwoty netto, a nie brutto, pod warunkiem istnienia prawnie obowiązujących umów zapewniających ograniczenie ryzyka kredytowego do kwoty netto. Dla instytucji kredytowych prowadzących działalność międzynarodową oraz grup instytucji kredytowych w szerokim kręgu państw trzecich, które konkurują ze wspólnotowymi instytucjami kredytowymi, zasady przyjęte na szerszym forum międzynarodowym przyniosą udoskonalone podejście nadzorcze do pozagiełdowych instrumentów pochodnych. W wyniku tego udoskonalenia obowiązkowe wymogi kapitałowe stają się bardziej stosowne, gdyż uwzględniają efekt umów kompensowania uznanych przez władze nadzorcze w postaci ograniczenia potencjalnego ryzyka kredytowego w przyszłości. Rozliczanie pozagiełdowych instrumentów pochodnych przez izby rozliczeniowe pełniące funkcję centralnego kontrahenta odgrywa istotną rolę w niektórych Państwach Członkowskich. Jest rzeczą właściwą, aby w ostrożnym traktowaniu ryzyka kredytowego uznać korzyści płynące z takiego mechanizmu rozliczeń w postaci ograniczenia ryzyka kredytowego i związanego z nim ryzyka systemowego. Niezbędne jest pełne zabezpieczenie obecnych i przyszłych potencjalnych ekspozycji powstających z rozliczonych umów o pozagiełdowych instrumentach pochodnych oraz wyeliminowanie ryzyka wzrostu ekspozycji izby rozliczeniowej ponad wartość rynkową zaksięgowanych zabezpieczeń w celu zapewnienia na okres przejściowy rozliczonym pozagiełdowym instrumentom pochodnym traktowania ostrożnościowego takiego samego jak w przypadku giełdowych instrumentów pochodnych. Właściwe władze muszą upewnić się co do odpowiedniej wysokości wymaganych depozytów gwarancyjnych wstępnych i uzupełniających, a także co do adekwatnej jakości i poziomu ochrony wynikającej z przyjętych zabezpieczeń. W przypadku instytucji kredytowych zarejestrowanych w Państwach Członkowskich załącznik III stwarza podobną możliwość uznawania umów kompensowania dwustronnego przez właściwe władze, tym samym zapewniając tym instytucjom równe warunki konkurencji. Zasady te są dobrze wyważone i właściwe pod względem dalszego wzmocnienia środków nadzorczych stosowanych wobec instytucji kredytowych. Właściwe władze Państw Członkowskich powinny zapewnić, że dodatkowe obciążenia kapitałowe wyliczane są na podstawie kwot referencyjnych efektywnych, a nie pozornych.

ò nowy

(38) Ryzyko operacyjne ma istotne znaczenie dla instytucji kredytowej, wymaga ono pokrycia za pomocą funduszy własnych. Należy zatem uwzględnić różnorodność instytucji kredytowych we Wspólnocie, ustanawiając alternatywne metody obliczania wymogów z tytułu ryzyka operacyjnego uwzględniające różne poziomy wrażliwości na ryzyko i wymagające różnych stopni złożoności. Instytucje kredytowe powinny otrzymać odpowiednie zachęty do stosowania metod bardziej wrażliwych na ryzyko. Ze względu na ciągły rozwój technik pomiaru i zarządzania ryzykiem operacyjnym należy dokonywać odpowiednich przeglądów i aktualizacji przepisów, w tym w odniesieniu do obciążeń dla różnych rodzajów działalności i uznawania technik ograniczania ryzyka.

(39) Aby zapewnić odpowiedni poziom wypłacalności instytucji kredytowych w danej grupie ważne jest, by minimalne wymogi kapitałowe były stosowane na podstawie skonsolidowanej sytuacji finansowej tej grupy. W celu zapewnienia odpowiedniego rozdziału funduszy własnych w ramach grupy i ich dostępności w razie potrzeby dla ochrony oszczędności, minimalne wymogi kapitałowe powinny stosować się do każdej indywidualnej instytucji kredytowej w ramach grupy, chyba że cel ten można skutecznie zrealizować w inny sposób.

ê 2000/12/WE motyw 53 (dostosowany)

Minimalny poziom współczynnika przewidziany niniejszą dyrektywą umacnia kapitał instytucji kredytowych Wspólnoty. Poziom 8% został przyjęty w wyniku statystycznych badań wymogów kapitałowych obowiązujących na początku 1988 r.

ê 2000/12/WE motyw 54

(40) Należy zharmonizować najważniejsze przepisy dotyczące nadzoru instytucji kredytowych. Państwa Członkowskie powinny jednak nadal mieć możliwość przyjęcia przepisów bardziej rygorystycznych niż te, które są przewidziane niniejszą dyrektywą.

ê 2000/12/WE motyw 55 (dostosowany)

(41) Monitorowanie i kontrola kredytów instytucji kredytowej stanowią Ö powinny stanowić Õ integralną część nadzoru sprawowanego nad tą instytucją. Ö Z tego powoduÕNnadmierna koncentracja ekspozycji wobec pojedynczego klienta lub grupy powiązanych ze sobą klientów może zrodzić niedopuszczalne ryzyko poniesienia straty. Taką sytuację można uznać za zagrażającą wypłacalności instytucji kredytowej.

ê 2000/12/WE motyw 56 (dostosowany)

(42) Ö Ponieważ Õ Iinstytucje kredytowe działające na wewnętrznym rynku bankowym konkurują bezpośrednio ze sobą, a zatem wymogi w zakresie monitorowania muszą być równoważne w całej Wspólnocie. W tym celu kryteria stosowane dla określenia wysokiego ryzyka muszą być ujęte w prawnie wiążących przepisach na poziomie wspólnotowym i nie mogą być pozostawione całkowicie uznaniu Państw Członkowskich. Przyjęcie wspólnych przepisów w tym zakresie będzie zatem najlepiej służyć interesom Wspólnoty, ponieważ zapobiegnie różnicom w warunkach konkurencji, wzmacniając jednocześnie system bankowy Wspólnoty.

ê 2000/12/WE motyw 57 (dostosowany)

ð nowy

(43) Przepisy w sprawie współczynnika wypłacalności obejmują wykaz ryzyka kredytowego, jakim mogą być obciążone instytucje kredytowe. Wykaz ten należy wykorzystać również dla zdefiniowania ryzyka w celu stosowania ograniczeń wysokiego ryzyka. Z zasady nie jest jednakże ð Mimo iż właściwym jest oparcie definicji ekspozycji do celu ograniczania koncentracji ekspozycji na definicji dotyczącej minimalnych wymogów w zakresie funduszy własnych w odniesieniu do ryzyka kredytowego, nie jestï właściwe odniesienie się w tym kontekście do wagi lub stopni ryzyka ustalonych we wspomnianych przepisach. Wspomniane wagi i stopnie ryzyka zostały przygotowane, aby określić ogólny wymóg dotyczący wypłacalności w celu pokrycia ryzyka kredytowego poniesionego przez instytucje kredytowe. W kontekście regulacji w zakresie wysokiego ryzyka celem jest: Ö W celu Õograniczenia maksymalnej straty, na jaką instytucja kredytowa jest narażona z tytułu współpracy z pojedynczym klientem bądź też z grupą powiązanych ze sobą klientów. Właściwe Ö właściwe Õ jest zatem przyjęcie rozsądnego podejścia, według którego ogólną zasadą jest uwzględnienie nominalnej wartości ryzyka, Ö zasad określania wysokiego ryzyka, które uwzględniają wartość nominalną ryzyka Õ bez stosowania żadnych wag lub stopni ryzyka.

ò nowy

(44) Pożądane jest wprawdzie, do czasu dalszych przeglądów przepisów dotyczących wysokiego ryzyka, umożliwienie uznania wpływu ograniczania ryzyka kredytowego, podobnie jak czyni się to do celów minimalnych wymogów kapitałowych, aby ograniczyć wymogi dotyczące obliczeń - zasady ograniczania ryzyka kredytowego zostały jednak opracowane w kontekście ogólnego zdywersyfikowanego ryzyka kredytowego wynikającego z ekspozycji wobec wielu kontrahentów. Dlatego też uznanie wpływu takich technik do celów stosowania ograniczeń wysokiego ryzyka mających na celu zmniejszenie maksymalnej straty, na jaką instytucja kredytowa jest narażona z tytułu współpracy z pojedynczym klientem bądź też z grupą powiązanych ze sobą klientów powinno podlegać ostrożnościowym środkom bezpieczeństwa .

ê 2000/12/WE motyw 58 (dostosowany)

(45) Gdy instytucja kredytowa ponosi ryzyko wobec przedsiębiorstwa dominującego bądź też wobec innych instytucji, będących przedsiębiorstwami zależnymi tego przedsiębiorstwa dominującego, należy zachować szczególną ostrożność. Zarządzanie ryzykiem wynikającym z ekspozycji instytucji kredytowych musi Ö powinno Õ być prowadzone w sposób w pełni autonomiczny, zgodnie z zasadami bezpiecznej praktyki bankowej, nie kierując się żadnymi innymi względami poza tymi zasadami. Przepisy niniejszej dyrektywy wprowadzają wymóg, że wW przypadkach, gdy istnieje prawdopodobieństwo, że osoby posiadające bezpośrednio lub pośrednio udział kapitałowy w kapitale instytucji kredytowej wywierają niekorzystny wpływ na stabilne i ostrożne zarządzanie tą instytucją, właściwe władze zastosują Ö powinny zastosować Õ właściwe środki celem położenia kresu takiej sytuacji. W odniesieniu do wysokiego ryzyka należy ustanowić także oddzielne normy dotyczące ekspozycji instytucji kredytowej wobec własnej grupy kapitałowej Ö , włącznie z bardziej rygorystycznymi oganiczeniami Õ , przy czym w takich przypadkach uzasadnione są ograniczenia bardziej rygorystyczne aniżeli w przypadku innych ekspozycji. Nie ma jednak konieczności stosowania ograniczeń bardziej rygorystycznych Ö takich norm Õ , jeśli przedsiębiorstwo dominujące jest finansową spółką holdingową lub instytucją kredytową, lub wówczas, gdy inne przedsiębiorstwa zależne są instytucjami kredytowymi lub finansowymi, lub przedsiębiorstwami świadczącymi bankowe usługi pomocnicze, pod warunkiem że wszystkie te jednostki są objęte skonsolidowanym nadzorem nad instytucją kredytową. W takich przypadkach monitorowanie grupy przedsiębiorstw w ujęciu skonsolidowanym pozwala na odpowiedni poziom nadzoru, a nakładanie bardziej surowych norm limitów ekspozycji nie jest wymagane. Przy takim podejściu grupy bankowe otrzymają również zachętę do kształtowania swoich struktur organizacyjnych w sposób pozwalający na monitorowanie w ujęciu skonsolidowanym, co jest rzeczą pożądaną, gdyż umożliwia to bardziej wyczerpujący zakres monitorowania.

ò nowy

(46) Instytucje kredytowe powinny zapewnić kapitał wewnętrzny odpowiadający rodzajom ryzyka, na które mogą być narażone, pod względem ilości, jakości i rozdziału. Dlatego też instytucje kredytowe powinny ustanowić strategie i procesy służące ocenie i utrzymywaniu odpowiedniego poziomu adekwatności ich kapitału wewnętrznego.

(47) Należy spełnić wymagania właściwych władz co do dobrej organizacji i adekwatności funduszy własnych instytucji kredytowych, uwzględniając rodzaje ryzyka, na jakie instytucje kredytowe są lub mogą być narażone.

(48) Aby bankowy rynek wewnętrzny działał sprawnie, Komitet Europejskich Nadzorców Bankowych powinien przyczynić się do konsekwentnego stosowania niniejszej dyrektywy oraz do zbliżenia praktyk w zakresie nadzoru w całej Wspólnocie.

(49) Z tego samego powodu, a także w celu zapewnienia, by aktywne w kilku Państwach Członkowskich instytucje kredytowe Wspólnoty nie zostały niewspółmiernie obciążone na skutek stałej odpowiedzialności właściwych władz poszczególnych Państw Członkowskich za udzielanie zezwoleń i nadzór, należy w znaczny sposób wzmocnić współpracę między właściwymi władzami. W tym kontekście należy wzmocnić rolę nadzorcy odpowiedzialnego za nadzór konsolidujący. Komitet Europejskich Nadzorców Bankowych powinien wspierać i umacniać tę współpracę.

ê 2000/12/WE motyw 65 (dostosowany)

(50) Skonsolidowany nadzór nad instytucjami kredytowymi musi być Ö jest Õ ukierunkowany w szczególności na ochronę interesów deponentów tych instytucji Ö kredytowych Õ oraz na zapewnienie stabilności systemu finansowego.

ê 2000/12/WE motyw 59 (dostosowany)

(51) Aby był skuteczny, nadzór skonsolidowany musi Ö powinien zatem Õ obejmować wszystkie grupy bankowe, w tym również te, w których przedsiębiorstwo dominujące nie jest instytucją kredytową. Właściwe władze muszą Ö powinny Õ dysponować instrumentami prawnymi niezbędnymi do wykonywania takiego nadzoru.

ê 2000/12/WE motyw 60 (dostosowany)

(52) W przypadku spółek holdingowych o profilu mieszanym, w których przedsiębiorstwo dominujące kontroluje przynajmniej jedno przedsiębiorstwo zależne będące instytucją kredytową, właściwe władze muszą Ö powinny Õ mieć możliwość oceny sytuacji finansowej instytucji kredytowej wchodzącej w skład takiej grupy. Do czasu dalszej koordynacji Państwa Członkowskie mogą ustalić odpowiednie metody konsolidacji do osiągnięcia celów niniejszej dyrektywy. Właściwe władze muszą Ö powinny Õ przynajmniej dysponować możliwościami uzyskania od wszystkich przedsiębiorstw grupy informacji niezbędnych do wykonywania swoich funkcji. W przypadku grup kapitałowych składających się z przedsiębiorstw prowadzących różne rodzaje działalności finansowej musi Ö powinna Õ zostać ustanowiona współpraca między władzami odpowiedzialnymi za nadzór nad różnymi sektorami rynku finansowegoÖ . Do czasu dalszej koordynacji Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość ustalenia odpowiednich metod konsolidacji do osiągnięcia celów niniejszej dyrektywy. Õ

ê 2000/12/WE motyw 61 (dostosowany)

(53) Ponadto Państwa Członkowskie mogą odmówić Ö powinny mieć możliwość odmowy Õ udzielenia zezwolenia lub cofnąć udzielone zezwolenie bankowe w przypadku pewnych struktur grupowych uznanych za nieodpowiednie do celów prowadzenia działalności bankowej, w szczególności wówczas, gdy nie ma możliwości skutecznego nadzoru nad takimi strukturami. Właściwe władze Ö powinny Õ posiadać w tym zakresie Ö konieczne Õ uprawnienia określone w art. 7 ust. 1 akapit pierwszy, art. 7 ust. 2, art. 14 ust. 1 lit. c) oraz art. 16 niniejszej dyrektywy, za pomocą których mogą zapewnić stabilne i ostrożne zarządzanie instytucjami kredytowymi.

ê 2000/12/WE motywy 62 - 64 (dostosowany)

Państwa Członkowskie mogą również stosować właściwe techniki nadzorcze wobec grup o strukturze nieobjętej niniejszą dyrektywą. Jeśli struktury takie staną się zjawiskiem powszechnym, niniejsza dyrektywa powinna być rozszerzona, aby objąć również i takie struktury.

Należy zatem objąć skonsolidowanym nadzorem wszystkie przedsiębiorstwa, które przede wszystkim prowadzą te rodzaje działalności. Stąd istnieje konieczność rozszerzenia definicji instytucji finansowych, aby objęła ona te rodzaje działalności.

Dyrektywa 86/635/EWG wraz z dyrektywą 83/349/EWG ustanowiły zasady konsolidacji mające zastosowanie do skonsolidowanych sprawozdań finansowych ogłaszanych przez instytucje kredytowe. W związku z tym możliwe jest bardziej precyzyjne określenie metod nadzoru ostrożnościowego stosowanych na zasadzie skonsolidowanej.

ò nowy

(54) Aby doprowadzić do wzrostu skuteczności funkcjonowania bankowego rynku wewnętrznego oraz aby zapewnić obywatelom Wspólnoty odpowiedni poziom przejrzystości, właściwe władze powinny ujawnić w sposób umożliwiający miarodajne porównanie informacje na temat sposobów wdrażania niniejszej dyrektywy.

(55) Mając na uwadze wzmocnienie dyscypliny rynkowej oraz zachęcenie instytucji kredytowych do ulepszenia ich strategii rynkowych, technik kontroli ryzyka oraz organizacji wewnętrznego zarządzania, należy nałożyć na te instytucje kredytowe obowiązek podawania odpowiednich informacji do wiadomości publicznej.

ê 2000/12/WE motyw 66 (dostosowany)

(56) Badanie problemów związanych z zagadnieniami objętymi niniejszą dyrektywą oraz innymi dyrektywami w zakresie działalności instytucji kredytowych wymaga współpracy między właściwymi władzami i Komisją w ramach Komitetu Doradczego ds. Bankowości, w szczególności w celu zacieśniania koordynacji. Komitet Doradczy ds. Bankowości właściwych władz Państw Członkowskich nie wyklucza innych form współpracy między władzami nadzorującymi podejmowanie i wykonywanie działalności instytucji kredytowych, w szczególności współpracy w ramach «groupe de contact» (grupy kontaktowej), składającej się z przedstawicieli władz nadzoru bankowego.

ê 2000/12/WE motyw 67 (dostosowany)

(57) Od czasu do czasu może być konieczne wprowadzenie modyfikacji technicznych do szczegółowych zasad niniejszej dyrektywy celem uwzględnienia nowych rozwiązań w sektorze bankowym. Komisja wprowadza odpowiednio niezbędne modyfikacje po zasięgnięciu opinii Komitetu Doradczego ds. Bankowości w granicach uprawnień wykonawczych nadanych Komisji przez Traktat. Środki niezbędne dla wykonania niniejszej dyrektywy powinny być przyjmowane zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji Ö [19] Õ .

ò nowy

(58) W celu uniknięcia zakłóceń na rynkach oraz zapewnienia ciągłości na wszelkich poziomach funduszy własnych należy przyjąć szczególne rozwiązania przejściowe.

(59) Ponieważ zasady dotyczące minimalnych wymogów kapitałowych są wrażliwe na ryzyko, wskazane jest sprawdzanie, czy mają one istotny wpływ na cykl koniunktury. Komisja, uwzględniając wkład Europejskiego Banku Centralnego, powinna składać w tym zakresie sprawozdania do Parlamentu Europejskiego i Rady.

ê 2000/12/WE motyw 68 (dostosowany)

Artykuł 36 ust. 1 niniejszej dyrektywy zezwala na traktowanie zobowiązań solidarnych kredytobiorców instytucji kredytowych zorganizowanych w formie spółdzielni lub funduszy jako pozycji funduszy własnych na mocy art. 34 ust. 2 pkt 7. Rząd duński wyraził duże zainteresowanie przekształceniem w spółki akcyjne kilku tamtejszych hipotecznych instytucji kredytowych utworzonych w formie spółdzielni lub funduszy. W celu ułatwienia lub umożliwienia takiego przekształcenia wymagane jest tymczasowe odstępstwo, zezwalające tym instytucjom na zaliczanie części otrzymanych zobowiązań solidarnych do funduszy własnych. To tymczasowe odstępstwo nie powinno wpłynąć ujemnie na konkurencję między instytucjami kredytowymi.

ê 2000/12/WE motywy 69 - 71

(69) Nadanie wagi 20% posiadanym przez instytucje kredytowe obligacjom hipotecznym może zachwiać krajowym rynkiem finansowym, na którym takie instrumenty odgrywają rolę pierwszoplanową. W tej sytuacji wprowadzono tymczasowy przepis dotyczący zastosowania wagi ryzyka 10%. Rynek zabezpieczeń rozwija się dynamicznie. Dlatego też pożądane jest, aby Komisja razem z Państwami Członkowskimi zbadała podejście ostrożnościowe do papierów wartościowych zabezpieczonych wierzytelnościami i przedłożyła do dnia 22 czerwca 1999 r. propozycje mające na celu dostosowanie obowiązujących ustawodawstw celem sprecyzowania właściwego podejścia ostrożnościowego do papierów wartościowych zabezpieczonych wierzytelnościami. Właściwe władze mogą zezwolić na stosowanie do dnia 31 grudnia 2006 r. wagi ryzyka w wysokości 50 % w stosunku do należności zabezpieczonych hipotekami ustanowionymi na budynkach biurowych lub wielofunkcyjnych nieruchomościach handlowo-usługowych. Nieruchomość obciążona hipoteką musi podlegać rygorystycznym kryteriom oceny i regularnym wycenom, aby uwzględnić zmiany zachodzące na rynku nieruchomości. Nieruchomości powinny być użytkowane przez właściciela bądź też przez niego wynajmowane. Kredyty developerskie są wyłączone z tej wagi ryzyka w wysokości 50%.

(70) W celu zapewnienia zharmonizowanego stosowania przepisów dotyczących wysokiego ryzyka należy umożliwić Państwom Członkowskim zachowanie dwuetapowego procesu stosowania nowych limitów. W przypadku mniejszych instytucji kredytowych uzasadniony może być dłuższy okres przejściowy, gdyż zbyt szybkie wprowadzenie normy w wysokości 25% mogłoby zbyt gwałtownie ograniczyć ich działalność kredytową.

(71) Ponadto harmonizacja dokonuje się również w zakresie warunków reorganizacji i likwidacji instytucji kredytowych.

ê 2000/12/WE motyw 72 (dostosowany)

(60) Harmonizacji muszą Ö będą Õ podlegać także rozwiązania niezbędne do nadzorowania ryzyka płynności.

ê 2000/12/WE motyw 73 (dostosowany)

Niniejsza dyrektywa nie może zmieniać zobowiązań Państw Członkowskich dotyczących terminów transpozycji określonych w części B załącznika V.

ò nowy

(61) Niniejsza dyrektywa przestrzega praw podstawowych i stosuje się do zasad uznanych w szczególności w ramach Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej jako ogólnych zasad prawa wspólnotowego.

(62) Obowiązek transpozycji niniejszej dyrektywy do prawa krajowego powinien ograniczać się do tych przepisów, które stanowią zasadniczą zmianę w porównaniu do wcześniejszych dyrektyw. Obowiązek transpozycji przepisów, które nie zostały zmienione, wynika z wcześniejszych dyrektyw.

(63) Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać zobowiązań Państw Członkowskich dotyczących terminów transpozycji do prawa krajowego dyrektyw określonych w części B załącznika XIII.

ê 2000/12/WE

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

ò nowy

SPIS TREŚCI

TYTUŁ I || PRZEDMIOT, ZAKRES I DEFINICJE

TYTUŁ II || WARUNKI PODEJMOWANIA I PROWADZENIA DZIAŁALNOŚCI PRZEZ INSTYTUCJE KREDYTOWE

TYTUŁ III || PRZEPISY DOTYCZĄCE SWOBODY PRZEDSIĘBIORCZOŚCI I SWOBODY ŚWIADCZENIA USŁUG

Sekcja 1 || Instytucje kredytowe

Sekcja 2 || Instytucje finansowe

Sekcja 3 || Wykonywanie prawa przedsiębiorczości

Sekcja 4 || Korzystanie ze swobody świadczenia usług

Sekcja 5 || Uprawnienia właściwych władz przyjmującego Państwa Członkowskiego

TYTUŁ IV || STOSUNKI Z PAŃSTWAMI TRZECIMI

Sekcja 1 || Powiadomienie w sprawie przedsiębiorstw z państw trzecich, warunki dostępu do rynków tych państw

Sekcja 2 || Współpraca z właściwymi władzami państw trzecich w wykonywaniu nadzoru skonsolidowanego

TYTUŁ V || ZASADY I INSTRUMENTY TECHNICZNE NADZORU OSTROŻNOŚCIOWEGO I SPRAWOZDAWCZOŚĆ

Rozdział 1 || Zasady nadzoru ostrożnościowego

Sekcja 1 || Uprawnienia Państwa Członkowskiego pochodzenia i przyjmującego Państwa Członkowskiego

Sekcja 2 || Wymiana informacji i tajemnica zawodowa

Sekcja 3 || Obowiązki osób odpowiedzialnych za przeprowadzanie ustawowego badania rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych

Sekcja 4 || Uprawnienie do nakładania sankcji i prawo wystąpienia na drogę sądową

Rozdział 2 || Instrumenty techniczne nadzoru ostrożnościowego

Sekcja 1 || Fundusze własne

Sekcja 2 || Zabezpieczenia przed ryzykiem

Podsekcja 1 || Zakres stosowania

Podsekcja 2 || Obliczanie wymogów

Podsekcja 3 || Minimalny poziom funduszy własnych

Sekcja 3 || Minimalne wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka kredytowego

Podsekcja 1 || Metoda standardowa

Podsekcja 2 || Metoda wewnętrznych ratingów

Podsekcja 3 || Ograniczanie ryzyka kredytowego

Podsekcja 4 || Sekurytyzacja

Sekcja 4 || Minimalne wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka operacyjnego

Sekcja 5 || Wysokie ryzyko

Sekcja 6 || Znaczne pakiety akcji poza sektorem finansowym

Rozdział 3 || Proces oceny instytucji kredytowych

Rozdział 4 || Nadzór i sprawozdania właściwych władz

Sekcja 1 || Nadzór

Sekcja 2 || Sprawozdania właściwych władz

Rozdział 5 || Sprawozdania instytucji kredytowych

TYTUŁ VI || UPRAWNIENIA WYKONAWCZE

TYTUŁ VII || PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE

Rozdział 1 || Przepisy przejściowe

Rozdział 2 || Przepisy końcowe

ZAŁĄCZNIK I || Wykaz rodzajów działalności podlegających wzajemnemu uznawaniu

ZAŁĄCZNIK II || Klasyfikacja pozycji pozabilansowych

ZAŁĄCZNIK III || Traktowanie instrumentów pochodnych

ZAŁĄCZNIK IV || Rodzaje instrumentów pochodnych

ZAŁĄCZNIK V || Kryteria techniczne organizacji i traktowania ryzyka

ZAŁĄCZNIK VI || Metoda standardowa

ZAŁĄCZNIK VI Część 1 || Wagi ryzyka

ZAŁĄCZNIK VI Część 2 || Uznanie instytucji ECAI i przypisywanie sporządzanych przez nie ocen kredytowych

ZAŁĄCZNIK VI Część 3 || Wykorzystanie ocen kredytowych ECAI do określenia wagi ryzyka

ZAŁĄCZNIK VII || Metoda wewnętrznych ratingów

ZAŁĄCZNIK VII Część 1 || Kwoty ekspozycji ważone ryzykiem oraz kwoty oczekiwanych strat

ZAŁĄCZNIK VII Część 2 || PD, LGD i termin rozliczenia

ZAŁĄCZNIK VII Część 3 || Wartość ekspozycji

ZAŁĄCZNIK VII Część 4 || Minimalne wymogi dotyczące metody IRB

ZAŁĄCZNIK VIII || Ograniczanie ryzyka kredytowego

ZAŁĄCZNIK VIII Część 1 || Warunki uznawania

ZAŁĄCZNIK VIII Część 2 || Wymogi minimalne

ZAŁĄCZNIK VIII Część 3 || Obliczanie skutków ograniczenia ryzyka kredytowego

ZAŁĄCZNIK VIII Część 4 || Niedopasowanie terminów rozliczenia

ZAŁĄCZNIK VIII Część 5 || Łączenie technik ograniczania ryzyka kredytowego w ramach metody standardowej

ZAŁĄCZNIK VIII Część 6 || Techniki ograniczania ryzyka kredytowego koszyka ekspozycji

ZAŁĄCZNIK IX || Sekurytyzacja

ZAŁĄCZNIK IX Część 1 || Definicje dla celów załącznika X

ZAŁĄCZNIK IX Część 2 || Wymogi minimalne dotyczące uznawania transferu istotnej części ryzyka kredytowego oraz obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem oraz kwot oczekiwanych strat dla ekspozycji sekurytyzowanych

ZAŁĄCZNIK IX Część 3 || Zewnętrzna ocena kredytowa

ZAŁĄCZNIK IX Część 4 || Obliczenia

ZAŁĄCZNIK X || Ryzyko operacyjne

ZAŁĄCZNIK X Część 1 ||  Metoda podstawowego miernika

ZAŁĄCZNIK X Część 2 || Metoda standardowa

ZAŁĄCZNIK X Część 3 || Zaawansowane metody pomiaru

ZAŁĄCZNIK X Część 4 || Połączenie różnych metodologii

ZAŁĄCZNIK X Część 5 || Klasyfikacja rodzajów strat

ZAŁĄCZNIK XI || Techniczne kryteria przeglądu i oceny dokonywanych przez właściwe władze

ZAŁĄCZNIK XII || Techniczne kryteria sprawozdawczości

ZAŁĄCZNIK XII Część 1 || Kryteria ogólne

ZAŁĄCZNIK XII Część 2 || Wymogi ogólne

ZAŁĄCZNIK XII Część 3 || Wymogi kwalifikujące do stosowania poszczególnych instrumentów lub metod

ZAŁĄCZNIK XIII Część A || Dyrektywy uchylone wyraz z ich kolejnymi zmianami (określone w art. 158)

ZAŁĄCZNIK XIII Część B || Terminy wykonania (określone w art. 159)

ZAŁĄCZNIK XIV || Tabela zgodności

ê 2000/12/WE (dostosowany)

TYTUŁ I

ÖPrzedmiot, zakres i Õdefinicje i zakres

ê 2000/12/WE art. 2 ust. 1 i 2 (dostosowany)

Artykuł 1

1.           Niniejsza dyrektywa dotyczy Ö ustanawia przepisy dotyczące Õ podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe Ö oraz ostrożnościowy nadzór nad nimi Õ . Dyrektywa ma zastosowanie do wszystkich instytucji kredytowych.

2.           Przepisy art. Ö 39 Õ i 52-56 Ö tytułu V rozdział 4 sekcja 1 Õ mają zastosowanie również do finansowych spółek holdingowych i spółek holdingowych o profilu mieszanym, które mają swoją siedzibę zarządu na terytorium Wspólnoty.

3.           Instytucje trwale wyłączone na mocy ust. 3 Ö przepisów art. 5 Õ , z wyjątkiem jednak banków centralnych Państw Członkowskich, będą uważane za instytucje finansowe do celów art. 25 i 52-56 Ö 39 i tytułu V rozdział 4 sekcja 1 Õ .

ê 2000/12/WE art. 2 ust. 3

Artykuł 2

Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do:

– banków centralnych Państw Członkowskich,

– instytucji świadczących żyro pocztowe,

– w Belgii: «Institut de Réescompte et de Garantie/Herdiscon tering- en Waarboginstituut»,

– w Danii: «Dansk Eksportfinansieringsfond», «Danmarks Skibskreditfond» oraz «Dansk Landbrugs Realkreditfond»,

– w Niemczech: «Kreditanstalt für Wiederaufbau», przedsiębiorstwo uznane na podstawie «Wohnungsgemeinnützigkeitsgesetz» za instytucje realizujące politykę mieszkaniową państwa, których główną działalnością nie są czynności bankowe, oraz inne przedsiębiorstwo uznane w tej ustawie za przedsiębiorstwa mieszkaniowe nieprowadzące działalności zarobkowej,

– w Grecji: «Ελληνική Τράπεζα Βιομηχανικής Αναπτύξεως,», (Elliniki Trapeza Viomichanikis Anaptyxeos), «Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων» (Tamio Parakatathikon kai Danion), oraz «Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο» (Tachidromiko Tamieftirio),

– w Hiszpanii: «Instituto de Crédito Oficial»,

– we Francji: «Caisse des dépôts et consignations»,

– w Irlandii: «credit unions» i «friendly societies»,

– we Włoszech: «Cassa depositi e prestiti»,

– w Niderlandach: «Nederlandse Investeringsbank voor Ontwikkelingslanden NV», «NV Noordelijke Ontwikkelingsmaatschappij», «NV Industriebank Limburgs Instituut voor Ontwikkeling en Financiering» oraz «Overijsselse Ontwikkelingsmaatschappij NV»,

– w Austrii: przedsiębiorstwa uznane za towarzystwa mieszkaniowe działające w interesie publicznym oraz «Österreichische Kontrollbank AG»,

– w Portugalii: «Caixas Eonómicas» istniejące w dniu 1 stycznia 1986 r., z wyjątkiem tych przedsiębiorstw założonych jako spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i z wyjątkiem «Caixas Económica Montepio Geral»,

– w Finlandii: «Teollisen yhteistyön rahasto Oy/Fonden för industriellt samarbete AB» oraz «Kera Oy/Kera Ab»,

– w Szwecji: «Svenska Skeppshypotekskassan»,

– w Wielkiej Brytanii: «National Savings Bank», «Commonwealth Development Finance Company Ltd», «Agricultural Mortgage Corporation Ltd», «Scottish Agricultural Securities Corporation Ltd», «the Crown Agents for overseas governments and administrations», «credit unions» oraz «municipal banks»,

ê Akt Przystąpienia 2003

– w Łotwie: «krajaizdevu sabiedribas», przedsiębiorstwa uznane w ramach «Krajaizdevu sabiedribu likums» jako przedsiębiorstwa spółdzielcze świadczące usługi finansowe wyłącznie na rzecz swoich członków,

– w Litwie: «kredito unijos» inne niż «Centrine kredito unija»,

– na Węgrzech: «Magyar Fejlesztési Bank Rt.» oraz «Magyar Export-Import Bank Rt.»,

– w Polsce: «Spółdzielcze Kasy Oszczędnościowo-Kredytowe» oraz «Bank Gospodarstwa Krajowego».

ê Dyrektywa 2004/xx/WE art. 3.1 (dostosowany)

4.         Zgodnie z procedurą określoną w art. 60 ust. 2 Komisja decyduje o wszelkich poprawkach do listy w ust. 3.

ê 2000/12/WE art. 2 ust. 5 i 6 (dostosowany)

Artykuł 3

1.         ÖJedna lub więcej Õ Iinstytucji kredytowych, mających siedzibę w tym samym Państwie Członkowskim i stale powiązanych w dniu 15 grudnia 1977 r. z organem centralnym sprawującym nad nimi nadzór i ustanowionym w tym samym Państwie Członkowskim, może być zwolnionych z wymogów wymienionych w art. Ö 7 i 11 ust. 1 Õ 6 ust. 1 oraz art. 8 i 59, jeśli, w terminie do 15 grudnia 1979 r., prawo krajowe stanowi, że:

a)           zobowiązania organu centralnego i instytucji powiązanych są zobowiązaniami solidarnymi, bądź też zobowiązania instytucji powiązanych są całkowicie gwarantowane przez organ centralny,

b)           wypłacalność i płynność organu centralnego oraz wszystkich instytucji powiązanych są monitorowane jako całość na podstawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych,

c)           zarząd organu centralnego jest uprawniony do wydawania poleceń zarządom instytucji powiązanych.

Instytucje kredytowe działające na szczeblu lokalnym, które po dniu 15 grudnia 1977 r. stały się jednostkami Ö na stałe Õ powiązanymi z organem centralnym w rozumieniu akapitu pierwszego, mogą skorzystać z warunków ustanowionych w tym akapicie, jeśli stanowią one normalne uzupełnienia sieci danego organu centralnego.

ê Dyrektywa 2004/xx/WE art. 3.2 (dostosowany) (dostosowany)

W przypadku instytucji kredytowych innych niż te, które zostały założone na terenach niedawno odzyskanych z morza, lub te, które powstały w wyniku podziału lub połączenia istniejących instytucji zależnych od organu centralnego lub podporządkowanych temu organowi, Komisja, na podstawie procedury określonej w art. 60 ust. 2 Ö 150 Õ , może ustanowić dodatkowe przepisy dotyczące stosowania akapitu drugiego, w tym przepisy uchylające wyłączenia ustanowione w akapicie pierwszym, jeżeli uważa, że zrzeszenie nowych instytucji korzystających z zasad ustanowionych w akapicie drugim mogłoby niekorzystnie wpłynąć na warunki konkurencji.

ê 2000/12/WE art. 2 ust. 5 i 6 (dostosowany)

2.         Instytucja kredytowa, która zgodnie z definicją określoną Ö o której mowa Õ w ust. 5 Ö 1 Õ akapit pierwszy powiązana jest z centralnym organem w tym samym Państwie Członkowskim, może być zwolniona z przepisów art. Ö 9 i 10 Õ 5, a także art. 40-51 oraz 65 Ö tytułu V, rozdziału 2, sekcji 2, 3, 4, 5 i 6 oraz rozdziału 3 Õ, pod warunkiem że całość, na którą składają się organ centralny wraz z instytucjami powiązanymi, podlega wyżej wymienionym Ö tym Õ przepisom w ujęciu skonsolidowanym, bez uszczerbku dla stosowania tych przepisów do organu centralnego.

W przypadku takiego zwolnienia art. Ö 16, 23, 24, 25, 26 ust. 1-3, art. 28 i 29-37 Õ 13, 18, 19, 20 ust. 1-6, art. 21 i 22 stosują się do całości, na którą składają się organ centralny wraz z instytucjami powiązanymi.

ê 2000/12/WE art. 1 (dostosowany)

Artykuł 4

Definicje

Do celów niniejszej dyrektywy Ö stosuje się następujące definicje: Õ

ê 2000/28/WE art. 1 ust.1-5 (dostosowany)

(1) «instytucja kredytowa» oznacza:

a)      przedsiębiorstwo, którego działalność polega na przyjmowaniu depozytów lub innych funduszy podlegających zwrotowi od ludności oraz na przyznawaniu kredytów na swój własny rachunek;

b)      instytucja pieniądza elektronicznego w rozumieniu dyrektywy 2000/46/WE Parlamentu Europejskiego oraz Rady z dnia 18 września 2000 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje pieniądza elektronicznego oraz nadzoru ostrożnościowego nad ich działalnością[20].

            Do celów sprawowania skonsolidowanego nadzoru «instytucja kredytowa» oznacza instytucję określoną w akapicie pierwszym oraz każde inne przedsiębiorstwo prywatne lub państwowe, które odpowiada definicji akapitu pierwszego i posiada zezwolenie udzielone w państwie trzecim.

            Do celów nadzorowania i kontroli wysokiego ryzyka «instytucja kredytowa» oznacza instytucję określoną w akapicie pierwszym, łącznie z oddziałami w państwach trzecich, jak też każde inne przedsiębiorstwo prywatne lub państwowe, łącznie z jego oddziałami, które odpowiada definicji akapitu pierwszego i posiada zezwolenie przyznane w państwie trzecim;

(2) «zezwolenie» oznacza wydany w jakiejkolwiek formie przez władze akt, na mocy którego zezwolono na prowadzenie działalności instytucji kredytowej;

(3) «oddział» oznacza miejsce prowadzenia działalności, które prawnie stanowi zależną część instytucji kredytowej i które realizuje bezpośrednio wszystkie bądź niektóre spośród transakcji nieodłącznie związanych z działalnością instytucji kredytowych; jako jeden oddział będzie traktowana dowolna liczba miejsc prowadzenia działalności ustanowionych w tym samym Państwie Członkowskim przez daną instytucję kredytową z siedzibą zarządu w innym Państwie Członkowskim;

(4) «właściwe władze» oznaczają władze krajowe, które z mocy ustawy lub rozporządzeń są uprawnione do nadzorowania instytucji kredytowych;

(5) «instytucja finansowa» oznacza przedsiębiorstwo inne niż instytucja kredytowa, którego podstawową działalnością jest nabywanie pakietów akcji lub wykonywanie jednego lub więcej spośród rodzajów działalności wymienionych w pkt 2-12 załącznika I;

ò nowy

(6) «instytucje», do celów sekcji 2 i 3 tytułu V rozdziału 2, oznacza instytucje w rozumieniu definicji określonej w [art. 2 ust. 3 dyrektywy Rady 96/3/EWG[21]];

ê 2000/12/WE art. 1 ust. 6-8 (dostosowany)

(7) «Państwo Członkowskie pochodzenia» oznacza Państwo Członkowskie, w którym dana instytucja kredytowa uzyskała zezwolenie zgodnie z art. 4-11 Ö 6 – 9 i 11 - 14 Õ ;

(8) «przyjmujące Państwo Członkowskie» oznacza Państwo Członkowskie, w którym dana instytucja kredytowa posiada oddział lub świadczy usługi;

(9) «kontrola» oznacza związek zachodzący między przedsiębiorstwem dominującym i jego przedsiębiorstwem zależnym, zgodnie z definicją określoną w art. 1 dyrektywy 83/349/EWG, bądź też podobny związek między jakąkolwiek osobą fizyczną lub prawną i przedsiębiorstwem;

ê 2002/87/WE art. 29 ust. 1 lit. a) (dostosowany)

ð nowy

(10) «udział kapitałowy» oznacza, Ö do celów art. 57 ust. 2 lit. o) i p), art. 71–73 i tytułu V, rozdział 4 , udział kapitałowy w rozumieniu art. 17 zdanie pierwsze dyrektywy Rady 78/660/EWG[22] lub Õposiadany bezpośrednio lub pośrednio udział dający prawo do ponad 20 % głosów lub kapitału przedsiębiorstwa;

ê 2000/12/WE art. 1 ust. 10-13 (dostosowany) (dostosowany)

(11) «znaczny pakiet akcji» oznacza każdy posiadany bezpośrednio lub pośrednio pakiet akcji lub udział w przedsiębiorstwie stanowiący 10 % lub więcej kapitału bądź dający prawo do 10 % lub więcej głosów, bądź też taki, który umożliwia wywieranie znacznego wpływu na zarządzanie tym przedsiębiorstwem; Ö ; Õ

«kapitał założycielski» oznacza kapitał w rozumieniu definicji określonej w art. 34 ust. 2 pkt 1 i 2;

(12) «przedsiębiorstwo dominujące»          oznacza

a)      jednostkę dominującą w rozumieniu definicji określonej w art. 1 i 2 dyrektywy 83/349/EWG.

b)      Ddo celów skonsolidowanego nadzoru i kontroli wysokiego ryzyka «przedsiębiorstwo dominujące» Ö art. 71-71 tytuł V rozdział 2 sekcja 5 oraz rozdział 4 Õ oznacza jednostkę dominującą w rozumieniu art. 1 ust. 1 dyrektywy 83/349/EWG oraz wszelkie przedsiębiorstwa, które, w opinii właściwych władz, skutecznie wywierają dominujący wpływ na inne przedsiębiorstwo;

(13) «przedsiębiorstwo zależne» oznacza

a)      jednostkę zależną w rozumieniu definicji określonej w art. 1 i 2 dyrektywy 83/349/EWG.;

b)      Ddo celów skonsolidowanego nadzoru i kontroli wysokiego ryzyka «przedsiębiorstwo zależne» Ö art. 71-71 tytuł V rozdział 2 sekcja 5 oraz rozdział 4 Õ oznacza jednostkę zależną w rozumieniu art. 1 ust. 1 dyrektywy 83/349/EWG oraz wszelkie przedsiębiorstwo, na które, w opinii właściwych władz, dominujący wpływ skutecznie wywiera przedsiębiorstwo dominujące.

Wszystkie przedsiębiorstwa zależne danego przedsiębiorstwa zależnego będą również uważane za przedsiębiorstwo zależne przedsiębiorstwa dominującego najwyższego szczebla;

ò nowy

(14) „dominująca instytucja kredytowa w Państwie Członkowskim” oznacza instytucję kredytową, której podlega jako podmiot zależny instytucja kredytowa lub instytucja finansowa, lub która posiada udziały w takiej instytucji, oraz która nie jest sama w sobie podmiotem zależnym w stosunku do innej instytucji kredytowej posiadającej zezwolenie w tym samym Państwie Członkowskim lub w stosunku do finansowej spółki holdingowej założonej w tym samym Państwie Członkowskim, a także taką, w której żadna inna instytucja posiadająca zezwolenie w tym samym Państwie Członkowskim nie ma udziałów;

(15) „dominująca finansowa spółka holdingowa z siedzibą w Państwie Członkowskim” oznacza finansową spółkę holdingową, która nie jest sama w sobie podmiotem zależnym w stosunku do instytucji kredytowej posiadającej zezwolenie w tym samym Państwie Członkowskim lub w stosunku do finansowej spółki holdingowej założonej w tym samym Państwie Członkowskim;

(16) „unijna dominująca instytucja kredytowa” oznacza dominującą instytucję kredytową w Państwie Członkowskim, która nie jest podmiotem zależnym w stosunku do innej instytucji kredytowej posiadającej zezwolenie w dowolnym Państwie Członkowskim lub w stosunku do finansowej spółki holdingowej założonej w dowolnym Państwie Członkowskim, a także taką, w której żadna inna instytucja kredytowa posiadająca zezwolenie w wydane dowolnym Państwie Członkowskim nie ma udziałów;

(17) „unijna dominująca finansowa spółka holdingowa” oznacza dominującą finansową spółkę holdingową w Państwie Członkowskim, która nie jest sama w sobie podmiotem zależnym w stosunku do instytucji kredytowej posiadającej zezwolenie wydane w dowolnym Państwie Członkowskim;

ê 2000/12/WE art. 1 ust. 14-18 (dostosowany)

(14) «Strefa A»           obejmuje wszystkie Państwa Członkowskie, państwa będące pełnoprawnymi członkami Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) oraz te państwa, które zawarły specjalne porozumienia w sprawie udzielania kredytów z Międzynarodowym Funduszem Walutowym (MFW) w związku z Ogólnym Porozumieniem o Zaciąganiu Kredytów MFW (GAB). Jednak państwo, które dokonało zmiany terminów spłaty swojego zadłużenia zewnętrznego, zostaje wyłączone ze strefy A na okres lat pięciu;

(15) «Strefa B»           obejmuje wszystkie państwa nie objęte Strefą A;

(16) «instytucje kredytowe Strefy A»            oznaczają wszystkie instytucje kredytowe posiadające zezwolenie udzielone w Państwie Członkowskim, zgodnie z art. 4, łącznie z oddziałami takich instytucji w państwach trzecich oraz wszystkie przedsiębiorstwa prywatne i publiczne objęte definicją zawartą w ust. 1 akapit pierwszy, a posiadające zezwolenie udzielone w innym państwie Strefy A, łącznie z oddziałami tych przedsiębiorstw;

(17) «instytucje kredytowe Strefy B»            oznaczają wszystkie przedsiębiorstwa prywatne i publiczne posiadające zezwolenie udzielone poza Strefą A, a objęte definicją określoną w ust. 1 akapit pierwszy, łącznie z oddziałami tych przedsiębiorstw we Wspólnocie;

(18) «sektor pozabankowy» oznacza wszystkich kredytobiorców, z wyjątkiem instytucji kredytowych według definicji określonej w pkt 16 i 17, rządów centralnych i banków centralnych, władz regionalnych i lokalnych, Wspólnot Europejskich, Europejskiego Banku Inwestycyjnego oraz banków rozwoju wielostronnego w rozumieniu definicji określonej w pkt 19;

ê 2004/69/WE art. 1 (dostosowany)

«banki rozwoju wielostronnego» oznaczają Międzynarodowy Bank Odbudowy i Rozwoju, Międzynarodową Korporację Finansową, Międzyamerykański Bank Rozwoju, Azjatycki Bank Rozwoju, Afrykański Bank Rozwoju, Fundusz Przesiedleńczy Rady Europy, Nordycki Bank Inwestycyjny, Karaibski Bank Rozwoju, Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju, Europejski Fundusz Inwestycyjny oraz Międzyamerykańską Korporację Inwestycyjną;

ê 2000/12/WE art. 1 ust. 20

(20) «pozycje pozabilansowe «pełnego ryzyka», «średniego ryzyka», «umiarkowanego ryzyka» oraz «niskiego ryzyka» oznaczają pozycje określone w art. 43 ust. 2 i wymienione w załączniku II;

ò nowy

(18) „podmioty sektora publicznego” oznaczają niekomercyjne organy administracji podległe rządowi centralnemu, samorządom regionalnym lub władzom lokalnym, lub organom, które w opinii właściwych władz wykonują takie same funkcje, co samorządy regionalne i władze lokalne.

ê 2002/87/WE art. 29.1 lit.b) (dostosowany)

(19) «finansowa spółka holdingowa» oznacza instytucję finansową, której przedsiębiorstwa zależne są wyłącznie lub głównie instytucjami kredytowymi lub instytucjami finansowymi, przy czym przynajmniej jedno z tych przedsiębiorstw zależnych jest instytucją kredytową Ö oraz które nie jest finansową spółką holdingową o działalności mieszanej w rozumieniu dyrektywy 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [23]Õ;

(20) «spółka holdingowa o profilu mieszanym» oznacza przedsiębiorstwo dominujące inne niż holdingowa spółka finansowa lub instytucja kredytowa lub finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej w rozumieniu dyrektywy 2002/87/WE, wśród których przedsiębiorstw zależnych jest co najmniej jedna instytucja kredytowa;

ê 2000/12/WE art. 1 ust. 23 (dostosowany)

(21) «przedsiębiorstwo Ö usług Õ pomocniczych usług bankowych» oznacza przedsiębiorstwo, którego podstawowa działalność polega na posiadaniu majątku lub zarządzaniu nim, zarządzaniu usługami w zakresie przetwarzania danych lub podobnej działalności o charakterze pomocniczym w stosunku do podstawowej działalności jednej lub więcej instytucji kredytowych;

ò nowy

(22) „ryzyko operacyjne” oznacza ryzyko straty wynikające z nieodpowiednich lub zawodnych procedur wewnętrznych, błędów ludzi i systemów lub ze zdarzeń zewnętrznych, obejmując także ryzyko prawne;

ê 2000/12/WE art. 1 ust. 24 (dostosowany)

„ryzyko” oznacza, do celów stosowania art. 47, 48 i 49, pozycje aktywów i pozycje pozabilansowe określone w art. 43 i załącznikach II i IV,bez stosowania wag lub stopni ryzyka tam określonych; rodzaje ryzyka określone w załączniku IV muszą być wyliczane według jednej z metod określonych w załączniku III, bez stosowania wag dla ryzyka kontrahenta; za zgodą właściwych władz wszystkie pozycje w całości pokryte funduszami własnymi mogą być wyłączone z definicji ekspozycji, pod warunkiem że takie fundusze własne nie są uwzględnione przy wyliczaniu współczynnika wypłacalności czy też innych wskaźników analitycznych przewidzianych niniejszą dyrektywą i innymi wspólnotowymi aktami prawnymi; ryzyka nie obejmują:

– w przypadku transakcji walutowych: ryzyka powstałego w normalnym toku rozliczeń w terminie do 48 godzin po dokonaniu płatności, lub

– w przypadku transakcji kupna lub sprzedaży papierów wartościowych: ryzyka powstałego w normalnym toku rozliczeń w terminie do pięciu dni roboczych po dokonaniu płatności lub dostawie papierów, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej;

ò nowy

(23) „banki centralne” obejmują Europejski Bank Centralny, o ile nie wskazano inaczej;

(24) „ryzyko rozmiękczenia” oznacza ryzyko zmniejszenia kwoty należnej poprzez kredyty gotówkowe lub niegotówkowe udzielane dłużnikowi;

(25) „prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania” oznacza prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania przez kontrahenta w okresie jednego roku;

(26) „strata” oznacza stratę ekonomiczną, w tym istotne skutki dyskonta oraz istotne, pośrednie i bezpośrednie koszty inkasa w ramach danego instrumentu

(27) „strata z tytułu niewykonania zobowiązania” oznacza stosunek straty na ekspozycji z powodu niewykonania zobowiązań przez kontrahenta do kwoty należności w chwili niewykonania zobowiązania;

(28) „współczynnik konwersji” oznacza stosunek niewykorzystanej w chwili obecnej kwoty zobowiązań podlegającej wyznaczonemu limitowi, która w chwili niewykonania zobowiązania będzie wykorzystana, stanowiąc kwotę należności - do niewykorzystanej w chwili obecnej kwoty zobowiązań;

(29) “oczekiwana strata” (EL) oznacza stosunek kwoty oczekiwanej straty na ekspozycji w związku z potencjalnym niewykonaniem zobowiązania przez kontrahenta lub wartości rozmiękczenia w skali jednego roku do kwoty należności w chwili stwierdzenia niewykonania zobowiązania;

(30) „ograniczenie ryzyka kredytowego” oznacza technikę stosowaną przez instytucję kredytową do zmniejszania ryzyka kredytowego związanego z ekspozycją lub ekspozycjami utrzymywanymi przez daną instytucję kredytową.

(31) „ochrona kredytowa rzeczywista” oznacza technikę ograniczania ryzyka kredytowego, gdzie zmniejszenie ryzyka kredytowego z tytułu ekspozycji instytucji kredytowej wynika z prawa tej instytucji – w przypadku niewykonania zobowiązania przez kontrahenta lub zaistnienia innych określonych zdarzeń kredytowych związanych z kontrahentem – do upłynnienia, uzyskania transferu lub przejęcia, zatrzymania określonych aktywów lub kwot, bądź też zmniejszenia kwoty ekspozycji do kwoty równej różnicy pomiędzy kwotą ekspozycji i kwotą należności wobec instytucji kredytowej, lub zastąpienia ekspozycji taką kwotą.

(32) „ochrona ryzyka kredytowego nierzeczywista” oznacza technikę ograniczania ryzyka kredytowego, gdzie zmniejszenie ryzyka kredytowego instytucji kredytowej z tytułu ekspozycji wynika ze zobowiązania strony trzeciej do zapłacenia określonej kwoty w przypadku niewykonania zobowiązania przez dłużnika lub wystąpienia innych określonych zdarzeń;

(33) „transakcja z przyrzeczeniem odkupu” oznacza każdą transakcję na mocy umowy kwalifikującej się do kategorii „umów z udzielonym przyrzeczeniem odkupu” lub „umów z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu” zgodnie z [art. 3 lit. m) dyrektywy 93/6/EWG];

(34) „transakcja udzielania lub otrzymania pożyczki papierów wartościowych lub towarów” oznacza transakcję objętą definicją „udzielania pożyczki papierów wartościowych lub towarów” lub definicją „zaciągnięcia pożyczki papierów wartościowych lub towarów” zgodnie z [art. 3 lit. n) dyrektywy 93/6/EEC];

(35) „Bankowy instrument pieniężny” oznacza świadectwo depozytowe lub podobny instrument wystawiony przez instytucję kredytową udzielającą kredytu;

(36) “sekurytyzacja” oznacza transakcję lub program, w wyniku których ryzyko związane z ekspozycją lub pulą ekspozycji ulega podziałowi na transze o następujących cechach:

a)      płatności w ramach transakcji lub programu zależą od dochodów z tytułu ekspozycji lub puli ekspozycji;

b)      hierarchia transz określa rozkład strat w trakcie transakcji lub programu;

(37) „sekurytyzacja tradycyjna” oznacza sekurytyzację obejmującą transfer sekurytyzowanych ekspozycji do jednostki specjalnego przeznaczenia do celów sekurytyzacji. Odbywa się to w drodze przekazania prawa własności do sekurytyzowanych ekspozycji inicjującej jednostce kredytowej lub poprzez udział w kredytach. Wyemitowane papiery wartościowe nie stanowią zobowiązań płatniczych inicjującej instytucji kredytowej;

(38) „sekurytyzacja syntetyczna” oznacza sekurytyzację, w której podział na transze odbywa się przy użyciu kredytowych instrumentów pochodnych lub gwarancji, a puli ekspozycji nie usuwa się z salda inicjującej instytucji kredytowej;

(39) „transza” oznacza ustalony umownie segment ryzyka kredytowego związanego z ekspozycją lub wieloma ekspozycjami, przy czym pozycja w takim segmencie obarczona jest większym lub mniejszym ryzykiem straty niż pozycja o tej samej kwocie w każdym innym segmencie, bez uwzględniania ochrony kredytowej zapewnianej przez stronę trzecią bezpośrednio posiadaczom pozycji w danym segmencie lub innych segmentach;

(40) „pozycja sekurytyzacyjna” oznacza ekspozycję objętą sekurytyzacją;

(41) „jednostka inicjująca” oznacza jedno z poniższych:

a)      jednostkę która, bądź to samodzielnie bądź za pośrednictwem jednostek powiązanych, bezpośrednio lub pośrednio, była zaangażowana w pierwotną umowę dającą początek zobowiązaniom lub potencjalnym zobowiązaniom dłużnika lub potencjalnego dłużnika, skutkujących ekspozycją sekurytyzowaną;

b)      jednostkę, która nabywa ekspozycje strony trzeciej, zapisując je we własnym bilansie, a następnie poddaje je sekurytyzacji;

(42) „jednostka sponsorująca” oznacza instytucje kredytową, inną niż inicjująca instytucja kredytowa, która ustanawia i zarządza programem emisji papierów komercyjnych zabezpieczonych należnościami lub innym programem sekurytyzacyjnym, w ramach którego nabywane są ekspozycje od jednostek zewnętrznych;

(43) „wsparcie jakości kredytowej” oznacza ustalenie umowne, na mocy którego poprawiana jest jakość kredytowa pozycji sekurytyzacyjne w stosunku do stanu sprzed zastosowania takiego wsparcia, w tym wsparcie zapewniane przez transze o mniejszym stopniu uprzywilejowania w ramach procesu sekurytyzacji i inne rodzaje ochrony kredytowej;

(44) „jednostka specjalnego przeznaczenia do celów sekurytyzacji (SSPE)” oznacza instytucję powierniczą lub inny podmiot, inny niż instytucja kredytowa, utworzone w celu przeprowadzenia jednej lub więcej sekurytyzacji, których działalność ogranicza się działań odpowiadających temu celowi, których struktura przewiduje oddzielenie zobowiązań jednostki SSPE od zobowiązań inicjującej jednostki kredytowej, a posiadacze udziałów w takiej jednostce mają prawo zastawiać je lub wymieniać bez żadnych ograniczeń;

ê 2000/12/WE art. 1 ust. 25-27 (dostosowany)

(45) «grupa powiązanych klientów» oznacza:

a)      dwie lub więcej osoby fizyczne lub prawne, które, jeśli nie wykazano inaczej, stanowią jedno ryzyko, ponieważ jedna z nich sprawuje bezpośrednio lub pośrednio kontrolę nad inną lub innymi;, bądź też

b)      dwie lub więcej osoby fizyczne lub prawne, między którymi nie zachodzi stosunek kontroli w rozumieniu definicji określonej w tiret pierwszego, lecz które należy uznać za stanowiące jedno ryzyko, gdyż są one na tyle wzajemnie ze sobą powiązane, iż powstanie problemów finansowych u jednej z nich prawdopodobnie oznaczałoby, że inna osoba lub wszystkie inne osoby napotkałyby trudności ze spłatą swoich zobowiązań;

(46) «bliskie powiązania» oznaczają sytuację, w której dwie lub więcej osoby fizyczne lub prawne są ze sobą związane przez Ö w jeden z następujących sposobów Õ :

a)      a) udział kapitałowy, który oznacza Ö w formie Õ posiadanego bezpośrednio lub poprzez stosunek kontroli udziału dającego prawo do ponad 20% głosów lub kapitału przedsiębiorstwa; lub;

b)      b) kontrola, która oznacza związek zachodzący między przedsiębiorstwem dominującym i jego przedsiębiorstwem zależnym we wszystkich przypadkach określonych w art. 1 ust. 1 i 2 dyrektywy 83/349/EWG, bądź też podobny związek między jakąkolwiek osobą fizyczną lub prawną i przedsiębiorstwem;;

c)      Sytuacja, w której dwie lub więcej osób fizycznych lub prawnych jest trwale związanych Ö fakt, że obie lub wszystkie osoby są trwale związane Õz jedną i tą samą osobą Ö trzecią Õ przez stosunek kontroli, będzie również uważana za bliskie powiązanie tych osób;;

(47) «uznane giełdy» oznaczają giełdy uznane Ö za takowe Õ przez właściwe władze Ö oraz takie,Õ które:

i)a)    funkcjonują regularnie;

ii)b)   posiadają regulamin wydany lub zatwierdzony przez właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia giełdy, który określa Ö określający Õ warunki działania giełdy, warunki dostępu do giełdy, jak również warunki, które muszą być spełnione przez umowę, zanim zostanie ona dopuszczony do faktycznego obrotu na giełdzie;

iii)c)  dysponują mechanizmem rozliczeniowym, który przewiduje, że Ö za pośrednictwem którego Õ umowy wymienione w załączniku IV podlegają dziennym wymogom w zakresie depozytów gwarancyjnych, które to wymogi, w opinii właściwych władz, stanowią odpowiednie zabezpieczenie tych umów.

ê 2000/12/WE art. 3 (dostosowany)

Artykuł 5

Zakaz prowadzenia przez przedsiębiorstwo inne niż instytucje kredytowe działalności polegającej na przyjmowaniu od ludności depozytów i innych środków podlegających zwrotowi

Państwa Członkowskie wprowadzają zakaz dla osób lub przedsiębiorstw gospodarczych niebędących instytucjami kredytowymi prowadzenia działalności polegającej na przyjmowaniu od ludności depozytów i innych środków podlegających zwrotowi.

Ö Pierwszy akapitÕ Zakaz ten nie dotyczy przyjmowania depozytów i innych środków podlegających zwrotowi przez Państwo Członkowskie lub władze regionalne bądź lokalne Państwa Członkowskiego, czy też przez organy międzynarodowe o charakterze publicznym, których członkami są jedno lub więcej Państw Członkowskich, jak również przypadków wyraźnie objętych legislacją krajową i wspólnotową, pod warunkiem jednak, że działalność ta podlega regulacjom i mechanizmom kontroli mającym na celu ochronę deponentów i inwestorów oraz mającym zastosowanie w takich przypadkach.

ê 2000/12/WE

TYTUŁ II

WARUNKI PODEJMOWANIA I PROWADZENIA DZIAŁALNOŚCI PRZEZ INSTYTUCJE KREDYTOWE

ê 2000/12/WE art. 4 (dostosowany)

è1 Dyrektywa 2004/xx/WE art. 3

Artykuł 6

Uzyskanie zezwolenia

Państwa Członkowskie wymagają od instytucji kredytowych uzyskania zezwolenia przed rozpoczęciem działalności. ÖBez uszczerbku dla przepisów art. 7–9, 11 i 12 Õ Ppaństwa te określają wymogi w zakresie uzyskania takich zezwoleń, z zachowaniem przepisów art. 5–9, i powiadamiają o nich è1 Komisję ç.

ê 2000/12/WE art. 8 (dostosowany)

Artykuł 7

Program działalności i struktura organizacyjna

Państwa Członkowskie wymagają, aby do wniosków o udzielenie zezwolenia dołączony był program działalności określający między innymi przewidziane rodzaje działalności oraz strukturę organizacyjną instytucji.

ê 2000/12/WE art. 9 (dostosowany)

Artykuł 8

Potrzeby gospodarcze

Państwa Członkowskie nie mogą wymagać, aby wniosek o udzielenie zezwolenia został rozpatrzony pod względem potrzeb gospodarczych rynku.

ê 2000/12/WE art. 5 ust. 1 (dostosowany)

Artykuł 9

Kapitał założycielski

1.           Bez uszczerbku dla innych ogólnych warunków przewidzianych w prawie krajowym, właściwe władze nie udzielają zezwolenia, gdy instytucja kredytowa nie posiada wydzielonych funduszy własnych oraz w przypadkach, gdy kapitał założycielski danej instytucji wynosi mniej niż 5 milionów EUR.

ê 2000/12/WE art. 1 ust. 11 (dostosowany)

«kapitał założycielski» oznacza Ö obejmuje Õ kapitał Ö i rezerwy określone Õ w rozumieniu definicji określonej w art. 34 Ö 57 lit. a) i b). Õ ust. 2 pkt 1 i 2;

ê 2000/12/WE art. 5 ust. 1 i 2 (dostosowany)

Państwa Członkowskie mogą postanowić, że instytucje kredytowe niespełniające wymogu wydzielonych funduszy własnych, które już istniały w dniu 15 grudnia 1979 r., mogą nadal prowadzić swoją działalność. Państwa Członkowskie mogą wyłączyć takie instytucje kredytowe z obowiązku stosowania się do wymogów określonych w art. Ö 11 Õ 6 ust. 1 akapit pierwszy.

2.           Państwa Członkowskie Ö mogą jednak, z zastrzeżeniem następujących warunków Õ zachowują jednak możliwość udzielać zezwolenia poszczególnym kategoriom instytucji kredytowych, których kapitał założycielski wynosi mniej aniżeli określono w ust. 1.

a)      kapitał założycielski nie może wynosić mniej niż 1 milion EUR;

b)      zainteresowane Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o powodach, którymi się kierują przy korzystaniu z Ö tej Õ możliwości przewidzianej w niniejszym ustępie;

c)      c) gdy zostaje opublikowany wykaz wymieniony w art. 11, Ö w wykazie wymienionym w art. 14 należy Õ dokonać odpowiedniej adnotacji przy nazwie każdej instytucji kredytowej, która nie spełnia minimalnych wymogów kapitałowych określonych w ust. 1.

ê 2000/12/WE art. 5 ust. 3-7 (dostosowany)

Artykuł 10

1.         Wysokość funduszy własnych instytucji kredytowej nie może w chwili udzielenia zezwolenia obniżyć się poniżej poziomu kapitału założycielskiego wymaganego na podstawie Ö art. 9 Õ ust. 1 i 2.

2.         Państwa Członkowskie mogą postanowić, że instytucje kredytowe już istniejące w dniu 1 stycznia 1993 r., których fundusze własne nie osiągają poziomu kapitału założycielskiego określonego w Ö art. 9 Õ ust. 1 i 2, mogą w dalszym ciągu prowadzić swoją działalność. W takim jednak razie fundusze własne tych instytucji nie mogą obniżyć się poniżej najwyższego poziomu osiągniętego po dniu 22 grudnia 1989 r.

3.         Jeśli kontrolę nad instytucją kredytową kwalifikującą się do kategorii określonej w ust. Ö 2 Õ 4 przejmie inna osoba fizyczna lub prawna niż osoba, która wcześniej kontrolowała tę instytucję, fundusze własne tej instytucji Ö kredytowej Õ muszą być podwyższone co najmniej do poziomu kapitału założycielskiego określonego w Ö art. 9 Õ ust. 1 i 2.

4.         Jednakże, w określonych szczególnych okolicznościach i za zgodą właściwych władz, gdy następuje połączenie dwóch lub więcej instytucji kredytowych kwalifikujących się do kategorii określonej w ust. 4 Ö 2 Õ , fundusze własne instytucji Ö kredytowej Õ powstałej w wyniku tego połączenia, o ile nie został osiągnięty odpowiedni poziom Ö określony w Õ zgodnie z Ö art. 9 Õ ust. 1 i 2, nie mogą obniżyć się poniżej sumy funduszy własnych łączących się ze sobą instytucji Ö kredytowych Õ w chwili połączenia.

5.         Jednakże, jeśli w przypadkach określonych w ust. Ö 1, 2 i 4 Õ 3, 4 i 6 fundusze własne ulegną zmniejszeniu, właściwe władze mogą w uzasadnionych okolicznościach wyznaczyć instytucji Ö kredytowej Õ ograniczony okres czasu, w którym musi ona poprawić swoją sytuację lub zaprzestać działalności.

ê 2000/12/WE art. 6 (dostosowany)

Artykuł 11

Zarząd, umiejscowienie siedziby zarządu instytucji kredytowej

1.           Właściwe władze udzielają zezwolenia instytucji kredytowej jedynie wtedy, gdy przynajmniej dwie osoby będą faktycznie kierować działalnością tej instytucji.

Ponadto odpowiednie władze nNie udzielą Ö one Õ zezwolenia, jeśli osoby te nie mają dostatecznie nieposzlakowanej opinii lub nie posiadają one należytego doświadczenia do wykonywania takich obowiązków.

2.           Każde Państwo Członkowskie wymaga, aby:

a)      każda instytucja kredytowa będąca osobą prawną i posiadająca na mocy prawa krajowego statutową siedzibę, miała siedzibę zarządu w tym samym Państwie Członkowskim, w którym posiada statutową siedzibę,

b)      każda inna instytucja kredytowa miała swoją siedzibę zarządu w Państwie Członkowskim, które wydało jej zezwolenie i w którym faktycznie prowadzi swoją działalność.

ê 2000/12/WE art. 7 (dostosowany)

Artykuł 12

Akcjonariusze i udziałowcy

1.           Właściwe władze nie udzielają zezwolenia na podjęcie działalności instytucji kredytowej, Ö jeżeli nie Õ zanim nie zostaną poinformowane o tożsamości bezpośrednich lub pośrednich akcjonariuszy lub udziałowców tych instytucji, będących osobami fizycznymi lub prawnymi, posiadających znaczne pakiety akcji, oraz o wielkości takich pakietów.

ÖPrzy określaniu Õ Do celów definicji znacznego pakietu akcji w rozumieniu niniejszego artykułu uwzględnia się prawa głosu określone w art. 7 Ö 92 Õ dyrektywy 88/627/EWG Ö Parlamentu Õ [24] Ö Europejskiego i Rady 2001/34/WE[25] Õ .

2.           Właściwe władze odmawiają udzielenia zezwolenia, jeśli mając na uwadze potrzebę zapewnienia należytego i ostrożnego zarządzania instytucją kredytową, nie są przekonane co do odpowiedniego charakteru wyżej wspomnianych akcjonariuszy lub udziałowców.

3.           W przypadku bliskich powiązań między instytucją kredytową i inną osobą prawną lub fizyczną właściwe władze udzielają zezwolenia tylko wówczas, gdy powiązania te nie stanowią przeszkody w skutecznym wykonywaniu funkcji nadzorczych.

Właściwe władze odmawiają również udzielenia zezwolenia, jeśli skuteczne wykonywanie funkcji nadzorczych nie jest możliwe z powodu przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych państwa trzeciego mających zastosowanie do jednej lub więcej osób fizycznych lub prawnych, z którymi instytucja kredytowa posiada bliskie powiązania, bądź też z powodu trudności w stosowaniu takich przepisów Ö ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych Õ .

Właściwe władze wymagają od instytucji kredytowych przedkładania informacji potrzebnych do stałego monitorowania przestrzegania warunków określonych w niniejszym ustępie.

ê 2000/12/WE art. 8 i 9 (dostosowany)

Artykuł 8

Program działalności i struktura organizacyjna

Państwa Członkowskie wymagają, aby do wniosków o udzielenie zezwolenia dołączony był program działalności określający między innymi przewidziane rodzaje działalności oraz strukturę organizacyjną instytucji.

Artykuł 9

Potrzeby gospodarcze

Państwa Członkowskie nie mogą wymagać, aby wniosek o udzielenie zezwolenia został rozpatrzony pod względem potrzeb gospodarczych rynku.

ê 2000/12/WE art. 10 (dostosowany)

Artykuł 13

Odmowa udzielenia zezwolenia

W każdym przypadku odmowy udzielenia zezwolenia podaje się powody tej odmowy, a wnioskodawca jest o nich powiadomiony w terminie sześciu miesięcy od daty otrzymania wniosku lub, jeśli wniosek był niekompletny, w terminie sześciu miesięcy od dnia nadesłania informacji potrzebnych do podjęcia decyzji. W każdym przypadku decyzję podejmuje się w terminie 12 miesięcy od daty otrzymania wniosku.

ê 2000/12/WE art. 11 (dostosowany)

Artykuł 14

Powiadomienie Komisji o udzieleniu zezwolenia

Komisja powiadamiana jest o każdym udzielonym zezwoleniu.

ÖNazwę k ÕKażdej instytucji kredytowej Ö , której udzielono zezwolenia Õ umieszcza się w wykazie,. który Komisja ogłasza Ö ów wykaz Õ w Dzienniku Urzędowym Ö Unii Õ Wspólnot Europejskiej i który Komisja stale Ö go Õ aktualizuje.

ê 2000/12/WE art. 12 (dostosowany)

Artykuł 15

Uprzednie konsultacje z właściwymi władzami innych Państw Członkowskich

1.         ÖWłaściwe władze przed udzieleniem zezwolenia instytucji kredytowej Õ Udzielenie zezwolenia instytucji kredytowej wymaga uprzedniej konsultacji Ö prowadzą konsultacje Õ z właściwymi władzami innego Państwa Członkowskiego, którego sprawa ta dotyczy Ö w następujących przypadkach Õ , gdy instytucja ta jest:

Öa) dana instytucja kredytowa jest Õprzedsiębiorstwem zależnym instytucji kredytowej posiadającym zezwolenie udzielone w innym Państwie Członkowskim, lub

Öb) dana instytucja kredytowa jest Õprzedsiębiorstwem zależnym przedsiębiorstwa dominującego innej instytucji kredytowej posiadającej zezwolenie udzielone w innym Państwie Członkowskim, lub

Öc) dana instytucja kredytowa jest Õ kontrolowana przez te same osoby fizyczne lub prawne, które kontrolują instytucję kredytową posiadającą zezwolenie udzielone w innym Państwie Członkowskim.

ê 2002/87/WE art. 29.2 (dostosowany)

2.         Właściwe władzeÖ

przed udzieleniem zezwolenia instytucji kredytowej prowadzą konsultacje z właściwymi władzami Õ Z właściwym organem Państwa Członkowskiego, którego sprawa ta dotyczy, odpowiedzialnym za nadzór nad zakładami ubezpieczeń lub przedsiębiorstwami inwestycyjnymi, są prowadzone konsultacje przed udzieleniem zezwolenia instytucji kredytowej, która jest:

Öw następujących przypadkach: Õ

a)      Ödana instytucja kredytowa jest Õprzedsiębiorstwem zależnym zakładu ubezpieczeń lub przedsiębiorstwa inwestycyjnego posiadającego zezwolenie we Wspólnocie; lub

b)      Ödana instytucja kredytowa jest Õ przedsiębiorstwem zależnym przedsiębiorstwa dominującego zakładu ubezpieczeń lub przedsiębiorstwa inwestycyjnego posiadającego zezwolenie we Wspólnocie; lub

c)      Ödana instytucja kredytowa jest Õ kontrolowana przez tę samą osobę fizyczną lub prawną, która kontroluje zakład ubezpieczeń lub przedsiębiorstwo inwestycyjne posiadające zezwolenie we Wspólnocie.

3.         Odpowiednie właściwe organy określone w akapicie pierwszym i drugim Ö ust. 1 i 2 Õ konsultują się wzajemnie w szczególności podczas dokonywania oceny stosowności akcjonariuszy oraz reputacji i doświadczenia członków zarządu uczestniczących w zarządzaniu innym podmiotem należącym do tej samej grupy. Przekazują sobie wzajemnie wszelkie informacje odnoszące się do stosowności akcjonariuszy oraz reputacji i doświadczenia członków zarządu, istotne dla innych właściwych władz uczestniczących w Ö przy Õ udzielaniu zezwoleń, a także prowadzeniu oceny zgodności z warunkami działalności.

ê 2000/12/WE art. 13 (dostosowany)

Artykuł 16

Oddziały instytucji kredytowych posiadające zezwolenie udzielone w innym Państwie Członkowskim

Przyjmujące Państwa Członkowskie nie mogą wymagać zezwolenia od oddziałów instytucji kredytowych posiadających zezwolenie udzielone w innym Państwie Członkowskim oraz nie mogą wymagać wyposażenia tych oddziałów w wydzielony kapitał założycielski. Zakładanie i nadzorowanie takich oddziałów odbywa się zgodnie z przepisami art. Ö 22, 25, 26 ust. 1-3, 29-37 i 40 Õ 17, 20 ust. 1-6 oraz art. 22-26. Artykuł 14.

ê 2000/12/WE art. 14 (dostosowany)

Artykuł 17

Cofnięcie zezwolenia

1.           Właściwe władze mogą cofnąć zezwolenie udzielone instytucji kredytowej jedynie wówczas, gdy taka instytucja:

a)      nie wykorzysta zezwolenia w ciągu 12 miesięcy, wyraźnie zrzeknie się zezwolenia lub nie prowadzi działalności od ponad sześciu miesięcy, o ile zainteresowane Państwo Członkowskie nie wprowadziło przepisu, że w takich przypadkach zezwolenie wygasa;

b)      uzyskała zezwolenie wskutek przedłożenia fałszywych informacji czy też w jakikolwiek inny nieprawidłowy sposób;

c)      nie spełnia już warunków, na podstawie których udzielono zezwolenia;

d)      nie posiada już dostatecznych funduszy własnych lub utraciła wiarygodność w zakresie wykonywania swoich zobowiązań w stosunku do wierzycieli, w szczególności nie zapewnia już bezpieczeństwa powierzonym aktywom;

e)      spełnia inne warunki cofnięcia zezwolenia, przewidziane przepisami prawa krajowego.

2.           Należy podać powody cofnięcia zezwolenia i poinformować o nich wszystkich zainteresowanych;. oO cofnięciu zezwolenia powiadamia się Komisję.

ê 2000/12/WE art. 15 (dostosowany)

Artykuł 18

Nazwa

Do celów wykonywania swojej działalności instytucje kredytowe mogą używać na całym obszarze Wspólnoty tej samej nazwy, jakiej używają w Państwie Członkowskim, w którym posiadają siedzibę zarządu, bez względu na jakiekolwiek przepisy obowiązujące w przyjmującym Państwie Członkowskim w zakresie używania wyrazów «bank», «bank oszczędnościowy» lub innych nazw dotyczących bankowości. W przypadku gdy istnieje możliwość mylenia nazw, przyjmujące Państwo Członkowskie może wymagać, aby nazwie instytucji towarzyszyły pewne wyjaśniające informacje.

ê 2000/12/WE art. 16 ust. 1 (dostosowany)

Artykuł 19

Znaczny pakiet akcji instytucji kredytowej

1.           Państwa Członkowskie wymagają od każdej osoby fizycznej lub prawnej, która zgłasza zamiar bezpośredniego lub pośredniego nabycia znacznego pakietu akcji w instytucji kredytowej, uprzedniego powiadomienia o tym właściwych władz, z określeniem wielkości pakietu, który zamierzają nabyć.

Osoba taka musi odpowiednio powiadomić właściwe władze, jeśli zamierza zwiększyć posiadany już znaczny pakiet akcji w taki sposób, że udział praw głosu lub posiadanego przez nią kapitału osiągnąłby wówczas lub przekroczył poziom 20%, 33% bądź 50% lub też sprawiłby, że instytucja kredytowa stanie się przedsiębiorstwem od niej zależnym.

Bez uszczerbku dla przepisów ust. 2, właściwe władze mają nie więcej niż trzy miesiące od daty powiadomienia określonej w akapicie pierwszym Ö i drugim Õ na sprzeciwienie się takiemu planowi, jeśli mając na uwadze potrzebę zapewnienia należytego i ostrożnego zarządzania instytucją kredytową, nie są one przekonane co do odpowiedniego charakteru Ö danej Õ osoby określonej w akapicie pierwszym. Jeśli władze te nie sprzeciwiają się planowi określonemu w akapicie pierwszym, mogą wyznaczyć maksymalny termin jego realizacji.

ê 2002/87/WE art. 29.3 (dostosowany)

2.           Jeżeli Öosobą proponującą nabycie Õ nabywcą pakietu akcji określonego w ust. 1 jest instytucja kredytowa, zakład ubezpieczeń lub przedsiębiorstwo inwestycyjne posiadające zezwolenie w innym Państwie Członkowskim lub przedsiębiorstwo dominujące instytucji kredytowej, zakładu ubezpieczeń lub przedsiębiorstwa inwestycyjnego posiadającego zezwolenie w innym Państwie Członkowskim, lub osoba fizyczna lub prawna kontrolująca instytucję kredytową, zakład ubezpieczeń lub przedsiębiorstwo inwestycyjne posiadające zezwolenie w innym Państwie Członkowskim, oraz jeżeli w wyniku takiego nabycia instytucja Ö kredytowa Õ , w której nabywca zamierzający posiadać pakiet akcji, stałaby się przedsiębiorstwem zależnym nabywcy lub podlegającym jego kontroli, ocena nabycia musi podlegać Ö podlega Õ uprzednim konsultacjom przewidzianym w art. Ö 15 Õ 12.

ê 2000/12/WE art. 16 ust. 3

Artykuł 20

3. Państwa Członkowskie wymagają od osoby fizycznej lub prawnej, która zamierza bezpośrednio lub pośrednio zbyć znaczny pakiet akcji w instytucji kredytowej, aby osoba ta uprzednio powiadomiła właściwe władze o wielkości pakietu akcji, który zamierza posiadać. Osoba taka musi również powiadomić właściwe władze, jeśli zamierza zmniejszyć posiadany znaczny pakiet akcji w taki sposób, że udział praw głosu lub posiadanego przez nią kapitału spadłby wówczas poniżej poziomu 20 %, 33 % bądź 50 % lub sprawiłby, że instytucja kredytowa przestanie być przedsiębiorstwem od niej zależnym.

ê 2000/12/WE art. 16 ust. 4-6 (dostosowany)

Artykuł 21

14.         Instytucje kredytowe powiadamiają właściwe władze, gdy tylko otrzymają odpowiednią wiadomość, o wszelkich przypadkach nabycia lub zbycia pakietów ich akcji, jeśli takie akty nabycia lub zbycia sprawią, że pakiety akcji przekroczą jeden z progów określonych w Ö art. 19 ust. 1 i art. 20 Õ ust. 1 i 3 bądź spadną poniżej niego.

Ponadto, przynajmniej raz do roku, instytucje kredytowe przekazują Ö właściwym władzom Õ nazwiska akcjonariuszy i udziałowców posiadających znaczne pakiety akcji i wielkość tych pakietów, na przykład zgodnie z informacjami otrzymanymi na walnym zgromadzeniu akcjonariuszy lub w wyniku wykonania przepisów dotyczących spółek giełdowych.

25.         Gdy wpływ wywierany przez osoby określone w Ö art. 19 ust. 1 Õ ust. 1 może okazać się niekorzystny dla ostrożnego i rozsądnego zarządzania instytucją, Państwa Członkowskie wymagają, aby właściwe władze podjęły odpowiednie środki w celu doprowadzenia do ustania tej sytuacji. Do środków takich mogą należeć na przykład: nakazy sądowe, sankcje wobec członków władz i kierownictwa instytucji lub zawieszenie prawa głosu z akcji bądź udziałów posiadanych przez danych akcjonariuszy lub udziałowców.

Podobne środki stosuje się do osób fizycznych i prawnych, które nie spełniają obowiązku uprzedniego powiadomienia właściwych władz w sytuacjach określonych w Ö art. 19 ust. 1 Õ ust. 1. Jeśli mimo sprzeciwu właściwych władz dochodzi do nabycia pakietu akcji, Państwa Członkowskie, niezależnie od zastosowania innych sankcji, zarządzają zawieszenie danych praw głosu lub unieważnienie głosów oddanych, bądź też wprowadzają możliwość ich unieważnienia.

36.         ÖPrzy określaniu Õ Do celów definicji znacznego pakietu akcji oraz w odniesieniu do innych wielkości pakietów akcji Ö, o których mowa Õ określonych w niniejszym artykule uwzględniane są prawa głosu określone w art. 7 Ö 92 Õ dyrektywy 88/627/EWG Ö dyrektywy 2001/34/WE Õ .

ê 2000/12/WE art. 17 (dostosowany)

ð nowy

Artykuł 22

Procedury i mechanizmy kontroli wewnętrznej

1.           Właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia wymagają, aby każda instytucja kredytowa posiadała bezpieczne procedury administracyjne i rachunkowości oraz odpowiednie mechanizmy kontroli wewnętrznej. ðposiadała solidne zasady zarządzania obejmujące jasną strukturę organizacyjną z dobrze określonymi, przejrzystymi i konsekwentnymi zakresami odpowiedzialności, skuteczne procesy mające na celu rozpoznawanie ryzyka na które jest lub może być narażona instytucja kredytowa, zarządzanie nim, monitorowanie i sprawozdawczość związane z ryzykiem oraz odpowiednie mechanizmy kontroli wewnętrznej obejmujące prawidłowe procedury w zakresie administracji i rachunkowości. ï

2.           Zasady, procesy i mechanizmy określone w ust. 1 są kompleksowe i adekwatne co do charakteru, skali i złożoności działalności danej instytucji kredytowej. Uwzględnia się kryteria techniczne ustanowione w załączniku V.

ê 2000/12/WE

TYTUŁ III

PRZEPISY DOTYCZĄCE SWOBODY PRZEDSIĘBIORCZOŚCI I SWOBODY ŚWIADCZENIA USŁUG

ê 2000/12/WE (dostosowany)

ÖSekcja 1 Instytucje kredytoweÕ

ê 2000/12/WE art. 18 (dostosowany)

Artykuł 23

Instytucje kredytowe

Instytucje kredytowe Państwa Członkowskie zapewniają, że każda instytucja kredytowa posiadająca zezwolenie udzielone przez właściwe władze innego Państwa Członkowskiego i nadzorowana przez te władze może prowadzić na ich terytoriach rodzaje działalności wymienione w załączniku I, zgodnie z art. Ö 25, 26 ust. 1-3, art. 28 ust. 1-2 i art. 29-37 Õ 20 ust. 1-6, art. 21 ust. 1 i 2 oraz art. 22 przez założenie oddziału lub poprzez świadczenie usług, pod warunkiem że taka działalność jest objęta wyżej wymienionym zezwoleniem. Artykuł 19 Instytucje finansowe

ê 2000/12/WE (dostosowany)

Ö Sekcja 2 Instytucje finansoweÕ

ê 2000/12/WE art. 19 akapit pierwszy i trzeci (dostosowany)

Artykuł 24

Instytucje finansowe

1.           Państwa Członkowskie zapewniają również, że każda instytucja finansowa z innego Państwa Członkowskiego może prowadzić na ich terytoriach rodzaje działalności wymienione w załączniku I, zgodnie z art. Ö 25, 26 ust. 1-3, art. 28 ust.1 i 2 i art. 29-37 Õ 20 ust. 1-6, art. 21 ust. 1 i 2 oraz art. 22 przez założenie oddziału lub poprzez świadczenie usług, niezależnie od tego, czy stanowi ona przedsiębiorstwo zależne instytucji kredytowej, czy przedsiębiorstwo zależne będące wspólną własnością dwóch lub więcej instytucji kredytowych, o ile akt założycielski i umowa spółki tej instytucji zezwalają na prowadzenie tej działalności, a instytucja spełnia wszystkie następujące warunki:

a)      przedsiębiorstwo lub przedsiębiorstwa dominujące muszą posiadać zezwolenie jako instytucje kredytowe w Państwie Członkowskim, którego ustawodawstwu podlega Ö instytucja finansowa Õ przedsiębiorstwo zależne,

b)      określona działalność musi być faktycznie prowadzona na terytorium tego samego Państwa Członkowskiego,

c)      przedsiębiorstwo lub przedsiębiorstwo dominujące musi dysponować prawem 90 % lub więcej głosów z akcji w kapitale Ö instytucji finansowej Õ przedsiębiorstwa zależnego,

d)      przedsiębiorstwo lub przedsiębiorstwa dominujące muszą spełniać wymogi właściwych władz, dotyczące ostrożnego zarządzania Ö instytucją finansową Õ przedsiębiorstwem zależnym, oraz muszą oświadczyć, za zgodą właściwych władz odpowiedniego Państwa Członkowskiego pochodzenia, że odpowiadają solidarnie za zobowiązania zaciągnięte przez Ö instytucję finansową Õ przedsiębiorstwo zależne,

e)      Ö instytucja finansowa Õ przedsiębiorstwo zależne musi być efektywnie objęta, w szczególności w zakresie danej działalności, skonsolidowanym nadzorem nad przedsiębiorstwem dominującym lub nad każdym spośród przedsiębiorstw dominujących, zgodnie z art. 52-56 Ö przepisami tytułu V rozdział 4 sekcja 1 Õ , w szczególności w zakresie wyliczania współczynnika wypłacalności, kontroli wysokiego ryzyka oraz limitów dotyczących wielkości pakietów akcji określonych w art. Ö 120 Õ50.

Zgodność z tymi warunkami Ö jest Õ musi zostać weryfikowana przez właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia, które na tej podstawie Ö wystawiają Õ muszą wystawić Ö instytucji finansowej Õ przedsiębiorstwu zależnemu odpowiednie zaświadczenie zgodności stanowiące część powiadomienia określonego w art. Ö 25 i 28 Õ 20 ust. 1-6 oraz art. 21 ust. 1 i 2.

Właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia zapewniają nadzór nad Ö instytucją finansową Õ przedsiębiorstwem zależnym zgodnie z art. Ö 10 ust. 1, art. 19-22, 40, 42-52 i 54 Õ 5 ust. 3, oraz art. 16, 17, 26, 28, 29, 30 i 32.

ê 2000/12/WE art. 19 akapit szósty (dostosowany)

2.           Jeśli instytucja finansowaÖ w rozumieniu akapitu pierwszego ust. 1 Õ kwalifikująca się w ramach niniejszego artykułu przestaje spełniać jakikolwiek z nałożonych na nią warunków, Państwo Członkowskie pochodzenia powiadamia o tym właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego, a działalność prowadzona przez tę instytucję Ö finansową Õ w przyjmującym Państwie Członkowskim podlega odtąd ustawodawstwu tego Państwa Członkowskiego.

ê 2000/12/WE art. 19 akapit czwarty (dostosowany)

3.           Przepisy wymienione w Ö ust. 1 i 2 Õ niniejszym artykule stosuje się odpowiednio do przedsiębiorstw zależnych Ö instytucji finansowej w rozumieniu akapitu pierwszego ust. 1 Õ , z niezbędnymi zmianami. W szczególności wyrazy «instytucja kredytowa» oznaczają «instytucja finansowa spełniająca warunki określone w art. 19», a wyraz «zezwolenie» oznacza «akt założycielski i umowa spółki».

ê 2000/12/WE art. 19 akapit piąty i szósty (dostosowany)

Artykuł 20 ust. 3 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

«Właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia przekazują także informacje o kwocie funduszy własnych zależnej instytucji finansowej i o wysokości skonsolidowanego współczynnika wypłacalności dominującej wobec niej instytucji kredytowej»

Jeśli instytucja finansowa kwalifikująca się w ramach niniejszego artykułu przestaje spełniać jakikolwiek z nałożonych na nią warunków, Państwo Członkowskie pochodzenia powiadamia o tym właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego, a działalność prowadzona przez tę instytucję w przyjmującym Państwie Członkowskim podlega odtąd ustawodawstwu tego Państwa Członkowskiego.

ê 2000/12/WE (dostosowany)

ÖSekcja 3 Wykonywanie prawa przedsiębiorczości Õ

ê 2000/12/WE art. 20 ust. 1, 2 i 3 akapit 1 i 2 (dostosowany)

Artykuł 25

Wykonywanie prawa przedsiębiorczości

1.           Instytucja kredytowa pragnąca założyć oddział na terytorium innego Państwa Członkowskiego powiadamia o tym właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia.

2.           Państwoa Członkowskie wymagają, aby każda instytucja kredytowa pragnąca założyć oddział na terytorium innego Państwa Członkowskiego przekazała następujące informacje w powiadomieniu określonym w ust. 1:

a)      Państwo Członkowskie, na terytorium którego planuje założyć oddział;

b)      program działalności, określający, między innymi, przewidziany zakres działalności i strukturę organizacyjną oddziału;

c)      adres w przyjmującym Państwie Członkowskim, pod którym można otrzymać dokumenty;

d)      nazwiska osób wyznaczonych do kierowania oddziałem.

3.           O ile właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia, uwzględniając przewidziany zakres działalności oddziału, nie mają powodu kwestionować adekwatności struktury administracyjnej lub kondycji finansowej instytucji kredytowej, to w ciągu trzech miesięcy od otrzymania informacji określonych w ust. 2 przekazują te informacje właściwym władzom przyjmującego Państwa Członkowskiego i odpowiednio zawiadamiają zainteresowaną instytucję Ö kredytową Õ .

Właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia przedstawiają również informacje o kwocie funduszy własnych i o współczynniku wypłacalności instytucji kredytowej.

ê 2000/12/WE art. 19 akapit piąty (dostosowany)

ÖW drodze odstępstwa od akapitu drugiego, w przypadku określonym w art. 24, Õ «Wwłaściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia przekazują także informacje o kwocie funduszy własnych zależnej instytucji finansowej i o wysokości skonsolidowanego współczynnika wypłacalności dominującej wobec niej instytucji kredytowej».

ê 2000/12/WE art. 20 ust. 3 akapit 3 (dostosowany)

4.           W przypadku gdy właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia odmawiają przekazania informacji określonych w ust. 2 właściwym władzom przyjmującego Państwa Członkowskiego, przedstawiają one zainteresowanej instytucji Ö kredytowej Õ uzasadnienie tej decyzji odmownej w terminie trzech miesięcy od otrzymania wszystkich informacji.

Decyzja odmowna lub brak odpowiedzi podlegają zaskarżeniu do sądu Państwa Członkowskiego pochodzenia.

ê 2000/12/WE art. 20 ust. 4-7 (dostosowany)

Artykuł 26

14.         Przed rozpoczęciem działalności przez oddział instytucji kredytowej, w ciągu dwóch miesięcy od uzyskania informacji Ö , o których mowa Õ określonych w Ö art. 25 Õ ust. 3, właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego przygotowują się do nadzoru nad instytucją kredytową, zgodnie z Ö sekcją 5 Õ art. 22, a jeśli jest to konieczne, wskazują także warunki, których w interesie dobra ogólnego należy przestrzegać przy prowadzeniu danych rodzajów działalności w przyjmującym Państwie Członkowskim.

25.         W chwili otrzymania zawiadomienia od właściwych władz przyjmującego Państwa Członkowskiego lub w przypadku, gdy okres przewidziany w ust. 14 wygasa bez otrzymania żadnego zawiadomienia od tych władz, oddział może zostać założony i Ö może Õ rozpocząć działalność.

36.         W przypadku zmiany jakichkolwiek danych szczegółowych przekazanych zgodnie z Ö art. 25 lit b), c) lub d) Õ ust. 2 lit. b), c) lub d) instytucja kredytowa powiadamia o tej zmianie na piśmie właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia i przyjmującego Państwa Członkowskiego najpóźniej na miesiąc przed dokonaniem zmiany, aby umożliwić właściwym władzom Państwa Członkowskiego pochodzenia podjęcie decyzji zgodnie z Ö art. 25 Õ ust. 3 oraz umożliwić właściwym władzom przyjmującego Państwa Członkowskiego podjęcie decyzji w sprawie tej zmiany zgodnie z ust. 14 Ö niniejszego artykułu Õ .

47.         Domniemywa się, że oddziały, które rozpoczęły swoją działalność zgodnie z przepisami obowiązującymi w przyjmujących Państwach Członkowskich przed dniem 1 stycznia 1993 r., poddane zostały procedurom określonym w Ö art. 25 oraz w Õ ust. 1 Ö i 2 Õ -5 Ö niniejszego artykułu Õ . Od Ö tej Õ wyżej wymienionej daty oddziały te podlegają ust. 6 Ö 3 niniejszego artykułu Õ oraz art. Ö 23, sekcja 2 i 5 oraz art. 43 Õ 18, 19, 22 i 29.

ê 2000/12/WE art. 1 ust. 3 ostatnie zdanie

Artykuł 27

Jako jako jeden oddział będzie traktowana dowolna liczba miejsc prowadzenia działalności ustanowionych w tym samym Państwie Członkowskim przez daną instytucję kredytową z siedzibą zarządu w innym Państwie Członkowskim;.

ê 2000/12/WE (dostosowany)

Ö Sekcja 4 Korzystanie ze swobody świadczenia usług Õ

ê 2000/12/WE art. 21 (dostosowany)

Artykuł 28

Korzystanie ze swobody świadczenia usług

1.           Instytucja kredytowa, pragnąca po raz pierwszy korzystać ze swobody świadczenia usług przez prowadzenie działalności na terytorium innego Państwa Członkowskiego, powiadamia właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia o tych rodzajach działalności, wymienionych w załączniku I, które zamierza prowadzić.

2.           W ciągu miesiąca od otrzymania powiadomienia Ö przewidzianego Õ określonego w ust. 1 właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia przesyłają to powiadomienie właściwym władzom przyjmującego Państwa Członkowskiego.

3.           Niniejszy artykuł nie ma wpływu na prawa nabyte przez instytucje kredytowe świadczące usługi przed dniem 1 stycznia 1993 r.

ê 2000/12/WE (dostosowany)

ÖSekcja 5 Uprawnienia właściwych władz przyjmującego Państwa Członkowskiego Õ

ê 2000/12/WE art. 22 ust. 1 (dostosowany)

Artykuł 29

Uprawnienia właściwych władz przyjmującego Państwa Członkowskiego

1. Przyjmujące Państwa Członkowskie mogą do celów statystycznych wymagać, aby wszystkie instytucje kredytowe posiadające oddziały na ich terytoriach przekazywały okresowo sprawozdania dotyczące prowadzonej przez siebie działalności w tych przyjmujących Państwach Członkowskich właściwym władzom tych państw.

Wypełniając obowiązki nałożone na nie w art. Ö 41 Õ 27, przyjmujące Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby oddziały instytucji kredytowych z innych Państw Członkowskich przedstawiały te same informacje, jakie wymagane są w tym celu od krajowych instytucji kredytowych.

ê 2000/12/WE art. 22 ust. 2-4 (dostosowany)

Artykuł 30

12.         Gdy właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego stwierdzają, że instytucja Ö kredytowa Õ posiadająca oddział lub świadcząca usługi na terytorium tego państwa nie przestrzega przepisów prawnych przyjętych w tym państwie na mocy tych zapisów niniejszej dyrektywy, które dotyczą uprawnień właściwych władz przyjmującego Państwa Członkowskiego, władze te wymagają, aby Ö dana Õ instytucja Ö kredytowa Õ usunęła stwierdzoną nieprawidłowość.

23.         Jeśli dana instytucja Ö kredytowa Õ nie podejmuje niezbędnych kroków, właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego powiadamiają odpowiednio właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia.

Właściwe władze rodzimego Państwa Członkowskiego niezwłocznie podejmują wszelkie właściwe środki celem zapewnienia, że zainteresowana instytucja Ö kredytowa Õ usunie stwierdzoną nieprawidłowość. O charakterze tych środków zostaną powiadomione właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego.

34.         Jeśli mimo podjęcia środków przez Państwo Członkowskie pochodzenia, a także w sytuacji, gdy środki te okazują się nieadekwatne lub nie ma możliwości ich zastosowania w danym Państwie Członkowskim, dana instytucja Ö kredytowa Õ w dalszym ciągu narusza obowiązujące w przyjmującym Państwie Członkowskim przepisy prawne określone w ust. 2 Ö 1 Õ , wówczas państwo to, po zawiadomieniu właściwych władz Państwa Członkowskiego pochodzenia, może podjąć odpowiednie środki celem zapobieżenia dalszym nieprawidłowościom lub wymierzenia za nie kary, jak również, o ile będzie to konieczne, celem uniemożliwienia danej instytucji Ö kredytowej Õ inicjowania dalszych transakcji na jej terytorium. Państwa Członkowskie podejmują stosowne działania w celu zapewnienia, że na ich terytoriach istnieje możliwość podjęcia odpowiednich działań prawnych niezbędnych do zastosowania takich środków wobec instytucji kredytowych.

ê 2000/12/WE art. 22 ust. 5 (dostosowany)

Artykuł 31

5. Przepisy Ö art. 29 i 30 Õ ust. 1-4 nie mają wpływu na uprawnienia przyjmujących Państw Członkowskich do podejmowania właściwych środków celem zapobiegania nieprawidłowościom popełnianym na ich terytoriach, które pozostają w sprzeczności z przepisami prawnymi przyjętymi w interesie dobra ogólnego, lub wymierzania kar za owe nieprawidłowości. Do uprawnień takich należy, między innymi, możliwość zakazywania instytucjom Ö kredytowym Õ naruszającym przepisy inicjowania wszelkich dalszych transakcji na terytoriach tych państw.

ê 2000/12/WE art. 22 ust. 6 (dostosowany)

Artykuł 32

6. Wszelkie środki podjęte na mocy ust. 3, 4 i 5 Ö art. 30 ust. 2 i 3 lub art. 31 Õ , a wiążące się ze stosowaniem kar lub ograniczaniem możliwości korzystania ze swobody świadczenia usług, muszą być odpowiednio uzasadnione i podane do wiadomości zainteresowanej instytucji Ö kredytowej Õ . Przysługuje prawo zaskarżenia każdego tego rodzaju środka do sądu Państwa Członkowskiego, którego władze ten środek zastosowały.

ê 2000/12/WE art. 22 ust. 7 (dostosowany)

Artykuł 33

7. W nagłych przypadkach właściwe władze przyjmujących Państw Członkowskich mogą przed zastosowaniem procedur przewidzianych w Ö art. 30 Õ ust. 2, 3 i 4 podjąć wszelkie środki ostrożności niezbędne do ochrony interesów deponentów, inwestorów i innych osób, na rzecz których świadczone są usługi. Komisja i właściwe władze innych zainteresowanych Państw Członkowskich muszą zostać niezwłocznie powiadomione o takich środkach.

Po konsultacji z właściwymi władzami zainteresowanych Państw Członkowskich Komisja może zobowiązać dane Państwo Członkowskie do zmiany lub uchylenia takich środków.

ê 2000/12/WE art. 22 ust.8 (dostosowany)

Artykuł 34

8. Przyjmujące Państwa Członkowskie mogą korzystać z uprawnień powierzonych im przez niniejszą dyrektywę przez podejmowanie właściwych środków celem zapobiegania lub karania za nieprawidłowości popełniane na ich terytoriach. Do uprawnień takich należy, między innymi, możliwość zakazywania instytucjom Ö kredytowym Õ inicjowania wszelkich dalszych transakcji na terytoriach tych państw.

ê 2000/12/WE art. 22 ust. 9 (dostosowany)

Artykuł 35

9. W przypadku cofnięcia zezwolenia powiadamia się o tym właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego, po czym władze te podejmują odpowiednie środki uniemożliwiające danej instytucji Ö kredytowej Õ inicjowanie dalszych transakcji na terytorium tego państwa oraz zabezpieczające interesy deponentów.

ê 2000/12/WE art. 22 ust. 10 (dostosowany)

Artykuł 36

10. Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o liczbie i charakterze spraw, w których miała miejsce odmowa na podstawie art. Ö 25 i 26 Õ 20 ust. 1-6 lub w których podjęte zostały środki zgodnie z ust. 4 niniejszego artykułu Ö art. 30 ust. 3 Õ .

ê 2000/12/WE art. 22 ust. 11 (dostosowany)

Artykuł 37

11.ÖNiniejsza sekcja Õ Żaden z przepisów niniejszego artykułu nie stanowi przeszkody dla reklamowania swoich usług przez instytucje kredytowe, których siedziby zarządu znajdują się w innych Państwach Członkowskich, wszelkimi dostępnymi środkami przekazu w przyjmujących Państwach Członkowskich, z zastrzeżeniem wszelkich przepisów dotyczących formy i treści tego rodzaju reklam przyjętych w interesie dobra ogólnego.

ê 2000/12/WE

TYTUŁ IV

STOSUNKI Z PAŃSTWAMI TRZECIMI

ê 2000/12/WE (dostosowany)

Ö Sekcja 1 Powiadomienie w sprawie przedsiębiorstw z państw trzecich, warunki dostępu do rynków tych państw Õ

ê 2000/12/WE art. 23 (dostosowany)

Powiadomienie w sprawie przedsiębiorstw zależnych przedsiębiorstw z państw trzecich, warunki dostępu do rynków tych państw

1.           Właściwe władze Państw Członkowskich powiadamiają Komisję:

a) o wszelkich przypadkach udzielania zezwolenia bezpośrednim lub pośrednim przedsiębiorstwom zależnym jednego lub więcej przedsiębiorstw dominujących, podlegających prawu państw trzecich;

b) w każdym przypadku, gdy takie przedsiębiorstwo dominujące nabywa pakiet akcji we wspólnotowej instytucji kredytowej, który sprawia, że instytucja ta staje się przedsiębiorstwem od niego zależnym.

Jeśli zezwolenie zostało przyznane bezpośredniemu lub pośredniemu przedsiębiorstwu zależnemu jednego lub więcej przedsiębiorstw dominujących, podlegających prawu państw trzecich, strukturę grupy opisuje się w powiadomieniu, które właściwe władze przekazują Komisji zgodnie z art. 11.

2.           Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkich ogólnych przeszkodach napotykanych przez instytucje kredytowe przy zakładaniu oddziałów lub prowadzeniu działalności bankowej w państwach trzecich.

3.           Komisja opracowuje okresowe sprawozdania, na warunkach określonych w ust. 4 i 5, badające sposób traktowania wspólnotowych instytucji kredytowych w państwach trzecich w zakresie zakładania jednostek i prowadzenia działalności bankowej oraz nabywania pakietów akcji w instytucjach kredytowych tych państw. Komisja przekazuje sprawozdania Radzie wraz z właściwymi propozycjami.

4.           W każdym przypadku, gdy Komisja uzna, na podstawie sprawozdań określonych w ust. 3 lub na podstawie innych informacji, że państwo trzecie nie przyznaje wspólnotowym instytucjom kredytowym efektywnego dostępu do rynku, porównywalnego z dostępem przyznanym przez Wspólnotę instytucjom kredytowym z tego państwa trzeciego, Komisja może wystąpić z wnioskiem do Rady w sprawie uzyskania odpowiedniego upoważnienia do podjęcia negocjacji, celem uzyskania porównywalnych możliwości konkurowania dla wspólnotowych instytucji kredytowych. Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów.

5.           W każdym przypadku, gdy Komisja uzna, na podstawie sprawozdań określonych w ust. 1 lub na podstawie innych informacji, że wspólnotowe instytucje kredytowe w państwie trzecim nie podlegają traktowaniu narodowemu zapewniającemu im te same możliwości konkurowania, jakie są dostępne dla krajowych instytucji kredytowych, i nie są spełnione warunki efektywnego dostępu do rynku, Komisja może zainicjować negocjacje zmierzające do poprawy sytuacji.

6.           W okolicznościach opisanych w akapicie pierwszym można w dowolnym czasie postanowić, niezależnie od inicjowania negocjacji w trybie określonym w art. 60 ust. 2, że właściwe władze Państw Członkowskich mają obowiązek ograniczyć lub zawiesić decyzje dotyczące aktualnie rozpatrywanych lub przyszłych wniosków o udzielenie zezwolenia bądź nabycie pakietów akcji przez bezpośrednie lub pośrednie przedsiębiorstwo dominujące podlegające ustawodawstwu danego państwa trzeciego. Czas trwania określonych środków nie może przekraczać trzech miesięcy.

Przed upływem takiego okresu trzymiesięcznego, w świetle wyników negocjacji, Rada może na wniosek Komisji podjąć kwalifikowaną większością głosów decyzję w sprawie kontynuowania tych środków.

6.           W każdym przypadku, gdy Komisja uzna, że występuje jedna z sytuacji opisanych w ust. 4 i 5, Państwa Członkowskie przedkładają na jej wniosek informacje:

a)       o wszelkich wnioskach o udzielenie zezwolenia złożonych przez bezpośrednie lub pośrednie przedsiębiorstwo zależne jednego lub więcej przedsiębiorstw dominujących, podlegających prawu danego państwa trzeciego;

b)       w każdym przypadku, gdy są powiadamiane zgodnie z art. 16, że przedsiębiorstwo takie zamierza nabyć pakiet akcji we wspólnotowej instytucji kredytowej, który to pakiet sprawi, iż instytucja ta stanie się przedsiębiorstwem od niego zależnym.

Ten obowiązek przekazywania informacji wygasa w każdym przypadku gdy tylko zostanie osiągnięte porozumienie z państwem trzecim określonym w ust. 4 lub 5, lub gdy stracą zastosowanie środki określone w ust. 5 akapit drugi i trzeci.

7.           Środki podejmowane na mocy niniejszego artykułu pozostają w zgodzie ze zobowiązaniami Wspólnoty wynikającymi z wszelkich umów międzynarodowych, dwustronnych i wielostronnych, dotyczących podejmowania i prowadzenia działalności instytucji kredytowych.

ê 2000/12/WE art. 24 (dostosowany)

è1 Dyrektywa 2004/xx/WE art. 3.7

Artykuł 38

Oddziały instytucji kredytowych państw trzecich mających siedzibę zarządu poza Wspólnotą

1.         Państwa Członkowskie nie stosują wobec oddziałów instytucji kredytowych mających siedzibę zarządu poza Wspólnotą rozpoczynających lub prowadzących działalność, przepisów powodujących ich bardziej korzystne traktowanie w porównaniu z oddziałami instytucji kredytowych mających swoją siedzibę zarządu we Wspólnocie.

2.         Właściwe władze powiadamiają Komisję i è1 Europejski Komitet Bankowyç o wszystkich zezwoleniach udzielonych oddziałom instytucji kredytowych mających swoją siedzibę zarządu poza Wspólnotą.

3.         Bez uszczerbku dla ust. 1, Wspólnota może zgodzić się, na mocy porozumień zawartych zgodnie z Traktatem z jednym lub więcej państwami trzecimi, na stosowanie przepisów, które na podstawie zasady wzajemności zapewniają oddziałom instytucji kredytowej, mającej siedzibę zarządu poza Wspólnotą, identyczne traktowanie na terytorium Wspólnoty.

ò nowy

Sekcja 2

Współpraca z właściwymi władzami państw trzecich w wykonywaniu nadzoru skonsolidowanego

ê 2000/12/WE art. 25 (dostosowany)

Artykuł 39

1.           Komisja, na wniosek Państwa Członkowskiego lub działając z własnej inicjatywy, może przedkładać Radzie propozycje negocjacji porozumień z jednym lub więcej państwami trzecimi, dotyczących sposobów wykonywania nadzoru skonsolidowanego nad Ö następującymi instytucjami Õ :

a)      instytucjami kredytowymi, których przedsiębiorstwo dominujące posiada siedzibę w państwie trzecim, oraz

b)      instytucjami kredytowymi mającymi siedziby w państwach trzecich, których przedsiębiorstwo dominujące, będące instytucją kredytową lub finansową spółką holdingową, posiada siedzibę zarządu we Wspólnocie.

2.           Porozumienia określone w ust. 1 dążą w szczególności do zapewnienia Ö co następuje Õ zarówno:

a)      możliwości uzyskania przez właściwe władze Państw Członkowskich informacji, opartych na danych o skonsolidowanej sytuacji finansowej, koniecznych do sprawowania nadzoru nad instytucjami kredytowymi i finansowymi spółkami holdingowymi mającymi siedziby we Wspólnocie, które posiadają zależne od siebie instytucje kredytowe lub instytucje finansowe umiejscowione poza Wspólnotą, bądź też posiadają udziały kapitałowe w takich instytucjach, jak i

b)      możliwości uzyskania przez właściwe władze państw trzecich informacji koniecznych do sprawowania nadzoru nad przedsiębiorstwami dominującymi, których siedziby zarządu umiejscowione są na ich terytorium i które posiadają zależne od siebie instytucje kredytowe lub instytucje finansowe umiejscowione w jednym lub więcej Państwach Członkowskich, lub posiadają udziały kapitałowe w takich instytucjach.

ê Dyrektywa 2004/xx/WE art. 3.8

3.           Bez uszczerbku dla art. 300 ust. 1 Traktatu, Komisja wspierana przez Komitet Doradczy ds. Bankowości, bada wyniki negocjacji określonych w ust. 1, a także powstałą sytuację.

ê 2000/12/WE

TYTUŁ V

ê 2000/12/WE

ð nowy

ZASADY I INSTRUMENTY TECHNICZNE NADZORU OSTROŻNOŚCIOWEGO ð I SPRAWOZDAWCZOŚĆ ï

ê 2000/12/WE

ROZDZIAŁ 1

ZASADY NADZORU OSTROŻNOŚCIOWEGO

ò nowy

Sekcja 1

Uprawnienia Państwa Członkowskiego pochodzenia i przyjmującego Państwa Członkowskiego

ê 2000/12/WE art. 26 (dostosowany)

Artykuł 40

Uprawnienia kontrolne Państwa Członkowskiego pochodzenia

1.           1. Za ostrożnościowy nadzór nad instytucją kredytową, w tym nad działalnością prowadzoną przez tę instytucję zgodnie z art. 18 i 19 Ö 23 i 24 Õ, odpowiedzialne są właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia, bez uszczerbku dla przepisów niniejszej dyrektywy, które powierzają taki obowiązek władzom przyjmującego Państwa Członkowskiego.

2.           Ustęp 1 nie stanowi przeszkody dla nadzoru skonsolidowanego na mocy niniejszej dyrektywy.

ê 2000/12/WE art. 27 (dostosowany)

Artykuł 41

Uprawnienia przyjmującego Państwa Członkowskiego

Do czasu dalszej koordynacji przepisów przyjmujące Państwa Członkowskie zachowują obowiązek nadzorowania płynności oddziałów instytucji kredytowych we współpracy z właściwymi władzami rodzimych Państw Członkowskich.

Bez uszczerbku dla środków niezbędnych dla wzmocnienia Europejskiego Systemu Walutowego przyjmujące Państwa Członkowskie pozostają w pełni odpowiedzialne za działania wynikające z realizacji ich polityki pieniężnej.

Działania te nie mogą pociągać za sobą dyskryminacyjnego lub restrykcyjnego traktowania instytucji kredytowej w następstwie faktu, że udzielono jej zezwolenia w innym Państwie Członkowskim.

ê 2000/12/WE art. 28 (dostosowany)

Artykuł 42

Współpraca dotycząca nadzoru

Właściwe władze zainteresowanych Państw Członkowskich współpracują ściśle ze sobą w celu nadzorowania działalności instytucji kredytowych prowadzonej w jednym lub więcej Państwie Członkowskim innym niż te, w którym posiadają one siedzibę zarządu, w szczególności działalności prowadzonej za pośrednictwem założonych w tych państwach oddziałów. Władze te wzajemnie przekazują sobie wszelkie informacje dotyczące zarządzania i własności takich instytucji kredytowych mogące ułatwiać nadzór nad nimi i badanie warunków udzielania im zezwolenia, jak też wszelkie informacje mogące pomóc w monitorowaniu tych instytucji, w tym w szczególności w odniesieniu do ich płynności i wypłacalności, gwarancji depozytów, ograniczania dużych ekspozycji, procedur administracyjnych i rachunkowości oraz mechanizmów kontroli wewnętrznej.

ê 2000/12/WE art. 29 (dostosowany)

Artykuł 43

Weryfikacja na miejscu oddziałów ustanowionych w innym Państwie Członkowskim

1.           1. W przypadku gdy instytucja kredytowa posiadająca zezwolenie udzielone w innym Państwie Członkowskim prowadzi działalność za pośrednictwem oddziału, przyjmujące Państwo Członkowskie zapewnia właściwym władzom Państwa Członkowskiego pochodzenia możliwość, po uprzednim zawiadomieniu właściwych władz przyjmującego Państwa Członkowskiego, przeprowadzania na miejscu weryfikacji informacji określonych w art. 28 Ö 42 Õ we własnym zakresie lub za pośrednictwem osób wyznaczonych do tego celu.

2.           Właściwe władze rodzimych Państw Członkowskich mogą również korzystać z innych procedur, ustanowionych w art. Ö 141 Õ 55 ust. 7 w celu weryfikacji oddziałów.

3.           Niniejszy artykuł nie ma Ö Ustępy 1 i 2 nie mają Õ wpływu na uprawnienia właściwych władz przyjmującego Państwa Członkowskiego do przeprowadzania, w ramach obowiązków wynikających z niniejszej dyrektywy, weryfikacji na miejscu wszystkich oddziałów założonych na jego terytorium.

ê 2000/12/WE (dostosowany)

Ö Sekcja 2 Wymiana informacji i tajemnica zawodowa Õ

ê 2000/12/WE art. 30 ust. 1-3 (dostosowany)

Artykuł 44

Wymiana informacji i tajemnica zawodowa

1.           Państwa Członkowskie zapewniają, że wszystkie osoby obecnie lub w przeszłości zatrudnione przez właściwe władze, jak również biegli rewidenci lub eksperci działający w imieniu właściwych władz, podlegają obowiązkowi zachowania tajemnicy zawodowej.

Oznacza to, bez Ö Bez Õ uszczerbku dla przypadków podlegających przepisom prawa karnego, że żadne poufne informacje, które mogą otrzymywać w trakcie pełnienia swoich obowiązków, nie mogą być ujawnione jakiejkolwiek osobie ani władzom, chyba że w postaci skróconej lub zbiorczej, która uniemożliwia zidentyfikowanie poszczególnych instytucji Ö kredytowych Õ.

Jednakże w przypadku ogłoszenia upadłości lub przeprowadzenia przymusowej likwidacji instytucji kredytowej informacje poufne, które nie dotyczą osób trzecich uczestniczących w próbach ratowania tej instytucji, mogą być ujawnione w postępowaniu według prawa cywilnego lub handlowego.

2.           Ustęp 1 nie stanowi przeszkody dla wymiany informacji między właściwymi władzami różnych Państw Członkowskich, zgodnie z niniejszą dyrektywą lub innymi dyrektywami mającymi zastosowanie do instytucji kredytowych. Informacje te podlegają warunkom tajemnicy zawodowej określonym w ust. 1.

ê 2000/12/WE art. 30 ust. 4 (dostosowany)

Artykuł 45

4. Właściwe władze otrzymujące poufne informacje zgodnie z Ö art. 44 Õ ust. 1 i 2 mogą te informacje wykorzystać jedynie w trakcie pełnienia swoich obowiązków Ö i jedynie w następujących celach Õ:

a)         do sprawdzenia, czy spełnione zostały warunki, którym podlega podejmowanie działalności instytucji kredytowej, oraz dla ułatwienia monitorowania takiej działalności, na zasadzie skonsolidowanej lub nieskonsolidowanej, w szczególności w odniesieniu do płynności, wypłacalności, wysokiego ryzyka, procedur administracyjnych i rachunkowości oraz mechanizmów kontroli wewnętrznej;, lub

b)         do nałożenia sankcji;, lub

c)         w trakcie administracyjnego postępowania odwoławczego w sprawie decyzji podjętej przez właściwe władze;, lub

d)         w przypadku postępowania sądowego wszczętego na mocy art. 33 Ö 55 Õ lub specjalnych przepisów przewidzianych w niniejszej dyrektywie lub w innych dyrektywach przyjętych w dziedzinie instytucji kredytowych.

ê 2000/12/WE art. 30 ust. 3 (dostosowany)

Artykuł 46

3.         Państwa Członkowskie mogą zawierać umowy o współpracy, umożliwiające wymianę informacji z właściwymi władzami państw trzecich, lub z innymi władzami bądź organami państw trzecich w rozumieniu ust. 5 i 6 Ö art. 47 i art. 48 ust. 1 Õ jedynie wówczas, gdy ujawniane informacje objęte są gwarancjami tajemnicy zawodowej co najmniej równoważnymi określonym w niniejszym artykule. Taka wymiana informacji musi służyć wykonywaniu zadań nadzoru przez wspomniane władze lub organy.

Informacja, która pochodzi z innego Państwa Członkowskiego, nie może być ujawniona bez wyraźnej zgody właściwych władz, które ją ujawniły, a gdzie stosowne, może to nastąpić jedynie dla celów, na które te władze wyraziły zgodę.

ê 2000/12/WE art. 30 ust. 5 (dostosowany)

Artykuł 47

5. Ustępy 1 i 4Ö Artykuły 44 ust. 1 i 45 Õ nie stanowią przeszkody dla wymiany informacji w ramach Państwa Członkowskiego, w którym są dwie lub więcej właściwe władze lub między Państwami Członkowskimi, między właściwymi władzami i Ö następującymi podmiotami Õ:

a)         władzami odpowiedzialnymi za nadzorowanie innych organizacji finansowych i zakładów ubezpieczeń oraz władzami odpowiedzialnymi za nadzorowanie rynków finansowych,;

b)         organami uczestniczącymi w postępowaniu w sprawie likwidacji i upadłości instytucji kredytowych oraz w podobnych postępowaniach,;

c)         osobami odpowiedzialnymi za przeprowadzanie wymaganych ustawą badań sprawozdań finansowych instytucji kredytowych i innych instytucji finansowych,;w trakcie pełnienia przez nie funkcji nadzorczych.; oraz

Ö Nie stanowią one również przeszkody dla Õ ujawniania wobec organów, które zarządzają systemami gwarancji depozytów, informacji koniecznych dla wykonywania ich obowiązków.

Ö W obydwu przypadkach Õ Ootrzymane informacje podlegają warunkom tajemnicy zawodowej określonym w ust. 1 Ö art. 44 ust. 1 Õ.

ê 2000/12/WE art. 30 ust. 6 i 7 (dostosowany)

Artykuł 48

16.         Bez względu na Ö art. 44-46 Õ ust. 1 i 4 Państwa Członkowskie mogą zezwolić na wymianę informacji między właściwymi władzami i Ö następującymi podmiotami Õ:

a)      władzami odpowiedzialnymi za nadzorowanie organów uczestniczących w postępowaniu w sprawie likwidacji lub upadłości instytucji kredytowych oraz w podobnych postępowaniach;, lub

b)      władzami odpowiedzialnymi za nadzorowanie osób odpowiedzialnych za przeprowadzanie ustawowych badań sprawozdań finansowych zakładów ubezpieczeń, instytucji kredytowych, przedsiębiorstw inwestycyjnych i innych instytucji finansowych.

Ö W takich przypadkach Õ Państwa Członkowskie, które odwołują się do przepisów akapitu pierwszego, wymagają spełnienia co najmniej następujących warunków:

a)       informacje te Ö muszą służyć Õ służą do celów wykonywania zadań nadzoru wskazanych w akapicie pierwszym,;

b)      informacje otrzymane w tym kontekście Ö muszą podlegać Õ podlegają warunkom tajemnicy zawodowej nałożonym w Ö art. 44 ust. 1 Õ ust. 1,;

c)      w przypadku, gdy informacje pochodzą z innego Państwa Członkowskiego, nie są one ujawniane bez wyraźnej zgody właściwych władz, które je ujawniły, gdzie stosowne, jedynie dla celów, na które owe władze wyraziły zgodę.

Państwa Członkowskie przekazują Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim nazwyę władz, które mogą otrzymywać informacje na mocy niniejszego ustępu.

27.         Bez względu na Ö art. 44-46 Õ ust. 1-4 Państwa Członkowskie mogą zezwolić, w celu wzmacniania stabilności, w tym rzetelności, systemu finansowego, na wymianę informacji między właściwymi władzami i władzami lub organami odpowiedzialnymi z mocy prawa za wykrywanie i badanie naruszeń prawa spółek.

Ö W takich przypadkach Õ Państwa Członkowskie, które odwołują się do przepisu akapitu pierwszego, wymagają spełnienia co najmniej następujących warunków:

a)      informacje te służą do celów wykonywania zadania wskazanego w akapicie pierwszym,;

b)      informacje otrzymane w tym kontekście podlegają warunkom tajemnicy zawodowej nałożonym w Ö art. 44 ust. 1 Õ ust. 1,;

c)      w przypadku, gdy informacje pochodzą z innego Państwa Członkowskiego, nie są one ujawniane bez wyraźnej zgody właściwych władz, które je ujawniły, gdzie stosowne, jedynie dla celów, na które owe władze wyraziły zgodę.

Jeśli w Państwie Członkowskim władze lub organy wskazane w akapicie pierwszym, wykonują swoje zadania w zakresie wykrywania lub badania z pomocą osób wyznaczonych do tego celu i nie zatrudnionych w sektorze publicznym, ze względu na szczególne kompetencje tychże osób, możliwość wymiany informacji przewidziana w akapicie pierwszym może zostać rozszerzona również na takie osoby, zgodnie z warunkami określonymi w akapicie drugim.

W celu wykonania przepisów akapitu drugiego tiret trzeciego, władze lub organy określone w akapicie pierwszym, przedstawiają właściwym władzom, które ujawniły dane informacje, nazwiska i dokładny zakres obowiązków osób, którym informacje te mają być przesłane.

Państwa Członkowskie przekazują Komisji oraz pozostałym Państwom Członkowskim nazwy władz lub organów, które mogą otrzymywać informacje na mocy niniejszego Ö artykułu Õustępu.

Do dnia 31 grudnia 2000 r.Komisja opracowuje sprawozdanie dotyczące stosowania przepisów niniejszego Ö artykułu Õustępu.

ê 2000/12/WE art. 30 ust. 8 (dostosowany)

Artykuł 49

8. Niniejszya Ö sekcja Õ artykuł nie stanowi przeszkody w przekazywaniu przez właściwe władze Ö informacji następującym podmiotom do celów wykonywania ich zadań Õ:

a)         bankom centralnym i innym organom pełniącym podobną funkcję w zakresie ich uprawnień jako władz monetarnych,;

b)         gdzie sytuacja tego wymaga - innym władzom publicznym odpowiedzialnym za nadzorowanie systemów płatniczych.

informacji mających służyć wykonywaniu ich zadań, ani teżnNie stanowi Ö ona też Õ przeszkody dla tych władz lub organów w przekazywaniu właściwym władzom informacji, które mogą im być potrzebne do celów określonych w Ö art. 45 Õust. 4.

Informacje otrzymane w tych okolicznościach podlegają warunkom tajemnicy zawodowej Ö określonym Õ nałożonym w niniejszym Ö art. 44 ust. 1 Õ .

ê 2000/12/WE art. 30 ust. 9 akapit 1 i 2 (dostosowany)

Artykuł 50

9. Ponadto, bBez względu na przepisy określone w Ö art. 44 ust. 1 i art. 45 Õ ust. 1 i 4, Państwa Członkowskie mogą, na mocy przepisów prawa, zezwolić na ujawnienie niektórych informacji innym działom centralnej administracji rządowej odpowiedzialnym za ustawodawstwo dotyczące nadzorowania instytucji kredytowych, instytucji finansowych, usług inwestycyjnych i zakładów ubezpieczeń oraz inspektorom występującym w imieniu tych działów.

Jednakże ujawnienie tych informacji może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy jest to niezbędne ze względów kontroli ostrożnościowej.

ê 2000/12/WE art. 30 ust. 9 akapit 3 (dostosowany)

Artykuł 51

JednakżePaństwa Członkowskie zapewniają, że informacje uzyskane zgodnie z Ö art. 44 ust. 2 i art. 47 Õ ust. 2 i 5 oraz informacje uzyskane za w drodze weryfikacji na miejscu określonej w art. Ö 43 Õ 29ust. 1 i 2, są ujawniane w przypadkach określonych w niniejszym Ö artykule Õ ustępie, tylko i wyłącznie za wyraźną zgodą właściwych władz, które ujawniły te informacje, lub właściwych władz Państwa Członkowskiego, w którym została przeprowadzona weryfikacja na miejscu.

ê 2000/12/WE art. 30 ust.10 (dostosowany)

Artykuł 52

10.Niniejszay Ö sekcja Õartykuł nie stanowi przeszkody w przekazywaniu przez właściwe władze Ö Państwa Członkowskiego Õ informacji określonych w Ö art. 44-46 Õust. 1-4 izbie rozrachunkowej lub innemu podobnemu organowi uprawnionemu według prawa krajowego do świadczenia usług w zakresie rozliczeń i rozrachunków dla jednego z rynków Państwa Członkowskiego, jeśli władze te uznają, że przekazanie tych informacji jest niezbędne w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania tych organów w przypadkach niewykonania zobowiązań oraz potencjalnego niewykonania zobowiązań przez uczestników rynku. Informacje otrzymane w tym kontekście podlegają warunkom tajemnicy zawodowej Ö określonym Õnałożonym w Ö art. 44 ust. 1 Õ ust. 1.

Jednakże Państwa Członkowskie zapewniają, że informacje uzyskane zgodnie z ust. 2 Ö art. 44 ust. 2 Õ są ujawniane w okolicznościach określonych w niniejszym Ö artykule Õ ustępie tylko i wyłącznie za wyraźną zgodą właściwych władz, które je ujawniły.

ò nowy

Sekcja 3

Obowiązki osób odpowiedzialnych za przeprowadzanie ustawowego badania rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych

ê 2000/12/WE art. 31 (dostosowany)

Artykuł 53

Obowiązki osób odpowiedzialnych za przeprowadzanie ustawowego badania rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych

1.           Państwa Członkowskie zapewniają co najmniej, że: a) każda osoba posiadająca stosowne uprawnienia w rozumieniu Ö ósmej Õ dyrektywy 84/253/EWG[26], a wykonująca w instytucji kredytowej zadanie opisane w art. 51 Ö czwartej Õ dyrektywy 78/660/EWG[27], art. 37 dyrektywy 83/349/EWG, lub art. 31 dyrektywy Ö Rady Õ 85/611/EWG[28] bądź też jakiekolwiek inne zadanie przewidziane ustawą, ma obowiązek bezzwłocznego zgłaszania właściwym władzom wszelkich faktów lub decyzji dotyczących tej instytucji Ö kredytowej Õ, o której zdobędzie informacje w trakcie wykonywania swoich zadań, a które mogą:

a)      stanowić istotne naruszenie przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, które określają warunki udzielania zezwolenia instytucjom kredytowym lub regulują prowadzenie działalności instytucji kredytowych, lub;

b)      mieć negatywny wpływ na ciągłość działania instytucji kredytowej, lub;

c)      spowodować odmowę zatwierdzenia sprawozdań finansowych lub wydanie opinii z zastrzeżeniem;.

Ö Państwa Członkowskie zapewniają co najmniej, że Õ b) osoba ta ma również obowiązek zgłaszania wszelkich faktów lub decyzji, o których zdobędzie informacje w trakcie wykonywania swoich zadań określonych w Ö akapicie pierwszym Õlit. a), które to fakty lub decyzje dotyczą jednostki blisko powiązanej, wynikające z istnienia stosunku kontroli z instytucją kredytową, w której osoba ta wykonuje Ö omawiane Õwyżej wspomniane zadania.

2.           Ujawnienie właściwym władzom wszelkich faktów lub decyzji określonych w ust. 1 przez osoby posiadające stosowne uprawnienia w rozumieniu dyrektywy 84/253/EWG, a działające w dobrej wierze, nie stanowi naruszenia jakichkolwiek ograniczeń dotyczących ujawniania informacji określonych w umowie lub w jakimkolwiek przepisie ustawowym, wykonawczym lub administracyjnym, ani też nie powoduje jakiejkolwiek odpowiedzialności tych osób.

ê 2000/12/WE (dostosowany)

Ö Sekcja 4 Uprawnienie do nakładania sankcji i prawo wystąpienia na drogę sądową Õ

ê 2000/12/WE art. 32 (dostosowany)

Artykuł 54

Uprawnienie właściwych władz do nakładania sankcji

Bez uszczerbku dla procedur cofania zezwolenia oraz przepisów prawa karnego, Państwa Członkowskie zapewniają, że ich odpowiednie właściwe władze mogą nakładać lub zarządzać kary lub inne środki przeciw instytucjom kredytowym oraz osobom, które efektywnie kontrolują działalność instytucji kredytowych, gdy owe instytucje lub osoby naruszyły przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne dotyczące nadzoru nad ich działalnością lub zasad prowadzenia tej działalności, przy czym celem takich kar i środków będzie w szczególności spowodowanie ustania stwierdzonych naruszeń bądź przyczyn owych naruszeń.

ê 2000/12/WE art. 33 (dostosowany)

Artykuł 55

Prawo zaskarżania do sądu

Państwa Członkowskie zapewniają, aby decyzje podjęte w odniesieniu do instytucji kredytowych na mocy przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą mogły podlegać zaskarżeniu do sądu. To samo stosuje się w przypadku, gdy nie zostaje wydana decyzja w terminie sześciu miesięcy od daty złożenia wniosku o zezwolenie, zawierającego wszelkie informacje wymagane zgodnie z obowiązującymi przepisami.

ê 2000/28/WE 1.2 (dostosowany)

Artykuł 33a

Przepisy art. 3 dyrektywy 2000/46/WE mają zastosowanie do instytucji kredytowych.

ê 2000/12/WE

ROZDZIAŁ 2

INSTRUMENTY TECHNICZNE NADZORU OSTROŻNOŚCIOWEGO

Sekcja 1

Fundusze własne

ê 2000/12/WE art. 34 ust. 1 (dostosowany)

Artykuł 56

Zasady ogólne

1. Ilekroć Państwo Członkowskie przyjmuje przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne w wykonaniu legislacji wspólnotowej dotyczącej nadzoru ostrożnościowego nad działającą instytucją kredytową, w których użyte jest wyrażenie lub które odwołują się do pojęcia fundusze własne, ma ono obowiązek dostosowania tego wyrażenia lub pojęcia do definicji przedstawionej w Ö art. 57-61 oraz art. 63-66 Õust. 2, 3 i 4 oraz w art. 35-38.

ê 2000/12/WE art. 34 ust. 2 akapit 1 (dostosowany)

ð nowy

Artykuł 57

Z zastrzeżeniem ograniczeń nałożonych w art. 38 Ö 66 Õ, nieskonsolidowane fundusze własne instytucji kredytowych składają się z następujących pozycji:

1a)    kapitału w rozumieniu art. 22 dyrektywy 86/635/EWG, w takim zakresie, w jakim został on wpłacony, łącznie z ażio emisyjnym, lecz z wyłączeniem akcji uprzywilejowanych w zakresie dywidendy;

2b)    rezerw w rozumieniu art. 23 dyrektywy 86/635/EWG oraz niepodzielonego zysku i niepokrytej straty z lat ubiegłych;. Państwa Członkowskie mogą zezwolić również na włączanie do tej pozycji zysku bieżącego okresu jedynie wówczas, gdy zysk ten został zweryfikowany przez osoby odpowiedzialne za badanie sprawozdań finansowych, a zostało wykazane, w sposób zadowalający dla właściwych władz, iż kwota zysku została wyliczona zgodnie z zasadami określonymi w dyrektywie 86/635/EWG i podana w ujęciu netto, pomniejszonym o wszelkie dające się przewidzieć obciążenia lub dywidendy;

3c)    funduszy ogólnego ryzyka bankowego w rozumieniu art. 38 dyrektywy 86/635/EWG;

4d)    rezerwy z aktualizacji wyceny w rozumieniu art. 33 dyrektywy 78/660/EWG;

5e)    aktualizacji wyceny w rozumieniu art. 37 ust. 2 dyrektywy 86/635/EWG;

6f)     innych pozycji w rozumieniu art. 35 Ö 63 Õ;

7g)    zobowiązań członków instytucji kredytowych utworzonych w formie spółdzielni i zobowiązań solidarnych kredytobiorców niektórych instytucji utworzonych w formie funduszy określonych w art. Ö 64 Õ36 ust. 1;

8h)    akcji uprzywilejowanych w zakresie dywidendy o określonym terminie wykupu oraz zobowiązań podporządkowanych określonych w art. Ö 64 Õ 36 ust. 3.

Następujące pozycje odejmuje się zgodnie z art. 38 Ö 66 Õ:

9i)     akcje własne posiadane przez instytucję kredytową, według wartości księgowej;

10j)   wartości niematerialne i prawne w rozumieniu art. 4 ust. 9 («aktywa») dyrektywy 86/635/EWG;

k11)  straty o istotnym znaczeniu poniesione w bieżącym roku budżetowym;

ê 2002/87/WE art. 29.4 lit. a) (dostosowany)

(l12)  pakiety akcji w innych instytucjach kredytowych i finansowych stanowiące powyżej 10 % kapitału;

m13) wierzytelności podporządkowane oraz instrumenty określone w art. 35 Ö 63 Õ i art. 36 Ö 64 Õ ust. 3, gdy wierzytelności i instrumenty te odnoszą się do innych instytucji kredytowych i finansowych, w których dana instytucja kredytowa w każdym przypadku posiada pakiet akcji stanowiący powyżej 10 % kapitału;

n14)  pakiety akcji w innych instytucjach kredytowych i finansowych stanowiące do 10 % kapitału tych instytucji, wierzytelności podporządkowane oraz instrumenty określone w art. 35 Ö 63 Õ i 36 Ö 64 Õ ust. 3, jakie instytucja kredytowa posiada w odniesieniu do instytucji kredytowych i finansowych innych pod względem sumy posiadanych w nich pakietów akcji od określonych w pkt 12 i 13 niniejszymego ustępieu, a także wierzytelności podporządkowane i instrumenty, które przekraczają kwotę 10 % funduszy własnych danej instytucji kredytowej, obliczonych przed pomniejszeniem tych funduszy o pozycje z pkt Ö l)-p) Õ 12-16 niniejszego ustępu;

o15)  udziały kapitałowe w rozumieniu art. Ö 4 ust. 10 Õ 1 ust. 9, które instytucja kredytowa posiada w:

i)       zakładach ubezpieczeń w rozumieniu art. 6 Ö pierwszej Õ dyrektywy Ö Rady Õ 73/239/EWG Ö [29] Õ , art. 6 Ö pierwszej Õ dyrektywy Ö Rady Õ 79/267/EWG Ö [30] Õ lub art. 1 ust. b) dyrektywy 98/78/WE Parlamentu Europejskiego i Rady[31],

ii)      zakładach reasekuracji w rozumieniu art. 1 lit. c) dyrektywy 98/78/WE,

iii)     ubezpieczeniowych grupach kapitałowych w rozumieniu art. 1 lit. i) dyrektywy 98/78/WE;

p16)  każda z wymienionych pozycji, którą instytucja kredytowa posiada w odniesieniu do podmiotów określonych w pkt 15o), w których posiada udziały:

i)       instrumenty określone w art. 16 ust. 3 dyrektywy 73/239/EWG,

ii)      instrumenty określone w art. 18 ust. 3 dyrektywy 79/267/EWG.

ò nowy

q)      W przypadku instytucji kredytowych obliczających kwoty ekspozycji ważone ryzykiem zgodnie z sekcją 3 podsekcja 2, ujemne kwoty wynikające z obliczeń zgodnych z załącznikiem VII część 1, pkt 34 oraz kwoty oczekiwanych strat obliczane zgodnie z załącznikiem VII część 1, pkt 30-31;

r)       kwota ekspozycji z tytułu pozycji sekurytyzacyjnych, którym zgodnie z załącznikiem IX, część 4 przypisuje się wagę ryzyka równą 1250 %, obliczona w sposób określony we wspomnianym załączniku.

ê 2000/12/WE art. 34 ust. 2 pkt 2, ostatnie zdanie (dostosowany)

ð nowy

Ö Do celów lit. b) Õ Państwa Członkowskie mogą zezwolić również na włączanie do tej pozycji zysku bieżącego okresu Ö przed podjęciem formalnej decyzji Õ jedynie wówczas, gdy zysk ten został zweryfikowany przez osoby odpowiedzialne za badanie sprawozdań finansowych, a zostało wykazane, w sposób zadowalający dla właściwych władz, iż kwota zysku została wyliczona zgodnie z zasadami określonymi w dyrektywie 86/635/EWG i podana w ujęciu netto, pomniejszonym o wszelkie dające się przewidzieć obciążenia lub dywidendy;.

ð W przypadku instytucji kredytowej, która jest instytucją inicjującą sekurytyzację, zyski netto z kapitalizacji przyszłych przychodów z aktywów sekurytyzowanych oraz stanowiące wsparcie jakości kredytowej dla pozycji sekurytyzacyjnych są wyłączone z pozycji określonej w lit. b). ï

ê 2002/87/WE art. 29.4 lit. b) (dostosowany)

Artykuł 58

Jeżeli udziały w innej instytucji kredytowej, instytucji finansowej, zakładzie ubezpieczeń lub reasekuracji, lub ubezpieczeniowej grupie kapitałowej posiadane są tymczasowo do celów pomocy finansowej przeznaczonej na reorganizację oraz utrzymanie podmiotu, właściwy organ może odstąpić od stosowania przepisów w sprawie odliczeń określonych w pkt Ö l)-p) Õ12-16.

Artykuł 59

Alternatywnie, do odliczania pozycji określonych w pkt Ö o)-p) Õ15 i 16, Państwa Członkowskie mogą umożliwić swoim instytucjom kredytowym stosowanie mutatis mutandis metod 1, 2, lub 3 załącznika I do dyrektywy 2002/87/WE. Metodę 1 (konsolidacja rachunkowości) Ö można stosować Õ stosuje się jedynie wtedy, gdy właściwy organ ma pewność co do poziomu zintegrowanego zarządzania oraz kontroli wewnętrznej w odniesieniu do podmiotów, które zostałyby włączone w zakres konsolidacji. Wybraną metodę stosuje się w sposób jednolity długookresowo.

Artykuł 60

Państwa Członkowskie mogą przewidzieć, że do celów obliczania funduszy własnych na zasadzie autonomicznej instytucje kredytowe podlegające nadzorowi skonsolidowanemu zgodnie z rozdziałem Ö 4 sekcja 1 Õ3 oraz dodatkowemu nadzorowi zgodnie z dyrektywą 2002/87/WE nie muszą odliczać pozycji określonych w pkt Ö l)-p) Õ 12-16, posiadanych w instytucjach kredytowych, instytucjach finansowych, zakładach ubezpieczeń lub reasekuracji lub w ubezpieczeniowych grupach kapitałowych objętych zakresem skonsolidowanego lub dodatkowego nadzoru.

Przepis ten stosuje się do wszystkich zasad ostrożnościowych harmonizowanych wspólnotowymi aktami prawnymi.

ê 2000/12/WE art. 34 ust. 3) (dostosowany)

Artykuł 61

3. Pojęcie funduszy własnych według definicji określonej w Ö art. 57 lit. a)-h) Õust. 2 pkt 1-8 obejmuje maksymalną liczbę pozycji i kwot. Stosowanie tych pozycji i określanie niższych pułapów tych kwot oraz odejmowania pozycji innych niż wymienione w ust. 2 pkt 9-13Ö art. 57 lit. i)-r) Õ pozostawia się uznaniu Państw Członkowskich. Jednakże Państwa Członkowskie mają obowiązek rozważenia możliwości większego zbliżenia swoich przepisów do niniejszych ustaleń w celu dochodzenia do wspólnej definicji funduszy własnych.

W tym celu Komisja, nie później niż do dnia 1 stycznia 1996 r., przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące stosowania niniejszego artykułu oraz art. 35-39, załączając, jeśli jest to właściwe, projekty zmian, jakie uzna za konieczne. Nie później niż do dnia 1 stycznia 1998 r. Parlament Europejski i Rada, stanowiąc zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu i po konsultacji z Komitetem Ekonomiczno-Społecznym, zbadają definicję funduszy własnych, dążąc do jednolitego stosowania wspólnej definicji.

ê 2000/12/WE art. 34 ust. 4) (dostosowany)

4. Instytucja kredytowa musi mieć możliwość nieograniczonego i niezwłocznego wykorzystania pozycji wymienionych w Ö art. 57 lit. a)-e) Õust. 2 pkt 1-5 do pokrycia ryzyka lub strat, gdy tylko one wystąpią. Kwota tych pozycji musi być podana w ujęciu netto, pomniejszonym o wszelkie dające się przewidzieć w chwili wyliczania obciążenia podatkowe, bądź też musi być stosownie skorygowana, o ile takie obciążenia podatkowe obniżają kwotę, którą można wykorzystać na pokrycie ryzyka lub strat.

ò nowy

Artykuł 62

Państwa Członkowskie przedstawią Komisji sprawozdanie z postępów w zakresie zbliżania przepisów w celu opracowania wspólnej definicji funduszy własnych. Na podstawie omawianych sprawozdań, najpóźniej do dnia 1 stycznia 2009 r. Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie odpowiednie wnioski dotyczące zmian niniejszego artykułu oraz art. 35-39.

ê 2000/12/WE art. 35 (dostosowany)

Artykuł 63

Inne pozycje

1.           Pojęcie funduszy własnych stosowane przez Państwo Członkowskie może również obejmować inne pozycje, pod warunkiem że niezależnie od ich kwalifikacji prawnej lub rachunkowej, pozycje mają następujące właściwości:

a)      instytucja kredytowa może je swobodnie wykorzystywać na pokrycie normalnego ryzyka bankowego, gdy straty przychodów lub kapitału jeszcze nie zostały określone;

b)      istnienie tych pozycji jest ujawniane w wewnętrznej dokumentacji rachunkowej;

c)      kwota tych pozycji ustalana jest przez zarząd instytucji kredytowej i weryfikowana przez niezależnych biegłych rewidentów, a kwota ta jest następnie zgłaszana właściwym władzom i podlega nadzorowi tych władz.

2.           Papiery wartościowe o nieokreślonym terminie wykupu oraz inne instrumenty można również zaliczać do innych pozycji funduszy własnych, gdy spełniają one następujące warunki:

a)      nie mogą one podlegać spłacie na wniosek okaziciela lub bez uprzedniej zgody właściwych władz;

b)      umowa dłużna musi przyznawać instytucji kredytowej możliwość odroczenia spłaty odsetek z tytułu tego długu;

c)      roszczenia pożyczkodawcy wobec instytucji kredytowej muszą być w pełni podporządkowane roszczeniom wierzycieli niepodporządkowanych;

d)      dokumenty określające warunki emisji papierów wartościowych muszą zapewnić, że kwota długu wraz z odsetkami niespłaconymi pozwoli instytucji kredytowej pokryć straty przy zachowaniu kondycji finansowej umożliwiającej dalszą działalność;

e)      uwzględniane są jedynie kwoty w pełni wpłacone.

Powyższe pozycje można uzupełnić o akcje uprzywilejowane w zakresie dywidendy inne niż określone w Ö lit. h) Õ art. 34 Ö 57 Õ ust. 2pkt 8.

ò nowy

3.           W przypadku instytucji kredytowych obliczających kwoty ekspozycji ważone ryzykiem zgodnie z sekcją 3 podsekcja 2, dodatnie kwoty wynikające z obliczeń zgodnych z załącznikiem VII część 1, pkt 34 mogą zostać uznane jako inne pozycje do wysokości 0,6 % kwot ekspozycji ważonych ryzykiem obliczanych zgodnie z podsekcją 2. W przypadku instytucji kredytowych aktualizacje wartości oraz rezerwy ujęte w obliczeniach wymienionych w załączniku VII sekcja 3 część 1, pkt 34 oraz aktualizacje wartości i rezerwy na poczet ekspozycji, wymienione w art. 57 lit. e), nie są ujmowane w funduszach własnych inaczej niż zgodnie z niniejszym przepisem. Do omawianych celów kwoty ekspozycji ważone ryzykiem nie obejmują kwot obliczanych w odniesieniu do pozycji sekurytyzacyjnych, którym przypisano wagę ryzyka równą 1250 %.

ê2000/12/WE art. 36 (dostosowany)

Artykuł 64

Inne przepisy dotyczące funduszy własnych

1.           Zobowiązania członków instytucji kredytowych utworzonych w formie spółdzielni określonych w art. 34 Ö 57 lit. g) Õ ust. 2 pkt 7obejmują kapitał nieopłacony tych spółdzielni oraz prawne zobowiązania członków tych spółdzielni do wniesienia dodatkowych kwot bezzwrotnych w przypadku poniesienia straty przez instytucję kredytową, przy czym instytucja ta musi mieć możliwość zażądania niezwłocznego wniesienia tych kwot.

Zobowiązania solidarne kredytobiorców instytucji kredytowych utworzonych w formie funduszy traktuje się na tych samych zasadach co pozycje powyższe.

Wszystkie takie pozycje mogą zostać zaliczone do funduszy własnych, o ile na mocy prawa krajowego kwalifikują się do funduszy własnych instytucji tej kategorii.

2.           Państwa Członkowskie nie włączają do funduszy własnych publicznych instytucji kredytowych gwarancji otrzymanych od tych państw lub od władz lokalnych.

3.           Państwa Członkowskie lub właściwe władze mogą zaliczyć do funduszy własnych akcje uprzywilejowane w zakresie dywidendy o określonym terminie wykupu określone w art. Ö 57 lit. h) Õ 34 ust. 2 pkt 8 oraz pożyczki podporządkowane określone przez ten sam przepis, jeśli obowiązują wiążące umowy stanowiące o tym, iż w przypadku upadłości lub likwidacji instytucji kredytowej, pożyczkodawcy lub posiadacze tych akcji zajmą miejsce po wszystkich innych wierzycielach instytucji, a ich wierzytelności nie zostaną spłacone dopóty, dopóki nie zostaną uregulowane wszystkie inne długi instytucji pozostające do spłaty w tym momencie.

Ponadto Zzobowiązania podporządkowane muszą spełniać następujące dodatkowe kryteria:

a)      uwzględniane są jedynie fundusze w pełni wpłacone;

b)      zaciągnięte pożyczki muszą mieć pierwotny termin wymagalności przynajmniej pięciu lat, po którym to terminie można je spłacić; jeśli pożyczki te nie mają określonego terminu wymagalności, podlegają spłacie jedynie po pięcioletnim wypowiedzeniu pożyczki, chyba że pożyczka ta nie jest już zakwalifikowana do funduszy własnych lub istnieje wyraźny wymóg uzyskania uprzedniej zgody właściwych władz na dokonanie wcześniejszej spłaty danej pożyczki. Właściwe władze mogą udzielać zgody na wcześniejszą spłatę takich pożyczek wówczas, gdy wniosek o taką zgodę został złożony z inicjatywy emitenta, a spłata nie wpłynie ujemnie na wypłacalność danej instytucji kredytowej;

c)      kwota tych zobowiązań zaliczona do funduszy własnych musi podlegać stopniowemu obniżaniu przynajmniej w ciągu ostatnich pięciu lat przed terminem wymagalności;

d)      umowa pożyczki nie może zawierać żadnych klauzul stanowiących o tym, że w określonych okolicznościach innych od likwidacji instytucji pożyczka taka stanie się wymagalna przed terminem umownym.

ê 2000/12/WE art. 36 ust. 3 lit. b), oprócz pierwszych 19 słów

ð nowy

ð Do celów drugiego akapitu lit. b) ï jeśli pożyczki te nie mają określonego terminu wymagalności, podlegają spłacie jedynie po pięcioletnim wypowiedzeniu pożyczki, chyba że pożyczka ta nie jest już zakwalifikowana do funduszy własnych lub istnieje wyraźny wymóg uzyskania uprzedniej zgody właściwych władz na dokonanie wcześniejszej spłaty danej pożyczki. Właściwe władze mogą udzielać zgody na wcześniejszą spłatę takich pożyczek wówczas, gdy wniosek o taką zgodę został złożony z inicjatywy emitenta, a spłata nie wpłynie ujemnie na wypłacalność danej instytucji kredytowej;

ò nowy

4.           Instytucje kredytowe nie uwzględniają w funduszach własnych ani rezerw na poziomie wartości godziwej związanych z zyskami lub stratami z tytułu instrumentów zabezpieczających przepływ środków pieniężnych w ramach instrumentów finansowych mierzonych na poziomie kosztu zamortyzowanego, ani innych zysków lub strat z wierzytelności wycenionych na poziomie wartości godziwej, które wynikają ze zmian w zdolności kredytowej instytucji kredytowej.

ê2000/12/WE art. 37 (dostosowany)

Artykuł 65

Wyliczanie funduszy własnych w ujęciu skonsolidowanym

1.           Gdy fundusze własne mają być wyliczone w ujęciu skonsolidowanym, stosuje się skonsolidowane kwoty odnoszące się do pozycji wymienionych w art. 34 Ö 57 Õ ust. 2 zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 52-56 Ö rozdziale 4 sekcja 1 Õ. Ponadto, gdy następujące pozycje mają saldo kredytowe («ma»), można je zaliczać do rezerw skonsolidowanych przy wyliczaniu funduszy własnych:

a)      wszelkie udziały mniejszościowe w rozumieniu art. 21 dyrektywy 83/349/EWG, gdy integracja jest przeprowadzona metodą pełną,

b)      pierwsza różnica z konsolidacji w rozumieniu art. 19, 30 i 31 dyrektywy 83/349/EWG,

c)      różnice przeliczeniowe z konsolidacji zaliczane do rezerw z konsolidacji, zgodnie z art. 39 ust. 6 dyrektywy 86/635/EWG,

d)      ewentualne różnice wynikające z włączenia do konsolidacji niektórych udziałów kapitałowych, zgodnie z metodą wskazaną w art. 33 dyrektywy 83/349/EWG.

2.           Gdy powyższe są pozycjami dłużniczymi («winien»), muszą być odejmowane przy wyliczaniu skonsolidowanych funduszy własnych. Ö Gdy pozycje opisane w pkt 1 lit. a)-d) są pozycjami dłużniczymi («winien»), są one odejmowane przy wyliczaniu skonsolidowanych funduszy własnych. Õ

ê 2000/12/WE art. 38 ust. 1 (dostosowany)

ð nowy

Artykuł 66

Odliczenia i limity

1. Pozycje określone w art. 34 ust. 2 pkt 4-8 Ö 57 lit d)-h Õ ) podlegają następującym limitom:

a)      suma pozycji z Ö lit. d)-h) Õ pkt 4 i 8 nie może przewyższać maksymalnej wysokości 100% sumy pozycji z Ö lit. a) plus b) i c) Õ pkt 1, 2 i 3, pomniejszonej o pozycje z Ö lit. i)-k) Õ pkt 9, 10 i 11 ð oraz 50 % kwot z pozycji q) ï;

b)      suma pozycji z pkt 7 i 8 Ö lit. g)-h) Õ nie może przewyższać maksymalnej wysokości 50% sumy pozycji z Ö lit. a) plus b) i c) Õ pkt 1, 2 i 3, pomniejszonej o pozycje z lit. i)-k) pkt 9, 10 i 11 ð oraz 50 % kwot z pozycji q) ï;

c)      sumę pozycji z Ö lit. l) Õpkt 12 i 13ð -q) ï odejmuje się od sumy łącznej wszystkich pozycji.

ò nowy

2.           Pozycje wymienione w art. 57 lit r) odliczane są od sumy łącznej pozycji określonych w lit. a)-h) omawianego artykułu, chyba że instytucja kredytowa ujmie pierwsze z wymienionych pozycji w obliczaniu kwot ekspozycji ważonych ryzykiem do celów art. 75 zgodnie z załącznikiem IX część 4.

ê 2000/12/WE art. 38 ust. 2)

23.         Właściwe władze mogą zezwolić instytucjom kredytowym na przekroczenie limitów określonych w ust. 1 w sytuacjach tymczasowych i wyjątkowych.

ê 2000/12/WE art. 39 (dostosowany)

Artykuł 67

Przedkładanie dowodu właściwym władzom

Zgodność z warunkami ustanowionymi w Ö niniejszej sekcji Õ art. 34 ust. 2, 3 i 4 oraz art. 35-38 musi być udowodniona właściwym władzom w sposób dla nich zadowalający.

ò nowy

Sekcja 2

Zabezpieczenia przed ryzykiem

Podsekcja 1 – poziom stosowania

Artykuł 68

1.           Instytucja kredytowa spełnia obowiązki określone w art. 22 i 75 oraz sekcji 5 na zasadzie nieskonsolidowanej.

2.           Każda instytucja kredytowa niebędąca przedsiębiorstwem zależnym w Państwie Członkowskim, w którym posiada zezwolenie na działalność i podlega nadzorowi, oraz niebędąca przedsiębiorstwem dominującym, a także każda instytucja kredytowa nieobjęta konsolidacją zgodnie z art. 73, musi spełniać wymagania określone w art. 120 i 123 na zasadzie nieskonsolidowanej.

3.           Każda instytucja kredytowa niebędąca przedsiębiorstwem dominującym ani zależnym oraz każda instytucja kredytowa nieobjęta konsolidacją zgodnie z art. 73, musi spełniać wymagania określone w rozdziale 5 na zasadzie nieskonsolidowanej.

Artykuł 69

1.           Państwa Członkowskie mogą zdecydować o niestosowaniu art. 68 ust. 1 w stosunku to danego przedsiębiorstwa zależnego określonej instytucji kredytowej, jeżeli zarówno przedsiębiorstwo zależne jak i instytucja kredytowa podlegają zezwoleniu i nadzorowi danego Państwa Członkowskiego, a przedsiębiorstwo zależne objęte jest nadzorem na zasadzie skonsolidowanej ze strony instytucji kredytowej, która jest wobec niego przedsiębiorstwem dominującym, i jeżeli spełnione są wszystkie poniższe warunki zapewniające odpowiednią alokację funduszy własnych pomiędzy przedsiębiorstwem dominującym a jego przedsiębiorstwami zależnymi.

a)      nie istnieją obecnie i nie są przewidywane w przyszłości przeszkody o istotnym znaczeniu lub przeszkody natury prawnej w szybkim transferze funduszy własnych lub spłacie należności przez przedsiębiorstwo dominujące;

b)      przedsiębiorstwo dominujące związane jest bezwarunkowym, bezpośrednim i nieodwołalnym obowiązkiem transferu funduszy własnych na rzecz przedsiębiorstwa zależnego oraz pokrycia należności, chyba że ryzyka w przedsiębiorstwach zależnych mają znaczenie marginalne;

c)      procedury oceny, pomiaru i kontroli ryzyka w przedsiębiorstwie dominującym obejmują przedsiębiorstwo zależne;

d)      przedsiębiorstwo dominujące ma prawo do powoływania lub odwoływania większości członków organu zarządzającego przedsiębiorstwem zależnym.

2.           Państwa Członkowskie mogą wykorzystać możliwość określoną w ust. 1, gdy przedsiębiorstwo dominujące jest finansową spółką holdingową, założoną w tym samym Państwie Członkowskim co instytucja kredytowa, pod warunkiem jednak że podlega ona takiemu samemu nadzorowi jak instytucje kredytowe, w szczególności normom ustanowionym w art. 71 ust.1.

Artykuł 70

Właściwe władze mogą w indywidualnych przypadkach zezwolić dominującym instytucjom kredytowym w poszczególnych Państwach Członkowskich na uwzględnienie w obliczeniach ich wymogu zgodnie z art. 68 ust. 1 przedsiębiorstw zależnych we Wspólnocie, które spełniają warunki określone w art. 69 ust. 1 lit. a), c) oraz d) i które posiadają istotne ekspozycje lub istotne wierzytelności wobec danej dominującej instytucji kredytowej w danym Państwie Członkowskim.

Artykuł 71

1.           Bez uszczerbku dla art. 68-70, dominujące instytucje kredytowe w poszczególnych Państwach Członkowskich spełniają w zakresie określonym i w sposób przewidziany w art. 133 zobowiązania ustanowione na mocy art. 75, 120, 123 oraz sekcji 5 na podstawie skonsolidowanej sytuacji finansowej tych instytucji kredytowych.

2.           Bez uszczerbku dla art. 68-70, instytucje kredytowe kontrolowane przez dominujące finansowe spółki holdingowe w Państwie Członkowskim spełniają w zakresie określonym i w sposób przewidziany w art. 133 zobowiązania ustanowione na mocy art. 75, 120, 123 oraz sekcji 5 na podstawie skonsolidowanej sytuacji finansowej tej finansowej spółki holdingowej.

Jeżeli dominująca finansowa spółka holdingowa w Państwie Członkowskim kontroluje więcej niż jedną instytucję kredytową, pierwszy akapit stosuje się jedynie do instytucji kredytowej, objętej nadzorem skonsolidowanym zgodnie z art. 125 i 126.

Artykuł 72

1.           Dominujące unijne instytucje kredytowe spełniają zobowiązania określone w rozdziale 5 na podstawie skonsolidowanej sytuacji finansowej tych instytucji.

Jednak w stosunku do swoich istotnych przedsiębiorstw zależnych, ujawniają informacje określone w załączniku XII część 1 pkt 5 na zasadzie nieskonsolidowanej lub na zasadzie subkonsolidowanej.

2.           Instytucje kredytowe kontrolowane przez dominujące unijne finansowe spółki holdingowe spełniają zobowiązania określone w rozdziale 5 na podstawie skonsolidowanej sytuacji finansowej tej finansowej spółki holdingowej.

Jednak w stosunku do swoich istotnych przedsiębiorstw zależnych, ujawniają one informacje określone w załączniku XII część 1 pkt 5, na zasadzie nieskonsolidowanej lub na zasadzie skonsolidowanej na niższym szczeblu.

3.           Właściwe władze odpowiedzialne za prowadzenie nadzoru na zasadzie skonsolidowanej zgodnie z art. 125-131 mogą zdecydować o niestosowaniu w pełni lub częściowo ust. 1 i 2 w stosunku do instytucji kredytowych objętych informacjami ujawnianymi w podobny sposób na zasadzie skonsolidowanej przez przedsiębiorstwo dominujące mające siedzibę w państwie trzecim.

ê 2000/12/WE art. 52 ust. 3 (dostosowany)

Artykuł 73

61.         Państwa Członkowskie lub właściwe władze odpowiedzialne za wykonywanie skonsolidowanego nadzoru na podstawie art. 53 Ö 125-131 Õ mogą w Ö następujących Õwymienionych poniżej przypadkach postanowić, że instytucje kredytowe, instytucje finansowe lub przedsiębiorstwa pomocniczych usług bankowych, które stanowią przedsiębiorstwo zależne lub w kapitale których zawarty jest udział kapitałowy, nie muszą być objęte konsolidacją:

a)      jeśli Ö dane Õ przedsiębiorstwo, które powinno być objęte konsolidacją, ma siedzibę w państwie trzecim, w którym występują przeszkody prawne w przekazywaniu niezbędnych informacji,;

b)      jeśli w opinii właściwych władz Ö dane Õ przedsiębiorstwo, które powinno być objęte konsolidacją, posiada znaczenie jedynie marginalne z punktu widzenia celów monitorowania instytucji kredytowych, a także Ö zawsze Õwe wszystkich przypadkach, gdy suma bilansowa Ö danego Õ przedsiębiorstwa, który powinno być objęte konsolidacją, nie przekracza mniejszej z dwóch poniższych kwot:

i)       10 milionów EUR;

ii)      lub1 % sumy bilansowej przedsiębiorstwa dominującego lub przedsiębiorstwa posiadającego udział kapitałowy.

O ile jednak kilka przedsiębiorstw spełnia powyższe kryteria, należy je objąć konsolidacją, jeżeli wspólnie posiadają znaczenie niemarginalne z punktu widzenia wyżej wspomnianych celów, lub

c)      jeśli w opinii właściwych władz odpowiedzialnych za wykonywanie nadzoru skonsolidowanego konsolidacja sytuacji finansowej Ö danego Õ przedsiębiorstwa, które powinno być nią objęte, byłaby niewłaściwa lub myląca w odniesieniu do celów nadzoru nad instytucjami kredytowymi.

ê 2000/12/WE art. 52 ust. 3 tiret 2, ostatnie zdanie (dostosowany)

O ile jednak Ö , w przypadkach wymienionych w lit. b) akapitu pierwszego, Õ kilka przedsiębiorstw spełnia powyższe kryteria Ö określone w wymienionym wyżej akapicie Õ, należy je objąć konsolidacją, jeżeli wspólnie posiadają znaczenie niemarginalne z punktu widzenia wyżej wspomnianych celów, lub.

ò nowy

2.           Właściwe władze wymagają od instytucji kredytowych, będących przedsiębiorstwami zależnymi, stosowania wymogów określonych w art. 75, 120, 123 oraz sekcji 5 na zasadzie subkonsolidowanej, jeżeli omawiane instytucje kredytowe, lub przedsiębiorstwa dominujące będące finansowymi spółkami holdingowymi, posiadają przedsiębiorstwa zależne w kraju trzecim, będące instytucjami kredytowymi lub instytucjami finansowymi lub spółkami zarządzania aktywami, zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 5 dyrektywy 2002/87/WE, lub posiadają udziały kapitałowe w takich przedsiębiorstwach.

3.           Właściwe władze wymagają od przedsiębiorstwa dominującego oraz od przedsiębiorstw zależnych objętych niniejszą dyrektywą spełnienia zobowiązań określonych w art. 22 na zasadzie skonsolidowanej lub subkonsolidowanej w celu zapewnienia spójności i integralności stosowanych przez nie uregulowań, procesów i mechanizmów oraz aby umożliwić uzyskanie wszelkich danych i informacji wymaganych do celów nadzoru.

Podsekcja 2 – obliczanie wymogów

Artykuł 74

1.           O ile przepisy nie wskazują inaczej, wycena aktywów i pozycji pozabilansowych prowadzona jest zgodnie ze standardami rachunkowości, którym podlega instytucja kredytowa na mocy rozporządzenia (WE) nr 1606/2002 i dyrektywy 86/635/EWG.

2.           Bez uszczerbku dla wymagań ustanowionych w art. 68-72, w celu sprawdzenia czy instytucja kredytowa wypełnia zobowiązania określone w art. 75, właściwe władze dbają o to, by obliczenia przeprowadzano nie rzadziej niż dwa razy w roku

Obliczenia prowadzone są albo przez same instytucje kredytowe, wówczas instytucje przedstawiają właściwym władzom wyniki tych obliczeń wraz ze wszelkimi wymaganymi danymi składowymi, albo przez właściwe władze na podstawie danych otrzymanych od instytucji kredytowych.

Podsekcja 3 – minimalny poziom funduszy własnych

Artykuł 75

Bez uszczerbku dla art. 136, Państwa Członkowskie wymagają od instytucji kredytowych utrzymywania funduszy własnych na poziomie, który zawsze pokrywa lub przewyższa sumę łączną niżej określonych wymogów kapitałowych:

a)         w przypadku ryzyka kredytowego i ryzyka „rozmiękczenia” w odniesieniu do całej działalności z wyjątkiem działalności w ramach portfela handlowego oraz aktywów niepłynnych, jeżeli pomniejszają one fundusze własne zgodnie z [dyrektywą 93/6/EWG, art. 13 ust. 2 lit. d)] - 8 % sumy kwot ekspozycji ważonych ryzykiem obliczanych zgodnie z sekcją 3;

b)         w odniesieniu do działalności w ramach portfela handlowego, ryzyka pozycji, ryzyka rozliczenia i ryzyka kontrahenta oraz jeżeli limity określone w art. 111-117 mogą być przekroczone, w przypadku koncentracji ekspozycji przekraczających takie limity - wymogi kapitałowe określone zgodnie z [dyrektywą 93/6/EWG, rozdział V sekcja 4];

c)         w odniesieniu do wszystkich rodzajów działalności gospodarczej, ryzyka walutowego oraz ryzyka cen towarów - wymogi kapitałowe określone zgodnie z [art. 18 dyrektywy 93/6/EWG];

d)         w odniesieniu do wszystkich rodzajów działalności, z tytułu przypadku ryzyka operacyjnego - wymogi kapitałowe określone zgodnie z sekcją 4.

ê 2000/12/WE

Sekcja 2

Współczynnik wypłacalności

Artykuł 40

Zasady ogólne

1. Współczynnik wypłacalności wyraża stosunek funduszy własnych, w rozumieniu art. 41, do sumy aktywów i pozycji pozabilansowych ważonych ryzykiem zgodnie z art. 42.

2. Współczynnik wypłacalności instytucji kredytowej, która nie jest ani przedsiębiorstwem dominującym w rozumieniu art. 1 dyrektywy 83/349/EWG, ani przedsiębiorstwem zależnym takiego przedsiębiorstwa, wylicza się w ujęciu nieskonsolidowanym.

3. Współczynnik wypłacalności instytucji kredytowej będącej przedsiębiorstwem dominującym wylicza się w ujęciu skonsolidowanym, zgodnie z metodami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie oraz w dyrektywie 86/635/EWG.

4. Właściwe władze, odpowiedzialne za udzielenie zezwolenia i nadzór nad przedsiębiorstwem dominującym będącym instytucją kredytową, mogą wymagać od tego przedsiębiorstwa oraz jego przedsiębiorstw zależnych, które także podlegają zezwoleniu i nadzorowi ze strony tych władz, wyliczania również współczynnika skonsolidowanego na szczeblu niższym lub nieskonsolidowanego. Gdy nie prowadzi się takiego monitorowania alokacji kapitału wewnątrz grupy bankowej w celu upewnienia się, iż jest ona zadowalająca, należy podjąć inne środki służące temu celowi.

5. Bez uszczerbku dla zgodności instytucji kredytowych z wymogami ust. 2, 3 i 4 oraz art. 52 ust. 8 i 9, właściwe władze zapewniają, że współczynnik jest wyliczany przynajmniej dwa razy w roku bądź przez same instytucje kredytowe, które przedstawią wyniki tych wyliczeń właściwym władzom wraz z ewentualnymi danymi wejściowymi wymaganymi przez te władze, bądź przez właściwe władze na podstawie danych otrzymanych od instytucji kredytowych.

6. Wycenę aktywów i pozycji pozabilansowych przeprowadza się zgodnie z dyrektywą 86/635/EWG.

Artykuł 41

Licznik: fundusze własne

Licznik współczynnika wypłacalności stanowią fundusze własne w rozumieniu definicji określonych w niniejszej dyrektywie.

Artykuł 42

Mianownik: aktywa i pozycje pozabilansowe ważone ryzykiem

1. Poszczególnym pozycjom aktywów przydziela się stopnie ryzyka kredytowego, wyrażone jako wagi procentowe, zgodnie z art. 43 i 44, a w wyjątkowych przypadkach zgodnie z art. 45, 62 i 63. Wartość bilansową każdej pozycji aktywów mnoży się następnie przez stosowną wagę ryzyka celem wyliczenia wartości ważonej ryzykiem.

2. W przypadku pozycji pozabilansowych wyszczególnionych w załączniku II stosuje się dwa etapy wyliczenia zgodnie ze wskazaniem art. 43 ust. 2.

3. W stosunku do pozycji pozabilansowych określonych w art. 43 ust. 3 potencjalny koszt odtworzenia umowy w przypadku niewykonania zobowiązań przez kontrahenta oblicza się za pomocą jednej z dwóch metod określonych w załączniku III. W celu ustalenia wartości ważonej ryzykiem takiej pozycji koszt ten mnoży się przez odpowiednie wagi ryzyka kontrahenta określone w art. 43 ust. 1, przy czym wagi 100% tam przewidziane zastępuje się wagami 50%.

4. Suma wartości ważonych ryzykiem aktywów i pozycji pozabilansowych określonych w ust. 2 i 3 stanowi mianownik współczynnika wypłacalności.

Artykuł 43

Wagi ryzyka

1. Poszczególnym kategoriom aktywów nadaje się następujące wagi ryzyka, jednakże właściwe władze mogą ustalić wyższe wagi, jeśli uznają to za stosowne:

a)         Waga zerowa

(1)     gotówka w kasie lub pozycje równoważne;

(2)     pozycje aktywów stanowiące wierzytelności wobec rządów centralnych i banków centralnych Strefy A;

(3)     pozycje aktywów stanowiące wierzytelności wobec Wspólnot Europejskich;

(4)     pozycje aktywów stanowiące wierzytelności zabezpieczone bezpośrednimi gwarancjami rządów centralnych i banków centralnych Strefy A lub Wspólnot Europejskich;

(5)     pozycje aktywów stanowiące wierzytelności wobec rządów centralnych i banków centralnych Strefy B, wyrażone i wypłacone w walucie krajowej kredytobiorcy;

(6)     pozycje aktywów stanowiące wierzytelności zabezpieczone bezpośrednimi gwarancjami rządów centralnych i banków centralnych Strefy B, wyrażone i wypłacone w walucie krajowej wspólnej dla gwaranta i kredytobiorcy;

(7)     pozycje aktywów zabezpieczone w stopniu zadowalającym dla właściwych władz papierami wartościowymi rządów centralnych lub banków centralnych Strefy A bądź papierami wartościowymi wyemitowanymi przez Wspólnoty Europejskie, bądź też środkami na rachunku prowadzonym w instytucji udzielającej kredytu lub certyfikatami depozytowymi, bądź podobnymi instrumentami, wyemitowanymi przez tę instytucję i złożonymi w tej instytucji;

b)         Waga 20%

(1)     pozycje aktywów stanowiące wierzytelności wobec Europejskiego Banku Inwestycyjnego;

(2)     pozycje aktywów stanowiące wierzytelności wobec banków rozwoju wielostronnego;

(3)     pozycje aktywów stanowiące wierzytelności zabezpieczone bezpośrednimi gwarancjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego;

(4)     pozycje aktywów stanowiące wierzytelności zabezpieczone bezpośrednimi gwarancjami banków rozwoju wielostronnego;

(5)     pozycje aktywów stanowiące wierzytelności wobec władz regionalnych i lokalnych państw Strefy A, z zastrzeżeniem art. 44;

(6)     pozycje aktywów stanowiące wierzytelności zabezpieczone bezpośrednimi gwarancjami władz regionalnych i lokalnych państw Strefy A, z zastrzeżeniem art. 44;

(7)     pozycje aktywów stanowiące wierzytelności wobec instytucji kredytowych Strefy A, lecz niezakwalifikowane do funduszy własnych tych instytucji;

(8)     pozycje aktywów stanowiące wierzytelności wobec instytucji kredytowych Strefy B o terminie zapadalności do jednego roku, z wyłączeniem papierów wartościowych wyemitowanych przez te instytucje i uznanych za składniki funduszy własnych tych instytucji;

(9)     pozycje aktywów zabezpieczone bezpośrednimi gwarancjami instytucji kredytowych Strefy A;

(10)   pozycje aktywów stanowiące wierzytelności o terminie zapadalności do jednego roku, zabezpieczone bezpośrednimi gwarancjami instytucji kredytowych Strefy B;

(11)   pozycje aktywów zabezpieczone, w stopniu zadowalającym dla właściwych władz, papierami wartościowymi wyemitowanymi przez Europejski Bank Inwestycyjny lub wielostronne banki rozwoju;

(12)   pozycje środków pieniężnych w drodze;

c)         Waga 50%

(1)     kredyty w pełni i całkowicie zabezpieczone w stopniu zadowalającym dla właściwych władz hipoteką ustanowioną na nieruchomości mieszkalnej, którą kredytobiorca zamieszkuje lub będzie zamieszkiwał, bądź też oddał lub odda w najem, oraz kredyty w pełni i całkowicie zabezpieczone, w stopniu zadowalającym dla właściwych władz akcjami fińskich przedsiębiorstw budownictwa mieszkaniowego działających na mocy fińskiej Ustawy o przedsiębiorstwach mieszkaniowych z 1991 r. lub późniejszych równoważnych aktów prawnych, udzielone na zakup nieruchomości mieszkalnej, którą kredytobiorca zamieszkuje lub będzie zamieszkiwał, bądź też oddał lub odda w najem;

         «papiery wartościowe zabezpieczone hipoteką», które mogą być traktowane na równi z kredytami określonymi w akapicie pierwszym lub w art. 62 ust. 1, jeśli właściwe władze uznają, mając na względzie ramy prawne obowiązujące w każdym Państwie Członkowskim, że są one równoważne pod względem ryzyka kredytowego. Bez uszczerbku dla rodzajów papierów wartościowych, które mogą być uwzględnione i są w stanie spełnić warunkininiejszego pkt 1, «papiery wartościowe zabezpieczone hipoteką» mogą obejmować instrumenty w rozumieniu sekcji B ust. 1 lit. a) i b) Załącznika do dyrektywy Rady 93/22/EW[32]. Właściwe władze muszą zostać zapewnione, w szczególności że:

i)       papiery te są całkowicie i bezpośrednio zabezpieczone pakietem hipotek o takich samych cechach, jak kredyty zdefiniowane w akapicie pierwszym lub w art. 62 ust. 1, przy czym kredyty te były w pełni obsługiwane w momencie utworzenia papierów wartościowych zabezpieczonych hipoteką;

ii)      pozycje aktywów zabezpieczające papiery wartościowe są obciążone prawem zastawu o wysokim pierwszeństwie roszczeń, w stosunku proporcjonalnym do posiadanego udziału w emisji papierów na rzecz osób inwestujących w papiery wartościowe zabezpieczone hipoteką, bądź też na rzecz powiernika lub pełnomocnika działającego w ich imieniu;

(2)     przedpłaty i narosłe odsetki (rozliczenia międzyokresowe czynne): te pozycje aktywów podlegają wagom ryzyka odpowiadającym danemu kontrahentowi, gdy instytucja kredytowa jest w stanie ustalić tożsamość tego kontrahenta, zgodnie z dyrektywą 86/635/EWG. W innych przypadkach, gdy tożsamości kontrahenta nie można ustalić, stosuje się jednolitą wagę 50%;

d)         Waga 100%

(1)     pozycje aktywów stanowiące wierzytelności wobec rządów centralnych i banków centralnych strefy B, z wyjątkiem wierzytelności wyrażonych i wypłaconych w walucie krajowej kredytobiorcy;

(2)     pozycje aktywów stanowiące wierzytelności wobec władz regionalnych i lokalnych państw strefy B;

(3)     pozycje aktywów stanowiące wierzytelności wobec instytucji kredytowych Strefy B o terminie zapadalności powyżej jednego roku;

(4)     pozycje aktywów stanowiące wierzytelności wobec sektora pozabankowego strefy A lub strefy B;

(5)     «aktywa» rzeczowe w rozumieniu art. 4 ust. 10 dyrektywy 86/635/EWG;

(6)     pakiety akcji, udziały kapitałowe i inne składniki funduszy własnych innych instytucji kredytowych, których nie odejmuje się od funduszy własnych udzielającej kredytu instytucji;

(7)     wszystkie pozostałe pozycje aktywów, z wyłączeniem pozycji odejmowanych od funduszy własnych.

2. Pozycje pozabilansowe inne od objętych ust. 3 traktowane są na następujących zasadach. Po pierwsze, są klasyfikowane według grup ryzyka przedstawionych w załączniku II. Uwzględnia się pełną wartość pozycji pełnego ryzyka, 50% wartości pozycji średniego ryzyka i 20% wartości pozycji umiarkowanego ryzyka, natomiast przyjmuje się zerową wartość pozycji niskiego ryzyka. Drugi etap polega na pomnożeniu wartości pozycji pozabilansowych, skorygowanych w sposób wyżej opisany, przez wagi ryzyka odpowiadające danym kontrahentom, zgodnie z zasadami mającymi zastosowanie do pozycji aktywów według ust. 1 oraz art. 44. W przypadku sprzedaży i odkupu aktywów oraz rzeczywistych terminowych transakcji zakupu aktywów stosuje się wagi ryzyka przypisane danym kategoriom aktywów, a nie danym kontrahentom. Tej części posiadanego przez instytucję kapitału subskrybowanego Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego, która jest niewpłacona, można przypisać wagę 20%.

3. Metody przedstawione w załączniku III stosują się do pozycji pozabilansowych wymienionych w załączniku IV, z wyjątkiem:

– umów będących w obrocie na uznanych giełdach,

– umów wymiany walutowej (z wyjątkiem umów dotyczących złota) z pierwotnym terminem płatności nie dłuższym niż 14 dni kalendarzowych.

Do dnia 31 grudnia 2006 r. właściwe władze Państw Członkowskich mogą wyłączyć stosowanie metod wymienionych w załączniku III w stosunku do umów pozagiełdowych rozliczanych przez izbę rozrachunkową, w których izba występuje jako strona umowy, zaś wszyscy uczestnicy ustanawiają codziennie pełne zabezpieczenie swoich zobowiązań wobec izby rozrachunkowej, zabezpieczając tym samym zarówno bieżące zaangażowania izby, jak i przyszłe potencjalne zaangażowania. Właściwe władze muszą zostać zapewnione, że przyjęte zabezpieczenie daje ten sam poziom ochrony, co zabezpieczenie, które odpowiada warunkom określonym w ust. 1 lit. a) pkt 7 i że wyeliminowane zostało ryzyko skumulowania ekspozycji izby rozrachunkowej do wysokości przewyższającej wartość rynkową przyjętych zabezpieczeń. Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o korzystaniu przez nie z tej możliwości.

4. W przypadku gdy pozycje pozabilansowe objęte są bezpośrednimi gwarancjami, przypisuje się tym pozycjom wagi ryzyka odpowiadające zobowiązaniom pozabilansowym udzielonym gwarantowi, a nie kontrahentowi. Gdy potencjalne ryzyko obciążające czynności pozabilansowe jest w pełni i całkowicie zabezpieczone, w stopniu zadowalającym dla właściwych władz, pozycjami aktywów uznanymi za zabezpieczenia należności w ust. 1 lit. a) pkt 7 lub ust. 1 lit. b) pkt 11 stosuje się wagi ryzyka 0% lub 20%, w zależności od konkretnego rodzaju zabezpieczenia.

Państwa Członkowskie mogą nadać wagę 50% pozycjom pozabilansowym w postaci poręczeń lub gwarancji o charakterze substytutu kredytu, które są w pełni zabezpieczone, w stopniu zadowalającym właściwe władze, hipoteką spełniającą warunki wymienione w ust. 1 lit. c) pkt 1, pod warunkiem jednak, że gwarant posiada bezpośredni tytuł do przedmiotu zabezpieczenia.

5. W przypadku gdy aktywom i pozycjom pozabilansowym przypisuje się niższe wagi ryzyka ze względu na istnienie bezpośrednich gwarancji lub innych zabezpieczeń uznanych za odpowiednie przez właściwe władze, niższa waga ryzyka dotyczy jedynie tej części danej pozycji, która jest gwarantowana lub w pełni objęta danym zabezpieczeniem.

Artykuł 44

Wagi ryzyka dla wierzytelności wobec władz regionalnych lub lokalnych Państw Członkowskich

1. Bez względu na wymogi art. 43 ust. 1 lit. b) Państwa Członkowskie mogą stosować wagę 0% dla własnych władz regionalnych i lokalnych, jeśli nie ma różnicy między poziomem ryzyka obciążającym wierzytelności wobec tych władz i wierzytelności wobec rządu centralnego z uwagi na uprawnienia władz regionalnych i lokalnych w zakresie zasilania swoich budżetów oraz istnienie szczególnych uregulowań instytucjonalnych, które ograniczają możliwość, że władze te nie wywiążą się ze swoich zobowiązań. Zerowa waga ryzyka ustalona zgodnie z powyższymi kryteriami ma zastosowanie do wierzytelności wobec danych władz regionalnych i lokalnych oraz zobowiązań pozabilansowych nałożonych na te władze oraz do wierzytelności wobec innych przedsiębiorstw i zobowiązań pozabilansowych nałożonych na te przedsiębiorstwa, które są gwarantowane przez dane władze regionalne i lokalne lub zabezpieczone, w stopniu zadowalającym właściwe władze, papierami wartościowymi wyemitowanymi przez te władze regionalne i lokalne.

2. Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję, jeśli uważają, iż waga zerowa jest uzasadniona w świetle kryteriów ustanowionych w ust. 1. Komisja odpowiednio rozpowszechnia te informacje. Pozostałe Państwa Członkowskie mogą wówczas zaoferować instytucjom kredytowym nadzorowanym przez swoje właściwe władze możliwość stosowania wagi zerowej do transakcji prowadzonych z danymi władzami regionalnymi lub lokalnymi oraz do należności zabezpieczonych gwarancjami tych władz, w tym do należności zabezpieczonych papierami wartościowymi.

Artykuł 45

Pozostałe wagi ryzyka

1. Bez uszczerbku dla przepisów art. 44 ust. 1 Państwa Członkowskie mogą zastosować wagę ryzyka 20% względem pozycji aktywów zabezpieczonych, w stopniu zadowalającym dla właściwych władz danego państwa, papierami wartościowymi wyemitowanymi przez władze regionalne lub lokalne państw Strefy A, depozytami złożonymi w instytucji kredytowej Strefy A innej niż instytucja udzielająca kredytu, a także certyfikatami depozytowymi lub podobnymi instrumentami wyemitowanymi przez te instytucje kredytowe.

2. Państwa Członkowskie mogą zastosować wagę ryzyka 10% względem wierzytelności wobec instytucji specjalizujących się w działalności na rynku międzybankowym i na rynku instrumentów długu publicznego w rodzimym Państwie Członkowskim, które to instytucje objęte są ścisłym nadzorem właściwych władz, gdy te pozycje aktywów są w pełni i całkowicie zabezpieczone, w stopniu zadowalającym dla właściwych władz Państwa Członkowskiego pochodzenia, kombinacją pozycji aktywów wymienionych w art. 43 ust. 1 lit. a) i b), które to pozycje są uznane przez te władze za adekwatne zabezpieczenia.

3. Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkich przepisach przyjętych na mocy ust. 1 i 2, z uzasadnieniem ich przyjęcia. Komisja rozpowszechnia te informacje wśród innych Państw Członkowskich. Komisja okresowo bada skutki tych przepisów, aby zapewnić, że nie powodują one zniekształceń konkurencji.

Artykuł 46

Organy administracji i podmioty nieprowadzące działalności gospodarczej

Do celów art. 43 ust. 1 lit. b) właściwe władze mogą zaliczać do kategorii władz regionalnych i lokalnych również podległe takim władzom organy administracji nieprowadzące działalności gospodarczej, a także inne organy, które w opinii właściwych władz wykonują takie same funkcje, co władze regionalne i lokalne.

Właściwe władze mogą również objąć pojęciem władz regionalnych i lokalnych Kościoły i społeczności religijne posiadające osobowość prawną według prawa publicznego, o ile pobierają one podatki na mocy ustawodawstwa przyznającego im takie prawo. Jednakże w tym przypadku możliwość określona w art. 44 nie ma zastosowania.

Artykuł 47

Wysokość współczynnika wypłacalności

1. Instytucje kredytowe stale utrzymują współczynnik określony w art. 40 na poziomie co najmniej 8%.

2. Bez względu na ust. 1 właściwe władze mogą ustalić wyższe poziomy minimalne współczynnika, jakie uznają za właściwe.

3. Jeśli współczynnik danej instytucji spadnie poniżej 8%, właściwe władze zapewniają, że instytucja ta podejmie odpowiednie środki celem jak najszybszego przywrócenia współczynnika do uzgodnionego minimum.

ò nowy

SEKCJA 3

Minimalne wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka kredytowego

Artykuł 76

Instytucje kredytowe do obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem do celów art. 75 lit. a) stosują albo metodę standardową określoną w art. 78-83, albo - za zgodą właściwych władz zgodnie z art. 84 - metodę wewnętrznych ratingów określoną w art. 84-89.

Artykuł 77

„Ekspozycja (zaangażowanie)” do celów niniejszej sekcji oznacza pozycję aktywów lub pozycję pozabilansową.

Podsekcja 1 – metoda standardowa

Artykuł 78

1. Z zastrzeżeniem przepisów ust. 2, wartością ekspozycji z tytułu pozycji aktywów jest wartość bilansowa tej pozycji, a wartością ekspozycji z tytułu pozycji pozabilansowej wymienionej w załączniku II jest następujący odsetek tej wartości: 100% w przypadku pozycji pełnego ryzyka, 50% w przypadku pozycji średniego ryzyka, 20% w przypadku pozycji średniego/niskiego ryzyka, 0% w przypadku pozycji niskiego ryzyka. Z pozycjami pozabilansowymi wymienionymi w pierwszym zdaniu niniejszego ustępu związane są kategorie ryzyka określone w załączniku II.

2. Wartość ekspozycji wobec kredytowego instrumentu pochodnego wymienionego w załączniku IV określana jest zgodnie z jedną z dwóch metod przedstawionych w załączniku III, przy uwzględnieniu skutków umów odnowienia zobowiązań oraz innych umów kompensacyjnych do celów tych metod zgodnie z załącznikiem III.

3. Jeżeli ekspozycja objęta jest rzeczywistą ochroną kredytową, wartość ekspozycji stosowana w odniesieniu do danej pozycji może zostać zmieniona zgodnie z podsekcją 3.

4. W przypadku instytucji kredytowej stosującej metodę zaawansowaną traktowania zabezpieczeń finansowych zgodnie z załącznikiem VIII część 3, jeżeli ekspozycja ma formę papierów wartościowych lub towarów zbywanych lub przekazywanych w formie kredytu w ramach transakcji z przyrzeczeniem odkupu lub transakcji udzielenia bądź zaciągnięcia pożyczki papierów wartościowych lub towarów, wartość ekspozycji jest wartością papierów wartościowych lub towarów, określoną zgodnie z art. 74 ust. 1 i zwiększoną o korektę z tytułu zmienności stosownie do rodzaju papierów wartościowych lub towarów, zgodnie z przepisami załącznika VIII część 3 pkt 35-60.

Artykuł 79

1.           Każdą ekspozycję zalicza się do jednej z następujących klas:

a)      należności lub należności warunkowe od rządów i banków centralnych;

b)      należności lub należności warunkowe od samorządów regionalnych i władz lokalnych;

c)      należności lub należności warunkowe od organów administracji i podmiotów nieprowadzących działalności gospodarczej;

d)      należności lub należności warunkowe od wielostronnych banków rozwoju;

e)      należności lub należności warunkowe od organizacji międzynarodowych;

f)       należności lub należności warunkowe od instytucji;

g)      należności lub należności warunkowe od przedsiębiorstw;

h)      należności detaliczne lub warunkowe należności detaliczne;

i)       należności lub warunkowe należności zabezpieczone nieruchomościami;

j)       pozycje przeterminowane;

k)      pozycje należące do określonych prawem kategorii wysokiego ryzyka;

l)       należności w formie obligacji zabezpieczonych;

m)     pozycje sekurytyzacyjne;

n)      należności krótkoterminowe od instytucji i przedsiębiorstw;

o)      należności w formie funduszy inwestycyjnych;

p)      inne pozycje.

2.           Aby ekspozycja mogła kwalifikować się do klasy ekspozycji detalicznych wymienionych w ust. 1 lit. h) musi spełniać następujące warunki:

a)      musi być to ekspozycja wobec osoby lub osób prywatnych, lub wobec małego lub średniego podmiotu;

b)      musi być to jedna z istotnej liczby ekspozycji cechujących się podobnymi właściwościami, dzięki którym ryzyka związane z tego rodzaju kredytami są znacznie zmniejszone;

c)      całkowita kwota którą dłużnik lub grupa powiązanych dłużników jest winna instytucji kredytowej lub jakiemukolwiek przedsiębiorstwu dominującemu oraz jego przedsiębiorstwom zależnym, łącznie z wszelkimi przeterminowanymi ekspozycjami, nie może według odpowiednio potwierdzonej wiedzy instytucji kredytowej przekraczać kwoty 1 miliona EUR.

Papiery wartościowe nie kwalifikują się do objęcia klasą ekspozycji detalicznych.

Artykuł 80

1.           Do obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem, wagi ryzyka stosuje się wobec wszystkich ekspozycji, chyba że pomniejszają one fundusze własne, zgodnie z przepisami załącznika VI, część 1. Stosowanie wag ryzyka oparte jest na klasie, do której należy dana ekspozycja oraz, w zakresie określonym w załączniku VI część 1, na jej jakości kredytowej. Jakość kredytową można określić w odniesieniu do ocen kredytowych opracowanych przez zewnętrzne instytucje kontroli jakości kredytowej (instytucje ECAI) zgodnie z przepisami art. 81-83 lub ocen kredytowych opracowanych przez agencje kredytów eksportowych zgodnie z załącznikiem VI część 1.

2.           Do celów przypisywania wagi ryzyka, zgodnie z ust. 1, wartość ekspozycji mnoży się przez wskazaną wagę ryzyka lub określoną zgodnie z niniejszą podsekcją.

3.           Do celów obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem w przypadku ekspozycji wobec instytucji, właściwe władze decydują o przyjęciu metody opartej na jakości kredytowej rządu państwa, na terenie którego zarejestrowana jest instytucja kredytowa, lub metody opartej na jakości kredytowej instytucji będącej kontrahentem, zgodnie z załącznikiem VI.

4.           Bez uszczerbku dla ust. 1, jeżeli ekspozycja objęta jest ochroną kredytową, waga ryzyka stosowana do takiej pozycji może zostać zmieniona zgodnie z podsekcją 3.

5.           Kwoty ekspozycji ważone ryzykiem w przypadku ekspozycji sekurytyzowanych obliczane są zgodnie z podsekcją 4.

6.           Ekspozycjom przypisuje się wagę ryzyka 100 %, o ile nie wskazują inaczej przepisy niniejszej podsekcji dotyczące obliczania kwot ważonych ryzykiem.

7.           Z wyjątkiem ekspozycji stanowiących podstawę należności w formie pozycji wymienionych w art. 57 ust. 1 pkt 1-8, właściwe władze mogą zwolnić z wymogów ust. 1 niniejszego artykułu ekspozycje instytucji kredytowej wobec kontrahenta, który jest w stosunku do niej przedsiębiorstwem dominującym, przedsiębiorstwem zależnym lub przedsiębiorstwem zależnym wobec przedsiębiorstwa dominującego instytucji kredytowej, pod warunkiem że spełnione są następujące warunki:

a)      kontrahent jest instytucją lub finansową spółką holdingową, instytucją finansową, spółką zarządzania aktywami lub przedsiębiorstwem usług pomocniczych objętym odpowiednimi wymogami ostrożnościowymi;

b)      kontrahent objęty jest tą samą pełną konsolidacją co instytucja kredytowa;

c)      kontrahent objęty jest tymi samymi procedurami oceny, pomiaru i kontroli ryzyka kredytowego co instytucja kredytowa;

d)      kontrahent ma siedzibę w tym samym Państwie Członkowskim co instytucja kredytowa;

e)      nie istnieją obecnie i nie są przewidywane w przyszłości przeszkody o istotnym znaczeniu lub przeszkody natury prawnej w szybkim transferze funduszy własnych lub spłaty należności przez kontrahenta na rzecz instytucji kredytowej.

W takim przypadku stosuje się wagę ryzyka równą 0 %.

Artykuł 81

1.           Zewnętrzną ocenę kredytową w celu ustalenia wagi ryzyka ekspozycji zgodnie z art. 80 można zastosować, jedynie wówczas gdy przyznająca ją instytucja ECAI została uznana do tych celów przez właściwe władze; instytucja taka zwana jest dalej „uznaną instytucją ECAI”.

2.           Właściwe władze uznają instytucję ECAI do celów określonych w art. 80, jedynie wówczas gdy są w pełni przekonane, że stosowana przez nią metodologia oceny jest zgodna z wymogami obiektywności, niezależności, podlega bieżącej weryfikacji i jest przejrzysta, a opracowywana za jej pomocą ocena zdolności kredytowej spełnia wymogi wiarygodności i przejrzystości. Do omawianych celów właściwe władze uwzględniają kryteria techniczne określone w załączniku VI część 2.

3.           Jeżeli instytucja ECAI została uznana przez właściwe władze Państwa Członkowskiego, właściwe władze innego Państwa Członkowskiego mogą na tej podstawie uznać tę instytucję ECAI bez konieczności przeprowadzania własnego procesu oceny.

4.           Właściwe władze udostępniają publicznie uzasadnienie procesu uznawania oraz wykaz uznanych instytucji ECAI.

Artykuł 82

1.           Właściwe władze ustalają, uwzględniając kryteria techniczne określone w załączniku VI część 2, stopień jakości kredytowej określony w części 1 omawianego załącznika, z którym wiążą się odpowiednie oceny zdolności kredytowej uznanej instytucji ECAI. Ustalenia te są obiektywne i konsekwentne.

2.           Jeżeli właściwe władze Państwa Członkowskiego dokonały ustaleń, o których mowa w ust. 1, właściwe władze innego Państwa Członkowskiego mogą przyjąć te ustalenia, bez konieczności dokonywania własnych.

Artykuł 83

1.           Korzystanie z ocen zdolności kredytowej opracowywanych przez instytucje ECAI do obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem danej instytucji kredytowej jest zgodne z załącznikiem VI część 3. Oceny zdolności kredytowej nie są wykorzystywane wybiórczo.

2.           Instytucje kredytowe korzystają z ocen zdolności kredytowej dokonywanych na zlecenie. Jednak, uzyskawszy zezwolenie właściwych władz, mogą korzystać także niezleconych ocen zdolności kredytowej.

Podsekcja 2 – metoda wewnętrznych ratingów

Artykuł 84

1.           Zgodnie z niniejszą podsekcją właściwe władze mogą zezwolić instytucjom kredytowym na obliczanie kwot ekspozycji ważonych ryzykiem za pomocą metody ratingów wewnętrznych (metody IRB). W przypadku każdej instytucji kredytowej wymagana jest odpowiednie zezwolenie.

2.           Zezwolenie wydawane jest jedynie, wówczas gdy właściwe władze stwierdzą, że systemy zarządzania ryzykiem oraz oceny ekspozycji na ryzyko kredytowe instytucji kredytowej są solidne i kompleksowo wdrożone, w szczególności zaś spełnione są następujące normy jakościowe, określone w załączniku VII część 4:

a)      systemy ratingowe instytucji kredytowej pozwalają na wymierną ocenę charakterystyki dłużnika i transakcji, na miarodajne zróżnicowanie ryzyka oraz dokładne i konsekwentne oszacowanie ilościowe ryzyka;

b)      wewnętrzne ratingi oraz oszacowania dotyczące niewykonania zobowiązań oraz strat stosowane w obliczaniu wymogów kapitałowych oraz związane z nimi systemy i procesy odgrywają kluczową rolę w procesie zarządzania ryzykiem i procesie decyzyjnym jak również w procesie zatwierdzania kredytów, wewnętrznej alokacji kapitału i ładzie korporacyjnym instytucji kredytowej;

(c)     w instytucji kredytowej istnieje komórka kontroli ryzyka kredytowego odpowiedzialna za systemy ratingowe, niezależna i odporna na niepożądane wpływy;

d)      instytucja kredytowa gromadzi i przechowuje wszystkie odpowiednie dane, aby zapewnić skuteczne wsparcie procesów pomiaru ryzyka kredytowego oraz zarządzania ryzykiem kredytowym;

e)      instytucja kredytowa dokumentuje własne systemy ratingowe i uzasadnienie ich strukturę oraz je zatwierdza.

Jeżeli dominująca unijna instytucja kredytowa oraz przedsiębiorstwa od niej zależne lub unijna dominująca instytucja finansowa i przedsiębiorstwa od niej zależne stosują metodę IRB w sposób jednolity w odniesieniu do przedsiębiorstwa dominującego i przedsiębiorstw od niego zależnych, właściwe władze mogą zezwolić na to, aby minimalne wymogi określone w załączniku VII część 4, spełnione były przez przedsiębiorstwo dominujące i przedsiębiorstwa od niego zależne w ujęciu łącznym.

3.           Instytucja kredytowa ubiegająca się o możliwość stosowania metody IRB wykazuje, że w odniesieniu do omawianych klas ekspozycji IRB korzysta od co najmniej trzech lat z systemów ratingowych, które odpowiadały w znacznym stopniu wymogom minimalnym określonymi w niniejszym załączniku w odniesieniu do celów wewnętrznego pomiaru ryzyka i zarządzania ryzykiem. Wymóg ten obowiązuje począwszy od 31 grudnia 2010 r.

4.           Instytucja kredytowa ubiegająca się o możliwość stosowania własnych oszacowań LGD i/lub współczynników konwersji wykazuje, że od co najmniej trzech lat przeprowadza i wykorzystuje własne oszacowania współczynnika LGD i/lub współczynników konwersji w sposób odpowiadający w znacznym stopniu wymogom minimalnym określonymi w niniejszym załączniku w odniesieniu do stosowania własnych oszacowań omawianych parametrów. Wymóg ten obowiązuje począwszy od 31 grudnia 2010 r.

5.           Jeżeli instytucja kredytowa przestaje spełniać wymogi określone w niniejszej podsekcji, przedstawia ona właściwym władzom plan szybkiego powrotu do stanu zgodności, lub wykazuje, że skutki braku zgodności nie mają nieistotnego znaczenia.

6.           Jeżeli metoda IRB ma być stosowana przez unijną dominującą instytucję kredytową oraz przedsiębiorstwa od niej zależne, lub przez unijną dominującą finansową spółkę holdingową i przedsiębiorstwa od niej zależne, właściwe władze poszczególnych podmiotów prawnych prowadzą ścisłą współpracą zgodnie z art. 129-132.

Artykuł 85

1.           Bez uszczerbku dla art. 89, instytucje kredytowe oraz przedsiębiorstwa dominujące oraz przedsiębiorstwa od nich zależne wdrażają metodę IRB w odniesieniu do wszystkich ekspozycji.

Za zgodą właściwych władz wdrażanie to może odbywać się kolejno w odniesieniu do poszczególnych klas ekspozycji wymienionych w art. 86, w ramach tej samej jednostki, w różnych jednostkach w ramach tej samej grupy lub w odniesieniu do stosowania własnych oszacowań wartości LGD lub współczynników konwersji do obliczania wag ryzyka ekspozycji korporacyjnych, instytucji oraz rządów i banków centralnych.

W przypadku klasy ekspozycji detalicznych wymienionej w art. 86, wdrażanie metody IRB może być prowadzone kolejno w odniesieniu do różnych kategorii ekspozycji, którym odpowiadają różne korelacje zgodnie z załącznikiem VII część 1 pkt 9, 10 i 11.

2.           Wdrażanie, o którym mowa w ust. 1, odbywa się w okresie, uzgadnianym z właściwymi władzami. Wprowadzi się je zgodnie z rygorystycznymi warunkami określonymi przez właściwe władze. Warunki te opracowane są w ten sposób, by elastyczność przewidziana w ust. 1 nie była wykorzystywana wybiórczo w celu osiągnięcia obniżonych minimalnych wymogów kapitałowych w przypadku tych klas ekspozycji lub jednostek, które nie są jeszcze objęte metodą IRB, lub do celów stosowania oszacowań własnych LGD i współczynników konwersji.

3.           Instytucje kredytowe stosujące metodę IRB w odniesieniu do wszelkich klas ekspozycji stosują równocześnie metodę IRB w odniesieniu do klasy ekspozycji kapitałowych.

4.           Z zastrzeżeniem ust. 1-3 oraz art. 89, instytucje kredytowe, które zgodnie z art. 84 otrzymały zezwolenie na stosowanie metody IRB, nie korzystają już z przepisów podsekcji 1 w celu obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem, z wyjątkiem przypadków w których mogą wykazać zasadność takiego działania oraz za zgodą właściwych władz.

5.           Z zastrzeżeniem ust. 1 i 2 oraz art. 89, instytucje kredytowe, które zgodnie z art. 87 ust. 9 otrzymały zezwolenie na stosowanie oszacowań własnych LGD oraz współczynników konwersji nie powracają do korzystania ze współczynnków LGD i współczynników konwersji, wspomnianych których mowa w art. 87 ust. 8, z wyjątkiem przypadków w których mogą wykazać zasadność takiego działania oraz za zgodą właściwych władz.

Artykuł 86

1.         Każdemu zaangażowaniu przypisuje się jedną z następujących klas ekspozycji:

a)      należności lub należności warunkowe od rządów i banków centralnych;

b)      należności lub należności warunkowe od instytucji;

c)      należności lub warunkowe należności od przedsiębiorstw;

d)      należności detaliczne lub warunkowe należności detaliczne;

e)      należności kapitałowe;

f)       pozycje sekurytyzacyjne;

g)      inne aktywa niebędące zobowiązaniami kredytowymi.

2.         Następujące ekspozycje traktuje się jako ekspozycje wobec rządów i banków centralnych:

a)      ekspozycje wobec samorządów regionalnych i władz lokalnych traktowane jako ekspozycje wobec rządów zgodnie z podsekcją 1;

b)      ekspozycje wobec wielostronnych banków rozwoju oraz organizacji międzynarodowych, którym przypisuje się wagę ryzyka równą 0 % zgodnie z podsekcją 1.

3.         Następujące ekspozycje traktuje się jak ekspozycje wobec instytucji:

a)      ekspozycje wobec samorządów regionalnych i władz lokalnych, które nie są traktowane jako ekspozycje wobec rządów zgodnie z podsekcją 1;

b)      ekspozycje wobec pozarządowych podmiotów sektora publicznego traktowane jako ekspozycje wobec instytucji zgodnie z podsekcją 1;

c)      ekspozycje wobec wielostronnych banków rozwoju którym nie przypisuje się wagi ryzyka równej 0 % zgodnie z podsekcją 1.

4.         Aby zaangażowanie mogło kwalifikować się do klasy ekspozycji detalicznych wymienionych w ust. 1 lit. d) musi spełniać następujące kryteria:

a)      jest to zaangażowanie wobec osoby lub osób prywatnych albo wobec małego lub średniego podmiotu, pod warunkiem że w drugim przypadku całkowita kwota, którą dłużnik lub grupa powiązanych dłużników jest winna instytucji kredytowej lub przedsiębiorstwu dominującemu oraz przedsiębiorstwom od niego zależnym, nie przekracza - według odpowiednio potwierdzonej wiedzy instytucji kredytowej – kwoty 1 miliona EUR;

b)      ekspozycje te traktowane są długookresowo w procesie zarządzania ryzykiem instytucji kredytowej w sposób spójny i jednolity ;

c)      ekspozycje nie są zarządzane indywidualnie w sposób porównywalny do zarządzania ekspozycjami należącymi do klasy ekspozycji korporacyjnych;

d)      każde z ekspozycji stanowi jedno z większej liczby podobnie zarządzanych ekspozycji.

5.         Następujące ekspozycje zalicza się do klasy ekspozycji kapitałowych:

a)      zaangażowanie niedłużne, obejmujące podporządkowane roszczenie rezydualne na majątku lub dochodach emitenta;

b)      ekspozycje dłużne, pod względem ekonomicznym zbliżone do ekspozycji określonych w lit. a).

6.         W ramach klasy ekspozycji korporacyjnych, instytucje kredytowe osobno klasyfikują ekspozycje z tytułu kredytowania specjalnego, które posiadają następujące cechy:

a)      jest to ekspozycja wobec podmiotu, który został stworzony specjalnie w celu finansowania aktywów rzeczowych ii/lub operowania nimi;

b)      ustalenia umowne dają kredytobiorcy znaczny stopień kontroli nad aktywami oraz dochodem przez nie generowanym;

c)      głównym źródłem spłaty zobowiązań jest dochód generowany przez aktywa objęte finansowaniem, nie zaś szerzej rozumiana zdolność kredytowa danego przedsiębiorstwa.

7.         Wszelkie zobowiązania kredytowe niezwiązane z klasami ekspozycji wymienionymi w ust. 1 lit. a), b) i d)-f) zalicza się do klasy wymienionej w lit. c) niniejszego ustępu.

8.         Klasa ekspozycji wymieniona w ust. 1 lit. g) obejmuje wartość rezydualną nieruchomości oddanych w najem, o ile nie wchodzi ona w zakres innych przepisów niniejszej dyrektywy.

9.         Metodologia stosowana przez instytucję kredytową podczas zaliczania ekspozycji do różnych klas jest adekwatna i jednolita w długim okresie.

Artykuł 87

1.         Kwoty ekspozycji ważone ryzykiem w odniesieniu do ryzyka kredytowego ekspozycji należących do jednej z klas wymienionych w art. 86 ust. 1 lit. a)-e) lub g), są obliczane, jeżeli nie pomniejszają funduszy własnych, zgodnie z załącznikiem VII część 1 pkt 1-25.

2.         Kwoty ekspozycji ważone ryzykiem w odniesieniu do ryzyka „rozmiękczenia” nabytych wierzytelności, obliczane są zgodnie z załącznikiem VII część 1 pkt 26.

3.         Obliczanie kwot ekspozycji ważonych ryzykiem w odniesieniu do ryzyka kredytowego oraz ryzyka „rozmiękczenia" oparte jest na odpowiednich parametrach związanych z rozpatrywaną ekspozycją. Należą do nich prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania (PD), strata w przypadku niewykonania zobowiązań (LGD), termin rozliczenia (M) oraz wartość ekspozycji. Wartości PD i LGD mogą zostać ujęte osobno lub łącznie, zgodnie z załącznikiem VII część 2.

4.         Niezależnie od ust. 3 obliczanie kwot ekspozycji ważonych ryzykiem w odniesieniu do ryzyka kredytowego ekspozycji należących do jednej z klas wymienionych w art. 86 ust. 1 lit. e), są za zgodą właściwych władz obliczane zgodnie z załącznikiem VII część 1 pkt 15-24. Właściwe władze zezwalają instytucji kredytowej na stosowanie metody określonej w załączniku VII część 1 pkt 24-25 jedynie wówczas, gdy instytucja kredytowa spełnia wymogi minimalne określone w załączniku VII część 4 pkt 114-122.

5.         Niezależnie od ust. 3 obliczanie kwot ekspozycji ważonych ryzykiem w odniesieniu do ryzyka kredytowego ekspozycji z tytułu kredytowania specjalnego może odbywać się zgodnie z załącznikiem VII część 1 pkt 5. Właściwe władze publikują wytyczne dotyczące sposobu, w jaki instytucje powinny przypisywać wagi ryzyka ekspozycjom z tytułu kredytowania specjalnego zgodnie z załącznikiem VII część 1 pkt 5 oraz zatwierdzają metodologie przypisywania wag stosowane przez instytucje.

6.         W przypadku ekspozycji należących do klas wymienionych w art. 86 ust. 1 lit. a)-d) instytucje kredytowe zapewniają własne oszacowania wartości PD zgodnie z art. 84 oraz załącznikiem VII część 4.

7.         W przypadku ekspozycji należących do klas wymienionych w art. 86 ust. 1 lit. d) instytucje kredytowe zapewniają własne oszacowania wartości LGD oraz współczynniki konwersji zgodnie z art. 84 oraz załącznikiem VII część 4.

8.         W przypadku ekspozycji należących do klas wymienionych w art. 86 ust. 1 lit. a)-c) instytucje kredytowe stosują wartości LGD określone w załączniku VII część 2 pkt 8 oraz współczynniki konwersji określone w załączniku VII część 3 pkt 11 lit. a)-c).

9.         Niezależnie od ust. 8, w przypadku wszystkich ekspozycji należących do klas wymienionych w art. 86 ust. 1 lit. a)-c) właściwe władze mogą zezwolić instytucjom kredytowym na stosowanie własnych oszacowań LGD oraz współczynników konwersji zgodnie z art. 84 oraz załącznikiem VII część 4.

10.       Kwoty ekspozycji ważone ryzykiem w przypadku ekspozycji sekurytyzowanych oraz ekspozycji należących do klasy wymienionej w art. 86 ust. 1 lit. f) obliczane są zgodnie z podsekcją 4.

11.       Jeżeli ekspozycje wobec przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania spełniają kryteria określone w załączniku VI część 1 pkt 74-75, a instytucja kredytowa ma świadomość wszystkich ekspozycji bazowych przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, instytucja kredytowa analizuje wspomniane ekspozycje bazowe, aby obliczyć kwoty ekspozycji ważone ryzykiem oraz kwoty oczekiwanych strat zgodnie z metodami określonymi w niniejszej podsekcji.

Jeżeli instytucja kredytowa nie spełnia warunków pozwalających na stosowanie metod określonych w niniejszej podsekcji, kwoty ekspozycji ważone ryzykiem oraz kwoty oczekiwanych strat obliczane są zgodnie z następującymi metodami:

a)      w przypadku ekspozycji należących do klasy ekspozycji wymienionej w art. 86 ust. 1 lit. e), zgodnie z metodą określoną w załączniku VII część 1 pkt 17-19. Jeżeli instytucja kredytowa nie jest w stanie w tym celu dokonać rozróżnienia między ekspozycjami w papierach kapitałowych niepublicznych, ekspozycjami w papierach giełdowych i innymi ekspozycjami kapitałowymi, instytucja traktuje takie ekspozycje jako inne ekspozycje kapitałowe.

b)      w przypadku wszystkich innych ekspozycji bazowych, stosuje się metodę określoną w podsekcji 1, z zastrzeżeniem następujących zmian:

i)       ekspozycjom przypisuje się odpowiednią klasę oraz nadaje się wagę ryzyka odpowiadającą następnemu w kolejności stopniowi jakości kredytowej w stosunku od stopnia, który zostałby normalnie przypisany danej ekspozycji;

ii)      ekspozycjom związanym z wyższymi stopniami jakości kredytowej, którym normalnie przypisanoby wagę ryzyka równą 150 %, przypisuje się wagę ryzyka równą 200 %.

12.       Jeżeli ekspozycje wobec przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania nie spełniają kryteriów określonych w załączniku VI część 1 pkt 74-75, a instytucja kredytowa nie wie o wszystkich ekspozycjach bazowych przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, instytucja kredytowa analizuje wspomniane ekspozycje bazowe oraz oblicza kwoty ekspozycji ważone ryzykiem oraz kwoty oczekiwanych strat zgodnie z metodami określonymi w załączniku VII część 1 pkt 17-19. Jeżeli instytucja kredytowa nie jest w stanie w tym celu dokonać rozróżnienia między ekspozycjami w papierach kapitałowych niepublicznych, ekspozycjami w papierach giełdowych i innymi ekspozycjami kapitałowymi, instytucja traktuje takie ekspozycje jako inne ekspozycje kapitałowe. Do tych celów ekspozycjom innym niż kapitałowe przypisuje się jedną z klas (ekspozycje w papierach kapitałowych niepublicznych, ekspozycje w giełdowych lub inne ekspozycje kapitałowe) określonych w załączniku VII część 1 pkt 17, zaś nieznane ekspozycje zalicza się do klasy innych ekspozycji kapitałowych.

Jako alternatywę wobec metody opisanej powyżej, instytucje kredytowe mogą polegać na obliczeniach i sprawozdaniach stron trzecich dotyczących średnich kwot ekspozycji ważonych ryzykiem w oparciu o ekspozycje bazowe przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, obliczanych zgodnie z następującymi metodami, upewniwszy się co poprawności obliczeń i sprawozdań:

a)      w przypadku ekspozycji należących do klasy wymienionej w art. 86 ust. 1 lit. e), zgodnie z metodą określoną w załączniku VII część 1 pkt 17-19. Jeżeli instytucja kredytowa nie jest w stanie w tym celu dokonać rozróżnienia między ekspozycjami w papierach kapitałowych niepublicznych, ekspozycjami w papierach giełdowych i innymi ekspozycjami kapitałowymi, instytucja traktuje takie ekspozycje jako inne ekspozycje kapitałowe.

b)      w przypadku wszystkich innych ekspozycji bazowych, stosuje się metodę określoną w podsekcji 1, z zastrzeżeniem następujących zmian:

i)       ekspozycjom przypisuje się odpowiednią klasę oraz nadaje się wagę ryzyka odpowiadającą następnemu w kolejności stopniowi jakości kredytowej w stosunku od stopnia, który zostałby normalnie przypisany danej ekspozycji;

ii)      ekspozycjom związanym z wyższymi stopniami jakości kredytowej, którym normalnie przypisanoby wagę ryzyka równą 150 %, przypisuje się wagę ryzyka równą 200 %.

Artykuł 88

1.         Kwoty oczekiwanych strat ekspozycji należących do jednej z klas wymienionych w art. 86 ust. 1 lit. a)-e), są obliczane zgodnie z metodami określonymi w załączniku VII część 1 pkt 27-33.

2.         Obliczanie kwot oczekiwanych strat zgodnie z załącznikiem VII część 1 pkt 27-33 opiera się na tych samych parametrach wejściowych PD, LGD oraz wartości każdej ekspozycji, co parametry stosowane do obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem zgodnie z art. 87.

3.         Kwoty oczekiwanych strat w przypadku ekspozycji sekurytyzowanych obliczane są zgodnie z podsekcją 4.

4.         Kwoty oczekiwanych strat w przypadku ekspozycji należących do klasy wymienionych w art. 86 ust. 1 lit. g) wynoszą zero.

5.         Kwoty oczekiwanych strat w odniesieniu do ryzyka „rozmiękczenia” nabytych wierzytelności obliczane są zgodnie z metodami określonymi w załączniku VII część 1 pkt 33.

6.         Kwoty oczekiwanych strat w przypadku ekspozycji wymienionych w art. 87 ust. 11 i 12 obliczane są zgodnie z metodami określonymi w załączniku VII część 1 pkt 27-33.

Artykuł 89

1.         Za zgodą właściwych władz instytucje kredytowe którym zezwolono na stosowanie metody IRB do obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem oraz kwot oczekiwanych strat w odniesieniu do jednej lub więcej klas ekspozycji, mogą stosować przepisy podsekcji 1 w odniesieniu do:

a)      klasy ekspozycji wymienionej w art. 86 ust. 1 lit. a), jeżeli liczba istotnych kontrahentów jest ograniczona, a wdrożenie systemu ratingowego w odniesieniu do tych kontrahentów byłoby dla instytucji nadmiernie uciążliwe;

b)      klasy ekspozycji wymienionej w art. 86 ust. 1 lit. b), jeżeli liczba istotnych kontrahentów jest ograniczona, a wdrożenie systemu ratingowego w odniesieniu do tych kontrahentów byłoby dla instytucji nadmiernie uciążliwe;

c)      ekspozycji w nieistotnych jednostkach organizacyjnych oraz klas ekspozycji które są nieistotne co do wielkości oraz widocznego profilu ryzyka;

d)      ekspozycji wobec rządów Państwa Członkowskiego pochodzenia oraz samorządów regionalnych, władz lokalnych i organów administracyjnych, pod warunkiem że:

i)       na podstawie specjalnych uregulowań ustawowych nie ma różnicy pomiędzy pod względem ryzykiem, między ekspozycjami wobec rządu a innymi ekspozycjami;

ii)      ekspozycje wobec rządu są związane ze stopniem oceny jakości kredytowej równym 1, zgodnie z podsekcją 1.

e)      ekspozycje instytucji kredytowej wobec kontrahenta będącego przedsiębiorstwem wobec niej dominującym, przedsiębiorstwem od niej zależnym lub przedsiębiorstwem zależnym od przedsiębiorstwa wobec niej dominującego, pod warunkiem, że kontrahent jest instytucją lub finansową spółką holdingową, instytucją finansową, spółką zarządzającą aktywami lub przedsiębiorstwem usług pomocniczych objętym odpowiednimi wymaganiami ostrożnościowymi;

f)       ekspozycje w udziałach kapitałowych wobec podmiotów, których zobowiązania kredytowe kwalifikują się do wagi ryzyka równej zero, zgodnie z podsekcją 1 (łącznie z podmiotami finansowanymi ze środków publicznych, wobec których można zastosować wagę ryzyka równą zero);

g)      ekspozycje w udziałach kapitałowych utworzone w ramach programów państwowych wspierających określone sektory gospodarki, które zapewniają znaczne subsydia inwestycyjne dla instytucji kredytowych i wiążą się z jedną z form nadzoru rządowego oraz ograniczeniami dotyczącymi inwestycji kapitałowych. Wyłączenie ograniczone jest do łącznej wartości 10 % pierwotnych funduszy własnych oraz dodatkowych funduszy własnych.

Niniejszy ustęp nie umniejsza prawa właściwych władz innego Państwa Członkowskiego do udzielenia zezwolenia na stosowanie przepisów podsekcji 1 w odniesieniu do ekspozycji kapitałowych, w przypadku których inne Państwa Członkowskie zezwoliły na wspomniany sposób ujęcia.

2.         Do celów lit. c) klasa ekspozycji w papierach kapitałowych instytucji kredytowej uznawana jest za istotną, jeżeli łączna wartość ekspozycji, z wyłączeniem ekspozycji kapitałowych utworzonych w ramach programów państwowych wymienionych w lit. g), przekracza w skali minionego roku średnio 10 % funduszy własnych instytucji kredytowej. Jeżeli liczba ekspozycji kapitałowych nie przekracza 10 pojedynczych pakietów akcji, próg ten ustala się na 5 % funduszy własnych instytucji kredytowej.

Podsekcja 3 – ograniczanie ryzyka kredytowego

Artykuł 90

Do celów niniejszej podsekcji „instytucja kredytowa udzielająca kredytu” oznacza instytucję kredytową utrzymującą daną ekspozycję, niezależnie od tego, czy pochodzi ona z kredytu, czy nie.

Artykuł 91

Instytucje kredytowe stosujące metodę standardową zgodnie z art. 78-83 lub stosujące metodę IRB zgodnie z art. 84-89, ale nie stosujące własnych oszacowań LGD ani współczynników konwersji zgodnie z art. 87-88 mogą zgodnie z niniejszą podsekcją uznać ograniczenie ryzyka kredytowego przy obliczaniu kwot ekspozycji ważonych ryzykiem do celów art. 75 lit. a) lub, w stosownych przypadkach, kwot oczekiwanych strat, do celów obliczeń wymienionych w art. 57 lit. q) i art. 63 ust. 3.

Artykuł 92

1.           Stosowanie techniki zabezpieczenia kredytowego, w tym działania i kroki podejmowane przez kredytującą instytucję kredytową oraz procedury i zasady przez nią wdrożone, skutkuje ustanowieniem skutecznych uregulowań prawnych w zakresie zabezpieczenia kredytowego, podlegających egzekucji we wszystkich stosownych jurysdykcjach.

2.           Instytucja kredytowa udzielająca kredytu podejmuje wszystkie stosowne środki w celu zapewnienia skuteczności uregulowań w zakresie zabezpieczenia kredytowego oraz eliminowania powiązanych ryzyk.

3.           W przypadku rzeczywistej ochrony kredytowej, aktywa stanowiące przedmiot zabezpieczenia muszą być odpowiednio płynne, zaś ich wartość długookresowa na tyle stabilna, by dać pewność skuteczności zastosowanej ochrony kredytowej, wziąwszy pod uwagę metodę używaną do obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem oraz dopuszczalny stopień uznania aktywów. Uznawanie ogranicza się do aktywów wymienionych w załączniku VIII, część 1.

4.           W przypadku rzeczywistej ochrony kredytowej instytucja kredytowa ma prawo do szybkiego upłynnienia lub zatrzymania aktywów wykorzystanych do ochrony kredytu, w przypadku niewykonania zobowiązań, niewypłacalności lub bankructwa – lub innego zdarzenia kredytowego określonego w dokumentacji transakcji — dłużnika oraz w stosownych przypadkach depozytariusza zabezpieczenia. Wymagany jest odpowiedni stopień korelacji pomiędzy wartością aktywów wykorzystywanych do ochrony, a jakością kredytową kredytobiorcy.

5.           W przypadku nierzeczywistej ochrony ryzyka kredytowego, warunkiem uznania strony podejmującej zobowiązanie jest jej wiarygodność, zaś umowa o ochronie kredytowej jest skuteczna prawnie w stosownych jurysdykcjach, by dać pewność skuteczności zastosowanej ochrony kredytowej, wziąwszy pod uwagę metodę używaną do obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem oraz dopuszczalny stopień uznania aktywów. Uznawanie ogranicza się do dostawców ochrony kredytowej oraz rodzajów umów o ochronie wymienionych w załączniku VIII część 1.

6.           Konieczna jest zgodność z minimalnymi wymogami określonymi w załączniku VIII część 2.

Artykuł 93

1.           Jeżeli spełnione są wymogi art. 92, sposób obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem oraz, w stosownych przypadkach, kwot oczekiwanych strat, może zostać zmieniony zgodnie z załącznikiem VIII części 3-6.

2.           Żadna ekspozycja, w stosunku do której osiągnięto ograniczenie ryzyka kredytowego, nie może wykazywać kwoty ważonej ryzykiem lub kwoty oczekiwanych strat wyższej niż identyczna ekspozycja, której ryzyko kredytowe nie zostało ograniczone.

3.           Jeżeli kwota ekspozycji ważona ryzykiem uwzględnia już ochronę kredytową zgodnie z art. 78-83 lub art. 84-93, wówczas ochrona kredytowa na podstawie niniejszej podsekcji przestaje być uznawana.

Podsekcja 4 - sekurytyzacja

Artykuł 94

Jeżeli instytucja kredytowa stosuje metodę standardową określoną w podsekcji 1 do obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem w przypadku klasy, z którą związane byłyby ekspozycje sekurytyzowane zgodnie z art. 79, wówczas instytucja ta oblicza kwotę ekspozycji ważoną ryzykiem w odniesieniu do pozycji sekurytyzacyjnych zgodnie z załącznikiem IX część 4 pkt 6-35.

W pozostałych przypadkach instytucja kredytowa oblicza kwotę ekspozycji ważoną ryzykiem zgodnie z załącznikiem IX część 4 pkt 36-74.

Artykuł 95

1.         Jeżeli istotne ryzyko kredytowe związane z ekspozycjami sekurytyzowanymi zostało przetransferowane z inicjującej instytucji kredytowej na rzecz innego podmiotu zgodnie z przepisami załącznika IX część 2, wówczas ta instytucja kredytowa może:

a)      w przypadku tradycyjnej sekurytyzacji, wyłączyć z obliczeń kwot ekspozycji ważonych ryzykiem oraz w stosownych przypadkach, kwot oczekiwanych strat, ekspozycje, które poddała sekurytyzacji;

b)      w przypadku sekurytyzacji syntetycznej, obliczać kwoty ekspozycji ważone ryzykiem oraz w stosownych przypadkach, kwoty oczekiwanych strat, w stosunku do ekspozycji sekurytyzowanych, zgodnie z załącznikiem IX część 2.

2.         W sytuacjach, w których znajduje zastosowanie ust. 1, inicjująca instytucja kredytowa oblicza kwoty ekspozycji ważone ryzykiem określone w załączniku IX w stosunku do pozycji, które może poddać sekurytyzacji.

Jeżeli inicjująca instytucja kredytowa nie przekaże istotnego ryzyka kredytowego na rzecz innego podmiotu zgodnie z ust. 1, nie musi obliczać kwot ekspozycji ważonych ryzykiem pozycji wynikających z takiej sekurytyzacji.

Artykuł 96

1.         Przy obliczaniu kwoty ekspozycji ważonej ryzykiem pozycji sekurytyzacyjnej, do wartości ekspozycji takiej pozycji stosuje się wagi ryzyka zgodnie z załącznikiem IX na podstawie jakości kredytowej pozycji, którą można ustalić poprzez odniesienie do oceny kredytowej ECAI lub w inny sposób, zgodnie z załącznikiem IX.

2.         Jeżeli ekspozycja dotyczy różnych transz sekurytyzacyjnych, zaangażowanie odpowiadające każdej z transz uznawane jest za odrębną pozycję sekurytyzacyjną. Uznaje się że dostawcy ochrony kredytowej pozycji sekurytyzacyjnych utrzymują pozycje wynikające z danej sekurytyzacji. Pozycje sekurytyzacyjne obejmują ekspozycje wynikające z umów na stopy oprocentowania lub umów na walutowe instrumenty pochodne.

3.         Jeżeli pozycja sekurytyzacyjna objęta jest rzeczywistą lub nierzeczywistą ochroną kredytową, waga ryzyka stosowana wobec tej pozycji może zostać zmieniona zgodnie z art. 90-93, traktowanymi w powiązaniu z załącznikiem IX.

4.         Z zastrzeżeniem art. 57 lit. r) i art. 66 ust. 2, kwota ekspozycji ważona ryzykiem włączana jest do celów art. 75 lit. a) do całkowitej sumy kwot ekspozycji ważonych ryzykiem instytucji kredytowej.

Artykuł 97

1.         W celu ustalenia wagi ryzyka pozycji sekurytyzacyjnej zgodnie z art. 96 można zastosować ocenę kredytową opracowaną ECAI jedynie wówczas, gdy dana instytucja ECAI została uznana do tych celów przez właściwe władze; instytucja ta zwana jest dalej „uznaną instytucją ECAI”.

2.         Właściwe władze uznają instytucję ECAI do celów ust. 1 jedynie wówczas, gdy stwierdzą, że spełnia ona wymogi określone w art. 81, uwzględniając kryteria techniczne załącznika VI część 2, oraz że może wykazać się umiejętnym działaniem w dziedzinie sekurytyzacji, potwierdzonym uznaniem na rynku.

3.         Jeżeli instytucja ECAI została uznana przez właściwe władze Państwa Członkowskiego do celów ust. 1, właściwe władze innego Państwa Członkowskiego mogą uznać tę instytucję ECAI do tych celów, bez konieczności przeprowadzania własnego procesu oceny.

4.         Właściwe władze ujawniają informacje wyjaśniające proces uznawania oraz wykaz uznanych instytucji ECAI.

5.         Aby możliwe było stosowanie oceny kredytowej uznanej instytucji ECAI do omawianych celów, ocena taka musi być zgodna z zasadą wiarygodności i przejrzystości, jak określono w załączniku IX część 3.

Artykuł 98

1.         Do celów stosowania wag ryzyka w odniesieniu do pozycji sekurytyzacyjnych, właściwe władze określają, z którym stopniem jakości kredytowej, wymienionym w załączniku IX, należy wiązać określone oceny kredytowe uznanych instytucji ECAI. Ustalenia te są obiektywne i konsekwentne.

2.         Jeżeli właściwe władze Państwa Członkowskiego dokonały odpowiednich ustaleń zgodnie z ust. 1, właściwe władze innego Państwa Członkowskiego mogą uznać te ustalenia, bez konieczności przeprowadzania własnych.

Artykuł 99

Korzystanie z ocen kredytowych ECAI do obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem danej instytucji kredytowej zgodnie z art. 96 jest zgodne z załącznikiem IX część 3. Oceny kredytowe nie są wykorzystywane wybiórczo.

Artykuł 100

1.           W przypadku sekurytyzacji ekspozycji odnawialnych z opcją przedterminowej spłaty należności, inicjująca instytucja kredytowa lub sponsorująca instytucja kredytowa oblicza zgodnie z załącznikiem IX dodatkowe kwoty ekspozycji ważone ryzykiem w związku z możliwym podwyższeniem poziomu ryzyka kredytowego, na które dane zaangażowanie jest narażone w wyniku uruchomienia opcji przedterminowej spłaty.

2.           Do tych celów zaangażowanie odnawialne oznacza zaangażowanie, w przypadku którego klient może różnicować wykorzystywane kwoty w ramach uzgodnionego limitu, natomiast opcja przedterminowej spłaty oznacza klauzulę umowną nakazującą, w przypadku zaistnienia określonych zdarzeń, wykup pozycji inwestorów przed pierwotnie określonym terminem rozliczenia wyemitowanych papierów wartościowych.

3.           W przypadku sekurytyzacji z opcją przedterminowej spłaty dotyczącej ekspozycji detalicznych, które są potencjalne i bezwarunkowo odwoływalne bez uprzedzenia, jeżeli przedterminowa spłata uruchamiana jest przez wartość liczbową odnoszącą się do czegoś innego niż średnia trzymiesięczna marża nadwyżkowa, właściwe władze mogą stosować sposób postępowania zbliżony do opisanego w załączniku IX część 4 pkt 27-30 w związku z określaniem współczynnika konwersji.

4.           Jeżeli właściwe władze zamierzają stosować sposób postępowania zgodny z ust. 3 w odniesieniu do danej sekurytyzacji, informują one o tym w pierwszej kolejności właściwe władze pozostałych Państw Członkowskich. Zanim stosowanie tego rodzaju sposobu postępowania stanie się częścią ogólnego podejścia właściwych władz do sekurytyzacji z opcją przedterminowego wykupu, właściwe władze skonsultują się z właściwymi władzami pozostałych Państw Członkowskich oraz uwzględnią wyrażone przez nie poglądy. Poglądy wyrażone w ramach takich konsultacji, oraz przyjęty sposób postępowania są ujawniane publicznie przez właściwe władze danego państwa.

Artykuł 101

1.         Inicjująca instytucja kredytowa lub sponsorująca instytucja kredytowa, mając na względzie ograniczenie potencjalnych lub rzeczywiste straty inwestorów, nie udziela wsparcia sekurytyzacji wykraczającego poza jej obowiązki umowne.

2.         Jeżeli inicjująca instytucja kredytowa lub sponsorująca instytucja kredytowa nie spełnia przepisów ust. 1 w odniesieniu do sekurytyzacji, właściwe władze zobowiązują ją do utrzymywania kapitału co najmniej w takiej wysokości, jak wartość wszystkich ekspozycji sekurytyzowanych, gdyby nie były sekurytyzowane. Instytucja kredytowa ujawnia publicznie fakt udzielenia wsparcia nieobjętego umową oraz wpływ takiego postępowania na kapitał regulacyjny.

Sekcja 4

Minimalne wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka operacyjnego

Artykuł 102

1.         Właściwe władze wymagają od instytucji kredytowych posiadania funduszy własnych dla zabezpieczenia ryzyka operacyjnego zgodnie z metodami określonymi w art. 103, 104 i 105.

2.         Bez uszczerbku dla ust. 4, instytucje kredytowe stosujące metodę określoną w art. 104 nie powracają do stosowania metody określonej w art. 103, z wyjątkiem przypadków w których mogą udowodnić zasadność takiego działania oraz za zgodą właściwych władz.

3.         Bez uszczerbku dla ust. 4, instytucje kredytowe stosujące metodę określoną w art. 105 nie powracają do stosowania metod określonych w art. 103 lub 104, z wyjątkiem przypadków w których mogą udowodnić zasadność takiego działania oraz za zgodą właściwych władz.

4.         Właściwe władze mogą zezwolić instytucjom kredytowym na stosowanie połączonych metod zgodnie z załącznikiem X część 4.

Artykuł 103

Wymóg kapitałowy z tytułu ryzyka operacyjnego zgodnie z metodą podstawowego miernika stanowi określony odsetek stosownego miernika, zgodnie z parametrami określonymi w załączniku X cześć 1.

Artykuł 104

1.           Zgodnie z metodą standardową instytucje kredytowe dzielą swoją działalność na szereg obszarów zgodnie z załącznikiem X część 2.

2.           W przypadku każdego obszaru działalności instytucje kredytowe obliczają wymóg kapitałowy z tytułu ryzyka operacyjnego jako określony odsetek stosownego miernika, zgodnie z parametrami określonymi w załączniku X cześć 2.

3.           W przypadku niektórych obszarów działalności właściwe władze mogą pod pewnymi warunkami zezwolić instytucji kredytowej na stosowanie alternatywnego miernika do określania wymogu kapitałowego z tytułu ryzyka operacyjnego.

4.           Wymóg kapitałowy z tytułu ryzyka operacyjnego zgodnie z metodą standardową stanowi sumę wymogów kapitałowych z tytułu ryzyka operacyjnego wszystkich obszarów operacyjnych.

5.           Parametry metody standardowej przedstawione są w załączniku X część 2.

6.           Aby instytucja kredytowa kwalifikowała się do stosowania metody standardowej, musi spełniać kryteria określone w załączniku X część 2.

Artykuł 105

1.         Instytucje kredytowe mogą stosować zaawansowaną metodę pomiaru w oparciu o własne wewnętrzne systemy pomiaru ryzyka, pod warunkiem uzyskania wyraźnej zgody właściwych władz na stosowanie danych modeli obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych.

2.         Instytucje kredytowe muszą wykazać właściwym władzom, że spełniają kryteria kwalifikacyjne określone w załączniku X część 3.

3.         Jeżeli zaawansowana metoda pomiaru ma być stosowana przez unijną dominującą instytucję kredytową oraz przedsiębiorstwa od niej zależne, lub też przez przedsiębiorstwa zależne od unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej, władze właściwe dla poszczególnych podmiotów prawnych prowadzą ścisłą współpracę zgodnie z art. 128-132. Odpowiedni wniosek powinien zawierać elementy wymienione w załączniku X część 3.

4.         Jeżeli dominująca unijna instytucja kredytowa oraz przedsiębiorstwa od niej zależne, lub też unijna dominująca instytucja finansowa i przedsiębiorstwa od niej zależne stosują zaawansowaną metodę pomiaru w sposób jednolity w odniesieniu do przedsiębiorstwa dominującego i przedsiębiorstw od niego zależnych, właściwe władze mogą zezwolić na to, aby kryteria kwalifikacyjne określone w załączniku X część 3, spełnione były przez przedsiębiorstwo dominujące i przedsiębiorstwa od niego zależne w ujęciu łącznym.

ê 2000/12/WE

Sekcja 35

Wysokie ryzyko

ê 2000/12/WE art. 1 ust. 24 (dostosowany)

ð nowy

Artykuł 106

1.           „ryzyko” oznaczają do celów stosowania art. 48, 49 i 50, Ö niniejszej sekcji Õ Ö wszelkie Õ pozycje aktywów i pozycje pozabilansowe określone w art. 43 i załącznikach II i IV, Ö sekcji 3 podsekcja 1 Õ bez stosowania wag Ö ryzyka Õ lub stopni ryzyka tam określonych;.

ryzyka Ö Ekspozycje wynikające z tych pozycji Õ określone w załączniku IV muszą być Ö są Õ wyliczane według jednej z metod określonych w załączniku III;.

bez zstosowania wag dla ryzyka kontrahenta zZa zgodą właściwych władz wszystkie pozycje w całości pokryte funduszami własnymi mogą być wyłączone z definicji ekspozycji, pod warunkiem że takie fundusze własne nie są uwzględnione w ð funduszach własnych instytucji kredytowej ï przy wyliczaniu współczynnika wypłacalności ð do celów art. 75 ï czy też ð przy obliczaniu ï innych wskaźników analitycznych przewidzianych niniejszą dyrektywą i innymi wspólnotowymi aktami prawnymi.;

2.           zZaangażowania nie obejmują żadnej z następujących pozycji:

a)      w przypadku transakcji walutowych: ryzyka powstałego w normalnym toku rozliczeń w terminie do 48 godzin po dokonaniu płatności, lub Ö ; Õ

b)      w przypadku transakcji kupna lub sprzedaży papierów wartościowych: ryzyka powstałego w normalnym toku rozliczeń w terminie do pięciu dni roboczych po dokonaniu płatności lub dostawie papierów, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej;.

ê 2000/12/WE art. 1 ust. 1 ppkt 3 (dostosowany)

Artykuł 107

Do celów nadzorowania i kontroli wysokiego ryzyka Ö niniejszej sekcji Õ Ö termin Õ „instytucja kredytowa” oznacza Ö obejmuje: Õ

a)           instytucję Ö kredytową Õ określoną w akapicie pierwszym łącznie z Ö jej Õ oddziałami w państwach trzecich;jak też

b)           każde inne przedsiębiorstwo prywatne lub państwowe, łącznie z jego oddziałami, które odpowiada Ö jest zgodne Õ z definicjąi „instytucji kredytowej” akapitu pierwszego i posiada zezwolenie przyznane w państwie trzecim;.

ê 2000/12/WE art. 48 ust. 1 (dostosowany)

ð nowy

Artykuł 108

Sprawozdawczość w zakresie wysokiego ryzyka

1.         Łączne ryzyko instytucji kredytowej w stosunku do klienta lub grupy powiązanych ze sobą klientów uważane jest za wysokie ryzyko wówczas, gdy jego wartość jest równa lub przewyższa 10% funduszy własnych tej instytucji.

ð Do tych celów sekcję 1 można traktować z pominięciem art. 57 lit. q) i art. 63 ust. 3 należy traktować z pominięciem art. 66 ust. 2. ï

ê 2000/12/WE art. 48 ust. 4 pkt 1 (dostosowany)

Artykuł 109

Właściwe władze wymagają, aby każda instytucja kredytowa posiadała prawidłowe procedury w zakresie administracji i rachunkowości oraz odpowiednie mechanizmy kontroli wewnętrznej do celów rozpoznawania i ewidencjonowania wszystkich ekspozycji wysokiego ryzyka i kolejnych zmian w wysokości tych ekspozycji, Ö zgodnie z Õ stosownie do definicji i wymogów niniejsząej dyrektywąy, jak też dla monitorowania tych koncentracji w świetle własnych zasad polityki ryzyka.

ê 2000/12/WE art. 48 ust. 2 (dostosowany)

Artykuł 110

Sprawozdawczość w zakresie wysokiego ryzyka

21.       Instytucja kredytowa zgłasza właściwym władzom każde wysokie ryzyko w rozumieniu ust. 1.

Państwa Członkowskie zapewniają, że sprawozdawczość w zakresie wysokiego ryzyka odbywa się zgodnie z jedną z dwóch metod poniżej wymienionych, według ich uznania:

a)           przedkładanie sprawozdań dotyczących wszystkich wysokiego ryzyka przynajmniej raz w roku, z jednoczesnym przekazywaniem sprawozdań w ciągu roku, dotyczących wszelkiego nowego ryzyka oraz wszelkich przyrostów istniejącego ryzyka, wynoszących co najmniej 20% w stosunku do poprzedniej informacji sprawozdawczej,

b)           przedkładanie sprawozdań dotyczących wszystkich wysokiego ryzyka co najmniej cztery razy w ciągu roku.

ê 2000/12/WE art. 48.3 (dostosowany)

ð nowy

3.2 ðZ wyjątkiem przypadku instytucji kredytowych korzystających z postanowień art. 114 w odniesieniu do uznawania zabezpieczenia przy obliczaniu wartości ekspozycji do celów art. 111 ust. 1, 2 i 3, ï zZangażowania wyłączone na mocy art. 49 Ö 111 Õ ust. 7ð 3 ï lit. a), b), c), d), f), g) i h) nie muszą jednakże podlegać zasadom ustanowionym w ust. ð 1 ï 2 a częstotliwość sprawozdań ustanowiona ð w lit. b) ï ust. ð 1 ï 2 tiret drugie może być zmniejszona do dwóch razy w roku dla ryzyka określonego w art. 49 Ö 111 Õ ust. 7 ð 3 ï lit. e) oraz i), oraz w ust. 8, 9 i 10ðart.115 i 116 ï.

ê 2000/12/WE art. 48 ust. 4 ppkt 2 (dostosowany)

W przypadku powołania się instytucji kredytowej na ust. Ö 2 Õ 3, przechowuje ona ewidencję uzasadnień przez nią przedstawionych przez okres co najmniej jednego roku od zdarzenia, na podstawie którego otrzymano stosowne zezwolenie, aby właściwe władze mogły ustalić, czy takie zezwolenie jest faktycznie uzasadnione.

ò nowy

3. Państwa Członkowskie mogą wymagać sprawozdawania przypadków koncentracji ekspozycji emitentom zabezpieczeń przyjmowanych przez daną instytucję finansową.

ê 2000/12/WE art 49 ust. 1-5 (dostosowany)

è1 2004/xx/WE art. 3.7

ð nowy

Artykuł 111

Limity wysokiego ryzyka

1.           Łączne ryzyko instytucji kredytowej w stosunku do klienta lub grupy powiązanych ze sobą klientów nie może przewyższać 25% jej funduszy własnych.ð Do tych celów oraz do celów innych przepisów niniejszego artykułu sekcję 1 można traktować z pominięciem art. 57 lit. q) i art. 63 ust. 3 oraz należy traktować z pominięciem art. 66 ust. 2. ï

2.           W przypadku gdy taki klient lub grupa powiązanych ze sobą klientów jest przedsiębiorstwem dominującym lub zależnym instytucji kredytowej i/lub jednym lub więcej z przedsiębiorstw zależnych tego przedsiębiorstwa dominującego, wskaźnik procentowy określony w ust. 1 obniżany jest do 20%. Państwa Członkowskie mogą jednakże zwolnić zaangażowania wobec takich klientów z limitu 20%, o ile zapewnią specjalny tryb monitorowania takiego ryzyka za pomocą innych środków bądź procedur. Powiadamiają one Komisję i è1 Europejski Komitet Bankowy ç o charakterze tych środków lub procedur.

3.           Suma łączna wszystkich ekspozycji wysokiego ryzyka instytucji kredytowej nie może przewyższać 800% jej funduszy własnych.

ê 2000/12/WE art. 49.4 (dostosowany)

4. Państwa Członkowskie mogą nałożyć limity bardziej rygorystyczne niż ustanowione w ust. 1, 2 i 3.

ê 2000/12/WE art 49 ust. 1-5

54.         Instytucja kredytowa stale przestrzega limitów ekspozycji ustanowionych w ust. 1, 2 i 3. Jeśli w wyjątkowym przypadku wysokość ryzyka przewyższa powyższe limity, fakt ten musi być bezzwłocznie zgłoszony właściwym władzom, które w uzasadnionych okolicznościach mogą przyznać instytucji kredytowej ograniczony czas, w którym ma osiągnąć zgodność z tymi limitami.

ò nowy

Artykuł 112

1.           Do celów art. 113-117 „gwarancja” obejmuje kredytowe instrumenty pochodne uznawane na mocy art. 90-93 inne niż instrumenty indeksowane do kredytów.

2.           Z zastrzeżeniem ust. 3, jeżeli na mocy art. 113-117 dozwolone jest uznawanie rzeczywistego lub nierzeczywistego zabezpieczenia ryzyka kredytowego, podlega ono zgodności z wymogami kwalifikacyjnymi i innymi wymogami minimalnymi określonymi w art. 90-93 do celów obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem zgodnie z art. 78-83.

3.           Jeżeli instytucja kredytowa korzysta przepisów art. 114 ust. 2 uznawanie zabezpieczenia ryzyka kredytowego podlega stosownym wymogom zgodnie z art. 84-89.

ê 2000/12/WE art. 49 ust. 4 i 6 (dostosowany)

Artykuł 113

1.         Państwa Członkowskie mogą nałożyć limity bardziej rygorystyczne niż ustanowione w Ö art. 111 Õ 75 ust. 1, 2 i 3.

62.       Państwa Członkowskie mogą w całości lub w części wyłączyć stosowanie Ö art. 111 Õ 1, 2 i 3 w stosunku do zaangażowania instytucji kredytowej wobec jej przedsiębiorstwa dominującego, wobec innych przedsiębiorstw zależnych w stosunku do tego przedsiębiorstwa dominującego bądź też wobec własnych przedsiębiorstw zależnych, w zakresie, w jakim przedsiębiorstwa te są objęte nadzorem skonsolidowanym, któremu podlega sama instytucja kredytowa, zgodnie z niniejszą dyrektywą lub z przepisami równoważnymi obowiązującymi w państwie trzecim.

ê 2000/12/WE art. 49 ust. 7 (dostosowany)

ð nowy

73. Państwa Członkowskie mogą w całości lub w części wyłączyć stosowanie Ö art. 111 Õ ust. 1, 2 i 3 w stosunku do ryzyka wymienionego poniżej:

(a) pozycje aktywów stanowiące wierzytelności wobec rządów centralnych i banków centralnych Strefy A ð rządów i banków centralnych, które jeżeli byłyby niezabezpieczone, otrzymałyby zgodnie z art. 78-83 wagę ryzyka równą 0 %; ï

(b) pozycje aktywów stanowiące wierzytelności wobec Wspólnot Europejskich ð organizacji międzynarodowych lub wielostronnych banków rozwoju, które jeżeli byłyby niezabezpieczone, otrzymałyby zgodnie z art. 78-83 wagę ryzyka równą 0 %; ï

(c) pozycje aktywów stanowiące wierzytelności zabezpieczone bezpośrednimi gwarancjami rządów centralnych i banków centralnych Strefy A lub Wspólnot Europejskich ð rządów centralnych, banków centralnych lub organizacji międzynarodowych, lub wielostronnych banków rozwoju, jeżeli niezabezpieczone wierzytelności wobec podmiotu zapewniającego gwarancję otrzymałyby zgodnie z art. 78-83 wagę ryzyka równą 0 %; ï

(d) inne ryzyko ponoszone w stosunku do rządów centralnych lub banków centralnych Strefy A bądź Wspólnot Europejskich, lub przez nie gwarantowane Ö przez Õ ð rządy centralne, banki centralne lub organizacje międzynarodowe, lub wielostronne banki rozwoju, jeżeli niezabezpieczone wierzytelności wobec podmiotu, wobec którego istnieje ekspozycja lub który udziela gwarancji ekspozycji, otrzymałyby zgodnie z art. 78-83 wagę ryzyka równą 0 %; ï

(e) pozycje aktywów stanowiące wierzytelności wobec rządów centralnych i banków centralnych Strefy B ð niewymienionych w lit. a) powyżej ï bądź też inne zaangażowania wobec nich wyrażone i wypłacone, o ile ma to zastosowanie, w walucie krajowej kredytobiorcy;

(f) pozycje aktywów oraz inne ryzyko zabezpieczone, w stopniu zadowalającym dla właściwych władz, ð dłużnymi ï papierami wartościowymi ð emitowanymi przez ï rządyów centralneych i bankiów centralneych Strefy A lub papierami wartościowymi wyemitowanymi przez Wspólnoty Europejskie lub władze regionalne albo lokalne Państwa Członkowskiego, w stosunku do których art. 44 zakłada wagę zerową do celów współczynnika wypłacalnościð organizacje międzynarodowe, wielostronne banki rozwoju lub samorządy regionalne i władze lokalne Państw Członkowskich, których papiery wartościowe stanowią wierzytelności wobec emitenta i które otrzymałyby zgodnie z art. 78-83 wagę ryzyka równą 0 % ï;

(g) pozycje aktywów oraz inne ryzyko zabezpieczone, w stopniu zadowalającym dla właściwych władz, depozytami złożonymi w instytucji Ö kredytowej Õ udzielającej kredytu lub w instytucji kredytowej będącej przedsiębiorstwem dominującym lub zależnym instytucji udzielającej kredytu;

(h) pozycje aktywów oraz inne ryzyko zabezpieczone, w stopniu zadowalającym dla właściwych władz, certyfikatami depozytowymi wyemitowanymi przez instytucję Ö kredytową Õ udzielającą kredytu lub przez instytucję kredytową będącą przedsiębiorstwem dominującym lub zależnym instytucji Ö kredytowej Õ udzielającej kredytu, a zdeponowanymi w jednej z nich;

(i) pozycje aktywów stanowiące wierzytelności wobec instytucji kredytowych o terminie zapadalności do jednego roku, z wyłączeniem pozycji zaliczonych do funduszy własnych tych instytucji;

(j) pozycje aktywów stanowiące wierzytelności wobec instytucji niebędących instytucjami kredytowymi, lecz spełniających warunki określone w art. 45 ust. 2ð załączniku VI część 1 pkt 82 ï, oraz inne zaangażowania wobec tych instytucji, o terminie zapadalności do jednego roku, zabezpieczone zgodnie z wymienionym ustępem;

(k) weksle handlowe oraz inne podobne weksle, o terminie zapadalności do jednego roku, podpisane przez inne instytucje kredytowe;

(l) dłużne papiery wartościowe określone w art. 22 ust. 4 dyrektywy 85/611/EWG; ð obligacje zabezpieczone określone w art. 78-83; ï

ê 2000/12/WE (dostosowany)

(m) do czasu dalszej koordynacji pakiety akcji w zakładach ubezpieczeń określone w art. 51 ust. 3 Ö 122 ust. 1 Õ w wysokości do 40% funduszy własnych instytucji kredytowej nabywającej taki pakiet;

(n) pozycje aktywów stanowiące wierzytelności wobec regionalnych lub centralnych instytucji kredytowych, z którymi instytucja kredytowa jest stowarzyszona w sieci zgodnie z przepisami prawnymi lub ustawowymi, które to instytucje na mocy tych przepisów mają obowiązek przeprowadzania rozliczeń środków pieniężnych wewnątrz sieci;

ê 2000/12/WE

(o) ryzyko zabezpieczone w stopniu zadowalającym dla właściwych władz papierami wartościowymi innymi niż określone w lit. f), pod warunkiem jednak, że papiery te nie zostały wyemitowane przez samą instytucję kredytową, jej przedsiębiorstwo dominujące lub jedno z jej przedsiębiorstw zależnych, czy też przez zainteresowanego klienta albo grupę powiązanych ze sobą klientów. Papiery stanowiące zabezpieczenie muszą podlegać wycenie według wartości rynkowej, która musi przewyższać wartość zabezpieczonego ryzyka, muszą one być również przedmiotem obrotu na giełdzie papierów wartościowych lub być skutecznie zbywalne i regularnie notowane na rynku działającym pod kontrolą uznanych przedsiębiorstw profesjonalnych oraz muszą umożliwiać w stopniu zadowalającym dla właściwych władz Państwa Członkowskiego pochodzenia instytucji kredytowej ustalenie obiektywnej ceny tak, aby możliwa była weryfikacja nadwyżki ich wartości w każdym momencie. Wymagana nadwyżka wartości stanowi 100 %, przy czym stanowi ona 150% w przypadku akcji, zaś 50% w przypadku papierów dłużnych wyemitowanych przez instytucje kredytowe oraz władze regionalne lub lokalne Państw Członkowskich inne niż określone w art. 44, a także w przypadku papierów dłużnych wyemitowanych przez Europejski Bank Inwestycyjny i banki rozwoju wielostronnego.

ê 2000/12/WE

(p) kredyty zabezpieczone, w stopniu zadowalającym dla właściwych władz, hipoteką ustanowioną na nieruchomości mieszkalnej lub akcjami fińskich przedsiębiorstw budownictwa mieszkaniowego działających na mocy fińskiej Ustawy o przedsiębiorstwach mieszkaniowych z 1991 r. lub późniejszych równoważnych aktów prawnych, jak również transakcje leasingowe, na mocy których leasingodawca zachowuje pełny tytuł własności do nieruchomości mieszkalnej będącej przedmiotem transakcji dopóty, dopóki leasingobiorca nie zrealizuje posiadanej opcji zakupu, w każdym przypadku do 50% wartości danej nieruchomości mieszkalnej.;Wartość nieruchomości wyliczana jest, w sposób zadowalający dla właściwych władz, na podstawie ścisłych standardów wyceny ustanowionych przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi. Wycenę przeprowadza się przynajmniej raz w roku. Do celów niniejszej litery «nieruchomość mieszkalna» oznacza miejsce zamieszkania przeznaczone do zamieszkiwania lub oddania w najem przez kredytobiorcę;

ò nowy

(q) następujące instrumenty, jeżeli otrzymałyby zgodnie z art. 78-83 wagę ryzyka równą 50 % oraz jedynie do 50 % wartości danego nieruchomości:

i)       ekspozycje zabezpieczone hipotekami na biurach lub innych nieruchomościach komercyjnych lub zabezpieczone udziałami w fińskich przedsiębiorstwach mieszkaniowych, działających zgodnie z fińską Ustawą o przedsiębiorstwach mieszkaniowych z 1991 r. lub późniejszymi odpowiednimi aktami prawnymi, w odniesieniu do biur lub innych nieruchomości komercyjnych;

ii)      ekspozycje związane z transakcjami najmu nieruchomości dotyczącymi biur lub innych nieruchomości komercyjnych;

Do celów pkt ii) do dnia 31 grudnia 2011 r. właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego mogą zezwolić instytucjom kredytowym na uznawanie 100 % wartości danych nieruchomości. Pod koniec tego okresu należy poddać to traktowanie przeglądowi. Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o tym, w jaki sposób korzystają z traktowania preferencyjnego.

ê 2000/12/WE (dostosowany)

qr)     50% pozycji pozabilansowych umiarkowanego ryzyka określonych w załączniku II;

rs)      pod warunkiem uzyskania zgody właściwych władz, gwarancje inne niż gwarancje kredytowe udzielone na podstawie przepisów prawnych lub regulacji swoim członkom przez fundusze wzajemnego gwarantowania posiadające status instytucji kredytowych, z zastrzeżeniem zastosowania wagi w wysokości 20% kwoty tych gwarancji.

Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wykorzystaniu tej możliwości, aby upewnić się, że nie powoduje to zniekształcenia konkurencji.

st)      pozycje pozabilansowe niskiego ryzyka określone w załączniku II, o ile zawarto umowę z klientem lub grupą powiązanych ze sobą klientów, na mocy której ryzyko może powstać jedynie w przypadku ustalenia, że nie spowoduje to przekroczenia limitów przewidzianych w Ö art. 111 ust. 1-3 Õ ust. 1, 2 i 3.

ò nowy

W zakres przepisów lit. g) wchodzą środki pieniężne otrzymane w ramach instrumentu indeksowanego do kredytu wyemitowanego przez instytucję kredytową oraz kredyty udzielone i depozyty złożone przez kontrahenta na rzecz instytucji kredytowej, objęte umową o kompensacji należności bilansowych zgodnie z art. 90-93.

ê 2000/12/WE art. 49 lit. o) zdanie 2 i 3 (dostosowany)

ð nowy

Ö Do celów lit. o) Õ pPapiery stanowiące zabezpieczenie muszą podlegać wycenie według wartości rynkowej, która musi przewyższać wartość zabezpieczonego ryzyka, muszą one być również przedmiotem obrotu na giełdzie papierów wartościowych lub być skutecznie zbywalne i regularnie notowane na rynku działającym pod kontrolą uznanych przedsiębiorstw profesjonalnych oraz muszą umożliwiać w stopniu zadowalającym dla właściwych władz Państwa Członkowskiego pochodzenia instytucji kredytowej ustalenie obiektywnej ceny tak, aby możliwa była weryfikacja nadwyżki ich wartości w każdym momencie. Wymagana nadwyżka wartości stanowi 100 %, przy czym stanowi ona 150% w przypadku akcji, zaś 50% w przypadku papierów dłużnych wyemitowanych przez instytucje kredytowe oraz władze regionalne lub lokalne Państw Członkowskich inne niż określone w art. 44 Ö lit. f) Õ , a także w przypadku papierów dłużnych wyemitowanych przez Europejski Bank Inwestycyjny i banki rozwoju wielostronnego ð inne niż banki, które zgodnie z metodą standardową otrzymują wagę ryzyka równą 0 % ï. ð Jeżeli zachodzi niedopasowanie między terminem rozliczenia ekspozycji oraz terminem rozliczenia ochrony kredytowej, zabezpieczenie nie jest uznawane. ï Ö Papiery wartościowe służące jako zabezpieczenie nie mogą stanowić funduszy własnych instytucji kredytowych. Õ

Ö Do celów lit. p) Õ Wwartość nieruchomości wyliczana jest, w sposób zadowalający dla właściwych władz, na podstawie ścisłych standardów wyceny ustanowionych przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi. Wycenę przeprowadza się przynajmniej raz w roku. Do celów niniejszej litery Ö p), Õ «nieruchomość mieszkalna» oznacza miejsce zamieszkania przeznaczone do zamieszkiwania lub oddania w najem przez kredytobiorcę;.

Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o wykorzystaniu tej możliwości Ö określonej w lit. s) Õ, aby upewnić się, że nie powoduje to zniekształcenia konkurencji.

ò nowy

Artykuł 114

1.         Z zastrzeżeniem ust. 3, do celów obliczania wartości ekspozycji do celów art. 111 ust. 1-3 Państwa Członkowskie mogą, w odniesieniu do instytucji kredytowych stosujących metodę zaawansowaną (traktowania zabezpieczeń finansowych) zgodnie z art. 90-93, będąca alternatywą dla korzystania z pełnych lub częściowych wyłączeń zgodnie z art. 113 ust. 3 lit. f), g), h) i o) - zezwolić na stosowanie wartości niższej niż wartość ekspozycji, ale nie niższej niż całkowita suma w pełni zaktualizowanych wartości ich ekspozycji wobec klienta lub grupy powiązanych ze sobą klientów.

Do niniejszych celów „w pełni zaktualizowana wartość ekspozycji" oznacza wartość obliczoną zgodnie z art. 90-93, przy uwzględnieniu ograniczenia ryzyka kredytowego, korekt z tytułu zmienności oraz wszelkich niedopasowań terminów rozliczenia (E*).

Jeżeli do danej instytucji kredytowej stosuje się niniejszy ustęp, wówczas nie stosuje się wobec niej art. 113 ust. 3 lit f), g), h) i o).

2.         Z zastrzeżeniem ust. 3, instytucja kredytowa, której zezwolono na stosowanie własnych oszacowań LGD oraz współczynników konwersji dla klas ekspozycji zgodnie z art. 84-89, może uzyskać - o ile jest w stanie oszacować w stopniu zadawalającym właściwe władze wpływ zabezpieczenia finansowego na ekspozycje w oderwaniu od innych aspektów związanych z wartością LGD - pozwolenie na uznawanie omawianego wpływu w obliczaniu wartości ekspozycji do celów art. 113 ust. 3.

Właściwe władze upewniają, czy oszacowania dokonane przez instytucję kredytową są odpowiednie do być wykorzystane przy obniżaniu wartości ekspozycji do celów zgodności z przepisami art. 111.

Jeżeli instytucji kredytowej zezwolono na stosowanie oszacowań własnych wpływu zabezpieczenia finansowego, musi ona stosować je w sposób konsekwentny w stopniu zadowalającym właściwe władze. Podejście to stosować należy zwłaszcza w przypadku koncentracji ryzyka.

Instytucje, które uzyskały zezwolenie na stosowanie własnych oszacowań wartości LGD oraz współczynników konwersji dla klas ekspozycji zgodnie z art. 84-89 i które nie obliczają wartości własnych ekspozycji zgodnie z metodą opisaną w ppkt 1 - mogą uzyskać pozwolenie na stosowanie metody określonej w ust. 9 ppkt 1 powyżej, lub metody określonej w art. 113 ust. 3 lit. o) powyżej do obliczania wartości ekspozycji. Instytucja kredytowa stosuję tylko jedną z tych dwóch metod.

3.         Instytucja kredytowa, która uzyskała zezwolenie na stosowanie metod opisanych w ust. 1 i 2 do obliczania wartości ekspozycji do celów art. 111 ust. 1-3 prowadzi okresowe testy skrajnych warunków koncentracji ryzyka kredytowego, obejmujące również możliwą do zrealizowania wartość przyjętych zabezpieczeń.

Testy te dotyczą ryzyk związanych z potencjalnymi zmianami warunków rynkowych, które mogłyby ujemnie wpłynąć na adekwatność funduszy własnych instytucji kredytowej oraz ryzyka związane z realizacją zabezpieczenia w sytuacjach skrajnych.

Instytucja kredytowa wykazuje właściwym władzom, że przeprowadzone testy warunków skrajnych są adekwatne do oceny omawianych ryzyk.

Jeżeli test warunków skrajnych wykaże niższą wartość możliwą do zrealizowania przyjętego zabezpieczenia niż wartość dopuszczalna na mocy ust. 2 i 3 (stosownie do przypadku), wówczas należy odpowiednie zmniejszyć wartość uznawanego zabezpieczenia przy obliczaniu wartości ekspozycji do celów art. 111 ust. 1-3.

Takie instytucje kredytowe w swoich strategiach przeciwdziałania skutkom ryzyka koncentracji uwzględniają:

a)           zasady i procedury przeciwdziałania ryzyku związanemu z niedopasowaniami terminów rozliczenia między ekspozycjami a wszelkimi rodzajami ochrony kredytowej tych ekspozycji;

b)           zasady i procedury odnoszące się do ryzyka koncentracji związanego ze stosowaniem technik ograniczania ryzyka kredytowego, zwłaszcza w stosunku do dużych pośrednich ekspozycji kredytowych (np. wobec jedynego emitenta papierów wartościowych przyjętych jako zabezpieczenie).

4.         Jeżeli wpływ ochrony uznawany jest zgodnie z warunkami ust. 1 i 2 powyżej, Państwa Członkowskie mogą traktować wszelkie zabezpieczone części ekspozycji jako ekspozycje wobec emitenta zabezpieczenia, a nie wobec klienta.

ê 2000/12/WE art. 49 ust. 8 i 9 (dostosowany)

ð nowy

Artykuł 115

81.       Do celów Ö art. 111 ust. 1-3 Õ ust. 1, 2 i 3 Państwa Członkowskie mogą zastosować wagę 20% względem pozycji aktywów stanowiących wierzytelności wobec władz regionalnych i lokalnych Państw Członkowskichð jeżeli wierzytelności te otrzymałyby zgodnie z art. 78-83 wagę ryzyka równą 20 % oraz względem ekspozycji wobec, lub gwarantowanych przez, samorządy lub władze, wierzytelności wobec których zgodnie z art. 78-83 otrzymują wagę ryzyka równą 20 %. ï przy spełnieniu jednak warunków określonych w art. 44 Państwa Członkowskie mogą obniżyć tę wagę do 0 %.

ð Państwa Członkowskie mogą jednak obniżyć ten wskaźnik do 0 % w stosunku do aktywów stanowiących wierzytelności wobec samorządów regionalnych i władz lokalnych Państw Członkowskich, jeżeli wierzytelności te zgodnie z art. 78-83 otrzymałyby wagę ryzyka równą 0 % oraz w stosunku do ekspozycji wobec lub gwarantowanych przez takie samorządy lub władze, wierzytelności wobec których zgodnie z art. 78-83 otrzymują wagę ryzyka równą 0 %. ï

9.2.      Do celów Ö art. 111 ust. 1-3 Õ ust. 1, 2 i 3 Państwa Członkowskie mogą zastosować wagę 20% względem aktywów stanowiących wierzytelności wobec instytucji kredytowych, jak też innych ekspozycji wobec tych instytucji o terminie zapadalności powyżej jednego roku, lecz nie przekraczającego trzech lat, a także wagę 50% względem aktywów stanowiących wierzytelności wobec instytucji kredytowych o terminie zapadalności powyżej trzech lat, pod warunkiem jednak, że te ostatnie mają postać papierów dłużnych wyemitowanych przez instytucję kredytową, a w opinii właściwych władz te papiery dłużne są skutecznie zbywalne na rynku tworzonym przez przedsiębiorstwo profesjonalne i są codziennie notowane na tym rynku, lub w przypadku uzyskania zezwolenia na emisję tych papierów od właściwych władz Państwa Członkowskiego pochodzenia instytucji kredytowej będącej emitentem. Żadna z tych pozycji nie może w żadnym przypadku być składnikiem funduszy własnych.

ê 2000/12/WE art. 49 ust. 10 (dostosowany)

Artykuł 116

10. W drodze odstępstwa od ust. 7 lit. i) i ust. 9 Ö art. 113 ust. 3 lit. i) oraz art. 115 ust. 2 Õ Państwa Członkowskie mogą nadać wagę 20% pozycjom aktywów stanowiącym należności od instytucji kredytowych oraz innemu ryzyku wobec tych instytucji, bez względu na termin ich zapadalności.

ê 2000/12/WE art. 49 ust. 11 (dostosowany)

Artykuł 117

111.       Gdy ryzyko wobec klienta jest zabezpieczone gwarancją strony trzeciej lub papierami wartościowymi wyemitowanymi przez stronę trzecią na warunkach określonych w Ö art. 113 ust. 3 Õ ust. 7 lit. o), Państwa Członkowskie mogą:

a)      traktować ryzyko jako podjęte w stosunku do Ö gwaranta Õ strony trzeciej, a nie do klienta, jeśli ryzyko to jest bezpośrednio i bezwarunkowo gwarantowane przez stronę trzecią w sposób zadowalający dla właściwych władz,

b)      traktować ryzyko jako podjęte w stosunku do strony trzeciej, a nie do klienta, o ile takie ryzyko zdefiniowane w ust. 7Ö art. 113 ust. 3 Õ lit. o) zabezpieczone jest na warunkach określonych w tym przepisie.

ò nowy

2.           Jeżeli Państwa Członkowskie stosują sposób postępowania określony w ust. 1 lit. a):

a)      jeżeli gwarancja nominowana jest w walucie innej niż waluta, w której nominowana jest ekspozycja, kwotę ekspozycji uznanej za zabezpieczoną oblicza się w przypadku ochrony nierzeczywistej zgodnie z przepisami dotyczącymi ujmowania niedopasowania walutowego, zawartymi w załączniku VIII;

b)      niedopasowanie pomiędzy terminem rozliczenia ekspozycji i terminem rozliczenia ochrony traktowany jest zgodnie z przepisami dotyczącymi ujmowania niedopasowania terminów rozliczenia, zawartymi w załączniku VIII;

c)      ochrona częściowa może zostać uznana zgodnie ze sposobem postępowania określonym w załączniku VIII.

ê 2000/12/WE art. 49 ust. 2 (dostosowany)

12. Najpóźniej do dnia 1 stycznia 1999 r. Rada, na podstawie sprawozdania Komisji, zbada sposób traktowania ekspozycji międzybankowych przewidziany w ust. 7 lit. i), ust. 9 i 10. W sprawie zmian, które mają być dokonane, Rada stanowi na wniosek Komisji.

ê 2000/12/WE art. 50 (dostosowany)

ð nowy

Artykuł 118

Nadzór skonsolidowany lub nieskonsolidowany nad wysokim ryzykiem

1. Jeśli instytucja kredytowa nie jest ani przedsiębiorstwem dominującym, ani przedsiębiorstwem zależnym, przestrzeganie obowiązków nałożonych w art. 48 i 49 bądź też wszelkimi innymi przepisami Wspólnoty mającymi zastosowanie w tym zakresie jest monitorowane na zasadzie nieskonsolidowanej.

2. W innych przypadkach przestrzeganie obowiązków nałożonych w art. 48 i 49 lub we wszelkich innych przepisach wspólnotowych mającymi zastosowanie w tym zakresie monitorowane jest na zasadzie skonsolidowanej, zgodnie z art. 52-56.

3. Państwa Członkowskie mogą odstąpić od monitorowania na zasadzie nieskonsolidowanej lub skonsolidowanej na szczeblu niższym, od przestrzegania obowiązków nałożonych w art. 48 i 49 lub we wszelkich innych przepisach wspólnotowych mających zastosowanie w tym zakresie, w stosunku do instytucji kredytowej, która jako przedsiębiorstwo dominujące podlega monitorowaniu na zasadzie skonsolidowanej oraz w stosunku do przedsiębiorstwa zależnego takiej instytucji kredytowej, który podlega ich zezwoleniu i nadzorowi oraz objęty jest monitorowaniem skonsolidowanym.

Państwa Członkowskie mogą również odstąpić od takiego monitorowania w przypadku, gdy przedsiębiorstwem dominującym instytucji kredytowej jest finansowa spółka holdingowa mająca siedzibę w tym samym Państwie Członkowskim, co dana instytucja kredytowa, pod warunkiem jednak, że ta spółka podlega tym samym zasadom monitorowania, co instytucja kredytowa.

W przypadkach określonych w akapicie pierwszym i drugim.

ð Jeżeli instytucja kredytowa przestaje wypełniać w ujęciu indywidualnym lub subkobsolidowanym zobowiązania nałożone przepisami niniejszej sekcji zgodnie z art. 69 ust. 1 lub do dominującej instytucji kredytowej w Państwie Członkowskim stosują się przepisy art. 70, ï muszą być podjęte środki zapewniające zadowalającą alokację ryzyka w ramach grupy.

ò nowy

Artykuł 119

Do dnia 31 grudnia 2007 r. Komisja przekazuje Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie funkcjonowania przepisów niniejszej sekcji wraz z odpowiednimi wnioskami.

ê 2000/12/WE

Sekcja 6

Znaczne pakiety akcji poza sektorem finansowym

ê 2000/12/WE art. 51 ust. 1 i 2 (dostosowany)

Artykuł 120

Limity dotyczące znacznych pakietów akcji przedsiębiorstw niefinansowych

1.         Żadna instytucja kredytowa nie może posiadać znacznego pakietu akcji w wysokości przekraczającej 15% funduszy własnych w podmiocie, który nie jest ani instytucją kredytową, ani instytucją finansową, ani przedsiębiorstwem prowadzącym działalność określoną w art. 43 ust. 2 lit. f) akapit drugi dyrektywy 86/635/EWG.

2.         Suma łączna znacznych pakietów akcji instytucji kredytowej w przedsiębiorstwach, które nie są instytucjami kredytowymi, instytucjami finansowymi lub przedsiębiorstwami prowadzącymi działalność określoną w art. 43 ust. 2 lit. f) akapit drugi dyrektywy 86/635/EWG, nie może przekraczać 60% jej funduszy własnych.

ê 2002/87/WE art. 29 ust. 5 (dostosowany)

5. Państwa Członkowskie nie muszą stosować limitów ustanowionych w ust. 1 i 2 do pakietów akcji w zakładach ubezpieczeń określonych w dyrektywie 73/239/EWG oraz w dyrektywie 79/267/EWG, lub w zakładach reasekuracji określonych w dyrektywie 98/78/WE.

ê 2000/12/WE art. 51 ust. 4 (dostosowany)

4. Akcje posiadane tymczasowo podczas restrukturyzacji finansowej danego przedsiębiorstwa lub jego ratowania, jak również w normalnym toku gwarantowania emisji lub w imieniu samej instytucji, lecz na rachunek innych przedsiębiorstw, nie będą traktowane jako znaczne pakiety akcji do celów wyliczania limitów ustanowionych w ust. 1 i 2. Nie będą uwzględniane akcje, które nie są finansowymi aktywami trwałymi w rozumieniu definicji określonej w art. 35 ust. 2 dyrektywy 86/635/EWG.

ê 2000/12/WE art. 51 ust. 5

53.       Przekroczenie limitów ustanowionych w ust. 1 i 2 może nastąpić jedynie w wyjątkowych okolicznościach. Jednakże w takich przypadkach właściwe władze wymagają, aby instytucja kredytowa podwyższyła swoje fundusze własne albo podjęła inne środki o równoważnych skutkach.

ê 2000/12/WE art. 51 ust. 6 (dostosowany)

6. Państwa Członkowskie mogą postanowić, że właściwe władze nie stosują limitów określonych w ust. 1 i 2, jeśli 100% kwoty, o którą znaczne pakiety akcji posiadane przez instytucję kredytową przekraczają te limity, jest pokryte funduszami własnymi, przy czym ta kwota funduszy własnych nie jest uwzględniana przy wyliczeniu współczynnika wypłacalności. W przypadku gdy przekroczone są oba limity ustanowione w ust. 1 i 2, kwota mająca być pokryta funduszami własnymi stanowi kwotę wyższego z tych dwóch przekroczeń.

ê 2000/12/WE art. 51 ust. 4

Artykuł 121

Akcje posiadane tymczasowo podczas restrukturyzacji finansowej danego przedsiębiorstwa lub jego ratowania, jak również w normalnym toku gwarantowania emisji lub w imieniu samej instytucji, lecz na rachunek innych przedsiębiorstw, nie będą traktowane jako znaczne pakiety akcji do celów wyliczania limitów ustanowionych w ust. 1 i 2. Nie będą uwzględniane akcje, które nie są finansowymi aktywami trwałymi w rozumieniu definicji określonej w art. 35 ust. 2 dyrektywy 86/635/EWG.

ê 2002/87/WE art. 29 ust. 5

Artykuł 122

31.         Państwa Członkowskie nie muszą stosować limitów ustanowionych w ust. 1 i 2 do pakietów akcji w zakładach ubezpieczeń określonych w dyrektywie 73/239/EWG oraz w dyrektywie 79/267/EWG, lub w zakładach reasekuracji określonych w dyrektywie 98/78/WE.

ê 2000/12/WE art. 51 ust. 6 (dostosowany)

62.         Państwa Członkowskie mogą postanowić, że właściwe władze nie stosują limitów określonych w Ö art. 120 ust. 1 i 2 Õust. 1 i 2, jeśli 100% kwoty, o którą znaczne pakiety akcji posiadane przez instytucję kredytową przekraczają te limity, jest pokryte funduszami własnymi, przy czym ta kwota funduszy własnych nie jest uwzględniana przy wyliczeniu współczynnika wypłacalności.W przypadku gdy przekroczone są oba limity ustanowione w Ö art. 120 ust. 1 i 2 Õust. 1 i 2, kwota mająca być pokryta funduszami własnymi stanowi kwotę wyższego z tych dwóch przekroczeń.

ò nowe

ROZDZIAŁ 3

PROCES OCENY INSTYTUCJI KREDYTOWYCH

Artykuł 123

Instytucje kredytowe ustalają stabilne, skuteczne i kompletne strategie i procedury w celu oceny i utrzymywania na bieżąco kwot i kapitału wewnętrznego, który pod względem typu i rozdziału odpowiada ryzyku, na które są lub mogą być narażone.

Wspomniane strategie i procedury są poddawane regularnym przeglądom wewnętrznym, których zadaniem jest zagwarantować, by owe strategie i procedury pozostawały kompleksowe i proporcjonalne do charakteru, skali i złożoności działalności danej instytucji kredytowej.

ê 2000/12/WE (dostosowany)

ROZDZIAŁ 34

NADZÓR SKONSOLIDOWANY Ö I SPRAWOZDANIA WŁAŚCIWYCH WŁADZ Õ

ê 2000/12/WE (nowy)

è1 2002/87/WE art. 29 ust. 6

Artykuł 52

Nadzór skonsolidowany nad instytucjami kredytowymi

1. Każda instytucja kredytowa, która posiada przedsiębiorstwo zależne będące instytucją kredytową lub instytucją finansową lub posiada udział kapitałowy w takiej instytucji, podlega nadzorowi na podstawie swojej skonsolidowanej sytuacji finansowej w zakresie określonym w art. 54 i w sposób tam przewidziany. Nadzór taki jest wykonywany przynajmniej w dziedzinach określonych w ust. 5 i 6.

2. Każda instytucja kredytowa, dla której przedsiębiorstwem dominującym jest finansowa spółka holdingowa, podlega nadzorowi na podstawie skonsolidowanej sytuacji finansowej tej spółki, w zakresie określonym w art. 54 i w sposób tam przewidziany. Nadzór taki jest wykonywany przynajmniej w dziedzinach określonych w ust. 5 i 6. è1 Bez uszczerbku dla art. 54a konsolidacja sytuacji finansowej spółki holdingowej w żadnym przypadku nie oznacza, że właściwe władze zobowiązane są do pełnienia roli nadzorczej w stosunku do finansowej spółki holdingowej na zasadzie autonomicznej. ç

ê 2000/12/WE art. 52 ust. 3

3. Państwa Członkowskie lub właściwe władze odpowiedzialne za wykonywanie skonsolidowanego nadzoru na podstawie art. 53 mogą w wymienionych poniżej przypadkach postanowić, że instytucje kredytowe, instytucje finansowe lub przedsiębiorstwa pomocniczych usług bankowych, które stanowią przedsiębiorstwo zależne lub w kapitale których zawarty jest udział kapitałowy, nie muszą być objęte konsolidacją:

– jeśli przedsiębiorstwo, które powinno być objęte konsolidacją, ma siedzibę w państwie trzecim, w którym występują przeszkody prawne w przekazywaniu niezbędnych informacji,

– jeśli w opinii właściwych władz przedsiębiorstwo, które powinno być objęte konsolidacją, posiada znaczenie jedynie marginalne z punktu widzenia celów monitorowania instytucji kredytowych, a także we wszystkich przypadkach, gdy suma bilansowa przedsiębiorstwa, który powinno być objęte konsolidacją, nie przekracza mniejszej z dwóch poniższych kwot: 10 mln EUR lub 1 % sumy bilansowej przedsiębiorstwa dominującego lub przedsiębiorstwa posiadającego udział kapitałowy. O ile jednak kilka przedsiębiorstw spełnia powyższe kryteria, należy je objąć konsolidacją, jeżeli wspólnie posiadają znaczenie niemarginalne z punktu widzenia wyżej wspomnianych celów, lub

– jeśli w opinii właściwych władz odpowiedzialnych za wykonywanie nadzoru skonsolidowanego konsolidacja sytuacji finansowej przedsiębiorstwa, które powinno być nią objęte, byłaby niewłaściwa lub myląca w odniesieniu do celów nadzoru nad instytucjami kredytowymi.

ê 2000/12/WE art. 52 ust. 5-8

5. Nadzór nad wypłacalnością i nad odpowiedniością funduszy własnych do pokrycia ryzyka rynkowego oraz kontrola wysokiego ryzyka są wykonywane na zasadzie skonsolidowanej zgodnie z niniejszym artykułem oraz art. 53-56. Państwa Członkowskie przyjmują, gdy sytuacja tego wymaga, wszelkie niezbędne środki w celu objęcia finansowych spółek holdingowych nadzorem skonsolidowanym zgodnie z ust. 2.

Zgodność z limitami ustalonymi w art. 51 ust. 1 i 2 jest nadzorowana i kontrolowana na podstawie skonsolidowanej lub skonsolidowanej na szczeblu niższym sytuacji finansowej instytucji kredytowej.

6. Właściwe władze zapewniają, że we wszystkich przedsiębiorstwach objętych zakresem skonsolidowanego nadzoru sprawowanego nad instytucją kredytową w wykonaniu ust. 1 i 2 istnieją odpowiednie mechanizmy kontroli wewnętrznej w stosunku do wszelkich danych i informacji istotnych do celów nadzoru skonsolidowanego.

7. Bez uszczerbku dla przepisów szczególnych innych dyrektyw, Państwa Członkowskie mogą odstąpić od stosowania zasad ustanowionych w ust. 5, w ujęciu nieskonsolidowanym lub skonsolidowanym na szczeblu niższym, w stosunku do instytucji kredytowej, która będąc przedsiębiorstwem dominującym, podlega nadzorowi skonsolidowanemu oraz w stosunku do każdego przedsiębiorstwa zależnego takiej instytucji kredytowej, które podlega ich zezwoleniu i nadzorowi oraz objęte jest nadzorem skonsolidowanym sprawowanym nad instytucją kredytową będącą jego przedsiębiorstwem dominującym. Ta sama możliwość wyłączenia dotyczy przypadku, gdy przedsiębiorstwo dominujące jest finansową spółką holdingową, której siedziba zarządu znajduje się w tym samym Państwie Członkowskim co instytucja kredytowa, pod warunkiem jednak, że podlega ona takiemu samemu nadzorowi co instytucje kredytowe, w szczególności normom ustanowionym w ust. 5.

W obu przypadkach wymienionych w akapicie pierwszym należy podjąć kroki zapewniające odpowiednią alokację kapitału w ramach grupy bankowej.

Jeśli właściwe władze stosują te zasady do takich instytucji kredytowych w ujęciu nieskonsolidowanym, do celów wyliczania funduszy własnych mogą one korzystać z przepisu art. 3 ust. 2 akapit ostatni.

8. W przypadku gdy instytucja kredytowa, której przedsiębiorstwem dominującym jest również instytucja kredytowa, uzyskała zezwolenie i jest umiejscowiona w innym Państwie Członkowskim, właściwe władze, które udzieliły tego zezwolenia, stosują w stosunku do tej instytucji zasady ustanowione w ust. 5 w ujęciu nieskonsolidowanym lub, w stosownych przypadkach, w ujęciu skonsolidowanym na szczeblu niższym.

ê 2000/12/WE art. 52 ust. 9 (dostosowany)

è1 2004/xx/WE art. 3 ust. 9

9. Bez względu na wymogi ust. 8 właściwe władze odpowiedzialne za udzielenie zezwolenia przedsiębiorstwu zależnemu przedsiębiorstwa dominującego będącego instytucją kredytową mogą na mocy dwustronnej umowy przekazać swoje kompetencje w zakresie nadzoru właściwym władzom, które udzieliły zezwolenia przedsiębiorstwu dominującemu i sprawują nad nim nadzór. Komisja musi być powiadomiona o istnieniu i treści takich porozumień. è1 Właściwe władze, których to dotyczy, przekazują te informacje właściwym władzom pozostałych Państw Członkowskich. ç

ò nowy

sekcja 1 - nadzór

Artykuł 124

1.           Uwzględniając określone w załączniku XI kryteria techniczne, właściwe władze dokonują weryfikacji uregulowań, strategii, procesów i mechanizmów wdrożonych przez instytucje kredytowe w celu zastosowania się do przepisów niniejszej dyrektywy oraz oceniają ryzyko, na które są lub mogą być narażone instytucje kredytowe.

2.           Weryfikacja i ocena, o których mowa w ust. 1, obejmują swoim zakresem wymogi określone w niniejszej dyrektywie.

3.           Na podstawie weryfikacji i oceny, o których mowa w ust. 1, właściwe władze ustalają, czy uregulowania, strategie, procesy i mechanizmy wdrożone przez instytucje kredytowe oraz fundusze własne tych instytucji gwarantują odpowiednie zarządzanie ryzykiem i jego pokrycie.

4.           Właściwe władze ustalają częstotliwość i intensywność weryfikacji i ocen, o których mowa w ust. 1, przy uwzględnieniu systemowego znaczenia, charakteru, skali i złożoności działalności danej instytucji kredytowej. Weryfikacja i ocena podlegają aktualizacji przynajmniej raz w roku.

5.           Weryfikacja i ocena przeprowadzone przez właściwe władze obejmują zaangażowanie instytucji kredytowych związane z ryzykiem stopy procentowej wynikającym z działalności ujętej w portfelu niehandlowym. Odpowiednie środki muszą zostać przedsięwzięte w przypadku instytucji, których wartość ekonomiczna obniża się o ponad 20 % ich funduszy własnych w rezultacie nagłej i nieoczekiwanej zmiany poziomu stóp procentowych; wysokość tej zmiany jest określana przez właściwe władze i jest taka sama dla wszystkich instytucji kredytowych.

ê 2000/12/WE art. 53 ust. 1 i 2 pierwszy akapit (dostosowany)

ð nowy

Artykuł 125

Właściwe władze odpowiedzialne za wykonywanie

1.           Gdy przedsiębiorstwo dominujące jest ð dominującą ï instytucją kredytową ð w Państwie Członkowskim lub unijną dominującą instytucją kredytową ï, nadzór skonsolidowany wykonywany jest przez właściwe władze, które udzieliły temu przedsiębiorstwu zezwolenia na mocy art. 4Ö 6 Õ.

2.           Gdy przedsiębiorstwem dominującym instytucji kredytowej jest ð dominująca ï finansowa spółka holdingowa ð w Państwie Członkowskim lub unijna dominująca finansowa spółka holdingowa ï, nadzór skonsolidowany wykonywany jest przez właściwe władze, które udzieliły zezwolenia tej instytucji kredytowej na mocy art. 4Ö 6 Õ.

ê 2000/12/WE art. 53 ust. 2 akapit drugi i trzeci oraz ust. 3 (dostosowany)

ð nowy

Artykuł 126

3.1.        Jednakże wW przypadku, gdy przedsiębiorstwem dominującym instytucji kredytowych, które uzyskały zezwolenie w dwóch lub więcej Państwach Członkowskich, jest ta sama ð dominująca ï finansowa spółka holdingowa ð w Państwie Członkowskim lub ta sama unijna dominująca finansowa spółka holdingowa ï , nadzór skonsolidowany wykonywany jest przez właściwe władze właściwe dla instytucji kredytowej posiadającej zezwolenie przyznane w tym Państwie Członkowskim, w którym utworzona została finansowa spółka holdingowa.

Jeżeli w Państwie Członkowskim, w którym utworzona została finansowa spółka holdingowa, nie udzielono zezwolenia żadnej instytucji kredytowej od niej zależnej, właściwe władze zainteresowanych Państw Członkowskich (w tym Państwa Członkowskiego, w którym utworzona została finansowa spółka holdingowa) dążą do osiągnięcia porozumienia, określającego, które spośród nich wykonują nadzór skonsolidowany. W razie braku takiego porozumienia nadzór skonsolidowany wykonywany jest przez te właściwe władze, które udzieliły zezwolenia instytucji kredytowej o najwyższej sumie bilansowej; w przypadku gdy sumy te są równe, nadzór skonsolidowany wykonywany jest przez właściwe władze, które pierwsze udzieliły zezwolenia określonego w art. 4.

3. Zainteresowane właściwe władze mogą na mocy wspólnego porozumienia odstąpić od zasad ustanowionych w ust. 2 akapit pierwszy i drugi.

ò nowy

W przypadku, gdy przedsiębiorstwami dominującymi instytucji kredytowych, które uzyskały zezwolenie w dwóch lub więcej Państwach Członkowskich, są dwie lub więcej finansowe spółki holdingowe, których siedziby zarządu znajdują się w różnych Państwach Członkowskich, a w każdym z tych Państw Członkowskich znajduje się instytucja kredytowa, nadzór skonsolidowany wykonywany jest przez właściwe władze odpowiadające instytucji kredytowej o największej sumie bilansowej.

2.           W przypadku, gdy przedsiębiorstwem dominującym dwóch lub więcej instytucji kredytowych, które uzyskały zezwolenie we Wspólnocie, jest ta sama finansowa spółka holdingowa, i gdy żadna z tych instytucji kredytowych nie uzyskała zezwolenia w Państwie Członkowskim, w którym ta finansowa spółka holdingowa została założona, nadzór skonsolidowany wykonywany jest przez właściwe władze, które udzieliły zezwolenia instytucji kredytowej o największej sumie bilansowej; ta ostatnia jest traktowana, do celów niniejszej dyrektywy, jako instytucja kredytowa kontrolowana przez unijną dominującą finansową spółkę holdingową.

ê 2000/12/WE art. 53 ust. 4

4. Porozumienia określone w ust. 2 akapit trzeci oraz w ust. 3 ustanawiają procedury współpracy i przekazywania informacji, które umożliwią osiągnięcie celów nadzoru na zasadzie skonsolidowanej.

ò nowy

3.           W szczególnych przypadkach właściwe władze mogą na mocy wspólnego porozumienia odstąpić od kryteriów określonych w ust. 1 i 2, gdyby zastosowanie tych kryteriów okazało się niewłaściwe, mając na uwadze instytucje kredytowe i znaczenie prowadzonej przez nie działalności w poszczególnych krajach, oraz wyznaczyć inne władze jako właściwe do wykonywania nadzoru skonsolidowanego. W takich przypadkach właściwe władze przed podjęciem decyzji, dają odpowiedniej unijnej dominującej instytucji kredytowej lub unijnej dominującej finansowej spółce holdingowej lub instytucji kredytowej o największej wartości bilansu (stosownie do przypadku) możliwość wyrażenia opinii na temat tej decyzji.

4.           Właściwe władze powiadamiają Komisję o każdym porozumieniu objętym zakresem ust. 3

ê 2000/12/WE art. 52 ust. 2 zdanie ostatnie (dostosowany)

ð nowy

Artykuł 127

1.           ðPaństwa Członkowskie przyjmują, gdy sytuacja tego wymaga, wszelkie niezbędne środki w celu objęcia finansowych spółek holdingowych nadzorem skonsolidowanym. Bez uszczerbku dla przepisów art. 135 ï konsolidacja sytuacji finansowej spółki holdingowej w żadnym przypadku nie oznacza, że właściwe władze zobowiązane są do pełnienia roli nadzorczej w stosunku do finansowej spółki holdingowej Ö na zasadzie indywidualnej Õ jako przedsiębiorstwa indywidualnego.

ê 2000/12/WE art. 52 ust. 4 (dostosowany)

42.         W przypadku gdy instytucja kredytowa będąca przedsiębiorstwem zależnym nie zostaje objęta nadzorem skonsolidowanym przez właściwe władze Państwa Członkowskiego z przyczyn przedstawionych wyżej w ust. 3 tiret drugie i trzecie Ö art. 73 ust. 1 lit. b) i c) Õ, właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym dana instytucja kredytowa będąca przedsiębiorstwem zależnym jest umiejscowiona, mogą żądać od przedsiębiorstwa dominującego informacji, które mogą ułatwić im nadzór nad tą instytucją kredytową.

ê 2000/12/WE art. 52 ust. 10 (dostosowany)

103.       Państwa Członkowskie zapewniają, że właściwe władze odpowiedzialne za wykonywanie nadzoru skonsolidowanego mają możliwość żądania informacji określonych w art. 55 Ö 137 Õ od przedsiębiorstw zależnych instytucji kredytowej lub finansowej spółki holdingowej, które nie są objęte zakresem nadzoru skonsolidowanego. W takim przypadku stosuje się procedury przekazywania i weryfikowania tych informacji określone w tym artykule.

ê 2000/12/WE art. 53 ust. 5

Artykuł 128

5W przypadku gdy w Państwie Członkowskim istnieje więcej niż jedna właściwa władza sprawująca nadzór nad instytucjami kredytowymi i instytucjami finansowymi, to Państwo Członkowskie podejmie niezbędne środki w celu koordynacji działań tych władz.

ò nowy

Artykuł 129

1.           Właściwe władze odpowiedzialne za wykonywanie nadzoru skonsolidowanego nad unijnymi dominującymi instytucjami kredytowymi oraz instytucjami kredytowymi kontrolowanymi przez unijne dominujące finansowe spółki holdingowe wykonują następujące zadania:

a)      analiza i ocena nadzorcza zgodności z wymogami określonymi w art. 71, 72 ust. 1, 72 ust. 2 i 73 ust. 3;

b)      koordynacja gromadzenia i rozpowszechniania istotnych informacji w sytuacjach normalnych i kryzysowych;

c)      planowanie i koordynacja działań nadzorczych w sytuacjach normalnych i kryzysowych, również w odniesieniu do działań przewidzianych w art. 124, we współpracy z właściwymi władzami, których to dotyczy, oraz w odniesieniu do art. 43 i 141.

2.           W przypadku wniosków o zezwolenia, o których mowa w art. 84 ust. 1, 87 ust. 9 i 105, przedłożonych przez unijną dominującą instytucję kredytową i jej podmioty zależne lub wspólnie przez podmioty zależne unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej, właściwe władze współpracują ze sobą, konsultując się wzajemnie, w celu ustalenia, czy należy udzielić zezwolenia oraz określenia ewentualnych warunków udzielania takiego zezwolenia.

Wniosek, o którym mowa w akapicie pierwszym, jest przedkładany wyłącznie właściwym władzom, o których mowa w ust. 1.

Właściwe władze ustalają w jednym dokumencie, w ciągu nie więcej niż 6 miesięcy, wspólne postanowienie w sprawie wniosku. Dokument ten zostaje przekazany podmiotowi składającemu wniosek. W przypadku braku postanowienia w ciągu 6 miesięcy właściwe władze, o których mowa w ust. 1, sporządzają własne postanowienie w sprawie wniosku.

Artykuł 130

1.           W razie wystąpienia sytuacji kryzysowej, która może zagrozić stabilności, a nawet integralności sytemu finansowego, właściwe władze odpowiedzialne za prowadzenie nadzoru skonsolidowanego powiadamiają o tym w najkrótszym możliwym terminie, z zastrzeżeniem tytułu V rozdział 1 sekcja 2, władze określone w art. 49 lit. a) i w art. 50. Obowiązek ten stosuje się do wszystkich właściwych władz określonych zgodnie z art. 125 i 126 w stosunku do szczególnej grupy, oraz do właściwych władz określonych zgodnie z art. 129 ust. 1.

2.           W przypadku gdy właściwe władze odpowiedzialne za nadzór skonsolidowany potrzebują informacji, które już zostały dostarczone innym właściwym władzom, kontaktują się z tymi władzami, kiedy to tylko możliwe, aby zapobiec powielaniu sprawozdań sporządzanych dla różnych władz zajmujących się nadzorem.

Artykuł 131

W celu usprawnienia i zapewnienia skuteczności nadzoru właściwe władze odpowiedzialne za nadzór skonsolidowany oraz inne właściwe władze dysponują pisemnymi uzgodnieniami w kwestii koordynacji i współpracy.

W uzgodnieniach tych mogą zostać określone dodatkowe zadania powierzone właściwym władzom odpowiedzialnym za nadzór skonsolidowany oraz wyszczególnione procedury w zakresie procesu decyzyjnego i współpracy z innymi właściwymi władzami.

ê 2000/12/WE art. 52 ust. 9 (dostosowany)

Bez względu na wymogi ust. 8Ö Właściwe Õ władze odpowiedzialne za udzielenie zezwolenia przedsiębiorstwu zależnemu przedsiębiorstwa dominującego będącego instytucją kredytową mogą na mocy dwustronnej umowy przekazać swoje kompetencje w zakresie nadzoru właściwym władzom, które udzieliły zezwolenia przedsiębiorstwu dominującemu i sprawują nad nim nadzór. Komisja musi być powiadomiona o istnieniu i treści takich porozumień. Przesyła ona te informacje właściwym władzom pozostałych Państw Członkowskich oraz Komitetowi Doradczemu ds. Bankowości.

ò nowy

Artykuł 132

1.           Właściwe władze ściśle ze sobą współpracują. Dostarczają sobie nawzajem informacji, które są istotne do wykonywania przez inne władze zadań związanych z nadzorem w ramach obowiązków wynikających z niniejszej dyrektywy. W związku z tym właściwe władze przekazują na żądanie oraz z własnej inicjatywy wszystkie niezbędne informacje.

W szczególności właściwe władze odpowiedzialne za nadzór skonsolidowany nad spółkami unijnymi gwarantują przekazanie istotnych informacji właściwym władzom w innych Państwach Członkowskich, które to władze sprawują nadzór nad podmiotami zależnymi tych spółek dominujących. Przy określaniu zakresu istotnych informacji brane jest pod uwagę znaczenie tych podmiotów zależnych w systemie finansowym danych Państw Członkowskich.

Niezbędne informacje, o których mowa w akapicie pierwszym, obejmują w szczególności co następuje:

a)      określenie struktury grupowej wszystkich ważnych instytucji kredytowych w danej grupie, jak również właściwych władz instytucji kredytowych w tej grupie;

b)      procedury uzyskiwania oraz weryfikacji informacji od instytucji kredytowych wchodzących w skład danej grupy;

c)      niekorzystny rozwój sytuacji w instytucjach kredytowych lub w innych jednostkach wchodzących w skład grupy, mogący mieć poważny wpływ na te instytucje kredytowe;

d)      główne sankcje i środki szczególne przedsięwzięte przez właściwe władze zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, obejmujące wymóg dodatkowego narzutu kapitałowego zgodnie z art. 136 oraz nałożenie jakichkolwiek ograniczeń w stosowaniu rozwiniętej metody pomiaru przy obliczaniu wymagań dotyczących funduszy własnych zgodnie z art. 105.

2.           Właściwe władze odpowiedzialne za nadzór skonsolidowany nad instytucjami kredytowymi kontrolowanymi przez unijną dominującą instytucję kredytową kontaktują się z właściwymi władzami, o których mowa w art. 129 ust. 1, gdy potrzebują informacji w zakresie wdrożenia określonych w niniejszej dyrektywie koncepcji i metod, które mogą być już dostępne owym władzom.

3.           Właściwe władze, których to dotyczy, przed podjęciem decyzji konsultują się wzajemnie w odniesieniu do następujących kwestii, w których te decyzje mają znaczenie w kontekście zadań nadzoru wykonywanych przez inne właściwe władze:

a)      wymagające zatwierdzenia lub zezwolenia ze strony właściwych władz zmiany w składzie akcjonariatu, w strukturze organizacyjnej lub strukturze zarządzania instytucji kredytowych w danej grupie;

b)      główne sankcje lub środki szczególne przedsięwzięte przez właściwe władze, obejmujące wymóg dodatkowego narzutu kapitałowego zgodnie z art. 136 oraz nałożenie jakichkolwiek ograniczeń w stosowaniu rozwiniętej metody pomiaru przy obliczaniu wymagań funduszy własnych zgodnie z art. 105.

Do celów lit. b) należy zawsze konsultować się z właściwymi władzami odpowiedzialnymi za nadzór skonsolidowany.

Jednakże właściwe władze mogą podjąć decyzję o niekonsultowaniu się w przypadkach niecierpiących zwłoki lub jeśli taka konsultacja może zagrozić skuteczności decyzji. W takim przypadku właściwy władze, których to dotyczy, bezzwłocznie informują o tym inne właściwe władze.

ê 2000/12/WE art. 54 ust. 1 (dostosowany)

Artykuł 133

Forma i zakres konsolidacji

1.           Właściwe władze odpowiedzialne za wykonywanie nadzór skonsolidowany muszą do celów nadzoru Ö wymagają Õ konsolidacji metodą pełną wszystkich instytucji kredytowych i instytucji finansowych będących przedsiębiorstwami zależnymi w stosunku do przedsiębiorstwa dominującego.

Jednakże można określić Ö właściwe władze mogą wymagać jedynie Õ konsolidacji proporcjonalnej, w przypadku, gdy w Ö ich Õ opinii właściwych władz odpowiedzialność przedsiębiorstwa dominującego posiadającego udział w kapitale jest ograniczona do tego udziału Ö z uwagi na Õ ze względu na odpowiedzialność innych akcjonariuszy lub udziałowców, których wypłacalność nie budzi zastrzeżeń. Odpowiedzialność innych akcjonariuszy i udziałowców musi zostać wyraźnie określona, jeśli to konieczne, na podstawie formalnych zobowiązań przez nich podpisanych.

ê 2002/87/WE art. 29 ust. 7 lit. a)

W przypadku przedsiębiorstw powiązanych według powiązania w rozumieniu art. 12 ust. 1 dyrektywy 83/349/EWG właściwe władze ustalają sposób wykonywania konsolidacji.

ê 2000/12/WE art 54 ust. 2 i 3 (dostosowany)

2.           Właściwe władze odpowiedzialne za wykonywanie nadzór skonsolidowany muszą w tym celu Ö wymagają Õ konsolidacji proporcjonalnej udziałów kapitałowych w instytucjach kredytowych i finansowych zarządzanych przez przedsiębiorstwo objęte konsolidacją razem z jednym lub większą liczbą przedsiębiorstw nie objętych konsolidacją, wówczas gdy odpowiedzialność tych przedsiębiorstw jest ograniczona do posiadanego przez nie udziału w kapitale.

3.           W przypadku udziałów kapitałowych lub powiązań kapitałowych innych niż określone w ust. 1 i 2 właściwe władze ustalają, czy należy przeprowadzić konsolidację i w jaki sposób. Mogą one zezwolić lub wymagać, w szczególności, stosowania metody praw własności. Jednakże, stosowanie tej metody nie oznacza objęcia tych przedsiębiorstw nadzorem skonsolidowanym.

ê 2000/12/WE art. 54 ust. 4 akapit pierwszy (dostosowany)

Artykuł 134

41.       Bez uszczerbku dla Ö art. 133 Õ ust. 1, 2 i 3 w następujących przypadkach właściwe władze ustalają, czy należy przeprowadzić konsolidację i w jaki sposób:

a)      gdy w opinii właściwych władz instytucja kredytowa wywiera znaczny wpływ na jedną lub więcej instytucji kredytowych lub instytucji finansowych, jednak nie posiada udziałów kapitałowych w tych instytucjach lub innych powiązań kapitałowych z nimi,;

b)      gdy dwiema lub więcej instytucjami kredytowymi lub instytucjami finansowymi kierują te same osoby, a sytuacja ta nie wynika z umowy lub z przepisów aktów założycielskich bądź umów spółki.

ê 2002/87/WE art. 29 ust. 7 lit. b)

---------

ê 2000/12/WE art. 54 ust. 4 drugi akapit

Właściwe władze mogą zezwolić, w szczególności, na stosowanie metody przewidzianej w art. 12 dyrektywy 83/349/EWG lub wymagać jej stosowania. Stosowanie tej metody nie oznacza jednakże objęcia danych przedsiębiorstw nadzorem skonsolidowanym.

ê 2000/12/WE art. 54 ust. 5 (dostosowany)

ð nowy

52        Gdy nadzór skonsolidowany wymagany jest na podstawie art. 52 ust. 1 i 2 Öart. 125 i 126 Õ, przedsiębiorstwa pomocniczych usług bankowych ð i spółki zarządzania aktywami określone w dyrektywie 2002/87/WE ï objęte są konsolidacją w przypadkach i zgodnie z metodami ustanowionymi w Ö art. 133 i ust. 1 Õ -4 niniejszego artykułu.

ê 2002/87/WE art. 29 ust. 8 (dostosowany)

Artykuł 135

Organ zarządzający finansowych spółek holdingowych

Państwa Członkowskie wymagają, aby osoby skutecznie kierujące działalnością finansową spółki holdingowej posiadały wystarczająco nieposzlakowaną opinię i wystarczające doświadczenie do wykonywania tych obowiązków.

ò nowy

Artykuł 136

1.         Właściwe władze zobowiązują każdą instytucję kredytową, która nie spełnia wymogów nałożonych przez niniejszą dyrektywę, do szybkiego podjęcia czynności lub kroków niezbędnych w danej sytuacji.

W tym celu środki będące do dyspozycji właściwych władz obejmują co następuje:

a)           nałożenie na instytucje kredytowe obowiązku utrzymywania funduszy własnych na poziomie przekraczającym poziom minimalny określony w art. 75;

b)           umocnienie uregulowań i strategii wdrożonych w celu spełnienia wymogów art. 22 i 123;

c)           nałożenie na instytucje kredytowe wymogu tworzenia określonych rezerw lub szczególnego traktowania aktywów pod względem wymagań w zakresie funduszy własnych;

d)           nałożenie restrykcji lub ograniczeń na działalność gospodarczą, operacje lub sieć instytucji kredytowych;

e)           zredukowanie ryzyka właściwego działalności, produktom i systemom instytucji kredytowych.

Przyjęcie tych środków jest przedmiotem tytułu V rozdział 1 sekcja 2.

2.         Właściwe władze nakładają szczególny wymóg utrzymywania funduszy własnych na poziomie przekraczającym poziom minimalny określony w art. 75 przynajmniej na te instytucje kredytowe, które wprowadziły nieodpowiednie dla zarządzania ryzykiem i jego pokrycia uregulowania, strategie, procedury i mechanizmy, wobec prawdopodobieństwa, że zastosowanie innych środków samo w sobie nie wzmocni we właściwym czasie tych uregulowań.

ê 2000/12/WE art. 55 ust. 1 (dostosowany)

Artykuł 137

Informacje przedkładane przez spółki holdingowe o profilu mieszanym oraz przedsiębiorstwa zależne tych spółek

1.           Do czasu dalszej koordynacji metod konsolidacji Państwa Członkowskie zapewniają, że w przypadku gdy przedsiębiorstwo dominujące jednej lub więcej instytucji kredytowych jest spółką holdingową o profilu mieszanym, właściwe władze odpowiedzialne za udzielenie zezwolenia tym instytucjom kredytowym i nadzór nad nimi żądają od nich, zwracając się do spółki holdingowej i jej przedsiębiorstw zależnych bezpośrednio lub za pośrednictwem zależnych instytucji kredytowych, przedstawienia wszelkich informacji niezbędnych do wykonywania nadzoru nad zależnymi instytucjami kredytowymi.

ê 2000/12/WE art. 55 ust. 2 (dostosowany)

2.           Państwa Członkowskie zapewniają, że ich właściwe władze mają możliwość przeprowadzania inspekcji na miejscu w celu zweryfikowania informacji otrzymanych od spółek holdingowych o profilu mieszanym i od ich przedsiębiorstw zależnych lub możliwość zlecania takich weryfikacji inspektorom zewnętrznym. Jeżeli spółka holdingowa o profilu mieszanym lub jedno z jej przedsiębiorstw zależnych jest zakładem ubezpieczeń, można również zastosować procedurę przewidzianą w art. 56 ust. 4 Ö 140 ust. 1 Õ. Jeżeli spółka holdingowa o profilu mieszanym lub jedno z jej przedsiębiorstw zależnych umiejscowione są w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym umiejscowione jest przedsiębiorstwo zależne będące instytucją kredytową, inspekcje na miejscu należy przeprowadzać zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 56 ust. 7 Ö 140 ust. 1 Õ.

ê 2002/87/WE art. 29 ust. 9 (dostosowany)

Artykuł 138

Transakcje dokonywane między przedsiębiorstwami należącymi do tej samej grupy a spółkami holdingowymi o działalności mieszanej

1.         Bez uszczerbku dla przepisów tytułu V rozdział 2 sekcja 3 Ö 5 Õ niniejszej dyrektywy Państwa Członkowskie przewidują, że jeżeli przedsiębiorstwo dominujące jednej lub większej liczby instytucji kredytowych jest spółką holdingową o działalności mieszanej, to właściwe władze odpowiedzialne za nadzór nad tymi instytucjami kredytowymi sprawują ogólny nadzór nad transakcjami dokonywanymi między instytucją kredytową a spółką holdingową o działalności mieszanej oraz jej przedsiębiorstwami zależnymi.

2.         Właściwe władze wymagają od instytucji kredytowych wprowadzenia właściwych procesów zarządzania ryzykiem oraz mechanizmów kontroli wewnętrznej, w tym odpowiednich procedur dotyczących sprawozdawczości i rachunkowości w celu ustalenia, zmierzenia, nadzorowania i kontroli transakcji dokonywanych ze spółką holdingową o działalności mieszanej, będącą przedsiębiorstwem dominującym tych instytucji i jej przedsiębiorstwami zależnymi. Właściwe władze wymagają od instytucji kredytowej składania sprawozdań dotyczących wszelkich istotnych transakcji z tymi podmiotami, innymi niż podmioty określone w art. 48 Ö 110 Õ. Procedury te oraz istotne transakcje podlegają kontroli właściwych władz.

Jeżeli transakcje dokonywane między przedsiębiorstwami należącymi do tej grupy stanowią zagrożenie dla sytuacji finansowej instytucji kredytowej, właściwy organ odpowiedzialny za nadzór nad instytucją podejmuje właściwe środki.

ê 2000/12/WE art. 56 ust. 1 - 3 (dostosowany)

Artykuł 139

Środki ułatwiające stosowanie nadzoru skonsolidowanego

1.         Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu zapewnienia, że nie istnieją żadne przeszkody prawne uniemożliwiające Ö wymianę Õ Ö mającą miejsce między Õ przedsiębiorstwami objętymi zakresem nadzoru skonsolidowanego, spółkami holdingowymi o profilu mieszanym i ich przedsiębiorstwami zależnymi oraz przedsiębiorstwami zależnymi określonymi w art. 52 ust. 10 Ö 127 ust. 3 Õ, wzajemną wymianę wszelkich informacji, które miałyby znaczenie do celów sprawowania nadzoru zgodnie z art. 52-55 Ö 124-138 Õ i niniejszym artykułem.

2.         Gdy przedsiębiorstwo dominujące i którekolwiek z jego przedsiębiorstw zależnych będących instytucjami kredytowymi mają siedziby w różnych Państwach Członkowskich, właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego przekazują sobie wszystkie stosowne informacje umożliwiające lub ułatwiające wykonywanie nadzoru skonsolidowanego.

W przypadku gdy właściwe władze Państwa Członkowskiego, w którym umiejscowione jest przedsiębiorstwo dominujące, same nie wykonują nadzoru skonsolidowanego na podstawie art. 53 Ö art. 125 i 126 Õ, mogą one zostać poproszone przez właściwe władze odpowiedzialne za wykonywanie takiego nadzoru o wystąpienie do przedsiębiorstwa dominującego o wszelkie informacje mające znaczenie dla celów nadzoru skonsolidowanego oraz przekazanie ich tym władzom.

3.         Państwa Członkowskie upoważniają swoje właściwe władze do wymiany informacji określonych w ust. 2 pod warunkiem, że w przypadku finansowych spółek holdingowych, instytucji finansowych lub przedsiębiorstw pomocniczych usług bankowych, zbieranie lub posiadanie informacji w żaden sposób nie oznacza, że od właściwych władz wymaga się pełnienia roli nadzorczej w stosunku do tych instytucji lub przedsiębiorstw jako przedsiębiorstw indywidualnych.

Podobnie Państwa Członkowskie upoważniają swoje właściwe władze do wymiany informacji określonych w art. 55 Ö 137 Õ pod warunkiem, że zbieranie lub posiadanie informacji w żaden sposób nie oznacza, że właściwe władze odgrywają rolę nadzorczą w stosunku do spółki holdingowej o profilu mieszanym i tych z jej przedsiębiorstw zależnych, które nie są instytucjami kredytowymi, lub w stosunku do przedsiębiorstw zależnych objętych zakresem art. 52 ust. 10 Ö 127 ust. 3 Õ.

ê 2000/12/WE art 56 ust. 4 - 6 (dostosowany)

Artykuł 140

41.       Gdy instytucja kredytowa, finansowa spółka holdingowa lub spółka holdingowa o profilu mieszanym kontroluje jedno lub więcej przedsiębiorstw zależnych będących zakładami ubezpieczeń lub inne przedsiębiorstwo świadczące usługi inwestycyjne i objęte wymogiem uzyskania zezwolenia, właściwe władze i władze, którym powierzono publiczne zadanie nadzorowania zakładów ubezpieczeń lub innych przedsiębiorstw świadczących usługi inwestycyjne, ściśle ze sobą współpracują. Bez uszczerbku dla ich odpowiednich obowiązków, władze te przekazują sobie informacje mogące uprościć ich zadania i umożliwić nadzór nad działalnością i ogólną sytuacją finansową nadzorowanych przez nie przedsiębiorstw.

52.       Informacje uzyskane w ramach skonsolidowanego nadzoru, w szczególności wszelka wymiana informacji między właściwymi władzami przewidziana w niniejszej dyrektywie, podlegają obowiązkowi dochowania tajemnicy zawodowej zgodnie z definicją określoną w Ö tytule V rozdział 1 sekcja 2 Õ art. 30.

63.       Właściwe władze odpowiedzialne za nadzór skonsolidowany sporządzają wykazy finansowych spółek holdingowych określonych w art. 52 ust. 2 Ö 71 ust. 2 Õ. Wykazy te przekazywane są właściwym władzom pozostałych Państw Członkowskich oraz Komisji.

ê 2000/12/WE art. 56 ust. 7 (dostosowany)

è1 2002/87/WE art. 29 ust. 10

Artykuł 141

7.W przypadku gdy stosując niniejszą dyrektywę właściwe władze danego Państwa Członkowskiego w szczególnych przypadkach pragną sprawdzić informacje dotyczące instytucji kredytowej, finansowej spółki holdingowej, instytucji finansowej, przedsiębiorstwa pomocniczych usług bankowych, spółki holdingowej o profilu mieszanym, przedsiębiorstwa zależnego określonego w art. 55 Ö 137 Õ lub przedsiębiorstwa zależnego określonego w art. 52 ust. 10 Ö 127 ust. 3 Õ, mających siedzibę w innym Państwie Członkowskim, muszą o przeprowadzenie takiej weryfikacji zwracają się do właściwych władz tego Państwa Członkowskiego. Władze otrzymujące taki wniosek muszą go uwzględnić w ramach swoich kompetencji, przeprowadzając weryfikację we własnym zakresie lub umożliwiając jej przeprowadzenie przez władze składające wniosek bądź też umożliwiając jej przeprowadzenie przez biegłego rewidenta lub eksperta.è1 Właściwy organ składający wniosek może, jeżeli wyraża taką wolę, uczestniczyć w weryfikacji, jeżeli nie przeprowadza weryfikacji we własnym zakresie. ç

ê 2000/12/WE art. 56 ust. 8 (dostosowany)

Artykuł 142

8.Bez uszczerbku dla przepisów ich prawa karnego, Państwa Członkowskie zapewniają możliwość nakładania kar lub podejmowania środków mających na celu usunięcie stwierdzonych naruszeń przepisów lub przyczyn takich naruszeń w stosunku do finansowych spółek holdingowych i spółek holdingowych o profilu mieszanym, lub osób efektywnie nimi zarządzających, które naruszają przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne przyjęte w celu wykonania art. 52-55 Ö 124 to 141 Õ oraz niniejszego artykułu. W niektórych przypadkach środki takie mogą wymagać interwencji sądów.

Właściwe władze ściśle ze sobą współpracują, aby zapewnić, że Ö te Õ wyżej wspomniane kary lub środki przynoszą pożądane skutki, szczególnie w przypadku, gdy zarząd lub główna jednostka organizacyjna finansowej spółki holdingowej lub spółki holdingowej o profilu mieszanym nie mieści się w siedzibie zarządu tej spółki.

ê 2002/87/WE art. 29 ust. 11 (dostosowany)

è1 2004/xx/WE art. 3 ust. 10

Artykuł 143

Przedsiębiorstwa dominujące państwa trzeciego

1.         Jeżeli instytucja kredytowa, której przedsiębiorstwo dominujące jest instytucją kredytową lub finansową spółką holdingową, której siedziba znajduje się Ö w państwie trzecim Õ poza Wspólnotą, nie podlega nadzorowi skonsolidowanemu na mocy art. 52 Öart. 125 i 126 Õ, właściwe władze sprawdzają, czy instytucja kredytowa podlega nadzorowi skonsolidowanemu właściwego organu państwa trzeciego, równoważnego organowi podlegającemu zasadom ustanowionym w art. 52 Ö niniejszej dyrektywie Õ.

Sprawdzenia dokonuje, na wniosek przedsiębiorstwa dominującego lub jakiegokolwiek podmiotu objętego regulacją, posiadającego zezwolenie udzielone we Wspólnocie, lub z własnej inicjatywy, właściwy organ, który odpowiadałby za nadzór skonsolidowany, gdyby zastosowano akapit czwarty Ö ust. 3 Õ. Ten właściwy organ zasięga opinii innych właściwych władz, których to dotyczy.

2.         è1 Komisja może nałożyć na Europejski Komitet Bankowy wymóg wydania ç ogólnych wytycznych dotyczących tego, czy uzgodnienia dotyczące nadzoru skonsolidowanego właściwych władz państw trzecich umożliwiają osiągnięcie celów nadzoru skonsolidowanego, określonych w niniejszym rozdziale, w odniesieniu do instytucji kredytowych, których przedsiębiorstwo dominujące posiada siedzibę Ö w państwie trzecim Õ poza Wspólnotą. Komitet poddaje takie wytyczne kontroli oraz uwzględnia wszelkie zmiany wprowadzone do uzgodnień dotyczących skonsolidowanego nadzoru, stosowanych przez takie właściwe władze.

Właściwy organ przeprowadzający weryfikację określoną w Ö ust. 1 Õ akapit Ö pierwszy Õ drugim uwzględnia takie wytyczne. Do tego celu przed podjęciem decyzji właściwy organ zasięga opinii Komitetu.

3.         W przypadku braku takiego równoważnego nadzoru Państwa Członkowskie do instytucji kredytowej stosują przez analogię przepisy art. 52 Ö niniejszej dyrektywy lub umożliwiają właściwym władzom stosowanie innych właściwych technik nadzoru, które umożliwiają osiągnięcie celów nadzoru skonsolidowanego nad instytucjami kredytowymi Õ.

Alternatywnie, Państwa Członkowskie umożliwiają swoim właściwym władzom stosowanie innych właściwych technik nadzoru, które umożliwiają osiągnięcie celów nadzoru skonsolidowanego nad instytucjami kredytowymi.

Metody te ÖTechniki nadzoru Õ uzgadnia Ö , po konsultacjach z innymi właściwymi władzami, których to dotyczy, Õ właściwy organ, który odpowiadałby za nadzór skonsolidowany, po konsultacjach z innymi właściwymi władzami, których to dotyczy.

Właściwe władze mogą w szczególności wymagać utworzenia finansowej spółki holdingowej, której siedziba zarządu znajduje się we Wspólnocie, oraz zastosować przepisy w sprawie nadzoru skonsolidowanego do skonsolidowanej pozycji tej finansowej spółki holdingowej.

Metody Ö Techniki nadzoru Õ muszą Ö być opracowane w ten sposób, aby Õ realizować cele skonsolidowanego nadzoru określone w niniejszym rozdziale i należy o nich powiadamiać inne właściwe władze, których to dotyczy, oraz Komisję.

ò nowy

Sekcja 2

Sprawozdania właściwych władz

Artykuł 144

1.         Właściwe władze ujawniają następujące informacje:

a)           teksty przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych oraz ogólne wytyczne przyjęte w danym Państwie Członkowskim w dziedzinie regulacji ostrożnościowych;

b)           sposoby korzystania z możliwości wyboru opcji i zasad przewidzianych przez prawo wspólnotowe;

c)           ogólne kryteria i metody stosowane podczas weryfikacji i oceny, o których mowa w art. 124;

d)           bez uszczerbku dla przepisów określonych w tytule V rozdział 1 sekcja 2, zsumowane dane statystyczne w zakresie kluczowych aspektów wdrażania zasad ostrożnościowych w każdym Państwie Członkowskim.

Sprawozdania przewidziane w akapicie pierwszym pozwalają na wymierne porównanie metod przyjętych przez właściwe władze różnych Państw Członkowskich.

ROZDZIAŁ 5

SPRAWOZDANIA INSTYTUCJI KREDYTOWYCH

Artykuł 145

1.         Do celów niniejszej dyrektywy instytucje kredytowe ujawniają, i podają do publicznej wiadomości, informacje określone w załączniku XII część 2, bez uszczerbku dla przepisów określonych w art. 146.

2.         Na podstawie rozdziału 2 sekcja 3 ppkt 2 i 3 oraz art. 105 fakt uznania przez właściwe władze instrumentów i metod określonych w załączniku XII część 3 podawany jest do wiadomości publicznej przez instytucje kredytowe.

3.         Instytucje kredytowe przyjmują formalną strategię w celu spełnienia wymogów w zakresie sprawozdawczości, określonych w ust. 1 i 2, oraz dysponują strategiami w zakresie oceny adekwatności sprawozdań, łącznie z ich weryfikacją i częstotliwością.

Artykuł 146

1.         Niezależnie od art. 145 właściwe władze zezwalają instytucjom kredytowym na nieprzedstawianie jednego lub więcej sprawozdań wyszczególnionych w załączniku XII część 2, jeśli dana instytucja kredytowa stwierdzi, że informacji zawartych w takich sprawozdaniach, nie uznaje się, w świetle kryterium określonego w załączniku XII część 1 pkt 1, za istotne.

2.         Niezależnie od art. 145 właściwe władze zezwalają instytucjom kredytowym na niepublikowanie jednej lub więcej informacji wyszczególnionych w załączniku XII część 2 i 3, jeśli dana instytucja kredytowa stwierdzi, że informacje takie zawierałyby elementy, które, w świetle kryterium określonego w załączniku XII część 1 pkt 2 i 3, mogą zostać uznane za prawnie zastrzeżone lub poufne.

3.         W wyjątkowych przypadkach określonych w ust. 2 instytucja kredytowa, której to dotyczy, podaje w swoich sprawozdaniach, że poszczególne informacje nie są ujawnione, podaje powód ich nieujawnienia oraz publikuje bardziej ogólną informację na temat kwestii objętej wymogiem sprawozdawczości.

Artykuł 147

1.         Instytucje kredytowe publikują sprawozdania wymagane na mocy art. 145 przynajmniej raz w roku. Sprawozdania publikuje się najszybciej, jak to możliwe.

2.         Instytucje kredytowe ustalają również, czy publikacja częstsza niż przewidziana w ust. 1 jest niezbędna w świetle kryteriów ustanowionych w załączniku XII część 1 pkt 4.

Artykuł 148

1.         Właściwe władze zezwalają instytucjom kredytowym na określenie właściwego środka przekazu, miejsca publikacji i środków weryfikacji w celu skutecznego spełnienia określonych w art. 145 wymogów dotyczących sprawozdawczości. W miarę możliwości wszystkie sprawozdania powinny ukazywać się za pośrednictwem jednego środka przekazu lub w jednym miejscu.

2.         Równoważne sprawozdania, których instytucje kredytowe dokonały w celu spełnienia wymogów w zakresie księgowości, notowań lub innych, mogą zostać uznane za spełniające wymogi art. 145. Jeśli sprawozdania, o których mowa, nie są częścią sprawozdań finansowych, instytucje kredytowe precyzują, gdzie można je znaleźć.

Artykuł 149

Niezależnie od art. 146-148 Państwa Członkowskie dają właściwym władzom prawo do wymagania od instytucji kredytowych:

a)           sporządzenia jednego lub więcej sprawozdań określonych w załączniku XII część 2 i 3;

b)           opublikowania jednego lub więcej sprawozdań częściej niż raz do roku oraz ustalenia ostatecznych terminów publikacji;

c)           korzystania ze środków przekazu i miejsc publikacji, innych niż przewidziane dla sprawozdań finansowych;

d)           używania szczególnych środków weryfikacji w stosunku do sprawozdań nieobjętych ustawową kontrolą.

ê 2004/xx/WE art. 3 ust. 11

-----

ê 2000/12/WE

TYTUŁ VI

UPRAWNIENIA WYKONAWCZE

ê 2000/12/WE art. 60 (dostosowany)

ð nowy

Artykuł 150

Dostosowania techniczne

1.           Bez uszczerbku dla przepisów w zakresie funduszy własnych sprawozdania określonego w art. 34 ust. 3 akapit drugi, ð dla wniosku, który Komisja ma przedłożyć zgodnie z art. 62 ï dostosowania techniczne ð zmiany ï w następujących dziedzinach przyjmuje się zgodnie z trybem postępowania Ö , o którym mowa Õ określonym w Ö art. 151 Õ ust. 2:

a)       objaśnianie definicji w celu uwzględnienia nowych zjawisk na rynkach finansowych przy stosowaniu niniejszej dyrektywy;

b)      objaśnianie definicji w celu zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy we Wspólnocie;

c)       dostosowywanie terminologii i formułowanie definicji stosownie do kolejnych aktów dotyczących instytucji kredytowych i spraw pokrewnych;

definicja «Strefy A» w art. 1 ust. 14,

definicja «banków rozwoju wielostronnego» w art. 1 ust. 19,

d)      zmiany w wykazie w art. 2

e)       zmiana kwoty kapitału założycielskiego określonego w art. Ö 9 Õ 5, aby uwzględnić nowe zjawiska natury gospodarczej i pieniężnej;

f)       rozszerzanie wykazu określonego w art. Ö 23 i 24 Õ 18 i 19 i zamieszczonego w załączniku I lub dostosowanie terminologii stosowanej w tym wykazie do nowych zjawisk zachodzących na rynkach finansowych;

g)      określanie obszarów, w których właściwe władze mają obowiązek wymiany informacji wymienionych w art. Ö 42 Õ 28;

h)      ðzmiany w art. 56-67 w celu uwzględnienia nowych zjawisk w standardach rachunkowości lub wymogach określonych w prawie wspólnotowym; ï

i)       zmiana Ö wykazu Õ definicji aktywów Ö klas ekspozycji Õ wymienionych w art. 43 Ö art. 79 i 86 Õ, aby uwzględnić nowe zjawiska na rynkach finansowych,

j)       ðkwota określona w art. 79 ust. 2 lit. c) i w art. 86 ust. 4 lit. a) w celu uwzględnienia skutków inflacji; ï

k)      wykaz i klasyfikacja pozycji pozabilansowych w załącznikach II i IV oraz zasady traktowania tych pozycji określonych w art. 42, 43 i 44 oraz w załączniku III ð przy określaniu wartości ekspozycji do celów tytułu V rozdział 2 sekcja 3 ï;

l)       ð dostosowanie przepisów w załącznikach V-XII w celu uwzględnienia nowych zjawisk zachodzących na rynkach finansowych, w szczególności związanych z nowymi produktami finansowymi, lub w standardach rachunkowości bądź w wymogach określonych w prawie wspólnotowym; ï

Ö 2.     Komisja może przyjąć następujące środki wykonawcze zgodnie z procedurą określoną w art. 151. Õ

a)       ð określenie wielkości nagłych i nieoczekiwanych zmian poziomu stóp procentowych, o których mowa w art. 124 ust. 5; ï

b)      czasowe obniżanie minimalnego poziomu współczynnika Ö funduszy własnych Õokreślonego w art. 47 Ö 75 Õ wag ryzyka określonych w art. 43 Ö tytule V rozdział 2 sekcja 3 Õ, aby uwzględnić pewne okoliczności szczególne;

c)       ð bez uszczerbku dla przepisów dotyczących sprawozdania, określonych w art. 119 ï, objaśnianie wyłączeń przewidzianych w art. 49 ust. 5-10 Ö 111 ust. 4, art. 113, 115 i 116 Õ;

d)      ð określenie kluczowych aspektów, w zakresie których ujawniane są zsumowane dane statystyczne zgodnie z art. 144 ust. 1 lit. d); ï

e)       ð określenie formatu, struktury, spisu treści i daty corocznej publikacji sprawozdań przewidzianych w art. 114; ï

ê 2004/xx/WE art. 3 ust. 12 (dostosowany)

Artykuł 151

1.           Komisję wspiera Europejski Komitet ds. Bankowości utworzony decyzją Komisji 2004/10/WE (zwany dalej „Komitetem”), który składa się z przedstawicieli Państw Członkowskich i któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.

2.           W przypadku odniesień do niniejszego ustępu Ö artykułu Õ, stosuje się Ö procedurę „komitologii” określoną w Õ art. 5 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów art. 7 ust. 3 i art. 8 tej decyzji.

Okres przewidziany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi trzy miesiące.

ê 2000/12/WE

TYTUŁ VII

PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE

ROZDZIAŁ 1

PRZEPISY PRZEJŚCIOWE

ê 2000/12/WE art. 60 ust. 2 (dostosowany)

Artykuł 61

Przepisy przejściowe dotyczące art. 36

Dania może zezwolić swoim hipotecznym instytucjom kredytowym utworzonym przed dniem 1 stycznia 1990 r. w formie spółdzielni lub funduszy, a przekształconym w spółki akcyjne, aby nadal zaliczały do funduszy własnych zobowiązania solidarne członków spółdzielni lub kredytobiorców określonych w art. 36 ust. 1, przy czym należności od tych kredytobiorców traktuje się tak samo jak wyżej wymienione zobowiązania solidarne, pod warunkiem że przestrzegane są następujące limity:

a)         podstawę obliczania tej części zobowiązań solidarnych kredytobiorców, która zakwalifikowana jest do funduszy własnych, stanowi suma pozycji określonych w art. 34 ust. 2 pkt 1 i 2, pomniejszona o pozycje określone w art. 34 ust. 2 pkt 9, 10 i 11;

b)         podstawa obliczania obowiązująca w dniu 1 stycznia 1991 r. lub, w przypadku przekształcenia danej instytucji w terminie późniejszym, w dniu tego przekształcenia, stanowi maksymalną podstawę obliczenia. Podstawa obliczenia nigdy nie może przewyższać tej maksymalnej podstawy

c)         od dnia 1 stycznia 1997 r. maksymalną podstawę obliczenia obniża się o kwotę połowy wpływów z każdej nowej emisji kapitału w rozumieniu definicji określonej w art. 34 ust. 2 pkt 1, która przeprowadzana jest po tej dacie;

d)         maksymalna kwota zobowiązań solidarnych kredytobiorców zaliczona do funduszy własnych nie może nigdy przewyższać:

            50% w 1991 r. i 1992 r,

            45% w 1993 r. i 1994 r,

            40% w 1995 r. i 1996 r,

            35% w 1997 r.

            30% w 1998 r.

            20% w 1999 r.

            10% w 2000 r., oraz

            0% po dniu 1 stycznia 2001 r., podstawy obliczania.

ê 2000/12/WE

Artykuł 62

Przepisy przejściowe dotyczące art. 43

1. Do dnia 31 grudnia 2006 r. właściwe władze Państw Członkowskich mogą upoważnić swoje instytucje kredytowe do stosowania wagi ryzyka 50 % w stosunku do kredytów w pełni i całkowicie zabezpieczonych w stopniu zadowalającym dla tych władz hipotekami ustanowionymi na budynkach biurowych lub wielofunkcyjnych nieruchomościach handlowo-usługowych położonych na terytorium tych Państw Członkowskich, które zezwalają na stosowanie tej wagi ryzyka 50 % pod następującymi warunkami:

i)          waga ryzyka 50% stosuje się do tej części kredytu, która nie przekracza limitu obliczonego zgodnie z lit. a) lub b):

a)      a) 50% rynkowej wartości danej nieruchomości.

         Rynkowa wartość nieruchomości musi być obliczona przez dwóch niezależnych rzeczoznawców dokonujących niezależnej wyceny w chwili udzielania kredytu. Podstawą udzielenia kredytu musi być niższa z dwóch wyliczonych wartości.

         Nieruchomość podlega ponownej wycenie przeprowadzanej przez jednego rzeczoznawcę przynajmniej raz do roku. W przypadku kredytów nieprzekraczających 1 mln EUR oraz 5% funduszy własnych instytucji kredytowej nieruchomość podlega wycenie co trzy lata przez jednego rzeczoznawcę;

b)      50% rynkowej wartości nieruchomości lub 60% wartości bankowo-hipotecznej, wybierając wartość niższą, w tych Państwach Członkowskich, które przepisami ustawowymi lub wykonawczymi ustanowiły rygorystyczne kryteria obliczania wartości bankowo-hipotecznej.

         Wartość bankowo-hipoteczna oznacza wartość nieruchomości ustaloną przez rzeczoznawcę, który dokonuje rozsądnej oceny przyszłych możliwości zbycia nieruchomości przy uwzględnieniu tych cech nieruchomości, które są możliwe do utrzymania w dłuższym okresie, warunków rynkowych normalnych i lokalnych, obecnego wykorzystania nieruchomości oraz stosownych alternatywnych sposobów jej wykorzystania. Przy określaniu wartości bankowo-hipotecznej nie są brane pod uwagę elementy spekulacyjne. Wartość bankowo-hipoteczną należy udokumentować w sposób przejrzysty i jasny.

         Przynajmniej co trzy lata, a także każdorazowo, gdy nastąpi spadek wartości rynkowych przewyższający 10%, należy dokonać ponownej oceny wartości bankowo - hipotecznej, w szczególności zasadniczych założeń dotyczących rozwoju danego rynku.

            Zarówno w lit. a), jak i b) termin «wartość rynkowa» oznacza cenę, za którą nieruchomość może być sprzedana na podstawie umowy cywilnej zawartej między chętnym sprzedawcą a niezależnym nabywcą w dniu wyceny, przy założeniu, że zamiar sprzedaży został podany do publicznej wiadomości na rynku, że warunki rynkowe pozwalają na uporządkowany tryb sprzedaży, że dla negocjacji w sprawie sprzedaży przewidziany jest czas normalny dla nieruchomości tego rodzaju;

ii)         waga ryzyka 100% stosuje się do tej części kredytu, która przekracza limity wymienione w lit. i);

iii)        nieruchomość musi być użytkowana lub oddana w najem przez właściciela.

Akapit pierwszy nie stanowi przeszkody dla właściwych władz Państwa Członkowskiego, które stosuje na swoim terytorium wyższą wagę ryzyka w dopuszczeniu, zgodnie z powyższymi warunkami wagi ryzyka 50% w stosunku do tych rodzajów kredytów na terytorium tych Państw Członkowskich, które dopuszczają wagę ryzyka 50%.

Właściwe władze Państw Członkowskich mogą zezwolić swoim instytucjom kredytowym na stosowanie wagi ryzyka 50% w stosunku do kredytów niespłaconych do dnia 21 lipca 2000 r., pod warunkiem spełnienia warunków wymienionych w niniejszym ustępie. W takim przypadku nieruchomość wycenia się zgodnie z kryteriami wyceny określonymi powyżej, nie później niż do dnia 21 lipca 2003 r.

Kredyty udzielone przed dniem 31 grudnia 2006 r. objęte są wagą ryzyka 50% aż do terminu ich zapadalności, o ile instytucja kredytowa zobowiązana jest do przestrzegania warunków umowy.

Do dnia 31 grudnia 2006 r. właściwe władze Państw Członkowskich mogą upoważnić swoje instytucje kredytowe do stosowania wagi ryzyka 50% również w stosunku do kredytów w pełni i całkowicie zabezpieczonych w stopniu zadowalającym dla tych władz akcjami fińskich przedsiębiorstw budownictwa mieszkaniowego działających na mocy fińskiej ustawy o przedsiębiorstwach mieszkaniowych z 1991 r. lub późniejszych równoważnych aktów prawnych, pod warunkiem spełnienia warunków określonych w niniejszym ustępie.

Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o korzystaniu przez nie z niniejszego ustępu.

2. Państwa Członkowskie mogą stosować wagę ryzyka 50% w stosunku do transakcji leasingu nieruchomości zawartych przed dniem 31 grudnia 2006 r., które dotyczą nieruchomości przeznaczonych na cele gospodarcze w tym państwie, w którym znajduje się siedziba zarządu, a uregulowane są przepisami ustawowymi, według których leasingodawca zachowuje pełny tytuł własności do nieruchomości będącej przedmiotem transakcji, dopóki leasingobiorca nie zrealizuje posiadanej opcji zakupu. Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o korzystaniu przez nie z przepisów niniejszego ustępu.

3. Artykuł. 43 ust. 3 nie ma wpływu na uznawanie przez właściwe władze zawartych dwustronnych umów kompensowania przez odnowienie w odniesieniu do:

– Belgii, przed dniem 23 kwietnia 1996 r.,

– Danii, przed dniem 1 czerwca 1996 r.,

– Niemiec, przed dniem 30 października 1996 r.,

– Grecji, przed dniem 27 marca 1997 r.,

– Hiszpanii, przed dniem 7 stycznia 1997 r.,

– Francji, przed dniem 30 maja 1996 r.,

– Irlandii, przed dniem 27 czerwca 1996 r.,

– Włoch, przed dniem 30 lipca 1996 r.,

– Luksemburga, przed dniem 29 maja 1996 r.,

– Niderlandów, przed dniem 1 lipca 1996 r.,

– Austrii, przed dniem 30 grudnia 1996 r.,

– Portugalii, przed dniem 15 stycznia 1997 r.,

– Finlandii, przed dniem 21 sierpnia 1996 r.,

– Szwecji, przed dniem 1 czerwca 1996 r.,

– Zjednoczonego Królestwa, przed dniem 30 kwietnia 1996 r.

Artykuł 63

Przepisy przejściowe dotyczące art. 47

1. Instytucja kredytowa, która w terminie do dnia 1 stycznia 1991 r. nie osiągnęła minimalnego współczynnika na poziomie 8 %, określonego w art. 47 ust. 1, musi stopniowo, kolejnymi etapami, zbliżyć się do tego poziomu. Do czasu osiągnięcia tego celu instytucja nie może pozwolić na ponowne obniżenie się współczynnika. Jakiekolwiek fluktuacje współczynnika powinny mieć charakter tymczasowy, przy czym należy powiadomić właściwe władze o przyczynach takiej fluktuacji.

ê 2000/12/WE, art. 62 ust. 2 i 3 (dostosowany)

2. Przez okres nie dłuższy niż pięć lat od dnia 1 stycznia 1993 r. Państwa Członkowskie mogą nadawać wagę ryzyka 10% obligacjom określonym w art. 22 ust. 4 dyrektywy Rady 85/611/EWG i mogą utrzymywać taką wagę dla instytucji kredytowych wówczas, gdy i jeśli uznają to za niezbędne dla uniknięcia poważnych zakłóceń działania rynków tych państw. Takie wyjątki zgłasza się Komisji.

3. Przez okres nie dłuższy niż siedem lat od dnia 1 stycznia 1993 r. art. 47 ust. 1 nie ma zastosowania do Banku Rolnego Grecji. Jednakże, bank ten musi zbliżyć się do poziomu określonego w art. 47 ust. 1 kolejnymi etapami, zgodnie z metodą opisaną w ust. 1 niniejszego artykułu.

ê 2000/12/WE (dostosowany)

è1 2004/xx/WE art. 3 ust. 13

Artykuł 64

Przepisy przejściowe dotyczące art. 49

1. Jeśli w dniu 5 lutego 1993 r. instytucja kredytowa już posiadała ryzyko lub zaangażowania przewyższające limit ekspozycji lub łączny limit ekspozycji ustanowiony w art. 49, odpowiednie władze wymagają od tej instytucji podjęcia działań w celu obniżenia tego kredytu lub kredytów do poziomu limitów ustanowionych w art. 49.

2. Proces obniżania tego zaangażowania lub ekspozycji do poziomu obowiązujących limitów jest opracowany, przyjęty, wykonany i przeprowadzony do końca w ciągu okresu uznanego przez odpowiednie władze za zgodny z zasadami bezpiecznego zarządzania i uczciwej konkurencji. Właściwe władze powiadamiają Komisję i è1 Europejski Komitet Bankowy ç o przyjętym harmonogramie ogólnego procesu.

3. Instytucja kredytowa nie może podjąć żadnych działań powodujących przekroczenie przez zaangażowania określone w ust. 1 wysokości z dnia 5 lutego 1993 r.

4. Okres stosowany zgodnie z ust. 2 wygasa nie później niż do dnia 31 grudnia 2001 r. Zaangażowania o dłuższym terminie zapadalności, w przypadku których instytucja kredytowa jest obowiązana do przestrzegania warunków umownych, mogą trwać nadal do terminu ich zapadalności.

ê 2000/12/WE art. 64 ust. 5-7 (nowy)

è1 2004/xx/WE art. 3 ust.13

5. Do dnia 31 grudnia 1998 r. Państwa Członkowskie mogą podwyższyć limit ustanowiony w art. 49 ust. 1 do 40% oraz limit ustanowiony w art. 49 ust. 2 do 30%. W takich przypadkach, z zastrzeżeniem ust. 1-4 ostateczny termin dla obniżenia ekspozycji istniejących na koniec tego okresu do poziomu limitów ustanowionych w art. 49 upływa dnia 31 grudnia 2001 r.

6. Jedynie w przypadku instytucji kredytowych, których fundusze własne nie przekraczają 7 mln EUR Państwa Członkowskie mogą przedłużyć o pięć lat limity czasowe ustanowione w ust. 5. Państwa Członkowskie korzystające z możliwości przewidzianej w niniejszym ustępie podejmują środki, aby zapobiec zniekształceniom konkurencji i powiadamiają o nich Komisję i è1 Europejski Komitet Bankowy ç .

7. W przypadkach określonych w ust. 5 i 6 ryzyko można uznać za koncentrację, jeśli jego wartość stanowi co najmniej 15% funduszy własnych.

ê 2000/12/WE art. 64 ust. 8 (dostosowany)

8. Do dnia 31 grudnia 2001 r. Państwa Członkowskie mogą ustalić, że zgłoszenia w zakresie wysokiego ryzyka przedkładane są przynajmniej dwa razy do roku, zamiast z częstotliwością określoną w art. 48 ust. 2 tiret drugie.

ê 2000/12/WE art. 64 ust. 9

9. Państwa Członkowskie mogą w całości lub w części wyłączyć stosowanie art. 49 ust. 1, 2 i 3 zaangażowania instytucji kredytowych w postaci kredytów hipotecznych określonych w art. 62 ust. 1, udzielonych przed dniem 1 stycznia 2002 r. oraz transakcji leasingu nieruchomości określonych w art. 62 ust. 2, zawartych przed dniem 1 stycznia 2002 r., przy czym w obu przypadkach wyłączenie stosuje się do 50% wartości danej nieruchomości.

Podobne zasady stosuje się do kredytów zabezpieczonych w stopniu zadowalającym dla właściwych władz akcjami fińskich przedsiębiorstw budownictwa mieszkaniowego działających na mocy fińskiej ustawy o przedsiębiorstwach mieszkaniowych z 1991 r. lub późniejszych równoważnych aktów prawnych, które to kredyty są podobne do kredytów hipotecznych określonych w akapicie pierwszym.

ê 2000/12/WE art. 65 (dostosowany)

Artykuł 65

Przepisy przejściowe dotyczące art. 51

Instytucje kredytowe, które w dniu 1 stycznia 1993 r. przekraczały limity ustanowione w art. 51 ust. 1 i 2, mają obowiązek dostosowania się do nich do dnia 1 stycznia 2003 r.

ò nowy

Artykuł 152

1.         Instytucje kredytowe obliczające kwoty ekspozycji ważone ryzykiem zgodnie z art. 84-89 lub stosujące kompleksowe metody pomiaru zgodnie, określone w art. 105, do obliczania ich wymogów kapitałowych z tytułu ryzyka operacyjnego, utrzymują podczas pierwszego, drugiego i trzeciego okresu dwunastomiesięcznego po dacie określonej w art. 157 fundusze własne o wartości, zawsze wyższej lub równej kwocie wskazanej w ust. 2, 3 i 4.

2.         W odniesieniu do pierwszego okresu dwunastomiesięcznego, o którym mowa w ust. 1, kwota funduszy własnych wynosi 95% łącznej kwoty minimalnej funduszy własnych, której utrzymanie przez instytucje kredytowe jest wymagane podczas tego okresu zgodnie z art. 4 dyrektywy 93/6/EWG, gdyż dyrektywa ta jak również dyrektywa 2000/12/WE obowiązywały przed datą określoną w art. 157 niniejszej dyrektywy.

3.         W odniesieniu do drugiego okresu dwunastomiesięcznego, o którym mowa w ust. 1, kwota funduszy własnych wynosi 90% łącznej kwoty minimalnej funduszy własnych, której utrzymanie przez instytucje kredytowe jest wymagane podczas tego okresu zgodnie z art. 4 dyrektywy 93/6/EWG, gdyż dyrektywa ta jak również dyrektywa 2000/12/WE obowiązywały przed datą określoną w art. 157 niniejszej dyrektywy.

4.         W odniesieniu do trzeciego okresu dwunastomiesięcznego, o którym mowa w ust. 1, kwota funduszy własnych wynosi 80% łącznej kwoty minimalnej funduszy własnych, której utrzymanie przez instytucje kredytowe jest wymagane podczas tego okresu zgodnie z art. 4 dyrektywy 93/6/EWG, gdyż dyrektywa ta jak również dyrektywa 2000/12/WE obowiązywały przed datą określoną w art. 157 niniejszej dyrektywy.

5.         Spełnienie wymogów określonych w ust. 1-4 następuje na podstawie kwot funduszy własnych w pełni skorygowanych w celu uwzględnienia różnic w obliczaniu funduszy własnych zgodnie z dyrektywą 2000/12/WE i dyrektywą 93/6/EWG, gdyż dyrektywy te obowiązywały przed datą określoną w art. 157 niniejszej dyrektywy oraz przed stosowaniem metody obliczania funduszy własnych zgodnie z niniejszą dyrektywą wynikającej ze sposobu ujęcia współczynnika straty oczekiwanej i straty nieoczekiwanej zgodnego z art. 84-89 niniejszej dyrektywy.-

6.         Do celów ust. 1-5 niniejszego artykułu stosuje się art. 68-73.

7.         Do dnia 31 grudnia 2007 r. instytucje kredytowe mogą uznawać artykuły ustanawiające metodę standardową określoną w tytule V rozdział 2 sekcja 3 ppkt 1 za zastąpione art. 42-46 dyrektywy 2000/12/WE, gdyż artykuły te obowiązywały przed datą określoną w art. 157.

8.         W przypadku wykorzystania możliwości, o której mowa w ust. 7, w odniesieniu do przepisów dyrektywy 2000/12/WE obowiązuje, co następuje:

a)       przepisy wyżej wymienionej dyrektywy, o których mowa w art. 42-46, stosuje się, gdyż obowiązywały przed datą określoną w art. 157;

b)      „wartość ważona ryzykiem”, o której mowa w art. 42 ust. 1 wyżej wymienionej dyrektywy oznacza „kwotę ekspozycji ważoną ryzykiem”;

c)       kwoty wyliczone zgodnie z art. 42 ust. 2 wyżej wymienionej dyrektywy oznaczają „kwoty ekspozycji ważone ryzykiem;

d)      „kredytowe instrumenty pochodne” są ujęte w wykazie pozycji pełnego ryzyka w załączniku II wyżej wymienionej dyrektywy;

e)       metodę obliczania określoną w art. 43 ust. 3 wyżej wymienionej dyrektywy stosuje się w odniesieniu do instrumentów pochodnych wyszczególnionych w załączniku IV wyżej wymienionej dyrektywy bez względu na to, czy są one bilansowe czy pozabilansowe, a kwoty wyliczone w oparciu o metodę określoną w wyżej wymienionym załączniku uznaje się za kwoty ekspozycji ważone ryzykiem;

9.         W przypadku wykorzystania opcji, o której mowa w ust. 7, w odniesieniu do metod obliczania ekspozycji, dla których używa się metody standardowej, obowiązuje, co następuje:

a)       tytuł V rozdział 2 sekcja 3 ppkt 3 odnoszący się do uznawania złagodzenia ryzyka kredytowego nie ma zastosowania;

b)      tytuł V rozdział 2 sekcja 3 ppkt 4 odnoszący się do traktowania sekurytyzacji może zostać wyłączony ze stosowania przez właściwe władze;

b)      następujące przepisy załącznika XII ustanawiające dla instytucji kredytowych wymogi w zakresie sprawozdawczości nie mają zastosowania:

i)       część 2 pkt 4 lit. b),

ii)      część 2 pkt 6,

iii)     część 2 pkt 10.

10.       W przypadku wykorzystania opcji, o której mowa w ust. 7, wymogi kapitałowe z tytułu ryzyka operacyjnego zgodnie z art. 75 lit. e) pomniejsza się o wskaźnik procentowy równy stosunkowi wartości ekspozycji instytucji kredytowych, dla których kwoty ekspozycji ważone ryzykiem oblicza się zgodnie ze opcją, o której mowa w ust. 7, do łącznej wartości ich ekspozycji.

11.       W przypadku gdy instytucja kredytowa wylicza kwoty ekspozycji ważone ryzykiem dla wszystkich swoich ekspozycji zgodnie z możliwością, o której mowa w ust. 7, art. 48-50 dyrektywy 2000/12/WE odnoszące się do wysokiego ryzyka mogą mieć zastosowanie, jako że obowiązywały przed datą określoną w art. 157;

12.         Kiedy stosuje się opcję, o której mowa w ust. 7, odniesienia do art. 46-52 niniejszej dyrektywy należy rozumieć jako odniesienia do art. 42-46 dyrektywy 2000/12/WE, gdyż artykuły te obowiązywały przed datą określoną w art. 157.

Artykuł 153

Do dnia 31 grudnia 2012 r. właściwe władze mogą, przy obliczaniu kwot ekspozycji ważonych ryzykiem dla ekspozycji wynikających z transakcji wynajmu nieruchomości dotyczącego budynków biurowych lub nieruchomości handlowo-usługowych położonych na ich obszarze i spełniających kryteria ustanowione w załączniku VI część 1 pkt 51, zezwolić na stosowanie wagi ryzyka 50% bez stosowania przepisów załącznika VI część 1 pkt 55 i 56.

Do dnia 31 grudnia 2010 r. właściwe władze mogą, w celu określenia zabezpieczonej części przeterminowanego kredytu do celów załącznika VI, uznać zabezpieczenie rzeczowe inne niż zabezpieczenie kwalifikujące się w ramach art. 90-93.

Artykuł 154

1.           Wymogi określone w art. 84 ust. 3 i 4 obowiązują od dnia 31 grudnia 2009 r.

2.           Do dnia 31 grudnia 2010 r. ważona zaangażowaniem średnia wartość LGD dla wszystkich ekspozycji detalicznych zabezpieczonych nieruchomościami mieszkalnymi i nieobjętych gwarancjami Skarbu Państwa nie może wynosić mniej niż 10 %.

3.           Do dnia 31 grudnia 2017 r. właściwe władze Państw Członkowskich mogą znieść obowiązek stosowania metody IRB w stosunku do niektórych ekspozycji kapitałowych utrzymywane na dzień 31 grudnia 2007 r.

Pozycję zwolnioną ze stosowania tej metody mierzy się jako liczbę akcji przypadającą na ten dzień, powiększoną o dodatkowe akcje, których własność wynika bezpośrednio z posiadania udziału kapitałowego, pod warunkiem że nie powoduje to wzrostu proporcjonalnego udziału własnościowego w portfelu spółki.

Jeśli nabycie akcji powoduje wzrost proporcjonalnego udziału własnościowego w danym pakiecie udziałów, część pakietu stanowiąca nadwyżkę nie podlega wspomnianemu wyżej zwolnieniu. Zwolnienie to nie obejmuje również pakietów, które początkowo podlegały zwolnieniu, ale zostały sprzedane, a następnie odkupione.

Ekspozycje w papierach kapitałowych objęte niniejszym przepisem przejściowym podlegają wymogom kapitałowym wyliczanym zgodnie z tytułem V rozdział 2 sekcja 3 ppkt 1.

4.           Do dnia 31 grudnia 2011 r. właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego mogą w stosunku do ekspozycji korporacyjnych ustalić okres przeterminowania, liczony w dniach, do którego stosują się wszystkie instytucje kredytowe podlegające ich kompetencji zgodnie z definicją niewykonania zobowiązań określoną w załączniku VII część 4 pkt 44, odnoszącą się do ekspozycji wobec przedsiębiorstw w obrębie danego Państwa Członkowskiego. Okres ten obejmuje od 90 do 180 dni, jeśli jest to w danych warunkach właściwe. W odniesieniu do ekspozycji wobec tego typu kontrahentów znajdujących się na terenie innych Państw Członkowskich właściwe władze ustalają okres przeterminowania w ten sposób, aby nie był on dłuższy niż okres przeterminowania ustalony przez właściwe władze danego Państwa Członkowskiego.

5.           W odniesieniu do okresu obserwacji, o którym mowa w załączniku VII część 4 pkt 66, Państwa Członkowskie mogą zezwolić instytucjom kredytowym, które nie posiadają zezwolenia na posługiwanie się własnymi oszacowaniami LGD lub współczynnika konwersji, na korzystanie w chwili wdrażania metody IRB, ale najpóźniej w dniu 31 grudnia 2007 r., z danych obejmującymi okres dwóch lat. Okres objęty obserwacją, będzie wzrastał każdego roku o rok aż do dnia 31 grudnia 2010 r.

6.           W odniesieniu do okresu obserwacji, o którym mowa w załączniku VII część 4 pkt 71, 85 i 94, Państwa Członkowskie mogą zezwolić instytucjom kredytowym na korzystanie w chwili wdrażania metody IRB, ale najpóźniej w dniu 31 grudnia 2007 r., z danych obejmującymi okres dwóch lat. Okres objęty obserwacją, będzie wzrastał każdego roku o rok aż do dnia 31 grudnia 2010 r.

Artykuł 155

Do dnia 31 grudnia 2012 r. w odniesieniu do przedsiębiorstw inwestycyjnych, których miernik dla obszarów działalności związanych z działalnością dealerską stanowi co najmniej 50 % całkowitej wielkości wskaźników dla wszystkich rodzajów działalności, obliczonych zgodnie z załącznikiem X część 2 pkt 1-8, Państwa Członkowskie mogą do tego obszaru działalności „działalność dealerska” zastosować wartość procentową równą 15 %.

ê 2000/12/WE

ROZDZIAŁ 2

PRZEPISY KOŃCOWE

ò nowy

Artykuł 156

Komisja, we współpracy z Państwami Członkowskimi i przy uwzględnieniu wkładu Europejskiego Banku Centralnego, okresowo sprawdza, czy niniejsza dyrektywa, traktowana jako całość łącznie z dyrektywą [93/6/EWG], wpływa znacząco na cykl ekonomiczny oraz, w świetle wyników tej analizy, rozważa zasadność podjęcia środków naprawczych.

W oparciu o tą analizę oraz przy uwzględnieniu wkładu Europejskiego Banku Centralnego Komisja sporządza dwuletnie sprawozdanie i przedkłada je Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wraz z odpowiednimi wnioskami.

Artykuł 157

1.         Państwa Członkowskie przyjmują i publikują najpóźniej do dnia 31 grudnia 2006 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do zapewnienia zgodności z przepisami art. 4, 22, 57, 61, 62, 63, 64, 66, 68-106, 108, 110-115, 117- 119, 123- 127, 129- 132, 133, 136, 144- 149, 152-155 oraz załączników II, III, V-XII. Następnie Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę zgodności między tymi przepisami a przepisami niniejszej dyrektywy.

Niezależnie od ust. 2 Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 31 grudnia 2006 r.

Wspomniane przepisy powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji. Powinny one również zawierać oświadczenie, że odniesienia w istniejących przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych do dyrektyw uchylonych przez niniejszą dyrektywę traktuje się jako odniesienia do niniejszej dyrektywy. Państwa Członkowskie określają, w jaki sposób należy wprowadzić takie odniesienie i jak należy sformułować wspomniane oświadczenie.

Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

2.         Państwa Członkowskie stosują najpóźniej do dnia 31 grudnia 2007 r., i nie wcześniej, przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do zapewnienia zgodności z przepisami art. 87 ust. 9 i art. 105.

ê 2000/12/WE art. 66 (dostosowany)

Artykuł 66

Powiadamianie Komisji

Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

ê 2000/12/WE art. 67 (dostosowany)

Artykuł 158

1. Ö Niniejszym Õ uchyla się dyrektywy 73/183/EWG, 77/780/EWG, 89/299/EWG, 89/646/EWG, 89/647/EWG, 92/30/EWG i 92/121/EWG, dyrektywę 2000/12/WE Ö dyrektywę 2000/12/EC Õ zmienioną dyrektywami wymienionymi w części A załącznika V Ö XV Õ, bez uszczerbku dla zobowiązań Państw Członkowskich dotyczących harmonogramu transpozycji wspomnianych dyrektyw wymienionego w części B załącznika V Ö XV Õ.

2. Odniesienia do dyrektyw, które utraciły moc, traktowane są jak odniesienia do niniejszej dyrektywy i odczytywane są zgodnie z tabelą zgodności w załączniku VI Ö XVI Õ.

ê 2000/12/WE art. 68 (dostosowany)

Artykuł 159

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Ö Unii Europejskiej Õ Wspólnot Europejskich.

ê 2000/12/WE art. 69 (dostosowany)

Artykuł 160

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia […] r.

                                                                       W imieniu Parlamentu Europejskiego

                                                                       Przewodniczący

                                                                      

                                                                       W imieniu Rady

                                                                       Przewodniczący

                                                                      

ê 2000/12/WE

ZAŁĄCZNIK I

WYKAZ RODZAJÓW DZIAŁALNOŚCI PODLEGAJĄCYCH WZAJEMNEMU UZNAWANIU

1. Przyjmowanie od ludności depozytów i innych środków podlegających zwrotowi

2. Udzielanie kredytów, w tym między innymi: kredyt konsumencki, kredyt hipoteczny, faktoring z regresem lub bez, finansowanie transakcji handlowych (w tym forfeiting).[33]

3. Leasing finansowy

4. Usługi transferu środków pieniężnych

5. Emisja i administrowanie środkami płatności (np. kartami kredytowymi, czekami podróżnymi, czekami bankierskimi)

6. Gwarancje i zobowiązania

7. Obrót na własny rachunek lub na rachunek klienta:

a)         instrumentami rynku pieniężnego (czekami, wekslami, certyfikatami depozytowymi itp.)

b)         dewizami

c)         opcjami i terminowymi umowami na instrumenty finansowe typu „futures”

d)         instrumentami stopy procentowej i wymiany walutowej

e)         zbywalnymi papierami wartościowymi

8. Uczestniczenie w emisji papierów wartościowych i świadczenie usług związanych z taką emisją

9. Doradztwo dla przedsiębiorstw gospodarczych w zakresie struktury kapitałowej, strategii przemysłowej i kwestii z nimi związanych, jak również doradztwo i usługi dotyczące łączenia się oraz nabywania przedsiębiorstw gospodarczych

10. Pośrednictwo na rynku pieniężnym

11. Zarządzanie portfelem i doradztwo inwestycyjne

12. Przechowywanie i administrowanie papierami wartościowymi

13. Usługi w zakresie opiniowania kredytobiorców

14. Przechowywanie w sejfach

ê 2004/39/WE art. 68 (dostosowany)

Usługi oraz działalność przewidziane w sekcji A i B załącznika I do dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych[34] odnoszące się do instrumentów finansowych przewidzianych w sekcji C załącznika I do tej dyrektywy, zgodnie z niniejszą dyrektywą, podlegają wzajemnemu uznawaniu.

ê 2000/12/WE

ZAŁĄCZNIK II

ê 2000/12/WE (dostosowany)

ð nowy

KLASYFIKACJA POZYCJI POZABILANSOWYCH

Pozycje pełnego ryzyka:

– Gwarancje mające charakter substytutu kredytu,

– ð Kredytowe instrumeny pochodne ï

– Akcepty,

– Poręczenia wekslowe, gdy na wekslu nie jest podpisana inna instytucja kredytowa,

– Transakcje z prawem regresu,

– Akredytywy zabezpieczające mające charakter substytutu kredytu,

– Rzeczywiste terminowe transakcje zakupu aktywów,

– Depozyty termin/termin,

– Niespłacona część nie w pełni pokrytych akcji i papierów wartościowych,

– ð Umowy sprzedaży aktywów z prawem odkupu w rozumieniu art. 12 ust. 3 i 5 dyrektywy 86/635/EWG, ï

– Inne pozycje obciążone pełnym ryzykiem.

Pozycje średniego ryzyka:

– Akredytywy dokumentowe otwarte i potwierdzone (patrz także: pozycje umiarkowanego ryzyka),

– Gwarancje jakości odsprzedawanych aktywów i gwarancje zapłaty odszkodowania (w tym gwarancje przetargowe, gwarancje dobrego wykonania umowy, gwarancje zapłaty cła i gwarancje zapłaty podatku) oraz inne gwarancje niemające charakteru substytutu kredytu,

– Umowy sprzedaży aktywów z prawem odkupu w rozumieniu art. 12 ust. 3 i 5 dyrektywy 86/635/EWG,

– Akredytywy zabezpieczające nie mające charakteru substytutu kredytu,

– Niewykorzystane zobowiązania kredytowe (zobowiązania udzielenia kredytu, zakupu papierów wartościowych, udzielenia gwarancji lub udzielenia akceptu) z pierwotnym terminem zapadalności powyżej jednego roku,

– Odnawialne gwarancje emisji weksli krótkoterminowych (NIF) i średnioterminowych (RUF),

– Inne pozycje obciążone średnim ryzykiem ð zgodnie z tym, co zostało zgłoszone Komisji ï .

Pozycje umiarkowanego ryzyka:

– Akredytywy dokumentowe, przy których wysyłka towaru stanowi zabezpieczenie akredytywy, oraz inne instrumenty, które wygasają z chwilą realizacji transakcji będącej ich podstawą,

– ðNiewykorzystane zobowiązania kredytowe (zobowiązania udzielenia kredytu, zakupu papierów wartościowych, udzielenia gwarancji lub udzielenia akceptu) z pierwotnym terminem zapadalności do jednego roku, które można bezwarunkowo wypowiedzieć w każdej chwili bez uprzedzenia lub które nie umożliwiają w sposób efektywny automatycznego unieważnienia wskutek pogorszenia wiarygodności kredytowej kredytobiorcy, ï

– Inne pozycje obciążone umiarkowanym ryzykiem ð zgodnie z tym, co zostało zgłoszone Komisji ï .

Pozycje niskiego ryzyka:

– Niewykorzystane zobowiązania kredytowe (zobowiązania udzielenia kredytu, zakupu papierów wartościowych, udzielenia gwarancji lub udzielenia akceptu) z pierwotnym terminem zapadalności do jednego roku, które można bezwarunkowo wypowiedzieć w każdej chwili bez uprzedzenia,ð Niewykorzystane zobowiązania kredytowe (zobowiązania udzielenia kredytu, zakupu papierów wartościowych, udzielenia gwarancji lub udzielenia akceptu), które można bezwarunkowo wypowiedzieć w każdej chwili bez uprzedzenia lub które umożliwiają w sposób efektywny automatyczne unieważnienie wskutek pogorszenia wiarygodności kredytowej kredytobiorcy Detaliczne linie kredytowe można uznać za bezwarunkowo odwoływalne, jeśli warunki pozwolą instytucji kredytowej na unieważnienie ich w pełnym zakresie dopuszczalnym w ramach ustawodawstwa w zakresie ochrony praw konsumenta i kwestii z tym związanych; ï

– Inne pozycje obciążone niskim ryzykiem ð zgodnie z tym, co zostało zgłoszone Komisji ï .

Państwa Członkowskie zobowiązują się powiadomić Komisję, gdy tylko udzielą zgody na zaliczenie nowej operacji pozabilansowej do pozycji w tiret ostatnim każdej kategorii ryzyka. Takie operacje zostaną ostatecznie zaklasyfikowane do odpowiedniej kategorii po podjęciu decyzji zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 60.

ê 2000/12/WE

ZAŁĄCZNIK III

ê 2000/12/WE (dostosowany)

ð nowy

TRAKTOWANIE POZYCJI POZABILANSOWYCH ð INSTRUMENTÓW POCHODNYCH ï

1. WYBÓR METODY

Za zgodą właściwych władz instytucje kredytowe mogą wybrać jedną z niżej przedstawionych Ö w niniejszym załączniku Õ metod pomiaru ryzyka związanego z ð określania wartości ekspozycji ï transakcji wymienionych w pkt 1 i 2 załącznika IV. Instytucje kredytowe, które muszą stosować się do art. 6 ust. 1 Ö 33 ust. 1 i 2 Õ dyrektywy 93/6/EWG[35], muszą stosować niżej przedstawioną Ö w niniejszym załączniku Õ metodę 1. Dla pomiaru ryzyka obciążającego ð Do określenia wartości ekspozycji dla ï umów wymienionych w pkt 3 załącznika IV wszystkie instytucje kredytowe muszą stosować niżej przedstawioną Ö w niniejszym załączniku Õ metodę 1.

ò nowy

Umowy będące w obrocie na uznanych giełdach oraz umowy wymiany walutowej (za wyjątkiem umów dotyczących złota) z pierwotnym terminem zapadalności wynoszącym 14 lub mniej dni kalendarzowych są zwolnione ze stosowania metod wymienionych w niniejszym załączniku i przypisuje się im wartość ekspozycji równą zero.

Właściwe władze mogą wyłączyć stosowanie metod wymienionych w niniejszym załączniku i przypisać wartość ekspozycji równą zero umowom pozagiełdowych rozliczanych przez izbę rozrachunkową, w których izba występuje jako strona umowy, zaś wszyscy uczestnicy ustanawiają codziennie pełne zabezpieczenie swoich ekspozycji wobec izby rozrachunkowej, zabezpieczając tym samym zarówno bieżące ekspozycje izby, jak i przyszłe potencjalne ekspozycje.

Ustanowione zabezpieczenie musi:

a)       kwalifikować się do wagi ryzyka 0 % lub

b)      mieć postać depozytów gotówkowych ulokowanych w udzielającej kredytu instytucji lub

c)       mieć postać świadectw depozytowych lub podobnych instrumentów wydanych i zdeponowanych w udzielającej kredytu instytucji.

Właściwe władze muszą być przekonane, że wyeliminowane zostało ryzyko narastania ekspozycji izby rozrachunkowej poza wartość rynkową ustanowionego zabezpieczenia.

ê 2000/12/WE (dostosowany)

2. METODY

Metoda 1: Wycena według „bieżącej wartości rynkowej”

Czynność a):   umowom przypisuje się ich bieżącą wartość rynkową (umowy wycenia się według wartości rynkowej), aby określić aktualny koszt odtworzenia wszystkich umów o dodatniej dla danej instytucji wartości.

Czynność b):   aby określić wysokość potencjalnego zaangażowania narażonego na ryzyko kredytowe w przyszłości[36], Ö z wyjątkiem jednowalutowych transakcji zamiany stopy procentowej „stopa zmienna na stopę zmienną”, w przypadku których wyliczane będą jedynie aktualne koszty odtworzenia umów, Õ referencyjne kwoty kapitału lub wartości bazowe mnoży się przez następujące wskaźniki procentowe Ö przedstawione w tabeli 1 Õ :

TABELA 1[37][38]

Rzeczywisty termin płatności[39] || Umowy stopy procentowej || Umowy wymiany walutowej i złota || Umowy dotyczące akcji || Umowy dotyczące metali szlachetnych oprócz złota || Umowy dotyczące towarów innych niż metale szlachetne

Do jednego roku || 0% || 1% || 6% || 7% || 10%

Powyżej jednego roku, jednak mniej niż pięć lat || 0,5% || 5% || 8% || 7% || 12%

Powyżej pięciu lat || 1,5% || 7,5% || 10% || 8% || 15%

Do celów określenia wysokości potencjalnego zaangażowania w przyszłości zgodnie z czynnością b), właściwe władze mogą zezwolić instytucjom kredytowym na stosowanie, do dnia 31 grudnia 2006 r., następujących wskaźników procentowych zamiast tych, określonych w tabeli 1 pod warunkiem jednak, że instytucje te muszą zastosować procedurę określoną w art. 11a dyrektywy 93/6/EWG dla umów określonych w pkt 3 lit. b) i c) załącznika IV:

TABELA 1a

Rzeczywisty termin płatności || Metale szlachetne (oprócz złota) || Metale nieszlachetne || Produkty rolne (nietrwałe) || Inne, w tym surowce energetyczne

Do jednego roku || 2% || 2,5% || 3% || 4%

Powyżej jednego roku, jednak mniej niż pięć lat || 5% || 4% || 5% || 6%

Powyżej pięciu lat || 7,5% || 8% || 9% || 10%

ê 2000/12/WE (dostosowany)

Czynność c):   Ö Wartość zaangażowania równa się Õ sumie aktualnego kosztu odtworzenia umów i potencjalnego zaangażowania narażonego na ryzyko kredytowe w przyszłości mnoży się przez wagi ryzyka przypisane danym kontrahentom w art. 43.

ê 2000/12/WE (dostosowany)

Metoda 2: „pierwotna wartość zaangażowania”

Czynność a):   referencyjną kwotę kapitału każdego instrumentu mnoży się przez niżej przedstawione Ö w tabeli 2 Õ wskaźniki procentowe:

TABELA 2

Pierwotny termin płatności[40] || Umowy stopy procentowej || Umowy wymiany walutowej i złota

Do jednego roku || 0,5% || 2%

Od jednego roku do dwóch lat || 1% || 5%

Dodatek za każdy następny rok || 1% || 3%

ê 2000/12/WE (dostosowany)

ð nowy

Czynność b):   wyliczone w powyższy sposób pierwotne ryzyko mnoży się przez wagi ryzyka przypisane danym kontrahentom w art. 43 ð to wartość ekspozycji ï.

Dla stosowania metody 1 i 2 właściwe władze muszą upewnić się, że ustalona kwota referencyjna stanowi właściwy miernik ryzyka obciążającego daną umowę. Jeżeli na przykład umowa przewiduje zwielokrotnienie przepływów środków pieniężnych, kwota referencyjna musi być odpowiednio skorygowana, aby uwzględnić efekt tego zwielokrotnienia na profil ryzyka tej umowy.

ê 2000/12/WE (dostosowany)

3. UMOWY KOMPENSOWANIA (KOMPENSOWANIE POPRZEZ ODNOWIENIE ZOBOWIĄZAŃ, INNE UMOWY KOMPENSOWANIA)

a) Rodzaje kompensowania, które mogą być uznane przez właściwe władze

Do celów Ö tej sekcji Õ pkt 3 niniejszego załącznika „kontrahent” oznacza jakiekolwiek przedsiębiorstwo (w tym osobę fizyczną) uprawnione do zawierania umów kompensowania.

Właściwe władze mogą uznać za ograniczające ryzyko jedynie następujące rodzaje kompensowania umownego:

i)            dwustronne umowy kompensowania przez odnowienie zobowiązań zawarte między instytucją kredytową i kontrahentem, zgodnie z którymi wzajemne należności i zobowiązania stron zostają automatycznie połączone w taki sposób, że każdorazowo przy odnowieniu zobowiązań określona zostaje pojedyncza kwota netto, a zatem powstaje nowa, pojedyncza umowa prawnie obowiązująca, która unieważnia umowy poprzednie;

ii)           inne umowy dwustronne zawarte między instytucją kredytową i kontrahentem.

b) Warunki uznawania umów

Właściwe władze mogą uznać kompensowanie umowne za ograniczające ryzyko jedynie wówczas, gdy spełnione zostały następujące warunki:

i)            instytucja kredytowa posiada zawartą z kontrahentem umowę kompensowania, która tworzy pojedyncze zobowiązanie prawne obejmujące wszystkie transakcje podlegające kompensowaniu i powoduje, że w przypadku niewykonania zobowiązań przez kontrahenta wskutek jego niewywiązania się z warunków umowy, upadłości, likwidacji lub innych okoliczności o podobnym charakterze kwota należna instytucji kredytowej lub wymagalna od niej stanowić będzie jedynie sumę netto wartości dodatnich i ujemnych poszczególnych transakcji objętych kompensowaniem, wycenionych według ich bieżącej wartości rynkowej;

ii)           instytucja kredytowa udostępniła właściwym władzom pisemne opinie prawne wraz z uzasadnieniem świadczące o tym, że w przypadku zakwestionowania umowy na drodze sądowej właściwe sądy i władze administracyjne uznałyby w okolicznościach wyżej opisanych w pkt i), że na podstawie:

– przepisów prawa właściwego dla siedziby kontrahenta, a także, jeśli kontrahentem tym jest oddział zagraniczny danego przedsiębiorstwa, stosownie do prawa właściwego dla miejsca, w którym znajduje się ten oddział;

– przepisów prawa, któremu podlegają poszczególne transakcje objęte kompensowaniem;

– przepisów prawa, któremu podlegają wszelkie umowy lub umowy niezbędne do wykonania kompensowania umownego,

iii)          instytucja kredytowa musi mieć procedury zapewniające monitorowanie mocy prawnej kompensowania umownego w świetle możliwych zmian w odpowiednich przepisach prawnych.

Właściwe władze muszą upewnić się, jeśli to konieczne po konsultacji z zainteresowanymi właściwymi władzami, że kompensowanie umowne zachowuje skuteczną moc prawną stosownie do prawa obowiązującego na każdym z odpowiednich obszarów właściwości sądowej. Jeśli którekolwiek z właściwych władz nie są co do tego przekonane, umowa kompensowania nie zostanie uznana za ograniczającą ryzyko w stosunku do któregokolwiek z kontrahentów.

Właściwe władze mogą przyjąć opinie prawne wraz z uzasadnieniem, sporządzone dla poszczególnych rodzajów kompensowania umownego.

Nie może być uznana za ograniczającą ryzyko żadna umowa zawierająca postanowienie zezwalające kontrahentowi, który wywiązał się ze swoich zobowiązań umownych, na dokonanie jedynie ograniczonych płatności lub żadnych płatności na rzecz majątku pozostałego po stronie, która nie wykonała swoich zobowiązań umownych, nawet wówczas, gdy strona ta jest wierzycielem netto (klauzula jednostronnego odstąpienia od umowy).

Właściwe władze mogą uznać za ograniczające ryzyko umowy kompensowania dotyczące umów wymiany walutowej z pierwotnym terminem płatności nie dłuższym niż 14 dni kalendarzowych, wystawionych umów opcyjnych lub podobnych operacji pozabilansowych, do których przepisy niniejszego załącznika nie mają zastosowania, gdyż transakcje te obciążone są jedynie minimalnym ryzykiem kredytowym bądź też w ogóle nie są obciążone takim ryzykiem. Jeśli objęcie tych transakcji inną umową kompensowania mogłoby w zależności od dodatniej lub ujemnej wartości rynkowej tych transakcji spowodować zwiększenie lub zmniejszenie wymogów kapitałowych, właściwe władze muszą zobowiązać podległą im instytucję kredytową do konsekwentnego stosowania określonego podejścia.

c) Skutki uznawania umów

i) Umowy kompensowania poprzez odnowienie zobowiązań

Ważeniu mogą podlegać pojedyncze kwoty netto wynikające z odnowienia zobowiązań, a nie odpowiednie kwoty brutto. Zatem przy stosowaniu metody 1:

– bieżący koszt odtworzenia określony w ramach czynności a), oraz

– referencyjne kwoty kapitału lub wartości bazowe określone w ramach czynności b)

można ustalić z uwzględnieniem zawartej umowy kompensowania poprzez odnowienie zobowiązań. Przy stosowaniu metody 2 referencyjną wartość kapitału określoną w ramach czynności a) można wyliczyć z uwzględnieniem umowy kompensowania poprzez odnowienie zobowiązań; obowiązują wskaźniki procentowe podane w tabeli 2.

ii) Inne umowy kompensowania

Przy stosowaniu metody 1:

– w ramach czynności a) bieżący koszt odtworzenia umów objętych umową kompensowania można określić przy uwzględnieniu faktycznego, hipotetycznego kosztu odtworzenia netto wynikającego z umowy; w przypadku gdy kompensowanie rodzi zobowiązanie netto instytucji kredytowej wyliczającej koszt odtworzenia netto, aktualny koszt odtworzenia umów zostaje określony jako "0",

– w ramach czynności b) wysokość potencjalnego zaangażowania narażonego na ryzyko kredytowe w przyszłości z tytułu wszystkich umów objętych umową kompensowania można obniżyć zgodnie z następującym równaniem: PCEred = 0.4 * PCEgross + 0.6 * NGR * PCEgross

gdzie:

— || PCEred || = || obniżona wysokość potencjalnego zaangażowania narażonego na ryzyko kredytowe w przyszłości z tytułu wszystkich umów z danym kontrahentem, objętych prawnie obowiązującą umową kompensowania dwustronnego

— || PCEgross || = || suma potencjalnych ekspozycji narażonych na ryzyko kredytowe w przyszłości z tytułu wszystkich umów z danym kontrahentem, objętych prawnie obowiązującą umową kompensowania dwustronnego, wyliczonych poprzez pomnożenie referencyjnych kwot kapitału tych umów przez wskaźniki procentowe wymienione w tabeli 1,

— || NGR || = || „wskaźnik netto/brutto”, który według uznania właściwych władz może stanowić albo: i)            w wyniku wyliczenia indywidualnego: iloraz kosztu odtworzenia netto wszystkich umów objętych prawnie obowiązującą umową kompensowania dwustronnego zawartą z danym kontrahentem (licznik) oraz kosztu odtworzenia brutto wszystkich umów objętych prawnie obowiązującą umową kompensowania dwustronnego z tymże kontrahentem (mianownik), albo ii)           w wyniku wyliczenia łącznego: iloraz sumy kosztów odtworzenia netto określonych w ujęciu dwustronnym dla wszystkich kontrahentów z uwzględnieniem umów objętych prawnie obowiązującymi umowami kompensowania (licznik) podzielonej przez koszt odtworzenia brutto wszystkich umów objętych prawnie obowiązującymi umowami kompensowania (mianownik).               Jeśli Państwa Członkowskie zezwalają instytucjom kredytowym na wybór metody, wybraną metodę stosuje się w sposób konsekwentny.

Przy wyliczaniu potencjalnego zaangażowania narażonego na ryzyko kredytowe w przyszłości zgodnie z powyższym wzorem umowy doskonale dopasowane objęte umową kompensowania można uwzględnić jako pojedynczą umowę z referencyjną kwotą kapitału o równowartości wpływów netto. Umowy doskonale dopasowane stanowią terminowe umowy wymiany walutowej lub inne umowy podobne, dla których referencyjna kwota kapitału stanowi równowartość przepływów środków pieniężnych, o ile rozliczenie tych przepływów przypada na tę samą datę waluty i nastąpi w całości lub częściowo w tej samej walucie.

Przy stosowaniu metody 2 w ramach czynności a)

– umowy doskonale dopasowane objęte umową kompensowania można uwzględnić jako pojedynczą umowę z referencyjną kwotą kapitału o równowartości wpływów netto; referencyjne kwoty kapitału mnoży się przez wskaźniki procentowe wymienione w tabeli 2,

– wskaźniki procentowe mające zastosowanie do wszelkich innych umów objętych umową kompensowania można pomniejszyć zgodnie z tabelą 3:

TABELA 3

Pierwotny termin płatności[41] || Umowy stopy procentowej || Umowy wymiany walutowej

Do jednego roku || 0,35% || 1,50%

Od jednego roku do dwóch lat || 0,75% || 3,75%

Dodatek za każdy następny rok || 0,75% || 2,25%

ê 2000/12/WE

ZAŁĄCZNIK IV

ê 2000/12/WE (dostosowany)

ð nowy

RODZAJE POZYCJI POZABILANSOWYCH ð INSTRUMENTÓW POCHODNYCH ï

ê 2000/12/WE (dostosowany)

1. Umowy stopy procentowej:

a)         jednowalutowe transakcje swapowe na stopach procentowych;

b)         transakcje zamiany stopy bazowej;

c)         terminowe umowy stopy procentowej;

d)         terminowe umowy na stopy procentowe typu „futures”;

e)         zakupione opcje stopy procentowej;

f)         inne umowy o podobnym charakterze.

2. Umowy wymiany walutowej i umowy dotyczące złota:

a)         transakcje zamiany walutowo-procentowe;

b)         terminowe umowy walutowe;

c)         terminowe umowy giełdowe na waluty typu „futures”;

d)         zakupione opcje walutowe;

e)         inne umowy o podobnym charakterze;

f)         umowy dotyczące złota o charakterze podobnym do lit. a)-e).

3. Umowy podobne do wymienionych w pkt 1 lit. a)-e) oraz 2 lit. a)-d), a dotyczące innych aktywów bazowych lub indeksów, dotyczące:

a)         akcji;

b)         metali szlachetnych oprócz złota;

c)         towarów innych niż metale szlachetne;

d)         inne umowy o podobnym charakterze. Czynność b): aby określić wysokość potencjalnego zaangażowania narażonego na ryzyko kredytowe w przyszłości[42], referencyjne kwoty kapitału lub wartości bazowe mnoży się przez następujące wskaźniki procentowe:

é

ò nowy

ZAŁĄCZNIKI V-XII

[OMISSIS]

ò nowy

ZAŁĄCZNIK XIII

CZĘŚĆ A

DYREKTYWY UCHYLONE WRAZ Z ICH PÓŹNIEJSZYMI ZMIANAMI

(określone w art. 158)

Dyrektywa 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. odnosząca się do podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe

Dyrektywa 2000/28/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 września 2000 r. zmieniająca dyrektywę 2000/12/WE odnoszącą się do podejmowania i prowadzenia działalności gospodarczej przez instytucje kredytowe

Dyrektywa 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego i zmieniająca dyrektywy Rady 73/239/EWG, 79/267/EWG, 92/49/EWG, 92/96/EWG, 93/6/EWG i 93/22/EWG oraz dyrektywy 98/78/WE i 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady,

Tylko art. 29 ust. 1 lit. a) i b), art. 29 ust. 2, art. 29 ust. 4 lit. a) i b), art. 29 ust. 5, art. 29 ust. 6, art. 29 ust. 7 lit. a) i b), art. 29 ust. 8, art. 29 ust. 9, art. 29 ust. 10, art. 29 ust. 11

Dyrektywa 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniająca dyrektywę Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 93/22/EWG

Tylko art. 68

Dyrektywa Komisji 2004/69/WE z dnia 27 kwietnia 2004 r. zmieniająca dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do definicji „banków rozwoju wielostronnego” (Tekst mający znaczenie dla EOG)

Dyrektywa 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. zmieniająca dyrektywy Rady 73/239/EWG, 85/611/EWG, 91/675/EWG, 92/49/EWG, 93/6/EWG i 94/19/WE oraz dyrektywy 98/78/WE, 2000/12/WE, 2001/34/WE, 2002/83/WE i 2002/87/WE w celu ustanowienia struktury organizacyjnej nowego komitetu usług finansowych.

Tylko art. 3

ZMIANY NIEUCHYLONE

Akt Przystąpienia z 2003 r.

CZĘŚĆ B

TERMINY WYKONANIA

(określone w art. 158)

Dyrektywa || || Termin wdrożenia

Dyrektywa 2000/12/WE || || -----

Dyrektywa 2000/28/WE || || 27.4.2002

Dyrektywa 2002/87/WE || || 11.8.2004

Dyrektywa 2004/39/WE || || Jeszcze nieokreślony

Dyrektywa 2004/69/WE || || 30.6.2004

Dyrektywa 2004/xx/WE || || Jeszcze nieokreślony

ZAŁĄCZNIK XIV

TABELA ZGODNOŚCI

Niniejsza dyrektywa || Dyrektywa 2000/12/WE || Dyrektywa 2000/28/WE || Dyrektywa 2001/87/WE || Dyrektywa 2004/69/WE || Dyrektywa 2004/xx/WE

art. 1 || art. 2 ust. 1 i 2 || || || ||

art. 2 ust. 1 || art. 2 ust. 3 Akt Przystąpienia || || || ||

art. 2 ust. 2 || art. 2 ust. 4 || || || ||

art. 3 || art. 2 ust. 5 i 6 || || || ||

art. 3 ust. 1 wersja ostateczna || || || || || art. 3 ust. 2

art. 4.1 ust. 1 || art. 1 ust. 1 || || || ||

art. 4.1 ust. 2-5 || || art. 1 ust. 2-5 || || ||

art. 4.1 ust. 7-9 || || art. 1 ust. 6-8 || || ||

art. 4.1 ust. 10 || || || art. 29 ust. 1 lit. a) || ||

art. 4.1 ust. 11-14 || art. 1 ust. 10, 12 I 13 || || || ||

art. 4.1 ust. 21 i 22 || || || art. 29 ust. 1 lit. b) || ||

art. 4.1 ust. 23 || art. 1 ust. 23 || || || ||

art. 4.1 ust. 45-47 || art. 1 ust. 25-27 || || || ||

art. 4.2 || art. 1 ust. 1 akapit drugi || || || ||

art. 5 || art. 3 || || || ||

art. 6 || art. 4 || || || ||

art. 7 || art. 8 || || || ||

art. 8 || art. 9 || || || ||

art. 9 ust. 1 || art. 5 ust. 1 i art. 1 ust. 11 || || || ||

art. 9 ust. 2 || art. 5 ust. 2 || || || ||

art. 10 || art. 5 ust. 3-7 || || || ||

art. 11 || art. 6 || || || ||

art. 12 || art. 7 || || || ||

art. 13 || art. 10 || || || ||

art. 14 || art. 11 || || || ||

art. 15 ust. 1 || art. 12 || || || ||

art. 15 ust. 2 i 3 || || || art. 29 ust. 2 || ||

art. 16 || art. 13 || || || ||

art. 17 || art. 14 || || || ||

art. 18 || art. 15 || || || ||

art. 19 ust. 1 || art. 16 ust. 1 || || || ||

art. 19 ust. 2 || || || art. 29 ust. 3 || ||

art. 20 || art. 16 ust. 3 || || || ||

art. 21 || art. 16 ust. 4-6 || || || ||

art. 22 || art. 17 || || || ||

art. 23 || art. 18 || || || ||

art. 24 ust. 1 || art. 19 ust. 1-3 || || || ||

art. 24 ust. 2 || art. 19 ust. 6 || || || ||

art. 24 ust. 3 || art. 19 ust. 4 || || || ||

art. 25 ust. 1-3 || art. 20 ust. 1-3 akapit pierwszy i drugi || || || ||

art. 25 ust. 3 || art. 19 ust. 5 || || || ||

art. 25 ust. 4 || art. 20 ust. 3 akapit trzeci || || || ||

art. 26 || art. 20 ust. 4-7 || || || ||

art. 27 || art. 1 ust. 3 zdanie ostatnie || || || ||

art. 28 || art. 21 || || || ||

art. 29 || art. 22 || || || ||

art. 30 || art. 22 ust. 2-4 || || || ||

art. 31 || art. 22 ust. 5 || || || ||

art. 32 || art. 22 ust. 6 || || || ||

art. 33 || art. 22 ust. 7 || || || ||

art. 34 || art. 22 ust. 8 || || || ||

art. 35 || art. 22 ust. 9 || || || ||

art. 36 || art. 22 ust. 10 || || || ||

art. 37 || art. 22 ust. 11 || || || ||

art. 38 || art. 24 || || || ||

art. 39 ust. 1 i 2 || art. 25 || || || ||

art. 39 ust. 2 || || || || || art. 3 ust. 8

art. 40 || art. 26 || || || ||

art. 41 || art. 27 || || || ||

art. 42 || art. 28 || || || ||

art. 43 || art. 29 || || || ||

art. 44 || art. 30 ust. 1-3 || || || ||

art. 45 || art. 30 ust. 4 || || || ||

art. 46 || art. 30 ust. 3 || || || ||

art. 47 || art. 30 ust. 5 || || || ||

art. 48 || art. 30 ust. 6 i 7 || || || ||

art. 49 || art. 30 ust. 8 || || || ||

art. 50 || art. 30 ust. 9 akapit pierwszy i drugi || || || ||

art. 51 || art. 30 ust. 9 akapit trzeci || || || ||

art. 52 || art. 30 ust. 10 || || || ||

art. 53 || art. 31 || || || ||

art. 54 || art. 32 || || || ||

art. 55 || art. 33 || || || ||

art. 56 || art. 34 ust. 1 || || || ||

art. 57 || art. 34 ust. 2 akapit pierwszy art. 34 ust. 1 pkt drugi zdanie ostatnie || || art. 29 ust. 4 lit. a) || ||

art. 58 || || || art. 29 ust. 4 lit. b) || ||

art. 59 || || || art. 29 ust. 4 lit. b) || ||

art. 60 || || || art. 29 ust. 4 lit. b) || ||

art. 61 || art. 34 ust. 3 i 4 || || || ||

art. 63 || art. 35 || || || ||

art. 64 || art. 36 || || || ||

art. 65 || art. 37 || || || ||

art. 66 ust. 1 i 2 || art. 38 ust. 1 i 2 || || || ||

art. 67 || art. 39 || || || ||

art. 73 || art. 52 ust. 3 || || || ||

art. 106 || art. 1 ust. 24 || || || ||

art. 107 || art. 1 ust. 1 akapit trzeci || || || ||

art. 108 || art. 48 ust. 1 || || || ||

art. 109 || art. 48 ust. 4 akapit pierwszy || || || ||

art. 110 || art. 48 ust. 2-4 akapit drugi || || || ||

art. 111 || art. 49 ust. 1-5 || || || ||

art. 113 ust. 1-3 || art. 49 ust. 4, 6 i 7 || || || ||

art. 115 ust. 1 i 2 || art. 49 ust. 8 i 9 || || || ||

art. 116 || art. 49 ust. 10 || || || ||

art. 117 || art. 49 ust. 11 || || || ||

art. 118 || art. 50 || || || ||

art. 120 || art. 51 ust. 1, 2 i 5 || || || ||

art. 121 || art. 51 ust. 4 || || || ||

art. 122 ust. 1 i 2 || art. 51 ust. 6 || || art. 29 ust. 5 || ||

art. 125 || art. 53 ust. 1 i 2 || || || ||

art. 126 || art. 53 ust. 3 || || || ||

art. 128 || art. 53 ust. 5 || || || ||

art. 133 ust. 1 || art. 54 ust. 1 || || art. 29 ust. 7 lit. a) || ||

art. 133 ust. 2 i 3 || art. 54 ust. 2 i 3 || || || ||

art. 134 ust. 1 || art. 54 ust. 4 akapit pierwszy || || || ||

art. 134 ust. 2 || art. 54 ust. 4 akapit drugi || || || ||

art. 135 || || || art. 29 ust. 8 || ||

art. 137 || art. 55 ust. 1 i 2 || || || ||

art. 138 || || || art. 29 ust. 9 || ||

art. 139 || art. 56 ust. 1-3 || || || ||

art. 140 || art. 56 ust. 4-6 || || || ||

art. 141 || art. 56 ust. 7 || || art. 29 ust. 10 || ||

art. 142 || art. 56 ust. 8 || || || ||

art. 143 || || || art. 29 ust. 11 || || art. 3 ust. 10

art. 150 || art. 60 ust. 1 || || || ||

art. 151 || art. 60 ust. 2 || || || || art. 3 ust. 10

art. 158 || art. 67 || || || ||

art. 159 || art. 68 || || || ||

art. 160 || art. 69 || || || ||

załącznik I || załącznik I || || || ||

załącznik I zdanie ostatnie || || || || art. 68 ||

załącznik II || załącznik II || || || ||

załącznik III || załącznik III || || || ||

załącznik IV || załącznik IV || || || ||

[1]               Bazylejski Komitet ds. Nadzoru Bankowego został ustanowiony przez prezesów banków centralnych krajów grupy G-10. W jego skład wchodzą przedstawiciele władz odpowiedzialnych za ostrożnościowy nadzór nad bankami z następujących krajów: Belgia, Kanada, Francja, Niemcy, Włochy, Japonia, Luksemburg, Niderlandy, Hiszpania, Szwecja, Szwajcaria, Zjednoczone Królestwo oraz Stany Zjednoczone. Komisja Europejska wraz z Europejskim Bankiem Centralnym uczestniczą jako obserwatorzy.

[2]               Pomimo formalnych uzgodnień władz najbardziej uprzemysłowionych państw świata, wchodzących w skład grupy G-10, dotyczących stosowania Umowy z 1988 r. do banków aktywnych na arenie międzynarodowej, jest ona stosowana na całym świecie do banków różnej wielkości i o różnym stopniu złożoności struktur organizacyjnych.

[3]               Dz.U. S 167 z 29.8.2002,

[4]               Dostępne na stronie Komisji - - http://europa.eu.int/comm/internal_market/regcapital/index_en.htm.

[5]               Dz.U. C […].

[6]               Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia […] oraz decyzja Rady z dnia […].

[7]               Dz.U. L nr 126 z 26.5.2000, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia z 2003 r.

[8]               Dz.U. L nr 126 z 26.5.2000, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia z 2003 r.

[9]               Dz.U. L nr 126 z 26.5.2000, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia z 2003 r.

[10]             Dz.U. L nr 126 z 26.5.2000, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia z 2003 r.

[11]             Dz.U. L nr 126 z 26.5.2000, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia z 2003 r.

[12]             Dz.U. L nr 126 z 26.5.2000, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia z 2003 r.

[13]             Dz.U. L nr 126 z 26.5.2000, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia z 2003 r.

[14]             Dz.U. L 126 z 26.5.2000, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2004/xx/WE, (Dz.U. L […]).

[15]             Dz.U. L 3 z 7.1.2004, str. 28.

[16]             Dz.U. L 372 z 31.12.1986, str. 1.

[17]             Dz.U. L 193 z 18.7.1983, str. 1, ostatnio zmieniona dyrektywąÖ 2003/51/WE (Dz.U. L 178 z 17.7.2003, str. 16). Õ

[18]             Dz.U. L 243 z 11.9.2002, str. 1.

[19]             ÖDz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23. Õ

[20]             Dz.U. L 275 z 27.10.2000, str. 39.

[21]             Dz.U. L 141 z 11.6.1993, str. 1.

[22]             Dz.U. L 222 z 14.8.1978, str. 11.

[23]             Dz.U. L 35 z 11.2.2003, str. 1.

[24]             Dyrektywa Rady 88/627/EWG z dnia 12 grudnia 1988 r. w sprawie informacji, które są ogłaszane w chwili nabycia lub zbycia dużego pakietu akcji spółki kapitałowej (Dz.U. L 348 z 17.12.1988, str. 62).

[25]             Dz.U. L 184 z 6.7.2001, str. 1.

[26]             Dz.U. L 126 z 12.5.1984, str. 20.

[27]             Dz.U. L 222 z 14.8.1978, str. 11, ostatnio zmieniona dyrektywą 1999/60/WE (Dz.U. L 62 z 26.6.1999, str. 65).

[28]             Dz.U. L 375 z 31.12.1985, str. 3, ostatnio zmieniona dyrektywą 95/26/WE (Dz.U. L 168 z 18.7.1995, str. 7).

[29]             Ö Dz.U. L 228 z 16.8.1973, str. 3. Õ

[30]             Ö Dz.U. L 63 z 13.3.1979, str. 1 . Õ

[31]             Dz.U. L 330 z 5.12.1998, str. 1.

[32]             Dyrektywa Rady 93/22/EWG z dnia 10 maja 1993 r. w sprawie usług inwestycyjnych w zakresie papierów wartościowych (Dz.U. L 141 z 11.6.1993, str. 27). Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 97/9/WE (Dz.U. L 84 z 26.3.1997, str. 22).

[33]             W tym między innymi: kredyt konsumencki, kredyt hipoteczny, faktoring z regresem lub bez, finansowanie transakcji handlowych (w tym.forfeiting).

[34]             Dz.U. L 145 z 30.4.2004, str. 1

[35]             Dyrektywa Rady 93/6/EWG z dnia 15 marca 1993 r. w sprawie adekwatności kapitałowej przedsiębiorstw inwestycyjnych i instytucji kredytowych (Dz.U. L 141 z 11.6.1993, str. 1). Dyrektywa zmieniona dyrektywą 98/33/WE (Dz.U. L 204 z 21.7.1998, str. 29).

[36]             Z wyjątkiem jednowalutowych transakcji zamiany stopy procentowej «stopa zmienna na stopę zmienną», w przypadku których wyliczane będą jedynie aktualne koszty odtworzenia umów.

[37]             Umowy, które nie mieszczą się w żadnej z pięciu kategorii przedstawionych w powyższej tabeli, należy traktować jako umowy dotyczące towarów innych niż metale szlachetne.

[38]             Dla umów z wielokrotną wymianą kwoty kapitału wskaźniki procentowe mnoży się przez liczbę płatności pozostałych do realizacji zgodnie z umową.

[39]             Dla umów, które są tak skonstruowane, aby rozliczyć aktualne ryzyko po określonych terminach płatności, bądź też takich, które ulegają przeszacowaniu w taki sposób, że wartość rynkowa umowy jest równa zero w określonych terminach, rzeczywisty termin płatności jest równy okresowi pozostającemu do najbliższego terminu przeszacowania. W przypadku umów stopy procentowej, które spełniają powyższe kryteria, a rzeczywisty termin płatności wynosi ponad rok, wskaźnik procentowy nie może być mniejszy niż 0,5%.

[40]             W przypadku umów stopy procentowej instytucje kredytowe, za zgodą właściwych władz, mogą stosować termin płatności bądź pierwotny, bądź rzeczywisty.

[41]             W przypadku umów stopy procentowej instytucje kredytowe, za zgodą właściwych władz, mogą stosować termin płatności bądź pierwotny, bądź rzeczywisty.

[42]             Z wyjątkiem jednowalutowych transakcji zamiany stopy procentowej „stopa zmienna na stopę zmienną”, w przypadku których wyliczane będą jedynie aktualne koszty odtworzenia umów.

PL

|| KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH

Bruksela, dnia 14 lipca 2004

COM(2004) 486 wersja ostateczna

2004/0155 (COD) 2004/0159 (COD) Tom II

 

Wniosek dotyczący

DYREKTYW PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

przekształcający dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. odnoszącą się do podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe oraz dyrektywę Rady 93/6/EWG z dnia 15 marca 1993 r. w sprawie adekwatności kapitałowej przedsiębiorstw inwestycyjnych i instytucji kredytowych

(przedstawiony przez Komisję) {SEC(2004) 921}

ê 93/6/EWG (dostosowany)

2004/0159 (COD)

Wniosek dotyczący

DYREKTYWY RADY Ö PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYÕ

w sprawie adekwatności kapitałowej przedsiębiorstw inwestycyjnych i instytucji kredytowych

(przekształcenie prawne)

ÖPARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ, Õ

uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę GospodarcząWspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 57 Ö 47 Õ ust. 2 zdanie pierwsze i trzecie,

uwzględniając wniosek Komisji[1],

we współpracy z Parlamentem Europejskim [2],

uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[3],

Öuwzględniając opinię Komitetu Regionów[4], Õ

Östanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu[5], Õ

a także mając na uwadze, co następuje:

ò nowy

(1) Dyrektywa Rady 93/6/EWG z dnia 15 marca 1993 r. w sprawie adekwatności kapitałowej przedsiębiorstw inwestycyjnych i instytucji kredytowych[6] została kilka razy w istotny sposób zmieniona. W celu zachowania przejrzystości w kontekście dalszych zmian dyrektywę należy przekształcić prawnie.

ê 93/6/EWG motyw 1 (dostosowany)

(2) głównym celem Ö Jednym z celów Õ dyrektywy Rady 93/22/EWG z dnia 10 maja 1993 r. w sprawie usług inwestycyjnych w zakresie papierów wartościowych[7] Ö 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniającej dyrektywę Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE z dnia 20 marca 2000 r. odnosząca się do podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe[8] oraz uchylającej dyrektywę Rady 93/22/EWG[9] Õ jest umożliwienie przedsiębiorstwom inwestycyjnym posiadającym zezwolenia przyznane przez właściwe władze ich Państw Członkowskich i nadzorowanym przez te władze swobodnego zakładania filii i świadczenia usług w innych Państwach Członkowskich;. wW tym celu dyrektywa zapewnia koordynację przepisów w zakresie przyznawania zezwoleń przedsiębiorstwom inwestycyjnym i prowadzenia przez nich działalności;.

ê 93/6/EWG motyw 2 (dostosowany)

(3) pPowyższa dyrektywa nie ustanawia jednak wspólnych zasad dotyczących wielkości funduszy własnych przedsiębiorstw inwestycyjnych ani nawet nie ustala wymaganego poziomu kapitału założycielskiego takich przedsiębiorstw; dyrektywa ta nie ustanawia Ö także Õ wspólnych ram monitorowania ryzyka, które przedsiębiorstwa te ponoszą;. w kilku przepisach tej dyrektywy wspomina się o innej inicjatywie Wspólnoty, która ma na celu właśnie koordynację rozwiązań w tych dziedzinach;

ê 93/6/EWG motyw 3 (dostosowany)

(4) przyjęte podejście zakłada Ö Właściwym jest Õ dokonanie jedynie zasadniczej harmonizacji w zakresie niezbędnym i dostatecznym, aby zapewnić wzajemne uznawanie zezwolenia i systemów nadzoru ostrożnościowego. podjęcie Ö Aby zrealizować zasadę wzajemnego uznawania w ramach wewnętrznego rynku finansowego, należy podjąć Õ działania w celu przyjęcia wspólnej definicji funduszy własnych przedsiębiorstw inwestycyjnych, ustalenia wymaganego poziomu ich kapitału założycielskiego oraz ustanowienia wspólnych ram dla monitorowania ryzyka obciążającego działalność tych przedsiębiorstw stanowi nieodzowny element harmonizacji, koniecznej dla zastosowania zasady wzajemnego uznawania w ramach wewnętrznego rynku finansowego;.

ò nowy

(5) Ponieważ cel proponowanego działania nie może być osiągnięty w sposób wystarczający przez Państwa Członkowskie, natomiast ze względu na rozmiar i skutki tego działania możliwe jest jego lepsze osiągnięcie na poziomie Wspólnoty – Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną we wspomnianym artykule niniejsza dyrektywa ogranicza się do minimum wymaganego dla osiągnięcia wyznaczonych celów i nie wykracza poza to, co jest konieczne do ich realizacji.

ê 93/6/EWG motyw 4

(6) wWłaściwe jest zróżnicowanie wymaganego poziomu kapitału założycielskiego w zależności od zakresu działalności określonego w zezwoleniu przyznanym przedsiębiorstwu inwestycyjnemu;.

ê 93/6/EWG motyw 5 (dostosowany)

(7) nNależy zezwolić istniejącym przedsiębiorstwom inwestycyjnym na kontynuowanie swojej działalności pod określonymi warunkami, nawet wówczas gdy nie sprostają one wymogom w zakresie minimalnego poziomu kapitału założycielskiego dla nowo powstałych przedsiębiorstw Ö inwestycyjnych Õ ;.

ê 93/6/EWG motyw 6 (dostosowany)

(8) Państwa Członkowskie mają Ö powinny mieć Õ także możliwość ustanowienia przepisów bardziej restrykcyjnych, aniżeli te przewidziane w niniejszej dyrektywie;.

ê 93/6/EWG motyw 7 (dostosowany)

niniejsza dyrektywa stanowi część szerszego wysiłku międzynarodowego zmierzającego do zbliżenia do siebie obowiązujących przepisów dotyczących nadzoru nad przedsiębiorstwami inwestycyjnymi i instytucjami kredytowymi (zbiorowo zwanymi dalej „instytucjami”);

ò nowy

(9) Sprawne działanie rynku wewnętrznego wymaga nie tylko odpowiednich przepisów prawnych, ale również ścisłej i regularnej współpracy właściwych władz Państw Członkowskich oraz większej zbieżności stosowanych przez nie praktyk w zakresie regulacji prawnych i nadzoru między.

ê 93/6/EWG motyw 8 (dostosowany)

wspólne normy podstawowe dotyczące funduszy własnych instytucji stanowią kluczowy element rynku wewnętrznego w sektorze usług inwestycyjnych, gdyż fundusze własne służą zapewnieniu ciągłości działania instytucji oraz ochronie inwestorów;

ò nowy

(10) Ponieważ w zakresie działalności w ramach portfela handlowego przedsiębiorstwa inwestycyjne są narażone na takie same rodzaje ryzyka co instytucje kredytowe, właściwym jest, by odpowiednie przepisy dyrektywy 2000/12/WE stosowały się również do przedsiębiorstw inwestycyjnych.

ê 93/6/EWG motyw 9 (dostosowany)

ð nowy

(11) na wspólnym rynku finansowym poszczególne instytucje ð Fundusze własne ï zarówno przedsiębiorstw inwestycyjnych, jak i instytucji kredytowych, ð (dalej zwanych wspólnie „instytucjami”) mogą służyć do wyrównywania strat, których wartość przewyższa poziom zysków, zapewniając w ten sposób ciągłość działania instytucji oraz ochronę inwestorów. Fundusze własne służą właściwym władzom również jako istotny miernik, w szczególności przy ocenie wypłacalności instytucji, a także do innych celów związanych z podejściem ostrożnościowym. Ponadto instytucje na rynku wewnętrznym, niezależnie czy są to przedsiębiorstwa inwestycyjne czy instytucje kredytowe, ï bezpośrednio konkurują ze sobą. ðNależy zatem ustanowić wspólne podstawowe normy dotyczące funduszy własnych w celu wzmocnienia systemu finansowego Wspólnoty oraz zapobiegania zniekształceniu konkurencji. ï

ê 93/6/EWG motyw 10 (dostosowany)

z tych względów pożądane jest równe traktowanie instytucji kredytowych i przedsiębiorstw inwestycyjnych;

ò nowy

(12) W tym celu właściwym jest, by definicja funduszy własnych określona w dyrektywie 2000/12/WE służyła jako podstawa dla dodatkowych szczegółowych zasad, które uwzględniają różny zakres wymogów kapitałowych związanych z ryzykiem rynkowym.

ê 93/6/EWG motyw 11 (dostosowany)

(13) wW przypadku instytucji kredytowych dyrektywa Rady 89/647/EWG z dnia 18 grudnia 1989 r. w sprawie współczynnika wypłacalności dla instytucji kredytowych[10] Ö dyrektywa 2000/12/WE Õ wprowadziła już wspólne normy w zakresie nadzorowania i monitorowania Ö różnych typów Õ ryzyka kredytowego;.

ò nowy

(14) W tym kontekście przepisy w sprawie minimalnych wymogów kapitałowych należy rozpatrywać w połączeniu z innymi właściwymi instrumentami także służącymi harmonizacji podstawowych metod nadzoru instytucji.

ê 93/6/EWG motyw 12

(15) nNiezbędne jest opracowanie wspólnych norm dotyczących ryzyka rynkowego wynikającego z działalności instytucji kredytowych oraz ustalenie równoległych ram nadzorowania ryzyka, które ponoszą instytucje, zwłaszcza ryzyka rynkowego, w szczególności ryzyka pozycji, ryzyka kontrahenta/ryzyka rozliczenia i ryzyka walutowego;.

ê 93/6/EWG motyw 13 (dostosowany)

(16) nNiezbędne jest wprowadzenie Ö uwzględnienie Õ pojęcia „portfel handlowy”, który obejmuje pozycje otwierane w papierach wartościowych i innych instrumentach finansowych przeznaczonych do obrotu a obciążonych głównie ryzykiem rynkowym, jak również zaangażowania wynikające z określonych usług finansowych świadczonych na rzecz klientów;.

ê 93/6/EWG motyw 14 (dostosowany)

(17) pożądane jest, aby Ö W celu zmniejszenia obciążenia administracyjnego Õ instytucji prowadzących jedynie znikomą działalność w ramach portfela handlowego, w ujęciu zarówno względnym, jak i bezwzględnym, Ö instytucje te Õ powinny mieć możliwość stosowania przepisów dyrektywy 89/647/EWG Ö [2000/12/WE] Õ a nie musiały Ö zamiast obowiązku Õ przestrzegania wymogów określonych w załącznikach I i II do niniejszej dyrektywy;

ê 93/6/EWG motyw 15 (dostosowany)

(18) iIstotne jest, aby przy monitorowaniu ryzyka rozliczenia/ryzyka dostawy uwzględnić istnienie systemów dających adekwatny poziom zabezpieczenia, które ogranicza Ö ograniczającego Õ takie ryzyko;.

ê 93/6/EWG motyw 16 (dostosowany)

(19) wW każdym przypadku instytucje muszą Ö powinny Õ przestrzegać przepisów niniejszej dyrektywy w zakresie pokrycia funduszami własnymi ryzyka walutowego obciążającego całokształt ich działalności; Ö . Õ nNależy ustalać niższe wymogi kapitałowe dla pozycji w walutach ściśle ze sobą skorelowanych, gdy korelacja taka została potwierdzona badaniami statystycznymi lub wynika z obowiązujących umów międzyrządowych, zwłaszcza w perspektywie utworzenia Europejskiej Unii Walutowej;.

ê 93/6/EWG motyw 17 (dostosowany)

(20) iIstnienie we wszystkich instytucjach wewnętrznych systemów monitorowania i kontroli ryzyka stopy procentowej obciążającego całą działalność tych instytucji stanowi szczególnie istotny sposób ograniczania tego ryzyka do minimum; Ö . Õ wW związku z tym systemy takie muszą podlegać nadzorowi ze strony Ö powinny być nadzorowane przez Õ właściwe władze;.

ê 93/6/EWG motyw 18 (dostosowany)

(21) Dyrektywa Rady 92/121/EWG z dnia 21 grudnia 1992 r. w sprawie nadzoru i kontroli wysokiego ryzyka ponoszonego przez instytucje kredytowe[11] Ö Dyrektywa [2000/12/WE] Õ nie miała na celu ustanowienia Ö nie ustanawia Õ wspólnych zasad monitorowania Ö i kontroli Õ koncentracji zaangażowań w zakresie działalności, która zasadniczo obciążona jest ryzykiem rynkowym Ö , należy zatem przyjąć takie zasady Õ ; w dyrektywie tej wspomina się o innej inicjatywie wspólnoty, która ma na celu przyjęcie wymaganej koordynacji rozwiązań w tej dziedzinie;.

ê 93/6/EWG motyw 19 (dostosowany)

niezbędne jest przyjęcie wspólnych zasad monitorowania i kontroli koncentracji zaangażowań przedsiębiorstw inwestycyjnych;

ò nowy

(22) Ryzyko operacyjne wymagające pokrycia przy pomocy funduszy własnych stanowi istotne ryzyko dla instytucji. Należy zatem uwzględnić różnorodność instytucji w UE, ustanawiając alternatywne metody.

ê 93/6/EWG motywy 20-22 (dostosowany)

fundusze własne instytucji kredytowych zostały już zdefiniowane w dyrektywie Rady 89/299/EWG z dnia 17 kwietnia 1989 r. w sprawie funduszy własnych instytucji kredytowych[12];

powyższa definicja stanowiła podstawę do zdefiniowania funduszy własnych instytucji;

istnieją jednak względy stanowiące o tym, że do celów niniejszej dyrektywy definicja funduszy własnych instytucji może różnić się od definicji zawartej w wyżej wspomnianej dyrektywie, celem uwzględnienia szczególnego charakteru tych rodzajów działalności prowadzonej przez instytucje, które narażone są głównie na ryzyko rynkowe;

ê 93/6/EWG motyw 23 (dostosowany)

(23) dyrektywa Rady 92/63/EWG z dnia 6 kwietnia 1992 r. w sprawie nadzoru skonsolidowanego nad instytucjami kredytowymi[13] Ö Dyrektywa [2000/12/WE] Õ ustala zasadę konsolidacji; Ö . Õ dDyrektywa ta nie ustanawia wspólnych zasad konsolidacji w przypadku instytucji finansowych, których działalność zasadniczo obciążona jest ryzykiem rynkowym;. w dyrektywie tej wspomina się o innej inicjatywie Wspólnoty, która ma na celu przyjęcie skoordynowanych działań w tej dziedzinie;

ò nowy

(24) Aby zapewnić odpowiedni poziom wypłacalności instytucji w ramach jednej grupy, ważne jest, by minimalne wymogi kapitałowe były stosowane na podstawie skonsolidowanej sytuacji finansowej tej grupy. W celu zapewnienia odpowiedniego rozdziału funduszy w ramach grupy oraz ich dostępności w razie potrzeby dla zabezpieczenia inwestycji, minimalne wymogi kapitałowe powinny stosować się do poszczególnych instytucji w ramach tej grupy, chyba że cel ten można skutecznie zrealizować w inny sposób.

ê 93/6/EWG motyw 24 (dostosowany)

(25) dDyrektywa 92/30/EWG Ö [2000/12/WE] Õ nie ma zastosowania do grup, w skład których wchodzi jedno przedsiębiorstwo inwestycyjne lub więcej takich przedsiębiorstw, lecz nie wchodzi żadna instytucja kredytowa;. ustalono jednak, że pożądane będzie ustanowienie Ö Należy zatem ustanowić Õ wspólne ramy wprowadzenia nadzoru skonsolidowanego nad przedsiębiorstwami inwestycyjnymi;.

ò nowy

(26) Instytucje powinny zapewnić kapitał wewnętrzny adekwatny pod względem ilości, jakości i rozdziału do rodzajów ryzyka, na które mogą być narażone. Dlatego też instytucje powinny ustanowić strategie i procedury służące ocenie i utrzymywaniu adekwatności ich kapitału wewnętrznego.

(27) Właściwe władze powinny oceniać adekwatność funduszy własnych instytucji, uwzględniając rodzaje ryzyka, na jakie instytucje te są narażone.

(28) Istotnym warunkiem sprawnego działania rynku wewnętrznego jest zapewnienie dalszego zbliżenia praktyk w zakresie wdrażania i stosowania przepisów zharmonizowanego prawodawstwa Wspólnoty.

(29) Z tego samego powodu, a także po to, by zapobiec nadmiernemu obciążeniu instytucji wspólnotowych działających w kilku Państwach Członkowskich, wynikającemu z stałej odpowiedzialności właściwych władz poszczególnych Państw Członkowskich za udzielanie zezwoleń i nadzór, należy w znaczny sposób wzmocnić współpracę między właściwymi władzami. W tym kontekście należy wzmocnić rolę nadzorcy odpowiedzialnego za nadzór skonsolidowanie.

(30) Aby doprowadzić do wzrostu skuteczności funkcjonowania rynku wewnętrznego oraz aby zapewnić obywatelom Wspólnoty odpowiedni poziom przejrzystości, właściwe władze powinny ujawnić publicznie i w sposób umożliwiający miarodajne porównanie informacje na temat sposobów wdrażania wymogów niniejszej dyrektywy.

(31) Mając na uwadze wzmocnienie dyscypliny rynkowej oraz zachęcenie instytucji do ulepszenia ich strategii rynkowych, technik kontroli ryzyka oraz wewnętrznej organizacji zarządzania, należy nałożyć na te instytucje obowiązek podawania odpowiednich informacji do wiadomości publicznej.

ê 93/6/EWG motyw 25 (dostosowany)

ð nowy

(32) od czasu do czasu może zaistnieć konieczność dokonania technicznych korekt szczegółowych przepisów niniejszej dyrektywy celem uwzględnienia nowych zjawisk w dziedzinie usług inwestycyjnych; Komisja odpowiednio zaproponuje niezbędne korekty ð Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji[14]. ï;

ê 93/6/EWG motyw 26

Rada w późniejszym terminie przyjmie tryb dokonywania korekt celem dostosowania niniejszej dyrektywy do wymogów postępu technicznego, zgodnie z postanowieniami decyzji Rady 87/373/EWG z dnia 13 lipca 1987 r. ustanawiającej procedury stosowania uprawnień wykonawczych powierzonych Komisji[15]; do tego czasu Rada na wniosek Komisji sama dokonuje takich korekt;

ê 93/6/EWG motyw 27 (dostosowany)

należy wprowadzić przepis dotyczący ponownej oceny niniejszej dyrektywy w ciągu trzech lat od dnia jej wejścia w życie, w świetle zgromadzonych doświadczeń, rozwoju wydarzeń na rynkach finansowych i prac przeprowadzonych w międzynarodowych gremiach organów nadzorczych; ocena ta obejmuje również ewentualny przegląd obszarów, które mogą wymagać modyfikacji technicznych;

ê 93/6/EWG motyw 28

istnieje tak ścisły związek między niniejszą dyrektywą a dyrektywą 93/22/EWG w sprawie usług inwestycyjnych w zakresie papierów wartościowych, że wejście w życie tych dyrektyw w różnych terminach mogłoby prowadzić do zakłócenia konkurencji,

ò nowy

(33) W celu uniknięcia zakłóceń na rynkach oraz zapewnienia ciągłości na wszelkich poziomach funduszy własnych należy przyjąć szczegółowe rozwiązania przejściowe.

(34) Niniejsza dyrektywa przestrzega praw podstawowych i stosuje się do zasad uznanych w szczególności w ramach Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej jako ogólnych zasad prawa wspólnotowego.

(35) Obowiązek transpozycji niniejszej dyrektywy do prawa krajowego powinien ograniczać się do tych przepisów, które stanowią zasadniczą zmianę w porównaniu do wcześniejszych dyrektyw. Obowiązek transpozycji przepisów, które nie zostały zmienione, wynika z wcześniejszych dyrektyw.

(36) Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać zobowiązań Państw Członkowskich dotyczących terminów transpozycji do prawa krajowego dyrektyw określonych w części B załącznika VIII.

ê 93/6/EWG (dostosowany)

PRZYJMUJEPRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

ÖROZDZIAŁ I Õ

ÖPrzedmiot, zakres i definicje Õ

ÖSekcja 1 Õ

ÖPrzedmiot i zakres Õ

ê 93/6/EWG (dostosowany)

Artykuł 1

1.         ÖNiniejsza dyrektywa ustanawia wymogi adekwatności kapitałowej stosujące względem przedsiębiorstw inwestycyjnych i instytucji kredytowych zasady dotyczące obliczania funduszy własnych oraz zasady ich nadzoru ostrożnościowego. Õ Państwa Członkowskie stosują wymogi określone w niniejszej dyrektywie wobec przedsiębiorstw inwestycyjnych i instytucji kredytowych zgodnie z definicjami zawartymi w art. 2.

2.         Państwo Członkowskie może nakładać na przedsiębiorstwa inwestycyjne i instytucje kredytowe, którym przyznało zezwolenie, dodatkowe lub bardziej restrykcyjne wymogi.

ò nowy

Artykuł 2

1.         Z zastrzeżeniem przepisów art. 18, 20, 28-32, 34 i 39 niniejszej dyrektywy, przepisy art. 68-73 dyrektywy [2000/12/WE] stosuje się mutatis mutandis do przedsiębiorstw inwestycyjnych.

Ponadto przepisy art. 71-73 dyrektywy [2000/12/WE] stosuje się w przypadku gdy:

a)      przedsiębiorstwo inwestycyjne podlega dominującej instytucji kredytowej z siedzibą w Państwie Członkowskim;

b)      instytucja kredytowa podlega przedsiębiorstwu dominującemu z siedzibą w Państwie Członkowskim.

W przypadku gdy jednostkami zależnymi w stosunku do finansowej spółki holdingowej są zarówno instytucja kredytowa, jak i przedsiębiorstwo inwestycyjne, wymogi określone na podstawie skonsolidowanej sytuacji finansowej spółki holdingowej stosuje się do instytucji kredytowej.

ê 93/6/EWG art. 7 ust. 1-2 (dostosowany)

Artykuł 7

Zasady ogólne

1.         Gdy dana instytucja nie jest ani przedsiębiorstwem macierzystym ani przedsiębiorstwem zależnym przedsiębiorstwa macierzystego, wymogi kapitałowe określone w art. 4 i 5 są stosowane na zasadzie nieskonsolidowanej.

2.         2. W przypadku:

– instytucji posiadającej podmiot zależny lub stowarzyszony, który jest instytucją kredytową w rozumieniu dyrektywy92/30/EWG, firmą inwestycyjną lub inną instytucją finansową oraz

– instytucji, której podmiot dominujący jest finansową spółką holdingową,

wymogi określone w art. 4 i 5 są stosowane na zasadzie skonsolidowanej zgodnie z metodami określonymi w wyżej wspomnianej dyrektywie oraz w ust. 7-14 niniejszego artykułu.

ê 93/6/EWG art. 7 ust. 3 (dostosowany)

è1 2004/xx/WE art. 1

ð nowy

2.         Gdy w skład grupy kapitałowej objętej przepisem ust. 2 Ö ust. 1 Õ nie wchodzi żadna instytucja kredytowa, stosują się odpowiednio przepisy dyrektywy 92/30/EWG Ö [2000/12/WE] Õ z zastrzeżeniem następujących zmian Ö przypadków Õ :

– „finansowa spółka holdingowa” oznacza instytucję finansową, której przedsiębiorstwa zależne stanowią wyłącznie lub głównie przedsiębiorstwa inwestycyjne lub inne instytucje finansowe, z których co najmniej jedno jest przedsiębiorstwem inwestycyjnym oraz które nie jest finansową spółką holdingową o działalności mieszanej w rozumieniu dyrektywy 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami finansowymi konglomeratu finansowego i zmieniająca dyrektywy Rady 73/239/EWG, 79/267/EWG, 92/49/EWG, 92/96/EWG, 93/6/EWG i 93/22/EWG oraz dyrektywy 98/78/WE i 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady[16],

– „spółka holdingowa o profilu mieszanym” oznacza przedsiębiorstwo dominujące niebędące ani finansową spółką holdingową ani przedsiębiorstwem inwestycyjnym, ani finansową spółką holdingową o działalności mieszanej w rozumieniu dyrektywy 2002/87/WE, którego przedsiębiorstwo zależne obejmuje co najmniej jedno przedsiębiorstwo inwestycyjne,

– -         „właściwe władze” oznaczają władze krajowe uprawnione w drodze ustawy lub przepisu wykonawczego do sprawowania nadzoru nad przedsiębiorstwami inwestycyjnymi,

– nie stosuje się art. 3 ust. 5 akapit drugi dyrektywy 92/30/EWG,

ða)   każde odniesienie do „instytucji kredytowych” traktuje się jako odniesienie do „przedsiębiorstw inwestycyjnych”, ï

b)      w art. 4 Ö 125 Õ ust. 1 i 2 oraz w art. 7 Ö 140 ust. 2 Õ ust. 5 dyrektywy 92/30/EWG Ö [2000/12/WE] Õ każde odniesienie do Ö innych artykułów Õ dyrektywy 77/780/EWG Ö [2000/12/WE] Õ zastępuje się Ö traktuje się jako Õ odniesienie do dyrektywy 93/22/EWG Ö 2004/39/WE Õ ,

c)      do celów art. 3 ust. 9 i art. 8 ust. 3 Ö 39 ust. 3 Õ dyrektywy 92/30/EWG Ö [2000/12/WE] Õ odniesienia do è1 „Komitetu Doradczego ds. Bankowości” ç Ö traktuje się jako Õ zastępuje się odniesieniami do Rady i Komisji,

d)      Ö na zasadzie odstępstwa od art. 140 ust. 1 dyrektywy [2000/12/WE], gdy w skład grupy 1 nie wchodzi żadna instytucja kredytowa, Õ zdanie pierwsze w Ö tym artykule Õ art. 7 otrzymuje brzmienie: „W przypadku gdy przedsiębiorstwo inwestycyjne, finansowa spółka holdingowa lub spółka holdingowa o profilu mieszanym kontroluje jeden lub więcej przedsiębiorstw zależnych, które są towarzystwami ubezpieczeniowymi, właściwe władze i organy, którym powierzono publiczne zadanie nadzorowania towarzystw ubezpieczeniowych, ściśle ze sobą współpracują.”

ê 93/6/EWG art. 7 ust. 4

4. Właściwe władze mające obowiązek wykonywania skonsolidowanego nadzoru nad grupami kapitałowymi objętymi przepisem ust. 3 lub odpowiednio do tego wyznaczone mogą w uzasadnionych okolicznościach do czasu dalszej koordynacji przepisów dotyczących skonsolidowanego nadzoru nad takimi grupami odstąpić od wymogu nadzoru skonsolidowanego, pod warunkiem że każde przedsiębiorstwo inwestycyjne wchodzące w skład takiej grupy:

i)            stosuje definicję funduszy własnych zawartą w ust. 9 załącznika V;

ii)           spełnia wymogi art. 4 i 5 w ujęciu nieskonsolidowanym;

iii)          wdrożyło systemy monitorowania i kontroli źródeł funduszy własnych oraz finansowania zewnętrznego wszystkich innych instytucji finansowych wchodzących w skład grupy.

ê 93/6/EWG art. 7 ust. 5-6 (dostosowany)

5. Właściwe władze wymagają od przedsiębiorstw inwestycyjnych należących do grupy kapitałowej, w stosunku do której odstąpiono od wymogu nadzoru skonsolidowanego zgodnie z ust. 4, aby przedsiębiorstwa te powiadomiły władze o ryzyku mogącym podważyć ich pozycję finansową, w tym o ryzyku związanym ze strukturą i źródłami funduszy własnych i finansowania zewnętrznego. Jeśli właściwe władze następnie dojdą do wniosku, iż pozycja finansowa takiego przedsiębiorstwa inwestycyjnego nie jest adekwatnie zabezpieczona, mogą one wymagać od niego podjęcia odpowiednich środków, w tym – o ile będzie to niezbędne – wprowadzenia ograniczeń dotyczących przepływu kapitału z tego przedsiębiorstwa do innych podmiotów grupy.

6. W przypadku gdy właściwe władze odstępują od wymogu nadzoru skonsolidowanego zgodnie z ust. 4, podejmują one inne stosowne środki celem monitorowania ryzyka wynikającego z koncentracji zaangażowań w skali całej grupy kapitałowej, łącznie z przedsiębiorstwami nieumiejscowionymi w Państwie Członkowskim.

ê 93/6/EWG (dostosowany)

ÖSEKCJA 2Õ

DEFINICJE

ê 93/6/EWG art. 2 ust. 1 (dostosowany)

ð nowy

Artykuł 3

1.         Do celów niniejszej dyrektywy ð stosuje się następujące definicje: ï

a)1. „instytucje kredytowe” oznaczają Ö instytucje kredytowe określone w art. 4 ust. 1 dyrektywy [2000/12/WE]; Õ wszystkie instytucje, które spełniają kryteria definicji zawartej w art. 1 tiret pierwsze pierwszej dyrektywy Rady 77/780/EWG z dnia 12 grudnia 1977 r. dotyczącej koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe[17], które podlegają przepisom dyrektywy 89/647/EWG;

ê 2004/39/WE art. 67 ust. 2 (dostosowany)

ð nowy

b)      „Przedsiębiorstwa inwestycyjne” to Ö oznaczają Õ wszystkie instytucje mieszczące się w definicji podanej Ö określone jako takie Õ w art. 4 ust. 1 dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych*, które podlegają wymogom nałożonym z mocy tej dyrektywy z wyłączeniem:

a)i)    instytucji kredytowych,

b)ii)   przedsiębiorstw miejscowych według definicji zawartej w pkt 20 Ö ust. 1 lit. p) Õ niniejszego artykułu, oraz;

c)iii)  przedsiębiorstw, które ð są upoważnione ï jedynie ð do świadczenia usług związanych z doradztwem inwestycyjnym i/lub ï przyjmują i przekazują zlecenia inwestorów, a nie przechowują środków lub papierów wartościowych swoich klientów, i które z tego powodu nie mogą w żadnym momencie być zadłużone wobec tych klientów;

ê 93/6/EWG art. 2 ust. 3-4 (dostosowany (dostosowany)

3. c)  „instytucje” oznaczają instytucje kredytowe i przedsiębiorstwa inwestycyjne;

4. d)  „uznane przedsiębiorstwa inwestycyjne z państw trzecich” oznaczają przedsiębiorstwa Ö spełniające następujące warunki: Õ

Öi)  przedsiębiorstwa, Õ które, gdyby założyły jednostkę w państwie Wspólnoty, byłyby objęte definicją przedsiębiorstwa inwestycyjnego;

Öii) przedsiębiorstwa Õ w ust. 2, które posiadają zezwolenie przyznane w państwie trzecim;

Öiii)   przedsiębiorstwa, Õ i które podlegają regułom ostrożnościowym, uznawanym przez właściwe władze za przynajmniej tak restrykcyjne jak reguły ustanowione w niniejszej dyrektywie;

ê 93/6/EWG (dostosowany)

ð nowy

5. e)  „instrumenty finansowe” oznaczają instrumenty wyszczególnione w sekcji B Załącznika do dyrektywy 93/22/EWG ð dowolną umowę, która stanowi o aktywach finansowych jednej strony i odpowiedzialności finansowej lub instrumencie kapitałowym drugiej strony ï ;

ê 93/6/EWG art. 2 ust. 6-7

6.           „portfel handlowy” instytucji obejmuje:

a)      pozycje otwierane na własny rachunek w instrumentach finansowych, towarach i towarowych instrumentach pochodnych przeznaczonych do odsprzedaży i/lub nabywane przez instytucję z zamiarem uzyskania krótkoterminowych korzyści płynących z rzeczywistych i/lub oczekiwanych różnic między ceną nabycia a ceną sprzedaży, bądź też z innych zmian cen lub stóp procentowych, jak również pozycje w instrumentach finansowych, towarach i towarowych instrumentach pochodnych powstałe w wyniku usług brokerskich z dopasowaniem kwot kapitałowych oraz pozycje otwierane w celu zabezpieczenia innych składników portfela handlowego;

b)      zaangażowania wynikające z transakcji nierozliczonych, z dostaw instrumentów do rozliczenia w późniejszym terminie i z pozagiełdowych instrumentów pochodnych, określonych w załączniku II ust. 1-3 i 5, zaangażowania wynikające z umów z udzielonym przyrzeczeniem odkupu i z udzielania pożyczek papierów wartościowych i towarów, gdy transakcje te, określone w załączniku II ust. 4, odnoszą się do papierów lub towarów zaliczonych do portfela handlowego według definicji podanej w lit. a), oraz zaangażowania wynikające z umów z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu i z zaciągania pożyczek papierów wartościowych i towarów opisanych w tym samym ustępie pod warunkiem uzyskania zgody właściwych władz, o ile wszystkie te transakcje spełniają warunki określone poniżej bądź to w podpunktach i), ii), iii) i v), bądź też w iv) i v):

i)       zaangażowania podlegają codziennej wycenie według bieżącej wartości rynkowej zgodnie z procedurą ustanowioną w załączniku II;

ii)      wartość zabezpieczenia jest korygowana celem uwzględnienia istotnych zmian wartości papierów wartościowych lub towarów będących przedmiotem danej umowy albo transakcji zgodnie z zasadą uznaną za dopuszczalną przez właściwe władze;

iii)     umowa lub warunki transakcji przewidują, iż w przypadku nieuregulowania transakcji ze strony kontrahenta roszczenia danej instytucji zostają automatycznie i bezzwłocznie zaspokojone z należności tego kontrahenta drogą kompensaty;

iv)     dana umowa lub transakcja została zawarta z kontrahentem profesjonalnym;

v)      takie umowy i transakcje są wyłącznie zawierane do celów ogólnie przyjętych i właściwych z wyłączeniem transakcji sztucznych, w szczególności tych, które nie mają charakteru krótkoterminowego oraz

c)      zaangażowania z tytułu opłat, prowizji, odsetek, dywidend i depozytów gwarancyjnych wymaganych przy giełdowych instrumentach pochodnych, które są bezpośrednio związane z pozycjami w portfelu handlowym, o których mowa w załączniku II ust. 6.

              Poszczególne pozycje zostają zaliczone do portfela handlowego lub wyłączone z tego portfela według obiektywnych procedur, w tym standardów rachunkowości obowiązujących w danej instytucji, procedury te oraz ich konsekwentne przestrzeganie podlegają ocenie właściwych organów;

ê 93/6/EWG art. 2 ust. 7 (dostosowany)

7.           „przedsiębiorstwo macierzyste”, „przedsiębiorstwo zależne” i „instytucja finansowa” używane są zgodnie z definicjami zawartymi w art. 1 dyrektywy 92/30/EWG;

ê 93/6/EWG art. 2 ust. 8 (dostosowany)

8.           „finansowa spółka holdingowa” oznacza instytucję finansową, której przedsiębiorstwa zależne są wyłącznie lub głównie instytucjami kredytowymi, przedsiębiorstwami inwestycyjnymi lub innymi instytucjami finansowymi, przy czym przynajmniej jeden z tych podmiotów jest instytucją kredytową bądź przedsiębiorstwem inwestycyjnym;

ò nowy

f)       „dominujące przedsiębiorstwo inwestycyjne z siedzibą w Państwie Członkowskim” oznacza przedsiębiorstwo inwestycyjne, któremu podlega instytucja lub inna instytucja finansowa jako podmiot zależny lub które posiada udziały w takich podmiotach, oraz które nie jest samo w sobie podmiotem zależnym w stosunku do instytucji posiadającej zezwolenie wydane w tym samym Państwie Członkowskim lub w stosunku do finansowej spółki holdingowej założonej w tym samym Państwie Członkowskim, a także takie, w którym żadna inna instytucja posiadająca zezwolenie w tym samym Państwie Członkowskim nie ma udziałów;

g)      „unijne dominujące przedsiębiorstwo inwestycyjne” oznacza dominujące przedsiębiorstwo inwestycyjne z siedzibą w Państwie Członkowskim, które nie jest podmiotem zależnym w stosunku do innej instytucji posiadającej zezwolenie wydane w dowolnym Państwie Członkowskim lub w stosunku do finansowej spółki holdingowej założonej w dowolnym Państwie Członkowskim, a także takie, w którym żadna inna instytucja posiadająca zezwolenie w tym samym Państwie Członkowskim nie ma udziałów;

ê 93/6/EWG art. 2 ust. 9 (dostosowany)

9.           „wagi ryzyka” oznaczają stopnie ryzyka kredytowego mające zastosowanie do poszczególnych kontrahentów, stosownie do postanowień dyrektywy 89/647/EWG. Jednakże aktywom stanowiącym roszczenia od przedsiębiorstw inwestycyjnych lub uznanych przedsiębiorstw inwestycyjnych państw trzecich, innym zaangażowaniom wobec takich przedsiębiorstw oraz zaangażowaniom wobec uznanych izb rozliczeniowych i giełd zostają przypisane te same wagi, jakie przypisuje się w przypadku, gdy kontrahent jest instytucją kredytową;

ê 98/33/WE art. 3.1 (dostosowany)

10h)  „pozagiełdowe instrumenty pochodne” oznaczają pozycje pozabilansowe, Ö ujęte w wykazie zawartym w załączniku IV do dyrektywy [2000/12/WE], inne niż te, którym przypisuje się wartość zaangażowania równą zero zgodnie z pkt 2 załącznika III tej dyrektywy; Õ wobec których stosuje się, zgodnie z art. 6ust. 3 akapit pierwszy dyrektywy 89/647/EWG, metody określone w załączniku II wspomnianej dyrektywy;

ê 93/6/EWG (dostosowany)

11.i)  „rynek regulowany” oznacza rynek, który spełnia kryteria definicji zawartej w art. 1 pkt 13 dyrektywy 93/22/EWG Ö zgodnie z definicją zawartą w art. 4 ust. 14 dyrektywy 2004/39/WE Õ ;

ê 93/6/EWG (dostosowany)

12.         „pozycje o obniżonym ryzyku” oznaczają pozycje długie i krótkie w aktywach, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. b) dyrektywy 89/647/EWG, oraz w instrumentach dłużnych emitowanych przez przedsiębiorstwa inwestycyjne lub uznane przedsiębiorstwa inwestycyjne państw trzecich. Termin ten oznacza także pozycje długie i krótkie w innych instrumentach dłużnych, o ile instrumenty te spełniają następujące warunki: po pierwsze, instrumenty te muszą być dopuszczone do obrotu na przynajmniej jednym rynku regulowanym w Państwie Członkowskim lub na giełdzie w państwie trzecim, pod warunkiem że giełda ta jest uznawana przez właściwe władze danego Państwa Członkowskiego; po drugie, instrumenty te muszą być uważane przez daną instytucję za dostatecznie płynne, a jednocześnie, z uwagi na wypłacalność emitenta, muszą być obciążone ryzykiem niewykonania zobowiązań ze strony kontrahenta w stopniu porównywalnym z aktywami wymienionymi w art. 6 ust. 1 lit. b) dyrektywy 89/647/EWG bądź też w stopniu niższym; sposób oceny tych instrumentów podlega badaniu przez właściwe władze, które obalają opinię instytucji, jeśli uznają, że dany instrument jest obciążony zbyt wysokim stopniem ryzyka niewykonania zobowiązań ze strony kontrahenta, aby został zaliczony do pozycji o obniżonym ryzyku.

              Niezależnie od powyższego do czasu dalszej koordynacji w tym zakresie właściwe władze mają możliwość, wedle własnego uznania, zaliczania do pozycji o obniżonym ryzyku instrumentów, które cechują się dostateczną płynnością i z uwagi na wypłacalność emitenta są obciążone ryzykiem niewykonania zobowiązań ze strony kontrahenta w stopniu porównywalnym z aktywami wymienionymi w art. 6 ust. 1 lit. b) dyrektywy 89/647/EWG bądź też w stopniu niższym. W takich przypadkach owe ryzyko związane z tymi instrumentami musiało być ocenione na takim poziomie przez przynajmniej dwie agencje ratingowe uznawane przez właściwe władze bądź też przez jedną taką agencję, o ile instrumenty te nie otrzymały niższej oceny od żadnej innej agencji ratingowej uznawanej przez właściwe władze.

              Właściwe władze mogą jednak odstąpić od warunku określonego w powyższym zdaniu, jeśli uznają, że byłoby to niewłaściwe ze względu np. na charakterystykę rynku, emitenta lub emisji czy też ze względu na określone połączenie takich czynników.

Ponadto właściwe władze wymagają od instytucji, aby przypisały instrumentom, które odznaczają się szczególnie wysokim stopniem ryzyka z uwagi na niedostateczną płynność lub wypłacalność emitenta, maksymalną wagę wykazaną w tabeli nr 1 zamieszczonej w załączniku I ust. 14.

Właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego regularnie przekazują Radzie i Komisji informacje o metodach stosowanych przy ocenie pozycji o ograniczonym ryzyku, a w szczególności o metodach wykorzystywanych do oceny stopnia płynności danej emisji i wypłacalności emitenta;

13.         „zaangażowania wobec rządów centralnych” oznaczają pozycje długie i krótkie w aktywach, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. a) dyrektywy 89/647/EWG, oraz w instrumentach, którym przypisano wagę ryzyka 0 % w art. 7 tej dyrektywy;

ê 93/6/EWG art. 2 ust. 14 (dostosowany)

14.j)  „zamienne papiery wartościowe” oznaczają papiery wartościowe, które posiadacz ma możliwość zamiany na inne papiery, zazwyczaj na akcje w kapitale emitenta;

ê 98/31/WE art. 1.1 lit. b) (dostosowany)

15.k) „gwarancja subskrypcyjna” oznacza papier wartościowy dający posiadaczowi prawo do nabycia instrumentu bazowego po ustalonej cenie w terminie do daty wygaśnięcia gwarancji lub w dniu wygaśnięcia gwarancji. Rozliczenie gwarancji subskrypcyjnej może nastąpić bądź przez dostawę instrumentu bazowego bądź przez płatność gotówkową;

16. l) „finansowanie zapasów” oznacza pozycje, w których fizyczny zapas został sprzedany w terminie przyszłym, a koszt sfinansowania został zablokowany do daty sprzedaży w terminie przyszłym;

ê 98/31/WE art. 1.1 lit. c) (dostosowany)

17m) „umowa z udzielonym przyrzeczeniem odkupu” i „umowa z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu” oznaczają jakąkolwiek umowę, zgodnie z którą instytucja lub jej kontrahent przekazuje drugiej stronie papiery wartościowe lub towary albo gwarantowane prawa odnośnie do tytułu do tych papierów lub towarów, gdy gwarancji takiej udzieliła uznana giełda posiadająca prawo do tych papierów lub towarów, przy czym umowa nie zezwala instytucji na jednoczesne przekazanie ani zastawienie danego papieru wartościowego lub towaru na rzecz więcej niż jednego kontrahenta, a warunkiem transakcji jest zobowiązanie odkupu tych papierów – (albo zastępczych papierów wartościowych lub towarów o tych samych cechach) – po określonej cenie w ustalonym terminie przyszłym, bądź też w terminie, który ustali strona przekazująca; dla instytucji sprzedającej papiery wartościowe lub towary transakcja ta stanowi umowę z udzielonym przyrzeczeniem odkupu, natomiast dla instytucji kupującej papiery lub towary stanowi ona umowę z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu.;

ê 93/6/EWG art. 2 ust. 17 drugi akapit

Umowa z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu traktowana jest jako transakcja z kontrahentem profesjonalnym, gdy kontrahent ten objęty jest koordynacją środków ostrożnościowych na poziomie Wspólnoty lub jest instytucją kredytową strefy A w rozumieniu definicji zawartej w dyrektywie 89/647/EWG bądź uznanym przedsiębiorstwem inwestycyjnym państw trzecich, a także wówczas, gdy transakcja została zawarta z uznaną izbą rozliczeniową lub giełdą;

ê 98/31/WE art. 1.1 lit. d) (dostosowany)

18.n) „udzielanie pożyczek papierów wartościowych lub towarów” i „zaciąganie pożyczek papierów wartościowych lub towarów” oznaczają jakiekolwiek transakcje, w których instytucja lub jej kontrahent przekazuje drugiej stronie papiery wartościowe lub towary, otrzymując odpowiednie zabezpieczenie, a warunkiem transakcji jest zobowiązanie drugiej strony do zwrotu papierów lub towarów odpowiadających papierom lub towarom otrzymanym, w danym terminie przyszłym lub na żądanie strony przekazującej; dla instytucji przekazującej papiery wartościowe lub towary transakcja taka stanowi transakcję udzielenia pożyczki papierów wartościowych lub towarów, natomiast dla instytucji otrzymującej papiery lub towary stanowi transakcję zaciągnięcia pożyczki papierów wartościowych lub towarów.;

ê 98/31/WE art. 1.1 lit. d)

Zaciągnięcie pożyczki papierów wartościowych lub towarów traktowane będzie jako transakcja zawarta między stronami profesjonalnymi, gdy kontrahent jest objęty koordynacją środków ostrożnościowych na poziomie Wspólnoty lub jest instytucją kredytową strefy A w rozumieniu definicji zawartej w dyrektywie 89/647/EWG, bądź uznanym przedsiębiorstwem inwestycyjnym z państwa trzeciego, a także wówczas, gdy transakcja została zawarta z uznaną izbą rozliczeniową lub giełdą;

ê 93/6/EWG art. 2 ust. 19 (dostosowany)

19.o) „bezpośredni uczestnik rozliczeń” oznacza członka giełdy lub izby rozliczeniowej pozostającej w bezpośrednim stosunku umownym z centralnym kontrahentem (gwarantem rynku); pośredni uczestnicy rozliczeń muszą swoje transakcje rozliczać za pośrednictwem uczestnika bezpośredniego;

ê 93/6/EWG art. 2 ust. 20 (dostosowany)

ð nowy

20.p) „przedsiębiorstwo miejscowe” oznacza przedsiębiorstwo działające wyłącznie na własny rachunek ð na rynkach ï na giełdzie opcji lub terminowych kontraktów ð lub innych instrumentów pochodnych oraz na rynkach gotówkowych wyłącznie w celu zabezpieczenia pozycji na rynkach instrumentów pochodnych lub działające ï na instrumenty finansowe bądź też na rachunek innych członków tej samej giełdy ð tych rynków ï lub kwotujące dwustronnie dla nich ceny, ð a także takie, ï które posiada gwarancję bezpośredniegoch uczestnikaów rozliczeń tej giełdy. ð tych rynków, w przypadku gdy ï Oodpowiedzialność za egzekwowanie wykonania kontraktów zawartych przez takie przedsiębiorstwa musi wziąć Ö przyjmują Õ na siebie bezpośredni uczestnikcy rozliczeń giełdy ð w ramach tych samych rynków ï , a kontrakty takie muszą być uwzględniane przy wyliczaniu łącznych wymogów kapitałowych w stosunku do takiego uczestnika bezpośredniego, o ile pozycje przedsiębiorstwa miejscowego są całkowicie oddzielone od pozycji uczestnika bezpośredniego;

ê 93/6/EWG art. 2 ust. 21

21.q) „współczynnik delta” oznacza przewidywany stopień zmiany ceny opcji w zależności od małej zmiany ceny instrumentu będącego przedmiotem opcji;

ê 93/6/EWG art. 2 ust. 22 (dostosowany)

22.         do celów ust. 4 załącznika I „pozycja długa” oznacza pozycję, w którą wchodzi instytucja poprzez ustalenie stawki oprocentowania, którą otrzyma w danym okresie przyszłym, natomiast „pozycja krótka” oznacza pozycję, w którą wchodzi instytucja poprzez ustalenie stawki oprocentowania, którą zapłaci w danym okresie przyszłym;

ê 93/6/EWG art. 2 ust. 23 (dostosowany)

23.r) „fundusze własne” oznaczają fundusze własne w rozumieniu definicji zawartej w dyrektywie 89/299/EWG Ö [2000/12/WE] Õ . Definicja ta może jednak ulec zmianie w okolicznościach opisanych w załączniku V;

ê 93/6/EWG art. 2 ust. 24-25 (dostosowany)

24.       „kapitał założycielski” oznacza pozycje określone w art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 dyrektywy 89/299/EWG;

25        „fundusze własne podstawowe” oznaczają sumę łączną pozycji określonych w art. 2 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 dyrektywy 89/299/EWG, pomniejszoną o sumę łączną pozycji określonych w art. 2 ust. 1 pkt 9, 10 i 11 tej dyrektywy;

ê 93/6/EWG art. 2 ust. 26 (dostosowany)

26.s)  „kapitał” oznacza fundusze własne;.

ê 93/6/EWG art. 2 ust. 27 (dostosowany)

27.     „okresowość zmodyfikowaną” wylicza się za pomocą wzoru przedstawionego w ust. 26 załącznika I.

ò nowy

W celu stosowania nadzoru na zasadzie skonsolidowanej termin „przedsiębiorstwo inwestycyjne” obejmuje uznane przedsiębiorstwa inwestycyjne państw trzecich.

Do celów akapitu pierwszego lit. e) instrument finansowy obejmuje pierwotne instrumenty finansowe lub instrumenty pieniężne oraz finansowe instrumenty pochodne, których wartość jest pochodną ceny bazowego instrumentu finansowego lub współczynnika lub indeksu lub ceny innej pozycji bazowej, a także obejmuje jako wymóg minimalny instrumenty określone w sekcji C załącznika I do dyrektywy 2004/39/WE.

ê 93/6/EWG art. 2 ust. 7-8 (dostosowany)

2.         ÖTerminy: Õ „przedsiębiorstwo macierzyste”, „przedsiębiorstwo zależne”, Ö „spółka zarządzania aktywami” Õ i „instytucja finansowa” używane są Ö obejmują przedsiębiorstwa Õ zgodnie z definicjami zawartymi Ö określone jako takie w art. 4 Õ w art. 1 dyrektywy 92/30/EWG Ö [2000/12/WE] Õ .

ÖTerminy: Õ „finansowa spółka holdingowa” Ö , „dominująca finansowa spółka holdingowa z siedzibą w Państwie Członkowskim”, „dominująca finansowa spółka holdingowa z siedzibą w UE” oraz „przedsiębiorstwo usług pomocniczych” Õ oznacza instytucję finansową, której przedsiębiorstwa zależne są wyłącznie lub głównie instytucjami kredytowymi, przedsiębiorstwami inwestycyjnymi lub innymi instytucjami finansowymi, przy czym przynajmniej jeden z tych podmiotów jest instytucją kredytową bądź przedsiębiorstwem inwestycyjnym; Ö obejmują przedsiębiorstwa określone jako takie w art. 4 dyrektywy [2000/12/WE], przy czym każde odniesienie do instytucji kredytowych rozumie się jako odniesienie do instytucji. Õ

ò nowy

3.         Do celów stosowania dyrektywy [2000/12/WE] w odniesieniu do grup określonych w art. 2 ust. 1, które nie obejmują danej instytucji kredytowej, zastosowanie mają następujące definicje:

ê 2002/87/WE art. 26 (dostosowany)

1.a)   „finansowa spółka holdingowa” oznacza instytucję finansową, której przedsiębiorstwa zależne stanowią wyłącznie lub głównie przedsiębiorstwa inwestycyjne lub inne instytucje finansowe, z których co najmniej jedno jest przedsiębiorstwem inwestycyjnym oraz które nie jest finansową spółką holdingową o działalności mieszanej w rozumieniu dyrektywy 2002/87/WE[18] Parlamentu Europejskiego i Rady,;

2. b)  „spółka holdingowa o profilu mieszanym” oznacza przedsiębiorstwo dominujące niebędące ani finansową spółką holdingową, ani przedsiębiorstwem inwestycyjnym, ani finansową spółką holdingową o działalności mieszanej w rozumieniu dyrektywy 2002/87/WE, którego przedsiębiorstwo zależne obejmuje co najmniej jedno przedsiębiorstwo inwestycyjne,;

3. c)  „właściwe władze” oznaczają władze krajowe uprawnione w drodze ustawy lub przepisu wykonawczego do sprawowania nadzoru nad przedsiębiorstwami inwestycyjnymi.

ê 93/6/EWG (dostosowany)

ÖROZDZIAŁ II Õ

KAPITAŁ ZAŁOŻYCIELSKI

ê 93/6/EWG art. 2 ust. 24 (dostosowany)

Artykuł 4

1. „Kapitał założycielski” oznacza Ö lit. a) i b) Õ pozycje określone w art. Ö 57 Õ 2 ust. 1 pkt 1 i 2 dyrektywy 89/299/EWG; Ö [2000/12/WE]. Õ

ê 93/6/EWG art. 3 ust. 1-2 (dostosowany)

Artykuł 5

1.         Przedsiębiorstwa inwestycyjne, Ö które nie prowadzą transakcji instrumentami finansowymi na własny rachunek ani nie przejmują emisji instrumentów finansowych, ale Õ które przechowują środki i/lub papiery wartościowe klientów oraz oferują jedną lub więcej spośród niżej wymienionych usług, muszą dysponować kapitałem założycielskim w wysokości 125 000 ECU Ö EUR Õ :

a)      przyjmowanie i przekazanie zleceń inwestorów dotyczących instrumentów finansowych,

b)      wykonywanie zleceń inwestorów dotyczących instrumentów finansowych,

c)      zarządzanie indywidualnymi portfelami inwestycyjnymi składającymi się z instrumentów finansowych,

pod warunkiem że nie prowadzą transakcji instrumentami finansowymi na własny rachunek ani nie przejmują emisji instrumentów finansowych.

Utrzymywanie pozycji w instrumentach finansowych niezaliczonych do portfela handlowego celem lokowania funduszy własnych nie jest traktowane jako prowadzenie transakcji do celów ust. 1 i 2.

2.         Właściwe władze mogą jednak zezwolić przedsiębiorstwu inwestycyjnemu, które wykonuje zlecenia inwestorów dotyczące instrumentów finansowych, na trzymanie takich instrumentów również na własny rachunek, jeśli Ö spełnione są następujące warunki Õ :

a)      takie pozycje powstają jedynie wówczas, gdy przedsiębiorstwu nie udaje się dokładnie dopasować zleceń inwestorów,

b)      łączna wartość rynkowa wszystkich takich pozycji podlega górnej granicy 15 % kapitału założycielskiego firmy,

c)      przedsiębiorstwo spełnia wymogi określone w art. 18, 20 i 28,, oraz

d)      takie pozycje mają charakter incydentalny i tymczasowy, a ich utrzymywanie jest ściśle ograniczone do okresu niezbędnego do przeprowadzenia danej transakcji.

Utrzymywanie pozycji w instrumentach finansowych niezaliczonych do portfela handlowego celem lokowania funduszy własnych nie jest traktowane jako prowadzenie transakcji do celów ust. 1 i 3.

3.2       Państwa Członkowskie mogą obniżyć kwotę określoną w ust. 1 do wysokości 50 000 ECU Ö EUR Õ, jeśli dane przedsiębiorstwo nie posiada zezwolenia ani na przechowywanie środków lub papierów wartościowych klientów, ani na prowadzenie transakcji na własny rachunek, ani na przejmowanie emisji.

ê 93/6/EWG art. 3 ust. 3 (dostosowany)

3. Wszystkie inne firmy inwestycyjne muszą posiadać kapitał założycielski w wysokości 730 000 ECU.

ê 2004/39/WE art. 67 ust. 2 (dostosowany)

Artykuł 6

4. Przedsiębiorstwa określone w art. 2 ust. 2 lit. b) Ö Przedsiębiorstwa miejscowe Õ dysponują kapitałem założycielskim w wysokości 50 000 EUR na tyle, na ile korzystają one ze swobody przedsiębiorczości lub świadczą usługi Ö określone w Õ na podstawie art. 31 lub 32 dyrektywy 2004/39/WE.

ê 2004/39/WE art. 67 ust. 3 (dostosowany)

Artykuł 7

W związku z rewizją dyrektywy 93/6/WE, Przedsiębiorstwa określone w art. 2 ust. 2 lit. c) posiadają Ö 3 ust. 1 lit. b) pkt iii) Õ posiadają:

a)           kapitał założycielski w wysokości 50 000 EUR lub

b)           ubezpieczenie z tytułu prowadzenia działalności zawodowej obejmujące całe terytorium Wspólnoty lub niektóre inne, porównywalne gwarancje odnoszące się do odpowiedzialności wynikającej z zaniedbań zawodowych, stanowiące przynajmniej 1 000 000 EUR mających zastosowanie do każdej ze skarg o łącznej wartości 1 500 000 EUR rocznie dla wszystkich skarg lub

c)           połączenie kapitału założycielskiego oraz ubezpieczenia z tytułu prowadzenia działalności zawodowej w formie skutkującej poziomem pokrycia równorzędnym do ustalonego w lit. a) lub b).

Kwoty określone w tym ustępie podlegają okresowej rewizji Komisji w celu uwzględnienia zmian w europejskim wskaźniku cen konsumpcyjnych podawanym do publicznej wiadomości przez Eurostat zgodnie z oraz w tym samym czasie co dostosowania wprowadzone na mocy art. 4 ust. 7 dyrektywy 2002/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady[19]*.

ÖArtykuł 8 Õ

Jeżeli przedsiębiorstwo inwestycyjne określone w art. 2 Ö 3 ust. 1 lit. b) pkt iii) Õ ust. 2 lit. c), zarejestrowano również na podstawie dyrektywy 2002/92/WE, musi ono wypełniać wymogi ustanowione na mocy art. 4 ust. 3 tej dyrektywy, a ponadto musi posiadać:

a)           kapitał założycielski w wysokości 25 000 EUR lub

b)           ubezpieczenie z tytułu prowadzenia działalności zawodowej obejmujące całe terytorium Wspólnoty lub niektóre inne, porównywalne gwarancje odnoszące się do odpowiedzialności wynikającej z zaniedbań zawodowych, stanowiące przynajmniej 500 000 EUR mających zastosowanie do każdej ze skarg o łącznej wartości 750 000 EUR rocznie dla wszystkich skarg lub

c)           połączenie kapitału założycielskiego oraz ubezpieczenia z tytułu prowadzenia działalności zawodowej w formie skutkującej poziomem pokrycia równorzędnym do ustalonego w lit. a) lub b).

ê 93/6/EWG art. 3 ust. 3 (dostosowany)

Artykuł 9

Wszystkie inne firmy inwestycyjne muszą posiadać kapitał założycielski w wysokości 730 000 ECU Ö EUR Õ .

ê 93/6/EWG art. 3 ust. 5-8 (dostosowany)

Artykuł 10

1.         ÖNa zasadzie odstępstwa od przepisów art. 5 ust. 1, art. 5 ust. 3, 6 i 9 Õ Niezależnie od przepisów ust. 1-4 Państwa Członkowskie mogą utrzymać ważność zezwoleń udzielonych przedsiębiorstwom inwestycyjnym i przedsiębiorstwom objętym Ö przepisami art. 6 Õ przepisem ust. 4, które już istniały przed Ö dniem 31 grudnia 1995 r., Õ wdrożeniem niniejszej dyrektywy a których fundusze własne nie osiągają poziomu kapitału założycielskiego określonego w Ö art. 5 ust. 1, art. 5 ust. 3, 6 i 9 Õ ust. 1-4.

Fundusze własne tych firm nie mogą jednak spaść poniżej najwyższego poziomu referencyjnego osiągniętego po dacie ogłoszenia niniejszej dyrektywy Ö 1993/6/WE Õ . Poziom referencyjny stanowi średni poziom dzienny funduszy własnych wyliczany przez okres sześciomiesięczny poprzedzający datę wyliczenia. Poziom ten zostaje wyliczony co sześć miesięcy za miniony okres.

2.         Jeśli kontrolę nad przedsiębiorstwem objętym przepisem ust. 5 Ö 1 Õ przejmuje inna osoba fizyczna lub prawna niż osoba, która wcześniej kontrolowała to przedsiębiorstwo, fundusze własne tego przedsiębiorstwa muszą być podwyższone co najmniej do poziomu określonego w Ö art. 5 ust. 1, art. 5 ust. 3, 6 i 9 Õ ust. 1-4, z wyjątkiem następujących sytuacji: i)        przypadku pierwszego przekazania kontroli drogą spadku po Ö dniu 31 grudnia 1995 r. Õ wdrożeniu niniejszej dyrektywy, za zgodą właściwych organów przez okres nie dłuższy niż dziesięć lat po przekazaniu kontroli;

ii)           w przypadku zmiany w składzie spółki partnerskiej, o ile wspólnikiem nadal pozostaje przynajmniej jedna z osób będących wspólnikami w dniu wdrożenia niniejszej dyrektywy, przez okres nie dłuższy niż dziesięć lat po wdrożeniu niniejszej dyrektywy.

3.         W określonych jednak szczególnych okolicznościach i za zgodą właściwych organów, gdy następuje połączenie dwóch lub więcej przedsiębiorstw inwestycyjnych i/lub przedsiębiorstw objętych przepisem ust. 4 Ö art. 6 Õ, fundusze własne przedsiębiorstwa powstałego w wyniku tego połączenia nie muszą osiągnąć poziomu określonego w ust. 1-4 Ö art. 5 ust. 1, art. 5 ust. 3, 6 i 9 Õ . Niemniej jednak w okresie, gdy nie został osiągnięty odpowiedni poziom zgodnie z ust. 1-4 Ö art. 5 ust. 1, art. 5 ust. 3, 6 i 9 Õ , fundusze własne przedsiębiorstwa nowo powstałego nie mogą spaść poniżej sumy funduszy własnych łączących się ze sobą firm w chwili połączenia.

4.         Fundusze własne przedsiębiorstw inwestycyjnych i przedsiębiorstw objętych przepisem ust. 4 Ö art. 6 Õ nie mogą spaść poniżej poziomu określonego w ust. 1-5 i 7 Ö art. 5 ust. 1, art. 5 ust. 3, 6 i 9, art. 10 ust. 1 i art. 10 ust. 3 Õ .

Jeśli tak się jednak stanie, właściwe władze mogą w uzasadnionych okolicznościach wyznaczyć tym przedsiębiorstwom ograniczony czas, w którym musi ono uzyskać poprawę swojej sytuacji lub zaprzestać działalności.

ò nowy

ROZDZIAŁ III

PORTFEL HANDLOWY

Artykuł 11

1.         Portfel handlowy instytucji zawiera wszystkie pozycje w instrumentach finansowych i w towarach utrzymywane w celach handlowych lub w celu zabezpieczenia innych elementów w portfelu handlowym, których zbywalność nie podlega żadnym ograniczeniom umownym lub które można zabezpieczyć.

2.         Pozycje utrzymywane w celach handlowych są to pozycje przeznaczone do krótkoterminowej odsprzedaży i/lub utrzymywane z zamiarem uzyskania korzyści wynikających z rzeczywistych lub oczekiwanych krótkoterminowych różnic między ceną nabycia i sprzedaży lub z innych wahań cenowych lub wahań stopy oprocentowania. Termin „pozycje” obejmuje pozycje otwierane na własny rachunek, pozycje związane z obsługą klienta i obrotem rynkowym.

3.         Przeznaczenie handlowe wykazuje się na podstawie strategii, zasad i procedur ustanowionych przez instytucję w celu zarządzania daną pozycją lub portfelem zgodnie z załącznikiem VII część A.

4.         Instytucje ustanawiają i utrzymują systemy i procedury kontroli w celu zarządzania swoimi portfelami handlowymi, w szczególności zgodnie z załącznikiem VII część B.

5.         W ramach portfela handlowego można uwzględnić zabezpieczenia wewnętrzne; wówczas stosuje się przepisy zawarte w załączniku VII część C.

ò nowy

ROZDZIAŁ IV

FUNDUSZE WŁASNE

ê 93/6/EWG art. 2 ust. 25 (dostosowany)

Artykuł 12

„Fundusze własne podstawowe” oznaczają sumę łączną pozycji określonych w art. 2 ust. 1 Ö 57 Õ pkt 1, 2 i 4 Ö lit. a)-c) Õ dyrektywy 89/299/EWG Ö [2000/12/WE] Õ , pomniejszoną o sumę łączną pozycji określonych w art. 2 ust. 1 Ö 57 Õ pkt 9, 10 i 11 Ö lit. i)-k) Õ tej dyrektywy;

ò nowy

Najpóźniej do dnia 1 stycznia 2009 r. Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie odpowiednie wnioski dotyczące zmian niniejszego rozdziału.

ê 93/6/EWG załącznik V akapit pierwszy i drugi (dostosowany)

ð nowy

Artykuł 13

1.         ðZ zastrzeżeniem przepisów ust. 2-5 niniejszego artykułu oraz art. 14-17 ï Definicja fundusze własne przedsiębiorstw inwestycyjnych i instytucji kredytowych odpowiada definicji zawartej w Ö określa się zgodnie z Õ dyrektywą 89/299/EWG Ö [2000/12/WE] Õ .

Ponadto przepisy zawarte w akapicie pierwszym stosuje się do przedsiębiorstw, które nie posiadają jednej z form prawnych określonych w art. 1 ust. 1 czwartej dyrektywy Rady 78/660/EWG.

ê 93/6/EWG załącznik V pkt 1 akapit drugi, pkt 2-5 (dostosowany)

è1 98/31/WE art. 1.7 oraz załącznik pkt 4 lit. a)-b)

ð nowy

2.         è1 Niezależnie Ö Na zasadzie odstępstwa Õ od ust. 1 właściwe władze mogą zezwolić instytucjom, które mają obowiązek przestrzegania wymogów w zakresie funduszy własnych określonych w Ö obliczanych zgodnie z art. 21, 28-32 i z Õ załącznikachiem I, II, III, IV i VI Ö oraz z załącznikami III-VI Õ na stosowanie alternatywnej definicji jedynie do Ö tego Õ celówu spełniania tych wymogów Ö alternatywnej metody określania funduszy własnych Õ . ç Żadna część funduszy własnych przeznaczonych na ten cel nie może być równocześnie wykorzystana do spełniania innych wymogów Ö kapitałowych Õ w zakresie funduszy własnych.

Definicja aAlternatywnae Ö określenie Õ funduszy własnych obejmuje pozycje niżej określone w lit. a), b) i c), pomniejszone o pozycję d), przy czym o wymogu odejmowania tej ostatniej pozycji decydują właściwe władze:

a)      fundusze własne zgodnie z definicją zawartą w dyrektywie 89/299/EWG Ö [2000/12/WE] Õ z wyłączeniem tylko art. 2 ust. 1 Ö 57 Õ pkt 12 i 13 Ö lit. 1)-p) Õ tej dyrektywy w przypadku firm, które mają obowiązek odejmowania pozycji w lit. d) niniejszego ustępu od sumy pozycji w lit. a), b) i c) niniejszego ustępu;

b)      przychody netto instytucji z operacji portfela handlowego z potrąceniem wszelkich dających się przewidzieć obciążeń lub dywidend, pomniejszone o straty netto z innej działalności, pod warunkiem że żadna taka kwota nie została już wliczona do pozycji w lit. a) niniejszego ustępu stosownie do art. 2 Ö 57 Õ ust. 1 pkt 2 lub 11 Ö lit. b) lub k) Õ dyrektywy 89/299/EWG Ö [2000/12/WE] Õ ;

c)      zobowiązania podporządkowane i/lub pozycje, o których mowa w ust. 5 z zastrzeżeniem warunków nałożonych w ust. 3-7 Ö i 4 oraz w art. 14 Õ ;

d)      aktywa niepłynne w rozumieniu definicji zawartej Ö określone Õ w ust. 8 Ö art. 15 Õ .

3.         Zobowiązania podporządkowane, o których mowa w ust. 2 lit. c), muszą charakteryzować się pierwotnym terminem wymagalności przynajmniej dwóch lat. Zobowiązania te muszą być w pełni wpłacone, a umowa pożyczki nie może zawierać żadnych klauzul stanowiących o tym, że w określonych okolicznościach, innych od likwidacji instytucji, zobowiązanie takie podlegać będzie spłacie przed terminem umownym, chyba że właściwe władze udzielą zgody na taką spłatę. Nie wolno spłacać ani kapitału, ani odsetek od zobowiązań podporządkowanych, jeśli taka spłata spowodowałaby obniżenie funduszy własnych danej instytucji do poziomu poniżej 100 % łącznych wymogów kapitałowych Ö tej instytucji Õ .

Ponadto instytucje mają obowiązek powiadomienia właściwych organów o wszystkich spłatach zobowiązań podporządkowanych, gdy tylko fundusze własne spadną poniżej poziomu 120 % łącznych wymogów kapitałowych.

4.         Pożyczka podporządkowana zaliczona do kapitału określonego w ust. 2 lit. c) nie może przekraczać maksymalnego pułapu 150 % pierwotnych funduszy własnych przeznaczonych na wypełnienie wymogów Ö obliczanych zgodnie z art. 21 i art. 28-32 oraz z Õ ustalonych w załącznikami I-VIII Ö -VI Õ , zaś maksymalny pułap może osiągać tylko w szczególnych okolicznościach określonych przez odpowiednie władze.

5.         Właściwe władze mogą zezwolić instytucjom na zastąpienie zobowiązań podporządkowanych, o których mowa w Ö ust. 2 lit. c) Õ ust. 3 i 4, pozycjami określonymi w art. 2 ust. 1 pkt 3 i 5-8 Ö 57 lit. d)-h) Õ dyrektywy 89/299/EWG Ö [2000/12/WE] Õ .

ê 98/31/WE Załącznik pkt 4 lit. c) (dostosowany)

Artykuł 14

1.         Właściwe władze mogą zezwolić przedsiębiorstwom inwestycyjnym na przekroczenie pułapu pożyczki podporządkowanej zaliczonej do kapitału, określonego w ust. 4 Ö art. 13 ust. 4 Õ , jeśli oceniają to za ostrożnościowo właściwe i pod warunkiem, że suma takich pożyczek podporządkowanych zaliczonych do kapitału oraz pozycji określonych w ust. 5 Ö art. 13 ust. 5 Õ nie przekracza 200 % pierwotnych funduszy własnych przeznaczonych na wypełnienie wymogów nałożonych Ö obliczanych zgodnie z art. 21, 28-32 oraz Õ załącznikami I-VIII Ö i III-VI Õ lub 250 % tej samej kwoty, jeśli przedsiębiorstwa inwestycyjne odejmują pozycję 2 lit. d) określoną w ust. 2 Ö w art. 13 ust. 2 lit. d) Õ w rachunku funduszy własnych.

2.         Właściwe władze mogą zezwolić instytucji kredytowej na przekroczenie pułapu pożyczki podporządkowanej zaliczonej do kapitału określonego w ust. 4 Ö art. 13 ust. 4 Õ , jeśli uznają to za ostrożnościowo właściwe i pod warunkiem, że suma takich pożyczek podporządkowanych zaliczonych do kapitału i pozycji określonej w ust. 5 Ö w art. 57 lit. d)-h) dyrektywy [2000/12/WE] Õ nie przekracza 250 % pierwotnych funduszy własnych przeznaczonych na wypełnienie wymogów nałożonych w Ö obliczanych zgodnie z art. 28-32 oraz z Õ załącznikuami I-III, VI-VIII Ö i III-VI Õ .

ê 93/6/EWG załącznik V pkt 8 (dostosowany)

Artykuł 15

Aktywa niepłynne Ö , o których mowa w art. 12 ust. 2 lit d) Õ obejmują:

a)      rzeczowy majątek trwały (z wyjątkiem wartości gruntów i budynków w tej mierze, w jakiej zezwolono na pomniejszenie nimi wartości kredytów, które zabezpieczają),

b)      akcje i udziały w instytucjach kredytowych i finansowych, łącznie z pożyczkami podporządkowanymi udzielonymi tym instytucjom, które zaliczane są do funduszy własnych tych instytucji, chyba że zostały one odjęte od funduszy własnych stosownie do przepisów art. 2 ust. 1 pkt 12 i 13 Ö 57 lit. l)-p) Õ dyrektywy 89/299/EWG Ö [2000/12/WE] Õ bądź też stosownie do ust. 9 ppkt iv) Ö art. 15 lit. d) Õ niniejszegoj załącznika Ö dyrektywy Õ .

c)      akcje, udziały i inne lokaty kapitałowe w przedsiębiorstwach niebędących instytucjami kredytowymi lub innymi instytucjami finansowymi, gdy pozycje te nie są łatwo zbywalne,

d)      ujemną wartość kapitału przedsiębiorstw zależnych,

e)      udzielone lokaty, z wyjątkiem tych, które można wycofać w ciągu 90 dni, a także wpłat dokonanych w związku z obowiązkiem utrzymywania depozytów gwarancyjnych zabezpieczających terminowe kontrakty i opcje giełdowe,

f)       kredyty i inne należności, z wyjątkiem należności wymagalnych w ciągu 90 dni,

g)      zapasy rzeczowe, chyba że podlegają one Ö już Õ wymogom kapitałowym określonym w art. 4 ust. 2, pod warunkiem że takie wymogi nie są mniej wymagające od tych nałożonych przepisem art. 4 ust. 1 ppkt iii) Ö co najmniej tak rygorystycznym, jak wymogi określone w art. 18 do 20 Õ .

ê 93/6/EWG załącznik V pkt 8 tiret drugie, akapit drugi (dostosowany)

ÖDo celów pkt b) Õ Ww przypadku gdy akcje i udziały w instytucji kredytowej lub innej instytucji finansowej są posiadane tymczasowo z tytułu podjętego programu pomocy mającego na celu restrukturyzację finansową i uratowanie takiej instytucji, właściwe władze mogą odstąpić od takiej klasyfikacji tych pozycji. Władze te mogą odstąpić od tej klasyfikacji również w przypadku akcji zaliczonych do portfela handlowego przedsiębiorstwa inwestycyjnego,.

ê 93/6/EWG załącznik V pkt 9 (dostosowany)

Artykuł 16

9. Przedsiębiorstwa inwestycyjne należące do grupy kapitałowej, wobec której odstąpiono Ö którym przyznano odstępstwo Õ od wymogu nadzoru skonsolidowanego na mocy art. 7 ust. 4 Ö 22 Õ , wyliczają fundusze własne zgodnie z ust. 1-8 Ö art. 13-15 Õ z Ö następującymi Õ zastrzeżeniemami następujących zmian:

a)i)    firmy te odejmują od kwoty funduszy własnych aktywa niepłynne, o których mowa w ust. 2 Ö art. 13 ust. 2 Õ lit. d);

b)ii)   wyłączenie, o którym mowa w ust. 2 Ö art. 12 ust. 2 Õ lit. a), nie obejmuje tych składników pozycji określonych w art. 2 ust. 1 pkt 12 i 13 Ö objętych art. 57 lit. l)-p) Õ dyrektywy 89/299/EWG Ö [2000/12/WE] Õ , które przedsiębiorstwo inwestycyjne posiada względem podmiotów objętych konsolidacją zgodnie z art. 2 ust. 2 Ö 1 Õ niniejszej dyrektywy;

c)iii) limity, o których mowa w art. 6 Ö 66 Õ ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 89/299/EWG Ö [2000/12/WE] Õ, wylicza się w odniesieniu do funduszy własnych podstawowych pomniejszonych o te składniki pozycji określone w art. 2 ust. 1 pkt 12 i 13 Ö 57 lit. l)-p) Õ dyrektywy 89/299/EWG Ö [2000/12/WE] Õ, o których mowa w ppkt ii) Ö lit. b), Õ a które stanowią część funduszy własnych podstawowych danych przedsiębiorstw;

d)iv) do celów niniejszego załącznika, a Ö w szczególności Õ ust. 4-7, Ö art. 13 ust. 4, art. 13 ust. 5 i art. 14 niniejszej dyrektywy Õ składniki pozycji określone w art. 2 ust. 1 pkt 12 i 13 Ö 57 lit. l)-p) Õ dyrektywy 89/299/EWG Ö [2000/12/WE] Õ , o których mowa w ppkt iii) Ö lit. c) Õ , pomniejszają fundusze własne podstawowe, a nie sumę wszystkich pozycji zgodnie z przepisem Ö w Õ art. 6 Ö 66 Õ ust. 1 lit. c) tejże dyrektywy.

ò nowy

Artykuł 17

1.         Jeżeli dana instytucja oblicza kwoty ekspozycji ważone ryzykiem do celów załącznika II zgodnie z przepisami art. 84-89 dyrektywy [2000/12/WE], wówczas do obliczeń, o których mowa w załączniku VII część 1 podczęść 4 do dyrektywy [2000/12/WE], stosuje się następuje przepisy:

a)      do sumy aktualizacji wartości i rezerw, obliczonej dla ekspozycji wymienionych w załączniku II, można włączyć kwoty aktualizacji wartości uwzględniające jakość kredytową kontrahenta;

b)      jeśli ryzyko kredytowe kontrahenta zostało odpowiednio uwzględnione przy wycenie pozycji w portfelu handlowym i pod warunkiem zgody właściwych władz, oczekiwana kwota straty, odpowiadająca stopniowi narażenia kontrahenta na ryzyko, wynosi zero.

Do celów lit. a) takiej aktualizacji wartości nie uwzględnia się w funduszach własnych danych instytucji inaczej niż zgodnie z niniejszym akapitem.

2.         Do celów niniejszego artykułu stosuje się przepisy art. 153 i 154 dyrektywy [2000/12/EWG].

ê 93/6/EWG (dostosowany)

ÖROZDZIAŁ V Õ

ÖSekcja 1 Õ

ZABEZPIECZENIA PRZED RYZYKIEM

ê 93/6/EWG art. 4 ust. 1, akapit pierwszy (dostosowany)

ð nowy

Artykuł 18

1.         Właściwe władze wymagają od iInstytucje ð posiadają ï , aby utrzymywały fundusze własne na poziomie, który zawsze pokrywa lub przewyższa sumę łączną niżej określonych wymogów kapitałowych:

ê 98/31/WE art. 1.2 (dostosowany)

i) a)   wymogi kapitałowe z tytułu działalności zaliczonej do portfela handlowego obliczone zgodnie Ö metodami i opcjami ustanowionymi w art. 28-32 oraz Õ z załącznikiem I, II, i VI, a także – jeśli właściwe – zgodnie z załącznikiem VIII;

ii) b)  wymogi kapitałowe z tytułu całej działalności prowadzonej przez instytucję, obliczone zgodnie z Ö metodami i opcjami ustanowionymi w Õ załącznikach III i VII Ö IV Õ , a także – jeśli właściwe – zgodnie z załącznikiem VIII;

ê 93/6/EWG art. 4.1 pkt iii) i iv) (dostosowany)

iii)          wymogi kapitałowe nałożone przepisami dyrektywy 89/647/EWG, dotyczące całej działalności instytucji, z wyłączeniem działalności zaliczonej do portfela handlowego oraz aktywów niepłynnych, jeśli fundusze własne są pomniejszone o te aktywa stosownie do ust. 2 lit. d) załącznika V;

iv)          wymogi kapitałowe określone zgodnie z ust. 2.

ê 93/6/EWG art. 4.1 ppkt iii)-iv), drugi akapit

Niezależnie od wymogów kapitałowych, o których mowa wyżej w ppkt i)-iv), poziom funduszy własnych wymagany od przedsiębiorstw inwestycyjnych nigdy nie może być niższy od kwoty określonej w załączniku IV.

ê 93/6/EWG art. 4 ust. 2-5

2.         Właściwe władze wymagają od instytucji, aby zabezpieczały ryzyko obciążające działalność pozostającą poza zakresem zarówno niniejszej dyrektywy, jak i dyrektywy 89/647/EWG, gdy ryzyko to uważane jest za podobne do ryzyka, które zgodnie z tymi dyrektywami należy pokryć adekwatnymi funduszami własnymi.

3. Jeśli poziom funduszy własnych danej instytucji spada poniżej poziomu wymaganego w ust. 1, właściwe władze zapewniają, że instytucja ta podejmie odpowiednie środki w celu jak najszybszej poprawy tej sytuacji.

4. Właściwe władze wymagają od instytucji, aby wdrożyły systemy monitorowania i kontroli ryzyka stopy procentowej związanego z całością prowadzonej działalności, a systemy te podlegać będą nadzorowi ze strony właściwych władz.

5. Instytucje muszą wykazać właściwym władzom, iż stosowane przez nie systemy są w stanie w każdej chwili wyliczyć ich pozycje finansowe z rozsądną dokładnością.

ê 93/6/EWG art. 4 ust. 6 (dostosowany)

2.         Niezależnie Ö Na zasadzie odstępstwa Õ od przepisu ust. 1 właściwe władze mogą zezwolić instytucjom na wyliczanie wymogów kapitałowych dotyczących działalności zaliczonej do portfela handlowego zgodnie z metodologią wskazaną w dyrektywie 89/647/EWG, a nie na podstawie metodologii zawartej w załącznikach I i II do niniejszej dyrektywy, pod warunkiem jednak że: Ö art. 75 lit. a) dyrektywy [2000/12/WE] oraz z załącznikiem II pkt 6-8 i 10 do niniejszej dyrektywy Õ , a nie na podstawie metodologii zawartej w załącznikach I i II do niniejszej dyrektywy, pod warunkiem jednak że Ö o ile spełnione są następujące warunki Õ :

i) a)   działalność zaliczona do portfela handlowego tych instytucji zwykle nie przekracza 5% ich łącznej działalności;

ii) b)  suma pozycji w portfelu handlowym zwykle nie przekracza 15 mln ECU Ö EUR Õ ;

iii)c)  działalność zaliczona do portfela handlowego tych instytucji nigdy nie przekracza 6 % ich łącznej działalności, zaś suma pozycji w portfelu nigdy nie przekracza 20 mln ECU Ö EUR Õ .

ê 93/6/EWG art. 4 ust. 7 (dostosowany)

3.         W celu wyliczenia udziału działalności zaliczonej do portfela handlowego w łącznej działalności instytucji stosownie do ust. 6 ppkt i) i iii) Ö 2 lit. a) i c) Õ właściwe władze mogą odnieść tę działalność do łącznych operacji bilansowych i pozabilansowych do rachunku wyników lub do funduszy własnych danych instytucji, bądź też stosować połączenie tych miar. Przy ocenie rozmiaru operacji bilansowych i pozabilansowych instrumenty dłużne należy wyceniać według wartości rynkowej lub wartości kwot kapitału, akcje według wartości rynkowej, a instrumenty pochodne według wartości nominalnej lub rynkowej instrumentów, których dotyczą. Pozycje długie i krótkie należy zsumować bez względu na znak dodatni lub ujemny.

ê 93/6/EWG art. 4 ust. 8 (dostosowany)

4.         Jeśli zdarzy się, że dana instytucja przekroczy jeden z limitów określonych w ust. 6 Ö 2 lit. a) i b) Õ ppkt i) i ii) bądź oba te limity, czy też jeden z limitów określonych w ust. 6 Ö 2 lit. c) Õ ppkt iii) bądź oba te limity, a przekroczenie takie ma miejsce nie tylko przez krótki okres, instytucja ta musi spełniać wymogi odnośnie do działalności zaliczonej do portfela handlowego określone w art. 4 ust. 1 Ö lit. a) Õ ppkt i), a nie wymogi określone w Ö art. 75 lit. a) Õ dyrektywy 89/647/EWG Ö [2000/12/WE] Õ , oraz odpowiednio powiadomić właściwe władze.

ò nowy

Artykuł 19

1.         Do celów pkt 14 w załączniku I, z zastrzeżeniem przepisów krajowych, dłużnym papierom wartościowym wyemitowanym przez te same podmioty oraz wyrażonym i wypłaconym w walucie krajowej można przypisać wagę równą 0%.

ê 93/6/EWG art. 11 ust. 2 (dostosowany)

2.         Niezależnie Ö Na zasadzie odstępstwa Õ od ust. Ö 13 i Õ 14 załącznika I Państwa Członkowskie mogą ustanowić wymóg kapitałowy z tytułu ryzyka szczególnego w odniesieniu do obligacji, którym przypisano wagę ryzyka 10%, na mocy art. 11 ust. 2 dyrektywy 89/647/EWG, Ö objętych załącznikiem VI część 1 pkt 65-67 do dyrektywy [2000/12/WE] Õ w wysokości połowy wymogu z tytułu ryzyka szczególnego dla pozycji o obniżonym ryzyku o tym samym okresie pozostającym do terminu płatności Ö co taka obligacja, obniżonym zgodnie ze wskaźnikami procentowymi określonymi w załączniku VI część 1 pkt 68 dyrektywy [2000/12/WE] Õ .

ò nowy

3.         Jeśli zgodnie z przepisami określonymi w ust. 52 załącznika I właściwe władze uznają przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania z państwa trzeciego, właściwe władze innego Państwa Członkowskiego mogą oprzeć się na takiej decyzji bez przeprowadzania własnej oceny.

Artykuł 20

1.         Z zastrzeżeniem przepisów ust. 2, 3 i 4 niniejszego artykułu oraz art. 34 niniejszej dyrektywy, w odniesieniu do przedsiębiorstw inwestycyjnych stosuje się wymogi określone w art. 75 dyrektywy [2000/12/WE].

2.         Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 właściwe władze mogą zezwolić przedsiębiorstwom inwestycyjnym, które nie są upoważnione do świadczenia usług inwestycyjnych wymienionych w pkt 3 i pkt 6 sekcji A załącznika I do dyrektywy 2004/39/WE, na utrzymywanie funduszy własnych, które są zawsze większe lub równe:

a)      sumie wymogów kapitałowych zawartych w art. 75 lit. a)-c) dyrektywy [2000/12/WE],

b)      kwocie określonej w art. 21 niniejszej dyrektywy.

3.         Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 właściwe władze mogą zezwolić przedsiębiorstwom inwestycyjnym, które posiadają kapitał określony w art. 9, a które objęte są poniższymi kategoriami, na utrzymywanie funduszy własnych, które są zawsze większe lub równe sumie wymogów kapitałowych obliczonych zgodnie z wymogami zawartymi w art. 75 lit. a)-c) dyrektywy [2000/12/WE] oraz kwocie określonej w art. 21 niniejszej dyrektywy:

a)      przedsiębiorstwa inwestycyjne, które prowadzą transakcje na własny rachunek w celu wykonania zamówienia klienta lub w celu uzyskania dostępu do systemu rozliczeniowego lub uznanej giełdy, działając jako agencja lub wykonując zlecenie klienta,

b)      przedsiębiorstwa inwestycyjne:

i)       które nie przechowują środków pieniężnych lub papierów wartościowych klienta;

ii)      które prowadzą transakcje jedynie na własny rachunek;

iii)     które nie mają zewnętrznych klientów;

iv)     których transakcje są wykonywane i rozliczane przez instytucję rozliczeniową, a także są przez taką instytucję gwarantowane.

4.         Przedsiębiorstwa inwestycyjne, o których mowa w ust. 2 i 3, podlegają wszystkim przepisom odnoszącym się do ryzyka operacyjnego, określonych w załączniku V do dyrektywy [2000/12/WE].

ê 93/6/EWG załącznik IV

Artykuł 21

Przedsiębiorstwa inwestycyjne mają obowiązek utrzymywania funduszy własnych na poziomie odpowiadającym 25 % stałych kosztów ogólnych w roku poprzednim.

Właściwe władze mogą zmodyfikować ten wymóg w wypadku istotnej zmiany działalności przedsiębiorstwa od roku poprzedniego.

Gdy przedsiębiorstwo nie prowadzi jeszcze działalności przez pełny rok, wliczając dzień uruchomienia tej działalności, wymóg ten wynosi 25 % stałych kosztów ogólnych założonych w biznesplanie, chyba że władze zażądają skorygowania tego planu.

ê 93/6/EWG (dostosowany)

ÖSekcja 2 Stosowanie wymogów w ujęciu skonsolidowanym Õ

ò nowy

Artykuł 22

1.         Właściwe władze mające obowiązek przeprowadzania skonsolidowanego nadzoru nad grupami kapitałowymi objętymi art. 2 lub do tego wyznaczone mogą w indywidualnych przypadkach odstąpić od obowiązku stosowania wymogów kapitałowych w ujęciu skonsolidowanym, pod warunkiem że:

a)      wszystkie przedsiębiorstwa inwestycyjne w takiej grupie stosują definicję funduszy własnych określoną w art. 16;

b)      wszystkie przedsiębiorstwa inwestycyjne w takiej grupie są objęte kategoriami wymienionymi w art. 20 ust. 2 i 3;

c)      wszystkie przedsiębiorstwa inwestycyjne w takiej grupie spełniają wymogi nałożone w ujęciu nieskonsolidowanym przepisami art. 18 i 20 oraz jednocześnie potrącają ze swoich funduszy własnych wszelkie zobowiązania warunkowe względem przedsiębiorstw inwestycyjnych, instytucji finansowych, spółek zarządzania aktywami oraz przedsiębiorstw usług pomocniczych, które w przeciwnym wypadku podlegałyby konsolidacji;

d)      dowolna finansowa spółka holdingowa będąca przedsiębiorstwem dominującym względem dowolnego przedsiębiorstwa inwestycyjnego w takiej grupie posiada kapitał określony tutaj jako suma pozycji art. 57 lit. a)-h) dyrektywy [2000/12/WE], który jest co najmniej tak duży jak suma pełnej wartości księgowej dowolnych pakietów, należności podporządkowanych oraz instrumentów, o których mowa w art. 57 dyrektywy [2000/12/WE], w przedsiębiorstwach inwestycyjnych, instytucjach finansowych, spółkach zarządzania aktywami oraz przedsiębiorstwach usług pomocniczych, które w przeciwnym wypadku podlegałyby konsolidacji, oraz całkowita kwota zobowiązań warunkowych względem przedsiębiorstw inwestycyjnych, instytucji finansowych, spółek zarządzania aktywami oraz przedsiębiorstw usług pomocniczych, które w przeciwnym wypadku podlegałyby konsolidacji;

Każde przedsiębiorstwo inwestycyjne, które spełnia kryteria wymienione w akapicie pierwszym, ustanawia systemy monitorowania i kontroli źródeł kapitału i finansowania wszystkich finansowych spółek holdingowych, przedsiębiorstw inwestycyjnych, instytucji finansowych, spółek zarządzania aktywami oraz przedsiębiorstw usług pomocniczych w ramach grupy.

2.         Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 1 właściwe władze mogą zezwolić finansowym spółkom holdingowym dominującym względem danego przedsiębiorstwa inwestycyjnego w takiej grupie na zastosowanie wartości niższej od wartości obliczonej zgodnie z ust. 1 lit. d), ale nie niższej od sumy wymogów nałożonych na zasadzie nieskonsolidowanej na mocy art. 18 i 20 na przedsiębiorstwa inwestycyjne, instytucje finansowe, spółki zarządzania aktywami oraz przedsiębiorstwa usług pomocniczych, które w przeciwnym wypadku podlegałyby konsolidacji, oraz od całkowitej kwoty zobowiązań warunkowych względem przedsiębiorstw inwestycyjnych, instytucji finansowych, spółek zarządzania aktywami oraz przedsiębiorstw usług pomocniczych, które w przeciwnym wypadku podlegałyby konsolidacji. Do celów niniejszego ustępu wymóg kapitałowy dla instytucji finansowych, spółek zarządzania aktywami oraz przedsiębiorstw usług pomocniczych oznacza referencyjny wymóg kapitałowy.

ê 93/6/EWG art. 7 ust. 5 i 6 (dostosowany)

Artykuł 23

Właściwe władze wymagają od przedsiębiorstw inwestycyjnych należących do grupy kapitałowej, w stosunku do której odstąpiono od wymogu nadzoru skonsolidowanego zgodnie z ust. 4 Ö art. 22 Õ , aby przedsiębiorstwa te powiadomiły władze o ryzyku mogącym podważyć ich pozycję finansową, w tym o ryzyku związanym ze strukturą i źródłami funduszy własnych i finansowania zewnętrznego. Jeśli właściwe władze następnie dojdą do wniosku, iż pozycja finansowa takiego przedsiębiorstwa inwestycyjnego nie jest adekwatnie zabezpieczona, mogą one wymagać od niego podjęcia odpowiednich środków, w tym – o ile będzie to niezbędne – wprowadzenia ograniczeń dotyczących przepływu kapitału z tego przedsiębiorstwa do innych podmiotów grupy.

W przypadku gdy właściwe władze odstępują od wymogu nadzoru skonsolidowanego zgodnie z ust. 4 Ö art. 22 Õ , podejmują one inne stosowne środki celem monitorowania ryzyka wynikającego z koncentracji zaangażowań w skali całej grupy kapitałowej, łącznie z przedsiębiorstwami nieumiejscowionymi w Państwie Członkowskim.

ò nowy

W przypadku gdy właściwe władze odstępują od wymogu nadzoru skonsolidowanego zgodnie z art. 22, wymogi określone w tytule V rozdział 5 dyrektywy [2000/12/WE] stosuje się nadal na zasadzie nieskonsolidowanej, natomiast wymogi określone w art. 124 dyrektywy [2000/12/WE] stosuje się nadal na zasadzie nieskonsolidowanej w odniesieniu do nadzoru nad przedsiębiorstwami inwestycyjnymi.

ê 93/6/EWG art. 7 ust. 7-9

7.         Państwa Członkowskie mogą odstąpić od wymogów określonych w art. 4 i 5, w ujęciu nieskonsolidowanym lub skonsolidowanym na szczeblu niższym, wobec instytucji będącej przedsiębiorstwem macierzystym, która podlega nadzorowi skonsolidowanemu, jak również wobec jego przedsiębiorstwa zależnego, gdy podlega on zezwoleniu i nadzorowi i jest objęty skonsolidowanym nadzorem instytucji będącej wobec niego przedsiębiorstwem macierzystym.

W ten sam sposób można odstąpić od powyższych wymogów wówczas, gdy przedsiębiorstwo macierzyste jest finansową spółką holdingową z siedzibą główną w tym samym Państwie Członkowskim co dana instytucja, pod warunkiem że podlega takiemu samemu nadzorowi, co instytucje kredytowe i przedsiębiorstwa inwestycyjne, a w szczególności podlega wymogom określonym w art. 4 i 5.

W obu przypadkach, jeśli odstępuje się od tych wymogów, należy podjąć środki celem zapewnienia zadowalającej alokacji funduszy własnych w ramach grupy kapitałowej.

8.         W przypadku instytucji, której przedsiębiorstwo macierzyste jest instytucją, która uzyskała zezwolenie i jest umiejscowiona w innym od tego podmiotu Państwie Członkowskim, właściwe władze, które udzieliły tego zezwolenia, stosują wobec tej instytucji przepisy art. 4 i 5 na zasadzie nieskonsolidowanej lub, gdzie właściwe, skonsolidowanej na szczeblu niższym.

9. Niezależnie od przepisu ust. 8 właściwe władze odpowiedzialne za udzielenie zezwolenia przedsiębiorstwu zależnemu przedsiębiorstwa macierzystego będącego instytucją mogą na podstawie umowy dwustronnej przekazać obowiązek nadzoru nad adekwatnością kapitału i koncentracją zaangażowań tego przedsiębiorstwa zależnego właściwym organom, które udzieliły zezwolenia przedsiębiorstwu macierzystemu i sprawują nad nim nadzór. Komisja musi być powiadomiona o istnieniu i treści takich porozumień. Komisja przekazuje te informacje właściwym organom innych Państw Członkowskich, Komitetowi Doradczemu ds. Bankowości i Radzie, z wyjątkiem informacji o grupach kapitałowych objętych przepisem ust. 3.

ò nowy

Artykuł 24

Na zasadzie odstępstwa od art. 2 ust. 2 właściwe władze mogą zwolnić przedsiębiorstwa inwestycyjne ze skonsolidowanego wymogu kapitałowego ustanowionego w tym artykule, pod warunkiem że wszystkie przedsiębiorstwa inwestycyjne w grupie są objęte definicją przedsiębiorstw inwestycyjnych określoną w art. 20 ust. 2, a w skład grupy nie wchodzą instytucje kredytowe.

W przypadku spełnienia wymogów określonych w akapicie pierwszym dominujące przedsiębiorstwo inwestycyjne ma obowiązek utrzymywania funduszy własnych, które są zawsze większe lub równe większej z dwóch poniższych wartości skonsolidowanych wymogów obliczonych zgodnie z przepisami sekcji 3 niniejszego rozdziału:

(a) suma wymogów kapitałowych zawartych w art. 75 lit. a)-c) dyrektywy [2000/12/WE],

(b) kwota określona w art. 21.

Artykuł 25

Na zasadzie odstępstwa od art. 2 ust. 2 właściwe władze mogą zwolnić przedsiębiorstwa inwestycyjne ze skonsolidowanego wymogu kapitałowego ustanowionego w tym artykule, pod warunkiem że wszystkie przedsiębiorstwa inwestycyjne w grupie są objęte definicją przedsiębiorstw inwestycyjnych określoną w art. 20 ust. 2 i 3, a w skład grupy nie wchodzą instytucje kredytowe.

W przypadku spełnienia wymogów określonych w pierwszym akapicie dominujące przedsiębiorstwo inwestycyjne ma obowiązek utrzymywania funduszy własnych, które są zawsze większe lub równe sumie skonsolidowanych wymogów kapitałowych obliczanych zgodnie z sekcją 3 niniejszego rozdziału, wymogów zawartych w art. 75 lit. a)-c) dyrektywy [2000/12/WE] oraz kwoty określonej w art. 21 niniejszej dyrektywy.

ê 93/6/EWG (dostosowany)

ÖSekcja 3 Õ

Wyliczanie Ö Obliczanie Õ skonsolidowanych wymogów kapitałowych

ê 98/31/WE art. 1.4 (dostosowany)

Artykuł 26

1.         Gdy właściwe władze nie korzystają z możliwości odstąpienia od wymogów przewidzianych w ust. 7 i 9 Ö art. 22 Õ , to mogą – do celów obliczenia w ujęciu skonsolidowanym wymogów kapitałowych określonych w załączniku I i VIII oraz ryzyka wobec klientów określonych w Ö art. 28-32 Õ załącznika VI – zezwolić na saldowanie pozycji netto w portfelu handlowym jednej instytucji z pozycjami netto w portfelu handlowym drugiej instytucji zgodnie z zasadami określonymi w Ö art. 28-32 Õ załączników I, VI i VIII.

Ponadto władze te mogą zezwolić na saldowanie pozycji walutowych jednej instytucji z pozycjami walutowymi drugiej instytucji zgodnie z zasadami określonymi w załączniku III i/lub w załączniku VIII. Władze te mogą także zezwolić na saldowanie pozycji w towarach jednej instytucji z pozycjami w towarach drugiej instytucji zgodnie z zasadami określonymi w załączniku VII Ö IV Õ i/lub w załączniku VIII.

ê 93/6/EWG art. 7 ust. 11 (dostosowany)

2.         Właściwe władze mogą także zezwolić na kompensowanie pozycji portfela handlowego i pozycji wymiany walutowej przedsiębiorstw umiejscowionych w państwach trzecich, o ile spełnione są równocześnie następujące warunki:

i) a)   przedsiębiorstwom tym udzielono zezwolenia w danym państwie trzecim i przedsiębiorstwa te bądź spełniają kryteria definicji instytucji kredytowej zawartej w art. 1 tiret pierwsze Ö 4 ust. 1 Õ dyrektywy 77/780/EWG Ö [2000/12/WE] Õ , bądź stanowią uznane przedsiębiorstwa inwestycyjne państw trzecich;

ii) b)  przedsiębiorstwa te, w ujęciu nieskonsolidowanym, przestrzegają zasad adekwatności kapitału odpowiadających zasadom, które zostały określone w niniejszej dyrektywie;

iii) c) w danych państwach nie obowiązują żadne przepisy, które mogłyby znacząco wpływać na przepływ funduszy w ramach grupy kapitałowej.

ê 93/6/EWG art. 7 ust. 12 (dostosowany)

3.         Właściwe władze mogą również zezwolić na kompensowanie zgodnie z ust. 10 Ö 1 Õ pozycji utrzymywanych przez instytucje należące do jednej grupy kapitałowej, które uzyskały zezwolenie w danym Państwie Członkowskim, pod warunkiem że:

i) a)   alokacja kapitału w ramach grupy jest zadowalająca;

ii) b)  warunki regulacyjne, prawne lub umowne określające działalność tych instytucji gwarantują wzajemne wsparcie finansowe w ramach grupy.

ê 93/6/EWG art. 7 ust. 13 (dostosowany)

4.         Ponadto właściwe władze mogą zezwolić na kompensowanie pozycji przewidziane w ust. 10 Ö 1 Õ między instytucjami należącymi do jednej grupy kapitałowej, które spełniają warunki określone w ust. 12 Ö 3 Õ , a inną instytucją należącą do tej samej grupy, która uzyskała zezwolenie w innym Państwie Członkowskim, pod warunkiem że instytucja ta ma obowiązek spełniania wymogów kapitałowych określonych w art. 4 i 5 Ö 18, 20 i 28 Õ w ujęciu nieskonsolidowanym.

ê 93/6/EWG art. 7 ust. 14 i 15 (dostosowany)

Artykuł 27

1.         Przy wyliczaniu skonsolidowanych funduszy własnych stosuje się przepis art. 5 Ö 65 Õ dyrektywy 89/299/EWG Ö [2000/12/WE] Õ .

2.         Przy wyliczaniu skonsolidowanych funduszy własnych właściwe władze odpowiedzialne za sprawowanie nadzoru skonsolidowanego mogą uznać zasadność stosowania wobec danych instytucji szczególnych definicji funduszy własnych przedstawionych w rozdziale IV.

ê 93/6/EWG (dostosowany)

ÖSekcja 4 Õ

ÖMonitorowanie i kontrola koncentracji zaangażowań Õ

ê 93/6/EWG art. 5 ust. 1 (dostosowany)

Artykuł 28

1.         Instytucje monitorują i kontrolują koncentrację zaangażowań zgodnie z przepisami dyrektywy 92/121/EWG Ö art. 106-118 dyrektywy [2000/12/WE] Õ .

ê 98/31/WE art. 1.3 (dostosowany)

2.         ÖNa zasadzie odstępstwa od ust. 1 Õ Niezależnie od przepisu ust. 1, te instytucje, które wyliczają wymogi kapitałowe z tytułu działalności zaliczonej do portfela handlowego zgodnie z załącznikiem I i II, a także, jeśli to właściwe, zgodnie z załącznikiem VIII, mają obowiązek nadzorowania i kontroli koncentracji wysokiego ryzyka zgodnie z dyrektywą 92/121/EWG Ö art. 106-118 dyrektywy [2000/12/WE] Õ , jednak przy zastosowaniu modyfikacji określonych w załączniku VI do Ö art. 29-32 Õ niniejszej dyrektywy.

ò nowy

3.         Do dnia 31 grudnia 2007 r. Komisja przekazuje Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z wykonania przepisów niniejszej sekcji wraz z odpowiednimi wnioskami.

ê 93/6/EWG załącznik VI pkt 2 (dostosowany)

ð nowy

Artykuł 29

1.         Zaangażowanie wobec pojedynczego klienta wynikające z działalności zaliczonej do portfela handlowego wylicza się poprzez zsumowanie następujących pozycji ppkt i), ii) i iii):

i) a)   nadwyżki pozycji długich danej instytucji nad pozycjami krótkimi (gdy jest to wartość dodatnia) we wszystkich instrumentach finansowych wyemitowanych przez danego klienta Ö , przy czym Õ (pozycję netto w każdym instrumencie wylicza się według metod określonych w załączniku I);

ii) b)  zaangażowanie netto instytucji z tytułu gwarantowania emisji instrumentów dłużnych lub akcji;, które w tym przypadku stanowi zaangażowanie netto (tj. pomniejszone o te pozycje, które zostały subskrybowane lub regwarantowane przez strony trzecie na podstawie formalnych umów) zmniejszone poprzez zastosowanie współczynników korygujących określonych w ust. 39 załącznika I.

iii) c) zaangażowanie wobec danego klienta z tytułu transakcji, umów i kontraktów, o których mowa w załączniku II, przy czym zaangażowanie to oblicza się w sposób określony w tym załączniku ð dla obliczenia wartości zaangażowań ï , jednak bez zastosowania wag ryzyka kontrahenta.

ÖDo celów przepisu lit. b) zaangażowanie netto oblicza się, odejmując te pozycje z tytułu gwarantowania emisji, które zostały subskrybowane lub regwarantowane przez strony trzecie na podstawie formalnych umów, oraz pomniejszając je o współczynniki określone w pkt 41 załącznika I. Õ

ÖDo celów lit. b) Õ Ddo czasu dalszej koordynacji właściwe władze wymagają od instytucji, aby ustanowiły systemy monitorowania i kontroli zaangażowań z tytułu gwarantowania emisji w okresie pomiędzy podjęciem początkowego zobowiązania gwarancyjnego a pierwszym dniem roboczym, uwzględniając ryzyko związane z danym rynkiem.

Do celów lit. c) z odniesienia w pkt 5 załącznika II do dyrektywy [2000/12/WE] wyłącza się art. 84-89 tej dyrektywy.

ê 93/6/EWG załącznik VI pkt 3 (dostosowany)

2.         Zaangażowanie wobec grupy powiązanych ze sobą klientów z tytułu działalności zaliczonej do portfela handlowego wylicza się następnie poprzez zsumowanie ustalonych zgodnie z ust. 12 zaangażowań wobec pojedynczych klientów wchodzących w skład tej grupy.

ê 93/6/EWG załącznik VI pkt 4 (dostosowany)

Artykuł 30

1.         Łączne zaangażowanie wobec pojedynczego klienta lub grupy powiązanych ze sobą klientów wylicza się poprzez zsumowanie zaangażowania z tytułu działalności zaliczonej do portfela handlowego i zaangażowania z tytułu działalności niezaliczonej do tego portfela, uwzględniając przepisy art. 4 Ö 112-117 Õ ust. 6-12 dyrektywy 92/121/EWG Ö [2000/12/WE] Õ .

W celu wyliczenia zaangażowania z tytułu działalności niezaliczonej do portfela handlowego instytucje przyjmują, iż zaangażowanie wynikające z aktywów, które pomniejszają fundusze własne zgodnie z Ö art. 13 ust. 2 lit. d) Õ ust. 2 lit. d) załącznika V, wynosi zero.

ê 93/6/EWG załącznik VI pkt 5 (dostosowany)

ð nowy

2.         Łączne zaangażowania instytucji wobec pojedynczych klientów i grup powiązanych ze sobą klientów wyliczone stosownie do ust. 4 należy zgłaszać właściwym organom zgodnie z art. 3 Ö 110 Õ dyrektywy 92/121/EWG Ö [2000/12/WE] Õ .

ðZ wyjątkiem działań związanych z transakcjami odkupu, transakcjami udzielenia lub otrzymania papierów wartościowych lub towarów obliczenie do celów sprawozdawczych wartości koncentracji zaangażowań względem klientów i grup powiązanych ze sobą klientów nie obejmuje uznania ograniczenia ryzyka kredytowego. ï

ê 93/6/EWG załącznik VI pkt 6 (dostosowany)

3.         Suma zaangażowań wobec pojedynczych klientów i grup powiązanych ze sobą klientów Ö określona w ust. 1 Õ podlega limitom określonym w art. 4 Ö art. 111-117 Õ dyrektywy 92/121/EWG, Ö [2000/12/WE] Õ z zastrzeżeniem przepisów przejściowych zawartych w art. 6 tejże dyrektywy.

ê 93/6/EWG załącznik VI pkt 7 (dostosowany)

4.         ÖNa zasadzie odstępstwa Õ Niezależnie od przepisu ust. Ö 3 Õ 6 właściwe władze mogą zezwolić, aby aktywa stanowiące roszczenia wobec przedsiębiorstw inwestycyjnych lub uznanych przedsiębiorstw inwestycyjnych państw trzecich, inne zaangażowania wobec takich firm oraz zaangażowania wobec uznanych izb rozliczeniowych i giełd prowadzących obrót instrumentami finansowymi były traktowane na tych samych zasadach, na jakich traktuje się zaangażowania wobec instytucji kredytowych zgodnie z art. 4 Ö 113 ust. 2 lit. i) oraz art. 115 ust. 2 i art. 116 Õ ust. 7 lit. i), ust. 9 i 10 dyrektywy 92/121/EWG Ö [2000/12/WE] Õ .

ê 93/6/EWG załącznik VI pkt 8 (dostosowany)

Artykuł 31

Właściwe władze mogą udzielać zgody na przekroczenie limitów określonych w art. 4 Ö art. 111-117 Õ dyrektywy 92/121/EWG Ö [2000/12/WE] Õ , o ile Ö jeśli Õ spełnione są równocześnie następujące warunki:

1. a)       zaangażowanie wobec danego klienta lub grupy powiązanych ze sobą klientów z tytułu działalności niezaliczonej do portfela handlowego nie przekracza limitów określonych w dyrektywie 92/121/EWG Ö art. 111-117 [dyrektywy 2000/12/WE] Õ , wyliczonych na podstawie definicji funduszy własnych zawartej Ö zgodnie z ich określeniem Õ w dyrektywie 89/299/EWG Ö [2000/12/WE] Õ , a więc nadmierne zaangażowanie wynika w całości z działalności zaliczonej do portfela handlowego;

b)           przedsiębiorstwo Ö instytucja Õ spełnia dodatkowy wymóg kapitałowy odnośnie do nadmiernego zaangażowania przewyższającego limity określone w art. 4 Ö 111 Õ ust. 1 i 2 dyrektywy 91/121/EWG Ö [2000/12/WE] obliczony zgodnie z załącznikiem VI do niniejszej dyrektywy Õ .

3.c)        w przypadku gdy upłynęło do dziesięciu dni od chwili przekroczenia limitów, nadmierne zaangażowanie wobec danego klienta lub danej grupy powiązanych ze sobą klientów z tytułu działalności zaliczonej do portfela handlowego nie może przewyższać 500 % funduszy własnych instytucji;

4.d)        suma wszystkich nadmiernych zaangażowań, które trwają dłużej niż dziesięć dni, nie może przewyższać 600 % funduszy własnych instytucji;

5.e)        instytucje mają obowiązek zgłaszania właściwym organom raz na trzy miesiące wszystkich przypadków przekroczenia limitów określonych w art. 4 Ö 111 Õ ust. 1 i 2 dyrektywy 91/121/EWG Ö [2000/12/WE] Õ w ciągu minionych trzech miesięcy.

Ö W odniesieniu do lit. e) Õ Wdla każdego przypadku przekroczenia limitów należy podać kwotę nadmiernego zaangażowania i nazwę klienta.

ê 93/6/EWG załącznik VI pkt 9 i 12 (dostosowany)

Artykuł 32

1.         Właściwe władze ustanawiają procedury, które zgłaszają Radzie i Komisji, aby uniemożliwić instytucjom celowe unikanie dodatkowych wymogów kapitałowych z tytułu zaangażowań przewyższających limity określone w art. 4 Ö 111 Õ ust. 1 i 2 dyrektywy 91/121/EWG Ö [2000/12/WE] Õ , które to zaangażowania trwają dłużej niż dziesięć dni, poprzez czasowe przeniesienie danych zaangażowań do innego przedsiębiorstwa, które należy bądź nie należy do tej samej grupy kapitałowej, i/lub poprzez przeprowadzanie sztucznych transakcji celem ukończenia jednego zaangażowania przed upływem dziesięciu dni i utworzenia nowego zaangażowania. Instytucje mają obowiązek wdrożenia systemów, które zapewnią, że każde przeniesienie zaangażowań powodujące takie skutki zostanie bezzwłocznie zgłoszone właściwym organom.

Właściwe władze Państw Członkowskich powiadamiają Ö Radę i Õ Komisję o tych procedurach.

Instytucje mają obowiązek wdrożenia systemów, które zapewnią, że każde przeniesienie zaangażowań powodujące takie skutki Ö , o których mowa w pierwszym akapicie, Õ zostanie bezzwłocznie zgłoszone właściwym organom.

2.         Właściwe władze mogą zezwolić instytucjom, którym udzielono zgody na stosowanie alternatywnej definicji Ö metody określenia Õ funduszy własnych zgodnie z ust. 2 załącznika V Ö art. 13 ust. 2 Õ , na stosowanie tej definicji Ö metody Õ do celów ust. 5, 6 i 8 niniejszego załącznika Ö art. 30 ust. 2, art. 30 ust. 3 i art. 31 Õ , pod warunkiem że dane instytucje będą oprócz tego miały obowiązek spełniania wszystkich wymogów zawartych w art. 3 i 4 Ö 110-117 Õ dyrektywy 91/121/EWG Ö [2000/12/WE] Õ odnośnie do zaangażowań z tytułu działalności niezaliczonej do portfela handlowego za pomocą funduszy własnych w rozumieniu definicji zawartej w dyrektywie 89/299/EWG Ö [2000/12/WE] Õ .

ê 93/6/EWG (dostosowany)

ÖSekcja 5 Õ

WYCENA POZYCJI DO CELÓW SPRAWOZDAWCZYCH

Artykuł 33

ò nowy

1.         Wszystkie pozycje zaliczone do portfela handlowego podlegają zasadom ostrożnej wyceny, jak określono w załączniku VII część B. Zasady te zobowiązują instytucje do zapewnienia, by wartość zastosowana względem każdej z tych pozycji właściwie odzwierciedlała bieżącą wartość rynkową. Wycena ta obejmuje odpowiedni stopień pewności, uwzględniający dynamiczny charakter pozycji zaliczonych do portfela handlowego, wymagania ostrożnościowe oraz zasady działania i cel wymogów kapitałowych w odniesieniu do pozycji zaliczonych do portfela handlowego.

2.         Wycenę pozycji aktualizuje się co najmniej raz dziennie.

ê 93/6/EWG art. 6 (dostosowany)

1.         Instytucje mają obowiązek codziennej wyceny portfela handlowego według bieżącej wartości rynkowej, chyba że podlegają przepisom art. 4 ust. 6.

23.       W przypadku braku łatwo dostępnych cen rynkowych, na przykład w sytuacji, gdy instytucja prowadzi obrót papierami nowej emisji na rynku pierwotnym, właściwe władze mogą odstąpić od wymogu określonego w ust. 1 Ö i 2 Õ i wymagać od instytucji stosowania alternatywnych metod wyceny, pod warunkiem jednak że metody te mają charakter dostatecznie ostrożny i zostały zatwierdzone przez właściwe władze.

ê 93/6/EWG

SUPERVISION ON A CONSOLIDATED BASIS

ò nowy

ZAKRES STOSOWANIA

ê 96/3/EWG

Artykuł 7

Zasady ogólne

ê 98/31/WE art. 7 ust. 10 (dostosowany)

10. Gdy właściwe władze nie korzystają z możliwości odstąpienia od wymogów przewidzianych w ust. 7 i 9, to mogą do celów obliczenia w ujęciu skonsolidowanym wymogów kapitałowych określonych w załączniku I i VIII oraz ryzyka wobec klientów określonych w załączniku VI - zezwolić na saldowanie pozycji netto w portfelu handlowym jednej instytucji z pozycjami netto w portfelu handlowym drugiej instytucji zgodnie z zasadami określonymi w załączniku I, VI i VIII.

Ponadto władze te mogą zezwolić na saldowanie pozycji walutowych jednej instytucji z pozycjami walutowymi drugiej instytucji zgodnie z zasadami określonymi w załączniku III i/lub załącznik VIII. Władze te mogą także zezwolić na saldowanie pozycji w towarach jednej instytucji z pozycjami w towarach drugiej instytucji zgodnie z zasadami określonymi w załączniku VII i/lub załącznik VIII.

ò nowy

Sekcja 6

Zarządzanie ryzykiem i ocena kapitału

Artykuł 34

Właściwe władze zobowiązują każde przedsiębiorstwo inwestycyjne, by oprócz spełniania wymogów określonych w art. 13 dyrektywy 2004/39/WE, spełniało także wymogi określone w art. 22 i 123 dyrektywy [2000/12/WE].

ê 93/6/EWG (dostosowany)

ÖSekcja 7 Õ

WYMOGI SPRAWOZDAWCZE

ê 93/6/EWG art. 8 (dostosowany)

Artykuł 35

1.         Państwa Członkowskie wymagają od przedsiębiorstw inwestycyjnych i instytucji kredytowych, aby przedkładały właściwym organom macierzystych Państw Członkowskich wszelkie informacje potrzebne do oceny przestrzegania przez te podmioty zasad przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy. Państwa Członkowskie zapewniają, że mechanizmy kontroli wewnętrznej oraz procedury administracyjne i rachunkowości w ramach instytucji pozwolą w każdej chwili zweryfikować przestrzeganie tych zasad.

2.         Przedsiębiorstwa inwestycyjne mają obowiązek składania odnośnych Ö składają Õ sprawozdania właściwym organom w trybie ustalonym przez te władze przynajmniej raz na miesiąc w przypadku przedsiębiorstw objętych przepisem art. 3 ust. 3 Ö 9 Õ , przynajmniej raz na trzy miesiące w przypadku przedsiębiorstw objętych przepisem art. 3 Ö 5 Õ ust. 1, przynajmniej raz na sześć miesięcy w przypadku przedsiębiorstw objętych przepisem art. 3 Ö 5 Õ ust. 2.

3.         Niezależnie od ust. 2 przedsiębiorstwa inwestycyjne objęte przepisami art. 3 Ö 5 Õ ust. 1 i 3 Ö 9 Õ mają obowiązek sporządzania tych informacji w ujęciu skonsolidowanym lub skonsolidowanym na niższym szczeblu jedynie raz na sześć miesięcy.

4.         Instytucje kredytowe mają obowiązek składania sprawozdań w trybie ustalonym przez właściwe władze z częstotliwością wymaganą przez dyrektywę 89/647/EWG Ö [2000/12/WE] Õ .

ê 98/31/WE art. 1.5

5.         Właściwe władze nałożą na instytucje obowiązek bezzwłocznego zgłoszenia każdego przypadku niewykonania zobowiązań przez kontrahenta, z którym zawarły umowę z udzielonym lub otrzymanym przyrzeczeniem odkupu bądź przeprowadziły transakcję udzielenia lub zaciągnięcia pożyczki papierów wartościowych lub towarów. Komisja przedstawi Radzie sprawozdanie na temat takich przypadków oraz wnioski płynące z tych przypadków dla sposobu traktowania takich umów i transakcji w niniejszej dyrektywie najpóźniej przed upływem trzech lat od daty, określonej w art. 12. Sprawozdanie takie będzie także omawiało sposoby spełniania przez instytucje tych spośród warunków określonych w art. 2 ust. 6 lit. b) podpunktów i)-v), które się do nich stosują, w szczególności warunku określonego w podpunkcie v). Ponadto, sprawozdanie będzie przedstawiało szczegóły dotyczące wszelkich zmian proporcji między skalą tradycyjnej działalności kredytowej instytucji, a skalą działalności kredytowej prowadzonej za pomocą umów z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu oraz transakcji zaciągnięcia pożyczki papierów wartościowych lub towarów. Komisja przedstawi odpowiednie propozycje w tym zakresie, jeśli na podstawie tego sprawozdania oraz innych informacji dojdzie do wniosku, że w celu zapobiegania nadużyciom niezbędne jest podjęcie dalszych środków bezpieczeństwa.

ê 93/6/EWG (dostosowany)

ÖRozdział VI Õ

ÖSEKCJA 1Õ

WŁAŚCIWE WŁADZE

ê 93/6/EWG art. 9 (dostosowany)

Artykuł 36

1.         Państwa Członkowskie wyznaczają Ö właściwe Õ władze mające zadanie wykonywania obowiązków przewidzianych niniejszą dyrektywą. Powiadamiają one o tym Komisję, zaznaczając podział obowiązków.

2.         Ö Właściwe Õ Wwładze, o których mowa w ust. 1, muszą być Ö są Õ władzami publicznymi lub organami uznanymi przez prawo krajowe bądź władze publiczne za część systemu nadzoru działającego w danym Państwie Członkowskim.

3.         Ö Właściwym Õ Wwładzom, o których mowa, muszą być nadane Ö nadaje się Õ wszelkie uprawnienia niezbędne do wykonywania ich zadań, w szczególności do nadzorowania procesu tworzenia portfeli handlowych.

1. 4. Właściwe władze poszczególnych Państw Członkowskich ściśle współpracują ze sobą w pełnieniu obowiązków określonych w niniejszej dyrektywie, w szczególności w odniesieniu do usług inwestycyjnych świadczonych poprzez korzystanie ze swobody świadczenia usług lub poprzez zakładanie filii w jednym Państwie Członkowskim lub w większej liczbie tych państw. Władze te na żądanie przekazują sobie wzajemnie wszelkie informacje mogące usprawnić nadzór nad adekwatnością kapitału przedsiębiorstw inwestycyjnych i instytucji kredytowych, zwłaszcza w zakresie weryfikowania przestrzegania przez te podmioty zasad określonych w niniejszej dyrektywie. Wszelka przewidziana niniejszą dyrektywą wymiana informacji pomiędzy właściwymi organami odnośnie do przedsiębiorstw inwestycyjnych podlega obowiązkowi dochowania tajemnicy zawodowej nałożonemu przepisem art. 25 dyrektywy 93/22/EWG, w odniesieniu zaś do instytucji kredytowych – podlega obowiązkowi nałożonemu przepisem art. 12 dyrektywy 77/780/EWG w brzmieniu ustalonym przez dyrektywę 89/646/EWG.

ò nowy

SEKCJA 2

Nadzór

Artykuł 37

1.         Artykuły 124-132, 136 i 144 dyrektywy [2000/12/WE] stosuje się mutatis mutandis do nadzoru przedsiębiorstw inwestycyjnych zgodnie z poniższymi zasadami:.

a)      odniesienia do przepisów art. 6 dyrektywy [2000/12/WE] traktuje się jako odniesienia do art. 5 dyrektywy 2004/39/WE;

b)      odniesienia do przepisów art. 22 i 123 dyrektywy [2000/12/WE] traktuje się jako odniesienia do art. 34 dyrektywy niniejszej dyrektywy;

c)      odniesienia do przepisów art. 44-52 dyrektywy [2000/12/WE] rozumie się jako odniesienia do art. 54 i 58 dyrektywy 2004/39/WE.

W przypadku gdy jednostkami zależnymi w stosunku do finansowej spółki holdingowej są zarówno instytucja kredytowa, jak i przedsiębiorstwo inwestycyjne, właściwe władze odpowiedzialne za nadzór nad instytucją kredytową uznaje się jako władze odpowiedzialne za skonsolidowany nadzór nad podmiotami kontrolowanymi przez tę jednostkę dominującą.

2.         Wymogi określone w art. 129 ust. 2 dyrektywy [2000/12/WE] stosuje się również w odniesieniu do uznawania wewnętrznych modeli instytucji zgodnie z załącznikiem V do niniejszej dyrektywy.

Okres wymagany do uznania, o którym mowa w pierwszym akapicie, wynosi sześć miesięcy.

ê 93/6/EWG art. 9 ust. 4 (dostosowany)

Artykuł 38

1.         Właściwe władze poszczególnych Państw Członkowskich ściśle współpracują ze sobą w pełnieniu obowiązków określonych w niniejszej dyrektywie, w szczególności w odniesieniu do Ö przypadku gdy Õ usługi inwestycyjne Ö są Õ świadczone poprzez korzystanie ze swobody świadczenia usług lub poprzez zakładanie filii w jednym Państwie Członkowskim lub w większej liczbie tych państw.

Władze te na żądanie przekazują sobie wzajemnie wszelkie informacje mogące usprawnić nadzór nad adekwatnością kapitału przedsiębiorstw inwestycyjnych i instytucji kredytowych, zwłaszcza w zakresie weryfikowania przestrzegania przez te podmioty zasad określonych w niniejszej dyrektywie.

2.         Wszelka przewidziana w niniejszej dyrektywie wymiana informacji pomiędzy właściwymi organami odnośnie do przedsiębiorstw inwestycyjnych podlega Ö następującym Õ obowiązkom dochowania tajemnicy zawodowej Ö : Õ

a)      Öw odniesieniu do przedsiębiorstw inwestycyjnych – obowiązkowi Õ nałożonemu art. 25 Ö 54 i 58 Õ dyrektywy 93/22/EEC Ö 2004/39/EC Õ ;

b)      w odniesieniu zaś do instytucji kredytowych – podlegać będzie obowiązkowi nałożonemu przepisem art. Ö 44-52 Õ 12 dyrektywy 77/780/EWG w brzmieniu ustalonym przez dyrektywę 89/646/EWG Ö [2000/12/WE] Õ .

ò nowy

Rozdział VII

Sprawozdawczość

Artykuł 39

Wymogi określone w tytule V rozdział 5 dyrektywy [2000/12/WE] stosuje się do przedsiębiorstw inwestycyjnych.

ê 93/6/EWG (dostosowany)

ÖRozdział VIII Õ

ÖSEKCJA 1Õ

ò nowy

Artykuł 40

Do celów obliczenia minimalnych wymogów kapitałowych z tytułu ryzyka kontrahenta, zgodnie z niniejszą dyrektywą, oraz ryzyko kredytowe, zgodnie z dyrektywą [2000/12/WE], i bez uszczerbku dla przepisów pkt 2-6 załącznika III do dyrektywy [2000/12/WE], ekspozycje wobec uznanych przedsiębiorstw inwestycyjnych z państw trzecich oraz ekspozycje wobec uznanych izb rozliczeniowych i giełd traktuje się jako ekspozycje wobec instytucji.

Artykuł 41

Do dnia 31 grudnia 2008 r. Komisja zbada oraz, jeśli będzie to konieczne, podda przeglądowi sposoby traktowania ryzyka kontrahenta określone w załączniku II.

ê 93/6/EWG (dostosowany)

ÖSEKCJA 2 Õ

ÖUprawnienia wykonawcze Õ

ê 93/6/EWG art. 10 (dostosowany)

ð nowy

Artykuł 42

1.         Do czasu przyjęcia kolejnej dyrektywy zawierającej przepisy w zakresie dostosowywania niniejszej dyrektywy do postępu technicznego w niżej określonych dziedzinach, Rada, stanowiąc kwalifikowaną większością, zgodnie z decyzją 87/373/EWG przyjmuje na wniosek Komisji wszelkie modyfikacje, które mogą okazać się konieczne, a mianowicie: Ö Komisja podejmuje decyzję w sprawie wszelkich zmian dotyczących następujących obszarów zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 43 ust. 2: Õ

a)      objaśnianie definicji zawartych w art. 2 Ö 3 Õ celem zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy w całej Wspólnocie,

b)      objaśnianie definicji zawartych w art. 2 Ö 3 Õ celem uwzględnienia nowych zjawisk na rynkach finansowych,

c)      zmiany wysokości kapitału założycielskiego określonej w art. 3 Ö 5-9 Õ oraz wielkości podanych w art. 4 ust. 6 Ö 18 ust. 2 Õ celem uwzględnienia nowych zjawisk natury gospodarczej i monetarnej,

ðd)  zmiany kategorii przedsiębiorstw inwestycyjnych w art. 20 ust. 2 i 3 celem uwzględnienia nowych zjawisk na rynkach finansowych, ï

ðe)   objaśnianie wymogów określonych w art. 21 celem zapewnienia jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy w całej Wspólnocie, ï

f)       dostosowywanie terminologii i redagowanie definicji stosownie do kolejnych aktów dotyczących instytucji i spraw pokrewnych.,

ðg)   zmiany przepisów technicznych w załącznikach I-VII w celu uwzględnienia nowych zjawisk zachodzących na rynkach finansowych, a także w zakresie pomiaru ryzyka, standardów rachunkowości lub wymogów określonych w prawie wspólnotowym. ï

ò nowy

Artykuł 43

1.         Komisję wspiera Komitet.

2.         W przypadku odniesień do niniejszego ustępu stosuje się procedurę określoną w art. 5 decyzji 1999/468/WE zgodnie z przepisami art. 7 ust. 3 i art. 8 tej decyzji.

Okres określony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.

ê 93/6/EWG (dostosowany)

ÖSEKCJA 3 Õ

PRZEPISY PRZEJŚCIOWE

ê 93/6/EWG art. 11

Artykuł 11

1.         Z zastrzeżeniem przepisu art. 30 ust. 1 dyrektywy 93/22/EWG Państwa Członkowskie mogą udzielać zezwolenia przedsiębiorstwom inwestycyjnym, których fundusze własne w dniu wejścia w życie niniejszej dyrektywy pozostają na poziomie niższym od poziomu określonego w art. 3 ust. 1-3 niniejszej dyrektywy. Jednak po tej dacie fundusze własne takich przedsiębiorstw inwestycyjnych muszą spełniać warunki określone w art. 3 ust. 5-8 niniejszej dyrektywy.

2.         Niezależnie od ust. 14 załącznika I Państwa Członkowskie mogą ustanowić wymóg kapitałowy z tytułu ryzyka szczególnego w odniesieniu do obligacji, którym przypisano wagę ryzyka 10 %, na mocy art. 11 ust. 2 dyrektywy 89/647/EWG, w wysokości połowy wymogu z tytułu ryzyka szczególnego dla pozycji o obniżonym ryzyku o tym samym okresie pozostającym do terminu płatności.

ê 98/31/WE art. 1.6 (dostosowany)

Artykuł 1

Do dnia 31 grudnia 2006 r. Państwa Członkowskie mogą zezwolić zarejestrowanym w nich instytucjom na stosowanie minimalnych stóp narzutu, stóp przeniesienia i stóp rzeczywistych określonych w poniższej tabeli zamiast stóp określonych w załączniku VII ust. 13, 14, 17 i 18, pod warunkiem że instytucje w opinii swych właściwych władz:

i)            prowadzą znaczącą działalność w zakresie obrotu towarowego;

ii)           posiadają zdywersyfikowany portfel towarów;

iii)          nie są jeszcze w stanie stosować modeli wewnętrznych do celów ustalania wymogu kapitałowego z tytułu ryzyka cen towarów zgodnie z załącznikiem VIII.

Tabela

|| Metale szlachetne (oprócz złota) || Metale nieszlachetne || Produkty rolne (nietrwałe) || Inne, w tym surowce energetyczne

Stopa narzutu (%) || 1.0 || 1.2 || 1.5 || 1.5

Stopa przeniesienia (%) || 0.3 || 0.5 || 0.6 || 0.6

Stopa rzeczywista (%) || 8 || 10 || 12 || 15

Państwa Członkowskie poinformują Komisję o zakresie, w jakim korzystają z niniejszego artykułu.

ò nowy

Artykuł 44

W odniesieniu do przedsiębiorstw inwestycyjnych obliczających kwoty ekspozycji ważone ryzykiem do celów załącznika II niniejszej dyrektywy zgodnie z art. 84-89 dyrektywy [2000/12/WE] lub stosujących do obliczania swoich wymogów kapitałowych z tytułu ryzyka operacyjnego rozwiniętą metodę pomiaru, określoną w art. 105 tej dyrektywy, stosuje się przepisy art. 152 ust. 1-6 dyrektywy [2000/12/WE] zgodnie z art. 2 i rozdziałem V sekcje 2 i 3 tej dyrektywy.

Artykuł 45

Do dnia 31 grudnia 2012 r. w odniesieniu do przedsiębiorstw inwestycyjnych, których miernik dla dziedzin działalności związanych z handlem i sprzedażą stanowi co najmniej 50 % całkowitej wielkości mierników dla wszystkich rodzajów działalności, obliczonych zgodnie z art. 20 niniejszej dyrektywy oraz z załącznikiem X część 2 pkt 1-8 dyrektywy [2000/12/WE], Państwa Członkowskie mogą do obszaru działalności „handel i sprzedaż” zastosować wartość procentową równą 15 %.

ê 93/6/EWG art. 12 (dostosowany)

ð nowy

ÖSEKCJA 4 Õ

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 46

1.         Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do spełnienia wymogów niniejszej dyrektywy nie później niż w terminie ustalonym w art. 31 ust. 2 dyrektywy 93/22/EWG. Państwa Członkowskie bezzwłocznie powiadamiają o tym Komisję.

1.         Państwa Członkowskie przyjmują i publikują najpóźniej do dnia 31 grudnia 2006 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do zapewnienia zgodności z przepisami art. 2, 3, 11, 13, 17, 18, 19, 20, 22, 23, 24, 25, 29, 30, 33, 34, 35, 37, 39, 40, 42, 44, 45, 47 oraz załączników I, II, III, V, VII. Następnie Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę zgodności między tymi przepisami a przepisami niniejszej dyrektywy.

Państwa Członkowskie stosują te przepisy od dnia 31 grudnia 2006 r.

Wspomniane środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji. ÖPowinny one również zawierać oświadczenie, że odniesienia w istniejących przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych do dyrektyw uchylonych przez niniejszą dyrektywę traktuje się jako odniesienia do niniejszej dyrektywy. Õ Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.

2.         Państwa Członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

ò nowy

Artykuł 47

1.         Artykuł 152 ust. 7-12 dyrektywy [2000/12/WE] stosuje się mutatis mutandis do celów niniejszej dyrektywy z zastrzeżeniem następujących przepisów stosowanych w przypadku obowiązywania zasady, o której mowa w art. 152 ust. 7 dyrektywy [2000/12/WE]:

a)      odniesienia w załączniku II pkt 6 do dyrektywy [2000/12/WE] należy rozumieć jako odniesienia do dyrektywy 2000/12/WE, jako że dyrektywa ta weszła w życie przed datą, o której mowa w art. 46;

b)      stosuje się załącznik II pkt 4.1, jako że obowiązywał on przed datą określoną w art. 46.

2.         Do celów art. 18 i 20 stosuje się mutatis mutandis przepisy art. 157 ust. 2 dyrektywy [2000/12/EWG].

ê 93/6/EWG art. 13

Artykuł 13

Komisja przedkłada Radzie w możliwie najwcześniejszym terminie propozycje dotyczące wymogów kapitałowych w zakresie instrumentów obrotu towarami i związanych z nimi instrumentów pochodnych oraz jednostek uczestnictwa w przedsiębiorstwach wspólnego inwestowania.

Rada podejmuje decyzje w sprawie propozycji Komisji nie później niż sześć miesięcy przed terminem wejścia w życia niniejszej dyrektywy.

ò nowy

Artykuł 48

Uchyla się dyrektywę 93/6/EWG zmienioną dyrektywami wymienionymi w części A załącznika VIII, nie pomniejszając obowiązków Państw Członkowskich dotyczących terminów transpozycji do prawa krajowego dyrektyw określonych w części B załącznika VIII.

Odniesienia do uchylonych dyrektyw należy rozumieć jako odniesienia do niniejszej dyrektywy i odczytywać zgodnie z tabelą zgodności w załączniku IX.

Artykuł 49

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

ê 93/6/EWG art. 14

PONOWNA OCENA

Artykuł 14

W terminie do trzech lat od daty określonej w art. 12 Rada na wniosek Komisji przeprowadza analizę niniejszej dyrektywy i w razie potrzeby dokonuje zmiany jej przepisów w świetle doświadczeń nabytych podczas jej stosowania, uwzględniając innowacje na rynkach, a w szczególności nowe ustalenia przyjęte w międzynarodowych instancjach władz regulacyjnych.

ê 93/6/EWG art. 15

Artykuł 50

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia […] r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego           W imieniu Rady

Przewodniczący                                             Przewodniczący

[…]                                                                […]

ê 93/6/EWG (dostosowany)

ð nowy

ZAŁĄCZNIK I

ðOBLICZANIE WYMOGÓW KAPITAŁOWYCH Z TYTUŁU ï RYZYKA POZYCJI

WSTĘP Ö PRZEPISY OGÓLNE Õ

Wyliczanie pozycji netto

1.         Nadwyżka długiej (krótkiej) pozycji danej instytucji nad pozycją krótką (długą) w akcjach, papierach dłużnych i zamiennych papierach wartościowych danych emisji oraz w identycznych terminowych kontraktach giełdowych na instrumenty finansowe, opcjach, gwarancjach subskrypcyjnych i zabezpieczonych gwarancjach subskrypcyjnych stanowi pozycję netto tej instytucji w każdym takim instrumencie. Przy wyliczaniu pozycji netto właściwe władze zezwalają na traktowanie pozycji w poszczególnych instrumentach pochodnych zgodnie z ust. 4-7 jako pozycji w papierach wartościowych będących przedmiotem danych instrumentów (jako pozycje w instrumentach nominalnych). Posiadane przez instytucje instrumenty dłużne własnej emisji zostają wyłączone z wyliczeń ryzyka szczególnego stosownie do ust. 14.

2.         Przy wyliczaniu pozycji netto niedopuszczalne jest saldowanie pozycji w zamiennych papierach wartościowych z pozycjami przeciwstawnymi w instrumentach, na które dane papiery mogą być zamienione, chyba że właściwe władze przyjmują metodologię, która uwzględnia prawdopodobieństwo przeprowadzenia zamiany, lub ustanawiają wymóg kapitałowy na pokrycie ewentualnej straty, którą można ponieść przy dokonaniu zamiany.

3.         Wszystkie pozycje netto bez względu na znak dodatni lub ujemny muszą być przeliczane codziennie na walutę bilansową danej instytucji po obowiązującym bieżącym kursie wymiany jeszcze przed agregacją tych pozycji.

Szczególne instrumenty

ê 93/6/EWG (dostosowany)

è1 98/31/WE art. 1.7 i załącznik 1 lit. a)

4.         Terminowe kontrakty giełdowe na stopy procentowe, terminowe umowy stopy procentowej i terminowe zobowiązania zakupu lub sprzedaży instrumentów dłużnych traktuje się jako połączenia pozycji długiej i krótkiej. Długą pozycję w terminowych kontraktach giełdowych na stopy procentowe należy zatem traktować jako połączenie zaciągniętej pożyczki wymagalnej w terminie dostawy kontraktu i posiadanej należności z terminem zapadalności identycznym z terminem zapadalności instrumentu lub pozycji nominalnej, która jest przedmiotem danego kontraktu. Podobnie terminową umowę stopy procentowej sprzedaną przez daną instytucję należy traktować jako długą pozycję zapadającą w terminie: termin rozliczenia umowy plus okres obowiązywania umowy i krótką pozycję wymagalną w terminie rozliczenia. W przypadku terminowych kontraktów giełdowych na stopy procentowe i terminowych umów stopy procentowej zarówno zaciągniętą pożyczkę, jak i należność wpisuje się do kolumny „Zaangażowania wobec rządów centralnych” Ö kategorii pierwszej określonej Õ w tabeli 1 (ust. 14) celem wyliczenia kapitału wymaganego na pokrycie ryzyka szczególnego. Terminowe zobowiązanie zakupu instrumentu dłużnego traktuje się jako połączenie zaciągniętej pożyczki wymagalnej w terminie dostawy instrumentu i długiej pozycji (bieżącej) w samym instrumencie dłużnym. Do celów wyliczenia ryzyka szczególnego wpisuje się zaciągniętą pożyczkę do kolumny „Zaangażowania wobec rządów centralnych” Ö kategorii pierwszej określonej Õ w tabeli 1 Ö (ust. 14) Õ , natomiast instrument dłużny wpisuje się do tej kolumny tabeli, która będzie właściwa dla danego instrumentu.è1 --- ç

ê 98/31/WE art. 1.7 i załącznik 1 lit. a) (dostosowany)

Właściwe władze mogą zezwolić, aby wymóg kapitałowy z tytułu giełdowych kontraktów terminowych był równy depozytowi zabezpieczającemu wymaganemu przez giełdę, jeśli są w pełni przekonane, że zapewnia on dokładną miarę ryzyka związanego z kontraktem oraz że jest co najmniej równy wymogowi kapitałowemu z tytułu kontraktu terminowego, który wynikałby z obliczenia dokonanego z wykorzystaniem metod ustalonych w innych częściach niniejszego załącznika lub z zastosowania metody statystycznej opisanej w załączniku VIII.

Do dnia 31 grudnia 2006 r. wWłaściwe władze mogą także zezwolić, aby wymóg kapitałowy z tytułu pozagiełdowych kontraktów pochodnych zaliczanych do grupy określonej w niniejszym ustępie, rozliczanych przez izbę rozliczeniową uznaną przez te władze był równy depozytowi zabezpieczającemu wymaganemu przez izbę rozliczeniową, jeśli są w pełni przekonane, że zapewnia on dokładną miarę ryzyka związanego z kontraktem pochodnym oraz że jest co najmniej równy wymogowi kapitałowemu z tytułu omawianego kontraktu, który wynikałby z obliczenia dokonanego z wykorzystaniem metod ustalonych w innych częściach niniejszego załącznika lub z zastosowania metody statystycznej opisanej w załączniku VIII.

ê 93/6/EWG art. 2 ust. 22 (dostosowany)

Do celów ust. 4 załącznika I Ö niniejszego punktu Õ „pozycja długa” oznacza pozycję, w którą wchodzi instytucja poprzez ustalenie stawki oprocentowania, którą otrzyma w danym okresie przyszłym, natomiast „pozycja krótka” oznacza pozycję, w którą wchodzi instytucja poprzez ustalenie stawki oprocentowania, którą zapłaci w danym okresie przyszłym.

ê 93/6/EWG

5.         Opcje na stopy procentowe, instrumenty dłużne, akcje, indeksy giełdowe, terminowe kontrakty giełdowe na instrumenty finansowe, transakcje zamiany i waluty obce traktowane są jako pozycje równe kwocie instrumentu będącego przedmiotem opcji, pomnożonej do celów niniejszego załącznika przez współczynnik delta tej opcji. Wspomniane pozycje mogą być saldowane z ewentualnymi pozycjami przeciwstawnymi w identycznych papierach wartościowych lub instrumentach pochodnych, których dana opcja dotyczy. Należy posługiwać się współczynnikiem delta używanym przez daną giełdę lub wyliczonym przez właściwe władze, bądź też – gdy brak takiego współczynnika, a także w przypadku opcji pozagiełdowych – współczynnikiem wyliczonym przez samą instytucję, pod warunkiem że właściwe władze uznają zasadność modelu stosowanego przez tę instytucję.

Jednak właściwe władze mogą także zdecydować, że instytucje wyliczają parametry delta, wykorzystując metodologię ustaloną przez te władze.

ê 98/31/WE art. 1.7 i załącznik 1 lit. b) (dostosowany)

Właściwe władze powinny wymagać Ö Wymaga się Õ zabezpieczania się przed innymi, oprócz ryzyka delta, rodzajami ryzyka związanymi z opcjami. Właściwe władze mogą zezwolić, aby wymóg z tytułu sprzedanych opcji giełdowych był równy depozytowi zabezpieczającemu wymaganemu przez giełdę, jeśli są w pełni przekonane, że zapewnia on dokładną miarę ryzyka związanego z opcją oraz że jest co najmniej równy wymogowi kapitałowemu z tytułu opcji, który wynikałby z obliczenia dokonanego z wykorzystaniem metod ustalonych w innych częściach niniejszego załącznika lub z zastosowania metody statystycznej opisanej w załączniku VIII. Do dnia 31 grudnia 2006 r. wWłaściwe władze mogą także zezwolić, aby wymóg kapitałowy z tytułu pozagiełdowych opcji na towary rozliczanych przez izbę rozliczeniową uznaną przez te władze, był równy depozytowi zabezpieczającemu wymaganemu przez izbę rozliczeniową, jeśli są w pełni przekonane, że zapewnia to dokładną miarę ryzyka związanego z opcją oraz że jest co najmniej równy wymogowi kapitałowemu z tytułu opcji pozagiełdowej, który wynikałby z obliczeń przeprowadzonych z wykorzystaniem metody ustalonej w innej części niniejszego załącznika lub z zastosowania metody statystycznej opisanej w załączniku VIII. Dodatkowo mogą zezwolić, aby wymóg kapitałowy z tytułu zakupionej opcji giełdowej lub pozagiełdowej był taki sam jak dla jej instrumentu bazowego, pod warunkiem że wymóg ten nie przekroczy rynkowej wartości opcji. Wymóg z tytułu sprzedanej opcji pozagiełdowej winien być ustalony w relacji do jej instrumentu bazowego.

ê 98/31/WE art. 1.7 i załącznik 1 lit. c)

6.         Gwarancje subskrypcyjne na instrumenty dłużne i kapitałowe należy traktować w taki sam sposób jak opcje zgodnie z ust. 5.

ê 93/6/EWG

7.         Do celów ryzyka stopy procentowej transakcje zamiany należy traktować według zasad obowiązujących dla instrumentów bilansowych. Zatem transakcję zamiany stopy procentowej, zgodnie z którą instytucja otrzymuje zmienną stawkę oprocentowania i płaci stawkę stałą, traktuje się jako odpowiadającą długiej pozycji w instrumencie o zmiennym oprocentowaniu zapadającym w najbliższym terminie przeszacowania stopy procentowej i krótkiej pozycji w instrumencie o stałym oprocentowaniu wymagalnym w terminie realizacji całości transakcji.

ò nowy

8.         Do kredytowych instrumentów pochodnych (credit derivatives) należy stosować referencyjną wartość umowy dotyczącej kredytowego instrumentu pochodnego, chyba że wskazano inaczej. Obliczając wymóg kapitałowy z tytułu ryzyka rynkowego strony, która przyjmuje na siebie ryzyko kredytowe („sprzedawca zabezpieczenia”), pozycje określa się w następujący sposób:

Swap przychodu całkowitego (total return swap) twarzy pozycję długą w ogólnym ryzyku rynkowym zobowiązania referencyjnego oraz pozycję krótką w ogólnym ryzyku rynkowym obligacji rządowej, której przypisuje się wagę ryzyka równą 0 % zgodnie z załącznikiem VI dyrektywy [2000/12/WE]. Tworzy on również pozycję długą w ryzyku szczególnym zobowiązania referencyjnego.

Swap ryzyka kredytowego (credit default swap) nie stwarza pozycji z tytułu ogólnego ryzyka rynkowego. Do celów ryzyka szczególnego instytucje muszą udokumentować syntetyczną pozycję długą w zobowiązaniu podmiotu referencyjnego. W przypadku spłat składek lub odsetek w ramach produktu, takie przepływy środków pieniężnych przedstawia się jako pozycje referencyjne w obligacji rządowej o odpowiedniej stałej lub zmiennej stopie oprocentowania.

Obligacja powiązana z ryzykiem kredytowym (credit linked note) tworzy pozycję długą w ogólnym ryzyku rynkowym samych papierów, będąc produktem oprocentowanym. Do celów ryzyka szczególnego tworzy się syntetyczną pozycję długą w zobowiązaniu podmiotu referencyjnego. Dodatkowo tworzy się pozycję długą w ryzyku szczególnym emitenta papierów.

Kredytowy instrument pochodny uruchamiany pierwszym niewykonaniem zobowiązania (first-asset-to-default basket) tworzy, w odniesieniu do kwoty referencyjnej, pozycję w zobowiązaniu każdego podmiotu referencyjnego. Jeśli wartość maksymalnej płatności w przypadku zdarzenia kredytowego kredytu jest mniejsza niż wymóg kapitałowy według metody podanej w pierwszym zdaniu niniejszego akapitu, wówczas taką maksymalną kwotę płatności można przyjąć jako wymóg kapitałowy z tytułu ryzyka szczególnego.

Kredytowy instrument pochodny uruchamiany drugim niewykonaniem zobowiązania (second-asset-to-default basket) tworzy, w odniesieniu do kwoty referencyjnej, pozycję w zobowiązaniu każdego podmiotu referencyjnego minus jeden (podmiot o najniższym wymogu kapitałowym z tytułu ryzyka szczególnego). Jeśli wartość maksymalnej płatności w przypadku zdarzenia kredytowego jest mniejsza niż wymóg kapitałowy według metody podanej w pierwszym zdaniu niniejszego akapitu, wówczas kwotę tę można przyjąć jako wymóg kapitałowy z tytułu ryzyka szczególnego.

W przypadku gdy koszyk obligacji powiązanych z ryzykiem kredytowym (credit linked note basket) posiada zewnętrzną ocenę ratingową oraz spełnia warunki dotyczące pozycji dłużnych o obniżonym ryzyku, wszystkie podmioty referencyjne można zaliczyć – zamiast do poszczególnych pozycji o szczególnym ryzyku – do pojedynczej pozycji długiej o szczególnym ryzyku emitenta instrumentu.

Produkt koszykowy zapewniający proporcjonalne zabezpieczenie tworzy do celów ryzyka szczególnego pozycję w każdym podmiocie referencyjnym, gdzie całkowitą wartość referencyjną umowy przypisuje się wszystkim pozycjom proporcjonalnie do udziału procentowego w całkowitej wartości referencyjnej, jaką stanowi każda ekspozycja wobec podmiotu referencyjnego. W przypadku gdy daje się wyodrębnić więcej niż jedno zobowiązanie podmiotu referencyjnego, podstawę określenia ryzyka szczególnego stanowi zobowiązanie o najwyższej wadze ryzyka. Zamiast terminu rozliczenia zobowiązania stosuje się termin rozliczenia umowy dotyczącej kredytowego instrumentu pochodnego.

Dla strony transferującej ryzyko kredytowe („nabywcy zabezpieczenia”) pozycje określa się jako lustrzane odbicie pozycji sprzedawcy zabezpieczenia, z wyjątkiem obligacji powiązanej z ryzykiem kredytowym (co nie skutkuje stworzeniem krótkiej pozycji u emitenta). Jeśli w danym momencie obowiązuje opcja wykupu połączona z przyrostem wartości odsetek danego instrumentu (step-up), moment ten traktuje się jako termin rozliczenia ochrony. W przypadku kredytowego instrumentu pochodnego uruchamianego n-tym niewykonaniem zobowiązania zezwala się nabywcom ochrony kredytowej na saldowanie ryzyka szczególnego dla n-1 instrumentów bazowych (tzn. n-1 aktywów o najniższym obciążeniu ryzykiem szczególnym).

ê 93/6/EWG (dostosowany)

89. Instytucje, które dokonują wyceny instrumentów według bieżącej wartości rynkowej i zarządzają ryzykiem stopy procentowej obciążającym instrumenty pochodne, o których mowa w ust. 4-7, na zasadzie dyskontowania przepływów pieniężnych, mogą jednak posługiwać się modelami wrażliwości celem wyliczania pozycji, o których mowa wyżej, mogą również stosować te modele w stosunku do wszelkich obligacji, w których przypadku wierzytelność główna spłacana jest regularnie przez cały okres do wykupu, a nie jednorazową płatnością kwoty kapitału w terminie wykupu. Zarówno sam model, jak i sposób posługiwania się nim, podlegają zatwierdzeniu przez właściwe władze. Modele te winny generować pozycje o tej samej wrażliwości na zmianę stopy procentowej, jak związane z nimi przepływy pieniężne. Należy ocenić tę wrażliwość w odniesieniu do niezależnych ruchów przykładowych stóp procentowych dobranych w różnych punktach krzywej dochodowości, przy czym należy umieścić przynajmniej jeden punkt badania wrażliwości w każdym przedziale czasowym wyznaczonym w tabeli 2 (ust. 18 Ö 20 Õ ). Wyliczone pozycje włącza się do wyliczeń wymogów kapitałowych zgodnie z przepisami ust. 15-30 Ö 17-32 Õ .

910. Instytucje, które nie posługują się modelami na zasadach określonych w ust. 8 Ö 9 Õ , mogą za zgodą właściwych organów uznać za w pełni kompensujące się pozycje w instrumentach pochodnych objętych przepisami ust. 4-7, które spełniają przynajmniej następujące warunki:

ia)     pozycje te są tej samej wartości i są wyrażone w tej samej walucie;

iib)    istnieje ścisłe dopasowanie stopy referencyjnej (pozycje o oprocentowaniu zmiennym) lub kuponu odsetkowego (pozycje o oprocentowaniu stałym);

iiic)   najbliższy termin przeszacowania stawki oprocentowania, a w przypadku pozycji z kuponami o stałym oprocentowaniu – okres pozostający do terminu płatności, odpowiada następującym limitom:

i)       do jednego miesiąca: ten sam dzień,

ii)      od jednego miesiąca do roku: w ciągu siedmiu dni,

iii)     powyżej roku: w ciągu 30 dni.

1011. Strona przekazująca papiery wartościowe lub gwarantowane prawa odnośnie do tytułu do tych papierów w ramach umowy z udzielonym przyrzeczeniem odkupu oraz strona udzielająca pożyczki papierów wartościowych włączają te papiery wartościowe do wyliczeń swoich wymogów kapitałowych przeprowadzanych stosownie do niniejszego załącznika, pod warunkiem że papiery te spełniają kryteria określone w art. 2 pkt 6 lit. a) Ö 11 Õ .

ê 93/6/EWG (dostosowany)

11.       Pozycje obejmujące jednostki uczestnictwa w przedsiębiorstwach wspólnego inwestowania podlegają wymogom kapitałowym wprowadzonym przepisami dyrektywy 89/647/EWG, a nie wymogom w zakresie ryzyka pozycji określonym w niniejszym załączniku.

Ryzyko szczególne i ogólne

12.       W celu wyliczenia kapitału wymaganego na pokrycie ryzyka pozycji związanego z rynkowymi instrumentami dłużnymi lub akcjami (czy też z pochodnymi owych instrumentów i akcji) wyróżnia się dwa składniki tego ryzyka. Pierwszy składnik stanowi ryzyko szczególne: jest to ryzyko zmiany ceny danego instrumentu w następstwie czynników związanych z emitentem, a w przypadku instrumentu pochodnego – czynników związanych z emitentem instrumentu będącego jego przedmiotem. Drugi składnik stanowi ryzyko ogólne: jest to ryzyko zmiany ceny danego instrumentu w następstwie zmiany wysokości stóp procentowych (w przypadku rynkowych instrumentów dłużnych lub pochodnych tych instrumentów) lub ogólnego ruchu cen na rynku akcji (w przypadku akcji lub pochodnych akcji).

RYNKOWE INSTRUMENTY DŁUŻNE

13.       Instytucje klasyfikują swoje pPozycje netto Ö klasyfikuje się Õ według waluty, w której są wyrażone, i wyliczają Ö przyjmuje się je za podstawę obliczeń Õ kapitału wymaganego z tytułu ryzyka ogólnego i szczególnego oddzielnie dla każdej waluty.

Ryzyko szczególne

ê 93/6/EWG

ð nowy

14.       Instytucje umieszczają pozycje netto wyliczone zgodnie z ust. 1 w odpowiednich rubrykach w tabeli 1 według okresów pozostających do terminu płatności, a następnie mnożą te pozycje przez wykazane w tabeli wagi. Następnie sumują pozycje ważone (zarówno długie, jak i krótkie), aby wyliczyć kapitał wymagany na pokrycie ryzyka szczególnego. ð w portfelu handlowym, obliczone zgodnie z ust. 1, do odpowiednich kategorii wymienionych w tabeli 1 według emitenta/dłużnika, zewnętrznej lub wewnętrznej oceny kredytowej oraz rezydualnego terminu zapadalności, a następnie mnożą te pozycje przez wykazane w tabeli wagi. Następnie sumują pozycje ważone (zarówno długie, jak i krótkie), aby wyliczyć kapitał wymagany do pokrycia ryzyka szczególnego. ï

ê 93/6/EWG

Tabela 1

Zaangażowania wobec rządów centralnych || Pozycje o obniżonym ryzyku || Inne pozycje

|| do 6 miesięcy || od 6 miesięcy do 24 miesięcy || od 24 miesięcy ||

0,00 % || 0,25 % || 1,00 % || 1,60 % || 8,00 %

ò nowy

Tabela 1

Pozycje || Narzut kapitałowy z tytułu ryzyka szczególnego

Dłużne papiery wartościowe emitowane lub gwarantowane przez Skarb Państwa; emitowane przez banki centralne, organizacje międzynarodowe, wielostronne banki rozwoju lub samorządy regionalne lub władze lokalne Państw Członkowskich, którym zgodnie z metodą RSA lub IRB przypisanoby wagę ryzyka równą 0 %. || 0 %

Dłużne papiery wartościowe emitowane lub gwarantowane przez Skarb Państwa; emitowane przez banki centralne, organizacje międzynarodowe, wielostronne banki rozwoju lub samorządy regionalne lub władze lokalne Państw Członkowskich, którym zgodnie z metodą RSA przypisanoby wagę ryzyka równą 20 % lub 50 %. Inne pozycje o obniżonym ryzyku w rozumieniu definicji zawartej poniżej, w ust. 15. || 0,25 % (rzeczywisty termin rozliczenia: sześć miesięcy lub krótszy), 1,00 % (rzeczywisty termin rozliczenia: dłuższy niż sześć miesięcy, do 24 miesięcy włącznie), 1,60 % (rzeczywisty termin rozliczenia dłuższy niż 24 miesiące).

Wszystkie inne || 8,00 %

15.       Do celów ust. 14 do „pozycji o obniżonym ryzyku” zalicza się:

a)      pozycje długie i krótkie w aktywach kwalifikujące się do stopnia jakości kredytowej odpowiadającego co najmniej klasie inwestycyjnej w procesie przyporządkowania opisanym w tytule V rozdział 2 sekcja 3 podsekcja 1 dyrektywy [2000/12/WE];

b)      pozycje długie i krótkie w aktywach, których wartość PD ze względu na wypłacalność emitenta nie przewyższa wartości aktywów, o których mowa powyżej w lit. a), według metody opisanej w tytule V rozdział 2 sekcja 3 podsekcja 2 dyrektywy [2000/12/WE];

c)      pozycje długie i krótkie w aktywach, dla których niedostępna jest ocena kredytowa uznanej instytucję zewnętrznej oceny zdolności kredytowej oraz które spełniają następujące warunki:

i)       są uznane przez zainteresowane instytucje za wystarczająco płynne;

ii)      ich jakość inwestycyjna jest zdaniem instytucji co najmniej równoważna jakości aktywów, o których mowa w lit. a);

iii)     są dopuszczone do obrotu na przynajmniej jednym rynku regulowanym w Państwie Członkowskim lub na giełdzie w państwie trzecim, pod warunkiem że giełda ta jest uznawana przez właściwe władze danego Państwa Członkowskiego;

d)      są uznane, za zgodą właściwych władz, za pozycje długie i krótkie w aktywach emitowanych przez instytucje podlegające wymogom adekwatności ustanowionym w dyrektywie [2000/12/WE].

Sposób oceny instrumentów dłużnych podlega analizie właściwych władz, które uchylają opinię instytucji, jeśli uznają, że dane instrumenty są obciążone zbyt wysokim ryzykiem szczególnym, aby zostać zaliczone do pozycji o obniżonym ryzyku.

16. Właściwe władze wymagają, aby w odniesieniu do instrumentów, które odznaczają się specyficznym ryzykiem ze względu na niewystarczającą wypłacalność emitenta instrumentu, instytucje stosowały maksymalną wagę ryzyka wskazaną w tabeli 1.

ê 93/6/EWG

Ryzyko ogólne

a) Metoda terminów płatności

ê 93/6/EWG (dostosowany)

1517. Procedura wyliczania wymogów kapitałowych w zakresie ryzyka ogólnego składa się z dwóch podstawowych etapów. Po pierwsze, należy przypisać wszystkim pozycjom odpowiednią wagę według terminu płatności (por. ust. 16 Ö 18 Õ ), aby obliczyć kwotę kapitału wymaganą na pokrycie ryzyka tych pozycji. Po drugie, należy dopuścić obniżenie tego wymogu wówczas, gdy pozycja ważona odpowiada przeciwstawnej pozycji ważonej w tym samym przedziale czasowym. Obniżenie wymogu jest dopuszczalne również wówczas, gdy przeciwstawna pozycja ważona zaliczona jest do innego przedziału czasowego, przy czym stopień obniżenia wymogu zależy od tego, czy obie pozycje znajdują się w tej samej strefie, a jeśli nie – do których konkretnych stref te pozycje zostały zakwalifikowane. Razem stosuje się trzy strefy (grupy przedziałów czasowych).

1618. Instytucje umieszczają pozycje netto w odpowiednich przedziałach czasowych znajdujących się w kolumnie 2 lub 3 w tabeli 2 (ust. 18 Ö 20 Õ). Instrumenty o oprocentowaniu stałym należy zaklasyfikować według okresu pozostającego do terminu płatności, natomiast instrumenty o oprocentowaniu zmiennym – według okresu do najbliższego terminu przeszacowania stopy procentowej. Ponadto instytucje rozróżniają instrumenty dłużne o kuponach odsetkowych w wysokości 3 % lub więcej od tych o kuponach odsetkowych poniżej 3 %, umieszczając je na tej podstawie odpowiednio w kolumnie 2 lub 3 w tabeli 2. Każdy z nich należy następnie pomnożyć przez podaną w kolumnie 4 w tabeli 2 wagę dla danego przedziału czasowego.

ê 93/6/EWG

1719. Instytucje następnie wyliczają sumę ważonych pozycji długich i sumę ważonych pozycji krótkich w każdym przedziale czasowym. Kwota zsumowanej pozycji długiej równoważona zsumowaną pozycją krótką w danym przedziale czasowym stanowi dopasowaną pozycję ważoną tego przedziału, a pozostała pozycja długa lub krótka stanowi niedopasowaną pozycję ważoną tego przedziału. Następnie należy wyliczyć sumę łączną dopasowanych pozycji ważonych we wszystkich przedziałach czasowych.

1820. Instytucje wyliczają sumę łączną niedopasowanych pozycji ważonych długich dla przedziałów czasowych należących do każdej strefy w tabeli 2 celem określenia niedopasowanej pozycji ważonej długiej każdej strefy. Podobnie wylicza się sumę łączną niedopasowanych pozycji ważonych krótkich w poszczególnych przedziałach wszystkich stref, aby określić niedopasowaną pozycję ważoną krótką każdej strefy. Kwota niedopasowanej pozycji ważonej długiej w danej strefie równoważona niedopasowaną pozycją ważoną krótką w tej strefie stanowi dopasowaną pozycję ważoną tej strefy. Kwota niedopasowanej pozycji ważonej, długiej lub krótkiej, której nie można w ten sposób zrównoważyć pozycją przeciwstawną, stanowi niedopasowaną pozycję ważoną tej strefy.

Tabela 2

Strefa || Przedział czasowy || Waga (%) || Założona zmiana stopy procentowej (w %)

Kupon odsetkowy w wysokości 3 % lub więcej || Kupon odsetkowy poniżej 3 %

Pierwsza || 0 ≤ 1 miesięcy || 0 ≤ 1 miesięcy || 0,00 || —

> 1 ≤ 3 miesięcy || > 1 ≤ 3 miesięcy || 0,20 || 1,00

> 3 ≤ 6 miesięcy || > 3 ≤ 6 miesięcy || 0,40 || 1,00

> 6 ≤ 12 miesięcy || > 6 ≤ 12 miesięcy || 0,70 || 1,00

Druga || > 1 ≤ 2 lat || > 1,0 ≤ 1,9 lat || 1,25 || 0,90

> 2 ≤ 3 lat || > 1,9 ≤ 2,8 lat || 1,75 || 0,80

> 3 ≤ 4 lat || > 2,8 ≤ 3,6 lat || 2,25 || 0,75

Trzecia || > 4 ≤ 5 lat || > 3,6 ≤ 4,3 lat || 2,75 || 0,75

> 5 ≤ 7 lat || > 4,3 ≤ 5,7 lat || 3,25 || 0,70

> 7 ≤ 10 lat || > 5,7 ≤ 7,3 lat || 3,75 || 0,65

> 10 ≤ 15 lat || > 7,3 ≤ 9,3 lat || 4,50 || 0,60

> 15 ≤ 20 lat || > 9,3 ≤ 10,6 lat || 5,25 || 0,60

> 20 lat || > 10,6 ≤ 12,0 lat || 6,00 || 0,60

|| > 12,0 ≤ 20,0 lat || 8,00 || 0,60

|| > 20 lat || 12,50 || 0,60

ê 93/6/EWG (dostosowany)

1921. Następnie należy wyliczyć kwotę niedopasowanej pozycji ważonej długiej (krótkiej) strefy pierwszej, która jest równoważona niedopasowaną pozycją ważoną krótką (długą) strefy drugiej. Ta kwota określona jest w ust. 23 Ö 25 Õ jako dopasowana pozycja ważona między strefą pierwszą a drugą. Następnie należy dokonać takiego samego wyliczenia odnośnie do pozostałej części niedopasowanej pozycji ważonej strefy drugiej, tym razem odnosząc tę kwotę do niedopasowanej pozycji ważonej strefy trzeciej, co pozwala określić dopasowaną pozycję ważoną między strefą drugą a trzecią.

2022. Instytucje mogą również odwrócić kolejność obliczeń w ust. 19 Ö 21 Õ , aby wyliczyć dopasowaną pozycję ważoną między strefą drugą a trzecią przed wyliczeniem tej pozycji między strefą pierwszą a drugą.

ê 93/6/EWG (dostosowany)

2123. Pozostałą część niedopasowanej pozycji ważonej strefy pierwszej należy następnie odnieść do pozostałej części tej pozycji strefy trzeciej (po dopasowaniu pozycji strefy drugiej i trzeciej), aby wyliczyć dopasowaną pozycję ważoną między strefą pierwszą a trzecią.

2224. Te pozycje, które nadal pozostają niedopasowane po przeprowadzeniu przedstawionych w ust. 19, 20 i 21 Ö 21, 22 i 23 Õ trzech oddzielnych obliczeń w celu dopasowania pozycji między strefami, należy zsumować.

2325. Należy wówczas wyliczyć kapitał wymagany dla danej instytucji, który stanowi sumę łączną następujących wielkości:

a)           10 % dopasowanej pozycji ważonej w każdym przedziale czasowym;

b)           40 % dopasowanej pozycji ważonej strefy pierwszej;

c)           30 % dopasowanej pozycji ważonej strefy drugiej;

d)           30 % dopasowanej pozycji ważonej strefy trzeciej;

e)           40 % dopasowanej pozycji ważonej między strefą pierwszą a drugą oraz między strefą drugą a trzecią (zob. ust. 19 Ö 21 Õ );

f)            150 % dopasowanej pozycji ważonej między strefą pierwszą a trzecią;

g)           100 % nadal niedopasowanych pozycji ważonych.

b) Metoda analizy okresowości

2426. Właściwe władze Państwa Członkowskiego mogą wydać ogólne zezwolenie wszystkim instytucjom bądź też indywidualne zezwolenia poszczególnym instytucjom na stosowanie – zamiast systemu przedstawionego w ust. 15-23 Ö 17-25 Õ – systemu wyliczania kapitału wymaganego na pokrycie ryzyka ogólnego obciążającego rynkowe instrumenty dłużne opartego na analizie okresowości, pod warunkiem jednak że instytucja stosuje taki system w sposób ciągły.

ê 93/6/EWG (dostosowany)

2527. Zgodnie z takim systemem Ö , o którym mowa w pkt 26, Õ na podstawie wartości rynkowej każdego instrumentu dłużnego o stałym oprocentowaniu instytucje wyliczają jego dochodowość do wykupu, która stanowi założoną stopę dyskontową tego instrumentu. W przypadku instrumentów o zmiennym oprocentowaniu instytucje wyliczają dochodowość instrumentu na podstawie jego wartości rynkowej przy założeniu, że kwota kapitału zapada w najbliższym możliwym terminie przeszacowania stopy procentowej.

ê 93/6/EWG

2628. Instytucje następnie wyliczają okresowość zmodyfikowaną każdego instrumentu dłużnego za pomocą następującego wzoru: okresowość zmodyfikowana = ((duration (D))/(1 + r)), gdzie:

D || = || ((∑t = 1m((t Ct)/((1 + r)t)))/(∑t = 1m((Ct)/((1 + r)t))))

gdzie:

R || = || dochodowość do wykupu (zob. ust. 25),

Ct || = || płatność gotówkowa w czasie t,

M || = || termin wykupu (zob. ust. 25).

2729. Instytucje następnie kwalifikują każdy instrument dłużny do odpowiedniej strefy tabeli 3 według okresowości zmodyfikowanej tego instrumentu.

Tabela 3

Strefa || Okresowość zmodyfikowana (w latach) || Założona zmiana stopy procentowej (%)

Pierwsza || > 0 ≤ 1,0 || 1,0

Druga || > 1,0 ≤ 3,6 || 0,85

Trzecia || > 3,6 || 0,7

2830. Następnie instytucje wyliczają pozycję ważoną okresowością dla każdego instrumentu jako iloczyn ceny rynkowej i okresowości zmodyfikowanej, pomnożony przez założoną zmianę stopy procentowej dla instrumentu o danej okresowości zmodyfikowanej (zob. kolumna 3 w tabeli 3).

2931. Instytucje obliczają dla każdej strefy swoją pozycję długą ważoną okresowością i pozycję krótką ważoną okresowością. Kwota pozycji długiej równoważona pozycją krótką w danej strefie stanowi dopasowaną pozycję ważoną okresowością tej strefy.

ê 93/6/EWG (dostosowany)

Instytucje następnie wyliczają niedopasowaną pozycję ważoną okresowością dla każdej strefy. Następnie stosują procedurę dla niedopasowanych pozycji ważonych przedstawioną w ust. 19-22 Ö 21-24 Õ .

ê 93/6/EWG

3032. Należy wówczas wyliczyć kapitał wymagany dla danej instytucji, który stanowi sumę łączną następujących wielkości:

a)           2 % dopasowanej pozycji ważonej okresowością każdej strefy;

b)           40 % dopasowanej pozycji ważonej okresowością między strefą pierwszą a drugą oraz między strefą drugą a trzecią;

c)           150 % dopasowanej pozycji ważonej między strefą pierwszą a trzecią;

d)           100 % nadal niedopasowanych pozycji ważonych.

AKCJE

3133. Instytucje sumują wszystkie pozycje długie netto i wszystkie pozycje krótkie netto wyliczone zgodnie z procedurą określoną w ust. 1. Suma łączna tych dwóch wielkości stanowi pozycję maksymalną (brutto). Różnica pomiędzy nimi stanowi pozycję globalną (netto).

Ryzyko szczególne

ê 93/6/EWG

ð nowy

32.34ðInstytucje sumują wszystkie pozycje długie netto i wszystkie pozycje krótkie netto wyliczone zgodnie z procedurą określoną w pkt 1. ï Instytucje mnożą swoje pozycje maksymalne (brutto) przez 4 % celem wyliczenia kapitału wymaganego na pokrycie ryzyka szczególnego.

ê 93/6/EWG (dostosowany)

3335. Niezależnie od przepisu ust. 35 Ö Na zasadzie odstępstwa od przepisów pkt 34 Õ właściwe władze mogą zezwolić na ustalenie tego wymogu kapitałowego na poziomie 2%, a nie 4%, w przypadku tych portfeli akcji posiadanych przez instytucje, które spełniają następujące warunki:

ê 98/31/WE art. 1.7 i załącznik 1 lit. d) (dostosowany)

(ia)         instrumenty kapitałowe nie będą emitowane przez emitentów, którzy wyemitowali wyłącznie handlowe instrumenty dłużne obciążone obecnie 8 % wymogiem z tabeli 1 przedstawionej w ust. 14 lub obciążone niższym wymogiem wyłącznie dlatego, że są gwarantowane lub zabezpieczone;

ê 93/6/EWG (dostosowany)

(iib)        akcje muszą być uznane za wysoko płynne przez właściwe władze, według kryteriów obiektywnych;

ê 93/6/EWG (dostosowany)

(iiic)       żadna pojedyncza pozycja nie może wynosić powyżej 5 % wartości całego portfela akcji posiadanego przez daną instytucję.

Ö Do celów pkt c) Õ Wwłaściwe władze mogą jednak zezwolić na pojedyncze pozycje stanowiące do 10 % portfela, pod warunkiem że suma takich pozycji nie przewyższa 50 % wartości portfela.

ê 93/6/EWG

Ryzyko ogólne

3436. Kapitał wymagany na pokrycie ryzyka ogólnego wynosi 8 % pozycji globalnej (netto).

Terminowe kontrakty na indeksy giełdowe

ê 93/6/EWG (dostosowany)

3537. Terminowe kontrakty giełdowe, transakcje typu „futures” na indeksy giełdowe akcji oraz ważone współczynnikiem delta kwoty opcji na takie kontrakty i na indeksy giełdowe, razem zwane dalej „terminowymi kontraktami na indeksy giełdowe”, można rozłożyć na pozycje w każdym rodzaju akcji wchodzących w skład indeksu. Takie pozycje można traktować jako pozycje nominalne w danych akcjach; zatem Ö i można je Õ , za zgodą właściwych władz, takie pozycje można saldować z przeciwstawnymi pozycjami w akcjach będących przedmiotem kontraktu.

ê 93/6/EWG

3638. Właściwe władze zapewniają, że instytucja, która dokonała saldowania swoich pozycji w akcjach objętych terminowym kontraktem na indeks giełdowy z pozycjami względem danego kontraktu, dysponuje adekwatnym kapitałem w wysokości zabezpieczającej przed ryzykiem straty w wyniku zmiany ceny kontraktu, która nie byłaby w pełni skorelowana ze zmianą kursów akcji wchodzących w skład indeksu; władze te tak samo postępują, gdy instytucja weszła w przeciwstawne pozycje w terminowych kontraktach na indeksy giełdowe, które nie są identyczne pod względem terminu realizacji kontraktu lub składu indeksu bądź też pod względem obu tych cech.

ê 93/6/EWG (dostosowany)

3739. Niezależnie Ö Na zasadzie odstępstwa Õ od przepisu ust. 35 i 36 Ö 37 i 38 Õ terminowe kontrakty na indeksy giełdowe, które same są przedmiotem obrotu giełdowego i w opinii właściwych władz odnoszą się do indeksów o wysokim poziomie dywersyfikacji, objęte są wymogiem kapitałowym na pokrycie ryzyka ogólnego w wysokości 8 %, nie podlegają zaś żadnemu wymogowi w zakresie ryzyka szczególnego. Terminowe kontrakty na indeksy giełdowe tego rodzaju są uwzględniane przy wyliczaniu pozycji globalnej (netto) zgodnie z ust. 31 Ö 33 Õ , natomiast są wyłączone z wyliczania pozycji maksymalnej (brutto), o której mowa w tym samym ustępie.

ê 93/6/EWG

3840. Jeśli terminowy kontrakt na indeks giełdowy nie zostaje rozłożony na poszczególne pozycje względem składników indeksu, należy kontrakt ten traktować na zasadzie pojedynczego rodzaju akcji. Można jednak pominąć ryzyko szczególne związane z takim rodzajem akcji, o ile dany kontrakt jest przedmiotem obrotu giełdowego i w opinii kompetentnych władz odnosi się do indeksu o wysokim poziomie dywersyfikacji.

GWARANTOWANIE EMISJI

ê 93/6/EWG (dostosowany)

3941. W przypadku gwarantowania przez instytucję emisji instrumentów dłużnych lub akcji właściwe władze mogą zezwolić tej instytucji na stosowanie następującej metody wyliczania wymogów kapitałowych. Po pierwsze, instytucja wylicza odpowiednie pozycje netto poprzez pomniejszenie swoich pozycji o te pozycje, które zostały subskrybowane lub regwarantowane przez strony trzecie na podstawie formalnych umów; po drugie,. Po drugie, zmniejsza te pozycje netto poprzez zastosowanie następujących współczynników korygujących: Ö wymienionych w tabeli 4. Õ

Tabela 4

- dzień roboczy 0: || 100 %

- dzień roboczy 1: || 90 %

- dni robocze 2-3: || 75 %

- dzień roboczy 4: || 50 %

- dzień roboczy 5: || 25 %

- po dniu roboczym 5: || 0 %

ê 93/6/EWG

Dzień roboczy zero stanowi ten dzień roboczy, gdy instytucja podejmuje bezwarunkowe zobowiązanie przejęcia określonej ilości papierów wartościowych po ustalonej cenie.

Po trzecie, instytucja wylicza kapitał wymagany w stosunku do gwarantowanych emisji na podstawie tych zmniejszonych pozycji.

Właściwe władze zapewniają, że instytucja dysponuje dostatecznym kapitałem w wysokości zabezpieczającej przed ryzykiem straty w okresie pomiędzy podjęciem początkowego zobowiązania a dniem roboczym 1.

ò nowy

NARZUT KAPITAŁOWY Z TYTUŁU RYZYKA SZCZEGÓLNEGO DLA POZYCJI OBJĘTYCH PORTFELEM HANDLOWYM ZABEZPIECZONYCH KREDYTOWYMI INSTRUMENTAMI POCHODNYMI

42. Zezwala się na zabezpieczenie przy pomocy kredytowych instrumentów pochodnych zgodnie z zasadami określonymi w pkt 43-46.

43. Udziela się pełnego zezwolenia, w przypadku gdy wartości po obu stronach (pozycji krótkiej i pozycji długiej) rozchodzą się w przeciwnych kierunkach i zasadniczo w tym samych zakresie. Będzie to możliwe w jednej z dwóch poniższych sytuacji:

a)      obie pozycje zawierają całkowicie identyczne instrumenty;

b)      długa pozycja gotówkowa jest zabezpieczona swapem przychodu całkowitego (lub odwrotnie), a zobowiązanie referencyjne oraz ekspozycje bazowe (tj. pozycje gotówkowe) są idealnie dopasowane. Termin rozliczenia samego swapu może się różnić od terminu rozliczenia ekspozycji bazowej.

W takich przypadkach narzut kapitałowy z tytułu ryzyka szczególnego nie powinien stosować się do żadnej ze stron pozycji.

44. Saldowanie w wysokości 80 % stosuje się, w przypadku gdy wartości po obu stronach zawsze rozchodzą się w przeciwnych kierunkach oraz gdy występuje idealne dopasowanie zobowiązania referencyjnego, terminu rozliczenia zarówno zobowiązania referencyjnego, jak i kredytowego instrumentu pochodnego, oraz waluty ekspozycji bazowej. Ponadto zasadnicze elementy umowy dotyczącej kredytowego instrumentu pochodnego nie powinny powodować istotnej różnicy między ruchem cenowym kredytowego instrumentu pochodnego a ruchami cenowymi pozycji gotówkowej. W zakresie, w jakim dana transakcja przewiduje transfer ryzyka, do strony transakcji o wyższym narzucie kapitałowym stosuje się saldowanie ryzyka szczególnego w wysokości 80 %, podczas gdy wymogi dotyczące ryzyka szczególnego po drugiej stronie wynoszą zero.

45. Udziela się częściowego zezwolenia, w przypadku gdy wartości po obu stronach pozycji zazwyczaj rozchodzą się w przeciwnych kierunkach. Będzie to możliwe w następujących sytuacjach:

a)      pozycja jest objęta przepisem pkt 43 lit. b), ale występuje niedopasowanie aktywów między zobowiązaniem referencyjnym a ekspozycją bazową. Pozycje spełniają jednak następujące wymogi:

i)       zobowiązanie referencyjne ma stopień uprzywilejowania równy lub niższy od zobowiązania bazowego;

ii)      zobowiązanie bazowe oraz zobowiązanie referencyjne mają tego samego dłużnika oraz zawierają prawnie egzekwowalne wykonalne na mocy prawa obustronne klauzule stwierdzania niewykonania zobowiązań lub przyśpieszenia takiego stwierdzenia.

b)      pozycja jest objęta przepisem pkt 43 lit. a) lub pkt 44, ale występuje niedopasowanie walut lub terminów zapadalności między zabezpieczeniem ryzyka kredytowego a bazowym składnikiem aktywów (niedopasowania walutowe powinny zostać ujęte w zwykłych sprawozdaniach na temat ryzyka walutowego zgodnie z załącznikiem III);

©      pozycja jest objęta przepisem pkt 44, ale występuje niedopasowanie aktywów między pozycją gotówkową a kredytowym instrumentem pochodnym. Bazowy składnik aktywów ujmuje się jednak jako zobowiązanie podlegające dostawie (deliverable obligation) w dokumentacji dotyczącej kredytowego instrumentu pochodnego.

W każdym z powyższych przypadków, nie sumuje się obu wymogów kapitałowych z tytułu ryzyka szczególnego dla każdej ze stron transakcji, lecz jedynie wyższy z nich.

46. We wszystkich przypadkach objętych pkt 45 narzut kapitałowy z tytułu ryzyka szczególnego ocenia się względem obu stron pozycji.

NARZUTY KAPITAŁOWE DLA FUNDUSZY INWESTYCYJNYCH W PORTFELU HANDLOWYM

47. Wymogi kapitałowe dla pozycji w funduszach inwestycyjnych, które spełniają warunki określone w art. 11 dla traktowania kapitału objętego portfelem handlowym, oblicza się zgodnie z metodami ustanowionymi w pkt 48-56.

48. Nie uchybiając innym przepisom niniejszej sekcji, pozycje w funduszach inwestycyjnych podlegają wymogowi kapitałowemu z tytułu ryzyka pozycji (szczególnego i ogólnego) w wysokości 32 %. Nie uchybiając przepisom załącznika III pkt 3 ppkt i) lub załącznika V pkt 13 ppkt v), w przypadku gdy stosuje się zmodyfikowane metody ujęcia złota, określone w tych punktach, pozycje w funduszach inwestycyjnych podlegają wymogowi kapitałowemu z tytułu ryzyka pozycji (szczególnego i ogólnego) oraz ryzyka walutowego w wysokości nieprzekraczającej 40 %.

49. Instytucje mogą określić wymóg kapitałowy dla pozycji w funduszach inwestycyjnych, które spełniają kryteria wymienione w pkt 51, stosując metody określone w pkt 53-56.

50. Nie zezwala się na wzajemne saldowanie zobowiązań między inwestycjami bazowymi funduszu inwestycyjnego i innymi pozycjami utrzymywanymi przez instytucję, chyba że wskazano inaczej.

ZASADY OGÓLNE

51. Ogólne kryteria dopuszczające stosowanie metod określonych w pkt 53-56 dla funduszy inwestycyjnych założonych przez spółki nadzorowane lub mające siedzibę na terenie Wspólnoty są następujące:

a)      prospekt emisyjny funduszu inwestycyjnego lub równoważny dokument zawierają:

i)       kategorie aktywów, stanowiących lokaty przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania;

ii)      odpowiednie ograniczenia inwestycyjne, jeśli występują, i metody ich obliczania;

iii)     maksymalny poziom dźwigni, jeśli jest dozwolona;

iv)     działania mające na celu ograniczenie ryzyka kontrahenta z tytułu inwestycji w pozagiełdowe finansowe instrumenty pochodne lub transakcji typu „repo”, jeśli takie transakcje są dozwolone;

b)      działalność funduszu inwestycyjnego przedstawia się w sprawozdaniach półrocznych i rocznych, aby umożliwić dokonanie oceny aktywów i zobowiązań, dochodu i operacji w okresie sprawozdawczym;

c)      jednostki funduszu inwestycyjnego podlegają codziennie wykupowi za gotówkę pochodzącą z aktywów własnych na żądanie posiadacza jednostek;

d)      inwestycje w przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania oddziela się od aktywów zarządu funduszu;

e)      instytucja inwestująca przeprowadza odpowiednią ocenę ryzyka funduszu inwestycyjnego.

52. Fundusze inwestycyjne państw trzecich mogą zostać uznane, jeśli spełniają wymogi określone w pkt 51 lit. a)-e) i pod warunkiem uzyskania zgody władz właściwych dla danej instytucji.

METODY SZCZEGÓŁOWE

53. W przypadku gdy instytucja posiada informacje na temat codziennych lokat kapitałowych bazowych funduszu inwestycyjnego, może ona dokonać przeglądu tych lokat w celu obliczenia wymogów kapitałowych z tytułu ryzyka pozycji (ogólnego i szczególnego) zgodnie z metodami określonymi w niniejszym załączniku lub, jeśli wydano odpowiednie zezwolenie, zgodnie z metodami określonymi w załączniku V. Zgodnie z tą metodą pozycje w funduszu inwestycyjnym traktuje się jak pozycje w lokatach bazowych takiego przedsiębiorstwa. Zezwala się na saldowanie pozycji w inwestycjach bazowych przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania i w innych pozycjach posiadanych przez instytucję, o ile dana instytucja posiada taką ilość jednostek, która pozwala na wykup/tworzenie jednostek w zamian za lokaty bazowe.

54. Instytucje mogą obliczać wymogi kapitałowe z tytułu ryzyka pozycji (ogólnego i szczególnego) dla pozycji w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania zgodnie z metodami określonymi w niniejszym załączniku lub, jeśli wydano odpowiednie zezwolenie, zgodnie z metodami określonymi w załączniku V, w odniesieniu do pozycji zakładanych, służących odwzorowaniu struktury i wyników zewnętrznie generowanego indeksu albo stałego koszyka akcji lub dłużnych papierów wartościowych, o których mowa w lit. a), pod warunkiem że spełnione zostały następujące warunki:

a)      celem zezwolenia wydanego przedsiębiorstwu zbiorowego inwestowania jest odwzorowanie struktury oraz wyników zewnętrznie generowanego indeksu lub stałego koszyka akcji lub dłużnych papierów wartościowych;

b)      w ciągu minimalnego okresu sześciu miesięcy można wyraźnie ustalić korelację o współczynniku co najmniej 0,9 między dziennymi wahaniami cen przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania a indeksem lub zawartym w nim koszykiem akcji lub dłużnych papierów wartościowych. W tym kontekście korelacja oznacza współczynnik korelacji między dziennymi dochodami z tytułu przedsiębiorstwa notowanego na giełdzie a indeksem lub zawartym w nim koszykiem akcji lub dłużnych papierów wartościowych.

55. W przypadku gdy instytucja nie posiada informacji na temat codziennych lokat bazowych przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, może ona obliczać wymogi kapitałowe z tytułu ryzyka pozycji (ogólnego i szczególnego) zgodnie z metodami określonymi w niniejszym załączniku, pod warunkiem że spełnione zostały następujące warunki:

a)      zakłada się, że przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania w pierwszej kolejności inwestuje w najwyższym dozwolonym zakresie w te klasy aktywów, które wiążą się z najwyższym wymogiem kapitałowym z tytułu ryzyka pozycji (ogólnego i szczególnego), następnie zaś w porządku malejącym, aż do osiągnięcia limitu inwestycyjnego. Pozycja w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania będzie traktowana jak bezpośredni udział w zakładanych lokatach;

b)      przy obliczaniu wymogu kapitałowego z tytułu ryzyka pozycji instytucje uwzględnią maksymalne ryzyko pośrednie, wynikające z ewentualnego utrzymywania pozycji poprzez przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania, zwiększając proporcjonalnie wielość pozycji w takim przedsiębiorstwie aż do osiągnięcia maksymalnego dozwolonego poziomu ekspozycji z tytułu lokat bazowych;

c)      w przypadku gdy wymóg kapitałowy z tytułu ryzyka pozycji (ogólnego i szczególnego) według rozpatrywanej metody wykracza ponad poziom określony w pkt 48, poziom ten dla tego wymogu zachowuje się wyznaczony limit.

56. Instytucje mogą oprzeć się na obliczeniach i sprawozdaniach strony trzeciej na temat wymogów kapitałowych z tytułu ryzyka pozycji (ogólnego i szczególnego) dla pozycji w jednostkach funduszu inwestycyjnego objętych przepisami pkt 53 i 55, zgodnie z metodami określonymi w niniejszym załączniku, upewniwszy się co do prawidłowości takich obliczeń i sprawozdań.

ê 93/6/EWG (dostosowany)

ZAŁĄCZNIK II

ÖOBLICZANIE WYMOGÓW KAPITAŁOWYCH Z TYTUŁU Õ RYZYKA ROZLICZENIA I RYZYKA KONTRAHENTA

RYZYKO ROZLICZENIA/RYZYKO DOSTAWY

ê 98/31/WE art. 1.7 i załącznik 2 lit. a)

1. W przypadku transakcji, w których instrumenty dłużne, instrumenty kapitałowe i towary (z wyłączeniem umów z udzielonym lub otrzymanym przyrzeczeniem odkupu, umów zaciągania i udzielania pożyczek papierów wartościowych lub towarów) pozostają nierozliczone po ustalonej dacie dostawy, instytucja winna obliczać różnicę cenową, mogącą stanowić jej stratę. Jest to różnica między ustaloną ceną rozliczeniową danego instrumentu dłużnego, instrumentu kapitałowego lub towaru oraz jego bieżącą ceną rynkową, gdy różnica ta może stanowić stratę instytucji. W celu obliczenia wymogu kapitałowego należy różnicę tę pomnożyć przez odpowiedni czynnik z kolumny A w tabeli zamieszczonej w ust. 2.

ê 93/6/EWG (dostosowany)

2. Niezależnie Ö Na zasadzie odstępstwa Õ od przepisu ust. 1 instytucje mogą – uzyskawszy zezwolenie właściwych władz – wyliczyć wymóg kapitałowy poprzez mnożenie ustalonej ceny realizacji każdej transakcji, która w okresie od 5 do 45 dni roboczych po terminie wymagalności nie została jeszcze rozliczona, przez odpowiedni współczynnik z kolumny B poniższej Ö w Õ tabeli 1. Od 46. dnia roboczego należy przyjąć, iż wymagany kapitał wynosi 100 % różnicy, na którą dana instytucja jest narażona, tak jak w przypadku stosowania współczynników z kolumny A Ö w tabeli 1 Õ .

ÖTabela 1 Õ

Liczba dni roboczych po terminie zapadalności || Kolumna A (%) || Kolumna B (%)

5-15 || 8 || 0,5

16-30 || 50 || 4,0

31-45 || 75 || 9,0

46 lub więcej || 100 || patrz ust. 2

RYZYKO KONTRAHENTA

ò nowy

3.         Wymaga się, aby instytucja utrzymywała kapitał z tytułu ryzyka kontrahenta wynikającego z następujących czynników:

a)      dostawa instrumentów do rozliczenia w późniejszym terminie,

b)      pozagiełdowe oraz kredytowe instrumenty pochodne;

c)      umowy odkupu, umowy z udzielonym lub otrzymanym przyrzeczeniem odkupu, transakcje udzielenia i zaciągnięcia pożyczek papierów wartościowych lub towarów, których podstawę stanowią papiery wartościowe i towary objęte portfelem handlowym;

d)      ekspozycji z tytułu opłat, prowizji, odsetek, dywidendy i depozytu gwarancyjnych wymaganych przy giełdowych kontraktach dotyczących instrumentów pochodnych, które nie są objęte ani niniejszym załącznikiem lub załącznikiem I, ani potrącane z funduszy własnych zgodnie z art. 13 ust. 2 lit. d) oraz które są bezpośrednio związane z pozycjami objętymi portfelem handlowym.

4.         Do tych celów uznaje się, że dostawa instrumentów do rozliczenia w późniejszym terminie miała miejsce, jeśli instytucja zapłaciła za papiery wartościowe lub towary przed ich otrzymaniem lub też dostarczyła je przed otrzymaniem zapłaty, natomiast w przypadku transakcji transgranicznych upłynął jeden dzień lub więcej od dokonania przez tę instytucję zapłaty lub realizacji dostawy.

5.         Z zastrzeżeniem przepisów pkt 6-9 wartości ekspozycji oraz kwoty ekspozycji ważone ryzykiem dla tych ekspozycji oblicza się zgodnie z przepisami tytułu V rozdział 2 sekcja 3 dyrektywy [2000/12/WE], przy czym odniesienia do „instytucji kredytowej” w tej sekcji należy interpretować jako odniesienia do „instytucji”, odniesienia do „dominujących instytucji kredytowych” jako odniesienia do „dominujących instytucji”, oraz odpowiednio do tego interpretować wszelkie terminy z nimi związane.

6.         Do celów pkt 5:

Załącznik IV do dyrektywy [2000/12/WE] uznaje się za zmieniony poprzez dodanie po pkt 3 lit. d) wyrazów „oraz kredytowe instrumenty pochodne”:

Załącznik III do dyrektywy [2000/12/WE] uznaje się za zmieniony poprzez dodanie po tabeli 1 a następującego fragmentu:

Aby określić wielkość przyszłej ekspozycji kredytowej w przypadku swapu przychodu całkowitego oraz swapy ryzyka kredytowego z tytułu kredytowych instrumentów pochodnych, wartość nominalną instrumentu mnoży się przez następujące wskaźniki procentowe:

W przypadku zobowiązania referencyjnego, które prowadząc do ekspozycji bezpośredniej instytucji, byłoby pozycją o obniżonym ryzyku w rozumieniu załącznika I – 5 %;

W przypadku zobowiązania referencyjnego, które prowadząc do ekspozycji bezpośredniej instytucji, nie byłoby pozycją o obniżonym ryzyku w rozumieniu przepisów załącznika I – 10 %;

Jednak w przypadku swapu przychodu całkowitego instytucji, której ekspozycja z tytułu zamiany stanowi pozycję długą w instrumencie bazowym, zezwala się na zastosowanie wartości 0 % do potencjalnej przyszłej ekspozycji kredytowej, chyba że transakcja ta podlega procedurze rozwiązania z chwilą stwierdzenia niewypłacalności podmiotu, którego ekspozycja z tytułu swapu stanowi pozycję krótką w instrumencie bazowym, mimo że w ramach tego instrumentu nie nastąpiło jeszcze niewykonanie zobowiązania.

W przypadku gdy kredytowy instrument pochodny zapewnia ochronę uruchamianą w następstwie „n-tego niewykonania zobowiązania” w ramach określonej liczby zobowiązań bazowych, o tym, który z powyższych wskaźników procentowych ma zastosowanie, decyduje wartość zobowiązania o n-tej w kolejności najniższej jakości kredytowej, określonej poprzez ustalenie, czy zobowiązanie to byłoby pozycją o obniżonym ryzyku w rozumieniu załącznika I, gdyby zostało przyjęte przez daną instytucję.

7.         Do celów pkt 5 podczas obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem instytucjom nie zezwala się na stosowanie metody uproszczonej ujmowania zabezpieczeń finansowych, określonej w załączniku VIII część 3 pkt 25-30 dyrektywy [2000/12/WE] w kontekście uznawania skutków zabezpieczenia finansowego.

8.         Do celów pkt 5 w przypadku transakcji odkupu oraz transakcji udzielenia lub zaciągnięcia pożyczek papierów wartościowych lub towarów wszystkie instrumenty finansowe i towary, które kwalifikują się do objęcia portfelem handlowym, można traktować jako uznane zabezpieczenie. W odniesieniu do ekspozycji z tytułu pozagiełdowych kredytowych instrumentów pochodnych, zaksięgowanych w portfelu handlowym, za uznane zabezpieczenie można również przyjąć towary kwalifikujące się do objęcia portfelem handlowym. Do celów obliczenia korekt z tytułu zmienności, w przypadku gdy takie instrumenty finansowe lub towary stanowią przedmiot udzielanej pożyczki, są zbywane lub przekazywane, bądź też stanowią przedmiot zaciąganej pożyczki, są nabywane lub przyjmowane jako zabezpieczenie rzeczowe lub w innej formie w ramach takiej transakcji, traktuje się je w taki sam sposób jak akcje nieobjęte głównym indeksem, notowane na uznanej giełdzie.

9.         Do celów pkt 5, w odniesieniu do uznawania umów ramowych o wzajemnej kompensacie zobowiązań obejmujących transakcje odkupu i/lub transakcje udzielenia lub zaciągnięcia pożyczek papierów wartościowych lub towarów i/lub inne transakcje oparte na rynku kapitałowym, uznaje się kompensację zobowiązań z różnych pozycji objętych zarówno portfelem handlowym, jak i bankowym, jeśli kompensowane transakcje spełnią następujące warunki:

a)      wszystkie transakcje podlegają codziennej wycenie według wartości rynkowej;

b)      wszelkie pozycje stanowiące przedmiot udzielanej pożyczki, zbywane lub przekazywane bądź też stanowiące przedmiot zaciąganej pożyczki, nabywane lub przyjmowane w ramach takich transakcji mogą zostać uznane jako uznane zabezpieczenie na mocy przepisów zawartych w tytule V rozdział 2 sekcja 3 dział 3 dyrektywy [2000/12/WE], przy czym nie stosuje się wówczas przepisów pkt 8 niniejszego załącznika.

10.       W przypadku gdy kredytowy instrument pochodny objęty portfelem handlowym stanowi część wewnętrznego instrumentu zabezpieczającego, a ochronę kredytową uznano zgodnie z dyrektywą [2000/12/WE], ryzyko kontrahenta z tytułu tego instrumentu uznaje się za zerowe.

11.       Wymóg kapitałowy wynosi 8 % sumy kwot ekspozycji ważonych ryzykiem.

ê 93/6/EWG

Dostawa instrumentów do rozliczenia w późniejszym terminie

ê 98/31/WE art. 1.7 i załącznik 2 lit. b)

3.1.      Wymaga się, aby instytucja utrzymywała kapitał z tytułu ryzyka kontrahenta, jeśli:

i)            zapłaciła za papiery wartościowe lub towary przed ich otrzymaniem lub dostarczyła papiery wartościowe lub towary przed otrzymaniem za nie zapłaty;

oraz

ii)           upłynął więcej niż jeden dzień od dokonania przez instytucję płatności lub dostawy, w przypadku transakcji transgranicznych.

3.2.      Wymóg kapitałowy wynosi 8 % wartości papierów wartościowych lub towarów albo gotówki należnej instytucji, pomnożone przez wagę ryzyka odpowiadającą danemu kontrahentowi.

ê 98/31/WE art. 1.7 i załącznik 2 lit. c)

Umowy z udzielonym lub otrzymanym przyrzeczeniem odkupu, umowy udzielenia lub zaciągnięcia pożyczki papierów wartościowych i towarów

4.1.      W przypadku umów z udzielonym przyrzeczeniem odkupu oraz w przypadku udzielenia pożyczki papierów wartościowych lub towarów, dotyczących papierów wartościowych lub towarów zaliczonych do portfela handlowego, instytucja winna obliczać różnicę między wartością rynkową papierów wartościowych lub towarów oraz kwotą pożyczoną przez instytucję lub wartością rynkową zabezpieczenia, jeśli różnica ta jest dodatnia. W przypadku umów z otrzymanym przyrzeczeniem odsprzedaży oraz w przypadku zaciągnięcia pożyczki papierów wartościowych lub towarów, instytucja winna obliczać różnicę między kwotą, jaką pożyczyła lub wartością rynkową zabezpieczenia i wartością rynkową papierów wartościowych lub towarów jakie otrzymała, jeśli różnica ta jest dodatnia.

ê 93/6/EWG

Właściwe władze podejmują środki w celu zapewnienia, że nadwyżka wartości przedłożonego zabezpieczenia nad wartością papierów mieści się w dopuszczalnych granicach.

Ponadto właściwe władze mogą zezwolić instytucjom nie włączać nadwyżki wartości zabezpieczenia do wyliczeń opisanych w pierwszych dwóch zdaniach niniejszego ustępu, jeśli kwota tej nadwyżki objęta jest gwarancją, która w każdym przypadku zapewnia, iż nadwyżka ta zostania zwrócona stronie przedkładającej zabezpieczenie w przypadku niewykonania zobowiązań przez kontrahenta.

Przy wyliczaniu wartości rynkowej środków przekazanych lub otrzymanych oraz zabezpieczenia uwzględnia się również narosłe odsetki.

4.2.      Wymagany kapitał wynosi 8 % kwoty wyliczonej zgodnie z ust. 4.1, pomnożone przez wagę ryzyka właściwą dla danego kontrahenta.

Pozagiełdowe instrumenty pochodne

ê 98/33/WE art. 3.2

5.         W celu wyliczenia wymogów kapitałowych ich pozagiełdowych instrumentów pochodnych, instytucje zastosują art. II do dyrektywy 89/647/EWG. Wskaźniki korygujące ryzyko stosowane względem odpowiednich stron zostaną ustalone zgodnie z art. 2 ust. 9 niniejszej dyrektywy.

Do dnia 31 grudnia 2006 r. właściwe władze Państw Członkowskich mogą odstąpić od stosowania metod ustanowionych w załączniku II kontrakty w obrocie pozagiełdowym, zabezpieczone przez izbę rozrachunkową, w przypadku gdy ta ostatnia występuje jako strona umowy, natomiast wszyscy uczestnicy każdego dnia w pełni zabezpieczają ryzyko, jakie stanowią dla izby rozrachunkowej, zapewniając w ten sposób ochronę obejmująca zarówno ryzyko bieżące jak i potencjalne przyszłe ryzyko. Należy spełnić wymagania właściwych władz, co do poziomu bezpieczeństwa gwarantowanego ustalonym zabezpieczeniem zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. a) pkt 7 dyrektywy 89/647/EWG oraz co do wyeliminowania powstania dla izby rozrachunkowej ryzyka wykraczającego poza wartość rynkową ustalonego zabezpieczenia. Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o korzystaniu przez nie z tej możliwości.

93/6/EWG

INNE

6.         Wymogi kapitałowe określone w dyrektywie 89/647/EWG stosuje się do zaangażowań z tytułu opłat, prowizji, odsetek, dywidend i depozytów gwarancyjnych wymaganych przy giełdowych kontraktach terminowych i opcyjnych, które nie są objęte tym załącznikiem ani załącznikiem I, nie są odejmowane od funduszy własnych stosownie do ust. 2 lit. d) załącznika V i są bezpośrednio związane z pozycjami zaliczonymi do portfela handlowego.

Wagi ryzyka, które należy zastosować wobec poszczególnych kontrahentów, określa się zgodnie z art. 2 pkt 9 niniejszej dyrektywy.

ê 93/6/EWG (dostosowany)

ZAŁĄCZNIK III

ÖOBLICZANIE WYMOGÓW KAPITAŁOWYCH DLA Õ RYZYKA WALUTOWEGO

ê 98/31/WE art. 1.7 i załącznik 3 lit. a) (dostosowany)

1.         Jeśli suma całkowitej pozycji walutowej netto instytucji i jej pozycji netto w złocie obliczona zgodnie z procedurą ustaloną poniżej Ö w pkt 2 Õ , przekracza 2 % jej łącznych funduszy własnych, to w celu obliczenia wymogu kapitałowego z tytułu ryzyka walutowego mnoży się tę sumę pozycji walutowej netto i pozycji netto w złocie przez 8 %.

Do dnia 31 grudnia 2004 r. właściwe władze mogą zezwolić instytucjom na obliczanie wymogu kapitałowego mnożąc przez 8 % kwotę nadwyżki sumy całkowitej pozycji walutowej netto i pozycji netto w złocie ponad 2 % łącznych funduszy własnych.

ê 93/6/EWG (dostosowany)

2.         Stosuje się dwa etapy wyliczania Ö wymogów kapitałowych z tytułu ryzyka walutowego Õ .

ê 98/31/WE art. 1.7 i załącznik 3 lit. b) (dostosowany)

32.1. Po pierwsze należy obliczyć otwartą pozycję netto instytucji w każdej walucie (łącznie z walutą sprawozdawczą) oraz w złocie.

Ö Otwarta Õ Ppozycja Ö netto Õ ta stanowi sumę następujących elementów (dodatnich lub ujemnych):

-a)     pozycja bieżąca netto (tj. wszelkie pozycje aktywów pomniejszone o wszelkie pozycje pasywów w danej walucie, łącznie z naliczonymi odsetkami lub bieżąca pozycja netto w złocie, w przypadku złota),

-b)     pozycja terminowa netto (tj. wszelkie kwoty do otrzymania pomniejszone o wszelkie kwoty do zapłacenia w ramach terminowych transakcji wymiany i transakcji na złoto, łącznie z giełdowymi kontraktami na waluty i złoto oraz instrumenty bazowe transakcji zamiany nie ujęte w pozycji bieżącej),

-c)     nieodwołalne gwarancje (i podobne instrumenty), których uruchomienie jest pewne, a nieodwołalność prawdopodobna,

-d)     kwota netto przyszłych przychodów/wydatków dotychczas nienaliczonych, ale już w pełni zabezpieczonych (można tu włączyć według uznania instytucji sprawozdawczej, ale za uprzednią zgodą właściwych władz, kwotę netto przyszłych przychodów/wydatków nieujętych dotychczas w zapisach księgowych ale już w pełni zabezpieczonych terminowymi transakcjami wymiany). Przyjętą zasadę należy stosować w sposób konsekwentny,

-e)     kwota netto ekwiwalentu delta (lub opartego na współczynniku delta) całego portfela opcji walutowych i na złoto,

-f)     wartość rynkowa innych opcji (tj. z wyłączeniem opcji walutowych i na złoto),.

wWszelkie utrzymywane celowo przez instytucję pozycje zabezpieczające przed niekorzystnym wpływem kursów walutowych na współczynnik kapitałowy można wyłączyć z rachunku otwartych pozycji walutowych netto. Pozycje takie powinny mieć charakter strukturalny lub bankowy, a ich wyłączenie oraz jakakolwiek zmiana warunków tego wyłączenia wymaga zgody właściwych władz. Taką samą zasadę, z zachowaniem tych samych warunków, można stosować do utrzymywanych przez instytucję pozycji dotyczących kwot pomniejszających fundusze własne.

ò nowy

Do celów obliczenia, o którym mowa w akapicie pierwszym, w przypadku funduszy inwestycyjnych uwzględnia się ich rzeczywiste pozycje walutowe. Instytucje mogą oprzeć się na sprawozdaniach strony trzeciej na temat pozycji walutowych w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania, pod warunkiem że we właściwy sposób zapewniono ich prawidłowość. Jeśli instytucja nie posiada informacji na temat pozycji walutowych w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania, zakłada się, iż fundusz dokonał lokat kapitałowych walutowych w maksymalnie dozwolonym dla siebie zakresie, a w odniesieniu do pozycji objętych portfelem handlowym, instytucje przy obliczaniu ich wymogu kapitałowego z tytułu ryzyka walutowego uwzględniają maksymalny poziom ryzyka pośredniego, jakie wiąże się z utrzymywaniem pozycji poprzez przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania. Dokonuje się tego, zwiększając proporcjonalnie pozycję w przedsiębiorstwie proporcjonalnie do maksymalnej wartości ekspozycji względem bazowych składników lokat wynikających z uprawnień inwestycyjnych. Zakładaną pozycję walutową funduszu inwestycyjnego traktuje się w kategoriach oddzielnej waluty zgodnie ze sposobami traktowania lokat w złocie z zastrzeżeniem zmiany mówiącej, że jeśli znany jest kierunek inwestycji przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, całkowitą pozycję długą można dodać do całkowitej, otwartej pozycji walutowej długiej, natomiast całkowitą pozycję krótką można dodać do całkowitej otwartej pozycji walutowej krótkiej. Przed dokonaniem obliczeń nie zezwala się na wzajemną kompensację pozycji.

ê 98/31/WE art. 1.7 i załącznik 3 lit. b)

3.2       Właściwe władze powinny mieć możliwość zezwalania instytucjom na stosowanie metody zaktualizowanej wartości netto w rachunku otwartych pozycji netto w każdej walucie i w złocie.

ê 93/6/EWG

è1 98/31/WE art. 1.7 i załącznik 3 lit. c)

è1 42.2. Po drugie krótkie i długie pozycje netto w każdej walucie innej niż waluta sprawozdawcza oraz długą lub krótką pozycję w złocie należy przeliczyć na walutę sprawozdawczą według kursów bieżących. ç Te pozycje są następnie oddzielnie zsumowane, aby określić sumę pozycji netto krótkich i sumę pozycji netto długich. Wyższa z tych dwóch zsumowanych wielkości stanowi całkowitą pozycję walutową netto danej instytucji.

ê 93/6/EWG (dostosowany)

53. Niezależnie Ö Na zasadzie odstępstwa Õ od przepisów ust. 1-4 Ö i 2 Õ do czasu dalszej koordynacji właściwe władze mogą do celów niniejszego załącznika wymagać od instytucji stosowania Ö następujących Õ procedur alternatywnych bądź też zezwolić na stosowanie takich procedur.

ê 93/6/EWG (dostosowany)

63.1. Po pierwsze, wWłaściwe władze mogą zezwolić instytucjom na przestrzeganie niższych wymogów kapitałowych aniżeli wynikających z zastosowania przepisów ust. 1-4 Ö i 2 Õ względem pozycji w walutach silnie ze sobą skorelowanych. Właściwe władze mogą uznać dwie waluty za silnie ze sobą skorelowane jedynie wówczas, gdy prawdopodobieństwo – obliczone na podstawie dziennych kursów obowiązujących w ciągu poprzednich trzech lub pięciu lat – iż ewentualna strata poniesiona z tytułu utrzymania przeciwstawnych pozycji jednakowej wysokości w tych walutach nie przekroczy w ciągu następnych dziesięciu dni roboczych 4 % wartości takiej pozycji dopasowanej (po przeliczeniu na walutę bilansową), wynosi przynajmniej 99 % – w przypadku badania okresu trzyletniego lub 95 % – w przypadku badania okresu pięcioletniego. Fundusze własne wymagane w stosunku do pozycji dopasowanej w dwóch walutach silnie ze sobą skorelowanych wynoszą 4 % wartości tej pozycji dopasowanej. W stosunku do pozycji niedopasowanych w walutach silnie ze sobą skorelowanych i wszelkich pozycji w innych walutach wymagany kapitał wynosi 8 % wyższej z dwóch kwot – sumy pozycji netto krótkich i sumy pozycji netto długich, po odjęciu pozycji dopasowanych w walutach silnie ze sobą skorelowanych.

ê 98/31/WE art. 1.7 i załącznik 3 lit. d) (dostosowany)

7. Po drugie do dnia 31 grudnia 2004 r. właściwe władze mogą zezwolić instytucjom na stosowanie do celów niniejszego załącznika alternatywnej metody w stosunku do opisanej w ust. 1-6. Wymóg kapitałowy otrzymany tą metodą musi przewyższać 2 % otwartej pozycji netto mierzonej zgodnie z ust. 4 oraz przewidywaną stratę w 99 % przypadków, w ramach analizy zmian kursów walutowych we wszystkich kroczących 10-dniowych okresach w ciągu poprzedzających 3 lat.

Alternatywną metodę opisaną w akapicie pierwszym można stosować wyłącznie pod następującymi warunkami:

i)            właściwe władze ustalają formułę obliczeniową oraz współczynniki korelacji w oparciu o własną analizę zmian kursów walutowych;

ii)           właściwe władze dokonują regularnych weryfikacji współczynników korelacji w świetle zmian na rynkach walutowych.

ê 93/6/EWG (dostosowany)

83.2. Po trzecie, wWłaściwe władze mogą zezwolić instytucjom na wyłączanie z wyliczeń przeprowadzanych zgodnie z jedną z metod określonych w ust. 1-7 Ö , 2 i 3.1 Õ pozycji w walucie objętej prawnie obowiązującą umową międzyrządową, która ogranicza pasmo wahań tej waluty w stosunku do innych walut objętych tą umową. Instytucje wyliczają swoje pozycje dopasowane w takich walutach i stosują wobec tych pozycji wymóg kapitałowy nie niższy niż 50 % dopuszczalnej granicy wahania określonej dla danych walut w umowie międzyrządowej. Pozycje niedopasowane w tych walutach traktowane są na zasadach stosowanych wobec innych walut.

Niezależnie Ö Na zasadzie odstępstwa Õ od przepisu pierwszego akapitu właściwe władze mogą zezwolić na ustalenie wymogu kapitałowego w stosunku do dopasowanych pozycji w walutach Państw Członkowskich uczestniczących w drugim etapie Europejskiej Unii Walutowej na poziomie 1,6 % wartości takich pozycji dopasowanych.

ê 93/6/EWG (dostosowany)

9. Właściwe władze powiadamiają Radę i Komisję o ewentualnych metodach wyliczania, których stosowanie do celów ust. 6-8 władze te uznały za wymagane lub dopuszczalne.

10. Komisja przedstawia Radzie sprawozdanie o metodach, o których mowa w ust. 9, a w przypadku gdy będzie to konieczne, z właściwym uwzględnieniem nowych zjawisk międzynarodowych, zaproponuje bardziej skoordynowane zasady traktowania ryzyka walutowego.

ê 93/6/EWG

114. Pozycje netto w walutach syntetycznych można rozłożyć na poszczególne waluty składowe według proporcji aktualnie obowiązujących.

ê 98/31/WE art. 1.7 i załącznik 5 (dostosowany)

ZAŁĄCZNIK VIII Ö IV Õ

ÖOBLICZANIE WYMOGÓW KAPITAŁOWYCH Z TYTUŁU Õ RYZYKA CEN TOWARÓW

ê 98/31/WE art. 1.7 i załącznik 5

1. Każda pozycja w towarach lub w instrumentach pochodnych opartych na towarach powinna być wyrażona w kategoriach standardowych jednostek miary. Bieżąca cena każdego towaru powinna być wyrażona w walucie sprawozdawczej.

ê 98/31/WE art. 1.7 i załącznik 5 (dostosowany)

2. Przyjmuje się, że pozycje w złocie lub instrumentach pochodnych opartych na złocie obciążone są ryzykiem walutowym i traktowane zgodnie z załącznikiem III lub załącznikiem VIII, w razie potrzeby, do celów obliczania ryzyka rynkowego.

3. Do celów niniejszego załącznika pozycje finansujące zapasy można wyłączyć tylko z rachunku ryzyka cen towarów.

4. Ryzyko stopy procentowej i ryzyko walutowe nieobjęte innymi przepisami niniejszego załącznika należy włączyć do rachunku ryzyka ogólnego z tytułu handlowych instrumentów dłużnych i do rachunku ryzyka walutowego.

5. Jeśli krótka pozycja staje się wymagalna przed długą pozycją, instytucje powinny zabezpieczać się również przed ryzykiem braku płynności, które może występować na pewnych rynkach.

6. Do celów ust. 19 nadwyżka długich (krótkich) pozycji instytucji nad pozycjami krótkimi (długimi) w tym samym towarze lub identycznych giełdowych kontraktach terminowych na towary, opcjach i gwarancjach subskrypcyjnych stanowi jej pozycję netto w każdym towarze.

Właściwe władze powinny zezwolić, aby pozycje w instrumentach pochodnych były traktowane jak pozycje w towarach, na których instrumenty te są oparte, ustanowione w ust. 8-10.

ê 98/31/WE art. 1.7 i załącznik 5

7. Właściwe władze mogą uznawać następujące pozycje jako pozycje w tych samych towarach:

-a)          pozycje w różnych podkategoriach towarów, w przypadku gdy podkategorie te są wzajemnie wymienialne,

              oraz

-b)          pozycje w podobnych towarach, jeśli są one bliskimi substytutami oraz jeśli można wyraźnie wykazać korelację między zmianami cenowymi na poziomie nie niższym niż 0,9 w terminie co najmniej jednego roku.

ê 98/31/WE art. 1.7 i załącznik 5

Szczególne instrumenty

ê 98/31/WE art. 1.7 i załącznik 5 (dostosowany)

8. Terminowe kontrakty giełdowe oparte na towarach i terminowe zobowiązania do nabycia lub sprzedaży poszczególnych towarów należy włączyć do systemu pomiaru jako kwoty teoretyczne w kategoriach standardowych jednostek miary i przypisać im zapadalność w odniesieniu do daty wygaśnięcia.

Właściwe władze mogą zezwolić, aby wymóg kapitałowy z tytułu terminowych kontraktów giełdowych był równy depozytowi zabezpieczającemu wymaganemu przez giełdę, jeśli są w pełni przekonane, że zapewnia on dokładną miarę ryzyka związanego z terminowymi kontraktami giełdowymi oraz że jest co najmniej równy wymogowi kapitałowemu wynikającemu z obliczeń przeprowadzonych z wykorzystaniem metod ustalonych w innych częściach niniejszego załącznika lub z zastosowania metody statystycznej opisanej w załączniku VIII.

Do dnia 31 grudnia 2006 r. wWłaściwe władze mogą także zezwolić, aby wymóg kapitałowy z tytułu pozagiełdowych kontraktów pochodnych, zaliczanych do grupy określonej w niniejszym ustępie rozliczanych przez izbę rozliczeniową uznaną przez te władze był równy depozytowi zabezpieczającemu wymaganemu przez izbę rozliczeniową, jeśli są w pełni przekonane, że zapewnia on dokładną miarę ryzyka związanego z kontraktem pochodnym oraz że jest co najmniej równy wymogowi kapitałowemu z tytułu omawianego kontraktu, który wynikałby z obliczenia dokonanego z wykorzystaniem metod ustalonych w innych częściach niniejszego załącznika lub z zastosowania metody statystycznej opisanej w załączniku VIII.

ê 98/31/WE art. 1.7 i załącznik 5 (dostosowany)

9. Transakcje zamiany towarów z ustaloną ceną jednej strony transakcji i bieżącą ceną rynkową drugiej strony należy włączyć do metody przedziałów zapadalności Ö określonej w pkt 13-18 Õ jako szereg pozycji równych teoretycznej kwocie kontraktu, przy czym jedna pozycja odpowiada każdej płatności z tytułu transakcji zamiany, i zaklasyfikować do Ö przedziałów zapadalności określonych w Õ tabeli Ö 1 Õ zapadalności przedstawionej w ust. 13. Pozycje są długie, jeśli instytucja płaci stałą cenę a otrzymuje zmienną cenę, a krótkie jeżeli instytucja otrzymuje stałą cenę a płaci zmienną cenę.

Transakcje zamiany towarów, z różnymi towarami po jej obu stronach, należy ujmować w metodzie przedziałów zapadalności w odpowiednich tabelach sprawozdawczych.

ê 98/31/WE art. 1.7 i załącznik 5 (dostosowany)

10. Do celów niniejszego załącznika opcje na towary lub na towarowe transakcje pochodne należy traktować tak, jakby były pozycjami równymi co do wartości kwotom bazowym opcji, pomnożonym przez jej parametr delta. Tak otrzymane pozycje można saldować z równoważnymi pozycjami w identycznym towarze bazowym lub towarowej transakcji pochodnej. Wykorzystywany parametr delta winien pochodzić z odpowiedniej giełdy, być wyliczany przez właściwe władze lub, jeśli żaden z nich nie jest dostępny, albo też w przypadku opcji pozagiełdowych być obliczany przez samą instytucję z zastrzeżeniem, że właściwe władze powinny być przekonane, że model stosowany przez instytucję jest właściwy.

Jednak właściwe władze mogą także zdecydować, że instytucje wyliczają parametry delta, wykorzystując metodologię ustaloną przez te władze.

Właściwe władze powinny wymagać Ö Wymaga się Õ zabezpieczania się przed innymi, oprócz ryzyka delta, ryzykami związanymi z opcjami na towary.

Właściwe władze mogą zezwolić, aby wymóg z tytułu sprzedanych opcji giełdowych na towary był równy depozytowi zabezpieczającemu wymaganemu przez giełdę, jeśli są w pełni przekonane, że zapewnia on dokładną miarę ryzyka związanego z opcją i że jest co najmniej równy wymogowi kapitałowemu z tytułu opcji, który wynikałby z obliczenia dokonanego z wykorzystaniem metody ustalonej w innej części niniejszego załącznika lub z zastosowania metody statystycznej opisanej w załączniku VIII.

Do dnia 31 grudnia 2006 r. wWłaściwe władze mogą także zezwolić, aby wymóg kapitałowy z tytułu pozagiełdowych opcji na towary rozliczanych przez izbę rozliczeniową uznaną przez te władze, był równy depozytowi zabezpieczającemu wymaganemu przez izbę rozliczeniową, jeśli są w pełni przekonane, że zapewnia to dokładną miarę ryzyka związanego z opcją oraz że jest co najmniej równy wymogowi kapitałowemu z tytułu opcji pozagiełdowej, który wynikałby z obliczeń przeprowadzonych z wykorzystaniem metody ustalonej w innej części niniejszego załącznika lub z zastosowania metody statystycznej opisanej w załączniku VIII.

Dodatkowo mogą zezwolić, aby wymóg z tytułu zakupionych giełdowych lub pozagiełdowych opcji na towary był taki sam jak wymóg z tytułu bazowego towaru, przy ograniczeniu, że wynikający stąd wymóg nie przekracza wartości rynkowej opcji. Wymóg z tytułu sprzedanych opcji pozagiełdowych ustala się w relacji do towaru bazowego.

ê 98/31/WE art. 1.7 i załącznik 5 (dostosowany)

11. Gwarancje subskrypcyjne dotyczące towarów należy traktować w taki sam sposób jak opcje na towary, zgodnie z ust. Ö , o których mowa w pkt Õ 10.

ê 98/31/WE art. 1.7 i załącznik 5

12. Przekazujący towary lub gwarantowane prawa własności towarów w ramach umów z udzielonym przyrzeczeniem odkupu oraz przekazujący towary w ramach umowy udzielenia pożyczki towarów winni włączyć te towary do rachunku wymogu kapitałowego zgodnie z niniejszym załącznikiem.

ê 98/31/WE art. 1.7 i załącznik 5 (dostosowany)

a) Metoda terminów zapadalności

13. Instytucja winna stosować oddzielną tabelę zapadalności dla każdego towaru zgodną z poniższym wzorem Ö tabelą 1 Õ . Wszelkie pozycje w danym towarze oraz wszelkie pozycje uznane za pozycje w tym samym towarze, zgodnie z ust. 7, należy zaklasyfikować do odpowiednich przedziałów zapadalności. Fizyczne zapasy należy zaklasyfikować do pierwszego przedziału zapadalności.

Ö Tabela 1 Õ

Przedział czasowy (1) || Stopa narzutu (%) (2)

0 ≤ 1 miesiąc || 1,50

> 1 ≤ 3 mies. || 1,50

> 3 ≤ 6 mies. || 1,50

> 6 ≤ 12 mies. || 1,50

> 1 ≤ 2 lat || 1,50

> 2 ≤ 3 lat || 1,50

> 3 lat || 1,50

14. Właściwe władze mogą zezwolić, aby pozycje w tym samym towarze lub pozycje uznawane zgodnie z ust. 7 za pozycje w tym samym towarze były saldowane i zaklasyfikowane do odpowiedniego przedziału zapadalności w kwocie netto w Ö następujących Õ przypadkach:

-a)          pozycji w kontraktach z terminem rozliczenia przypadającym w tym samym dniu,

oraz

-b)          pozycji w kontraktach z terminem rozliczenia przypadającym w odstępie co najwyżej 10 dni, jeśli kontrakty sprzedawane są na rynkach z codziennymi datami dostaw.

ê 98/31/WE art. 1.7 i załącznik 5

15.       Instytucja powinna następnie obliczyć sumę pozycji długich i sumę pozycji krótkich w każdym przedziale zapadalności. Kwota tej pierwszej (ostatniej) zrównoważona ostatnią (pierwszą) w danym przedziale zapadalności stanowi dopasowaną pozycję w tym przedziale, zaś pozostająca pozycja długa lub krótka stanowi niedopasowaną pozycję w tym przedziale.

16.       Część niedopasowanej długiej (krótkiej) pozycji w danym przedziale zapadalności zrównoważona niedopasowaną krótką (długą) pozycją w kolejnym przedziale zapadalności stanowi dopasowaną pozycję między dwoma przedziałami zapadalności. Część niedopasowanej pozycji długiej lub niedopasowanej pozycji krótkiej, która nie może być w ten sposób zrównoważona, stanowi pozycję niedopasowaną.

17.       Wymóg kapitałowy instytucji z tytułu poszczególnych towarów oblicza się na podstawie odpowiedniej tabeli zapadalności jako sumę następujących elementów:

ia)          suma dopasowanych pozycji długich i krótkich pomnożonych przez odpowiednie stopy narzutu podane w drugiej kolumnie tabeli przedstawionej w ust. 13 dla każdego przedziału zapadalności oraz przez cenę bieżącą towaru;

iib)         dopasowana pozycja między dwoma przedziałami zapadalności dla każdego przedziału zapadalności, do którego przenoszona jest pozycja niedopasowana pomnożona przez 0,6 % (stopa przeniesienia) oraz przez cenę bieżącą towaru;

iiic)        pozostające pozycje niedopasowane pomnożone przez 15 % (stopa rzeczywista) oraz przez cenę bieżącą towaru.

18.       Całkowity wymóg kapitałowy instytucji z tytułu ryzyka cen towarów oblicza się jako sumę wymogów kapitałowych obliczonych dla każdego towaru zgodnie z ust. 17.

b) Metoda uproszczona

19.       Wymóg kapitałowy instytucji z tytułu każdego towaru oblicza się jako sumę:

ia)          15% pozycji netto, długiej lub krótkiej, pomnożonej przez cenę bieżącą towaru;

iib)         3% pozycji brutto, długiej plus krótkiej, pomnożonej przez cenę bieżącą towaru.

20.       Całkowity wymóg kapitałowy instytucji z tytułu ryzyka cen towarów oblicza się jako sumę wymogów kapitałowych obliczonych dla każdego towaru zgodnie z ust. 19.

ê 93/6/EWG art. 11a (dostosowany)

Ö c) Rozszerzona metoda terminów zapadalności Õ

Do dnia 31 grudnia 2006 r. Państwa Członkowskie Ö Właściwe władze Õ mogą zezwolić zarejestrowanym w nich instytucjom na stosowanie minimalnych stóp narzutu, stóp przeniesienia i stóp rzeczywistych określonych w poniższej tabeli zamiast stóp określonych w załączniku VII ust. 13, 14, 17 i 18, pod warunkiem że instytucje w opinii swych właściwych władz:

a)      prowadzą znaczącą działalność w zakresie obrotu towarowego;

b)      posiadają zdywersyfikowany portfel towarów;

c)      nie są jeszcze w stanie stosować modeli wewnętrznych do celów ustalania wymogu kapitałowego z tytułu ryzyka cen towarów zgodnie z załącznikiem Ö V Õ VIII.

Tabela 2

|| Metale szlachetne (oprócz złota) || Metale nieszlachetne || Produkty rolne (nietrwałe) || Inne, w tym surowce energetyczne

Stopa narzutu (%) || 1,0 || 1,2 || 1,5 || 1,5

Stopa przeniesienia (%) || 0,3 || 0,5 || 0,6 || 0,6

Stopa rzeczywista (%) || 8 || 10 || 12 || 15

ê 98/31/WE art. 1.7 i załącznik 5 (dostosowany)

è1 98/31/WE art. 1.7 i załącznik 5 zmieniony sprostowaniem, Dz.U. L 248 z 8.9.1998, str. 20

ZAŁĄCZNIK VIII

ÖZASTOSOWANIE Õ MODELI WEWNĘTRZNYCH Ö DO OBLICZENIA WYMOGÓW KAPITAŁOWYCH Õ

1.         Właściwe władze mogą zezwolić instytucjom, na warunkach ustalonych w niniejszym załączniku, na obliczanie ich wymogów kapitałowych z tytułu ryzyka pozycji, ryzyka walutowego i/lub ryzyka cen towarów z wykorzystaniem ich własnych wewnętrznych modeli zarządzania ryzykiem, zamiast metod opisanych w załączniku I, III i VII Ö IV Õ lub w kombinacji z tymi metodami. W każdym przypadku wykorzystanie modeli do celów obliczania kapitału nadzorczego wymaga wyraźnej akceptacji właściwych władz.

2.         Akceptacja powinna być wydawana jedynie wtedy, jeśli właściwe władze są przekonane, że system zarządzania ryzykiem w instytucji jest koncepcyjnie solidny i kompleksowo wdrożony oraz że w szczególności dotrzymane są następujące standardy jakościowe:

ia)     wewnętrzny model pomiaru ryzyka jest ściśle zintegrowany z codziennym procesem zarządzania ryzykiem w instytucji i służy jako podstawa sprawozdawczości na temat ekspozycji na ryzyko dla kierownictwa wyższego szczebla instytucji;

iib)    instytucja posiada jednostkę kontroli ryzyka, niezależną od jednostek operacyjnych i podlegającą bezpośrednio kierownictwu wyższego szczebla. Jednostka ta musi być odpowiedzialna za projektowanie i wdrażanie systemu zarządzania ryzykiem w instytucji. Winna ona opracowywać i analizować dzienne sprawozdania na temat wyników modelu pomiaru ryzyka oraz na temat odpowiednich środków, które należy podejmować w postaci limitów handlowych;

iiic)   zarząd instytucji i kierownictwo wyższego szczebla aktywnie uczestniczą w procesie kontroli ryzyka, a szczebel kierownictwa posiadający wystarczające upoważnienia do wprowadzania zarówno ograniczeń pozycji utrzymywanych przez poszczególnych handlowców, jak i całkowitej ekspozycji instytucji na ryzyko, codzienne weryfikuje sprawozdania opracowane przez jednostkę kontroli ryzyka;

ivd)   instytucja posiada wystarczającą ilość pracowników wykwalifikowanych w wykorzystaniu zaawansowanych modeli w dziedzinach działalności handlowej, kontroli ryzyka, audytu i ewidencji;

ve)    instytucja opracowała procedury monitorowania i potwierdzania zgodności z udokumentowanym zbiorem wewnętrznych zasad i mechanizmów kontroli, dotyczących całokształtu funkcjonowania systemu pomiaru ryzyka;

vif)    modele instytucji posiadają udokumentowaną historię funkcjonowania w zakresie wystarczającej dokładności pomiaru ryzyka;

viig)  instytucja regularnie realizuje rygorystyczny program testów skrajnych warunków, a wyniki tych testów są weryfikowane przez kierownictwo wyższego szczebla i odzwierciedlane w zasadach i limitach przez nie ustalanych;

viiih) instytucja musi przeprowadzać, jako element swojego regularnego procesu kontroli wewnętrznej, niezależną weryfikację systemu pomiaru ryzyka.

Weryfikacja ta Ö , o której mowa w lit. h) akapit pierwszy, Õ musi obejmować Ö obejmuje Õ zarówno działalność jednostek handlowych, jak i niezależnej jednostki kontroli ryzyka. Przynajmniej raz w roku instytucja musi przeprowadzić weryfikację całokształtu procesu zarządzania ryzykiem.

Weryfikacja ta musi obejmować Ö obejmuje, co następuje Õ :

-a)     adekwatność dokumentacji systemu i procesu zarządzania ryzykiem oraz organizację jednostki kontroli ryzyka,

-b)     spójność miar ryzyka rynkowego z codziennym zarządzaniem ryzykiem oraz spójność systemu informowania kierownictwa,

- c)    wykorzystywany przez instytucję proces akceptacji modeli wyceny ryzyka oraz systemów wyceny stosowanych przez pracowników jednostek handlowych i ewidencyjnych,

-d)     zakres ryzyka rynkowego ujmowanego w modelu pomiaru ryzyka oraz akceptowanie wszelkich istotnych zmian w procesie pomiaru ryzyka,

-e)     dokładność i kompletność danych o pozycjach, dokładność i zasadność założeń o zmienności i korelacji oraz dokładność wyceny i obliczeń wrażliwości na ryzyko,

-f)     wykorzystywany przez instytucję proces weryfikacji mający na celu ocenę spójności, terminowości i rzetelności źródeł danych wykorzystywanych do zasilania modeli wewnętrznych, a także niezależność tych źródeł danych,

         oraz

-g)     proces weryfikacji stosowany przez instytucję do oceny weryfikacji ex post przeprowadzanej w celu oceny dokładności modelu.

3.         Instytucja winna monitorować dokładność i funkcjonowanie swojego modelu przez realizację programu weryfikacji ex post. Weryfikacja ex post winna zapewniać dla każdego dnia roboczego porównanie jednodniowej miary wartości zagrożonej generowanej przez model instytucji z wartością wyznaczoną è1 dla pozycji w portfelu z jednodniową zmianą wartości portfela ç na koniec kolejnego dnia roboczego.

Właściwe władze powinny badać zdolność instytucji do przeprowadzania weryfikacji ex post zarówno na rzeczywistych, jak i na hipotetycznych zmianach wartości portfela. Weryfikacja ex post na hipotetycznych zmianach wartości portfela opiera się na porównaniu wartości portfela na koniec dnia z jego wartością na koniec następnego dnia, przy założeniu braku zmian pozycji. Właściwe władze powinny wymagać, aby instytucje podejmowały właściwe środki mające na celu doskonalenie programu weryfikacji ex post, jeśli został uznany za wadliwy.

4.         Do celów obliczania wymogów kapitałowych z tytułu ryzyka szczególnego związanego z handlowymi pozycjami w instrumentach dłużnych i kapitałowych, właściwe władze mogą akceptować wykorzystanie modelu wewnętrznego instytucji, jeśli oprócz zgodności z warunkami ustalonymi w innej części niniejszego załącznika model Ö spełnia następujące warunki Õ :

-a)     objaśnia historyczne wahania cen związanych z portfelem,

-b)     ujmuje koncentrację w kategoriach wielkości oraz zmiany struktury portfela,

-c)     jest odporny na niekorzystne warunki,

-d)     jest testowany w ramach weryfikacji ex post mającej na celu ocenę, czy ryzyko szczególne zostało dokładnie ujęte. Jeśli właściwe władze zezwalają na przeprowadzanie weryfikacji ex post na podstawie odpowiednich segmentów portfela, musi to być dokonywane w konsekwentny sposób.

ê 98/31/WE art. 1.7 i załącznik 5

5.         Instytucje wykorzystujące modele wewnętrzne, które nie zostały zaakceptowane zgodnie z ust. 4, podlegają odrębnemu obciążeniu kapitałowemu z tytułu ryzyka szczególnego, obliczonemu zgodnie z załącznikiem I.

6.         Do celów ust. 10 ii) wyniki własnych obliczeń instytucji skaluje się za pomocą mnożnika równego co najmniej 3.

ê 98/31/WE art. 1.7 i załącznik 5 (dostosowany)

7.         Wielkość mnożnika zwiększa się o czynnik dodatkowy równy między 0 a 1, zgodnie z następującą tabelą Ö 1 Õ , w zależności od liczby przekroczeń w ciągu ostatnich 250 dni roboczych, wynikających z weryfikacji ex post instytucji. Właściwe władze powinny wymagać, aby instytucje obliczały przekroczenia w konsekwentny sposób na podstawie weryfikacji ex post opartej na rzeczywistych lub hipotetycznych zmianach wartości portfela. Przekroczenie stanowi jednodniowa zmiana wartości portfela przewyższająca jednodniową miarę wartości zagrożonej wygenerowanej przez model instytucji. Do celów określania czynnika dodatkowego liczba przekroczeń powinna być ustalana co najmniej raz na kwartał.

Ö Tabela 1 Õ

Liczba przekroczeń || Czynnik dodatkowy

Mniej niż 5 || 0,00

5 || 0,40

6 || 0,50

7 || 0,65

8 || 0,75

9 || 0,85

10 lub więcej || 1,00

Właściwe władze mogą w indywidualnych przypadkach i w związku z wyjątkowymi okolicznościami pominąć wymóg powiększania mnożnika o czynnik dodatkowy zgodnie z powyższą tabelą Ö 1 Õ , jeśli instytucja wykazała w sposób przekonywujący te władze, że takie zwiększenie jest nieuzasadnione oraz że model jest zasadniczo poprawny.

Jeśli liczne przekroczenia wskazują, że model nie jest wystarczająco dokładny, właściwe władze powinny wycofać jego akceptację lub uruchomić odpowiednie środki zapewniające, że zostanie on niezwłocznie usprawniony.

W celu umożliwienia właściwym władzom ciągłego monitorowania adekwatności czynnika dodatkowego instytucje powinny niezwłocznie powiadamiać właściwe władze – w każdym przypadku najpóźniej w ciągu pięciu dni roboczych – o przekroczeniach wynikających z ich programu weryfikacji ex post, które zgodnie z powyższą tabelą implikowałyby powiększenie mnożnika.

8.         Jeśli model instytucji został zaakceptowany przez właściwe władze zgodnie z ust. 4 do celów obliczania wymogów kapitałowych z tytułu ryzyka szczególnego, instytucja winna powiększyć wymóg kapitałowy obliczony zgodnie z ust. 6, 7 i 10 o narzut równy jednej z poniższych wielkości:

ia)          część miary wartości zagrożonej odpowiadająca ryzyku szczególnemu, która winna zostać wyodrębniona zgodnie ze wskazówkami nadzorczymi; lub według uznania instytucji;

iib)         miara wartości zagrożonej dla segmentu portfela obejmującego pozycje dłużne i kapitałowe obciążone ryzykiem szczególnym.

Instytucje korzystające z opcji w ii Ö b Õ ) powinny zawczasu określić strukturę segmentacji portfela i nie zmieniać jej bez zgody właściwych władz.

ê 98/31/WE art. 1.7 i załącznik 5

9.         Właściwe władze mogą pominąć wymóg dotyczący narzutu określony w ust. 8, jeśli instytucja wykaże, że zgodnie z ustalonymi standardami międzynarodowymi jej model ujmuje dokładnie również ryzyko przypadku oraz ryzyko niewywiązania się kontrahenta obciążające jej handlowe pozycje dłużne i kapitałowe.

ê 98/31/WE art. 1.7 i załącznik 5 (dostosowany)

10.       Każda instytucja musi spełnić wymóg kapitałowy wyrażony jako wyższa z następujących kwot:

ia)          wartość zagrożona z poprzedniego dnia obliczona z zachowaniem parametrów określonych w niniejszym załączniku;

iib)         średnia z dziennych wartości zagrożonych z poprzednich 60 dni roboczych pomnożona przez czynnik określony w ust. 6, skorygowany o czynnik, określony Ö o którym mowa Õ w ust. 7.

ê 98/31/WE art. 1.7 i załącznik 5

11.       Obliczenie wartości zagrożonej winno podlegać następującym minimalnym standardom:

ia)          obliczanie wartości zagrożonej co najmniej raz dzienne;

iib)         99-ty percentyl, jednostronny przedział ufności;

iiic)        odpowiednik 10-dniowego okresu utrzymywania pozycji;

ivd)        efektywny okres obserwacji wynoszący co najmniej jeden rok, z wyjątkiem gdy krótszy okres obserwacji jest uzasadniony istotnym skokiem zmienności cenowej;

ve)         kwartalna aktualizacja zbioru danych.

12.       Właściwe władze powinny wymagać, aby model ujmował w sposób dokładny wszelkie istotne ryzyka cenowe opcji lub pozycji mających charakter opcjonalny oraz żeby wszelkie inne ryzyka nieujęte przez model znalazły odpowiednie pokrycie w funduszach własnych.

ê 98/31/EC art. 1.7 i załącznik 5 (dostosowany)

13.       Właściwe władze powinny wymagać, aby mModel pomiaru ryzyka ujmował Ö ujmuje Õ wystarczającą liczbę czynników ryzyka w zależności od skali aktywności instytucji na poszczególnych rynkach Ö , a w szczególności elementy wymienione poniżej Õ .

Jako minimum, należy przestrzegać następujących przepisów:

Ö Ryzyko stopy procentowej Õ

i)          w przypadku ryzyka stopy procentowej, sSystem pomiaru ryzyka winien ujmować zbiór czynników ryzyka odpowiadających stopom procentowym w każdej walucie, w której instytucja utrzymuje pozycje bilansowe lub pozabilansowe wrażliwe na stopy procentowe. Instytucja winna modelować krzywe dochodowości stosując jedno z ogólnie przyjętych podejść. Dla istotnych ekspozycji na ryzyko stopy procentowej w najważniejszych walutach i na najważniejszych rynkach, krzywa dochodowości powinna być podzielona na co najmniej sześć segmentów zapadalności w celu ujęcia wahań zmienności stóp wzdłuż krzywej dochodowości. System pomiaru ryzyka musi także ujmować ryzyko niedoskonale skorelowanych przesunięć między różnymi krzywymi dochodowości;.

Ö Ryzyko walutowe Õ

ii)         w przypadku ryzyka walutowego, sSystem pomiaru ryzyka winien ujmować czynniki ryzyka odpowiadające złotu i poszczególnym walutom obcym, w których denominowane są pozycje instytucji;.

ò nowy

W odniesieniu do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania uwzględnia się rzeczywiste pozycje walutowe. Instytucje mogą oprzeć się na sprawozdaniach strony trzeciej na temat pozycji walutowej w takim przedsiębiorstwie, upewniwszy się co do ich prawidłowości. Jeśli instytucja nie posiada informacji na temat pozycji walutowych w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowani zakłada się, iż dokonał ono lokat walutowych w maksymalnie dozwolonym dla siebie zakresie, a w odniesieniu do pozycji objętych portfelem handlowym, instytucje przy obliczaniu ich wymogu kapitałowego z tytułu ryzyka walutowego uwzględniają maksymalny poziom ryzyka pośredniego, jakie wiąże się z utrzymywaniem pozycji poprzez przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania. Dokonuje się tego, zwiększając proporcjonalnie pozycję w przedsiębiorstwie proporcjonalnie do maksymalnej wartości ekspozycji względem bazowych składników inwestycji wynikających z uprawnień inwestycyjnych. Utrzymywaną pozycję walutową przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania traktuje się w kategoriach oddzielnej waluty zgodnie ze sposobami traktowania lokat w złocie. Jeśli jednak dostępny jest kierunek inwestycji przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, całkowitą pozycję długą można dodać do całkowitej otwartej pozycji walutowej długiej, natomiast całkowitą pozycję krótką można dodać do całkowitej otwartej pozycji walutowej krótkiej. Przed dokonaniem obliczeń nie zezwala się na wzajemną kompensację pozycji.

ê 98/31/WE art. 1.7 i załącznik 5 (dostosowany)

ÖRyzyko cen instrumentów kapitałowych Õ

iii)        w przypadku ryzyka cen instrumentów kapitałowych, sSystem pomiaru ryzyka winien wykorzystywać odrębny czynnik ryzyka przynajmniej dla każdego rynku instrumentów kapitałowych, w których instytucja utrzymuje znaczące pozycje;.

ÖRyzyko cen towarów Õ

iv)        w przypadku ryzyka cen towarów, sSystem pomiaru ryzyka winien wykorzystywać oddzielny czynnik ryzyka przynajmniej dla każdego towaru, w którym instytucja utrzymuje znaczące pozycje. System pomiaru ryzyka musi także ujmować ryzyko niedoskonale skorelowanych przesunięć między podobnymi ale nie identycznymi towarami oraz ryzyko zmian cen terminowych wynikające z niedopasowania zapadalności. Winien także uwzględniać charakterystyki rynkowe, w szczególności daty dostawy i zakres uprawnień handlowców do zamykania pozycji.

ê 98/31/WE art. 1.7 i załącznik 5

14.       Właściwe władze mogą zezwolić instytucjom na uwzględnianie empirycznych korelacji w ramach kategorii ryzyka oraz między kategoriami ryzyka, jeśli są przekonane, że system pomiaru korelacji w instytucji jest poprawny i rzetelnie wdrożony.

ê 93/6/EWG załącznik VI pkt 8 ust. 2 zdanie drugie (dostosowany)

ZAŁĄCZNIK VI

ÖOBLICZANIE WYMOGÓW KAPITAŁOWYCH Z TYTUŁU Õ KONCENTRACJI ZAANGAŻOWAŃ

1.         Wymóg ten Ö , o którym mowa w art. 31 lit. b) Õ oblicza się poprzez wyodrębnienie tych składników łącznego zaangażowania wobec klienta lub grupy powiązanych ze sobą klientów z tytułu działalności zaliczonej do portfela handlowego, którym przypisano najwyższe wymogi w zakresie ryzyka szczególnego zgodnie z załącznikiem I i/lub podlegają wymogom określonym w załączniku II, a których suma łączna odpowiada kwocie nadmiernego zaangażowania, o którym mowa w ust. 8 pkt 1 Ö art. 31 lit. a) Õ ;.

2.         oO ile nadmierne zaangażowanie nie trwa dłużej niż dziesięć dni, dodatkowy wymóg kapitałowy w stosunku do tych składników wynosi 200 % wymogów, o których mowa w poprzednim zdaniu.

3.         Po upływie dziesięciu dni od chwili przekroczenia limitów należy przypisać składniki tego nadmiernego zaangażowania wyodrębnione zgodnie z powyższymi kryteriami Ö pkt 1 Õ do odpowiedniego wiersza kolumny 1 Ö w Õ niżej przedstawionej tabeli Ö I Õ , w kolejności od najniższych do najwyższych wymogów w zakresie ryzyka szczególnego ustalonych zgodnie z załącznikiem I i/lub wymogów określonych w załączniku II. Instytucja musi następnie spełnić dDodatkowy wymóg kapitałowy równy Ö równa się Õ sumie łącznej ustalonych dla tych składników wymogów w zakresie ryzyka szczególnego zgodnie z załącznikiem I i/lub wymogów określonych w załączniku II pomnożonych przez odpowiednie współczynniki określone w kolumnie 2 Ö tabeli I Õ ;

Ö Tabela 1 Õ

Nadmierne zaangażowanie (udział zaangażowania w funduszach własnych) || Współczynniki

Do 40 % || 200 %

40-60 % || 300 %

60-80 % || 400 %

80-100 % || 500 %

100-250 % || 600 %

Powyżej 250 % || 900 %

é

ò nowy

ZAŁĄCZNIK VII

TRANSAKCJE HANDLOWE

Część A – Cel handlowy

1.         Pozycje/portfele utrzymywane w celu handlowym spełniają następujące wymogi:

a)      pozycja/instrument lub portfele muszą posiadać dobrze udokumentowaną strategię handlową zatwierdzoną przez zarząd wyższego szczebla, w tym wyznaczoną dla nich perspektywę czasową;

b)      w odniesieniu do aktywnego zarządzania pozycją muszą istnieć jasno określone zasady i procedury, w tym co następuje:

i)       pozycje podlegają obrotowi handlowemu;

ii)      limity pozycji są ustalone i monitorowane pod względem adekwatności;

iii)     dealerzy mogą swobodnie otwierać pozycję/zarządzać pozycją w ramach uzgodnionych limitów oraz zgodnie z uzgodnioną strategią;

iv)     zarząd wyższego szczebla otrzymuje sprawozdania na temat pozycji, co stanowi nierozerwalny element procesu zarządzania ryzykiem danej instytucji;

v)      pozycje czynnie monitoruje się w odniesieniu do źródeł informacji o rynku oraz oceny zbywalności lub możliwości zabezpieczenia pozycji lub wiążących się z nią rodzajów ryzyka, w tym w szczególności oceny jakości i dostępności danych rynkowych do procesu wyceny, poziomu obrotu rynkowego, wielkości pozycji będących w obrocie rynkowym;

c)      muszą istnieć jasno określone zasady i procedury dotyczące monitorowania pozycji pod kątem strategii handlowej instytucji, w tym monitorowania wielkości obrotu i pozycji sprzedaży w jej portfelu handlowym.

Część 2 – Systemy i mechanizmy kontroli

1.         Instytucje ustanawiają i utrzymują systemy i mechanizmy kontroli w celu zapewniania ostrożnych i wiarygodnych oszacowań cenowych.

2.         Systemy i mechanizmy kontroli zawierają co najmniej następujące elementy:

a)      udokumentowane zasady i procedury dotyczące procesu wyceny. Obejmują one wyraźnie określony zakres odpowiedzialności za różne obszary wchodzące w skład procesu wyceny, źródła informacji o rynku oraz przegląd ich adekwatności, częstotliwość dokonywania niezależnej wyceny, godziny podawania dziennych cen zamknięcia, procedury wycen korygujących, procedury weryfikacji na koniec miesiąca oraz weryfikacji doraźnej.

b)      jasne i niezależne (tzn. niezależne od jednostki operacyjnej) system przekazywania sprawozdań do dla działu odpowiedzialnego za proces wyceny.

Ostatnim ogniwem systemu sprawozdawczego powinien być dyrektor wykonawczy zarządu głównego.

Metody ostrożnej wyceny

3.         Wycena według wartości rynkowej jest wyceną pozycji dokonywaną co najmniej raz dziennie według łatwo dostępnych cen zamknięcia, pochodzących z niezależnych źródeł, takich jak: kursy giełdowe, notowania elektroniczne lub notowania pochodzące od kilku niezależnych, uznanych maklerów.

4.         Dokonując wyceny według wartości rynkowej, stosuje się ostrożniejszą wersję kursów kupna/sprzedaży, chyba że instytucja jest podstawowym uczestnikiem rynku w zakresie danego rodzaju instrumentu finansowego lub towaru i może dokonać zamknięcia po średnim kursie rynkowym.

5.         W przypadku gdy wycena według wartości rynkowej nie jest możliwa, przed zastosowaniem sposobów ujmowania kapitału w portfelu handlowym instytucje muszą dokonać wyceny ich pozycji/portfeli według modelu. Wycenę według modelu określa się jako dowolną wycenę, którą należy odwzorować, wywieść lub obliczyć w inny sposób na podstawie danych rynkowych.

6.         Dokonując wyceny według modelu, należy spełnić następujące wymogi:

a)           zarząd wyższego szczebla ma świadomość, które składniki portfela handlowego poddawane są wycenie według modelu, i rozumie znaczenie niepewności, jaka stąd wynika w sprawozdaniach dotyczących ryzyka/wyników działalności;

b)           wykorzystywane dane rynkowe odpowiadają w miarę możliwości cenom rynkowym, a adekwatność danych rynkowych dla pozycji podlegającej wycenie, oraz parametry modelu ocenia się codziennie;

c)           w miarę dostępności stosuje się metody wyceny, które stanowią przyjętą praktykę rynkową dla danych instrumentów finansowych lub towarów;

d)           w przypadku gdy model został stworzony przez samą instytucję, opiera się go na stosownych założeniach, które zostały oszacowane i sprawdzone przez osoby odpowiednio do tego wykwalifikowane, niezwiązane z procesem tworzenia modelu;

e)           ustanawia się procedury formalnej kontroli zmian oraz przechowuje zabezpieczoną kopię modelu, którą wykorzystuje się do okresowego sprawdzenia wycen;

f)            jednostka zarządzająca ryzykiem ma świadomość słabych stron stosowanego modelu oraz sposobów, w jakie najlepiej można je odzwierciedlić w wynikach wyceny;

g)           model poddawany jest regularnemu przeglądowi w celu określenia jego dokładności (tzn. dokonania oceny prawidłowości założeń, analizy zysku i strat w zestawieniu z czynnikami ryzyka, porównania rzeczywistych wartości zamknięcia z wynikami modelu).

Do celów lit. d) model opracowuje się lub zatwierdza niezależnie od jednostki operacyjnej. Podaje się go niezależnym testom. Obejmuje one weryfikację danych matematycznych, założeń oraz zastosowanego oprogramowania.

7.         Oprócz codziennej wyceny według wartości rynkowej lub według modelu powinno dokonywać się niezależnej weryfikacji cen. Jest to proces, za pomocą którego ceny rynkowe lub dane dotyczące modelu sprawdza się pod względem dokładności i niezależności. Podczas gdy codziennej wyceny według wartości rynkowej mogą dokonać dealerzy, weryfikacji cen rynkowych i danych dotyczących modelu powinna dokonywać jednostka niezależna od działu handlowego, co najmniej raz w miesiącu (lub częściej w zależności od charakteru rynku/działalności handlowej). W przypadku gdy niedostępne są źródła cen lub źródła te są bardziej subiektywne, właściwe może okazać się zastosowanie środków ostrożności, takich jak aktualizacje wyceny.

Aktualizacje wyceny lub rezerwy

8.         Instytucje ustanawiają i utrzymują procedury dotyczące uwzględniania aktualizacji/rezerw wyceny.

Normy ogólne

9.         Właściwe władze mogą wymagać, by formalnie uwzględniano następujące aktualizacji/rezerwy wyceny: niezrealizowane marże kredytowe, koszty zamknięcia, ryzyko operacyjne, przedterminowe rozwiązanie umowy, koszty inwestycji i finansowania, przyszłe koszty administracyjne oraz, tam, gdzie to stosowne, ryzyko modelu.

Normy dla pozycji o ograniczonej płynności

10.       Pozycje o ograniczonej płynności mogą powstać na skutek określonych zdarzeń rynkowych oraz sytuacji uwarunkowanych instytucjonalnie (np. pozycje o dużej koncentracji i/lub pozycje przeterminowane).

11.       Określając, czy rezerwa wyceny jest konieczna dla pozycji o ograniczonej płynności, instytucje uwzględniają kilka czynników. Czynniki te obejmują czas, jaki byłby potrzebny do zabezpieczenia pozycji/ryzyka w ramach pozycji, zmienność i średnią rozpiętość cen kupna/sprzedaży, dostępność notowań rynkowych (liczba i wskazanie istotnych uczestników rynku) oraz zmienność i średnią wielkości handlowych.

12.       W przypadku stosowania wycen strony trzeciej lub wycen według modelu instytucje ustalają, czy należy zastosować aktualizację wyceny. Ponadto instytucje uwzględniają potrzebę ustanowienia rezerw dla pozycji o ograniczonej płynności oraz na bieżąco dokonują przeglądu ich adekwatności.

13.       W przypadku gdy aktualizacji/rezerwy wyceny są przyczyną istotnych strat w bieżącym roku budżetowym, pomniejszają one pierwotne fundusze własne instytucji zgodnie z art. 57 lit. k) dyrektywy [2000/12/WE].

14.       Inne zyski/straty wynikające z aktualizacji/rezerw wyceny uwzględnia się w obliczeniach „zysków netto portfela handlowego”, o których mowa w art. 13 ust. 2 lit. b), oraz powiększa/pomniejsza się o nie dodatkowych fundusze własne wymagane do spełnienia wymogów ryzyka rynkowego zgodnie z tymi przepisami.

Część C – Wewnętrzne instrumenty zabezpieczające

1.         Wewnętrzny instrument zabezpieczający stanowi pozycję, która w istotny sposób lub całkowicie kompensuje element ryzyka składowego pozycji w portfelu bankowym lub zestawu pozycji. Pozycje powstające z tytułu stosowania wewnętrznych instrumentów zabezpieczających kwalifikują się do traktowania właściwego dla kapitału w portfelu handlowym, pod warunkiem że utrzymywane są w celu handlowym oraz że spełnione są ogólne kryteria dotyczące celu handlowego i ostrożnej wyceny, określone w częściach A i B. W szczególności:

a)      pierwotnym celem wewnętrznych instrumentów zabezpieczających nie jest uniknięcie lub obniżenie wymogów kapitałowych;

b)      wewnętrzne instrumenty zabezpieczające są we właściwy sposób dokumentowane i podlegają szczegółowym wewnętrznym procedurom zatwierdzenia i kontroli;

c)      transakcję wewnętrzną prowadzi się na warunkach rynkowych;

d)      główną częścią ryzyka rynkowego wywołanego wewnętrznym instrumentem zabezpieczającym zarządza się w sposób dynamiczny w portfelu handlowym w ramach zatwierdzonych limitów;

e)      transakcje wewnętrzne są uważnie monitorowane.

Monitorowanie odbywa się przy zachowaniu odpowiednich procedur.

2.         Sposoby traktowania, o których mowa w pkt 1, nie naruszają wymogów kapitałowych stosowanych w odniesieniu do tej strony wewnętrznego instrumentu zabezpieczającego, która należy do portfela bankowego.

ZAŁĄCZNIK VIII

DYREKTYWY UCHYLONE

CZĘŚĆ A

DYREKTYWY UCHYLONE WRAZ Z PÓŹNIEJSZYMI ZMIANAMI

(określone w art. 48)

Dyrektywa Rady 93/6/EWG z dnia 15 marca 1993 r. w sprawie adekwatności kapitałowej przedsiębiorstw inwestycyjnych i instytucji kredytowych,

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 98/31/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. zmieniająca dyrektywę Rady 93/6/EWG w sprawie adekwatności kapitałowej przedsiębiorstw inwestycyjnych i instytucji kredytowych,

Dyrektywa 98/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. zmieniająca art. 12 dyrektywy Rady 77/780/EWG w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe, art. 2, 5, 6, 7, 8 oraz załączniki II i III do dyrektywy Rady 89/647/EWG w sprawie wskaźnika wypłacalności instytucji kredytowych i art. 2 załącznika II do dyrektywy Rady 93/6/EWG w sprawie adekwatności kapitałowej przedsiębiorstw inwestycyjnych i instytucji kredytowych,

Dyrektywa 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego i zmieniająca dyrektywy Rady 73/239/EWG, 79/267/EWG, 92/49/EWG, 92/96/EWG, 93/6/EWG i 93/22/EWG oraz dyrektywy 98/78/WE i 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady,

Tylko art. 26

Dyrektywa 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniająca dyrektywę Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 93/22/EWG.

Tylko art. 67

CZĘŚĆ B

TERMINY WDROŻENIA

(określone w art. 48)

Dyrektywa || || Termin wdrożenia

Dyrektywa Rady 93/6/EWG || || 1.7.1995

Dyrektywa 98/31/WE || || 21.7.2000

Dyrektywa 98/33/WE || || 21.7.2000

Dyrektywa 2002/87/WE || || 11.8.2004

Dyrektywa 2004/39/WE || || Jeszcze nieokreślony

Dyrektywa 2004/xx/WE || || Jeszcze nieokreślony

ò nowy

ZAŁĄCZNIK IX

TABELA ZGODNOŚCI

Niniejsza dyrektywa || Dyrektywa 93/6/EWG || Dyrektywa 98/31/WE || Dyrektywa 98/33/WE || Dyrektywa 2002/87/WE || Dyrektywa 2004/39/WE

Artykuł 1 ust. 1 zdanie pierwsze || || || || ||

Artykuł 1 ust. 1 zdanie pierwsze i ust. 2 || Artykuł 1 || || || ||

Artykuł 2 ust. 1 || || || || ||

Artykuł 2 ust. 2 || Artykuł 7 ust. 3 || || || ||

Artykuł 3 ust. 1 lit. a) || Artykuł 2 ust. 1 || || || ||

Artykuł 3 ust. 1 lit. b) || Artykuł 2 ust. 2 || || || || Artykuł 67 ust. 1

Artykuł 3 ust. 1 lit. c)-e) || Artykuł 2 ust. 3-5 || || || ||

Artykuł 3 ust. 1 lit. f) i g) || || || || ||

Artykuł 3 ust. 1 lit. h) || Artykuł 2 ust. 10 || || || ||

Artykuł 3 ust. 1 lit. i) || Artykuł 2 ust. 11 || || Artykuł 3 ust. 1 || ||

Artykuł 3 ust. 1 lit. j) || Artykuł 2 ust. 14 || || || ||

Artykuł 3 ust. 1 lit. k) i l) || Artykuł 2 ust. 15 i 16 || Artykuł 1 ust. 1 lit. b) || || ||

Artykuł 3 ust. 1 lit. m) || Artykuł 2 ust. 17 || Artykuł 1 ust. 1 lit. c) || || ||

Artykuł 3 ust. 1 lit. n) || Artykuł 2 ust. 18 || Artykuł 1 ust. 1 lit. d) || || ||

Artykuł 3 ust. 1 lit. o)-q) || Artykuł 2 ust. 19-21 || || || ||

|| || || || ||

Artykuł 3 ust. 1 lit. r) || Artykuł 2 ust. 23 || || || ||

Artykuł 3 ust. 1 lit. s) || Artykuł 2 ust. 26 || || || ||

Artykuł 3 ust. 2 || Artykuł 2 ust. 7 i 8 || || || ||

Artykuł 3 ust. 3 lit. a) i b) || Artykuł 7 ust. 3 || || || Artykuł 26 ||

Artykuł 3 ust. 3 lit. c) || Artykuł 7 ust. 3 || || || ||

Artykuł 4 || Artykuł 2 ust. 24 || || || ||

Artykuł 5 || Artykuł 3 ust. 1 i 2 || || || ||

Artykuł 6 || Artykuł 3 ust. 4 || || || || Artykuł 67 ust. 2

Artykuł 7 || Artykuł 3(4a) || || || || Artykuł 67 ust. 3

Artykuł 8 || Artykuł 3(4b) || || || || Artykuł 67 ust. 3

Artykuł 9 || Artykuł 3 ust. 3 || || || ||

Artykuł 10 || Artykuł 3 ust. 5-8 || || || ||

Artykuł 11 || Artykuł 2 ust. 6 || || || ||

Artykuł 12 akapit pierwszy || Artykuł 2 ust. 25 || || || ||

Artykuł 12 akapit drugi || || || || ||

Artykuł 13 ust. 1 akapit pierwszy || Załącznik V pkt 1 akapit pierwszy || || || ||

Artykuł 13 ust. 1 akapit drugi oraz ust. 2-5 || Załącznik V pkt 1 akapit drugi oraz pkt 2-5 || Artykuł 1 ust. 7 i Załącznik pkt 4 lit. a)-b) || || ||

Artykuł 14 || Załącznik V pkt 6 i 7 || Załącznik pkt 4 lit. c) || || ||

Artykuł 15 || Załącznik V pkt 8 || || || ||

Artykuł 16 || Załącznik V pkt 9 || || || ||

Artykuł 17 || || || || ||

Artykuł 18 ust. 1 akapit pierwszy || Artykuł 4 ust. 1 akapit pierwszy || || || ||

Artykuł 18 ust. 1 lit. a) i b) || Artykuł 4 ust. 1 lit. i) i ii) || Artykuł 1 ust. 2 || || ||

Artykuł 18 ust. 2-4 || Artykuł 4 ust. 6-8 || || || ||

Artykuł 19 ust. 1 || || || || ||

Artykuł 19 ust. 2 || Artykuł 11 ust. 2 || || || ||

Artykuł 19 ust. 3 || || || || ||

Artykuł 20 || || || || ||

Artykuł 21 || Załącznik IV || || || ||

Artykuł 22 || || || || ||

Artykuł 23 akapit pierwszy i drugi || Artykuł 7 ust. 5 i 6 || || || ||

Artykuł 23 akapit trzeci || || || || ||

Artykuł 24 || || || || ||

Artykuł 25 || || || || ||

Artykuł 26 ust. 1 || Artykuł 7 ust. 10 || Artykuł 1 ust. 4 || || ||

Artykuł 26 ust. 2-4 || Artykuł 7 ust. 11-13 || || || ||

Artykuł 27 || Artykuł 7 ust. 14 i 15 || || || ||

Artykuł 28 ust. 1 || Artykuł 5 ust. 1 || || || ||

Artykuł 28 ust. 2 || Artykuł 5 ust. 2 || Artykuł 1 ust. 3 || || ||

Artykuł 28 ust. 3 || || || || ||

Artykuł 29 ust. 1 lit. a)-c) i następne dwa akapity || Załącznik VI pkt 2 || || || ||

Artykuł 29 ust. 1 ostatni akapit || || || || ||

Artykuł 29 ust. 2 || Załącznik VI pkt 3 || || || ||

Artykuł 30 ust. 1 i ust. 2 akapit pierwszy || Załącznik VI pkt 4 i 5 || || || ||

Artykuł 30 ust. 2 akapit drugi || || || || ||

Artykuł 30 ust. 3 i 4 || Załącznik VI pkt 6 i 7 || || || ||

Artykuł 31 || Załącznik VI pkt 8 ust. 1, pkt 2 zdanie pierwsze, pkt 3-5 || || || ||

Artykuł 32 || Załącznik VI pkt 9 i 10 || || || ||

Artykuł 33 ust. 1 i 2 || || || || ||

Artykuł 33 ust. 3 || Artykuł 6 ust. 2 || || || ||

Artykuł 34 || || || || ||

Artykuł 35 ust. 1-4 || Artykuł 8 ust. 1-4 || || || ||

Artykuł 35 ust. 5 || Artykuł 8 ust. 5 zdanie pierwsze || Artykuł 1 ust. 5 || || ||

Artykuł 36 || Artykuł 9 ust. 1-3 || || || ||

Artykuł 37 || || || || ||

Artykuł 38 || Artykuł 9 ust. 4 || || || ||

Artykuł 39 || || || || ||

Artykuł 40 || Artykuł 2 ust. 9 || || || ||

Artykuł 41 || || || || ||

Artykuł 42 ust. 1 lit. a)-c) || Artykuł 10 tiret pierwsze, drugie i trzecie || || || ||

Artykuł 42 ust. 1 lit. d) i e) || || || || ||

Artykuł 42 ust. 1 lit. f) || Artykuł 10 tiret czwarte || || || ||

Artykuł 42 ust. 1 lit. g) || || || || ||

Artykuł 43 || || || || ||

Artykuł 44 || || || || ||

Artykuł 45 || || || || ||

Artykuł 46 || Artykuł 12 || || || ||

Artykuł 47 || || || || ||

Artykuł 48 || || || || ||

Artykuł 49 || || || || ||

Artykuł 50 || Artykuł 15 || || || ||

|| || || || ||

Załącznik I pkt 1-4 || Załącznik I pkt 1-4 || || || ||

Załącznik I pkt 4 ostatni akapit || Artykuł 2 ust. 22 || || || ||

Załącznik I pkt 5-7 || Załącznik I pkt 5-7 || || || ||

Załącznik I pkt 8 || || || || ||

Załącznik I pkt 9-11 || Załącznik I pkt 8-10 || || || ||

Załącznik I pkt 12-14 || Załącznik I pkt 12-14 || || || ||

Załącznik I pkt 15 i 16 || Artykuł 2 ust. 12 || || || ||

Załącznik I pkt 17-41 || Załącznik I pkt 15-39 || || || ||

Załącznik I pkt 42-56 || || || || ||

Załącznik II pkt 1 i 2 || Załącznik II pkt 1 i 2 || || || ||

Załącznik II pkt 3-11 || || || || ||

Załącznik III pkt 1 || Załącznik III pkt 1 akapit pierwszy || Artykuł 1 ust. 7 i Załącznik pkt 3 lit. a) || || ||

Załącznik III pkt 2 || Załącznik III pkt 2 || || || ||

Załącznik III pkt 2.1 akapity pierwszy do trzeciego || Załącznik III pkt 3.1 || Artykuł 1 ust. 7 i Załącznik pkt 3 lit. b) || || ||

Załącznik III pkt 2.1 akapit czwarty || || || || ||

Załącznik III pkt 2.1 akapit piąty || Załącznik III pkt 3.2 || Artykuł 1 ust. 7 i Załącznik pkt 3 lit. b) || || ||

Załącznik III pkt 2.2, 3 i 3.1 || Załącznik III pkt 4-6 || Artykuł 1 ust. 7 i Załącznik pkt 3 lit. c) || || ||

Załącznik III pkt 3.2 || Załącznik III pkt 8 || || || ||

Załącznik III pkt 4 || Załącznik III pkt 11 || || || ||

Załącznik IV pkt 1-20 || Załącznik VII pkt 1-20 || Artykuł 1 ust. 7 i Załącznik pkt 5 || || ||

Załącznik IV pkt 21 || Artykuł 11a || Artykuł 1 ust. 6 || || ||

Załącznik V pkt 1-13 akapit trzeci || Załącznik VIII pkt 1-13 lit. ii) || Artykuł 1 ust. 7 i Załącznik pkt 5 || || ||

Załącznik V pkt 13 akapit czwarty || || || || ||

Załącznik V pkt 13 akapit piąty do pkt 14 || Załącznik VIII pkt 13 lit. iii) do pkt 14 || Artykuł 1 ust. 7 i Załącznik pkt 5 || || ||

załącznik VI || Załącznik VI pkt 8 ust. 2 po pierwszym zdaniu || || || ||

Załącznik VII || || || || ||

Załącznik VIII || || || || ||

Załącznik IX || || || || ||

[1]               Dz.U. C […] z […], str. […].

[2]               Dz.U. C

[3]               Dz.U. C […] z […], str. […].

[4]               Dz.U. C […] z […], str. […].

[5]               Dz.U. C […] z […], str. […].

[6]               Dz.U. L nr 141 z 11.6.1993, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2004/xx/WE, Dz.U. […].

[7]               Dz.U. L nr 141 z 11.6.1993, str. 0027. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą [2004/…/WE (Dz.U………..)].

[8]               Dz.U. L 126 z 26.5.2000, str. 1.

[9]               Dz.U. L nr 145 z 30.4.2004, str. 1.

[10]             Dz.U. nr L 386 z 30.12.1989, str. 14. Dyrektywa zmieniona dyrektywą 92/30/EWG (Dz.U. nr L 110 z 28.4.1992, str. 52).

[11]             Dz.U. nr L 29 z 5.2.1993, str. 1.

[12]             Dz.U. nr L 124 z 5.5.1989, str. 16. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 92/30/EWG (Dz.U. nr L 110 z 24.9.1992, str. 52).

[13]             OJ No L 110, 28. 4. 1992, p. 52.

[14]             Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23.

[15]             Dz.U. nr L 197 z 18.7.1987, str. 33.

[16]             Dz.U. L 35 z 11.2.2003, str. 1.

[17]             Dz.U. nr L 322 z 17.12.1977, str. 30. Dyrektywa zmieniona dyrektywą 89/646/EWG (Dz.U. nr L 386 z 30.12.1989, str. 1).

[18]             Dz.U. L 35 z 11.2.2003, str. 1.

[19]             Dz.U. L 9 z 15.1.2003, str. 3.

PL

|| KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH

Bruksela, dnia 14 lipca 2004

COM(2004) 486 wersja ostateczna

2004/0155 (COD) 2004/0159 (COD) Załączniki techniczne

 

Wniosek dotyczący

DYREKTYW PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

przekształcających dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. odnoszącą się do podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe oraz dyrektywę Rady 93/6/EWG z dnia 15 marca 1993 r. w sprawie adekwatności kapitałowej przedsiębiorstw inwestycyjnych i instytucji kredytowych

(przedstawiony przez Komisję) {SEC(2004) 921}

UZASADNIENIE

-

Wniosek dotyczący

DYREKTYWY RADY

w sprawie […]

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. […],

uwzględniając wniosek Komisji[1],

uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego[2],

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[3],

uwzględniając opinię Komitetu Regionów[4],

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) [Z wielkiej litery…].

(2) [Z wielkiej litery…],

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

[…]

Artykuł […]

Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do […]. Niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.

Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.

Artykuł […]

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie […] dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł […]

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia […] r.

                                                                       W imieniu Rady

                                                                       Przewodniczący

                                                                       […]

ZAŁĄCZNIK

ò new

Załącznik V – Techniczne kryteria organizacji i traktowania ryzyka

1. Ład korporacyjny

1. Organ zarządzający, określony w art. 11 odpowiada za ustalenia dotyczące rozdziału obowiązków w zakresie organizacji i zapobiegania konfliktom interesów.

2. Traktowanie ryzyka

2. Organ zarządzający, określony w art. 11 zatwierdza i dokonuje okresowych przeglądów strategii i zasad dotyczących podejmowania, zarządzania, monitorowania i ograniczania ryzyk, na które jest lub może być narażona instytucja kredytowa, włącznie z ryzykiem, jakie niesie otoczenie makroekonomiczne danej instytucji w związku ze stanem cyklu koniunktury.

3. Ryzyko kredytowe i ryzyko kontrahenta

3. Podstawą decyzji o udzieleniu kredytu są solidne i jasno określone kryteria. Ustala się jasne zasady postępowania w zakresie zatwierdzania, zmieniania, odnawiania i refinansowania kredytów.

4. Bieżąca administracja i monitorowanie różnych portfeli oraz ekspozycji obciążonych ryzykiem, włącznie z rozpoznaniem kredytów trudnych i zarządzaniem nimi oraz dokonywaniem odpowiednich korekt i rezerw działa w oparciu o skuteczny system.

5. Dywersyfikacja portfeli kredytowych jest dostosowana do rynków docelowych instytucji kredytowej oraz jej ogólnej strategii kredytowej.

4. Ryzyko resztkowe

6. Niebezpieczeństwo mniejszej niż zakładano skuteczności uznanych technik ograniczenia ryzyka kredytowego, wykorzystywanych przez instytucję kredytową jest uwzględniane i kontrolowane za pomocą pisemnych zasad i procedur.

5. Ryzyko koncentracji

7. Ryzyko koncentracji z tytułu ekspozycji wobec kontrahentów, grup powiązanych kontrahentów i kontrahentów działających w tym samym sektorze gospodarki, obszarze geograficznym, prowadzących tę samą działalność lub obracających podobnymi towarami, a także wynikające ze stosowania technik ograniczenia ryzyka kredytowego, oraz w szczególności ryzyka związane z dużymi, pośrednimi ekspozycjami kredytowymi (np. wobec pojedynczego wystawcy zabezpieczenia) są uwzględniane i kontrolowane za pomocą pisemnych procedur.

6. Ryzyko sekurytyzacyjne

8. Ryzyka z tytułu transakcji sekurytyzacyjnych, których instytucje kredytowe są inicjatorami lub sponsorami, są oceniane i uwzględniane za pomocą odpowiednich procedur, przede wszystkim w celu zapewnienia pełnego odzwierciedlenia istoty ekonomicznej transakcji w decyzjach dotyczących oceny i zarządzania ryzykiem.

9. Instytucje kredytowe inicjujące odnawialne transakcje sekurytyzacyjne z opcją przedterminowej spłaty posiadają plany zachowania płynności mające na celu uwzględnienie skutków zarówno planowej, jak i przedterminowej spłaty należności.

7. Ryzyko stopy procentowej z tytułu działalności niehandlowej

10. Wdraża się systemy oceny i zarządzania ryzykiem z tytułu potencjalnych zmian stóp procentowych w zakresie, w jakim wynikają one z działalności niehandlowej instytucji kredytowej.

8. Ryzyko operacyjne

11. Wdraża się zasady i procedury oceny stopnia narażenia na ryzyko operacyjne, w tym zdarzenia o niskiej częstotliwości, lecz poważnych skutkach. Bez uszczerbku dla definicji określonej w art. 4 ust. 22, instytucja kredytowa określa, co stanowi ryzyko operacyjne do celów wspomnianych procedur.

12. W celu zapewnienia instytucji kredytowej możliwości prowadzenia bieżącej działalności i ograniczenia strat w przypadku poważnego zakłócenia jej działalności gospodarczej ustala się plany awaryjne i plany utrzymania ciągłości działalności gospodarczej.

9. Ryzyko utraty płynności

13. Wprowadza się zasady i procedury pozwalające na bieżąco oraz w dłuższej perspektywie mierzyć i zarządzać pozycją netto w zakresie pozyskiwania środków płynnych. Rozważa się alternatywne scenariusze, a założenia stanowiące podstawę decyzji dotyczących pozycji netto w zakresie pozyskiwania środków płynnych podlegają regularnym przeglądom.

14. Ustala się plany awaryjne na wypadek zaburzeń płynności.

ZAŁĄCZNIK VI Metoda standardowa Część 1- Waga ryzyka

1. Ekspozycje wobec rządów lub banków centralnych 1.1. Sposoby traktowania

1. Bez uszczerbku dla przepisów pkt 2-8, ekspozycjom wobec rządów i banków centralnych przypisuje się wagę ryzyka równą 100%.

2. Tym ekspozycjom wobec rządów i banków centralnych, które posiadają rating wyznaczonej instytucji ECAI, przypisuje się wagę ryzyka według tabeli 1 zgodnie z tym, jaki rating wyznaczonych instytucji ECAI został przez właściwe władze przypisany sześciu stopniom w skali oceny jakości kredytowej.

Tabela 1

Stopień jakości kredytowej || 1 || 2 || 3 || 4 || 5 || 6

Waga ryzyka || 0% || 20% || 50% || 100% || 100% || 150%

3. Ekspozycjom wobec Europejskiego Banku Centralnego przypisuje się wagę ryzyka równą 0%.

1.2. Ekspozycje w walucie krajowej kredytobiorcy

4. Ekspozycjom wobec rządów i banków centralnych, nominowanym i opłaconym w walucie krajowej, można przypisać mniejszą wagę ryzyka niż wskazana w pkt 2, pod warunkiem uzyskania na to zgody właściwych władz.

5. W przypadku wydania przez właściwie władze jednego Państwa Członkowskiego zgody, o której mowa w pkt 4, właściwe władze innego Państwa Członkowskiego mogą również zezwolić swoim instytucjom kredytowym na przypisanie takiej samej wagi ryzyka ekspozycjom wobec rządów i banków centralnych, których zgoda ta dotyczy, nominowanym i opłaconym w jego walucie krajowej.

6. Jeżeli właściwe władze państwa trzeciego, których ustalenia nadzorcze i regulacyjne są co najmniej równoważne ustaleniom stosowanym we Wspólnocie przypiszą ekspozycjom wobec rządów i banków centralnych, nominowanym i opłaconym w walucie krajowej wagę ryzyka mniejszą niż wskazana w pkt 1-2, wówczas Państwa Członkowskie mogą zezwolić swoim instytucjom kredytowym na ważenie ryzyka takich ekspozycji w ten sam sposób.

1.3. Stosowanie ocen kredytowych Agencji Kredytów Eksportowych

7. Ocena kredytowa przyznana przez Agencję Kredytów Eksportowych może zostać uznana tylko pod warunkiem spełnienia jednego z poniższych warunków:

a)      ocenę kredytową wyraża się w uzgodnionej skali punktowej ryzyka wyznaczonym przez Agencję Kredytów Eksportowych uczestniczącą w „Porozumienie w sprawie wytycznych dla oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych” OECD

b)      Agencja Kredytów Eksportowych publikuje sporządzone przez siebie oceny kredytowe i uznaje metody zatwierdzone przez OECD, a jej rating jest powiązany z jedną z siedmiu minimalnych wywozowych składek ubezpieczeniowych (MEIP), określonych w ramach metod zatwierdzonych przez OECD.

8. Ekspozycjom, które posiadają uznaną ocenę kredytową Agencji Kredytów Eksportowych, do celów ważenia ryzykiem przypisuje się wagę ryzyka zgodnie z tabelą 2.

Tabela 2

MEIP || 1 || 2 || 3 || 4 || 5 || 6 || 7

Waga ryzyka || 0% || 20% || 50% || 100% || 100% || 100% || 150%

2. Ekspozycje wobec samorządów terytorialnych

9. Bez uszczerbku dla przepisów pkt 10-12, ekspozycje wobec samorządów terytorialnych są ważone ryzykiem tak jak ekspozycje wobec instytucji. Wymagana w związku z tym zgoda właściwych władz jest niezależna od zgody, o której mowa w art. 80. Preferencyjne traktowanie ekspozycji krótkoterminowych, opisane w pkt 30, 31 i 36, nie ma zastosowania.

10. Po uzyskaniu zgody właściwych władz ekspozycje wobec samorządów terytorialnych mogą być traktowane jak ekspozycje wobec rządu centralnego państwa, na terytorium którego samorządy te się znajdują, o ile pomiędzy tymi ekspozycjami nie ma różnicy pod względem ryzyka z powodu szczególnych uprawnień samorządów w zakresie zasilania własnych budżetów oraz szczególnych ustaleń instytucjonalnych, których skutkiem jest zmniejszenie ryzyka niewykonania zobowiązań.

11. W przypadku wyrażenia przez właściwie władze jednego Państwa Członkowskiego zgody, o której mowa w pkt 10, właściwe władze innego Państwa Członkowskiego mogą również zezwolić swoim instytucjom kredytowym na przypisanie takiej samej wagi ryzyka ekspozycjom wobec samorządów terytorialnych, których dotyczy wspomniana zgoda.

12. Jeżeli właściwe władze kraju trzeciego, których ustalenia nadzorcze i regulacyjne są co najmniej równoważne ustaleniom stosowanym we Wspólnocie, traktują ekspozycje wobec samorządów terytorialnych jak ekspozycje wobec rządu centralnego, wówczas Państwa Członkowskie mogą zezwolić swoim instytucjom kredytowym na ważenie ryzyka ekspozycji wobec takich samorządów terytorialnych w ten sam sposób.

3. Ekspozycje wobec organów administracji i podmiotów niekomercyjnych 3.1. Sposoby traktowania

13. Bez uszczerbku dla przepisów pkt 14-18, ekspozycje wobec organów administracji i podmiotów niekomercyjnych otrzymują wagę ryzyka równą 100%.

3.2. Pozarządowe podmioty sektora publicznego

14. Bez uszczerbku dla przepisów pkt 15-17, ekspozycje wobec pozarządowych podmiotów sektora publicznego otrzymują wagę ryzyka równą 100%.

15. Ekspozycje wobec pozarządowych podmiotów sektora publicznego mogą być traktowane jak ekspozycje wobec instytucji, pod warunkiem uzyskania zgody właściwych władz. Wydanie takiej zgody jest niezależne od wydania przez właściwe władze zgody, o której mowa w art. 80. Preferencyjne traktowanie ekspozycji krótkoterminowych określone w pkt 30, 31 i 36 nie ma tu zastosowania.

16. W przypadku wyrażenia przez właściwie władze jednego Państwa Członkowskiego zgody na traktowanie ekspozycji wobec pozarządowych podmiotów sektora publicznego jak ekspozycji wobec instytucji, właściwe władze innego Państwa Członkowskiego mogą również zezwolić swoim instytucjom kredytowym na ważenie ryzyka ekspozycji wobec takich podmiotów sektora publicznego w ten sam sposób.

17. Jeżeli właściwe władze kraju trzeciego, których ustalenia nadzorcze i regulacyjne są co najmniej równoważne ustaleniom stosowanym we Wspólnocie traktują ekspozycje wobec pozarządowych podmiotów sektora publicznego jak ekspozycje wobec instytucji, wówczas Państwa Członkowskie mogą zezwolić swoim instytucjom kredytowym na ważenie ryzyka ekspozycji wobec takich samorządów terytorialnych w ten sam sposób.

3.3. Kościoły i wspólnoty religijne

18. Ekspozycje wobec kościołów i wspólnot religijnych mających status osoby prawnej na mocy prawa publicznego, o ile ściągają one podatki zgodnie z ustawodawstwem przyznającym im do tego prawo, są traktowane jak ekspozycje wobec podmiotów sektora publicznego.

4. Ekspozycje wobec wielostronnych banków rozwoju 4.1. Zakres

19. Do celów art. 78-83 Międzyamerykańską Korporację Inwestycyjną uznaje się za Wielostronny Bank Rozwoju.

4.2. Sposoby traktowania

20. Bez uszczerbku dla przepisów pkt 21 i 22, ekspozycje wobec banków rozwoju wielostronnego są traktowane w ten sam sposób, co ekspozycje wobec instytucji kredytowych zgodnie z pkt 28-31. Preferencyjne traktowanie ekspozycji krótkoterminowych określone w pkt 30, 31 i 36 nie ma tu zastosowania.

21. Ekspozycjom wobec następujących banków rozwoju wielostronnego przypisuje się wagę ryzyka równą 0 %:

a) Międzynarodowy Bank Odbudowy i Rozwoju;

b) Międzynarodowa Korporacja Finansowa;

c) Międzyamerykański Bank Inwestycyjny;

d) Azjatycki Bank Rozwoju;

e) Afrykański Bank Rozwoju;

f) Bank Rozwoju Rady Europy;

g) Nordycki Bank Inwestycyjny;

h) Karaibski Bank Rozwoju;

i) Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju;

j) Europejski Bank Inwestycyjny;

k) Europejski Przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania;

l) Agencja Wielostronna Gwarancji Inwestycyjnych

22. Do należnych wpłat na poczet kapitału Europejskiego Banku Inwestycyjnego stosuje się wagę ryzyka 20 %.

5. Ekspozycje wobec organizacji międzynarodowych

23. Ekspozycjom wobec następujących organizacji międzynarodowych przypisuje się wagę ryzyka 0 %:

a) Wspólnota Europejska;

b) Międzynarodowy Fundusz Walutowy;

c) Bank Rozrachunków Międzynarodowych.

6. Ekspozycje wobec instytucji 6.1. Sposoby traktowania

24. Do określania wagi ryzyka ekspozycji wobec instytucji stosuje się jedną z dwóch metod opisanych w pkt 26-27 i 28-31.

6.2. Dolny limit wagi ryzyka dla ekspozycji wobec instytucji posiadających rating

25. Ekspozycjom wobec instytucji nieposiadających ratingu nie przypisuje się wagi ryzyka niższej, niż waga stosowana w przypadku ekspozycji wobec rządów i banków centralnych.

6.3. Metoda oparta na wadze ryzyka rządu centralnego

26. Ekspozycjom wobec instytucji przypisuje się wagę ryzyka zgodnie ze stopniem jakości kredytowej, jaki przypisany jest ekspozycjom wobec rządu państwa, na terytorium którego zarejestrowana jest dana instytucja, zgodnie z tabelą 3.

Tabela 3

            Stopień jakości kredytowej przypisany rządom i bankom centralnym || 1 || 2 || 3 || 4 || 5 || 6

Waga ryzyka ekspozycji || 20% || 50% || 100% || 100% || 100% || 150%

27. W przypadku ekspozycji wobec instytucji zarejestrowanych w krajach, gdzie rząd centralny nie posiada ratingu waga ryzyka nie powinna przekraczać 100 %.

6.4. Metoda oparta na ratingach

28. Tym ekspozycjom wobec instytucji, których pierwotny efektywny termin rozliczenia jest dłuższy niż 3 miesiące i które posiadają ocenę kredytową wyznaczonej instytucji ECAI, przypisuje się wagę ryzyka według tabeli 4 zgodnie z ustalonym przez właściwe władze sposobem przyporządkowania ratingów uznanych instytucji ECAI do sześciu stopni w skali oceny jakości kredytowej:

Tabela 4

Stopień jakości kredytowej || 1 || 2 || 3 || 4 || 5 || 6

Waga ryzyka || 20% || 50% || 50% || 100% || 100% || 150%

29. Ekspozycjom wobec instytucji bez ratingu przypisuje się wagę ryzyka 50 %.

30. Tym ekspozycjom wobec instytucji, których pierwotny efektywny termin rozliczenia wynosi 3 miesiące lub mniej i które posiadają ocenę kredytową wyznaczonej instytucji ECAI, przypisuje się wagę ryzyka według tabeli 5 zgodnie z ustalonym przez właściwe władze sposobem przyporządkowania ocen kredytowych uznanych instytucji ECAI do sześciu stopni w skali oceny jakości kredytowej:

Tabela 5

Stopień jakości kredytowej || 1 || 2 || 3 || 4 || 5 || 6

Waga ryzyka || 20% || 20% || 20% || 50% || 50% || 150%

31. Ekspozycjom wobec instytucji bez ratingu, których pierwotny efektywny termin rozliczenia wynosi 3 miesiące lub mniej, przypisuje się wagę ryzyka 20 %.

6.5. Związek z krótkoterminowymi ocenami kredytowymi

32. Jeżeli do ekspozycji wobec instytucji stosuje się metodę określoną w pkt 28-31, wówczas związek z konkretnymi krótkoterminowymi ocenami kredytowymi jest następujący:

33. W przypadku braku krótkoterminowej oceny ekspozycji ogólne traktowanie preferencyjne ekspozycji krótkoterminowych zgodnie z pkt 30 stosuje się do wszystkich ekspozycji wobec instytucji, których początkowy termin rozliczenia nie przekracza 3 miesięcy.

34. Jeżeli taka ocena istnieje i decyduje o stosowaniu identycznej lub bardziej korzystnej wagi ryzyka niż ta wynikająca z zastosowania ogólnego traktowania preferencyjnego ekspozycji krótkoterminowych zgodnie z pkt 30, wówczas dana krótkoterminowa ocena kredytowa stosuje się wyłącznie do tego konkretnej ekspozycji. W przypadku innych ekspozycji krótkoterminowych stosuje się ogólne traktowanie preferencyjne przewidziane dla ekspozycji krótkoterminowych zgodnie z pkt 30.

35. Jeżeli istnieje krótkoterminowa ocena kredytowa i decyduje o stosowaniu mniej korzystnej wagi ryzyka niż ta wynikająca z zastosowania ogólnego traktowania preferencyjnego ekspozycji krótkoterminowych zgodnie z pkt 30, wówczas nie stosuje się ogólnego traktowania preferencyjnego ekspozycji krótkoterminowych, a wszystkim należnościom krótkoterminowym nieposiadającym ratingu przypisuje się taką samą wagę ryzyka, jaka wynika z oceny krótkoterminowej.

6.6. Ekspozycje krótkoterminowe w walucie krajowej kredytobiorcy

36. Po przyjęciu przez właściwe władze metody opisanej w pkt 4-6 dla ekspozycji wobec rządów i banków centralnych i po uzyskaniu od nich odpowiedniej zgody, ekspozycjom wobec instytucji, których pierwotny efektywny termin rozliczenia wynosi 3 miesiące lub mniej, nominowanym i opłaconym w walucie krajowej, można zgodnie z obiema metodami opisanymi w pkt. 26-27 i 28-31 przypisać wagę ryzyka o jeden stopień mniej korzystną niż preferencyjna waga ryzyka opisana w pkt 4-6, przypisana ekspozycjom wobec rządu centralnego.

37. Żadnym ekspozycjom wobec instytucji, których pierwotny efektywny termin rozliczenia wynosi 3 miesiące lub mniej, nominowanym i opłaconym w walucie krajowej kredytobiorcy, nie przypisuje się wagi ryzyka mniejszej niż 20 %.

6.7     Inwestycje w składniki funduszy regulacyjnych

38. Inwestycjom w instrumenty kapitałowe i składniki funduszy regulacyjnych emitowane przez instytucje, przypisuje się wagę ryzyka 100 %, chyba że pomniejszają one fundusze własne.

7. Ekspozycje korporacyjne 7.1. Sposoby traktowania

39. Ekspozycjom sklasyfikowanym przez wyznaczoną instytucję ECAI, przypisuje się wagę ryzyka według tabeli 5, zgodnie z ustalonym przez właściwe władze sposobem przyporządkowania ocen kredytowych uznanych instytucji ECAI do sześciu stopni w skali oceny jakości kredytowej.

Tabela 5

Stopień jakości kredytowej || 1 || 2 || 3 || 4 || 5 || 6

Waga ryzyka || 20% || 50% || 100% || 100% || 150% || 150%

40. Ekspozycjom, które nie posiadają takiej oceny kredytowej, przypisuje się wagę ryzyka 100 % lub wagę ryzyka rządu centralnego w zależności, która z wartości jest wyższa.

8. Ekspozycje detaliczne

41. Ekspozycjom, które spełniają kryteria określone w art. 79 ust. 2, można, pod warunkiem uzyskania zgody właściwych władz, przypisać wagę ryzyka 75 %.

9. Ekspozycje zabezpieczone nieruchomościami

42. Bez uszczerbku dla przepisów pkt 43-57, ekspozycjom w pełni zabezpieczonym nieruchomościami przypisuje się wagę ryzyka 100 %.

9.1. Ekspozycje zabezpieczone hipoteką na nieruchomości mieszkalnej

43. Ekspozycjom w pełni zabezpieczonym, zgodnie z wymogami właściwych władz, hipoteką na nieruchomości mieszkalnej, która jest lub będzie zamieszkana lub przeznaczona pod wynajem przez właściciela, przypisuje się wagę ryzyka 35 %.

44. Ekspozycjom w pełni zabezpieczonym, zgodnie z wymogami właściwych władz, udziałami w fińskich przedsiębiorstwach mieszkaniowych, działających zgodnie z fińską Ustawą o przedsiębiorstwach mieszkaniowych z 1991 r. lub późniejszymi odpowiadającymi jej aktami prawnymi, przypisuje się wagę ryzyka 35 %, o ile wspomniane udziały związane są z nieruchomościami mieszkalnymi, które są lub będą zamieszkane lub przeznaczone pod wynajem przez właściciela.

45. Właściwe władze uznają zabezpieczenie jedynie pod warunkiem spełnienia następujących warunków:

a)      wartość nieruchomości nie zależy zasadniczo od jakości kredytowej dłużnika. Wymóg ten nie wyklucza sytuacji, w których czynniki czysto makroekonomiczne wpływają zarówno na wartość nieruchomości, jak i na spłatę należności przez kredytobiorcę;

b)      ryzyko kredytobiorcy nie zależy zasadniczo od przychodów generowanych przez nieruchomość lub projekt budowlany stanowiących przedmiot zabezpieczenia, ale od zdolności kredytobiorcy do spłaty zobowiązania z innych źródeł. Spłata kredytu nie zależy zatem zasadniczo od przepływu środków pieniężnych generowanego przez nieruchomość stanowiącą przedmiot zabezpieczenia;

c)      spełnione są wymogi minimalne określone w załączniku VIII część 2 pkt 8 oraz zasady wyceny określone w załączniku VIII część 3 pkt 63-66;

d)      wartość nieruchomości znacznie przekracza wartość ekspozycji.

46. Właściwe władze mogą odstąpić od wymogi zawartego w pkt 45 b) dotyczącego ekspozycji w pełni zabezpieczonych hipotekami na nieruchomościach mieszkalnych mieszczących się na terytorium danego Państwa Członkowskiego, jeżeli dysponują dowodami na to, że na ich terytorium funkcjonuje dobrze rozwinięty i ugruntowany rynek nieruchomości mieszkalnych, a stopa strat jest na tyle niska, by uzasadnić taki sposób traktowania.

47. W przypadku wyrażenia przez właściwie władze jednego Państwa Członkowskiego zgody określonej w pkt 46, właściwe władze innego Państwa Członkowskiego mogą zezwolić swoim instytucjom kredytowym na przypisanie wagi ryzyka 35 % ekspozycjom, których zgoda ta dotyczy, w pełni zabezpieczonym hipotekami na nieruchomościach mieszkalnych.

9.2. Ekspozycje zabezpieczone hipoteką na nieruchomości komercyjnej

48. Pod warunkiem uzyskania zgody właściwych władz, ekspozycjom w pełni zabezpieczonym, zgodnie z wymogami właściwych władz, hipoteką na biurach lub innych pomieszczeniach komercyjnych znajdujących się na terenie danego Państwa Członkowskiego można przypisać wagę ryzyka 50 %.

49. Po uzyskaniu zgody właściwych władz ekspozycjom w pełni zabezpieczonym, zgodnie z wymogami właściwych władz, udziałami w fińskich przedsiębiorstwach mieszkaniowych, działających zgodnie z fińską Ustawą o przedsiębiorstwach mieszkaniowych z 1991 r. lub późniejszymi odpowiadającymi jej aktami prawnymi, można przypisać wagę ryzyka 50 %, o ile wspomniane udziały dotyczą biur lub innych pomieszczeń komercyjnych .

50. Pod warunkiem uzyskania zgody właściwych władz, ekspozycjom związanym z transakcjami najmu nieruchomości dotyczącymi biur lub innych pomieszczeń komercyjnych znajdujących się na terenie danego Państwa Członkowskiego i podlegających przepisom ustawowym, na mocy których oddający w najem zachowuje pełne prawo własności wynajmowanych nieruchomości dopóki najemca nie skorzysta z opcji zakupu, można przypisać wagę ryzyka 50 %.

51. Aby miały zastosowanie przepisy pkt 48-50 spełnione muszą być następujące warunki:

a)      wartość nieruchomości nie może zasadniczo zależeć od jakości kredytowej dłużnika. Wymóg ten nie wyklucza sytuacji, w której czynniki czysto makroekonomiczne wpływają zarówno na wartość nieruchomości, jak i na spłatę należności przez kredytobiorcę;

b)      ryzyko kredytobiorcy nie może zasadniczo zależeć od przychodów generowanych przez nieruchomość lub projekt budowlany stanowiących przedmiot zabezpieczenia, ale od zdolności kredytobiorcy do spłaty zobowiązania z innych źródeł. Spłata instrumentu nie może zatem w istotny sposób zależeć od przepływu środków pieniężnych generowanego przez nieruchomość stanowiącą przedmiot zabezpieczenia;

c)      spełnione są wymogi minimalne określone w załączniku VIII część 2 pkt 8 oraz zasady wyceny określone w załączniku VIII część 3 pkt 63-66.

52. Wagę ryzyka 50 % stosuje się do tej części kredytu, która nie przekracza limitu obliczonego zgodnie z jednym z poniższych warunków:

a)      50 % wartości rynkowej danej nieruchomości;

b)      50 % wartości rynkowej nieruchomości lub 60 % wartości bankowo-hipotecznej - w zależności, która z tych wartości jest niższa - w tych Państwach Członkowskich, które ustaliły surowe kryteria oceny wartości bankowo-hipotecznej w swoich przepisach ustawowych lub wykonawczych.

53. Wagę ryzyka 100% stosuje się do tej części kredytu, która przekracza limity określone w pkt 52.

54. W przypadku wyrażenia przez właściwie władze jednego Państwa Członkowskiego zgody, o której mowa w pkt 48-50, właściwe władze innego Państwa Członkowskiego mogą zezwolić swoim instytucjom kredytowym na przypisanie wagi ryzyka 50 % ekspozycjom, których zgoda ta dotyczy, w pełni zabezpieczonym hipotekami na nieruchomościach komercyjnych.

55. Właściwe władze mogą odstąpić od wymogi zawartego w pkt 51 b) dotyczącego ekspozycji w pełni zabezpieczonych hipotekami na nieruchomościach komercyjnych, znajdujących się na terytorium danego Państwa Członkowskiego, jeżeli dysponują one dowodami na to, że na ich terytorium istnieje dobrze rozwinięty i ugruntowany rynek nieruchomości komercyjnych, a stopa strat nie przekracza następujących limitów:

a)      straty do 50 % wartości rynkowej (lub w stosownym przypadku 60 % wartości bankowo-hipotecznej, jeżeli wartość ta jest niższa) nie przekraczają 0,3 % niespłaconych kredytów w danym roku;

b)      całkowite straty z transakcji kredytowania nieruchomości komercyjnych nie przekraczają 0,5 % należności kredytowych w danym roku.

56. Jeżeli w danym roku przekroczony zostanie któryś z limitów określonych w pkt 55, wówczas wygasa możliwość korzystania z tego sposobu traktowania i przed jego ponownym zastosowaniem należy ponownie spełnić drugi warunek określony w pkt 51 lit. b).

57. W przypadku wyrażenia przez właściwie władze jednego Państwa Członkowskiego zgody określonej w pkt 55, właściwe władze innego Państwa Członkowskiego mogą zezwolić swoim instytucjom kredytowym na przypisanie wagi ryzyka 50 % ekspozycjom, których zgoda ta dotyczy, w pełni zabezpieczonym hipotekami na nieruchomościach komercyjnych.

10. Pozycje przeterminowane

58. Bez uszczerbku dla przepisów pkt. 59-62, niezabezpieczonej części każdej pozycji przeterminowanej o ponad 90 dni przypisuje się następujące wagi ryzyka:

a)      150 %, jeżeli aktualizacje wartości wynoszą poniżej 20 % wartości niezabezpieczonej części ekspozycji, liczonej przed aktualizacją;

b)      100%, jeżeli aktualizacje wartości wynoszą nie mniej niż 20 % wartości niezabezpieczonej części ekspozycji, liczonej przed aktualizacją;

c)      50%, pod warunkiem uzyskania zgody właściwych władz, jeżeli aktualizacje wartości wynoszą nie mniej niż 50% wartości niezabezpieczonej części ekspozycji, liczonej przed aktualizacją.

59. Na użytek definicji zabezpieczonej części pozycji przedawnionej, uznaje się to samo zabezpieczenie rzeczowe i te same gwarancje co do celów ograniczenia ryzyka kredytowego.

60. Jeżeli jednak pozycja przedawniona jest w pełni zabezpieczona innymi formami zabezpieczenia niż te uznane do celów ograniczenia ryzyka kredytowego, wówczas można zastosować wagę ryzyka 100 %, pod warunkiem uzyskania zgody właściwych władz opartej na surowych kryteriach operacyjnych, tak aby zapewnić wysoką jakość ochrony w przypadkach, kiedy aktualizacje wartości sięgają 15 % wartości ekspozycji liczonej przed aktualizacją.

61. Ekspozycjom określonym w pkt 43-47, przeterminowanym o ponad 90 dni, przypisuje się po dokonaniu aktualizacji wartości wagę ryzyka 100 % . Jeżeli aktualizacje wartości wynoszą nie mniej niż 20 % wartości ekspozycji liczonej przed dokonaniem aktualizacji, wagę ryzyka stosowaną do pozostałej części ekspozycji można za zgodą właściwych władz zmniejszyć do 50 %.

62. Ekspozycjom określonym w pkt 48-57 przypisuje się wagę ryzyka 100 % jeżeli są one przeterminowane o ponad 90 dni.

11. Pozycje należące do ustalonych kategorii wysokiego ryzyka

63. Pod warunkiem uzyskania zgody właściwych władz, ekspozycjom, którym towarzyszy szczególnie wysokie ryzyko, jak np. udziały w firmach typu venture capital lub udziały kapitałowe w firmach niepublicznych, przypisuje się wagę ryzyka 150 %.

64. W przypadku pozycji nieprzedawnionych, które zgodnie z przepisami poprzednich sekcji otrzymują wagę ryzyka 150 % i dla których ustalono aktualizacje wartości, właściwe władze mogą zezwolić na przypisanie wagi ryzyka równej:

a)      100 %, jeżeli aktualizacje wartości wynoszą nie mniej niż 20 % wartości ekspozycji, liczonej przed dokonaniem aktualizacji;

b)      50 % jeżeli aktualizacje wartości wynoszą nie mniej niż 50 % wartości, liczonej przed dokonaniem aktualizacji.

12. Ekspozycje w postaci obligacji zabezpieczonych

65. „Obligacje zabezpieczone” oznaczają obligacje określone w art. 22 ust. 4 dyrektywy 85/611/EWG i zabezpieczone jednym z następujących uznanych instrumentów:

a)      ekspozycje wobec rządów i banków centralnych, wielostronnych banków rozwoju i organizacji międzynarodowych bądź też ekspozycje przez te instytucje gwarantowane, które kwalifikują do stopnia 1 w skali oceny jakości kredytowej zgodnie z przepisami niniejszego załącznika;

b)      ekspozycje wobec pozarządowych podmiotów sektora publicznego i samorządów terytorialnych, bądź też ekspozycje przez te instytucje gwarantowane, które są ważone ryzykiem tak jak ekspozycje wobec instytucji lub wobec rządów i banków centralnych zgodnie z przepisami odpowiednio pkt 15, 9 lub 10, i które kwalifikują się do stopnia 1 w skali oceny jakości kredytowej zgodnie z przepisami niniejszego załącznika;

c)      ekspozycje wobec instytucji, które kwalifikują się do stopnia 1 w skali oceny jakości kredytowej zgodnie z przepisami niniejszego załącznika. Całkowita wartość tego rodzaju ekspozycji nie przekracza 10 % wartości nominalnej należności z tytułu obligacji zabezpieczonych emitującej instytucji kredytowej. Dziesięcioprocentowy limit nie obejmuje natomiast ekspozycji z tytułu przeniesienia płatności z dłużników, których kredyty są zabezpieczone nieruchomościami, na posiadaczy obligacji zabezpieczonych;

d)      kredyty zabezpieczone nieruchomościami mieszkalnymi lub udziałami w fińskich przedsiębiorstwach mieszkaniowych, o których mowa w pkt 44, jeżeli łączna wartość zastawów, obejmująca wszystkie wcześniejsze zastawy, stanowi 80 % wartości nieruchomości stanowiącej zabezpieczenie.

e)      kredyty zabezpieczone nieruchomościami komercyjnymi lub udziałami w fińskich przedsiębiorstwach mieszkaniowych, o których mowa w pkt 49, jeżeli łączna wartość zastawów, obejmująca wszystkie wcześniejsze zastawy, stanowi 60% wartości nieruchomości ustanowionej jako zabezpieczenie. Właściwe władze mogą uznać zabezpieczenie w postaci kredytów zabezpieczonych nieruchomościami komercyjnymi, jeżeli: współczynnik pokrycia należności zabezpieczeniem w wysokości 60 % został przekroczony, osiągając maksymalny poziom 70 %; wartość wszystkich aktywów ustanowionych jako zabezpieczenie dla obligacji zabezpieczonych przekracza nominalną, wartość należności z tytułu obligacji zabezpieczonych o co najmniej 10 %, a roszczenia właścicieli obligacji spełniają wymogi pewności prawnej określone w załączniku IX. Roszczenia właścicieli obligacji mają pierwszeństwo przed wszystkimi innymi roszczeniami do danego zabezpieczenia.

66. W przypadku nieruchomości stanowiących zabezpieczenie obligacji zabezpieczonych, instytucje kredytowe spełniają wymogi minimalne określone w załączniku VIII część 2 pkt 8 oraz zasady wyceny określone w załączniku VIII część 3 pkt 63-66.

67. Niezależnie od przepisów pkt 65 i 66 obligacje zabezpieczone spełniające kryteria definicji zawartej w art. 22 ust. 4) dyrektywy 85/611/EWG i wyemitowane przed 31 grudnia 2007 r. również kwalifikują się do traktowania preferencyjnego aż do terminu ich rozliczenia.

68. Obligacjom zabezpieczonym przypisuje się wagę ryzyka na podstawie wagi przypisanej uprzywilejowanym, niezabezpieczonym ekspozycjom wobec emitującej je instytucji kredytowej. Między wagami ryzyka następują następujące zależności:

a)      jeżeli ekspozycjom wobec instytucji przypisuje się wagę ryzyka 20 %, wówczas obligacji zabezpieczonej przypisuje się wagę ryzyka 10 %;

b)      jeżeli ekspozycjom wobec instytucji przypisuje się wagę ryzyka 50 %, wówczas obligacji zabezpieczonej przypisuje się wagę ryzyka 20 %;

c)      jeżeli ekspozycjom wobec instytucji przypisuje się wagę ryzyka 100 %, wówczas obligacji zabezpieczonej przypisuje się wagę ryzyka 50 %;

d)      jeżeli ekspozycjom wobec instytucji przypisuje się wagę ryzyka 150 %, wówczas obligacji zabezpieczonej przypisuje się wagę ryzyka 100 %;

13. Pozycje sekurytyzacyjne

69. Kwoty ekspozycji ważone ryzykiem dla pozycji sekurytyzacyjnych określa się zgodnie z przepisami art. 94-101.

14. Ekspozycje krótkoterminowe wobec instytucji kredytowych i przedsiębiorstw

70. Ekspozycjom krótkoterminowym wobec instytucji lub przedsiębiorstw, które posiadają ocenę kredytową wyznaczonej instytucji ECAI, przypisuje się wagę ryzyka według tabeli 6 zgodnie z ustalonym przez właściwe władze sposobem przyporządkowania ocen kredytowych uznanych instytucji ECAI do sześciu stopni w skali oceny jakości kredytowej:

Tabela 6

Stopień jakości kredytowej || 1 || 2 || 3 || 4 || 5 || 6

Waga ryzyka || 20% || 50% || 100% || 150% || 150% || 150%

15. Ekspozycje w postaci udziałów w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania

71. Bez uszczerbku dla przepisów pkt 72-78, ekspozycjom w postaci udziałów w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania przypisuje się wagę ryzyka 100 %.

72. Ekspozycjom w postaci udziałów w przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, które posiadają ocenę kredytową wyznaczonej instytucji ECAI, przypisuje się wagę ryzyka według tabeli 7 zgodnie z ustalonym przez właściwe władze sposobem przyporządkowania ocen kredytowych uznanych instytucji ECAI do sześciu stopni w skali oceny jakości kredytowej.

Tabela 7

Stopień jakości kredytowej || 1 || 2 || 3 || 4 || 5 || 6

Waga ryzyka || 20% || 50 || 100% || 100% || 150% || 150%

73. Jeżeli właściwe władze uznają, że dana pozycja w udziałach w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania wiąże się ze szczególnie wysokimi ryzykami, wówczas pozycjom takim przypisuje się obowiązkowo wagę ryzyka 150 %.

74. Instytucje kredytowe mogą określić wagę ryzyka dla udziałów w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania zgodnie z przepisami pkt 76-78, jeżeli spełnione są następujące kryteria:

a)      dany przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania jest zarządzany przez spółkę podlegającą nadzorowi w Państwie Członkowskim lub - pod warunkiem uzyskania zgody władz właściwych dla danej instytucji kredytowej - jeżeli:

i)       przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania zarządzane są przez spółkę podlegającą nadzorowi uznanemu za równoważny nadzorowi określonemu w prawodawstwie wspólnotowym; oraz

ii)      zapewniona jest należyta współpraca pomiędzy właściwymi władzami;

b)      prospekt emisyjny przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania lub inny, równoważny dokument zawiera:

– kategorie aktywów, do inwestowania w które przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania jest upoważniony,

– ewentualne, względne limity inwestycyjne i metody ich obliczania;

c)      nie rzadziej niż raz do roku sporządza się sprawozdanie z działalności przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, aby umożliwić ocenę należności i zobowiązań, dochodu i operacji za dany okres sprawozdawczy.

75. Jeżeli właściwe władze uznają przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania kraju trzeciego, zgodnie z przepisami pkt 74 lit. a), wówczas właściwe władze innego Państwa Członkowskiego mogą działać na podstawie takiej decyzji o uznaniu bez przeprowadzania własnej oceny.

76. Jeżeli instytucja kredytowa posiada wiedzę na temat ekspozycji bazowych przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, może ona wykorzystać tę wiedzę w celu obliczenia średniej wagi ryzyka dla przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania zgodnie z metodami określonymi w art. 78-83.

77. Jeżeli instytucja kredytowa nie posiada wiedzy na temat ekspozycji bazowych przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, może ona obliczyć średnią wagę ryzyka dla tego funduszu zgodnie z metodami określonymi w art. 78-83, o ile spełnione są następujące zasady: zakłada się, że przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania w pierwszej kolejności inwestuje w maksymalnie dozwolonym zakresie w te klasy ekspozycji, które wiążą się z najwyższym wymogiem kapitałowym, następnie zaś w porządku malejącym, aż do osiągnięcia limitu inwestycyjnego.

78. Instytucja kredytowa może skorzystać z usług strony trzeciej w zakresie obliczeń i sprawozdań dotyczących wagi ryzyka dla przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania zgodnie z metodami określonymi w art. 76 i 77, upewniwszy się co do poprawności takich obliczeń i sprawozdań.

16. Inne pozycje 16.1. Sposoby traktowania

79. Rzeczowym aktywom trwałym w rozumieniu art. 4 ust. 10 dyrektywy 86/635/EWG przypisuje się wagę ryzyka 100 %.

80. Rozliczeniom międzyokresowym czynnym, w przypadku których instytucja nie może zgodnie z dyrektywą 86/635/EWG określić kontrahenta, przypisuje się wagę ryzyka 100 %.

81. Środkom pieniężnym w trakcie ściągania przypisuje się wagę ryzyka 20 %. Środkom pieniężnym w kasie i równoważnym pozycjom gotówkowym przypisuje się wagę ryzyka 0%;

82. Państwa Członkowskie mogą przypisać wagę ryzyka 10 % ekspozycjom wobec instytucji specjalizujących się w rynkach międzybankowych i rynkach długu publicznego danego kraju, podlegających ścisłemu nadzorowi właściwych władz, jeżeli ekspozycje te są zdaniem władz danego Państwa Członkowskiego w pełni zabezpieczone pozycjami o wadze ryzyka 0 % lub 20 %, uznanymi przez te władze za odpowiednią ochronę.

83. Pakietom papierów udziałowych i innym udziałom przypisuje się wagę ryzyka 100 %, chyba że pomniejszają one fundusze własne.

84. Złoto w sztabach zdeponowane we własnych skarbcach lub złożone do depozytu imiennego do wysokości zabezpieczenia w złocie otrzymuje wagę ryzyka 0 %.

85. W przypadku umów sprzedaży aktywów z przyrzeczeniem odkupu oraz bezwarunkowych zakupów terminowych obowiązuje waga ryzyka przypisana aktywom, których dotyczą umowy, a nie kontrahentom transakcji.

86. W przypadku gdy instytucja kredytowa dostarcza ochronę kredytową obejmującą koszyk ekspozycji i gdy według warunków tej ochrony n-te niewykonanie zobowiązania dotyczącego ekspozycji uruchamia płatność, a takie zdarzenie oznacza rozwiązanie umowy - wówczas produktowi takiemu przypisuje się wagę ryzyka określoną w art. 78-83, o ile posiada on zewnętrzną ocenę kredytową uznanej instytucji ECAI. Jeżeli produkt nie posiada ratingu uznanej instytucji ECAI, wówczas wagi ryzyka ekspozycji z koszyka są kumulowane, wyłączywszy n-1ekspozycji, do maksymalnej wartości 1250 % i mnożone przez wartość nominalną ochrony dostarczanej przez kredytowy instrument pochodny, dając w rezultacie kwotę aktywów ważoną ryzykiem. Nieujęte w kumulacji n-1 ekspozycji określa się, przyjmując, że są to takie ekspozycje, które cechuje niższa kwota ważona ryzykiem niż kwota ważona ryzykiem dowolnej ekspozycji ujętej w kumulacji.

Część 2 – Uznawanie instytucji ECAI i przyporządkowywanie sporządzonych przez nie ocen kredytowych

1. Metody działania 1.1. Obiektywność

1. Właściwe władze sprawdzają, czy metody przyznawania ocen kredytowych są odpowiednio rygorystyczne, systematyczne i ciągłe oraz czy podlegają weryfikacji na podstawie doświadczeń z przeszłości.

1.2. Niezależność

2. Właściwe władze sprawdzają, czy omawiane metody są wolne od zewnętrznych wpływów i ograniczeń politycznych oraz nacisków ekonomicznych, które mogłyby wpłynąć na ocenę kredytową.

3. Niezależność metod wykorzystywanych przez instytucje ECAI podlega ocenie właściwych władz na podstawie następujących czynników:

a)      struktura własnościowa i organizacyjna danej instytucji ECAI;

b)      zasoby finansowe danej instytucji ECAI;

c)      kadra i poziom wiedzy specjalistycznej danej instytucji ECAI;

d)      ład korporacyjny danej instytucji ECAI.

1.3. Regularny przegląd

4. Właściwe władze sprawdzają, czy oceny kredytowe ECAI podlegają regularnemu przeglądowi, a także reagują na zmiany warunków finansowych. Przegląd taki ma miejsce po każdym istotnym zdarzeniu i co najmniej raz do roku.

5. Przed uznaniem danej instytucji ECAI właściwe władze sprawdzają, czy metody oceny dotyczące poszczególnych segmentów rynku są ustanowione zgodnie z następującymi standardami:

a)      weryfikacja historyczna musi obejmować okres co najmniej jednego roku;

b)      regularność procesu przeprowadzania przeglądu przez daną instytucję ECAI musi być monitorowana przez właściwe władze;

c)      właściwe władze muszą mieć możliwość otrzymywania od instytucji ECAI informacji na temat zakresu jej kontaktów z wyższym szczeblem kierowniczym ocenianych przez nią podmiotów.

6. Właściwe władze podejmują kroki konieczne do uzyskiwania od instytucji ECAI bieżących informacji o wszelkich istotnych zmianach dotyczących wykorzystywanych przez nie metod przyznawania ocen kredytowych.

1.4. Przejrzystość i jawność

7. Właściwe władze podejmują kroki konieczne do publicznego udostępnienia zasad, na jakich instytucje ECAI opierają swoje oceny kredytowe, dając w ten sposób wszystkim potencjalnym użytkownikom możliwość stwierdzenia prawidłowości takich zasad.

2. Indywidualne oceny kredytowe 2.1. Wiarygodność i uznanie na rynku:

8. Właściwe władze sprawdzają, czy indywidualne oceny kredytowe ECAI są uznane za wiarygodne i rzetelne przez użytkowników takich ocen.

9. Wiarygodność podlega ocenie właściwych władz na podstawie następujących czynników:

a)      udział w rynku danej instytucji ECAI;

b)      dochody danej instytucji ECAI, oraz jej ogólne zasoby finansowe;

c)      istnienie polityki cenowej opartej na ratingu.

2.2. Przejrzystość i jawność

10. Właściwe władze sprawdzają, czy istnieje równy dostęp do indywidualnych ocen kredytowych przynajmniej dla tych wszystkich stron, które mają uprawniony interes w wspomnianych ocenach.

11. W szczególności zaś właściwe władze sprawdzają, czy podmioty zagraniczne, mające uprawniony interes w indywidualnych ocenach kredytowych, mają do nich taki sam dostęp, jak podmioty krajowe.

3. „Przypisywanie”

12. W celu dokonania rozróżnienia między względnymi stopniami ryzyka wyrażonymi w każdej ocenie kredytowej właściwe władze biorą pod uwagę czynniki ilościowe, takie jak długoterminowy współczynnik niewypłacalności związany ze wszystkimi pozycjami, którym przypisano tę samą ocenę. Instytucji ECAI, które zostały powołane niedawno lub które zgromadziły niewielką bazę danych dotyczących niewykonanych zobowiązań, proszone są przez właściwe władze o podanie długoterminowego współczynnika niewypłacalności związanego ze wszystkimi pozycjami, którym przypisano tę samą ocenę.

13. W celu dokonania rozróżnienia między względnymi stopniami ryzyka wyrażonymi w każdej ocenie kredytowej właściwe władze biorą pod uwagę czynniki jakościowe, takie jak grupa emitentów objęta ocenami danej instytucji ECAI, zakres ocen, znaczenie każdej z nich oraz stosowaną w danym przypadku definicję niewykonania zobowiązania.

14. Właściwe władze porównują współczynniki niewykonania zobowiązań według poszczególnych ocen kredytowych danej instytucji ECAI, a następnie zestawiają je z wzorcem opracowanym na podstawie współczynników niewykonania zobowiązań według innych instytucji ECAI obliczonych dla grupy emitentów, która zdaniem właściwych władz reprezentuje równoważny poziom ryzyka kredytowego.

15. Jeżeli zdaniem właściwych władz współczynniki niewykonania zobowiązań wskazane w ocenie kredytowej danej instytucji ECAI są znacząco i systematycznie wyższe od wzorca, wówczas ocenie takiej władze te przypisują wyższy stopień ryzyka w skali oceny jakości kredytowej.

16. Jeżeli właściwe władze zwiększyły wagę ryzyka przypisaną konkretnej ocenie kredytowej danej instytucji ECAI, a instytucja ta wykaże, że współczynniki niewykonania zobowiązań wskazane w jej ocenie nie są już znacząco i systematycznie wyższe od wzorca, wówczas właściwe władze mogą zdecydować o przywróceniu takiej ocenie poprzedniego stopnia w skali oceny jakości kredytowej.

Część 3 – Wykorzystanie ocen kredytowych ECAI do określenia wagi ryzyka

1. Sposoby traktowania

1. Instytucja może wyznaczyć jedną lub kilka uznanych instytucji ECAI do określania wag ryzyka odnoszących się do aktywów i pozycji pozabilansowych.

2. Instytucja kredytowa, która zdecyduje się korzystać z ratngów uznanej instytucji ECAI dla danej klasy pozycji, jest zobowiązana stosować te oceny konsekwentnie do wszystkich ekspozycji należących do tej klasy.

3. Instytucja, która zdecyduje się korzystać z ocen kredytowych uznanej instytucji ECAI, jest zobowiązana stosować te oceny w sposób konsekwentny i ciągły.

4. Instytucja kredytowa może korzystać tylko z tych ocen kredytowych ECAI, które uwzględniają wszystkie należne jej kwoty zarówno z tytułu kwoty głównej, jak i odsetek.

5. Jeżeli dana pozycja bez ratingu posiada tylko jedną ocenę kredytową wyznaczonej instytucji ECAI, ocenę tą wykorzystuje się do określenia wagi ryzyka tej pozycji.

6. Jeżeli dostępne są dwie oceny kredytowe wyznaczonej instytucji ECAI, a każda z nich odpowiada innej wadze ryzyka danej pozycji z ratingiem, wówczas stosuje się wyższą z nich.

7. Jeżeli dostępne są więcej niż dwie oceny kredytowe wyznaczonej instytucji ECAI, wówczas uwzględnia się te dwa spośród nich, które wykazują najniższe wagi ryzyka. Jeżeli dwie najniższe wagi ryzyka różnią się od siebie, stosuje się wyższą z nich. Jeżeli dwie najniższe wagi ryzyka są identyczne, obowiązuje ta właśnie wartość.

8. Instytucje kredytowe korzystają z ratingów wykonywanych na zlecenie. Właściwe władze mogą zezwolić instytucjom kredytowym na korzystanie z ratingów wykonanych bez zlecenia.

2. Ocena kredytowa emitenta i emisji

9. Jeżeli dany program emisji lub instrument finansowy, do którego należy pozycja stanowiąca ekspozycja, posiada ocenę kredytową, wówczas ocenę tą wykorzystuje się do określania wagi ryzyka tej pozycji.

10. Jeżeli nie istnieje żadna ocena kredytowa dotycząca bezpośrednio określonej pozycji stanowiącej ekspozycja, istnieje natomiast ocena konkretnego programu emisji lub instrumentu finansowego, do którego pozycja ta nie należy, lub też istnieje ogólna ocena kredytowa emitenta - stosuje się tę właśnie ocenę, o ile wskazuje on wyższą wagę niż ta, która odnosiłaby się do pozycji niesklasyfikowanych lub jeżeli określa niższą wagę ryzyka, a rozpatrywane ekspozycja posiada rangę pod każdym względem równą lub wyższą niż konkretny program emisji lub instrument finansowy lub odpowiednio niezabezpieczone ekspozycje uprzywilejowane tego emitenta.

11. Pkt 9 i 10 nie stanowią przeszkody w stosowaniu przepisów pkt 65-68 części 1 niniejszego załącznika.

12. Oceny kredytowej emitenta należącego do grupy przedsiębiorstw nie można stosować w odniesieniu do innego emitenta należącego do tej samej grupy.

3. Długo- i krótkoterminowe oceny kredytowe

13. Krótkoterminowe oceny kredytowe mogą być wykorzystywane jedynie w przypadku aktywów krótkoterminowych oraz pozycji pozabilansowych stanowiących ekspozycje wobec instytucji i przedsiębiorstw.

14. Każdą ocenę krótkoterminową stosuje się wyłącznie do pozycji, której dotyczy i nie jest podstawą określania wagi ryzyka dla jakiejkolwiek innej pozycji.

15. Jeżeli krótkoterminowy instrument finansowy, posiadający rating, otrzymuje wagę ryzyka 150 %, to niezależnie od przepisów pkt 14 wszystkie niesklasyfikowane, niezabezpieczone ekspozycje wobec tego samego dłużnika - zarówno te krótko-, jak i długoterminowe - również otrzymują wagę ryzyka 150%.

16. Jeżeli krótkoterminowy instrument finansowy, posiadający rating, wykazuje wagę ryzyka 50 %, to niezależnie od przepisów pkt 14 żadne niesklasyfikowane ekspozycja krótkoterminowe nie może otrzymać wagi ryzyka mniejszej niż 100 %.

4. Pozycje w walucie krajowej i obcej

17. Ocena kredytowa, która dotyczy pozycji nominowanej w walucie krajowej dłużnika nie może być wykorzystywana do wyliczania wagi ryzyka innej ekspozycji wobec tego samego dłużnika, nominowanego w walucie obcej.

18. Niezależnie od przepisów pkt 17, jeżeli ekspozycja powstaje na skutek udziału instytucji kredytowej w kredycie udzielonym przez wielostronny bank rozwoju, posiadający uznany na rynku status wierzyciela uprzywilejowanego, wówczas właściwe władze w celu określania wagi ryzyka mogą zezwolić na dokonanie oceny kredytowej ekspozycji w walucie krajowej dłużnika.

ZAŁĄCZNIK VII Metoda wewnętrznych ratingów Część 1- Kwoty ekspozycji ważone ryzykiem oraz kwoty oczekiwanych strat

1. Obliczanie kwot ekspozycji ważonych ryzykiem dla ryzyka kredytowego

1. O ile nie wskazano inaczej, wartości prawdopodobieństwa niewykonania zobowiązania (PD), straty z tytułu niewykonania zobowiązań (LGD) oraz terminu rozliczenia (M) określa się zgodnie z częścią 2, natomiast wartość ekspozycji określa się zgodnie z częścią 3.

2. Kwoty ekspozycji ważone ryzykiem oblicza się według następujących wzorów:

1.1. Kwoty ekspozycji ważone ryzykiem dla ekspozycji wobec przedsiębiorstw, instytucji i rządów i banków centralnych.

3. Z zastrzeżeniem przepisów pkt 4-8, kwoty ekspozycji ważone ryzykiem dla ekspozycji wobec przedsiębiorstw, instytucji i rządów i banków centralnych oblicza się według wzorów:

Korelacja (R) =        

Współczynnik terminu rozliczenia (b) =

Waga ryzyka (RW) =

N() oznacza dystrybuantę standaryzowanej normalnej zmiennej losowej (tj. prawdopodobieństwo, że normalna zmienna losowa ze średnią zero i wariancją 1 jest mniejsza lub równa x).  oznacza odwrotność dystrybuanty standaryzowanej normalnej zmiennej losowej (tj. wartość x taką, że = z).

Kwota ekspozycji ważona ryzykiem=          RW * wartość ekspozycji

4. W przypadku ekspozycji wobec spółek, gdzie całkowita sprzedaż roczna skonsolidowanej grupy, do której należy dana spółka nie przekracza 50 mln EUR instytucja kredytowa może skorzystać z poniższego wzoru korelacji w celu obliczenia wag ryzyka dla ekspozycji korporacyjnych. W wzorze tym S oznacza całkowitą sprzedaż roczną w milionach euro, przy czym: 5 mln EUR <= S <= 50 mln EUR. Deklarowana wartość sprzedaży poniżej 5 mln EUR jest traktowana jak sprzedaż w wysokości 5 mln EUR. W przypadku nabytych wierzytelności całkowita sprzedaż roczna jest równa średniej ważonej według indywidualnych ekspozycji z puli.

Korelacja (R) =

Instytucje kredytowe zastępują całkowitą roczną wartość sprzedaży grupy skonsolidowanej całkowitą sumą bilansową, jeżeli całkowita roczna wartość sprzedaży nie jest miarodajnym wskaźnikiem wielkości firmy, jest nim natomiast suma bilansowa.

5. W przypadku ekspozycji związanych z finansowaniem projektów inwestycyjnych, kiedy instytucja kredytowa nie jest w stanie wykazać, że jej szacunkowe wartości PD spełniają wymogi minimalne określone w części 4, instytucja przypisuje im wagi ryzyka zgodnie z tabelą 1.

Tabela 1

Rzeczywisty termin rozliczenia || kategoria 1 || kategoria 2 || kategoria 3 || kategoria 4 || kategoria 5

poniżej 2,5 roku || 50% || 70% || 115% || 250% || 0%

2,5 roku lub więcej || 70% || 90% || 115% || 250% || 0%

Właściwe władze mogą wydać instytucji kredytowej ogólne zezwolenie na przypisywanie preferencyjnych wag ryzyka 50 % ekspozycjom należącym do kategorii 1 oraz 70 % - ekspozycjom należącym do kategorii 2, pod warunkiem że w danej kategorii instytucja kredytowa cechuje się zdecydowanie korzystnymi parametrami pod względem analizy ryzyka i innych aspektów zarządzania ryzykiem.

Przypisując wagi ryzyka ekspozycjom związanym z finansowaniem projektów inwestycyjnych, instytucje kredytowe uwzględniają następujące czynniki: Kondycja finansowa, otoczenie polityczne i prawne, charakterystyka transakcji i/lub aktywów, kondycja sponsora i dewelopera, łącznie pakietem zabezpieczającym strumień przychodów z tytułu partnerstwa publiczno-prywatnego.

6. Warunkiem objęcia nabytych wierzytelności korporacyjnych kategorii korporacyjnej jest spełnienie wymagań minimalnych, określonych w części 4 pkt 104-108. W przypadku nabytych wierzytelności korporacyjne, które dodatkowo spełniają warunki określone w pkt 12, a tam, gdzie korzystanie ze standardów kwantyfikacji ryzyka dla ekspozycji korporacyjnych zgodnie z przepisami części 4 byłoby nadmiernie uciążliwe dla instytucji kredytowej, można korzystać ze standardów kwantyfikacji ryzyka dla ekspozycji detalicznych, określonych w części 4.

7. W przypadku wierzytelności nabytych korporacyjnych zwrotne rabaty przy zakupie, zabezpieczenie lub gwarancje częściowe stanowiące ochronę pierwszej straty z tytułu niewykonania zobowiązań lub z tytułu obu tych rodzajów strat, można traktować jak pozycje pierwszej straty w ramach koncepcji sekurytyzacji wynikającej z metody wewnętrznych ratingów.

8. W przypadku gdy instytucja kredytowa dostarcza ochronę kredytową dla wielu ekspozycji i gdy według warunków tej ochrony n-te niewykonanie zobowiązania dotyczącego ekspozycji uruchamia płatność, a takie zdarzenie kredytowe oznacza rozwiązanie mowy – wówczas produktowi takiemu przypisuje się wagi ryzyka określone w art. 94-101, o ile posiada on zewnętrzną ocenę kredytową uznanej instytucji ECAI. Jeżeli produkt nie posiada ratingu uznanej instytucji ECAI, wówczas wagi ryzyka ekspozycji z koszyka są kumulowane, wyłączywszy n-1 ekspozycji, dopóki kwota oczekiwanych strat pomnożona przez 12,5 oraz kwota ekspozycji ważona ryzykiem nie przekracza wartości nominalnej ochrony z tytułu kredytowego instrumentu pochodnego, pomnożonej przez 12,5. Nieujęte w kumulacji n-1 ekspozycji określa się, przyjmując, że są to takie ekspozycje, które cechuje niższa kwota ważona ryzykiem niż kwota ważona ryzykiem dowolnej ekspozycji ujętego w kumulacji.

1.2. Kwoty ważone ryzykiem ekspozycji detalicznych:

9. Z zastrzeżeniem przepisów pkt 10 i 11 kwoty ważone ryzykiem ekspozycji detalicznych oblicza się według wzorów:

Korelacja (R) =

Waga ryzyka:

N() oznacza dystrybuantę standaryzowanej normalnej zmiennej losowej (tj. prawdopodobieństwo, że normalna zmienna losowa ze średnią zero i wariancją 1 jest mniejsze lub równe x).  oznacza odwrotność dystrybuanty standaryzowanej normalnej zmiennej losowej (tj. wartość x taką, że = z).

Kwota ekspozycji ważona ryzykiem=          RW * wartość ekspozycji

10. Dla ekspozycji detalicznych zabezpieczonych nieruchomością korelacja (R) równa 0,15 zastępuje wartość wynikającą ze wzoru korelacji w pkt 9.

11. Dla uprawnionych, odnawialnych ekspozycji detalicznych określonych w lit. a) - e) korelacja (R) równa 0,04 zastępuje wartość wynikającą ze wzoru korelacji w pkt 9.

Ekspozycje uznaje się za uprawnione, odnawialne ekspozycje detaliczne jeżeli spełnione są następujące warunki:

a)      Są to ekspozycje wobec osób fizycznych

b)      Ekspozycje są odnawialne, niezabezpieczone oraz - w zakresie, w jakim są niewykorzystane - natychmiastowo i bezwarunkowo odwoływalne przez instytucję kredytową (w tym kontekście ekspozycje odnawialne definiuje się jako te, w przypadku których wartości należności klientów mogą ulegać wahaniom w zależności od ich decyzji co do zaciągania i spłacania kredytu do wysokości limitu określonego przez instytucję kredytową). Niewykorzystane linie kredytowe można uznać za bezwarunkowo odwoływalne, jeżeli warunki umowy pozwalają instytucji kredytowej odwołać je w pełnym zakresie dopuszczalnym w ramach ustawodawstwa w zakresie ochrony praw konsumenta i kwestii z tym związanych.

c)      Maksymalna wysokość ekspozycji wobec jednej osoby fizycznej w subportfelu wynosi 100 000 EUR.

d)      Instytucja kredytowa potrafi wykazać, że wykorzystanie wzoru korelacji zawartego w niniejszym punkcie ogranicza do portfeli, które wykazały niską zmienność prawdopodobieństwa straty w porównaniu z poziomem średnim, szczególnie w przedziale niskich wartości PD. Instytucje nadzorcze dokonują przeglądów względnej zmienności prawdopodobieństwa straty w poszczególnych subportfelach uprawnionych, odnawialnych ekspozycji detalicznych oraz portfelu zbiorczym takich ekspozycji, a następnie dzielą się informacjami na temat charakterystyki prawdopodobieństwa straty dla wspomnianego typu ekspozycji w różnych jurysdykcjach.

e)      Właściwe władze stwierdzają, że uznanie danej ekspozycji jako uprawniona, odnawialna ekspozycja detaliczna pozostaje zgodne z charakterystyką ryzyka bazowego subportfela.

12. Nabyte wierzytelności uznawane są za kwalifikujące się do traktowania detalicznego jeżeli spełniają wymogi minimalne określone w części 4 pkt 104-108 oraz następujące warunki:

a)      Instytucja kredytowa nabyła wierzytelności od niepowiązanej strony trzeciej, a jej ekspozycja wobec dłużnika wierzytelności nie obejmuje żadnych ekspozycji, które byłyby pośrednio lub bezpośrednio związane z sama instytucją.

b)      Nabycie wierzytelności odbywa się na warunkach komercyjnych obowiązujących sprzedającego i dłużnika. Jako takich, nie uznaje się należności wewnątrzgrupowych oraz należności rozliczanych za pomocą kont przeciwstawnych firm, które handlują między sobą.

c)      Nabywająca instytucja kredytowa ma prawo do wszelkich wpływów z tytułu nabytych wierzytelności lub do proporcjonalnego prawa względem takich wpływów.

d)      Portfel wierzytelności nabytych jest należycie zdywersyfikowany.

13. W przypadku wierzytelności nabytych rabaty zwrotne przy zakupie, zabezpieczenie lub gwarancje częściowe stanowiące ochronę pierwszej straty z tytułu niewykonania zobowiązań czy rozmiękczenia, lub z tytułu obu tych rodzajów strat, można traktować jak pozycje pierwszej straty w ramach sekurytyzacji opartej na metodzie wewnętrznych ratingów.

14. W przypadku mieszanej puli nabytych wierzytelności detalicznych, gdzie nabywająca instytucja kredytowa nie może oddzielić ekspozycji zabezpieczonych nieruchomościami i uprawnionych, odnawialnych ekspozycji detalicznych od innych ekspozycji detalicznych, stosuje się funkcję wagi ryzyka detalicznego skutkującą najwyższymi wymogami kapitałowymi.

1.3. Kwoty ważone ryzykiem ekspozycji w papierach kapitałowych:

15. Instytucja kredytowa może korzystać z różnych metod w stosunku do różnych portfeli, jeżeli sama korzysta wewnętrznie z różnych metod, pod warunkiem uzyskania zgody właściwych władz. W przypadku uzyskania pozwolenia na korzystanie z różnych metod instytucja kredytowa wykazuje właściwym władzom, że wybór metod jest konsekwentny i nie wynika z dążenia do arbitrażu regulacyjnego.

16. Niezależnie od przepisów pkt 15 właściwe władze mogą zezwolić ujęcie kwot ważonych ryzykiem ekspozycji w papierach kapitałowych wobec przedsiębiorstwom usług pomocniczych zgodnie z zasadami traktowania innych aktywów niezwiązanych ze zobowiązaniem kredytowym.

1.3.1. Uproszczona metoda ważenia ryzykiem

17. Kwoty ekspozycji ważone ryzykiem oblicza się według wzoru:

Waga ryzyka (RW) = 190 % dla ekspozycji w papierach kapitałowych niepublicznych w należycie zróżnicowanych portfelach.

Waga ryzyka (RW) = 290% dla ekspozycji w giełdowych papierach kapitałowych.

Waga ryzyka (RW) = 370% dla wszystkich innych ekspozycji kapitałowych.

Kwota ekspozycji ważona ryzykiem =         RW * wartość ekspozycji

18. Krótkie pozycje gotówkowe i instrumenty pochodne w portfelu bankowym mogą kompensować długie pozycje w zakresie tych samych akcji, pod warunkiem że wyraźnym przeznaczeniem tych instrumentów jest pełnienie funkcji instrumentu zabezpieczającego określone ekspozycje w papierach kapitałowych, i że będą pełnić taką funkcję jeszcze co najmniej przez rok. Inne krótkie pozycje traktuje się jak pozycje długie, przy czym odpowiednią wagę ryzyka stosuje się do wartości bezwzględnej każdej pozycji. W przypadku pozycji o niedopasowanych terminach rozliczenia korzysta się z metody stosowanej dla ekspozycji korporacyjnych.

19. Instytucje kredytowe mogą uznać nierzeczywiste zabezpieczenie ryzyka kredytowego uzyskane dla ekspozycji w papierach kapitałowych zgodnie z metodami określonymi w art. 90-93.

1.3.2. Metoda oparta na PD/LGD

20. Kwoty ekspozycji ważone ryzykiem oblicza się według wzorów określonych w pkt 3. Jeżeli instytucje nie posiadają wystarczających informacji, by skorzystać z definicji niewykonania zobowiązania określonej w części 4 pkt 44-48, wówczas do wag ryzyka stosuje się współczynnik skalowania 1,5.

21. Na poziomie indywidualnej ekspozycji kwota oczekiwanych strat pomnożona przez 12,5 oraz kwota ekspozycji ważona ryzykiem nie przekracza wartości ekspozycji pomnożonej przez 12,5.

22. Instytucje kredytowe mogą uznać nierzeczywiste zabezpieczenie ryzyka kredytowego uzyskane dla ekspozycji w papierach kapitałowych zgodnie z metodami określonymi w art. 90-93. Do ekspozycji wobec dostawcy instrumentu zabezpieczającego stosuje się wówczas współczynnik LGD równy 90 %. Do ekspozycji w papierach kapitałowych niepublicznych w odpowiednio zdywersyfikowanych portfelach można stosować LGD w wysokości 65 %. Do wyżej określonych celów wartość M wynosi 5 lat.

1.3.3. Metoda modeli wewnętrznych

23. Kwoty ekspozycji ważone ryzykiem stanowią potencjalną stratę z tytułu ekspozycji w papierach kapitałowych danej instytucji, obliczoną z wykorzystaniem wewnętrznych modeli szacowania wartości narażonej na ryzyko, jako różnica pomiędzy wartością dochodów kwartalnych a odpowiednią stopą wolną od ryzyka (przy jednostronnym przedziale ufności 99 %) obliczoną na podstawie badania długoterminowego i pomnożoną przez 12,5. Na poziomie indywidualnej ekspozycji kwoty ekspozycji ważone ryzykiem nie są niższe od sumy minimalnych kwotom ekspozycji ważonych ryzykiem, wymaganych w ramach metody opartej na PD/LGD, oraz odpowiadających im kwot oczekiwanych strat pomnożonych przez 12,5.

24. Instytucje kredytowe mogą uznać nierzeczywiste zabezpieczenie ryzyka kredytowego uzyskane dla pozycji w papierach kapitałowych.

1.4. Kwoty ekspozycji ważone ryzykiem dla innych aktywów niezwiązanych ze zobowiązaniem kredytowym

25. Kwoty ekspozycji ważone ryzykiem oblicza się według wzoru:

Kwota ekspozycji ważona ryzykiem = 100% * wartość ekspozycji

2. Obliczanie kwot ekspozycji ważonych ryzykiem dla ryzyka „rozmiękczenia” nabytych wierzytelności

26. Wagi ryzyka dla ryzyka „rozmiękczenia” nabytych wierzytelności korporacyjnych oraz wierzytelności detalicznych:

Wagi ryzyka oblicza się według wzoru określonego w pkt 3. Wartości PD i LGD określa się zgodnie z częścią 2, wartość ekspozycji określa się zgodnie z częścią 3, a wartość M wynosi 1 rok. Jeżeli instytucja kredytowa może wykazać właściwym władzom, że ryzyko „rozmiękczenia” jest nieznaczne, nie musi być ono uwzględniane.

3. Obliczanie kwot oczekiwanych strat

27. O ile nie wskazano inaczej, wartości PD i LGD określa się zgodnie z częścią 2, natomiast wartość ekspozycji określa się zgodnie z częścią 3.

28. Kwoty oczekiwanych strat dla ekspozycji wobec przedsiębiorstw, instytucji i rządów i banków centralnych oraz ekspozycji detalicznych oblicza się według wzorów:

Współczynnik oczekiwanych strat (EL) =    PD × LGD

Kwota oczekiwanych strat =            EL × wartość ekspozycji

Premie z tytułu nabytych ekspozycji traktuje się jako EL.

29. Do ekspozycji związanych z finansowaniem projektów inwestycyjnych, którym instytucje kredytowe, przypisują wagi ryzyka według metod określonych w pkt 5, stosuje się wartości EL zgodnie z tabelą 2.

Tabela 2

Rzeczywisty termin rozliczenia || kategoria 1 || kategoria 2 || kategoria 3 || kategoria 4 || kategoria 5

Poniżej 2,5 roku || 0% || 5% || 35% || 100% || 625%

2,5 roku lub więcej || 5% || 10% || 35% || 100% || 625%

Jeżeli właściwe władze udzieliły instytucji kredytowej ogólnego zezwolenia na przypisywanie preferencyjnych wag ryzyka 50 % ekspozycjom należącym do kategorii 1 oraz 70 % - ekspozycjom należącym do kategorii 2, wówczas wartość EL dla ekspozycji należących do kategorii 1 wynosi 0 %, a dla ekspozycji należących do kategorii 2 - 5 %.

30. Jeżeli kwoty ekspozycji ważone ryzykiem oblicza się zgodnie z metodami określonymi w pkt 17-19, wówczas kwoty oczekiwanych strat dla ekspozycji w papierach kapitałowych oblicza się według wzoru:

Współczynnik oczekiwanych strat =            EL × wartość ekspozycji

Wartości EL są następujące:

Współczynnik oczekiwanych strat (EL) =    10 % dla ekspozycji w papierach kapitałowych niepublicznych w należycie zdywersyfikowanych portfelach

Współczynnik oczekiwanych strat (EL) =    10 % dla ekspozycji w giełdowych papierach kapitałowych.

Współczynnik oczekiwanych strat (EL) =    30 % dla wszystkich innych ekspozycji kapitałowych.

31. Jeżeli kwoty ekspozycji ważone ryzykiem oblicza się zgodnie z metodami określonymi w pkt 20-22, wówczas kwoty oczekiwanych strat dla ekspozycji w papierach kapitałowych oblicza się według wzorów:

Współczynnik oczekiwanych strat (EL) =    PD × LGD

Kwota oczekiwanych strat =            EL × wartość ekspozycji

32. Jeżeli kwoty ekspozycji ważone ryzykiem oblicza się zgodnie z metodami określonymi w pkt 23-24, wówczas kwoty oczekiwanych strat dla ekspozycji w papierach kapitałowych wynoszą 0 %.

33. Kwoty oczekiwanych strat dla celów ryzyka „rozmiękczenia” odnośnie do nabytych wierzytelności oblicza się według wzoru:

Współczynnik oczekiwanych strat (EL) =    PD × LGD

Kwota oczekiwanych strat =            EL × wartość ekspozycji

4. Traktowanie kwot oczekiwanych strat

34. Kwoty oczekiwanych strat obliczane zgodnie z metodami określonymi w pkt 28, 29 i 33 odejmuje się od sumy aktualizacji wartości i rezerw dotyczących przedmiotowych ekspozycji. Obniżki na nabyte ekspozycje zgodnie z pkt 1 część 3 traktuje się w ten sam sposób co aktualizacje wartości , natomiast premie z tytułu nabytych ekspozycji zgodnie z pkt 1 część 3 dodaje się do kwot oczekiwanych strat. Kwoty oczekiwanych strat dla ekspozycji objętych sekurytyzacją oraz aktualizacje wartości i rezerwy dotyczące przedmiotowych ekspozycji nie są ujęte w omawianych obliczeniach.

Część 2 – PD, LGD i termin rozliczenia

1. Stosuje się wartości prawdopodobieństwa niewykonania zobowiązania (PD), straty z tytułu niewykonania zobowiązań (LGD) oraz terminu rozliczenia (M) wykorzystywane do obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem oraz kwot oczekiwanych strat, określonych w części 1, ustalone przez instytucję kredytową zgodnie z częścią 4, z zastrzeżeniem następujących warunków.

1. Ekspozycje wobec przedsiębiorstw, instytucji, rządów i banków centralnych 1.1. PD

2. Wartość PD ekspozycji wobec przedsiębiorstw lub instytucji wynosi co najmniej 0,03 %.

3. W przypadku nabytych wierzytelności korporacyjnych, co do których instytucja kredytowa nie jest w stanie wykazać, że jej szacunkowe wartości PD spełniają wymogi minimalne określone w części 4, wartości PD określa się zgodnie z następującymi metodami: w przypadku roszczeń uprzywilejowanych wobec nabytych wierzytelności korporacyjnych wartość PD stanowi iloraz oszacowanej przez instytucję kredytową wartości EL i wartości LGD dla tych wierzytelności. W przypadku należności podporządkowanych z tytułu nabytych wierzytelności korporacyjnych wartość PD stanowi oszacowaną przez instytucje kredytową wartość EL. Można zastosować oszacowaną wartość PD, jeżeli instytucja kredytowa ma pozwolenie na korzystanie z własnych oszacowań LGD dla ekspozycji korporacyjnych oraz może w wiarygodny sposób wyodrębnić wartości PD i LGD ze swoich oszacowań EL dla nabytych wierzytelności korporacyjnych.

4. Wartość PD dla dłużników, którzy nie wykonali swoich zobowiązań, wynosi 100 %.

5. Przy ustalaniu PD instytucje kredytowe mogą uwzględnić nierzeczywiste zabezpieczenie kredytowe, zgodnie z przepisami art. 90-93.

6. Instytucje kredytowe korzystające z własnych oszacowań LGD mogą uwzględnić nierzeczywiste zabezpieczenie kredytowe, korygując wartości PD zgodnie z przepisami pkt 11.

7. W odniesieniu do ryzyka „rozmiękczenia” nabytych wierzytelności korporacyjnych wartość PD ustala się jako równą oszacowanej dla ryzyka „rozmiękczenia” wartości EL. Można zastosować oszacowaną wartość PD, jeżeli instytucja kredytowa ma pozwolenie na korzystanie z własnych oszacowań LGD dla ekspozycji korporacyjnych oraz może w wiarygodny sposób wyodrębnić wartości PD i LGD ze swoich oszacowań EL z tytułu ryzyka rozmiękczenia dla nabytych wierzytelności korporacyjnych.

1.2. Wartość LGD

8. Instytucje kredytowe korzystają z następujących wartości LGD:

a)      Ekspozycje uprzywilejowane bez uznanego zabezpieczenia: 45%.

b)      Ekspozycje podporządkowane bez uznanego zabezpieczenia: 75%.

c)      Przy ustalaniu LGD instytucje kredytowe mogą uwzględnić ochronę kredytową rzeczywistą i nierzeczywistą, zgodnie z przepisami art. 90-93.

d)      Obligacjom zabezpieczonym, określonym w załączniku VI część 1 pkt 65-67 można przypisać LGD równe 12,5%.

e)      Uprzywilejowane, nabyte wierzytelności korporacyjne, gdy instytucja kredytowa nie jest w stanie wykazać, że oszacowanie przez nią wartości PD spełniają minimalne wymogi określone w części 4: 45%.

f)       Podporządkowane, nabyte wierzytelności korporacyjne, gdy instytucja kredytowa nie jest w stanie wykazać, iż jej oszacowania wartości PD spełniają minimalne wymogi określone w części 4: 100 %.

g)      Ryzyko „rozmiękczenia” nabytych wierzytelności korporacyjnych: 75%

9. Niezależnie od przepisów pkt 8, dla ryzyka rozmiękczenia i ryzyka niewykonania zobowiązań można zastosować oszacowaną wartość LGD dla nabytych wierzytelności korporacyjnych, jeżeli instytucja kredytowa ma pozwolenie na korzystanie z własnych oszacowań LGD dla ekspozycji korporacyjnych oraz może w wiarygodny sposób wyodrębnić wartości PD i LGD ze swoich oszacowań EL dla nabytych wierzytelności korporacyjnych.

10. Niezależnie od przepisów pkt 8, jeżeli instytucja kredytowa ma pozwolenie na korzystanie z własnych oszacowań LGD dla ekspozycji wobec przedsiębiorstw, instytucji, rządów i banków centralnych, wówczas można uwzględnić nierzeczywistą ochronę kredytową, korygując szacunkowe wartości PD lub LGD zgodnie z wymogami minimalnymi określonymi w części 4 i na podstawie zgody właściwych władz. Instytucja kredytowa nie przypisuje ekspozycjom zabezpieczonym gwarancjami takich skorygowanych wartości PD lub LGD, które powodowałyby, że skorygowana w ten sposób waga ryzyka byłaby niższa niż waga ryzyka porównywalnej bezpośredniej ekspozycji wobec gwaranta.

1.3. Termin rozliczenia

11. Z zastrzeżeniem przepisów pkt 12, ekspozycjom z tytułu transakcji z przyrzeczeniem odkupu lub transakcji udzielania lub otrzymania pożyczki papierów wartościowych lub towarów instytucje kredytowe przypisują wartość terminu rozliczenia (M) wynoszącą 0,5 roku, a wszystkim innym ekspozycjom wartość M wynoszącą 2,5 roku. Właściwe władze mogą zobowiązać wszystkich instytucji kredytowych znajdujących się w obrębie ich działania używania wartości M dla każdej ekspozycji zgodnie z przepisami pkt 12.

12. Instytucje kredytowe, które mają pozwolenie na korzystanie z własnych współczynników LGD lub współczynników konwersji dla ekspozycji wobec przedsiębiorstw, instytucji, rządów i banków centralnych obliczają wartość M dla każdego z tych ekspozycji zgodnie z lit. a) – e) i z zastrzeżeniem przepisów pkt 13-15. W żadnym przypadku wartość M nie przekracza 5 lat.

a)      Dla instrumentu podlegającego harmonogramowi przepływu środków pieniężnych M oblicza się według wzoru:

M = MAX{1; MIN{ ; 5}}

gdzie CFt oznacza przepływy środków pieniężnych (kwota główna, odsetki i prowizje) należnych zgodnie z umową ze strony dłużnika w okresie t.

b)      Dla instrumentów pochodnych objętych ramową umową saldowania zobowiązań M jest równe średnioważonemu, rzeczywistemu terminowi rozliczenia ekspozycji, przy czym M wynosi co najmniej 1 rok. Do ważenia terminu rozliczenia używa się kwoty referencyjnej każdej ekspozycji.

c)      Dla ekspozycji z tytułu transakcji z przyrzeczeniem odkupu lub transakcji udzielania lub otrzymania pożyczki papierów wartościowych lub towarów, objętych ramową umową saldowania zobowiązań, M jest równe średnioważonemu, rzeczywistemu terminowi rozliczenia ekspozycji, przy czym M wynosi co najmniej 5 dni. Do ważenia terminu rozliczenia używa się kwoty referencyjnej każdej transakcji.

d)      Jeżeli instytucja kredytowa ma pozwolenie na korzystanie z własnych oszacowań PD dla nabytych wierzytelności korporacyjnych, wówczas w odniesieniu do kwot wykorzystanych M jest równe średnioważonemu terminowi rozliczenia wierzytelności nabytych, przy czym M wynosi co najmniej 1 rok. Tę samą wartość M stosuje się do kwot niewykorzystanych w ramach zatwierdzonej linii zakupu wierzytelności pod warunkiem, że instrument ten zawiera skuteczne zobowiązania umowne, mechanizmy uruchamiania przedterminowego wykupu lub inne mechanizmy chroniące nabywającą instytucję kredytową przed znacznym pogorszeniem jakości przyszłych wierzytelności, do nabycia których jest zobowiązana w okresie ważności instrumentu. Wobec tak skutecznej ochrony M dla kwot niewykorzystanych oblicza się jako sumę najdłuższego terminu rozliczenia potencjalnej wierzytelności w ramach umowy zakupu i rzeczywistego terminu rozliczenia instrumentu zakupu, przy czym M wynosi co najmniej 1 rok.

e)      W przypadku każdego innego instrumentu niż te wymienione w niniejszym punkcie lub jeżeli instytucja kredytowa nie może obliczyć wartości M zgodnie z lit. a), M jest równe maksymalnej liczbie lat pozostających dłużnikowi do pełnego wywiązania się ze zobowiązań umownych, przy czym M wynosi co najmniej 1 rok.

13. Niezależnie od przepisów pkt 12 a), b), d) i e) dla ekspozycji krótkoterminowych określonych przez właściwe władze, z rzeczywistym terminem rozliczenia krótszym niż 1 rok, niewchodzących w zakres bieżącego finansowania dłużnika przez instytucję kredytową - M wynosi co najmniej 1 dzień.

14. Właściwe władze mogą zezwolić na korzystanie z wartości M zgodnie z przepisami pkt 11 w przypadku ekspozycji wobec przedsiębiorstw mających siedzibę na obszarze Wspólnoty, których skonsolidowana wartość sprzedaży i skonsolidowana suma bilansowa wynosi mniej niż 500 mln EUR.

15. Niedopasowania terminów rozliczenia traktuje się zgodnie z przepisami art. 90-93.

2. Ekspozycje detaliczne 2.1. PD

16. Wartość PD dla ekspozycji wynosi co najmniej 0,03 %.

17. Wartość PD dla dłużników, którzy nie wykonali swoich zobowiązań, lub - z punktu widzenia zobowiązania - wartość PD dla ekspozycji, których dotyczy niewykonanie zobowiązania - wynosi 100 %.

18. Dla ryzyka „rozmiękczenia” nabytych wierzytelności współczynnik PD jest równy oszacowaniom EL dotyczącym takiego ryzyka. Oszacowanie PD można zastosować, jeżeli instytucja kredytowa może w wiarygodny sposób wyodrębnić wartości PD i LGD ze swoich oszacowań EL dla ryzyka „rozmiękczenia” nabytych wierzytelności.

19. Ochronę kredytową nierzeczywistą można uwzględnić, korygując wartości PD zgodnie z przepisami pkt 21.

2.2. LGD

20. Instytucje kredytowe dokonują własnych oszacowań wartości LGD zgodnie z wymogami minimalnymi określonymi w części 4 i na podstawie zgody właściwych władz. Współczynnik LGD dla ryzyka „rozmiękczenia” nabytych wierzytelności wynosi LGD 75 %. Oszacowanie PD można zastosować, jeżeli instytucja kredytowa może w wiarygodny sposób wyodrębnić wartości PD i LGD ze swoich oszacowań EL dla ryzyka „rozmiękczenia” nabytych wierzytelności.

21. Ochronę kredytową nierzeczywistą można uwzględnić jako wsparcie jednostkowe lub obejmujące całą pulę ekspozycji, korygując oszacowane PD lub LGD, zgodnie z wymogami minimalnymi określonymi w części 4 pkt 95-103 i na podstawie zgody właściwych władz. Instytucja kredytowa nie przypisuje ekspozycjom zabezpieczonym gwarancjami takich skorygowanych wartości PD lub LGD, które powodowałyby, że skorygowana w ten sposób waga ryzyka byłaby niższa niż waga ryzyka porównywalnej bezpośredniej ekspozycji wobec gwaranta.

3. Ekspozycje w papierach kapitałowych według metody opartej na PD/LGD 3.1. PD

22. Wartość PD określa się w oparciu o metody używane dla ekspozycji korporacyjnych.

Stosuje się następujące minimalne wartości PD:

a)      0,09 % dla ekspozycji w giełdowych papierach kapitałowych, gdzie inwestycja jest częścią długoterminowej relacji z klientem;

b)      0,09 % dla ekspozycji w papierach pozagiełdowych, gdzie dochody z lokat kapitałowych opierają się na regularnych i okresowych przepływach środków pieniężnych, niepochodzących z zysków kapitałowych.

c)      0,40 % dla ekspozycji w giełdowych papierach kapitałowych, włącznie z innymi pozycjami krótkimi, zgodnie z częścią 1 pkt 17;

d)      1,25 % dla wszystkich innych ekspozycji w papierach kapitałowych, włącznie z innymi pozycjami krótkimi, zgodnie z częścią 1 pkt 17.

3.2. LGD

23. Ekspozycjom w papierach kapitałowych niepublicznych w odpowiednio zdywersyfikowanych portfelach można przypisać współczynnik LGD 65 %.

24. Wszystkim innym ekspozycjom przypisuje się współczynnik LGD 90 %.

3.3. Termin rozliczenia

25. Wartość M przypisana wszystkim ekspozycjom wynosi 5 lat.

Część 3 – Wartość ekspozycji

1. Ekspozycje wobec przedsiębiorstw, instytucji, rządów i banków centralnych oraz ekspozycje detaliczne

1. O ile nie wskazano inaczej, wartość ekspozycji bilansowych mierzy się przed dokonaniem aktualizacji wartości. Powyższa zasada dotyczy również aktywów, których cena zakupu różni się od kwoty należnej. W przypadku nabytych aktywów różnicę pomiędzy kwotą należną i wartością netto wykazaną w bilansie instytucji kredytowej oznacza się jako dyskonto, jeżeli kwota należna jest większa, lub jako premię jeżeli jest ona mniejsza.

2. Jeżeli instytucje kredytowe korzystają z umów ramowych saldowania zobowiązań w odniesieniu do transakcji z przyrzeczeniem odkupu/transakcji udzielania lub otrzymania pożyczki papierów wartościowych, wówczas wartość ekspozycji oblicza się zgodnie z art. 90-93.

3. Przy kompensacji bilansowych kredytów i depozytów instytucje kredytowe do obliczania wartości ekspozycji stosują metody określone w art. 90-93.

4. Jeżeli chodzi o najem, wartość ekspozycji jest równa zdyskontowanemu strumieniowi płatności z tytułu najmu.

5. W przypadku jakiejkolwiek pozycji wymienionej w załączniku IV wartość ekspozycji określa się według jednej z dwóch metod wymienionych w załączniku III.

6. Wartość ekspozycji do celów obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem nabytych wierzytelności jest równa kwocie należności, pomniejszonej o wymogi kapitałowe z tytułu ryzyka „rozmiękczenia” przed ograniczeniem ryzyka kredytowego.

7. Niezależnie od przepisów pkt 5 kontrakty znajdujące się w obrocie na uznanej giełdzie oraz umowy wymiany walutowej (oprócz umów dotyczących złota), których pierwotny termin rozliczenia wynosi 14 lub mniej dni kalendarzowych, są wyłączone z zakresu stosowania metod określonych w załączniku III i otrzymują wartość ekspozycji równą zero.

8. Niezależnie od przepisów pkt 5, właściwe władze mogą wyłączyć z zakresu stosowania metod określonych w załączniku III kontrakty pozagiełdowe rozliczane przez izbę rozliczeniową i przypisać im wartość ekspozycji równą zero, o ile taka izba rozliczeniowa występuje jako prawowity kontrahent, a wszystkie strony zapewniają codzienne pełną ochronę ekspozycji przedstawianych izbom rozliczeniowym, obejmującą zarówno bieżące koszty odtworzenia kontraktu, jak i potencjalną przyszłą ekspozycję.

Ustanowione zabezpieczenie spełnia jedno z poniższych kryteriów:

a)      kwalifikuje się do wagi ryzyka 0 %

b)      ma formę depozytów gotówkowych ulokowanych w instytucji kredytowej udzielającej kredytu

c)      ma formę świadectw depozytowych lub podobnych instrumentów emitowanych przez instytucję kredytową i tamże zdeponowanych.

Właściwym władze stwierdzają, że wyeliminowano możliwość kumulacji pozycji obarczonych ryzykiem w danej izbie rozrachunkowej ponad poziom ustanowionego zabezpieczenia.

9. Wartość ekspozycji dla niewykorzystanych zobowiązań nabytych w ramach odnawialnej linii zakupu wierzytelności korporacyjnych oblicza się, mnożąc gwarantowaną, lecz niewykorzystaną kwotę przez 75 %.

10. Jeżeli ekspozycja przyjmuje formę papierów wartościowych odsprzedanych, zastawionych lub pożyczonych w ramach transakcji z przyrzeczeniem odkupu lub transakcji udzielania lub otrzymania pożyczki papierów wartościowych lub towarów, wówczas wartość ekspozycji stanowi wartość papierów wartościowych lub towarów określoną zgodnie z art. 74. W przypadku korzystania z kompleksowej metody ujmowania zabezpieczeń finansowych, określonej w załączniku VIII część 3, wartość ekspozycji wzrasta o kwotę korekty z tytułu zmienności odpowiadającą danym papierom wartościowym lub towarom.

11. Wartość ekspozycji w wymienionych poniżej przypadkach oblicza się mnożąc gwarantowaną, lecz niewykorzystaną kwotę przez współczynnik konwersji.

Instytucje kredytowe korzystają z następujących współczynników konwersji:

a)      Dla linii kredytowych, które są warunkowe, bezwarunkowo odwoływalne lub które w istocie rzeczy umożliwia instytucji kredytowej możliwość automatycznego przerwania w każdej chwili umowy bez uprzedzenia - stosuje się współczynnik konwersji 0 %. Warunkiem stosowania współczynnika konwersji 0 % przez instytucje kredytowe jest aktywnie monitorowanie kondycji finansowej dłużnika oraz stosowanie takich systemów kontroli wewnętrznej, które umożliwiają im natychmiastowe wykrycie pogorszenia się jakości kredytowej danego dłużnika. Niewykorzystane linie kredytowe można uznać za bezwarunkowo odwoływalne, jeżeli warunki umowy pozwalają instytucji kredytowej odwołać je w pełnym zakresie dopuszczalnym w ramach ustawodawstwa w zakresie ochrony praw konsumenta i kwestii z tym związanych.

b)      Do akredytyw krótkoterminowych z tytułu przesyłki towarów stosuje się współczynnik konwersji 20 % zarówno dla instytucji otwierającej, jak i potwierdzającej akredytywę.

c)      Do innych linii kredytowych, programów emisji weksli krótkoterminowych (NIF) oraz programów emisji weksli średnioterminowych (RUF) stosuje się współczynnik konwersji 75 %.

d)      Instytucje kredytowe, które spełniają minimalne kryteria dotyczące stosowania własnych oszacowań współczynników konwersji zgodnie z częścią 4, mogą stosować własne oszacowania współczynników konwersji do różnych produktów, pod warunkiem uzyskania zgody właściwych władz.

12. Jeżeli dana linia kredytowa stanowi przedłużenie innej linii kredytowej, wówczas stosuje się niższy z dwóch współczynników konwersji im odpowiadających.

13. Dla wszystkich pozycji pozabilansowych, innych niż wspomniane w pkt 1-11, wartość ekspozycji określa się zgodnie z załącznikiem II.

2. Ekspozycje w papierach kapitałowych

14. Wartość ekspozycji jest równa wartości przedstawionej w sprawozdaniu finansowym. Dopuszczalne mierniki ekspozycji w papierach kapitałowych są następujące:

a)      Dla lokat kapitałowych wycenionych według wartości godziwej - w których zmiany wartości są wykazywane w wyniku, a następnie w funduszach własnych - wartość ekspozycji jest równa wartości godziwej przedstawionej w bilansie.

b)      Dla lokat kapitałowych wycenionych według wartości godziwej - w których zmiany wartości nie wpływają na dochód, lecz na oddzielny składnik kapitału skorygowany o podatek - wartość ekspozycji jest równa wartości godziwej przedstawionej w bilansie.

c)      Dla lokat kapitałowych wycenionych według ceny nabycia lub wartości rynkowej (w zależności od tego, która z tych dwóch wartości jest niższa) wartość ekspozycji jest równa kosztom lub wartości rynkowej przedstawionym w bilansie.

3. Inne aktywa niezwiązane ze zobowiązaniem kredytowym

15. Wartość ekspozycji innych aktywów niezwiązanych ze zobowiązaniem kredytowym jest równa wartości przedstawionej w sprawozdaniach finansowych.

Część 4 – Wymogi minimalne dotyczące metody IRB

1. Systemy ratingowe

1. Na „system ratingowy” składają się wszystkie metody, procesy, kontrole, systemy gromadzenia danych i systemy informatyczne, które wykorzystuje się przy ocenie ryzyka kredytowego, zaliczaniu ekspozycji do poszczególnych klas jakości lub puli (rating) oraz kwantyfikacji niewykonanych zobowiązań i szacowanych strat dla określonych rodzajów ekspozycji.

2. Jeżeli instytucja kredytowa stosuje różne systemy ratingowe, zasady przyporządkowywania dłużnika lub transakcji do danego systemu ratingowego są udokumentowane i stosowane w sposób właściwie odzwierciedlający poziom ryzyka.

3. Kryteria i proces przypisywania podlegają okresowym przeglądom w celu określenia, czy są one wciąż adekwatne do bieżącego portfela i warunków zewnętrznych.

1.1. Struktura systemów ratingowych

4. Jeżeli instytucja kredytowa stosuje bezpośrednie oszacowania parametrów ryzyka, wyniki takich oszacowań można traktować jako stopnie w ciągłej skali ratingowej.

1.1.1. Ekspozycje wobec przedsiębiorstw, instytucji, rządów i banków centralnych

5. System ratingowy uwzględnia cechy charakterystyczne ryzyka dłużnika i ryzyka transakcji.

6. System ratingowy zawiera skalę ratingową dłużnika, która odzwierciedla wyłącznie kwantyfikację ryzyka niewykonania zobowiązań przez dłużnika. Skala ratingowa dłużników składa się z co najmniej 7 klas dłużników wykonujących zobowiązania i jednej klasy dłużników, którzy nie wykonują zobowiązań.

7. „Klasa jakości dłużników” oznacza kategorię ryzyka w ramach skali ratingowej dłużników wschodzącej w skład systemu ratingowego, do której zaliczani są dłużnicy według określonych i wyraźnych kryteriów ratingowych, na podstawie których podaje się oszacowania PD. Instytucja kredytowa dokumentuje związek pomiędzy klasami jakości dłużników pod względem poziomu ryzyka niewykonania zobowiązań, jaki oznacza każda klasa, oraz kryteriów używanych do wyróżnienia tego poziomu ryzyka.

8. Instytucja kredytowa, której portfele są skoncentrowane w określonym segmencie rynku i w obrębie określonego ryzyka niewykonania zobowiązań, stosuje wystarczającą liczbę klas jakości dłużników, aby uniknąć nadmiernej koncentracji dłużników w jednej klasie. Istotne koncentracje w ramach jednej klasy są poparte przekonującymi empirycznymi dowodami na to, że dana klasa jakości dłużników obejmuje stosunkowo wąski przedział wartości PD oraz że ryzyko niewykonania zobowiązań, jakie stanowią wszyscy dłużnicy w tej klasie, mieści się w tym przedziale.

9. Warunkiem uznania przez właściwe władze stosowania własnych oszacowań LGD do obliczania wymogu kapitałowego jest uwzględnienie w systemie ratingowym wyraźnej skali ratingowej instrumentów, która odzwierciedla wyłącznie charakterystykę transakcji dotyczących wartości LGD.

10. Warunkiem uznania przez właściwe władze stosowania własnych oszacowań współczynnika konwersji do obliczania wymogu kapitałowego jest uwzględnienie w systemie ratingowym wyraźnej skali ratingowej instrumentów, która odzwierciedla wyłącznie charakterystykę transakcji związanych ze współczynnikiem konwersji.

11. „Klasa jakości instrumentów” oznacza kategorię ryzyka w ramach skali instrumentów wchodzącej w skład systemu ratingowego, do której zaliczane są ekspozycje według określonych i wyraźnych kryteriów ratingowych, na podstawie których podaje się własne oszacowania wartości LGD lub współczynników konwersji. Definicja klasy obejmuje zarówno zasady zaliczania ekspozycji do danej klasy, jak i kryteria różnicowania poziomów ryzyka poszczególnych klas.

12. Istotne koncentracje w ramach jednej klasy instrumentów są poparte przekonującymi empirycznymi dowodami na to, że dana klasa obejmuje stosunkowo wąski przedział wartości LGD lub współczynnika konwersji, oraz że ryzyko, jakie stanowią wszystkie ekspozycje w tej klasie mieści się w tym przedziale.

13. Instytucje kredytowe stosujące metody określone w części 1 pkt 5 do przypisywania wag ryzyka ekspozycjom związanym z finansowaniem projektów inwestycyjnych są zwolnione z wymogi posiadania skali ratingowej dłużników, która odzwierciedlałaby kwantyfikację niewykonania zobowiązań przez dłużnika odnoszącą się wyłącznie do tych ekspozycji. Niezależnie od przepisów pkt 6, wspomniane instytucje stosują do tych ekspozycji co najmniej 4 klasy dłużników wykonujących zobowiązania i co najmniej jedną klasę dłużników, którzy nie wykonują zobowiązań.

1.1.2. Ekspozycje detaliczne

14. Systemy ratingowe uwzględniają zarówno ryzyko dłużnika jak i ryzyko transakcji, oraz obejmują wszystkie istotne cechy charakterystyczne ryzyka dłużnika i ryzyka transakcji.

15. Poziom dywersyfikacji ryzyka jest na tyle duży, że liczba ekspozycji w danej klasie lub pakiecie wystarcza do miarodajnej kwantyfikacji i zatwierdzenia charakterystyki strat na poziomie klasy lub puli. Rozdziału ekspozycji i dłużników na poszczególne klasy lub pule dokonuje się tak, by uniknąć nadmiernej koncentracji.

16. Instytucje kredytowe wykazują, że proces przypisywania ekspozycji do klas lub puli zapewnia znacząca dywersyfikacja ryzyka, umożliwia grupowanie odpowiednio jednorodnych ekspozycji oraz pozwala na dokładną i spójną ocenę charakterystyki strat na poziomie klasy lub puli. Jeżeli chodzi o nabyte wierzytelności, przy grupowaniu ekspozycji uwzględnia się praktyki stosowane przez sprzedawcę w zakresie analizy ryzyka oraz dywersyfikację klientów.

17. Instytucje kredytowe biorą pod uwagę następujące czynniki ryzyka podczas zaliczania ekspozycji do odpowiednich klas lub puli:

Charakterystyka ryzyka dłużnika

a)      Charakterystyka ryzyka transakcji, włącznie z rodzajami produktów i/lub zabezpieczeń. Instytucje kredytowe wyraźnie uwzględnią te przypadki, w których kilka ekspozycji korzysta z tego samego zabezpieczenia.

b)      Zaległości kredytowe, chyba że instytucja kredytowa wykaże właściwym władzom, że zaległości takie nie są istotnym czynnikiem ryzyka.

c)      Zaliczanie do klas jakości lub puli

18. Instytucja kredytowa stosuje konkretne definicje, procedury i kryteria służące zaliczaniu ekspozycji do odpowiednich klas lub puli w ramach systemu ratingowego.

a)      Definicje i kryteria klasy lub puli są wystarczająco szczegółowe, aby umożliwić osobom odpowiedzialnym za przyznawanie ocen ratingowych konsekwentne zaliczanie dłużników lub instrumentów stanowiących podobne ryzyko do tej samej klasy lub puli. Konsekwencję tę stosuje się bez względu na rodzaj działalności, oddział i lokalizację.

b)      Dokumentacja procesu ocen ratingowych umożliwia stronom trzecim zrozumienie zasad przypisywania ekspozycji do danych klas lub puli, odtworzenie procesu przypisywania i dokonanie oceny jego zasadności.

c)      Kryteria te są również zgodne z wewnętrznymi standardami kredytowania obowiązującymi w instytucji kredytowej oraz z metodami postępowania wobec dłużników i instrumentów w trudnej sytuacji.

19. Zaliczając dłużników do klas lub puli, instytucja kredytowa uwzględnia wszystkie istotne informacje. Informacje takie są aktualne i umożliwiają instytucji kredytowej dokonanie prognozy dochodów z tytułu danej ekspozycji. Im mniej informacji znajduje się w posiadaniu instytucji kredytowej, tym ostrożniej przypisuje ona ekspozycje do poszczególnych klas lub puli dłużników i instrumentów. Jeżeli instytucja kredytowa stosuje zewnętrzną ocenę ratingową jako główny czynnik decydujący o przyznaniu wewnętrznej oceny ratingowej, wówczas uwzględnia ona również inne istotne informacje.

1.2. Klasyfikacja ekspozycji 1.2.1. Ekspozycje wobec przedsiębiorstw, instytucji, rządów i banków centralnych

20. Częścią procesu zatwierdzania kredytu jest zaliczenie dłużnika odpowiedniej klasy.

21. W przypadku tych instytucji kredytowych, które mają pozwolenie na stosowanie własnych oszacowań LGD lub współczynników konwersji każde ekspozycja jest również zaliczone do odpowiedniej klasy instrumentów jako część procesu zatwierdzania kredytu.

22. Instytucje kredytowe korzystające podczas przypisywania wag ryzyka ekspozycjom związanym z finansowaniem projektów inwestycyjnych z metod określonych w części 1 pkt 5 zaliczają każde takie ekspozycja do odpowiedniej klasy zgodnie z pkt 13.

23. Każdej osobie prawnej, wobec której instytucja kredytowa posiada ekspozycje, przyznaje się oddzielny rating. Instytucja kredytowa wykazuje właściwym władzom, że stosuje odpowiednie zasady traktowania dłużników indywidualnych oraz grup dłużników powiązanych.

24. Oddzielne ekspozycje wobec jednego dłużnika są zaliczane do tej samej klasy jakości dłużników, bez względu na ewentualne różnice pomiędzy poszczególnymi transakcjami. Oddzielne ekspozycje wobec jednego dłużnika można zaliczyć do różnych klas jakości dłużnika w przypadku:

a)      ryzyka transferowego zależnie od tego, czy ekspozycje są nominowane w walucie krajowej czy obcej.

b)      jeżeli poprzez korektę sposobu przypisywania do klasy dłużników można uwzględnić fakt objęcia ekspozycji gwarancjami.

1.2.2. Ekspozycje detaliczne

25. Częścią procesu zatwierdzania kredytu jest zaliczenie każdej ekspozycji do odpowiedniej klasy lub puli.

1.2.3. Arbitralne decyzje o zmianie klasy jakości

26. Do celów klasyfikacji ratingowej instytucja kredytowa określa przypadki, w których przyjęte parametry wejściowe i wyniki procesu przyznawania ratingu mogą być zmienione w wyniku własnego osądu, a także osoby odpowiedzialne za zatwierdzenie takich zmian. Instytucje kredytowe dokumentują wspomniane zmiany i osoby odpowiedzialne. Instytucje kredytowe analizują dochody z tytułu ekspozycji, których rating został zmieniony oraz prowadzą wykaz wszystkich osób odpowiedzialnych za podejmowanie decyzji w tym zakresie .

1.3. Integralność procesu klasyfikacji 1.3.1. Ekspozycje wobec przedsiębiorstw, instytucji, rządów i banków centralnych

27. Przyznawanie ratingów oraz okresowe ich przeglądy są prowadzone lub zatwierdzane przez stronę niezależną, która nie odnosi bezpośrednich korzyści z decyzji dotyczących udzielenia kredytu.

28. Instytucje kredytowe aktualizują oceny ratingowe co najmniej raz w roku. W przypadku dłużników wysokiego ryzyka i ekspozycji trudnych przeglądy są częstsze. Z chwilą pojawienia się nowych, istotnych informacji na temat dłużnika lub ekspozycji instytucje kredytowe przeprowadzają ponowną ocenę ratingową.

29. Instytucja kredytowa stosuje skuteczny system pozyskiwania i aktualizacji informacji dotyczących charakterystyki dłużnika, które wpływają na wartości PD, oraz charakterystyki transakcji, które wpływają na wartości LGD i współczynniki konwersji.

1.3.2. Ekspozycje detaliczne

30. Instytucja kredytowa co najmniej raz w roku aktualizuje klasyfikacje ratingową dłużników i instrumentów lub dokonuje przeglądu charakterystyki strat i zaległości kredytowych w każdej zidentyfikowanej grupie ryzyka, w zależności, które z tych działań ma w danym przypadku zastosowanie. Instytucja kredytowa co najmniej raz w roku na podstawie reprezentatywnej próbki dokonuje również przeglądu statusu poszczególnych ekspozycji z każdej puli, aby potwierdzić prawidłowość ich przypisania.

1.4. Stosowanie modeli

31. Jeżeli instytucja kredytowa dokonuje klasyfikacji ekspozycji na podstawie modeli statystycznych i innych metod automatycznych, wówczas:

a)      Instytucja kredytowa wykazuje właściwym władzom, że stosowany model posiada znaczną moc statystyczną, a wymogi kapitałowe nie ulegają zniekształceniu na skutek jego zastosowania. Zmienne wejściowe stanowią odpowiednią i skuteczną podstawę prognoz. Stosowany model nie jest obarczony istotnym błędem.

b)      Instytucja kredytowa stosuje procedury służące weryfikacji parametrów wejściowych modelu obejmujące ocenę dokładności, kompletności i poprawności danych.

c)      Instytucja kredytowa wykazuje, że dane wykorzystane do budowy modelu są reprezentatywne dla ogółu dłużników lub ekspozycji instytucji kredytowej.

d)      Instytucja kredytowa regularnie aktualizuje stosowany przez siebie model, co obejmuje monitorowanie sprawności i stabilności modelu, przegląd jego specyfikacji oraz badanie jego skuteczności na podstawie osiąganych wyników.

e)      Instytucja kredytowa uzupełnia automatyczny model statystyczny o element osądu i nadzoru ludzkiego w celu dokonania przeglądu ratingów wygenerowanych przez modele oraz aby zagwarantować prawidłowe stosowanie tych modeli. Procedury przeglądu mają na celu znalezienie i ograniczenie błędów wynikających z niedoskonałości modeli. Osoby dokonujące przeglądu biorą pod uwagę wszystkie istotne informacje nieuwzględnione przez model. Instytucja kredytowa dokumentuje, w jaki sposób połączyć osąd własny z wynikami stosowania modeli automatycznych.

1.5. Dokumentacja systemu ratingowego

32. Instytucja kredytowa dokumentuje projekt i szczegóły operacyjne stosowanego systemu ratingowego. Dokumentacja zawiera dowody potwierdzające spełnienie wymogów minimalnych, określonych przepisami niniejszej części, oraz uwzględnia takie elementy, jak: dywersyfikacja portfela, kryteria ratingowe, odpowiedzialność stron dokonujących oceny ratingowej dłużników i ekspozycji, częstotliwość przeglądów ocen oraz nadzór kierowniczy procesu klasyfikacji ratingowej.

33. Instytucja kredytowa dokumentuje uzasadnienie wyboru danych kryteriów ratingowych oraz analizę stanowiącą podstawę takiego wyboru. Instytucja kredytowa dokumentuje wszystkie istotne zmiany w procesie oceny ryzyka, tak by umożliwić właściwym władzom rozpoznanie zmian, jakie zaszły w procesie oceny ryzyka od ostatniego przeglądu. W ramach dokumentacji przedstawia się również organizację klasyfikacji ratingowej, obejmującą sam proces przyznawania ratingów oraz strukturę kontroli wewnętrznej.

34. Instytucje kredytowe dokumentują stosowane przez siebie definicje niewykonania zobowiązania i straty oraz wykazują spójność z definicjami określonymi w niniejszej dyrektywie.

35. W przypadku stosowania w procesie oceny ratingowej modeli statystycznych instytucja kredytowa dokumentuje wykorzystywane w tym celu metody. Dokumentacja ta:

a)      zawiera szczegółowy opis teorii, założeń i/lub podstaw matematycznych i empirycznych, na których opiera się przypisywanie oszacowań do klas, dłużników indywidualnych, ekspozycji lub puli, oraz źródło (źródła) danych wykorzystanych do szacowania modelu;

b)      tworzy rygorystyczny proces statystyczny (obejmujący testy funkcjonowania poza terminem i poza próbą) do celów aktualizacji modelu oraz

c)      wskazuje wszelkie okoliczności, w których model nie działa skutecznie

36. Stosowanie modelu uzyskanego od strony trzeciej, która zastrzega sobie do niego prawo własności, nie zwalnia z obowiązku prowadzenia dokumentacji ani żadnego innego wymogu dotyczącego systemów ratingowych. Do instytucji kredytowej należy obowiązek wykazania właściwym władzom faktu spełnienia wszelkich wymagań w tym względzie.

1.6. Zarządzanie danymi

37. Instytucje kredytowe gromadzą i przechowują dane dotyczące wewnętrznych ocen ratingowych zgodnie z art. 145-149.

1.6.1. Ekspozycje wobec przedsiębiorstw, instytucji, rządów i banków centralnych

38. Instytucje kredytowe gromadzą i przechowują:

a)      Kompletne historie ocen ratingowych dłużników i uznanych gwarantów,

b)      Daty przyznania ocen ratingowych,

c)      Kluczowe dane i metody wykorzystywane przy ustalaniu ratingu,

d)      Dane dotyczące osób odpowiedzialnych za klasyfikację ratingową,

e)      Dane wskazujące dłużników i ekspozycje cechujące się niewykonaniem zobowiązania,

f)       Daty i okoliczności niewykonania zobowiązań,

g)      Dane dotyczące wartości PD i odnotowanych współczynników niewykonania zobowiązań związane z klasami ratingowymi i migracją ratingową.

h)      Instytucje kredytowe niestosujące własnych oszacowań wartości LGD i/lub współczynników konwersji gromadzą i przechowują dane dotyczące porównania odnotowanych wartości LGD do wartości określonych w części 2 pkt 8 oraz porównania odnotowanych współczynników konwersji do wartości określonych w części 3 pkt 11.

39. Instytucje kredytowe stosujące własne oszacowania wartości LGD i/lub współczynników konwersji gromadzą i przechowują:

a)      Kompletne historie danych dotyczących ocen ratingowych instrumentów oraz oszacowań LGD i współczynników konwersji związanych z poszczególnymi skalami ocen ratingowych,

b)      Daty przyznania ocen ratingowych i sporządzenia oszacowań,

c)      Kluczowe dane i metody wykorzystywane przy tworzeniu ocen ratingowych instrumentów oraz oszacowań LGD i współczynników konwersji,

d)      Dane dotyczące osób odpowiedzialnych za przypisywanie ocen ratingowych instrumentom oraz osób odpowiedzialnych za oszacowania LGD i współczynników konwersji,

e)      Dane dotyczące szacunkowych i odnotowanych wartości LGD i współczynników konwersji związanych z poszczególnymi ekspozycjami, które cechuje niewykonanie zobowiązania.

f)       Dane dotyczące wartości LGD ekspozycji przed i po ocenie skutków gwarancji lub kredytowego instrumentu pochodnego w przypadku tych instytucji kredytowych, które uwzględniają skutki ograniczenia ryzyka kredytowego przez gwarancje lub kredytowe instrumenty pochodne przy szacowaniu LGD.

g)      Dane dotyczące składników strat dla każdej ekspozycji, którą cechuje niewykonanie zobowiązania.

1.6.2. Ekspozycje detaliczne

40. Instytucje kredytowe gromadzą i przechowują:

a)      Dane wykorzystywane w procesie przyporządkowywania ekspozycji do poszczególnych klas i puli,

b)      Dane dotyczące szacunkowych wartości PD, LGD i współczynników konwersji związanych z poszczególnymi klasami lub pulami ekspozycji,

c)      Dane wskazujące dłużników i ekspozycje, cechujące się niewykonaniem zobowiązania

d)      W przypadku niewykonania zobowiązania dane dotyczące klas lub puli, do których dane ekspozycja było przypisane w roku poprzedzającym niewykonanie zobowiązania oraz dotyczące odnotowanych wyników LGD i współczynnika konwersji.

e)      Dane dotyczące prawdopodobieństwa straty i dochodu operacyjnego dla uprawnionych, odnawialnych ekspozycji detalicznych.

1.7. Testy warunków skrajnych stosowane w ocenie adekwatności kapitałowej

41. Przy ocenie adekwatności kapitałowej instytucja kredytowa stosuje solidne procedury testów warunków skrajnych. Testy pozwalają rozpoznać zdarzenia lub zmiany warunków ekonomicznych, które mogą nastąpić w przyszłości, wywierając niekorzystny wpływ na ryzyko kredytowe instytucji kredytowej oraz na ocenę odporności instytucji kredytowej na takie zmiany.

42. Instytucja kredytowa przeprowadza regularne testy ryzyka kredytowego w celu oceny wpływu określonych warunków na jej ogólne wymogi kapitałowe ze względu na ryzyk kredytowe. Wyboru testu dokonuje instytucja kredytowa pod kontrolą organu nadzorczego. Stosowany test jest miarodajny i stosunkowo zachowawczy, uwzględniający co najmniej skutki przewidziane w scenariuszu lekkiej recesji. Instytucja kredytowa ocenia w swoich ratingach migrację w ramach symulacji warunków skrajnych. Większość ekspozycji instytucji kredytowej ulokowana jest w portfelach objętych testami warunków skrajnych .

2. Kwantyfikacja ryzyka

43. Przy określaniu parametrów ryzyka związanego z poszczególnymi klasami lub pulami ratingowymi instytucja kredytowa stosuje następujące wymogi:

2.1. Definicja niewykonania zobowiązania

44. Przyjmuje się, że „niewykonanie zobowiązania” ma miejsce w odniesieniu do danego dłużnika, jeżeli zaszło co najmniej jedno z dwóch następujących zdarzeń:

a)      Instytucja kredytowa uznaje, że dłużnik prawdopodobnie nie wywiąże się w pełni ze swoich zobowiązań kredytowych wobec instytucji kredytowej, przedsiębiorstwa dominującego lub któregokolwiek z podmiotów zależnych bez konieczności podejmowania przez instytucję kredytową działań, takich jak realizacja zabezpieczenia (jeżeli takowe istnieje).

b)      Należność dłużnika dotycząca istotnych zobowiązań kredytowych wobec instytucji kredytowej, przedsiębiorstwa dominującego lub któregokolwiek z podmiotów zależnych jest przeterminowana o ponad 90 dni.

Należność uważa się za przeterminowaną z chwilą przekroczenia wyznaczonego limitu, gdy wartość niespłaconych wierzytelności osiągnie poziom wyższy niż wyznaczony limit lub gdy nastąpi wykorzystanie kwoty kredytu bez zezwolenia.

Wyznaczony limit oznacza limit, o którym powiadomiono dłużnika.

W przypadku ekspozycji detalicznych oraz ekspozycji wobec pozarządowych podmiotów sektora publicznego właściwe władze ustalają liczbę dni przeterminowania zgodnie z pkt 48.

W przypadku ekspozycji korporacyjnych właściwe władze mogą ustalić liczbę dni przeterminowania zgodnie z art. 154 pkt 4.

W przypadku ekspozycji detalicznych instytucje kredytowe mogą stosować powyższą definicję na poziomie instrumentu.

45. Następujące elementy wskazują na prawdopodobieństwo niewypłacalności:

a)      Instytucja kredytowa zrzeka się odsetek z tytułu zobowiązania kredytowego.

b)      Instytucja kredytowa dokonuje aktualizacji wartości na skutek wyraźnego pogorszenia jakości kredytowej po przyjęciu ekspozycji przez instytucję kredytową.

c)      Instytucja kredytowa zbywa zobowiązania kredytowe z znaczną stratą ekonomiczną.

d)      Instytucja kredytowa zezwala na awaryjną restrukturyzację zobowiązań kredytowych jeżeli może to skutkować zmniejszeniem zobowiązań finansowych poprzez umorzenie istotnej części zobowiązania lub odroczenie spłaty kwoty głównej, odsetek lub (jeżeli dotyczy) prowizji. Obejmuje to także w przypadku ekspozycji w papierach kapitałowych awaryjną restrukturyzację samego udziału kapitałowego zgodnie z metodą opartą na PD/LGD .

e)      Instytucja kredytowa złożyła wniosek o postawienie dłużnika w stan upadłości lub podobny wniosek w odniesieniu do zobowiązań kredytowych dłużnika wobec instytucji kredytowej, przedsiębiorstwa dominującego lub któregokolwiek z podmiotów zależnych.

f)       Dłużnik został postawiony w stan upadłości lub uzyskał podobną ochronę, co powoduje uniknięcie lub opóźnienie spłaty zobowiązań kredytowych wobec instytucji kredytowej, przedsiębiorstwa dominującego lub któregokolwiek z podmiotów zależnych.

46. Instytucje kredytowe stosujące dane zewnętrzne nieodpowiadające definicji niewykonania zobowiązania wykazują właściwym władzom, że dokonano odpowiednich korekt w celu osiągnięcia jak największej zbieżności ze wspomnianą definicją.

47. Jeżeli instytucja kredytowa uzna, że do danej ekspozycji przestała mieć zastosowanie definicja niewykonania zobowiązania, wówczas odpowiadający mu dłużnik lub instrument mogą zostać sklasyfikowane jakby nie dotyczyło ich zdarzenie niewykonania zobowiązania. Wystąpienie w przyszłości okoliczności określonych taką definicją , oznaczałoby kolejny przypadek niewykonania zobowiązania.

48. Dla ekspozycji detalicznych oraz wobec pozarządowych podmiotów sektora publicznego właściwe władze każdego Państwa Członkowskiego ustalają dokładną liczbę dni przeterminowania, która obowiązuje wszystkie instytucje kredytowe w danym państwie zgodnie z definicją niewykonania zobowiązania określoną w pkt 44 dla ekspozycji wobec tego rodzaju kontrahentów z siedzibą w danych Państwie Członkowskim. Wspomniana liczba dni waha się pomiędzy 90 a 180 w zależności od linii produktu. W przypadku ekspozycji wobec wymienionych wyżej kontrahentów z siedzibą w innych Państwach Członkowskich właściwe władze ustalają liczbę dni przeterminowania nie większą, niż liczba ustalona przez właściwe władze we własnym Państwie Członkowskim.

2.2. Wymogi ogólne dotyczące oszacowań

49. Oszacowania własne instytucji kredytowych dotyczące parametrów ryzyka PD, LGD, współczynnika konwersji i EL wykorzystują wszystkie przydatne do tego dane, informacje i metody. Oszacowań dokonuje się na podstawie zarówno doświadczeń z przeszłości, jak i dowodów empirycznych, nie zaś wyłącznie w oparciu o osąd własny. Oszacowania te są wiarygodne i intuicyjne oraz oparte na istotnych czynnikach odpowiednich parametrów ryzyka. Im mniej danych posiada instytucja kredytowa tym ostrożniejsze są jej oszacowania.

50. Instytucja kredytowa jest w stanie przedstawić zestawienie poniesionych strat według częstotliwości niewykonania zobowiązań, LGD, współczynnika konwersji lub straty w przypadku stosowania oszacowań EL w rozbiciu na główne czynniki poszczególnych parametrów ryzyka. Instytucja kredytowa dowodzi, że jej oszacowania oparte są na od dawna zbieranych doświadczeniach.

51. Uwzględnia się wszelkie zmiany dotyczące udzielania kredytów lub prowadzenia postępowania windykacyjnego w okresie obserwacji, określonym w pkt 66, 71, 81, 85, 92 i 94. W swych oszacowaniach instytucja kredytowa na bieżąco uwzględnia nowości techniczne oraz nowe dane i inne informacje. Instytucja kredytowa dokonuje przeglądu swoich oszacowań wraz z pojawieniem się nowych informacji, nie rzadziej jednak niż raz do roku.

52. Ogół ekspozycji objętych danymi stanowiącymi podstawę oszacowań, standardy kredytowania stosowane podczas gromadzenia danych i inne istotne czynniki są porównywalne do ekspozycji i norm danej instytucji kredytowej. Instytucja kredytowa wykazuje właściwym władzom, że warunki ekonomiczne lub rynkowe, na których opierają się jej dane odpowiadają warunkom obecnym lub warunkom w przewidywalnej przyszłości. Liczba ekspozycji w próbce oraz okres próby podczas kwantyfikacji są dobrane tak, by gwarantować dokładności i pewności oszacowań instytucji kredytowej.

53. W przypadku nabytych wierzytelności w oszacowaniach uwzględnia się wszystkie istotne informacje dostępne nabywającej instytucji kredytowej odnośnie do jakości wierzytelności bazowych, łącznie z danymi dotyczącymi podobnych pakietów wierzytelności pochodzących od sprzedającego, nabywającej instytucji kredytowej lub ze źródła zewnętrznego. Nabywająca instytucja kredytowa weryfikuje wszystkie dane uzyskane od sprzedającego.

54. Instytucja kredytowa dodaje do swoich oszacowań margines zachowawczości związany z przewidywanym zakresem błędów oszacowań. Jeżeli stosowane metody i dane są mniej zadowalające, a przewidywany zakres błędów większy, wówczas margines zachowawczości również rośnie.

55. Jeżeli szacunkowe współczynniki konwersji stosowane przez instytucje kredytowe do obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem są różne od tych, które wykorzystuje do celów wewnętrznych, fakt ten jest dokumentowany i uzasadniany właściwym władzom.

56. Jeżeli instytucje kredytowe potrafią wykazać właściwym władzom, że dane zebrane przed wejściem niniejszej dyrektywy w życie zostały odpowiednich skorygowane w celu osiągnięcia jak największej zbieżności z definicjami niewykonania zobowiązań i straty, wówczas władze takie mogą zezwolić instytucjom kredytowym na pewną elastyczność w stosowaniu norm wymaganych dla danych.

57. Jeżeli instytucja kredytowa wykorzystuje dane zbiorcze obejmujące szereg instytucji kredytowych, wykazuje ona, że:

a)      Systemy i kryteria ratingowe innych instytucji są podobne do jej własnych;

b)      Rozpatrywany zbiór jest reprezentatywny dla portfela, którego dotyczą dane zbiorcze;

c)      Dane zbiorcze są konsekwentnie stosowane przez instytucję kredytową w jej stałych oszacowaniach.

58. Jeżeli instytucja kredytowa wykorzystuje dane zebrane ze zbioru instytucji kredytowych, odpowiada ona za integralność swoich systemów ratingowych. Instytucja kredytowa wykazuje właściwym władzom, że posiada wystarczającą znajomość stosowanych wewnętrznie systemów ratingowych oraz że skutecznie monitoruje i kontroluje proces przyznawania ocen ratingowych.

2.2.1. Wymogi dotyczące szacowania wartości PD

Ekspozycje wobec przedsiębiorstw, instytucji, rządów i banków centralnych

59. Instytucje kredytowe dokonują oszacowań wartości PD według klasy jakości dłużników na podstawie średnich długoterminowych dla jednorocznych współczynników niewykonania zobowiązań.

60. Jeżeli chodzi o nabyte wierzytelności korporacyjne, instytucje kredytowe mogą dokonywać oszacowań wartości EL według klasy jakości dłużników na podstawie średnich długoterminowych dla jednorocznych odnotowanych współczynników niewykonania zobowiązań.

61. Jeżeli instytucja kredytowa oblicza oszacowania średniej długoterminowej wartości PD i LGD dla nabytych wierzytelności korporacyjnych, wykorzystując oszacowania wartości EL oraz odpowiednie oszacowania PD i LGD, wówczas proces szacowania całkowitych strat spełnia ogólne normy szacowania wartości PD i LGD określone w niniejszej części, a wynik jest zgodny z pojęciem LGD określonym w pkt 73.

62. Instytucje kredytowe stosują techniki szacowania PD jedynie w połączeniu z dokładna analizą. Instytucje kredytowe uznają duże znaczenie osądów własnych podczas łączenia wyników stosowania różnych technik i dokonywania korekt ze względu na ograniczenia technik i informacji.

63. Jeżeli instytucja kredytowa wykorzystuje dane dotyczące wewnętrznych zdarzeń niewykonania zobowiązań do szacowania wartości PD, wykazuje ona w swoich analizach, że w oszacowaniach tych uwzględniają normy gwarantowania emisji oraz wszelkie różnice między systemem ratingowym, który posłużył do wygenerowania danych a obecnym systemem ratingowym. Jeśli normy gwarantowania emisji lub systemy ratingowe uległy zmianie, instytucja kredytowa zwiększa margines zachowawczości w swoich oszacowaniach PD.

64. Jeżeli instytucja kredytowa przyporządkowuje swoje wewnętrzne klasy jakości do skali stosowanej przez ECAI lub podobne organizacje, a następnie przypisuje współczynnik niewykonania zobowiązań odpowiadający klasie dłużników organizacji zewnętrznej stosowanej przez siebie klasie, przyporządkowanie takie opiera się na porównaniu wewnętrznych kryteriów ratingowych do kryteriów stosowanych przez organizacją zewnętrzną oraz na porównaniu wewnętrznych i zewnętrznych ratingów wspólnych dłużników. Należy unikać błędów i niespójności w procesie przyporządkowywania lub w danych bazowych. Kryteria organizacji zewnętrznej, na których opierają się dane wykorzystywane do kwantyfikacji są zorientowane jedynie na ryzyko niewykonania zobowiązań i nie uwzględniają charakterystyki transakcji. Analiza instytucji kredytowej zawiera porównanie stosowanych definicji niewykonania zobowiązań zgodnie z wymogami określonymi w pkt 44-48. Instytucje kredytowe dokumentują podstawy przyporządkowania.

65. Jeżeli instytucja kredytowa stosuje statystyczne modele prognozowania prawdopodobieństwa niewykonania zobowiązania, może ona otrzymać zezwolenie na dokonywanie oszacowań wartości PD jako prostej średniej arytmetycznej oszacowań prawdopodobieństwa niewykonania zobowiązania dla dłużników indywidualnych w danej klasie. Zastosowanie modeli prawdopodobieństwa niewykonania zobowiązania do tego celu jest zgodne z normami określonymi w pkt 31.

66. Bez względu na to, czy dla oszacowań wartości PD instytucja kredytowa stosuje źródła danych zewnętrznych, wewnętrznych czy zbiorczych, czy też kombinację powyższych, długość bazowego okresu obserwacji wynosi co najmniej pięć lat dla co najmniej jednego źródła. Jeżeli dla któregoś ze źródeł możliwy jest dłuższy okres obserwacji historycznej, a dane są istotne, wówczas stosuje się ten właśnie dłuższy okres. Przepisy niniejszego punktu mają zastosowanie również do metody opartej na PD/LGD dla udziałów kapitałowych.

Ekspozycje detaliczne

67. Instytucje kredytowe dokonują oszacowań wartości PD według klasy jakości dłużników lub według puli na podstawie średnich długoterminowych dla jednorocznych współczynników niewykonania zobowiązania.

68. Niezależnie od przepisów pkt 67, oszacowania wartości PD można również obliczyć na podstawie poniesionych strat i odpowiadających im oszacowań wartości LGD.

69. Dane wewnętrzne dotyczące zaliczania ekspozycji do poszczególnych klas lub puli są dla instytucji kredytowej głównym źródłem informacji podczas oceny charakterystyki strat. Instytucje kredytowe mogą stosować dane zewnętrzne (w tym dane zbiorcze) lub modele statystyczne do kwantyfikacji pod warunkiem, że wykażą istotny związek pomiędzy:

a)      procesem zaliczania ekspozycji do klas lub puli stosowanym w instytucji kredytowej i procesem stosowanym przez zewnętrzne źródło danych

b)      wewnętrznym profilem ryzyka instytucji kredytowej i strukturą danych zewnętrznych.

W przypadku nabytych wierzytelności detalicznych instytucje kredytowe mogą stosować zewnętrzne i wewnętrzne dane źródłowe. Instytucje kredytowe wykorzystują wszystkie istotne źródła danych jako podstawę porównania.

70. Jeżeli instytucja kredytowa oblicza średnią długoterminową oszacowań PD i LGD dla wierzytelności detalicznych na podstawie oszacowania całkowitych strat oraz odpowiednich oszacowań PD lub LGD, wówczas podczas szacowania całkowitych strat spełnione są ogólne normy szacowania PD i LGD określone w niniejszej części, a wynik jest zgodny z pojęciem LGD określonym w pkt 73.

71. Bez względu na to, czy do oceny charakterystyki strat instytucja kredytowa stosuje źródła danych zewnętrznych, wewnętrznych czy zbiorczych, czy też kombinację powyższych, długość bazowego okresu obserwacji wynosi co najmniej pięć lat dla co najmniej jednego źródła. Jeżeli dla któregoś ze źródeł możliwy jest dłuższy okres obserwacji historycznej, a dane są istotne, wówczas stosuje się ten właśnie dłuższy okres. Instytucja kredytowa nie musi przywiązywać równej wagi do wszystkich danych historycznych, o ile potrafi dowieść właściwym władzom, że dane z ostatnich okresów stanowią lepszą podstawę przewidywań prawdopodobieństwa straty.

72. Instytucje kredytowe rozpoznają i analizują spodziewane zmiany parametrów ryzyka podczas trwania ekspozycji (efekt sezonowości).

2.2.2. Wymogi dotyczące oszacowań własnych wartości LGD

73. Instytucje kredytowe dokonują oszacowań wartości LGD według klasy lub puli instrumentów na podstawie średniej odnotowanych wartości LGD według klasy lub puli instrumentów, uwzględniając wszystkie przypadki niewykonania zobowiązań odnotowane w źródłach danych (średnia ważona niewykonaniem zobowiązań).

74. Instytucje kredytowe stosują oszacowania LGD odpowiadające spadkowi koniunktury gospodarczej, o ile są one bardziej zachowawcze niż średnia długoterminowa. Jeżeli system ratingowy ma zapewnić generowanie przez określony czas stałych oszacowań LGD według klasy i puli, instytucje kredytowe dopasowują swoje oszacowania parametrów ryzyka dla poszczególnych klas i puli, tak by ograniczyć wpływ spadku koniunktury gospodarczej na kapitał.

75. Instytucja kredytowa uwzględnia stopień zależności między ryzykiem dłużnika a ryzykiem zabezpieczenia lub dostawcy zabezpieczenia. W przypadkach, gdy taki stopień zależności jest wysoki wymagane postępowanie bardziej zachowawcze.

76. Podczas oceny wartości LGD dokonywanej przez instytucję kredytową w sposób zachowawczy traktuje się przypadki niedopasowania walutowego pomiędzy zobowiązaniem bazowym a zabezpieczeniem.

77. Jeżeli w oszacowaniach LGD uwzględnia się istnienie zabezpieczenia, oszacowania takie nie opierają się wyłącznie na szacunkowej wartości rynkowej zabezpieczenia. Uwzględnia się skutki ewentualnej niezdolności instytucji kredytowej do szybkiego objęcia kontroli nad zabezpieczeniem i upłynnienia go.

78. Jeżeli instytucja kredytowa nie spełnia minimalnych wymogów dla zabezpieczeń określonych w załączniku VIII, wszelkie kwoty, które przewiduje się odzyskać z takiego zabezpieczenia nie są uwzględniane w jej oszacowaniach LGD.

79. W szczególnym przypadku ekspozycji, które jest już obciążone niewykonaniem zobowiązania, instytucja kredytowa stosuje możliwie najdokładniejsze oszacowanie oczekiwanych strat dla każdej takiej ekspozycji, biorąc pod uwagę bieżące warunki ekonomiczne oraz status ekspozycji.

80. Zaległe opłaty zapisane po stronie dochodów instytucji kredytowej, dodaje się do jej rachunku ekspozycji i strat.

Ekspozycje wobec przedsiębiorstw, instytucji, rządów i banków centralnych

81. Oszacowania wartości LGD opierają się na danych z okresu co najmniej siedmiu lat z co najmniej jednego źródła danych. Jeżeli dla któregoś ze źródeł możliwy jest dłuższy okres obserwacji, a dane są istotne, wówczas stosuje się ten właśnie dłuższy okres.

Ekspozycje detaliczne

82. Niezależnie od przepisów pkt 73, oszacowania LGD można dokonać na podstawie poniesionych strat i odpowiednich oszacowań PD.

83. Niezależnie od przepisów pkt 88, instytucje kredytowe mogą uwzględniać kwoty do wykorzystania w przyszłości za pomocą współczynnika konwersji albo oszacowań LGD.

84. W przypadku nabytych wierzytelności detalicznych instytucje kredytowe mogą stosować zarówno zewnętrzne, jak i wewnętrzne dane źródłowe do oszacowań LGD.

85. Oszacowania wartości LGD opierają się na danych z okresu co najmniej pięciu lat. Niezależnie od przepisów pkt 73 instytucja kredytowa nie musi przywiązywać równej wagi do wszystkich danych historycznych, o ile potrafi dowieść właściwym władzom, że dane z ostatnich okresów stanowią lepszą podstawę przewidywania prawdopodobieństwa straty.

2.2.3. Wymogi dotyczące oszacowań własnych współczynnika konwersji

86. Instytucje kredytowe dokonują oszacowań współczynników konwersji według klasy lub puli instrumentów na podstawie średniej odnotowanych współczynników konwersji według klasy lub puli instrumentów, uwzględniając wszystkie przypadki niewykonania zobowiązań wskazane w źródłach danych (średnia ważona niewykonaniem zobowiązań).

87. Instytucje kredytowe stosują oszacowania współczynnika konwersji odpowiadające spadkowi koniunktury gospodarczej, o ile są one bardziej zachowawcze niż średnia długoterminowa. Jeżeli system ratingowy ma zapewnić generowanie przez określony czas stałych oszacowań współczynników konwersji według klasy i puli, instytucje kredytowe dopasowują swoje oszacowania parametrów ryzyka dla poszczególnych klas i puli, tak by ograniczyć wpływ spadku koniunktury gospodarczej na kapitał.

88. Oszacowania współczynników konwersji sporządzane przez instytucje kredytowe uwzględniają możliwość wykorzystania przez dłużnika dodatkowych kwot do chwili zaistnienia zdarzenia niewykonania zobowiązania oraz potem.

Przy szacowaniu współczynnika konwersji zakłada się większy margines zachowawczości, jeżeli istnieje prawdopodobieństwo silniejszej korelacji dodatniej pomiędzy częstotliwością niewykonania zobowiązań a wielkością współczynnika konwersji.

89. Dokonując oszacowań współczynników konwersji, instytucje kredytowe uwzględniają szczegółowe zasady i strategie przyjęte odnośnie do monitorowania rachunków i płatności. Instytucje kredytowe rozpatrują również swoje możliwości i gotowość przeciwdziałania wykorzystywaniu kolejnych kwot kredytu w wyniku naruszenia warunków umowy lub z przyczyn technicznych.

90. Instytucje kredytowe stosują odpowiednie systemy i procedury do monitorowania kwot w ramach instrumentu, bieżących pozycji nierozliczonych zapisanych na poczet gwarantowanych linii kredytowych oraz zmian w pozycjach nierozliczonych według dłużnika i według klasy. Instytucja kredytowa jest w stanie codziennie monitorować nierozliczone salda.

91. Jeżeli szacunkowe współczynniki konwersji stosowane przez instytucje kredytowe do obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem są różne od tych, które wykorzystuje do celów wewnętrznych, fakt ten jest dokumentowany i uzasadniany właściwym władzom.

Ekspozycje wobec przedsiębiorstw, instytucji, rządów i banków centralnych

92. Oszacowania współczynnika konwersji opierają się na danych z okresu co najmniej siedmiu lat z co najmniej jednego źródła danych. Jeżeli dla któregoś ze źródeł możliwy jest dłuższy okres obserwacji, a dane są istotne, wówczas stosuje się właśnie ten dłuższy okres.

Ekspozycje detaliczne

93. Niezależnie od przepisów pkt 88, instytucje kredytowe mogą uwzględniać kwoty do wykorzystania w przyszłości za pomocą współczynników konwersji albo oszacowań wartości LGD.

94. Oszacowania współczynników konwersji opierają się na danych z okresu co najmniej pięciu lat. Niezależnie od przepisów pkt 86, instytucja kredytowa nie musi przywiązywać równej wagi do wszystkich danych historycznych, o ile potrafi dowieść właściwym władzom, że dane z ostatnich okresów stanowią lepszą podstawę przewidywań.

2.2.4. Wymogi minimalne dotyczące oceny wpływu gwarancji i kredytowych instrumentów pochodnych

Ekspozycje wobec przedsiębiorstw, instytucji, rządów i banków centralnych, gdzie stosuje się własne oszacowania wartości LGD oraz ekspozycje detaliczne.

95. Wymogi określone w pkt 96-103 nie stosują się do gwarancji udzielanych przez instytucje, Rządy i banki centralne, jeżeli instytucja kredytowa otrzymała zgodę na stosowanie przepisów art. 78-83 do ekspozycji wobec takich podmiotów. W tym przypadku stosuje się wymogi określone w przepisach art. 90-93.

96. W przypadku gwarancji detalicznych wymogi te stosują się również do zaliczania ekspozycji do klas lub puli oraz do oszacowań wartości PD.

Uznani gwaranci i gwarancje

97. Instytucje kredytowe posiadają jasno określone kryteria co do uznawanych przez siebie rodzajów gwarantów do celów obliczania ekspozycji ważonych ryzykiem.

98. Do uznanych gwarantów stosuje się te same zasady co do dłużników zgodnie z przepisami pkt 18-30.

99. Istnienie takiej gwarancji jest poświadczone na piśmie, jest ona nieodwołalna ze strony gwaranta, obowiązuje do chwili całkowitego uregulowania zobowiązania (w zakresie kwoty i terminu objętych gwarancją) i jest egzekwowalna na mocy obowiązującego prawa wobec gwaranta w obrębie jurysdykcji, gdzie posiada on aktywa stanowiące przedmiot orzeczenia sądowego. Gwarancje, których warunki przewidują zwolnienie gwaranta z jego zobowiązań (gwarancje warunkowe) uznaje się pod warunkiem zatwierdzenia przez właściwe władze. Instytucja kredytowa dowodzi, że kryteria klasyfikacji odpowiednio uwzględniają wszelkie potencjalne zmniejszenie skutków ograniczenia ryzyka kredytowego.

Kryteria korekty

100. Instytucje kredytowe posiadają jasno określone kryteria korygowania klas, puli lub oszacowań wartości LGD, a w przypadku detalicznych i uznanych nabytych wierzytelności, jasno określone zasady przyporządkowywania ekspozycji do poszczególnych klas i puli w celu uwzględnienia wpływu gwarancji na obliczanie aktywów ważonych ryzykiem. Kryteria te są zgodne w wymogami minimalnymi określonymi w pkt 18-30.

101. Kryteria te są wiarygodne i intuicyjne. Uwzględniają one zdolność i gotowość gwaranta do wywiązania się z gwarancji, prawdopodobny termin płatności gwaranta, stopień skorelowania zdolności gwaranta do wywiązania się z gwarancji ze zdolnościami dłużnika do spłaty, oraz wielkość ryzyka resztkowego dłużnika.

Kredytowe instrumenty pochodne

102. Wymogi minimalne dla gwarancji określone w niniejszej części stosują się do prostych kredytowych instrumentów pochodnych. W przypadku niedopasowania pomiędzy zobowiązaniem bazowym a zobowiązaniem referencyjnym kredytowego instrumentu pochodnego lub zobowiązaniem stosowanym przy stwierdzaniu wystąpienia zdarzenia kredytowego, stosuje się wymogi określone w załączniku VIII część 2 pkt 20. W przypadku ekspozycji detalicznych i uznanych wierzytelności nabytych przepisy niniejszego punktu stosuje się do procesu przyporządkowywania ekspozycji do poszczególnych klas i puli.

103. Kryteria uwzględniają strukturę wypłat kredytowego instrumentu pochodnego i zachowawczo oceniają jego wpływ na poziom i termin spłat zobowiązań. Instytucja kredytowa uwzględnia zakres innych form ryzyka resztkowego.

2.2.5. Wymogi minimalne dotyczące nabytych wierzytelności

Pewność prawna

104. Struktura instrumentu gwarantuje, że we wszelkich przewidywalnych okolicznościach instytucja kredytowa zachowa faktyczne prawo własności i kontrolę nad wszystkimi przekazami środków pieniężnych z tytułu wierzytelności. Jeżeli dłużnik przekazuje środki bezpośrednio sprzedawcy lub jednostce obsługującej, instytucja kredytowa regularnie kontroluje, czy płatności są przekazywane w całości i w terminie zastrzeżonym w umowie. Jednostka obsługująca oznacza podmiot zarządzający na co dzień pakietem wierzytelności nabytych lub bazowym ryzykiem kredytowym. Instytucje kredytowe stosują procedury gwarantujące, że prawo własności do wierzytelności i środków pieniężnych jest chronione przed skutkami zastojów wywołanych postępowaniem upadłościowego lub problemów prawnych mogących znacząco opóźnić zdolność kredytodawcy do upłynnienia lub przeniesienia wierzytelności lub przejęcia kontroli nad środkami pieniężnymi.

Skuteczność systemów monitorowania

105. Instytucja kredytowa monitoruje zarówno jakość nabytych wierzytelności, jak i kondycję finansową sprzedawcy i jednostki obsługującej. W szczególności zaś:

a)      Instytucja kredytowa ocenia korelację pomiędzy jakością nabytych wierzytelności i kondycją finansową sprzedawcy i jednostki obsługującej oraz ustala wewnętrzne zasady i procedury stanowiące odpowiednie zabezpieczenie przed takimi ewentualnościami, między innymi prowadzi wewnętrzną klasyfikację sprzedawców i jednostek obsługujących pod względem ryzyka.

b)      Instytucje kredytowe posiadają jasne i skuteczne zasady i procedury kwalifikacji sprzedawców i jednostek obsługujących. Zarówno sprzedawcy, jak i jednostki obsługujące są podlegają okresowym przeglądom instytucji kredytowej lub jej przedstawiciela w celu skontrolowania dokładności sporządzanych przez nich sprawozdań, wykrycia ewentualnych oszustw lub niedoskonałości w ich działaniach oraz zweryfikowania jakości polityki kredytowej sprzedającego oraz zasad i procedur ściągania wierzytelności przez jednostkę obsługującą. Wyniki przeglądów są dokumentowane.

c)      Instytucja kredytowa ocenia charakterystykę nabytych pakietów wierzytelności w tym nadmierne przedpłaty, historię zaległości finansowych sprzedawcy, długi zagrożone i odpisy na poczet takich długów, terminy płatności i ewentualne rachunki przeciwstawne.

d)      Instytucje kredytowe posiadają skuteczne zasady i procedury zbiorczego monitorowania koncentracji długu z tego samego źródła zarówno w ramach jednego jak i wielu pakietów nabytych wierzytelności.

e)      Instytucja kredytowa dba o to, by terminowo otrzymywać od jednostki obsługującej odpowiednio szczegółowe sprawozdania na temat stopnia przeterminowania i rozmiękczenia wierzytelności w celu zapewnienia zgodności z kryteriami uznawania instytucji kredytowej i wytycznymi w zakresie przedpłat dotyczącymi nabytych wierzytelności oraz zapewnienia skutecznego środka monitorowania i potwierdzania warunków sprzedaży i stopnia rozmiękczenia.

Skuteczność systemów asekuracyjnych

106. Instytucja kredytowa stosuje systemy i procedury umożliwiające wczesne wykrycie pogorszenia się kondycji finansowej sprzedawcy i jakości nabytych wierzytelności oraz proaktywnie podejście do pojawiających się problemów. W szczególności instytucja kredytowa posiada jasne i skuteczne zasady, procedury i systemy informatyczne służące monitorowaniu przypadków naruszenia warunków umowy, a także jasne i skuteczne zasady i procedury wszczynania działań prawnych i postępowania z trudnymi wierzytelnościami nabytymi.

Skuteczność systemów kontroli zabezpieczeń, dostępności kredytów i środków pieniężnych

107. Instytucje kredytowe posiadają przejrzyste i skuteczne zasady i procedury kontroli nabytych wierzytelności, kredytów i środków pieniężnych. Określa się w nich w szczególności istotne elementy programu zakupu wierzytelności, w tym stawki przedpłat, uznane zabezpieczenia, niezbędną dokumentację, limity koncentracji oraz sposoby traktowania wpływów gotówkowych. Przy określaniu owych elementów uwzględnia się wszystkie istotne czynniki, takie jak: kondycja finansowa sprzedawcy i jednostki obsługującej, koncentracja ryzyka i tendencje w zakresie jakości nabytych wierzytelności i bazy klientów sprzedawcy. Stosowane systemy wewnętrzne powodują też, że odpowiednie środki są uruchamiane wyłącznie pod warunkiem przedstawienia określonych zabezpieczeń i dokumentacji.

Zgodność z wewnętrznymi zasadami i procedurami instytucji kredytowej

108. Instytucje kredytowe stosują skuteczne procedury służące ocenie zgodności ze wszystkimi wewnętrznymi zasadami i procedurami. Metody te obejmują regularne kontrole wszystkich istotnych faz programu zakupu wierzytelności, sprawdzenie, czy istnieje rozdział obowiązków, po pierwsze między oceną sprzedawcy i jednostki obsługującej a oceną dłużnika, po drugie, pomiędzy oceną sprzedawcy i jednostki obsługującej i kontrolą zewnętrzną tychże a oceną operacji jednostki rozliczeniowej ze szczególnym uwzględnieniem kwalifikacji, doświadczenia, liczby zaangażowanego personelu i automatycznych systemów wspomagających.

3. Proces zatwierdzania oszacowań wewnętrznych

109. Instytucje kredytowe stosują sprawdzone systemy zatwierdzania dokładności i spójności systemów ratingowych, odpowiednich procedur i oszacowań wszystkich istotnych parametrów ryzyka. Instytucja kredytowa wykazuje właściwym władzom, że wewnętrzny proces zatwierdzania umożliwia jej konsekwentną i wnikliwą ocenę funkcjonowania systemów wewnętrznej klasyfikacji ratingowej i szacowania ryzyka.

110. Instytucje kredytowe regularnie porównują odnotowane współczynniki niewykonania zobowiązań z oszacowaniami wartości PD dla każdej klasy, a w przypadkach kiedy wartości odnotowanych współczynników niewykonania zobowiązań wykraczają poza przewidywany dla danej klasy zakres instytucje kredytowe dokonują szczegółowej analizy przyczyn takiego odchylenia. Instytucje kredytowe stosujące własne oszacowania wartości LGD lub współczynników konwersji dokonują dla tych oszacowań podobnej analizy. Do wspomnianych porównań stosuje się dane historyczne obejmujące jak najdłuższy okres. Instytucja kredytowa dokumentuje w tym celu metody i dane wykorzystane. Wyniki wspomnianej analizy i właściwa dokumentacja aktualizowane są każdego roku.

111. Instytucje kredytowe stosują również inne narzędzia aktualizacji ilościowej i porównania z odpowiednimi źródłami danych zewnętrznych. Analiza opiera się na danych, które są właściwe dla danego portfela, są regularnie aktualizowane oraz obejmują odpowiedni okres obserwacji. Wewnętrzne oceny instytucji kredytowych dotyczące funkcjonowania ich systemów ratingowych są sporządzane w oparciu o jak najdłuższy okres.

112. Metody i dane wykorzystywane przy aktualizacji ilościowej zachowują spójność przez długi czas. Zmiany dotyczące metod i danych wykorzystywanych przy sporządzaniu oszacowań i aktualizacji (zarówno w źródłach danych, jak i okresach) są dokumentowane.

113. Instytucje kredytowe stosują solidne, wewnętrzne normy postępowania w sytuacji, gdy odstępstwa w odnotowanych wartościach PD, LGD, współczynników konwersji i strat całkowitych przy oczekiwanej wartości EL stają się na tyle znaczące, że można na ich podstawie zakwestionować słuszność oszacowań. Wspomniane normy uwzględniają cykle koniunkturalne i podobne wskaźniki podlegające systematycznej zmienności niewykonania zobowiązań. Jeżeli odnotowane wartości nadal są wyższe niż wartości oczekiwane, wówczas instytucje kredytowe podnoszą wartość oszacowań w celu odzwierciedlenia poziomu niewykonania zobowiązań i poniesionych strat.

4. Obliczanie kwot ważonych ryzykiem ekspozycji w papierach kapitałowych według metody modeli wewnętrznych 4.1. Wymóg kapitałowy i kwantyfikacja ryzyka

114. Przy obliczaniu wymogów kapitałowych instytucje kredytowe spełniają następujące normy:

a)      Oszacowania potencjalnej straty nie są podatne na wpływ niekorzystnych ruchów rynkowych, istotne ze względu na profil ryzyka długoterminowego danych pakietów udziałów należących do instytucji kredytowej. Dane przedstawiające rozkład dochodu uwzględniają najdłuższy badany okres dostępności danych odzwierciedlających profil ryzyka określonych ekspozycji w papierach kapitałowych instytucji kredytowej. Dane pozwalają na zachowawcze,, statystycznie wiarygodne i niezawodne szacowanie strat, które nie są oparte wyłącznie na osądzie własnym. Instytucja kredytowa wykazuje właściwym władzom, że zastosowana symulacja szoku zapewnia zachowawcze oszacowanie oczekiwanych strat w odpowiednim długoterminowym cyklu rynkowym i koniunkturalnym. Instytucja kredytowa łączy analizę empiryczną dostępnych danych z korektą opartą na wielu różnych czynnikach w celu uzyskania odpowiednio realistycznych i zachowawczych wyników modelu. Przy konstruowaniu modeli szacowania wartości narażonej na ryzyko określających potencjalne kwartalne straty instytucje kredytowe mogą wykorzystać dane kwartalne lub przeliczyć dane okresowe zebrane w krótszym horyzoncie czasowym na dane kwartalne za pomocą odpowiedniej metody analitycznej, popartej empirycznymi dowodami oraz zaawansowanymi i dobrze udokumentowanymi przemyśleniami i analizami. Wspomniane metody stosowane są przez długi czas w sposób zachowawczy i konsekwentny. W przypadku ograniczeń w dostępie do istotnych danych instytucja kredytowa zwiększa margines zachowawczości.

b)      W stosowanych modelach w należyty sposób uwzględnia się wszystkie istotne ryzyka związane z dochodami kapitałowymi, w tym zarówno ogólne ryzyko rynkowe jak i szczególne ryzyko związane z portfelem kapitałowym instytucji kredytowej. Modele wewnętrzne odpowiednio wyjaśniają przeszłe wahania cen, uwzględniają zarówno wielkość potencjalnych koncentracji, jak i zmiany w ich strukturze, wykazując przy tym odporność na niesprzyjające środowisko rynkowe. Ryzyka przedstawione w danych wykorzystywanych do sporządzania oszacowań ściśle odpowiadają lub przynajmniej są porównywalne do ekspozycji w papierach kapitałowych instytucji kredytowej.

c)      Model wewnętrzny odpowiada profilowi ryzyka i złożoności portfela kapitałowego instytucji kredytowej. Jeżeli instytucja kredytowa posiada istotne pakiety akcji, których wykres wartości ma charakter zdecydowanie nieliniowy, modele wewnętrzne projektuje się tak, by odpowiednio uwzględnić ryzyka związane z takimi instrumentami.

(d)     Przyporządkowywanie indywidualnych pozycji wartości przybliżonych, indeksów rynkowym i czynników ryzyka jest wiarygodne, intuicyjne i oparte na solidnych przesłankach.

e)      Instytucje kredytowe dowodzą poprzez analizy empiryczne, że wskazane czynniki ryzyka są prawidłowe i odnoszą się tak do ryzyka ogólnego, jak i szczególnego.

f)       Oszacowania zmienności rentowności ekspozycji w papierach kapitałowych obejmują istotne i dostępne dane, informacje i metody. Stosuje się dane, które poddano wcześniej niezależnej lub takie, które pochodzą ze źródeł zewnętrznych (w tym dane zbiorcze).

g)      Stosuje się rygorystyczny i wyczerpujący program testów warunków skrajnych.

4.2. Proces zarządzania ryzykiem i instrumenty kontrolne

115. Mając na względzie opracowanie i wykorzystanie modeli wewnętrznych do celów określania wymogu kapitałowego, instytucje kredytowe ustalają zasady, procedury i metody kontroli w celu zapewnienia integralności modelu i procesu jego tworzenia. Do owych zasad, procedur i metod należą:

a)      Całkowita integracja modelu wewnętrznego z ogólnymi systemami zarządzania informacją w instytucji kredytowej oraz zarządzaniem portfelem kapitałowym w księdze bankowej. Modele wewnętrzne są całkowicie zintegrowane z infrastrukturą zarządzania ryzykiem instytucji kredytowej, szczególnie jeżeli są one stosowane do: pomiaru i oceny wyników portfela kapitałowego (włącznie z wynikami skorygowanymi o ryzyko); alokacji kapitału ekonomicznego do ekspozycji w papierach kapitałowych i ogólnej oceny adekwatności kapitałowej i procesu zarządzania inwestycjami.

b)      Ustalone systemy zarządzania, procedury i funkcje kontrolne obejmujące okresowe i niezależne przeglądy wszystkich elementów procesu tworzenia modeli wewnętrznych, łącznie z zatwierdzaniem zmian w modelach, weryfikacją ich parametrów wejściowych oraz przeglądem wyników, np. w formie bezpośredniej weryfikacji oszacowań ryzyka. Przeglądy służą ocenie dokładności, kompletności i adekwatności danych wejściowych i wyników modelu oraz pozwalają zarówno wykryć i ograniczyć potencjalne błędy, wynikające ze znanych niedoskonałości modeli, jak zidentyfikować dotąd nieznane. Przedmiotowe przeglądy może przeprowadzać niezależna jednostka wewnętrzna lub niezależna strona trzecia.

c)      Odpowiednie systemy i procedury monitorowania limitów inwestycyjnych i ryzyka ekspozycji w papierach kapitałowych.

d)      Jednostek odpowiedzialnych za projektowanie i stosowanie modelu oraz jednostki odpowiedzialne za zarządzanie poszczególnymi inwestycjami funkcjonują niezależnie od siebie.

e)      Strony odpowiedzialne za wszelkie elementy procesu tworzenia modeli posiadają odpowiednie kwalifikacje. Do tworzenia modeli zarząd wyznacza pracowników odpowiednio przygotowanych i wykwalifikowanych.

4.3. Zatwierdzanie i dokumentacja

116. Instytucje kredytowe stosują sprawdzony system zatwierdzania dokładności i spójności modeli wewnętrznych i procesów ich tworzenia. Wszystkie istotne elementy modeli wewnętrznych i procesów ich tworzenia są dokumentowane.

117. Instytucje kredytowe stosują wewnętrzną procedurę zatwierdzania w celu oceny działania modeli wewnętrznych i procesów ich tworzenia w sposób konsekwentny i wnikliwy.

118. Metody i dane wykorzystywane przy aktualizacji ilościowej pozostają spójne przez długi czas. Zmiany dotyczące metod i danych wykorzystywanych przy sporządzaniu oszacowań i aktualizacji (zarówno źródła danych, jak i badane okresy) są dokumentowane.

119. Instytucje kredytowe regularnie porównują faktyczne dochody z papierów kapitałowych (obliczone z wykorzystaniem zrealizowanych i niezrealizowanych zysków i strat) z oszacowaniami modeli. Do wspomnianych porównań stosuje się dane historyczne obejmujące jak najdłuższy okres. Instytucja kredytowa dokumentuje metody i dane wykorzystane we wspomnianych porównaniach. Aktualizacja analiz i dokumentacji ma miejsce co najmniej raz w roku.

120. Instytucje kredytowe stosują również inne narzędzia aktualizacji ilościowej i porównania ze źródłami danych zewnętrznych. Analiza opiera się na danych, które są właściwe dla danego portfela, są regularnie aktualizowane oraz obejmują odpowiedni okres obserwacji. Wewnętrzne oceny instytucji kredytowych dotyczące funkcjonowania ich modeli są sporządzane w oparciu o jak najdłuższy okres.

121. W instytucjach kredytowych obowiązują solidne wewnętrzne normy postępowanie w sytuacji, kiedy porównanie rzeczywistych dochodów z tytułu udziałów kapitałowych z oszacowaniami modeli podważa prawidłowość oszacowań lub samych modeli. Normy te uwzględniają cykle koniunkturalne i podobne czynniki systematycznej zmienności dochodów z tytułu udziałów kapitałowych. Wszystkie korekty wprowadzane do modeli wewnętrznych skutek wyniku przeglądów są dokumentowane i zgodne ze odpowiednimi normami obowiązującymi w instytucji kredytowej.

122. Modele wewnętrzne i procesy ich tworzenia są dokumentowane, a stosowna dokumentacja obejmuje również obowiązki stron zaangażowanych w proces tworzenia, zatwierdzania modeli oraz procesy przeglądu modeli.

5. Ład korporacyjny i nadzór 5.1. Ład korporacyjny

123. Wszystkie istotne aspekty tworzenia ratingów i oszacowań podlegają zatwierdzeniu przez radę nadzorczą instytucji kredytowej lub komisję wyłonioną z jej grona oraz kierownictwo wyższego szczebla. Wspomniane strony posiadają ogólną znajomość systemów ratingowych instytucji kredytowej oraz szczegółową znajomość związanych z nimi sprawozdań zarządczych.

124. Kierownictwo wyższego szczebla zawiadamia radę nadzorczą lub komisję wyłonioną z jej grona o istotnych zmianach lub wyjątkach od ustalonych procedur mających istotny wpływ na działanie systemów ratingowych instytucji kredytowej.

125. Kierownictwo wyższego szczebla posiada dobrą znajomość projektu i działania systemów ratingowych; zapewnia na bieżąco poprawne działanie systemów ratingowych; jest regularnie informowany przez jednostki kontroli ryzyka o działaniu procesu ratingowego, obszarach wymagających usprawnienia oraz postępów w eliminowaniu stwierdzonych niedociągnięć.

126. Wewnętrzna analiza profilu ryzyka kredytowego instytucji kredytowej, oparta na ratingach, jest istotnym elementem sprawozdań zarządczych skierowanych do wspomnianych stron. Sprawozdania obejmują co najmniej profil ryzyka według klas, migrację według klas, ocenę odpowiednich parametrów według klas oraz porównanie odnotowanych współczynników niewykonania zobowiązań, własnych oszacowań wartości LGD i współczynników konwersji z wartościami oczekiwanymi i wynikami testów warunków skrajnych. Częstotliwość sprawozdań zależy od wagi i rodzaju informacji oraz hierarchii odbiorcy.

5.2. Kontrola ryzyka kredytowego

127. Jednostka kontroli ryzyka kredytowego jest niezależna od działów personalnych i kierowniczych odpowiedzialnych za inicjowanie i odnawiane ekspozycji i podlega bezpośrednio zarządowi wyższego szczebla. Jednostka ta odpowiada za opracowanie lub wybór, a następnie wdrożenie, kontrolę i działanie systemów ratingowych. Do jej zadań należy również regularne dostarczanie i analiza sprawozdań z działania systemów ratingowych.

128. Zakres działań jednostki (jednostek) kontroli ryzyka kredytowego obejmuje:

a)      Testowanie i monitorowanie klas i puli;

b)      Tworzenie i analizowanie sprawozdań podsumowujących działanie systemów ratingowych instytucji kredytowej;

c)      Wdrażanie procedur sprawdzania, czy konsekwentnie stosowane są definicje klasy i puli w poszczególnych oddziałach i rejonach działalności.

d)      Dokonywanie przeglądów i dokumentowanie wszelkich zmian w procesie ocen ratingowych z uwzględnieniem przyczyn takich zmian;

e)      Dokonywanie przeglądów kryteriów ratingowych celem oceny ich przydatności w przewidywaniu ryzyka. Informacje na temat zmian w procesie klasyfikacji ratingowej, kryteriów lub indywidualnych parametrów ratingowych są dokumentowane i przechowywane;

f)       Aktywny udział w opracowaniu i wyborze, a następnie we wdrażaniu i uaktualnianiu modeli stosowanych w systemach ratingowych;

g)      Kontrola i nadzór nad modelami stosowanymi w procesie klasyfikacji ratingowej;

h)      Bieżące przeglądy i zmiany modeli stosowanych w procesie klasyfikacji ratingowej.

129. Niezależnie od przepisów pkt 128, instytucje kredytowe stosujące dane zbiorcze zgodnie z pkt 57 i 58 mogą zlecić wykonanie następujących zadań:

a)      Dostarczanie informacji dotyczącej testowania i monitorowania klas i puli;

b)      Tworzenie sprawozdań podsumowujących działanie systemów ratingowych instytucji kredytowej;

c)      Dostarczanie informacji dotyczących przeglądów kryteriów ratingowych celem oceny ich przydatności w przewidywaniu ryzyka;

d)      Dokumentowanie zmian dotyczących procesu klasyfikacji ratingowej, kryteriów lub indywidualnych parametrów ratingowych;

e)      Dostarczanie informacji dotyczących bieżących przeglądów i zmian modeli stosowanych w procesie klasyfikacji ratingowej.

Instytucje kredytowe stosujące przepisy niniejszego punktu zapewniają właściwym władzom dostęp do wszystkich istotnych informacji pochodzących od strony trzeciej, koniecznych do zbadania zgodności z wymogami minimalnymi, a także możliwość przeprowadzenia kontroli w siedzibie strony trzeciej w takim samym stopniu jak w instytucji kredytowej.

5.3. Kontrola wewnętrzna

130. System ratingowy instytucji kredytowej i jego działanie podlega kontroli wewnętrznej co najmniej raz do roku. Kontrola ta obejmuje dział kredytowy oraz oszacowania wartości PD, LGD, EL oraz współczynników konwersji. Sprawdzana jest zgodność ze wszystkimi obowiązującymi wymogami minimalnych.

ZAŁĄCZNIK VIII – Ograniczenie ryzyka kredytowego Część 1- Warunki uznawania

1. Niniejsza cześć przedstawia uznawane formy ograniczenia ryzyka kredytowego do celów art. 92

2. Do celów niniejszego załącznika:

„Zabezpieczona transakcja kredytowa” oznacza dowolną transakcję skutkującą powstaniem ekspozycji zabezpieczonej rzeczowo, której warunki nie obejmują przyznania instytucji kredytowej prawa częstego pobierania marży.

„Transakcja oparta na rynku kapitałowym” oznacza dowolną transakcję skutkującą powstaniem ekspozycji zabezpieczonej rzeczowo, której warunki obejmują przyznanie instytucji kredytowej prawa częstego pobierania depozytu zabezpieczającego.

1. Ochrona kredytowa rzeczywista 1.1. Kompensacja należności bilansowych

3. Można uznać kompensację wzajemnych należności bilansowych między instytucją kredytową i kontrahentem.

4. Bez uszczerbku dla przepisów pkt 5, zakres uznawanej kompensacji ogranicza się do wzajemnych sald pieniężnych instytucji kredytowej i kontrahenta. W wyniku umowy o kompensacji należności bilansowych, zmiany kwot ekspozycji ważonych ryzykiem oraz odpowiednio kwot oczekiwanych strat mogą dotyczyć jedynie kredytów i depozytów instytucji kredytowej udzielającej kredytów.

1.2. Umowy ramowe saldowania zobowiązań obejmujące transakcje z przyrzeczeniem odkupu i/lub transakcje udzielania lub otrzymania pożyczki papierów wartościowych lub towarów i/lub inne transakcje oparte na rynku kapitałowym

5. W przypadku instytucji kredytowych stosujących kompleksową metodę ujmowania zabezpieczeń finansowych określoną w części 3 niniejszego załącznika, można uznać skutki umów saldowania zobowiązań obejmujących transakcje z przyrzeczeniem odkupu, transakcje udzielania lub otrzymania pożyczki papierów wartościowych lub towarów i/lub inne transakcje oparte na rynku kapitałowym, zawarte z kontrahentem. Bez uszczerbku dla załącznika II dyrektywy [93/6/EWG], warunkiem uznania ustanowionych zabezpieczeń oraz papierów wartościowych lub towarów będących przedmiotem pożyczki w ramach tego rodzaju umów jest spełnienie wymogów określonych w pkt 7-11.

1.3. Zabezpieczenie

6. W przypadku gdy stosowana technika ograniczenia ryzyka kredytowego opiera się na prawie instytucji kredytowej do upłynnienia lub zatrzymania aktywów, warunkiem uznania jest to, czy kwoty ekspozycji ważone ryzykiem oraz odpowiednio kwoty oczekiwanych strat obliczane są zgodne z art. 78-83 czy też art. 84-89. Uznanie takie zależy ponadto od tego, czy stosowana jest uproszczona czy kompleksowa metoda ujmowania zabezpieczeń finansowych, określone w części 3. Jeżeli chodzi o transakcje z przyrzeczeniem odkupu i transakcje pożyczek papierów wartościowych lub towarów, warunkiem uznania jest również to, czy transakcja taka zaksięgowana jest w portfelu handlowym czy bankowym.

1.3.1. Kryteria kwalifikujące bez względu na zastosowaną metodę

7. Bez względu na zastosowaną metodę uznanym zabezpieczeniem mogą być następujące instrumenty finansowe:

a)      Zdeponowane środki pieniężne lub bankowe instrumenty pieniężne w posiadaniu instytucji kredytowej udzielającej kredytu.

b)      Emitowane przez Skarb Państwa dłużne papiery wartościowe, posiadające rating instytucji ECAI lub agencji kredytów eksportowych, uznanych zgodnie art. 78-83, któremu właściwe władze przypisują stopień jakości kredytowej równy lub wyższy niż 4, zgodnie z zasadami ważenia ryzykiem ekspozycji wobec rządów i banków centralnych, określonymi w art. 78-83.

c)      Emitowane przez instytucje dłużne papiery wartościowe, posiadające rating uznanej instytucji ECAI, któremu właściwe władze przypisują stopień jakości kredytowej równy lub wyższy niż 3, zgodnie z zasadami ważenia ryzykiem ekspozycji wobec instytucji kredytowych, określonymi w art. 78-83.

d)      Emitowane przez inne podmioty dłużne papiery wartościowe, posiadające rating uznanej instytucji ECAI, któremu właściwe władze przypisują stopień jakości kredytowej równy lub wyższy niż 3, zgodnie z zasadami ważenia ryzykiem ekspozycji wobec podmiotów korporacyjnych, określonymi w art. 78-83.

e)      Dłużne papiery wartościowe, posiadające rating krótkoterminowy uznanej instytucji ECAI, któremu właściwe władze przypisują stopień jakości kredytowej równy lub wyższy niż trzy, zgodnie z zasadami ważenia ryzykiem ekspozycji krótkoterminowych, określonych w art. 78-83.

f)       Akcje lub obligacje zamienne objęte głównym indeksem.

g)      Złoto.

Do celów lit. b) za „dłużne papiery wartościowe emitowane przez Skarb Państwa uznaje się:

i)       dłużne papiery wartościowe emitowane przez samorządy terytorialne, ekspozycje wobec których traktowane są jak ekspozycje wobec rządu państwa, na terytorium którego owe samorządy się znajdują, zgodnie załącznikiem VI;

ii)      dłużne papiery wartościowe emitowane przez wielostronne banki rozwoju, do których na mocy art. 78-83 stosuje się wagę ryzyka 0%;

iii)     dłużne papiery wartościowe emitowane przez organizacje międzynarodowe, którym na mocy art. 78-83 przypisuje się wagę ryzyka 0%;

Do celów lit. c) za „dłużne papiery wartościowe emitowane przez instytucje” uznaje się:

i)       dłużne papiery wartościowe emitowane przez samorządy lokalne, inne niż te, ekspozycje wobec których traktowane są jak ekspozycje wobec rządu państwa, na terytorium którego samorządy te się znajdują, o których mowa w art. 78-83;

ii)      dłużne papiery wartościowe emitowane przez podmioty sektora publicznego, wobec których ekspozycje traktowane są jak ekspozycje wobec instytucji kredytowych, o których mowa w art. 78-83;

iii)     dłużne papiery wartościowe emitowane przez wielostronne banki rozwoju, inne niż te którym przypisuje się wagę ryzyka 0%;

8. Emitowane przez instytucje dłużne papiery wartościowe, które nie mają ratingu uznanej instytucji ECAI, mogą zostać uznane za zabezpieczenie, jeżeli spełniają następujące kryteria:

a)      są notowane na uznanej giełdzie;

b)      spełniają kryteria długu uprzywilejowanego;

c)      wszystkie inne równorzędne pod względem uprzywilejowania i posiadające rating papiery wartościowe, wyemitowane przez daną instytucję emitującą, posiadają rating uznanej instytucji ECAI, któremu właściwe władze przypisują stopień jakości kredytowej równy lub wyższy niż 3, zgodnie z zasadami ważenia ryzykiem ekspozycji wobec instytucji kredytowych lub ekspozycji krótkoterminowych, określonymi w art. 78-83.

d)      udzielająca kredytu instytucja kredytowa nie posiada żadnych informacji, które sugerowałyby, że rating emitowanych papierów wartościowych mógłby być niższy niż ten wskazany w lit. c);

e)      instytucja kredytowa może wykazać właściwym władzom, że płynność rynkowa danego instrumentu jest wystarczająca do rozpatrywanych celów.

9. Jednostki przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania mogą zostać uznane za uznane zabezpieczenie, jeżeli spełnione zostaną następujące warunki:

a)      wartość jednostki publikowana jest codziennie;

b)      inwestycje funduszu ograniczają się do instrumentów uznawanych na mocy przepisów pkt 7 i 8.

Wykorzystywanie (lub potencjalne wykorzystywanie) przez przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania instrumentów pochodnych w celu zabezpieczenia dopuszczalnych lokat nie wpływa na fakt uznania zabezpieczenia w postaci jednostek danego funduszu.

10. Jeżeli dany papier wartościowy posiada dwie oceny ratingowe uznanych instytucji ECAI, w odniesieniu do pkt 7 lit. b)-e) stosuje się mniej korzystną z nich. W przypadkach gdy dany papier wartościowy posiada więcej niż dwie oceny ratingowe uznanych instytucji ECAI, stosuje się dwie najkorzystniejsze z nich, a jeśli są różne, stosuje się tę mniej korzystną.

1.3.2. Dodatkowe warunki uznawania przy kompleksowej metodzie ujmowania zabezpieczeń finansowych

11. Obok zabezpieczeń przedstawionych w pkt 7-10, jeśli instytucja kredytowa stosuje kompleksową metodę ujmowania zabezpieczeń finansowych, określoną w części 3, za uznane zabezpieczenie rzeczowe uznać można dodatkowo następujące instrumenty finansowe:

a)      Akcje lub obligacje zamienne nieobjęte głównym indeksem, ale znajdujące się w obrocie na uznanej giełdzie.

b)      Jednostki przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, jeżeli spełnione są następujące warunki:

i)       wartość jednostki publikowana jest codziennie, oraz

ii)      inwestycje przedsiębiorstwa ograniczają się do instrumentów uznawanych na mocy przepisów pkt 7 i 8 oraz jednostek wymienionych w lit. a).

Wykorzystywanie (lub potencjalne wykorzystywanie) przez przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania instrumentów pochodnych w celu zabezpieczenia dopuszczalnych lokat nie wpływa na fakt uznania zabezpieczenia w postaci jednostek danego funduszu.

1.3.3. Dodatkowe warunki uznawania do celów obliczeń, o których mowa w art. 84-89

12. Jeżeli instytucja kredytowa oblicza kwoty ekspozycji ważone ryzykiem i kwoty oczekiwanych strat według metody określonej w art. 84-89, obok zabezpieczeń określonych powyżej stosuje się przepisy pkt 13-22.

a)       Zabezpieczenie w formie nieruchomości

13. Nieruchomości mieszkalne, które są lub będą zamieszkane bądź przeznaczone pod wynajem przez właściciela, oraz nieruchomości komercyjne, tj. biura i inne pomieszczenia komercyjne, mogą zostać uznane za zabezpieczenie, jeżeli są spełnione następujące warunki:

a)      Wartość nieruchomości nie zależy w istotny sposób od jakości kredytowej dłużnika. Wymóg ten nie ma wykluczać sytuacji, w których czynniki czysto makroekonomiczne wpływają zarówno na wartość nieruchomości, jak i zdolność kredytową kredytobiorcy.

b)      Ryzyko kredytobiorcy nie zależy w istotny sposób od zmian wartości nieruchomości lub projektu budowlanego stanowiącego przedmiot zabezpieczenia, ale od zdolności kredytobiorcy do spłaty zobowiązania z innych źródeł. Spłata kredytu nie zależy zatem w istotny sposób od przepływu środków pieniężnych generowanego przez nieruchomość stanowiącą przedmiot zabezpieczenia.

14. Udziały w fińskich przedsiębiorstwach mieszkaniowych, działających zgodnie z fińską Ustawą o przedsiębiorstwach mieszkaniowych z 1991 r. lub późniejszymi, równoważnymi jej aktami prawnymi dotyczącymi nieruchomości mieszkalnych, które są lub będą zamieszkane bądź przeznaczone pod wynajem przez właściciela, mogą zostać uznane przez instytucje kredytowe za zabezpieczenie w formie nieruchomości mieszkalnej, pod warunkiem spełnienia wymienionych warunków.

15. Właściwe władze mogą także upoważnić swoje instytucje kredytowe do uznania udziałów w fińskich przedsiębiorstwach mieszkaniowych, działających zgodnie z fińską Ustawą o przedsiębiorstwach mieszkaniowych z 1991 r. lub późniejszymi, równoważnymi jej aktami prawnymi, za zabezpieczenie w formie nieruchomości komercyjnej, pod warunkiem spełnienia wymienionych warunków.

16. Właściwe władze mogą zwolnić podlegające im instytucje kredytowe z wymogu spełnienia warunku b) w pkt 13, dotyczącego ekspozycji zabezpieczonych nieruchomościami mieszkalnymi znajdującymi się na terytorium danego Państwa Członkowskiego, jeżeli władze te dysponują dowodami na to, że rozpatrywany rynek jest dobrze rozwinięty i ugruntowany, a stopa strat na tyle niska, by takie zwolnienie usprawiedliwić. Nie umniejsza to prawa właściwych władz Państwa Członkowskiego, niestosujących wyżej wspomnianego zwolnienia, do uznania zabezpieczenia w postaci nieruchomości mieszkalnej, uznanego przez inne Państwo Członkowskie na mocy takiego zwolnienia. Państwa Członkowskie ujawniają publicznie zakres, w jakim stosują omawiane zwolnienie.

17. Właściwe władze Państwa Członkowskiego mogą zwolnić podlegające im instytucje z wymogu spełnienia warunku b) w pkt 13, dotyczącego nieruchomości komercyjnych znajdujących się na terytorium danego Państwa Członkowskiego, jeżeli władze te dysponują dowodami na to, że rozpatrywany rynek jest dobrze rozwinięty i ugruntowany, a stopa strat wynikająca z transakcji kredytowych zabezpieczonych nieruchomościami komercyjnymi spełnia następujące warunki:

a)      straty do 50% wartości rynkowej (lub w stosownym przypadku 60 % wartości bankowo-hipotecznej, jeżeli wartość ta jest niższa) nie przekracza 0,3 % należności kredytowych zabezpieczonych nieruchomościami komercyjnymi w danym roku.

b)      całkowite straty z transakcji kredytowych zabezpieczonych nieruchomościami komercyjnymi nie przekracza 0,5 % należności kredytowych w danym roku.

18. Jeżeli jeden z powyższych warunków nie jest w danym roku spełniony, tego rodzaju traktowanie przestaje być uznawane, do czasu aż warunki zostaną spełnione w którymś z kolejnych lat.

19. Właściwe władze Państwa Członkowskiego, niestosujące zwolnienia, o którym mowa w pkt 17, mogą uznać zabezpieczenie w postaci nieruchomości komercyjnych, które zostały uznane jako takie zabezpieczenie przez inne Państwo Członkowskie na mocy wspomnianego zwolnienia.

b)       Wierzytelności

20. Właściwe władze mogą uznać zabezpieczenie w postaci wierzytelności powiązanych z transakcjami handlowymi lub transakcjami z pierwotnym terminem rozliczenia wynoszącym jeden rok lub krócej. Uznane wierzytelności nie obejmują wierzytelności związanych z sekurytyzacją, udziałami w kredytach, kredytowymi instrumentami pochodnymi lub kwotami należnymi od podmiotów powiązanych.

c)       Inne rodzaje zabezpieczenia rzeczowego

21. Właściwe władze mogą uznać zabezpieczenie rzeczowe, inne niż wymienione w pkt 13-19, jeżeli stwierdzają że:

a)      istnieją płynne rynki pozwalające na zbycie zabezpieczenia w szybki i skuteczny sposób oraz

b)      istnieją ustalone, publiczne dostępne ceny rynkowe przedmiotu zabezpieczenia. Instytucja potrafi wykazać, że według wszelkich dowodów, ceny netto które uzyska w przypadku realizacji zabezpieczenia nie odbiegają w znaczący sposób od wspomnianych wyżej cen rynkowych.

d)      Najem

22. Z zastrzeżeniem przepisów części 3 pkt 73, jeżeli spełnione są wymogi określone w części 2 pkt 11, ekspozycja z tytułu przeprowadzanej przez instytucję kredytową transakcji oddania majątku w najem na rzecz strony trzeciej, traktowane będzie tak samo jak kredyty zabezpieczone tym samym typem nieruchomości co przedmiot najmu.

1.4. Inne rodzaje rzeczywistej ochrony kredytowej 1.4.1. Zdeponowane środki pieniężne lub bankowe instrumenty pieniężne w posiadaniu instytucji będącej stroną trzecią.

23. Zdeponowane środki pieniężne lub bankowe instrumenty pieniężne w posiadaniu instytucji będącej stroną trzecią, nie trzymane na powierniczym rachunku zastrzeżonym i ustanowione jako cesja kredytu, mogą stanowić uznaną ochronę kredytową.

1.4.2. Polisy ubezpieczeniowe na życie jako poręczenie kredytu

24. Polisy ubezpieczeniowe na życie ustanowione jako cesja kredytu mogą stanowić uznaną ochronę kredytową.

1.4.3. Papiery wartościowe instytucji z opcją odkupu na żądanie

25. Instrumenty emitowane przez instytucję będące stroną trzecią, które podlegają odkupowi na żądanie tej instytucji, mogą stanowić uznaną ochronę kredytową.

2. Ochrona kredytowa nierzeczywista 2.1. Uznawanie dostawców ochrony kredytowej bez względu na stosowaną metodę

26. Następujące strony można uznać za uznanych dostawców ochrony kredytowej o charakterze gwarancyjnym:

a)      Rządy i banki centralne;

b)      samorządy terytorialne;

c)      wielostronne banki rozwoju;

d)      organizacje międzynarodowe, ekspozycjom wobec których przypisuje się zgodnie z art. 78-83 wagę ryzyka 0%;

e)      podmioty sektora publicznego, należności od których są traktowane przez właściwe władze jak należności od instytucji, zgodnie z art. 78-83;

f)       instytucje;

g)      Inne podmioty korporacyjne, w tym przedsiębiorstwa dominujące, zależne i powiązane w stosunku do instytucji kredytowej, które

i)       posiadają ocenę kredytową uznanej instytucji ECAI, której to ocenie właściwe władze przypisały stopień jakości kredytowej równy lub wyższy niż 2, zgodnie z zasadami ważenia ryzykiem ekspozycji wobec podmiotów korporacyjnych, określonymi w art. 78-83;

ii)      w przypadku instytucji kredytowych obliczających kwoty ekspozycji ważone ryzykiem oraz kwoty oczekiwanych strat zgodnie z art. 84-89, które nie posiadają ratingu wyznaczonej instytucji ECAI, a których rating wewnętrzny wskazuje na prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania równoważne prawdopodobieństwu wynikającemu z ocen opracowanych przez instytucje ECAI, którym to ocenom właściwe władze przypisują stopień jakości kredytowej równy lub wyższy niż 2, zgodnie z zasadami ważenia ryzykiem ekspozycji wobec podmiotów korporacyjnych, określonymi w art. 78-83.

27. Warunkiem bycia uznanym za gwaranta, w przypadku gdy kwoty ekspozycji ważone ryzykiem oraz kwoty oczekiwanych strat obliczane są zgodnie z art. 84o 89, jest posiadanie wewnętrznego ratingu przyznanego przez instytucję kredytową, zgodnie z przepisami części 4 załącznika VII.

28. Na zasadzie odstępstwa od pkt 26, jako uznanych dostawców ochrony kredytowej Państwa Członkowskie mogą również traktować inne instytucje finansowe, posiadające zezwolenie na działalność i nadzorowane przez właściwe władze odpowiadające za wydawanie zezwoleń i prowadzenie nadzoru nad instytucjami kredytowymi oraz podlegające wymaganiom ostrożnościowym, równoważnym z wymogami stosowanymi wobec instytucji kredytowych.

3. Typy kredytowych instrumentów pochodnych

29. Uznaje się następujące typy kredytowych instrumentów pochodnych oraz instrumentów, które mogą składać się z takich kredytowych instrumentów pochodnych lub mają podobne do nich działanie ekonomiczne:

a)      swapy ryzyka kredytowego

b)      swapy przychodu całkowitego

c)      obligacje powiązane z ryzykiem kredytowym w zakresie, w jakim są one opłacone środkami pieniężnymi

30. Jeżeli instytucja kredytowa nabywa ochronę kredytową poprzez swap przychodu całkowitego i księguje otrzymane płatności netto z tytułu takiej transakcji jako przychody netto, nie księgując jednocześnie równoważącego te płatności zmniejszenia wartości zabezpieczonego składnika aktywów (poprzez obniżenie wartości godziwej lub zwiększenie rezerw) - zabezpieczenie kredytowe nie jest uznawane.

3.1. Wewnętrzne instrumenty zabezpieczające

31. Jeżeli instytucja kredytowa wykorzystuje wewnętrzne instrumenty zabezpieczające, stosując kredytowy instrument pochodny - tj. zabezpiecza ryzyko kredytowe ekspozycji w portfelu bankowym za pomocą kredytowego instrumentu pochodnego zaksięgowanego w portfelu handlowym - warunkiem uznania ochrony do celów niniejszego załącznika jest dokonanie transferu ryzyka kredytowego, przeniesionego do portfela handlowego, na rzecz strony trzeciej lub stron trzecich. W takich okolicznościach, z zastrzeżeniem zgodności takiego transferu z wymogami dotyczącymi uznania ograniczenia ryzyka kredytowego, zawartymi w niniejszym załączniku, stosuje się wyszczególnione w częściach 3-6 zasady obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem oraz kwot oczekiwanej straty w przypadku nabycia ochrony kredytowej nierzeczywistej.

Część 2 – Wymogi minimalne

1.         Instytucja kredytowa wykazuje właściwym władzom, że dysponuje procedurami zarządzania ryzykiem, które umożliwiają kontrolowanie ryzyk, na które instytucja kredytowa może być narażona w wyniku wprowadzania technik ograniczenia ryzyka kredytowego.

2.         Bez względu na to, czy przy obliczaniu kwot ekspozycji ważonych ryzykiem oraz odpowiednio kwot oczekiwanych strat stosowane są środki ograniczenia ryzyka kredytowego czy też nie, instytucja kredytowa kontynuuje prowadzenie pełnej oceny ryzyka kredytowego ekspozycji bazowej i jest w stanie wykazać właściwym władzom spełnienie wymogów tego wymogu. W przypadku transakcji z przyrzeczeniem odkupu i/lub transakcji udzielania lub otrzymania pożyczki papierów wartościowych lub towarów, ekspozycja bazowe jest traktowane, jedynie dla celów niniejszego punktu, jako kwota netto ekspozycji.

1. Ochrona kredytowa rzeczywista 1.1. Kompensata należności bilansowych (inna niż umowy ramowe saldowania zobowiązań obejmujące transakcje z przyrzeczeniem odkupu, transakcje udzielania lub otrzymania pożyczki papierów wartościowych lub towarów i/lub inne transakcje oparte na rynku kapitałowym)

3.         Umowy o kompensacie należności bilansowych (inne niż umowy ramowe saldowania zobowiązań obejmujące transakcje z przyrzeczeniem odkupu, transakcje udzielania lub otrzymania pożyczki papierów wartościowych lub towarów i/lub inne transakcje oparte na rynku kapitałowym) uznaje się do celów art. 90-93 po spełnieniu następujących warunków:

a)      muszą posiadać ugruntowaną podstawę prawną i być wykonalne na mocy obowiązującego prawa, również w przypadku niewypłacalności lub bankructwa kontrahenta;

b)      instytucja kredytowa musi mieć w każdej chwili możliwość określenia tych należności i zobowiązań, które są objęte umową o kompensacji należności;

c)      instytucja kredytowa musi monitorować i kontrolować ryzyka związane z zakończeniem ochrony kredytowej;

d)      instytucja kredytowa musi monitorować i kontrolować odpowiednie ekspozycje na zasadzie netto.

1.2. Umowy ramowe saldowania zobowiązań obejmujące transakcje z przyrzeczeniem odkupu i/lub transakcje udzielania lub otrzymania pożyczki papierów wartościowych lub towarów i/lub inne transakcje oparte na rynku kapitałowym

4.         Umowy ramowe saldowania zobowiązań obejmujące transakcje z przyrzeczeniem odkupu i/lub transakcje udzielania lub otrzymania pożyczki papierów wartościowych lub towa.rów i/lub inne transakcje oparte na rynku kapitałowym uznaje się do celów art. 90-93, jeżeli:

a)      posiadają ugruntowaną podstawę prawną i są wykonalne na mocy obowiązującego prawa, również w przypadku bankructwa lub niewypłacalności kontrahenta

b)      dają stronie wypełniającej zobowiązania prawo do szybkiego zakończenia i rozliczenia wszystkich transakcji objętych umową, w przypadku gdy kontrahent nie wywiązuje się ze swoich zobowiązań, jak również w przypadku jego bankructwa lub niewypłacalności

c)      zawiera postanowienia dotyczące kompensacji zysków i strat z transakcji rozliczonych w ramach umów ramowych, tak aby jedna strona była drugiej dłużna tylko jedną kwotę netto.

5.         Ponadto wypełnione są określone w pkt 6 wymogi minimalne dotyczące uznawania zabezpieczenia finansowego w ramach kompleksowej metody ujmowania zabezpieczeń finansowych.

1.3. Zabezpieczenie finansowe 1.3.1. Wymogi minimalne dotyczące uznawania zabezpieczenia finansowego bez względu na zastosowaną metodę

6.         Zabezpieczenie finansowe i złoto są uznawane, jeżeli spełnione są następujące warunki:

a)      Niska korelacja

Nie może zachodzić istotna dodatnia korelacja pomiędzy jakością kredytową dłużnika i wartością zabezpieczenia.

Nie uznaje się papierów wartościowych emitowanych przez dłużnika lub podmiot powiązany z tej samej grupy kapitałowej.

b)      Pewność prawna

Instytucje kredytowe wypełniają wszelkie wymogi umowne i prawne oraz podejmują wszelkie konieczne kroki, aby zapewnić wykonalność umów w sprawie zabezpieczeń ryzyka kredytowego na mocy prawa mającego zastosowanie do ich tytułu do przedmiotu zabezpieczenia.

Instytucje kredytowe przeprowadziły weryfikację prawną potwierdzającą wykonalność umów w sprawie zabezpieczeń ryzyka kredytowego we wszystkich właściwych jurysdykcjach. W razie potrzeby przeprowadzają one ponowną weryfikację, aby sprawdzić, czy taka wykonalność nadal ma miejsce.

c)      Wymogi operacyjne

Umowy zabezpieczeń ryzyka kredytowego są odpowiednio udokumentowane, zawierają jasną i niezawodną procedurę szybkiego upłynniania zabezpieczenia.

Instytucje kredytowe stosują sprawdzone procedury kontroli ryzyk wynikających ze stosowania zabezpieczenia – w tym ryzyka nieudanej lub ograniczonej ochrony kredytowej, ryzyka wyceny, ryzyka związanego z zakończeniem zabezpieczenia kredytowego, ryzyka koncentracji wynikającej ze stosowania zabezpieczenia oraz oddziaływania na ogólny profil ryzyka instytucji kredytowej.

Instytucja kredytowa posiada udokumentowane zasady postępowania i praktyki w odniesieniu do poszczególnych rodzajów i kwot przyjmowanego zabezpieczenia.

Instytucje kredytowe obliczają wartość rynkową zabezpieczenia i odpowiednio ją aktualizują co najmniej raz na sześć miesięcy lub za każdym razem gdy instytucja kredytowa ma powody by sądzić, że nastąpiło znaczne zmniejszenie wartości rynkowej zabezpieczenia.

Jeżeli zabezpieczenie zdeponowane jest u strony trzeciej, instytucje kredytowe muszą podjąć odpowiednie kroki w celu zapewnienia rozdziału między zabezpieczeniem a aktywami własnymi strony trzeciej.

1.3.2. Dodatkowe wymogi minimalne dotyczące uznawania zabezpieczenia finansowego przy metodzie uproszczonej traktowania zabezpieczeń finansowych

7.         Poza wymogami określonymi w pkt 6 powyżej warunkiem niezbędnym do uznania zabezpieczenia finansowego w ramach metody uproszczonej, jest to, by rzeczywisty termin rozliczenia ochrony kredytu był co najmniej tak samo długi jak rzeczywisty termin rozliczenia ekspozycji.

1.4. Wymogi minimalne dotyczące uznawania zabezpieczenia w formie nieruchomości

8.         Zabezpieczenie w formie nieruchomości jest uznawane, jeżeli spełnione są następujące warunki:

a)      Pewność prawna

Hipoteka lub obciążenie podlegają egzekucji we właściwych jurysdykcjach oraz są prawidłowo i terminowo rejestrowane. W umowach uwzględnia się zastaw prawomocnie ustanowiony (tzn. taki, który spełnia wszystkie wymogi prawne). Umowa o ochronie kredytu oraz procedury prawne, na których jest oparta, pozwalają instytucji kredytowej zrealizować zabezpieczenie w odpowiednim terminie.

b)      Monitorowanie wartości nieruchomości

Wartość nieruchomości jest monitorowana nie rzadziej niż raz w roku. Częstsze monitorowanie przeprowadza się w razie istotnych zmian warunków rynkowych. Do monitorowania wartości nieruchomości i określania potrzeb w zakresie ponownej wyceny można wykorzystać metody statystyczne. Jeżeli istnieją przesłanki wskazujące, że wartość nieruchomości mogła istotnie się obniżyć w stosunku to cen rynkowych, nieruchomość taka jest wyceniana przez niezależnego rzeczoznawcę, . W przypadku kredytów przekraczających 3 mln EUR lub 5 % funduszy własnych instytucji kredytowej, nieruchomość podlega wycenie niezależnego rzeczoznawcy przynajmniej raz na trzy lata.

„Niezależny rzeczoznawca” oznacza osobę posiadającą kwalifikacje, umiejętności i doświadczenie konieczne do przeprowadzania wyceny, niezależną od procesu decyzyjnego w sprawie udzielania kredytu.

c)      Dokumentacja

Rodzaje nieruchomości mieszkalnych i komercyjnych przyjmowane jako zabezpieczenie przez instytucję kredytową oraz jej polityka kredytowa w tym względzie są jasno udokumentowane.

d)      Ubezpieczenie

Instytucja kredytowa posiada procedury ustalania, czy nieruchomości przyjęte jako ochrona są odpowiednio ubezpieczone od szkód.

1.5. Wymogi minimalne dotyczące uznawania zabezpieczenia w formie wierzytelności

9          Zabezpieczenie w formie wierzytelności jest uznawane, jeżeli spełnione są następujące warunki:

a)      Pewność prawna

i)       Prawne mechanizmy ustanawiania zabezpieczenia są sprawdzone i skuteczne oraz zapewniają kredytodawcy jasno określone udziały w dochodach z tytułu zabezpieczenia.

ii)      Instytucja kredytowa musi podjąć wszystkie kroki niezbędne do wypełnienia miejscowych wymogów w zakresie egzekwowania praw przysługujących jej z tytułu zabezpieczenia. Istnieją uregulowania ramowe nadające pierwszeństwo roszczeniom kredytodawcy wobec zabezpieczenia, z zastrzeżeniem możliwości nadania wyższego priorytetu roszczeniom wierzycieli uprzywilejowanych na mocy krajowych przepisów ustawowych lub wykonawczych.

iii)     Instytucje kredytowe, dokonawszy odpowiedniej weryfikacji prawnej, potwierdzają wykonalność umów w sprawie zabezpieczeń ryzyka kredytowego we wszystkich właściwych jurysdykcjach.

iv)     Umowy w sprawie zabezpieczeń ryzyka kredytowego muszą być odpowiednio udokumentowane i zawierać jasną i niezawodną procedurę szybkiego przejmowania zabezpieczenia. Procedury instytucji kredytowych zapewniają przestrzeganie wszelkich uwarunkowań prawnych wymaganych w związku z deklaracją niewykonania zobowiązań przez klienta i szybkim przejmowaniem zabezpieczenia. W przypadku trudności finansowych lub niewypłacalności kredytobiorcy, instytucja kredytowa posiada uprawnienia do zbycia lub cesji wierzytelności na rzecz innych stron bez zgody dłużnika.

b)      Zarządzanie ryzykiem

i)       Instytucja kredytowa musi posiadać sprawną procedurę określania ryzyka kredytowego związanego z wierzytelnościami. Procedura taka obejmuje, między innymi, analizy działalności i branży kredytobiorcy oraz rodzaje klientów, z którymi współpracuje kredytobiorca. Jeżeli instytucja kredytowa opiera się na ustaleniach kredytobiorcy w zakresie zdolności kredytowej klientów, musi ona dokonać przeglądu praktyk kredytowych kredytobiorcy, aby ocenić ich solidność i wiarygodność.

ii)      Marża pomiędzy kwotą ekspozycji i wartością wierzytelności musi odzwierciedlać wszystkie stosowne czynniki, łącznie z kosztami przejęcia zabezpieczenia, koncentracji w ramach pakietu wierzytelności scedowanych przez indywidualnego kredytobiorcę oraz potencjalnego ryzyka koncentracji wśród ogółu ekspozycji instytucji kredytowej, wykraczającego poza zakres objęty ogólnymi metodami zarządzania ryzykiem danej instytucji kredytowej. Instytucja kredytowa monitoruje na bieżąco swoje wierzytelności. Prowadzony jest nadzór przestrzegania ogólnych limitów koncentracji obowiązujących instytucję kredytową. Ponadto prowadzone są regularne kontrole przestrzegania warunków umów kredytowych, ograniczeniami w zakresie ochrony środowiska i innymi wymogami prawnymi.

iii)     Wierzytelności od danego kredytobiorcy są zdywersyfikowane i nie są nadmiernie skorelowane z kredytobiorcą. Jeżeli zachodzi istotna dodatnia korelacja, ryzyka stąd wynikające są uwzględniane przy ustalaniu marży na całą pulę zabezpieczeń.

iv)     Wierzytelności od jednostek powiązanych z kredytobiorcą (łącznie z podmiotami zależnymi i pracownikami) nie są uznawane za czynniki łagodzące ryzyko.

v)      Instytucja kredytowa posiada udokumentowaną procedurę ściągania wierzytelności w przypadku trudności finansowych. Dysponuje także instrumentami niezbędnymi do ściągania wierzytelności, nawet wówczas, gdy instytucja kredytowa oczekuje, że kredytobiorca dokona inkasa wierzytelności.

1.6. Wymogi minimalne dotyczące uznawania innych zabezpieczeń rzeczowych

10.       Inne zabezpieczenie rzeczowe jest uznawane, jeżeli spełnione są następujące warunki:

a)      Umowa w sprawie zabezpieczenia jest w pełni wykonalna na mocy wszystkich obowiązujących praw i pozwala instytucji kredytowej uzyskać w odpowiednim terminie wartość majątku stanowiącego zabezpieczenie.

b)      Z wyjątkiem należności uprzywilejowanych, o których mowa w pkt 9 lit. a) ppkt ii), dopuszcza się jedynie pierwsze prawo zastawu lub obciążenie dotyczące majątku stanowiącym zabezpieczenie. W związku z tym instytucja kredytowa ma pierwszeństwo przed wszystkimi innymi wierzycielami do zrealizowanych zysków z zabezpieczenia.

c)      Wartość majątku jest monitorowana nie rzadziej niż raz w roku. Częstsze monitorowanie wymagane jest w razie istotnych zmian warunków rynkowych.

d)      Umowa kredytowa zawiera szczegółowy opis zabezpieczenia i szczegółowe dane dotyczące sposobu i częstotliwości ponownej wyceny.

e)      Przyjmowane przez instytucję rodzaje zabezpieczenia rzeczowego oraz zasady i procedury określania odpowiedniej wysokości wartości każdego rodzaju zabezpieczenia w stosunku do kwoty ekspozycji są jasno udokumentowane w wewnętrznych regulaminach i procedurach kredytowych dostępnych do wglądu.

f)       Polityka kredytowa instytucji kredytowej w zakresie struktury transakcji określa wymogi dotyczące odpowiedniej wysokości zabezpieczenia w zależności od kwoty ekspozycji, możliwości szybkiego upłynnienia zabezpieczenia, możliwości obiektywnego ustalenia ceny lub wartości rynkowej, częstotliwości, z jaką można tę wartości bez trudu uzyskać (łącznie z ocenami biegłych lub wycenami) oraz zmienność wartości zabezpieczenia.

g)      Zarówno pierwotna wycena jak i rewaluacja w pełni uwzględniają pogorszenie jakości lub zużycie moralne zabezpieczenia. Podczas wyceny i rewaluacji zabezpieczenia, którego wartość zależy od mody lub daty, szczególną uwagę należy poświęcić skutkom upływu czasu.

h)      Instytucji kredytowej musi przysługiwać prawo do kontroli stanu faktycznego majątku. Instytucja stosuje zasady i procedury uwzględniające wykorzystanie prawa do kontroli stanu faktycznego.

i)       Instytucja kredytowa musi posiadać procedury ustalania, czy majątek przyjęty jako zabezpieczenie jest odpowiednio ubezpieczony od szkód.

1.7. Minimalne kryteria uznawania zabezpieczeń ekspozycji z tytułu najmu

11.       Ekspozycje wynikające z transakcji najmu traktowane są jako zabezpieczone tym samym typem nieruchomości co przedmiot najmu, jeżeli spełnione są następujące warunki:

a)      Spełnione są warunki uznania zabezpieczenia w postaci nieruchomości takiego samego typu jak przedmiot najmu, określone w pkt 8 lub 10;

b)      Oddający w najem stosuje solidny system zarządzania ryzykiem w odniesieniu do lokalizacji przedmiotu najmu, jego wykorzystania, wieku oraz przewidywanego zużycia moralnego;

c)      Istnieją solidne ramy prawne ustanawiające prawo własności najemca do przedmiotu najmu oraz przysługującą mu z tego tytułu możliwość egzekwowania w odpowiednim terminie swoich praw jako właściciela oraz

d)      Różnica pomiędzy stawką amortyzacji przedmiotu najmu a stopą spłaty należności z tytułu najmu nie może zawyżać zakresu ograniczenia ryzyka kredytowego aktywów objętych umową najmu.

1.8. Wymogi minimalne dotyczące uznawania innych rodzajów ochrony kredytowej rzeczywistej 1.8.1. Zdeponowane środki pieniężne lub bankowe instrumenty pieniężne w posiadaniu instytucji będącej stroną trzecią.

12.       Ochrona określona w części 1 pkt 23 kwalifikuje się do ujęcia określonego w części 3 pkt 80, jeżeli spełnione są następujące warunki:

a)      Wierzytelność stanowiąca należność kredytobiorcy wobec instytucji będącej stroną trzecią jest oficjalnie scedowana na rzecz instytucji kredytowej udzielającej kredytu;

b)      Instytucja będąca stroną trzecią jest powiadomiona o przekazaniu w zastawu lub cesji wierzytelności;

c)      W następstwie takiego powiadomienia instytucja będąca stroną trzecią może dokonywać płatności jedynie na rzecz instytucji kredytowej udzielającej kredytu, lub na rzecz innych stron za zgodą tejże instytucji kredytowej.

d)      Zastaw lub cesja są bezwarunkowe i nieodwołalne.

1.8.2. Polisy ubezpieczeniowe na życie jako poręczenie kredytu

13.       Polisy ubezpieczeniowe na życie uznaje się jako poręczenie kredytu, jeżeli spełnione są następujące warunki:

a)      firma wystawiająca ubezpieczenie na życie może zostać uznana za dostawcę ochrony kredytowej nierzeczywistej zgodnie z częścią 1 pkt 26;

b)      polisa ubezpieczeniowa na życie jest oficjalnie przekazana pod zastaw lub scedowana na rzecz udzielającej kredytu instytucji kredytowej;

c)      firmę wystawiającą ubezpieczenie na życie powiadamia się o przekazaniu pod zastaw lub cesji polisy, w następstwie czego nie może ona anulować umowy ani wypłacać kwot należnych zgodnie z umową bez zgody instytucji kredytowej udzielającej kredytu;

d)      polisa musi posiadać wartość wykupu niepodlegającą obniżkom;

e)      instytucja kredytowa udzielająca kredytu musi posiadać prawo zamknięcia polisy i wypłaty w odpowiednim terminie wartości wykupu, w przypadku gdy dłużnik nie wywiąże się z płatności;

f)       instytucja kredytowa udzielająca kredytu jest informowana przez posiadacza polisy o wszelkich zaległościach w jej opłacaniu;

g)      ochrona kredytowa musi obejmować cały okres spłacania kredytu oraz

h)      zastaw musi podlegać egzekucji we właściwych jurysdykcjach.

2. Ochrona kredytowa nierzeczywista i obligacje powiązane z ryzykiem kredytowym 2.1. Wspólne wymogi dla gwarancji i kredytowych instrumentów pochodnych

14.       Ochrona kredytowa poprzez gwarancję lub kredytowy instrument pochodny jest uznawana, z zastrzeżeniem pkt 16, jeżeli spełnione są następujące warunki:

a)      Ochrona kredytowa jest bezpośrednia.

b)      Zakres ochrony kredytowej jest jasno określony i bezsporny.

c)      Umowa o ochronie kredytowej nie zawiera żadnych klauzul, których wypełnienie leży poza bezpośrednią kontrolą kredytodawcy, które:

i)       zezwalają dostawcy ochrony kredytowej na jednostronne wypowiedzenie umowy o ochronę;

ii)      podniosłyby efektywny koszt ochrony w wyniku obniżenia jakości kredytowej zabezpieczonej ekspozycji;

iii)     mogłyby zwolnić dostawcę ochrony z obowiązku terminowej wypłaty, w przypadku gdy pierwotny dłużnik nie uiści któreś z należnych płatności lub

iv)     mogłyby wpłynąć na skrócenie przez dostawcę ochrony terminu rozliczenia ochrony kredytowej.

d)      Musi podlegać egzekucji prawnej we właściwych jurysdykcjach.

2.1.1. Wymogi operacyjne

15.       Instytucja kredytowa wykazuje instytucji nadzorczej, że posiada odpowiednie systemy zarządzania potencjalną koncentracją ryzyka związanego ze stosowaniem gwarancji lub kredytowych instrumentów pochodnych. Instytucja kredytowa potrafi wykazać, w jaki sposób jej strategia dotycząca stosowania kredytowych instrumentów pochodnych i gwarancji współdziała z prowadzonym przez nią procesem zarządzania ogólnym profilem ryzyka.

2.2. Kontrgwarancje państwowe i inne kontrgwarancje sektora publicznego

16.       Jeżeli ekspozycja jest zabezpieczone gwarancją, która jest kontrgwarantowana przez Rządy i banki centralne lub samorząd terytorialny (należności od których traktowane są na mocy art. 78-83 jak należności od władz państwowych), wielostronny banku rozwoju (należnościom wobec którego na mocy art. 78-83 przypisuje się wagę ryzyka 0 %) bądź też podmiot sektora publicznego (należności od którego traktowane są jako należności wobec instytucji kredytowej zgodnie z art. 78-83), ekspozycja takie może być traktowane jako zabezpieczone gwarancją, zapewnioną przez dany podmiot, jeżeli spełnione są następujące warunki:

a)      kontrgwarancja obejmuje wszystkie elementy ryzyka kredytowego danej należności;

b)      zarówno pierwotna gwarancja jak i kontrgwarancja spełniają wymogi dotyczące gwarancji, określone w pkt 14, 15 i 17, z wyjątkiem wymogu bezpośredniości kontrgwarancji;

c)      właściwe władze stwierdzają, że kontrgwarancje mają mocne pokrycie, a żadne dane historyczne nie sugerują, że pokrycie takie jest efektywnie niższe od poziomu pokrycia gwarancji bezpośredniej zapewniany przez dany podmiot.

2.3. Dodatkowe wymogi dotyczące gwarancji

17.       Gwarancja jest uznawana, jeżeli spełnione są również następujące warunki:

a)      W przypadku stwierdzenia faktu niewykonywania zobowiązań/nieuregulowania płatności przez kontrahenta, instytucja kredytowa udzielająca kredytu ma prawo we właściwym czasie zażądać od gwaranta wszelkich środków pieniężnych należnych zgodnie z warunkami ochrony kredytowej. Płatność ze strony gwaranta nie zależy od tego, czy instytucja kredytowa uprzednio zażądała płatności od dłużnika.

b)      Gwarancja jest wyraźnie udokumentowanym zobowiązaniem podjętym przez gwaranta.

c)      Gwarancja obejmuje, z zastrzeżeniem następnego zdania, wszystkie rodzaje płatności, których dłużnik ma dokonać w związku z należnością. W przypadku gdy określone rodzaje płatności są wyłączone z gwarancji, uznaną wartość gwarancji dostosowuje się odpowiednio do jej ograniczonego zakresu.

18.       W przypadku gwarancji zapewnianych w ramach systemu gwarancji wzajemnych, uznanych dla omawianych celów przez właściwe władze albo udzielanych lub kontrgwarantowanych przez podmioty, o których mowa w pkt 16, wymogi lit. a) uznaje się za spełnione, o ile spełniony jest jeden z poniższych warunków:

a)      właściwe władze stwierdzają, że instytucja kredytowa udzielająca kredytu ma prawo we właściwym czasie uzyskać od gwaranta płatność tymczasową, proporcjonalną do zakresu gwarancji, stanowiącą wiarygodne oszacowanie kwoty straty ekonomicznej, jaką może ponieść taka instytucja, łącznie ze stratami z tytułu niespłaconych odsetek i innych rodzajów zobowiązań kredytobiorcy;

b)      w przeciwnym razie właściwe władze stwierdzają, że skutkiem gwarancji jest ochrona przed stratami, łącznie ze stratami z tytułu niespłaconych odsetek i innych rodzajów zobowiązań kredytobiorcy.

2.4. Dodatkowe wymogi dotyczące kredytowych instrumentów pochodnych

19        Kredytowy instrument pochodny jest uznawany, jeżeli spełnione są również następujące warunki:

a)      Z zastrzeżeniem lit. b) zdarzenia kredytowe określone w ramach kredytowego instrumentu pochodnego obejmują co najmniej:

i)       niezapłacenie kwot należnych zgodnie z warunkami zobowiązania bazowego obowiązującymi w momencie niezapłacenia obowiązują (przy uwzględnieniu okresu karencji zbliżonego do lub krótszego niż okres karencji zobowiązania bazowego) oraz

ii)      bankructwo, niewypłacalność lub niezdolność dłużnika do spłaty długów albo pisemne oświadczenie o ogólnej niezdolności do terminowej spłaty długów czy też zdarzenia o podobnym charakterze.

iii)     restrukturyzacja zobowiązania bazowego obejmująca umorzenie lub odroczenie spłaty kwoty głównej, odsetek lub prowizji, prowadząca do zdarzenia straty kredytowej (tj. aktualizacje wartości lub innego, podobnego obciążenia rachunku zysków i strat).

b)      Jeżeli wydarzenie kredytowe określone w ramach kredytowego instrumentu pochodnego nie obejmuje restrukturyzacji zobowiązania bazowego opisanej w lit. a) tiret trzecie, ochrona kredytowa może pomimo to zostać uznana, z zastrzeżeniem obniżenia uznanej wartości zgodnie z częścią 3 pkt 84.

c)      W przypadku gdy kredytowe instrumenty pochodne zezwalają na rozliczenia gotówkowe, stosuje się sprawdzony proces wyceny, pozwalający na wiarygodne oszacowanie straty. Uzyskanie wyceny zobowiązania bazowego następującej po zdarzeniu kredytowym następuje w ściśle określonym terminie.

d)      Jeżeli w ramach rozliczenia wymagane są prawo i zdolność nabywcy ochrony do przekazania zobowiązania bazowego dostawcy zabezpieczenia, warunki zobowiązania bazowego stanowią, że nie wolno bez podania powodu odmówić zgody wymaganej do takiego przekazania.

e) W sposób wyraźny wskazane są strony odpowiedzialne za stwierdzenie, czy nastąpiło zdarzenie kredytowe. Decyzja w tym zakresie nie należy wyłącznie od sprzedawcy zabezpieczenia. Nabywca ochrony ma prawo/możliwość powiadomienia dostawcy ochrony o wystąpieniu zdarzenia kredytowego;

20.       Niedopasowanie w ramach kredytowego instrumentu pochodnego między zobowiązaniem bazowym a zobowiązaniem referencyjnym (tj. zobowiązaniem wykorzystywanym do określenia wartości rozliczeń gotówkowych albo zobowiązaniem podlegającym dostawie) lub między zobowiązaniem bazowym i zobowiązaniem pozwalającym stwierdzić wystąpienie zdarzenia kredytowego - dozwolone jest jedynie jeżeli spełnione są poniższe warunki:

a)      zobowiązanie referencyjne lub zobowiązanie pozwalające stwierdzić wystąpienie zdarzenia kredytowego (w zależności od przypadku) posiada równy lub niższy stopień uprzywilejowania w stosunku do zobowiązania bazowego;

b)      zobowiązanie bazowe oraz dług referencyjny lub zobowiązanie pozwalające stwierdzić wystąpienie zdarzenia kredytowego (w zależności od przypadku) posiadają tego samego dłużnika (tj. ten sam podmiot prawny) oraz istnieją wykonalne na mocy prawa obustronne stwierdzania niewykonania zobowiązań lub przyśpieszenia takiego stwierdzenia.

Część 3 – Obliczanie skutków ograniczenia ryzyka kredytowego

1. Z zastrzeżeniem przepisów części 4-6, jeżeli spełnione są przepisy części 1 i 2, obliczanie kwot ekspozycji ważonych ryzykiem zgodnie z przepisami podsekcji 1 art. 78-83 oraz sposób obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem i kwot oczekiwanych strat zgodnie z art. 84-89 może zostać zmieniony zgodnie z przepisami niniejszej części.

2. Środki pieniężne, papiery wartościowe lub towary nabyte, pożyczone lub otrzymane w ramach transakcji z przyrzeczeniem odkupu lub transakcji udzielania lub otrzymania pożyczki papierów wartościowych lub towarów traktowane są jako zabezpieczenie.

1. Rzeczywiste ochrona kredytowa 1.1. Obligacje powiązane z ryzykiem kredytowym

3. Inwestycje w obligacje powiązane z ryzykiem kredytowym, emitowane przez instytucję kredytową udzielającą kredytu, mogą być traktowane jako zabezpieczenie gotówkowe.

1.2. Kompensacja należności bilansowych

4. Kredyty udzielane przez instytucję kredytową udzielającą kredytu oraz depozyty u niej złożone, objęte kompensacją należności bilansowych, są traktowane jako zabezpieczenie gotówkowe.

1.3. Umowy ramowe saldowania zobowiązań obejmujące transakcje z przyrzeczeniem odkupu i/lub transakcje udzielania lub otrzymania pożyczki papierów wartościowych lub towarów i/lub inne transakcje oparte na rynku kapitałowym 1.3.1. Obliczanie w pełni skorygowanej wartości ekspozycji

a)           Stosowanie korekt z tytułu zmienności opartych na metodzie „nadzorczej” lub metodzie „oszacowań własnych”

5. Z zastrzeżeniem pkt 12-22, korekty z tytułu zmienności, dokonywane przy obliczaniu „w pełni skorygowanej wartości ekspozycji" (E*) dla ekspozycji podlegających umowie ramowej saldowania zobowiązań obejmującej transakcje z przyrzeczeniem odkupu i/lub transakcje udzielania lub otrzymania pożyczki papierów wartościowych lub towarów i/lub inne transakcje oparte na rynku kapitałowym, oblicza się w sposób określony poniżej, stosując metodę nadzorczą lub metodę oszacowań własnych, jak określono w pkt 35-60 odnośnie do kompleksowej metody ujmowania zabezpieczeń finansowych. W przypadku zastosowania metody oszacowań własnych obowiązują te same warunki i wymogi, co w przypadku kompleksowej metody ujmowania zabezpieczeń finansowych.

6. Pozycja netto w każdym rodzaju papierów wartościowych obliczana jest poprzez odjęcie od całkowitej wartości papierów wartościowych danego rodzaju, przekazanych w formie kredytu, zbytych lub dostarczonych w ramach ramowej umowy saldowania zobowiązań - całkowitej wartości papierów wartościowych tego samego rodzaju, przyjętych w formie kredytu, nabytych lub otrzymanych w ramach tej umowy.

7. Dla celów pkt 6 rodzaj papierów wartościowych oznacza papiery wartościowe emitowane przez ten sam podmiot, posiadające tę samą datę emisji, ten sam termin rozliczenia i podlegające tym samym warunkom oraz tym samym okresom upłynnienia, co papiery wartościowe wymienione w pkt 35-60.

8. Pozycja netto w każdej walucie innej niż waluta rozliczeniowa ramowej umowy saldowania zobowiązań obliczana jest poprzez odjęcie od całkowitej wartości papierów wartościowych nominowanych w danej walucie, przekazanych w formie kredytu, zbytych lub dostarczonych w ramach ramowej umowy saldowania zobowiązań, powiększonej o kwotę środków pieniężnych w danej walucie, przekazanych w formie kredytu lub przelanych w ramach umowy - całkowitej wartości papierów wartościowych nominowanych w danej walucie, przyjętych w formie kredytu, nabytych lub otrzymanych w ramach umowy, powiększonej o kwotę środków pieniężnych w danej walucie przyjętych w formie kredytu lub otrzymanych w ramach umowy.

9. Korekta z tytułu zmienności odpowiadająca danemu typowi papierów wartościowych lub pozycji w środkach pieniężnych stosowana jest zarówno w przypadku dodatniej, jak i ujemnej pozycji netto w papierach wartościowych danego typu.

10. Korektę z tytułu zmienności ryzyka walutowego (fx) należy stosować zarówno w przypadku dodatniej, jak i ujemnej pozycji netto w każdej walucie innej niż waluta rozliczeniowa ramowej umowy saldowania zobowiązań.

11. E* oblicza się według następującego wzoru:

E* = max {0, [(∑(E) - ∑(c)) + ∑(|pozycja netto w każdym rodzaju papierów wartościowych| x Hsec) + + (∑|Efx| x Hfx)]}

Jeżeli kwoty ekspozycji ważone ryzykiem obliczane są zgodnie z art. 78-83, E jest wartością ekspozycji dla każdej z osobna ekspozycji w ramach umowy, która to wartość obowiązywałaby przy braku ochrony kredytowej.

Jeżeli kwoty ekspozycji ważone ryzykiem i kwoty oczekiwanych strat obliczane są zgodnie z art. 84-89, E jest wartością ekspozycji dla każdej z osobna ekspozycji w ramach umowy, która to wartość obowiązywałaby przy braku ochrony kredytowej.

C jest wartością pożyczonych, nabytych lub otrzymanych papierów wartościowych lub towarów bądź też środków pieniężnych pożyczonych lub otrzymanych w związku z każdym takim ekspozycjom.

∑(E) jest sumą wszystkich E w ramach umowy.

∑(C) jest sumą wszystkich C w ramach umowy.

Efx jest pozycją netto (dodatnią lub ujemną) w danej walucie innej niż waluta rozliczeniowa umowy, obliczoną zgodnie z pkt 8.

Hsec jest korektą z tytułu zmienności odpowiadającą danemu rodzajowi papierów wartościowych.

Hfx jest korektą z tytułu zmienności ryzyka walutowego.

E* jest w pełni skorygowaną wartością ekspozycji.

b)           Stosowanie metody modeli wewnętrznych

12. Jako rozwiązanie alternatywne wobec stosowania korekt z tytułu zmienności opartych na metodzie nadzorczej i metodzie oszacowań własnych przy obliczaniu w pełni skorygowanej wartości ekspozycji (E*) wynikającej ze stosowania uznanej ramowej umowy saldowania zobowiązań, obejmującej transakcje z przyrzeczeniem odkupu i/lub transakcje udzielania lub otrzymania pożyczki papierów wartościowych lub towarów i/lub inne transakcje oparte na rynku kapitałowym, inne niż transakcje pochodne, instytucje kredytowe mogą otrzymać pozwolenie na korzystanie z metody modeli wewnętrznych, uwzględniającej płynność danych instrumentów oraz skutki korelacji pomiędzy pozycjami sekutytyzacyjnymi, objętymi umową ramową saldowania zobowiązań. Modele wewnętrzne stosowane w niniejszej metodzie pozwalają oszacować potencjalną zmianę wartości niezabezpieczonej kwoty ekspozycji (∑E - ∑C).

13. Instytucja kredytowa może wybrać metodę modeli wewnętrznych niezależnie od tego, czy w odniesieniu do ryzyka kredytowego wybrała metodę standardową czy metodę podstawową fundacji IRB. Jednak jeżeli instytucja kredytowa zamierza stosować metodę modeli wewnętrznych, musi uczynić to w odniesieniu do wszystkich kontrahentów i papierów wartościowych, z wyłączeniem portfeli nieistotnych, w przypadku których dopuszcza się zastosowanie korekt z tytułu zmienności opartych na metodzie nadzorczej lub metodzie oszacowań własnych, jak określono w pkt 5-11.

14. Z metody modeli wewnętrznych korzystać mogą instytucje kredytowe o uznanym wewnętrznym modelu zarządzania ryzykiem, zgodnym z przepisami załącznika V do dyrektywy [93/6/EWG].

15. Instytucje kredytowe, które nie uzyskały zezwolenia organów nadzorczych na stosowanie modelu zgodnego z dyrektywą 93/6/EWG, mogą ubiegać się u właściwych władz o uznanie wewnętrznego modelu pomiaru ryzyka w celu zastosowania niniejszych przepisów.

16. Właściwe władze uznają taki model, stwierdziwszy, że stosowany przez daną instytucję kredytową system zarządzania ryzykiem związanym z transakcjami objętymi umową ramową saldowania zobowiązań jest solidnie opracowany i wdrożony w należyty sposób, w szczególności zaś spełnia wymienione poniżej normy jakościowe:

a)      wewnętrzny model pomiaru ryzyka stosowany do obliczania potencjalnej zmienności cenowej jest ściśle zintegrowany z systemem codziennego zarządzania ryzykiem instytucji kredytowej i jest podstawą sprawozdań na temat ryzyka przekazywanych wyższemu szczeblowi kierowniczemu instytucji kredytowej;

b)      instytucja kredytowa posiada jednostkę kontroli ryzyka kredytowego niezależną od jednostek transakcyjnych i podległą bezpośrednio wyższemu szczeblowi kierowniczemu. Jednostka ta musi odpowiadać za stworzenie i wdrożenie systemu zarządzania ryzykiem instytucji kredytowej. Tworzy ona i analizuje codzienne sprawozdania dotyczące wyników modelu pomiaru ryzyka i niezbędnych środków w zakresie limitów pozycji;

c)      codzienne sprawozdania przedstawiane przez jednostkę kontroli ryzyka są poddawane przeglądowi na szczeblu kierownictwa, które posiada uprawnienia do wprowadzania ograniczeń poszczególnych pozycji oraz ryzyka w ujęciu ogólnym;

d)      instytucja kredytowa zatrudnia w swojej jednostce kontroli ryzyka wystarczającą liczbę personelu wykwalifikowanego w zakresie korzystania z zaawansowanych modeli;

e)      instytucja kredytowa posiada ugruntowane procedury monitorowania i zapewniania zgodności z udokumentowanym zbiorem wewnętrznych zasad i mechanizmów kontroli dotyczących ogólnego działania systemu pomiaru ryzyka;

f)       modele instytucji kredytowej odznaczają się stwierdzonym dorobkiem w pomiarze ryzyka z dostateczną dokładnością, co potwierdza weryfikacja historyczna obejmująca dane z co najmniej jednego roku;

g)      instytucja kredytowa często przeprowadza rygorystyczny program testów warunków skrajnych, a wyniki tych testów są poddawane przeglądowi kierownictwa, znajdując odzwierciedlenie w ustanawianych przez nie zasadach i limitach;

h)      instytucja kredytowa musi przeprowadzać, w ramach procesu audytu wewnętrznego, niezależny przegląd systemu pomiaru ryzyka. Przegląd taki musi obejmować zarówno działalność jej jednostek handlowych, jak i niezależnej jednostki kontroli ryzyka;

i)       instytucja kredytowa co najmniej raz w roku przeprowadza przegląd systemu zarządzania ryzykiem.

17. Przy obliczaniu potencjalnej zmiany wartości spełnione są następujące normy minimalne:

a)      obliczanie potencjalnej zmiany wartości co najmniej raz dziennie;

b)      jednostronny przedział ufności 99%;

c)      pięciodniowy ekwiwalent okresu upłynnienia, z wyjątkiem transakcji innych niż transakcje z przyrzeczeniem odkupu lub transakcje udzielania lub otrzymania pożyczki papierów wartościowych lub towarów, dla których stosuje się dziesięciodniowy ekwiwalent okresu upłynnienia;

d)      rzeczywisty okres obserwacji historycznych wynosi co najmniej jeden rok, z wyjątkiem przypadków w których znaczny wzrost zmienności cenowej uzasadnia krótszy okres obserwacji;

e)      aktualizacja zbioru danych co trzy miesiące.

18. Właściwe władze wymagają, aby wewnętrzny model pomiaru ryzyka obejmował odpowiednio dużą liczbę czynników ryzyka, a tym samym wszystkie istotne ryzyka cenowe.

19. Właściwe władze mogą zezwolić instytucji kredytowej na stosowanie korelacji empirycznych w ramach kategorii ryzyka i pomiędzy kategoriami ryzyka, o ile stwierdzą, że stosowany przez instytucję system pomiaru korelacji jest pewny i stosowany w sposób należyty.

20. Od instytucji kredytowej stosującej metodę modeli wewnętrznych wymaga się weryfikacji historycznej wyników modelu na próbce wyznaczanych co roku 20 kontrahentów. W skład tej grupy wchodzi 10 największych kontrahentów, wyznaczonych przez instytucję kredytową zgodnie z jej własną metodą pomiaru ekspozycji, oraz 10 innych wybranych losowo. Na każdy dzień i dla każdego kontrahenta instytucja kredytowa porównuje rzeczywistą zmianę wartości ekspozycji wobec danego kontrahenta w horyzoncie jednodniowym z szacowaną zmianą wartości ekspozycji, obliczoną przy zastosowaniu metody modeli wewnętrznych na koniec poprzedniego dnia pracy. Za wyjątek uznaje się każdą obserwację, w ramach której rzeczywista zmiana ekspozycji przekracza wartość szacunkową ustaloną w ramach modelu wewnętrznego. W zależności od liczby wyjątków w obserwacjach prowadzonych w odniesieniu do 20 kontrahentów w ciągu ostatnich 250 dni roboczych (łącznie 5000 obserwacji) szacowany wynik w ramach modelu wewnętrznego zwiększa się, stosując mnożniki przedstawione w tabeli 1.

Tabela 1

Strefa || Liczba wyjątków || Mnożnik

Strefa zielona ||             0-99 ||             1

||             100-119 ||             1.13

||             120-139 ||             1.17

Strefa żółta ||             140-159 ||             1.22

||             160-179 ||             1.25

||             180-199 ||             1.28

Strefa czerwona ||             200 lub więcej ||             1.33

W ramach weryfikacji historycznej instytucja kredytowa potwierdza, że wyjątki nie wykazują koncentracji w ekspozycjach wobec jednego lub więcej kontrahentów.

21. W pełni skorygowaną wartość ekspozycji (E*) dla instytucji kredytowych stosujących metodę modeli wewnętrznych oblicza się według następującego wzoru:

E* = max {0, [(∑(E) - ∑C) + (szacowany wynik modelili wewnętrznych x odpowiedni mnożnik)]}

Jeżeli kwoty ekspozycji ważone ryzykiem obliczane są zgodnie z podsekcją 1 art. 78-83, E jest wartością ekspozycji dla każdej ekspozycji z osobna w ramach umowy, która to wartość obowiązywałaby przy braku ochrony kredytowej.

Jeżeli kwoty ekspozycji ważone ryzykiem i kwoty oczekiwanych strat obliczane są zgodnie z art. 84-89, E jest wartością ekspozycji dla każdej ekspozycji z osobna w ramach umowy, która to wartość obowiązywałaby przy braku ochrony kredytowej.

C jest bieżącą wartością rynkową pożyczonych, nabytych lub otrzymanych papierów wartościowych, albo pożyczonych lub otrzymanych środków pieniężnych w odniesieniu do każdego takiej ekspozycji.

∑(E) jest sumą wszystkich E w ramach umowy

∑(C) jest sumą wszystkich C w ramach umowy.

22. Obliczając wymogi kapitałowe przy użyciu modeli wewnętrznych, instytucje kredytowe korzystają z wyników modelu uzyskanych na podstawie poprzedniego dnia roboczego.

1.3.2. Obliczanie kwot ekspozycji ważonych ryzykiem i kwot oczekiwanych strat dla transakcji z przyrzeczeniem odkupu i/lub transakcji udzielania lub otrzymania pożyczki papierów wartościowych lub towarów i/lub innych transakcji opartych na rynku kapitałowym objętych umowami ramowymi saldowania zobowiązań

Metoda standardowa

23. E* obliczane zgodnie z pkt 5-22 jest wartością ekspozycji wobec kontrahenta z tytułu transakcji objętych umowami ramowymi saldowania zobowiązań do celów art. 80.

Metoda podstawowa IRB

24. E* obliczane zgodnie z pkt 5-22 jest wartością ekspozycji wobec kontrahenta z tytułu transakcji objętych umowami ramowymi saldowania zobowiązań do celów załącznika VII.

1.4. Zabezpieczenie finansowe 1.4.1. Uproszczona metoda ujmowania zabezpieczeń finansowych

25. Metoda uproszczona traktowana zabezpieczeń finansowych dostępna jest jedynie, jeżeli kwoty ekspozycji ważone ryzykiem obliczane są zgodnie z art. 78-83. Instytucja kredytowa nie korzysta jednocześnie z uproszczonej i kompleksowej metody ujmowania zabezpieczeń finansowych.

Wycena

26. W ramach niniejszej metody uznanemu zabezpieczeniu finansowemu przypisuje się wartość równą jego wartości rynkowej, określonej zgodnie z częścią 2 pkt 6.

Obliczanie kwot ekspozycji ważonych ryzykiem

27. Tym częściom należności, które są zabezpieczone wartością rynkową uznanego zabezpieczenia przypisuje się wagę ryzyka, która obowiązywałaby zgodnie z art. 78-83, jeżeli kredytodawca posiadałby bezpośrednie ekspozycja wobec instrumentu zabezpieczenia. Waga ryzyka zabezpieczonej części należności wynosi co najmniej 20%, z wyjątkiem przypadków określonych w pkt 28-30. Pozostałej części ekspozycji przypisuje się wagę ryzyka, która byłaby stosowana do niezabezpieczonej ekspozycji wobec kontrahenta zgodnie z art. 78-83.

Transakcje z przyrzeczeniem odkupu i transakcje udzielania lub otrzymania pożyczki papierów wartościowych

28. Zabezpieczonej części ekspozycji z tytułu transakcji, spełniających kryteria wymienione w pkt 59 i 60, przypisuje się wagę ryzyka równą 0%. Jeżeli kontrahent będący stroną transakcji nie jest podstawowym uczestnikiem rynku, stosuje się wagę ryzyka równą 10%.

Pozagiełdowe transakcje pochodne oparte na codziennej wycenie rynkowej

29. Wartościom ekspozycji określonym w załączniku III dla kredytowych instrumentów pochodnych, wyszczególnionych w załączniku IV oraz objętych codzienną wyceną rynkową, zabezpieczonych środkami pieniężnymi lub bankowymi papierami wartościowymi - , przypisuje się wagę ryzyka równą 0% w zakresie objętym zabezpieczeniem, o ile nie zachodzi niedopasowanie walutowe. Wartościom ekspozycji takich transakcji, jeżeli są one zabezpieczone dłużnymi papierami wartościowymi emitowanymi przez rządy i banki centralne, którym zgodnie z art. 78-83 przypisuje się wagę ryzyka równą 0% - przypisuje się wagę ryzyka równą 10% w zakresie objętym zabezpieczeniem.

Dla celów niniejszego punktu za „dłużne papiery wartościowe emitowane przez Rządy i banki centralne uznaje się:

a)      dłużne papiery wartościowe emitowane przez samorządy terytorialne, ekspozycje wobec których traktowane są jak ekspozycje wobec rządu państwa, na terytorium którego owe samorządy się znajdują, zgodnie z art. 78-83;

b)      dłużne papiery wartościowe emitowane przez wielostronne banki rozwoju, wobec których stosuje się wagę ryzyka równą 0% zgodnie z art. 78-83;

c)      dłużne papiery wartościowe emitowane przez organizacje międzynarodowe, którym na mocy art. 78-83 przypisuje się wagę ryzyka 0%.

Inne transakcje

30. Można stosować wagę ryzyka 0%, jeżeli ekspozycja i zabezpieczenie są nominowane w tej samej walucie oraz jeżeli spełniony jest jeden z poniższych warunków:

a)      zabezpieczeniem są zdeponowane środki pieniężne lub bankowe instrumenty pieniężne

b)      zabezpieczenie ma postać dłużnych papierów wartościowych emitowanych przez Skarb Państwa, którym na mocy art. 78-83 można przypisać wagę ryzyka równą 0%, a do wartości rynkowej zabezpieczenia został zastosowany współczynnik dyskonta 20%.

Do celów niniejszego punktu za dłużne papiery wartościowe emitowane przez Skarb Państwa lub banki centralne, uznaje się pozycje wymienione w pkt 29.

1.4.2. Kompleksowa metoda ujmowania zabezpieczeń finansowych

31. Aby uwzględnić czynnik zmienności cenowej do celów metody zaawansowanej traktowania zabezpieczeń finansowych, przy wycenie zabezpieczenia finansowego wartość rynkowa zabezpieczenia podlega „korekcie z tytułu zmienności”, zgodnie z pkt 35-60 poniżej.

32. Z zastrzeżeniem określonego w pkt 33 sposobu traktowania niedopasowań walutowych w pozagiełdowych transakcjach pochodnych - jeżeli zabezpieczenie jest nominowane w walucie różnej od waluty, w której nominowane jest ekspozycja bazowe - do korekty z tytułu zmienności dodaje się korektę uwzględniającą zmienność walutową, adekwatną do rodzaju zabezpieczenia, jak określono w pkt 35-60.

33. W przypadku pozagiełdowych transakcji pochodnych, objętych umowami ramowymi saldowania zobowiązań, uznanymi przez właściwe władze zgodnie z załącznikiem III, oraz jeżeli zachodzi niedopasowanie pomiędzy walutą zabezpieczenia a walutą rozliczeniową - stosuje się korektę uwzględniającą zmienność walutową. Nawet jeśli transakcje objęte umową ramową saldowania zobowiązań obejmują wiele walut, stosuje się tylko jedną korektę z tytułu zmienności.

a)           Obliczanie wartości skorygowanych

34. W odniesieniu do wszystkich transakcji, z wyjątkiem tych objętych uznanymi umowami ramowymi saldowania zobowiązań, wobec których ma stosuje się przepisy ustanowione w pkt 5-24, wartość zabezpieczenia skorygowaną o czynnik zmienności, oblicza się w następujący sposób:

CVA = C x (1-HC-HFX)

Wartość ekspozycji skorygowaną o czynnik zmienności oblicza się w następujący sposób:

EVA = E x (1+HE), oraz w przypadku pozagiełdowych transakcji pochodnych: EVA = E.

W pełni skorygowaną wartość ekspozycji, uwzględniającą zarówno zmienność, jak i łagodzące ryzyko skutki zabezpieczenia, oblicza się w następujący sposób:

E* = max {0, [EVA - CVAM]}

Gdzie

E jest wartością ekspozycji, która zostałaby określona zgodnie z art. 78-83 lub art. 84-89 (stosownie do przypadku), jeżeli ekspozycja nie byłoby zabezpieczone.

EVA jest kwotą ekspozycji skorygowaną o czynnik zmienności.

CVA jest wartością zabezpieczenia skorygowaną o czynnik zmienności.

CVAM jest wartością CVA skorygowaną dodatkowo o niedopasowanie terminów rozliczenia zgodnie z przepisami części 4.

HE jest korektą z tytułu zmienności odpowiadającą ekspozycji (E), obliczoną zgodnie z pkt 35-60.

HC jest korektą z tytułu zmienności odpowiadającą zabezpieczeniu, obliczoną zgodnie z pkt 35-60.

HFX jest korektą z tytułu zmienności odpowiadającą niedopasowaniu walutowemu, obliczoną zgodnie z pkt 35-60.

E* jest w pełni skorygowaną wartością ekspozycji, uwzględniającą zmienność i łagodzące ryzyko skutki zabezpieczenia.

b)           Obliczanie korekty z tytułu zmienności

35. Korekty z tytułu zmienności można obliczyć na dwa sposoby: zgodnie z metodą nadzorczą lub na podstawie metody oszacowań własnych.

36. Instytucja kredytowa może zdecydować się na stosowanie korekty z tytułu zmienności według metody nadzorczej lub metody oszacowań własnych niezależnie od tego, czy do obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem wybrała przepisy art. 78-83 czy 84-89. Jednak jeżeli instytucje kredytowe zamierzają stosować metodę oszacowań własnych, muszą ją stosować w odniesieniu do wszystkich rodzajów instrumentów, z wyjątkiem portfeli nieistotnych, gdzie dopuszcza się stosowanie metody nadzorczej.

Jeżeli zabezpieczenie składa się z szeregu uznanych pozycji, korekta z tytułu zmienności wynosi , przy czym ai jest proporcją danej pozycji do całego zabezpieczenia, a Hi jest korektą z tytułu zmienności stosowaną do tej pozycji.

i)            Nadzorcze korekty z tytułu zmienności

37. W ramach metody nadzorczej stosuje się korekty z tytułu zmienności (przy założeniu codziennej aktualizacji wartości), przedstawione w tabelach 2-5.

KOREKTY Z TYTUŁU ZMIENNOŚCI

Tabela 2

Stopień jakości kredytowej, z którym związana jest rating dłużnego papieru wartościowego || Rzeczywisty termin rozliczenia || Korekty z tytułu zmienności dłużnych papierów wartościowych emitowanych przez podmioty opisane w części 1 pkt 7 lit. b) || Korekty z tytułu zmienności dłużnych papierów wartościowych emitowanych przez podmioty opisane w części 1 pkt 7 lit. c) i d)

|| || Dwudziestodniowy okres upłynnienia (%) || Dziesięciodniowy okres upłynnienia (%) || Pięciodniowy okres upłynnienia (%) || Dwudziestodniowy okres upłynnienia (%) || Dziesięciodniowy okres upłynnienia (%) || Pięciodniowy okres upłynnienia (%)

1 || ≤ 1 rok || 0,707 || 0,5 || 0,354 || 1,414 || 1 || 0.707

|| >1 ≤ 5 lat || 2,828 || 2 || 1,414 || 5,657 || 4 || 2.828

|| > 5 lat || 5,657 || 4 || 2,828 || 11,314 || 8 || 5.657

2-3 || ≤ 1 rok || 1,414 || 1 || 0,707 || 2,828 || 2 || 1.414

|| >1 ≤ 5 lat || 4,243 || 3 || 2,121 || 8,485 || 6 || 4.243

|| > 5 lat || 8,485 || 6 || 4,243 || 16,971 || 12 || 8.485

4 || ≤ 1 rok || 21,213 || 15 || 10,607 || nie dotyczy || nie dotyczy || nie dotyczy

|| >1 ≤ 5 lat || 21,213 || 15 || 10,607 || nie dotyczy || nie dotyczy || nie dotyczy

|| > 5 lat || 21,213 || 15 || 10,607 || nie dotyczy || nie dotyczy || nie dotyczy

Tabela 3

Stopień jakości kredytowej, z którym związana jest rating krótkoterminowego dłużnego papieru wartościowego || Korekty z tytułu zmienności dłużnych papierów wartościowych emitowanych przez podmioty opisane w części 1, pkt 7 lit. b), z ratingami krótkoterminowymi || Korekty z tytułu zmienności dłużnych papierów wartościowych emitowanych przez podmioty opisane w części 1, pkt 7lit. © i d), z ratingiem krótkoterminowym

|| Dwudziestodniowy okres upłynnienia (%) || Dziesięciodniowy okres upłynnienia (%) || Pięciodniowy okres upłynnienia (%) || Dwudziestodniowy okres upłynnienia (%) || Dziesięciodniowy okres upłynnienia (%) || Pięciodniowy okres upłynnienia (%)

1 || 0,707 || 0,5 || 0,354 || 1,414 || 1 || 0.707

2-3 || 1,414 || 1 || 0,707 || 2,828 || 2 || 1.414

Tabela 4

Inne rodzaje zabezpieczeń lub ekspozycji

|| Dwudziestodniowy okres upłynnienia (%) || Dziesięciodniowy okres upłynnienia (%) || Pięciodniowy okres upłynnienia (%)

Akcje objęte indeksem głównym, obligacje zamienne objęte indeksem głównym || 21,213 || 15 || 10,607

Inne papiery kapitałowe lub obligacje zamienne notowane na uznanej giełdzie || 35,355 || 25 || 17,678

Środki pieniężne || 0 || 0 || 0

Złoto || 21,213 || 15 || 10,607

Tabela 5

Korekta z tytułu zmienności w przypadku niedopasowania walutowego

Dwudziestodniowy okres upłynnienia (%) || Dwudziestodniowy okres upłynnienia (%) || Pięciodniowy okres upłynnienia (%)

11,314 || 8 || 5,657

38. W przypadku zabezpieczonych transakcji kredytowych okres upłynnienia wynosi 20 dni roboczych. W przypadku transakcji z przyrzeczeniem odkupu (z wyjątkiem przypadków, w których transakcje te obejmują transfer towarów lub gwarantowanych praw związanych z tytułem do towarów) oraz transakcji udzielania lub otrzymania pożyczki papierów wartościowych, okres upłynnienia wynosi 5 dni roboczych. W przypadku innych transakcji opartych na rynku kapitałowym okres upłynnienia wynosi 10 dni roboczych.

39. Stopień jakości kredytowej w tabelach 2-5 oraz w pkt 40-42, z którym związany jest rating dłużnego papieru wartościowego, jest stopniem przypisanym przez właściwe władze danemu ratingowi zewnętrznemu na mocy art. 78-83. Do tych celów stosuje się także przepisy części 1 pkt 10.

40. W przypadku nieuznanych papierów wartościowych, przekazanych w formie kredytu lub zbywanych w ramach transakcji z przyrzeczeniem odkupu lub transakcji udzielania lub otrzymania pożyczki papierów wartościowych, korekta z tytułu zmienności jest tożsama z korektą stosowaną w przypadku papierów kapitałowych nieobjętych głównym indeksem, notowanych na uznanej giełdzie.

41. W przypadku uznanych jednostek przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania korekta z tytułu zmienności jest najwyższą korektą z tytułu zmienności, jaką można zastosował do wszelkich aktywów, w które fundusz ma prawo inwestować, z uwzględnieniem okresu upłynnienia transakcji określonego w pkt 38, .

42. W przypadku dłużnych papierów wartościowych bez ratingu, emitowanych przez instytucje spełniające kryteria uznawania zawarte w części 1 pkt 8, korekty z tytułu zmienności są takie same jak w przypadku papierów wartościowych emitowanych przez instytucje lub przedsiębiorstwa, posiadające zewnętrzny rating, któremu przypisany jest stopień jakości kredytowej równy 2 lub 3.

ii)           Oszacowania własne korekt z tytułu zmienności

43. Właściwe władze mogą zezwolić instytucjom spełniającym wymogi określone w pkt 48-57 na stosowanie oszacowań własnych zmienności w celu obliczania korekt z tytułu zmienności stosowanych do zabezpieczeń i ekspozycji.

44. Jeżeli dłużne papiery wartościowe posiadają rating uznanej instytucji ECAI, równy klasie inwestycyjnej lub wyższy, właściwe władze mogą zezwolić instytucji kredytowej na obliczanie szacunkowej wartości zmienności w odniesieniu do każdej kategorii papierów wartościowych.

45. Przy określaniu odpowiednich kategorii instytucja kredytowa uwzględnia rodzaj emitenta papierów wartościowych, zewnętrzną ocenę ratingowe takich papierów, rzeczywisty termin rozliczenia i zmodyfikowany okres średni okres zwrotu. Oszacowania zmienności muszą być reprezentatywne dla papierów wartościowych objętych przez instytucję kredytową daną kategorią.

46. W przypadku dłużnych papierów wartościowych które posiadają rating uznanej instytucji ECAI, który odpowiada ratingowi poniższej jakości inwestycyjnej oraz w przypadku innych uznanych zabezpieczeń - korekty z tytułu zmienności muszą być obliczane osobno dla każdej pozycji.

47. Instytucje kredytowe stosujące metodę oszacowań własnych muszą oszacować zmienność zabezpieczenia lub niedopasowania walutowego, nie uwzględniając przy tym korelacji pomiędzy niezabezpieczonym ekspozycjom, zabezpieczeniem i/lub kursami wymiany.

Kryteria ilościowe

48. Przy obliczaniu korekt zmienności stosuje się jednostronny przedział$ ufności 99%.

49. W przypadku zabezpieczonej transakcji kredytowej okres upłynnienia wynosi 20 dni roboczych, w przypadku transakcji z przyrzeczeniem odkupu (z wyjątkiem przypadków, w których transakcje te obejmują transfer towarów lub gwarantowanych praw związanych z tytułem do towarów oraz z wyjątkiem transakcji udzielania lub otrzymania pożyczki papierów wartościowych) okres upłynnienia wynosi 5 dni roboczych, a w przypadku innych transakcji opartych na rynku kapitałowym 10 dni roboczych .

50. Instytucje kredytowe mogą stosować korekty z tytułu zmienności obliczone w oparciu o krótsze lub dłuższe okresy upłynnienia i przeskalowane w górę lub w dół w zależności od okresu upłynnienia określonego w pkt 49 dla danego rodzaju transakcji, przy zastosowaniu wzoru pierwiastka kwadratowego czasu:

gdzie TM stanowi odpowiedni okres upłynnienia;

HM jest wartością korekty z tytułu zmienności dla danego okresu upłynnienia;

HN jest korektą z tytułu zmienności opartą na okresie upłynnienia TN;

51. Instytucje kredytowe uwzględniają brak płynności aktywów niższej jakości. W razie wątpliwości co do płynności zabezpieczenia okres upłynnienia korygowany jest w górę. Instytucje kredytowe rozpoznają również przypadki, w których dane historyczne mogą zaniżać potencjalną zmienność, np. sztywny kurs walutowy. W takich przypadkach stosuje się symulację warunków skrajnych.

52. Okres obserwacji historycznych (okres próby) wykorzystywany do obliczania korekt zmienności wynosi co najmniej rok. W przypadku instytucji kredytowych stosujących w odniesieniu do okresu obserwacji historycznej system ważenia lub inne metody efektywny okres obserwacji wynosi co najmniej jeden rok (to jest średnia ważona numerów poszczególnymi obserwacji nie jest krótszy niż 6 miesięcy). Właściwe władze mogą wymagać od instytucji kredytowej obliczenia korekt z tytułu zmienności przy wykorzystaniu krótszego okresu obserwacji, uznając, że jest to uzasadnione znacznym wzrostem zmienności cenowej.

53. Instytucje kredytowe aktualizują zbiory danych co najmniej raz na trzy miesiące oraz za każdym razem, gdy zachodzą istotne zmiany cen rynkowych. Oznacza to, że korekty z tytułu zmienności oblicza się co najmniej raz na trzy miesiące.

Kryteria jakościowe

54. Oszacowania zmienności stosowane są w codziennym procesie zarządzania ryzykiem instytucji kredytowej również w odniesieniu do wewnętrznych limitów ekspozycji.

55. Jeżeli okres upłynnienia stosowany przez instytucję kredytową w codziennym procesie zarządzania ryzykiem jest dłuższy niż okres określony w niniejszej części dla danego rodzaju transakcji, korekty z tytułu zmienności instytucji kredytowej zostają przeskalowane zgodnie z wzorem pierwiastka kwadratowego czasu określonym w pkt 50.

56. Instytucja kredytowa powinna wdrożyć procedury monitorowania i zapewniania zgodności z udokumentowanym zbiorem zasad i mechanizmów kontroli dotyczących działania systemu szacowania korekt z tytułu zmienności i włączania tych oszacowań do procesu zarządzania ryzykiem.

57. W ramach wewnętrznego procesu kontroli instytucji kredytowej prowadzi się regularnie niezależne przeglądy systemu szacowania korekt z tytułu zmienności. Co najmniej raz w roku dokonuje się ogólnego przeglądu całego systemu szacowania korekt z tytułu zmienności i ich włączania do procesu zarządzania ryzykiem instytucji kredytowej. Przegląd taki obejmuje co najmniej następujące aspekty:

a)      włączenie oszacowanych korekt z tytułu zmienności do codziennego procesu zarządzania ryzykiem;

b)      zatwierdzenie wszelkich istotnych zmian w procesie szacowania korekt z tytułu zmienności;

c)      sprawdzenie spójności, terminowości oraz rzetelności źródeł danych wykorzystywanych w systemie szacowania korekt z tytułu zmienności, w tym ocena stopnia niezależności takich źródeł;

d)      dokładność i poprawność założeń dotyczących zmienności.

iii)          Przeskalowanie korekty z tytułu zmienności

58. Korekty z tytułu zmienności określone w pkt 37-42 są stosowane w przypadku przeprowadzania codziennej aktualizacji. Podobnie, jeżeli instytucja kredytowa stosuje własne oszacowania korekt z tytułu zmienności zgodnie z pkt 43-57, muszą być one obliczane przede wszystkim na podstawie codziennie aktualizowanej wyceny. Jeżeli aktualizacja odbywa się rzadziej niż raz dziennie, stosuje się większe korekty z tytułu zmienności. Oblicza się je poprzez przeskalowanie korekt z tytułu zmienności dla codziennej wyceny za pomocą następującego wzoru „pierwiastka kwadratowego czasu”:

gdzie

H stanowi stosowaną korektę z tytułu zmienności

HM     stanowi korektę z tytułu zmienności przy codziennej aktualizacji wyceny

NR stanowi rzeczywistą liczbę dni roboczych pomiędzy aktualizacjami

TM stanowi okres upłynnienia dla danego rodzaju transakcji.

iv)          Warunki stosowania korekty z tytułu zmienności równej 0%

59. Jeżeli instytucja kredytowa stosuje korekty z tytułu zmienności według metody nadzorczej lub metody oszacowań własnych i jeżeli spełnione są warunki określone w lit. a)-h), właściwe władze mogą zezwolić instytucjom kredytowym na niestosowanie korekt z tytułu zmienności obliczonych zgodnie z pkt 35-58 i stosowanie zamiast nich korekty równej 0% w odniesieniu do transakcji z przyrzeczeniem odkupu i transakcji udzielania lub otrzymania pożyczki papierów wartościowych. Z możliwości tej nie mogą korzystać instytucje kredytowe stosujące metodę modeli wewnętrznych, określoną w pkt 12-22.

a)      Zarówno ekspozycja jak i zabezpieczenie stanowią środki pieniężne lub papiery wartościowe w rozumieniu przepisów części 1 pkt 7 lit. b);

b)      Zarówno ekspozycja jak i zabezpieczenie są nominowane w tej samej walucie.

c)      Termin rozliczenia transakcji nie przekracza jednego dnia albo zarówno ekspozycja, jak i zabezpieczenie, podlegają codziennej wycenie rynkowej lub codziennej korekcie wartości depozytu zabezpieczającego.

d)      Zakłada się, że okres pomiędzy ostatnią wyceną rynkową następującą przed dokonaniem przez kontrahenta uzupełnienia wartości depozytu zabezpieczającego a upłynnieniem zabezpieczenia nie przekracza czterech dni roboczych;

e)      Transakcja jest zawarta w ramach systemu rozliczeń, sprawdzonego dla danego typu transakcji;

f)       Dokumentacja umowy jest standardową dokumentacją rynkową, stosowaną w transakcjach z przyrzeczeniem odkupu lub transakcjach pożyczki danego rodzaju papierów wartościowych;

g)      Transakcja podlega dokumentacji określającej, że jeżeli kontrahent nie dopełni obowiązku dostarczenia środków pieniężnych lub papierów wartościowych lub uzupełnienia zabezpieczenia albo też w inny sposób nie wykona zobowiązań, wówczas transakcja ta podlega natychmiastowemu rozwiązaniu;

h)      Kontrahent jest uważany przez właściwe władze za „podstawowego uczestnika rynku”. Za podstawowych uczestników rynku można uznać następujące podmioty:

– Podmioty wymienione w pkt 7 lit. b) części 1, ekspozycja wobec których otrzymało wagę ryzyka równą 0% na mocy art. 78-83;

– instytucje;

– inne spółki finansowe (łącznie z firmami ubezpieczeniowymi), ekspozycje wobec których otrzymują wagę ryzyka równą 20 % na mocy art. 78-83, lub które - to w przypadku instytucji kredytowych obliczających kwoty ekspozycji ważone ryzykiem oraz kwoty oczekiwanych strat na mocy art. 83-89 - nie posiadają ratingu uznanej instytucji ECAI i które oceniono wewnętrznie jako cechujące się prawdopodobieństwem niewykonania zobowiązania równym prawdopodobieństwu wynikającemu z ratingu ECAI, z którym właściwe władze zdecydowały związać stopień jakości kredytowej równy lub wyższy niż dwa, zgodnie z zasadami ważenia ryzykiem ekspozycji wobec podmiotów korporacyjnych na mocy art. 78-83.

– regulowane przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania podlegające wymaganiom kapitałowym lub wymaganiom w zakresie dźwigni finansowej;

– nadzorowane fundusze emerytalne; oraz

– uznane organizacje rozliczeniowe.

60. Jeżeli właściwe władze zezwalają na stosowanie traktowania określonego w pkt 59 dla transakcji z przyrzeczeniem odkupu papierów wartościowych emitowanych przez rząd lub transakcji udzielania lub otrzymania pożyczki takich papierów, wówczas inne właściwe władze mogą zezwolić instytucjom kredytowym zarejestrowanym w danym państwie na stosowanie tego samego podejścia wobec danego rodzaju transakcji.

c)           Obliczanie kwot ekspozycji ważonych ryzykiem i kwot oczekiwanych strat

Metoda standardowa

61. E* obliczone zgodnie z pkt 34 uznawane jest za wartość ekspozycji do celów art. 80.

Metoda podstawowa fundacji IRB

62. Współczynnik LGD* (efektywna strata z tytułu niewykonania zobowiązań) obliczony zgodnie z niniejszym punktem traktowany jest jako współczynnik LGD do celów załącznika VII.

LGD* = Max {0, LGD x [(E*/E]}

gdzie

Współczynnik LGD jest kwotą stratą z tytułu niewykonania zobowiązań, która odnosiłaby się do ekspozycji zgodnie z art. 84-89, gdyby ekspozycja nie była zabezpieczona;

E jest wartością ekspozycji zgodnie z art. 84-89;

E* jest wartością obliczaną zgodnie z pkt 34.

1.5. Inne uznane zabezpieczenia do celów art. 84-89 1.5.1. Wycena

a)           Zabezpieczenie w formie nieruchomości

63. Niezależny rzeczoznawca wycenia nieruchomość na poziomie lub poniżej wartości rynkowej. W Państwach Członkowskich posiadających surowe kryteria oceny wartości bankowo-hipotecznej, określone w przepisach ustawowych lub wykonawczych, nieruchomość może być wyceniona przez niezależnego rzeczoznawcę na poziomie lub poniżej wartości bankowo-hipotecznej.

64. Wartość rynkowa oznacza szacunkową kwotę, za którą zainteresowany nabywca powinien zakupić daną nieruchomość od właściciela zainteresowanego sprzedażą na przyjętych warunkach rynkowych, podjąwszy odpowiednie wysiłki w celu znalezienia najlepszego nabywcy, gdzie każda ze stron posiada niezbędną wiedzę oraz działa rozważnie i bez przymusu. Wartość rynkowa jest jasno i przejrzyście udokumentowana.

65. Wartość bankowo-hipoteczna oznacza wartość nieruchomości określoną w drodze ostrożnej oceny przyszłej zbywalności nieruchomości przy uwzględnieniu długoterminowych cech nieruchomości, warunków normalnych i specyficznych dla lokalnego rynku, obecnego wykorzystania oraz odpowiednich alternatywnych zastosowań nieruchomości. W ocenie wartości bankowo-hipotecznej nie uwzględnia się czynników spekulacyjnych. Wartość bankowo-hipoteczna jest jasno i przejrzyście udokumentowana.

66. Wartość zabezpieczenia jest wartością rynkową lub wartością bankowo-hipoteczną pomniejszoną tak by uwzględnić wyniki monitorowania wartości wymaganego zgodnie z częścią 2 pkt 8 oraz wszelkie wcześniejsze roszczenia do nieruchomości.

b)           Wierzytelności

67. Wartość wierzytelności jest kwotą z tytułu wierzytelności.

c)           Inne rodzaje zabezpieczenia rzeczowego

68. Majątek wyceniany jest zgodnie z wartością rynkową, czyli szacunkową kwotą za którą zainteresowany nabywca powinien w dniu wyceny zakupić daną nieruchomość od właściciela zainteresowanego sprzedażą w drodze bezpośredniej transakcji.

1.5.2. Obliczanie kwot ekspozycji ważonych ryzykiem i kwot oczekiwanych strat

a)           Traktowanie ogólne

69. Współczynnik LGD* (efektywna strata z tytuły niewykonania zobowiązań), obliczany zgodnie z pkt 70-73, traktowany jest do celów załącznika VII jako równy współczynnikowi LGD.

70. Jeżeli stosunek wartości zabezpieczenia (C) do wartości ekspozycji (E) jest niższy niż wartość progowa C* (minimalny wymagany poziom zabezpieczenia ekspozycji), jak określono w tabeli 6, to wartość LGD* jest równa wartości LCD, ustalonej w załączniku VII dla niezabezpieczonych ekspozycji wobec danego kontrahenta.

71. Jeżeli współczynnik wartości zabezpieczenia do wartości ekspozycji przekracza drugą, wyższą wartość progową C** (tj. poziom zabezpieczenia wymagany, aby być w pełni uznanym przy wyliczaniu współczynnika LGD) zgodnie z tabelą 6, to LGD* jest równy wartościom określonym w następującej tabeli.

72. W tym celu, jeżeli wymagany poziom zabezpieczenia C** nie został osiągnięty w odniesieniu do ekspozycji jako całości, ekspozycja traktowana jest jako dwie – część w stosunku do której osiągnięto wymagany poziom zabezpieczenia C** oraz część pozostała.

73. W tabeli 6 przedstawiono odpowiednie współczynniki LGD* oraz wymagane poziomy zabezpieczenia dla zabezpieczonych części ekspozycji:

Tabela 6

Minimalna wartość LGD dla zabezpieczonej części ekspozycji

|| LGD* dla należności uprzywilejowanych lub warunkowych należności uprzywilejowanych || LGD* dla należności podporządkowanych lub warunkowych należności podporządkowanych || Minimalny wymagany poziom zabezpieczenia ekspozycji (C*) || Minimalny wymagany poziom zabezpieczenia ekspozycji (C**)

Wierzytelności || 35% || 65% || 0% || 125%

Nieruchomości mieszkalne/nieruchomości komercyjne || 35% || 65% || 30% || 140%

Inne zabezpieczenia || 40% || 70% || 30% || 140%

Na zasadzie odstępstwa, do 31 grudnia 2012 r. właściwe władze mogą, z zastrzeżeniem wskazanych poziomów zabezpieczenia:

a)      zezwolić instytucjom kredytowym na przypisanie współczynnika LGD wynoszącego 30% ekspozycjom uprzywilejowanym w formie dzierżawy nieruchomości komercyjnych oraz

b)      zezwolić instytucjom kredytowym na przypisanie współczynnika LGD wynoszącego 35% ekspozycjom uprzywilejowanym w formie dzierżawy sprzętu.

Pod koniec tego okresu zastosowanie wspomnianego odstępstwa zostanie poddane przeglądowi.

b)           Alternatywne traktowanie zabezpieczenia w formie nieruchomości

74. Z zastrzeżeniem wymogów niniejszego punktów i pkt 75 oraz jako alternatywa dla traktowania określonego w pkt 69-73, właściwe władze Państwa Członkowskiego mogą zezwolić instytucjom kredytowym na stosowanie wagi ryzyka równej 50 % w odniesieniu do części ekspozycji w pełni zabezpieczonej nieruchomością mieszkalną lub komercyjną, znajdującą się na terytorium Państwa Członkowskiego, jeżeli posiadają dowody na to, że właściwe rynki są dobrze rozwinięte i ugruntowane, a stopa strat z tytułu udzielonych kredytów, zabezpieczonych odpowiednio nieruchomościami mieszkalnymi lub komercyjnymi nie przekracza następujących limitów:

a)      straty do 50% wartości rynkowej (lub w stosownym przypadku 60 % wartości bankowo-hipotecznej, jeżeli wartość ta jest niższa) nie mogą przekraczać w żadnym roku 0,3 % wartości niespłaconych kredytów zabezpieczonych nieruchomościami mieszkalnymi i/lub komercyjnymi.

b)      całkowite straty z transakcji kredytowych zabezpieczonych odpowiednio nieruchomościami mieszkalnymi lub komercyjnymi nie mogą przekroczyć w żadnym roku 0,5 % wartości należności kredytowych zabezpieczonych tym rodzajem nieruchomości.

75. Jeżeli w danym roku jeden z warunków wymienionych w pkt 74 nie jest spełniony, tego rodzaju traktowanie ryzyka przestanie być uznawane, do czasu aż warunki zostaną spełnione w którymś z kolejnych lat.

76. Właściwe władze, które nie zezwalają na traktowanie określone w pkt 73, mogą zezwolić instytucji kredytowej na stosowanie wag ryzyka dozwolonych w ramach danego sposobu traktowania odnośnie do ekspozycji zabezpieczonych odpowiednio nieruchomościami mieszkalnymi lud komercyjnymi, znajdującymi się na terytorium tych Państw Członkowskich, których właściwe władze zezwalają na takie traktowanie, zgodnie z warunkami stosowanymi w danym Państwie Członkowskim.

1.6. Obliczanie kwot ekspozycji ważonych ryzykiem i kwot oczekiwanych strat w przypadku mieszanych puli zabezpieczeń

77. Jeżeli kwoty ekspozycji ważone ryzykiem oraz kwoty oczekiwanych straty obliczane są zgodnie z art. 84-89, a ekspozycja posiada zarówno zabezpieczenie finansowych, jak i inną uznaną formę zabezpieczenia, współczynnik LGD* (efektywna strata z tytułu niewykonania zobowiązań) traktowany do celów załącznika VII jako LGD, oblicza się w następujący sposób.

78. Instytucja kredytowa zobowiązana jest do podziału wartości ekspozycji skorygowanej o czynnik zmienności (tj. wartości po zastosowaniu korekty z tytułu zmienności określonej zgodnie z pkt 34) na części, z których każda objęta jest tylko jednym rodzajem zabezpieczenia. Oznacza to, że instytucja kredytowa musi podzielić ekspozycja na część objętą uznanym zabezpieczeniem finansowym, cześć objętą zabezpieczeniem w postaci wpływów z wierzytelności, części objęte zabezpieczeniem w formie nieruchomości komercyjnych i/lub nieruchomości mieszkalnych, część objętą innym uznanym zabezpieczeniem oraz odpowiednio część niezabezpieczoną.

79. Współczynnik LGD* dla każdej części ekspozycji obliczany jest osobno zgodnie z odpowiednimi przepisami niniejszego załącznika.

1.7. Inne rodzaje ochrony kredytowej rzeczywistej 1.7.1. Depozyty u instytucji będących stronami trzecimi

80. Jeżeli spełnione są warunki określone w części 2 pkt 12, ochronę kredytową wchodzącą w zakres części 1 pkt 23 można traktować jako gwarancję instytucji będącej stroną trzecią.

1.7.2. Polisy ubezpieczeniowe na życie jako poręczenie kredytu

81. Jeżeli spełnione są warunki określone w części 2 pkt 13, ochronę kredytową wchodzącą w zakres przepisów części 1 pkt 24 można traktować jako gwarancję firmy wystawiającej ubezpieczenie na życie. Wartość uznanej ochrony kredytowej jest wartością wykupu polisy ubezpieczeniowej.

1.7.3. Papiery wartościowe instytucji z opcją odkupu na żądanie

82. Instrumenty uznane na mocy części 1 pkt 25 można traktować jako gwarancję instytucji emitującej.

83. Wartość uznanej ochrony kredytowej jest wtedy następująca:

a)      jeżeli instrument podlega odkupowi po cenie nominalnej, wówczas kwota ta stanowi wartość ochrony;

b)      jeżeli instrument podlega odkupowi po cenie rynkowej, wówczas wartością ochrony jest wartość instrumentu wycenionego w taki sam sposób, jak dłużne papiery wartościowe określone w części 1 pkt 8.

2. Ochrona kredytowa nierzeczywista 2.1. Wycena

84. Wartość ochrony kredytowej nierzeczywistej (G) jest kwotą, którą dostawca ochrony zobowiązał się uiścić w przypadku niewykonania zobowiązania lub niedotrzymania terminu płatności przez kredytodawcę, czy też zaistnienia innych określonych zdarzeń kredytowych. W przypadku kredytowych instrumentów pochodnych, które do zdarzeń kredytowych nie zaliczają restrukturyzacji zobowiązania bazowego obejmującej umorzenie lub odroczenie spłaty kwoty głównej, odsetek lub prowizji prowadzących do zdarzenia straty kredytowej (tj. aktualizacje wartości lub innego podobnego obciążenia rachunku zysków i strat), wartość ochrony kredytowej obliczona zgodnie z pierwszym zdaniem niniejszego punktu zostaje obniżana o 40 %.

85. Jeżeli ochrona kredytowa nierzeczywista nominowana jest w walucie innej niż waluta, w której nominowana jest ekspozycja (niedopasowanie walutowe) wartość zabezpieczenia ryzyka kredytowego zostaje obniżana poprzez zastosowanie korekty z tytułu zmienności HFX w następujący sposób:

G* = G x (1-HFX)

gdzie

G stanowi nominalną kwotę ochrony kredytowej;

G* stanowi wartość G skorygowaną o ryzyko walutowe, a

Hfx jest korektą z tytułu zmienności obejmującą każde niedopasowanie walutowe między ochroną kredytową a zobowiązaniem bazowym.

Jeżeli nie zachodzi niedopasowanie walutowe

G* = G

86. Korekta z tytułu zmienności stosowana w przypadku niedopasowania walutowego może być obliczana na podstawie metodę nadzorczej lub metody oszacowań własnych, określonych w pkt 35-58.

2.2. Obliczanie kwot ekspozycji ważonych ryzykiem i kwot oczekiwanych strat 2.2.1. Ochrona częściowa – podział na transze

87. Jeżeli instytucja kredytowa przenosi część ryzyka kredytowego w jednej lub więcej transzach, stosuje się zasady określone w art. 94-101. Progi istotności, poniżej których nie dokonuje się płatności w przypadku straty, uważane są za równoważne zachowanym pozycjom pierwszej straty oraz skutkujące transferem ryzyka podzielonym na transze.

2.2.2. Metoda standardowa

a)           Ochrona pełna

88. Do celów art. 80, wartość g stanowi wagę ryzyka przypisywaną ekspozycji w pełni objętej ochroną nierzeczywistą (GA),

gdzie

g stanowi wagę ryzyka ekspozycji wobec dostawcy ochrony, określoną w art. 78-83, a

GA oznacza wartość G*, obliczoną zgodnie z pkt 85, skorygowaną dodatkowo o niedopasowanie terminów rozliczenia zgodnie z częścią 4.

b)           Ochrona częściowa – równość pod względem uprzywilejowania

89. Jeżeli zabezpieczona kwota jest mniejsza niż wartość ekspozycji, a zabezpieczone i niezabezpieczone części są równe pod względem uprzywilejowania - tj. instytucja kredytowa i dostawca zabezpieczenia mają proporcjonalny udział w pokryciu strat - przyznaje się proporcjonalną ulgę w funduszach regulacyjnych. Do celów art. 80 kwoty ekspozycji ważone ryzykiem oblicza się według następującego wzoru:

(E-GA) x r + GA x g

gdzie

E jest wartością ekspozycji;

GA oznacza wartość G*, obliczoną zgodnie z pkt 85, skorygowaną dodatkowo o niedopasowanie terminów rozliczenia zgodnie z częścią 4.

r stanowi wagę ryzyka ekspozycji wobec dłużnika, określoną w art. 78-83;

g stanowi wagę ryzyka ekspozycji wobec dostawcy ochrony, określoną w art. 78-83.

c)           Gwarancje państwowe

90. Właściwe władze mogą rozszerzyć traktowanie określone w załączniku VI pkt 4-6 na ekspozycje lub części ekspozycji gwarantowane przez Skarb Państwa, jeżeli dana gwarancja jest nominowana w walucie krajowej kredytobiorcy, a ekspozycja jest opłacona w tej samej walucie.

2.2.3. Metoda podstawowa fundacji IRB

Ochrona pełna / ochrona częściowa – równość pod względem uprzywilejowania

91. W przypadku gdy pełną substytucję uznaje się za nieuzasadnioną, wartością PD dla zabezpieczonej części ekspozycji (opartej na skorygowanej wartości ochrony kredytowej GA) może być do celów załącznika VII części 2 wartość PD dostawcy zabezpieczenia, lub wartość PD pośrednia pomiędzy wartością kredytobiorcy a wartością gwaranta. W przypadku ekspozycji podporządkowanych i niepodporządkowanego ochrony nierzeczywistej do celów załącznika VII część 2 stosować można wartość LGD przypisaną należnościom uprzywilejowanym.

92. W przypadku niezabezpieczonej części ekspozycji PD = PD kredytobiorcy, LGD = LGD ekspozycji bazowej.

93. GA oznacza wartość G*, obliczaną zgodnie z pkt 85 powyżej, skorygowaną dodatkowo o niedopasowanie terminów rozliczenia zgodnie z częścią 4.

Część 4 – Niedopasowanie terminów rozliczenia

1. Przy obliczaniu kwot ekspozycji ważonych ryzykiem, do niedopasowania terminów rozliczenia dochodzi, gdy rzeczywisty termin rozliczenia ochrony kredytowej jest krótszy niż rzeczywisty termin rozliczenia zabezpieczonej ekspozycji. Nie uznaje się ochrony o rezydualnym terminie rozliczenia krótszym niż trzy miesiące, którego termin rozliczenia jest krótszy niż termin rozliczenia ekspozycji bazowej.

2. W przypadku gdy zachodzi niedopasowanie terminów rozliczenia, ochrony kredytowej nie uznaje się, jeżeli:

a)      pierwotny termin rozliczenia ochrony wynosi mniej niż rok; lub

b)      sprawa dotyczy ekspozycji krótkoterminowej, którego termin rozliczenia (M) określony w załączniku VII część 2 pkt 13, według ustaleń właściwych władz, podlega dolnej granicy 1 dnia, a nie 1 roku.

1. Definicja terminu rozliczenia

3. Efektywny termin rozliczenia zobowiązania bazowego to najdłuższy pozostały okres, przed upływem którego kredytobiorca jest zobowiązany wykonać swoje zobowiązania, nie dłuższy jednak niż 5 lat. Z zastrzeżeniem pkt 4, termin rozliczenia ochrony kredytowej jest okresem pozostałym do najwcześniejszego terminu, w którym ochrona może wygasnąć, lub zostać zakończona.

4. Jeżeli wystawca ochrony może zgodnie z umową przerwać działanie ochrony, za termin rozliczenia takiego zabezpieczenia przyjmuje się najwcześniejszy termin, w którym można skorzystać z tej możliwości. Jeżeli nabywca zabezpieczenia może rozwiązać umowę o ochronie, a wśród warunków ustalonych w trakcie zawierania umowy jest pozytywna zachęta dla instytucji kredytowej do wykupu instrumentu przed umownym terminem rozliczenia, wówczas za termin rozliczenia ochrony uznaje się okres pozostały do najwcześniejszego terminu, w którym można skorzystać z tej możliwości; w pozostałych przypadkach można uznać, że opcja ta nie wpływa na termin rozliczenia ochrony kredytowej.

5. Jeżeli nic nie stoi na przeszkodzie, aby wycofać kredytowy instrument pochodny przed upływem okresu karencji wymaganego do stwierdzenia niewykonania zobowiązania bazowego, w wyniku nieuregulowania należnych płatności, termin rozliczenia ochrony skracany jest o długość okresu karencji.

2. Wycena ochrony kredytowej 2.1. Transakcje z ochroną kredytową rzeczywistą – uproszczona metoda ujmowania zabezpieczeń finansowych

6. Jeżeli zachodzi niedopasowanie pomiędzy terminem rozliczenia ekspozycji oraz terminem rozliczenia ochrony, ochrona nie jest uznawana.

2.2. Transakcje podlegające ochronie kredytowej rzeczywistej – kompleksowa metoda ujmowania zabezpieczeń finansowych

7. Przy ustalaniu skorygowanej wartości zabezpieczenia należy uwzględnić termin rozliczenia ochrony kredytowej oraz termin rozliczenia ekspozycji, zgodnie z następującym wzorem:

CVAM = CVA x (t-t*)/(T-t*)

gdzie

CVA jest wartością zabezpieczenia skorygowaną o czynnik zmienności, jak określono w części 3 pkt 34, lub kwotą ekspozycji - w zależności od tego, która z tych wartości jest niższa;

t oznacza liczbę lat pozostałą do terminu rozliczenia ochrony kredytowej, obliczoną zgodnie z pkt 3-5, lub wartość T - w zależności od tego, która z tych wartości jest niższa;

T oznacza liczbę lat pozostałą do terminu rozliczenia ekspozycji, obliczoną zgodnie z pkt 3-5, lub liczbę 5 - w zależności od tego, która z tych liczb jest niższa; a

t* równa się 0,25.

CVAM oznacza wartość CVA skorygowaną dodatkowo o niedopasowanie terminów rozliczenia, zawartą we wzorze na w pełni skorygowaną wartość ekspozycji (E*), określonym w części 3 pkt 34.

2.3. Transakcje podlegające ochronie kredytowej nierzeczywistej

8. Przy ustalaniu skorygowanej wartości ochrony należy uwzględnić termin rozliczenia ochrony kredytowej oraz termin rozliczenia ekspozycji, zgodnie z następującym wzorem:

GA = G* x (t-t*)/(T-t*)

gdzie

G* oznacza kwotę ochrony ryzyka kredytowego skorygowaną o niedopasowanie walutowe

GA oznacza wartość G* skorygowaną o niedopasowanie terminów rozliczenia

t oznacza liczbę lat pozostałą do terminu rozliczenia ochrony kredytowej, obliczoną zgodnie z pkt 3-5, lub wartość T - w zależności od tego, która z tych wartości jest niższa;

T oznacza liczbę lat pozostałą do terminu rozliczenia ekspozycji, obliczoną zgodnie z pkt 3-5, lub liczbę 5 - w zależności od tego, która z tych liczb jest niższa; a

t* równa się 0,25.

GA oznacza wówczas wartość ochrony do celów części 3 pkt 84-93.

Część 5 – Łączenie technik ograniczania ryzyka kredytowego w ramach metody standardowej

1. Jeżeli instytucja kredytowa obliczająca kwoty ekspozycji ważone ryzykiem zgodnie z art. 78-83 dysponuje więcej niż jednym sposobem ograniczenia ryzyka kredytowego w odniesieniu do jednej ekspozycji (np. ekspozycja objęta częściowo zabezpieczeniem rzeczowym, a częściowo gwarancjami), instytucja taka zobowiązana jest do podziału ekspozycji na części objęte każdym typem narzędzia ograniczenia ryzyka kredytowego (tj. część objętą zabezpieczeniem rzeczowym i część objętą gwarancją), a kwotę ekspozycji ważoną ryzykiem dla każdej części należy obliczać oddzielnie, zgodnie z przepisami art. 78-83 oraz niniejszego załącznika.

2. Jeżeli ochrona kredytowa pochodząca od jednego dostawcy posiada różne terminy rozliczenia, należy zastosować metodę podobną do metody opisanej w pkt 1.

Część 6 - Techniki ograniczania ryzyka kredytowego koszyka ekspozycji

1. Kredytowe instrumenty pochodne uruchamiane pierwszym niewykonaniem zobowiązania

1. Jeżeli instytucja kredytowa uzyskuje ochronę kredytową wielu ekspozycji na warunkach przewidujących, że pierwsze niewykonanie zobowiązania wśród ekspozycji uruchamia płatność, przerywając jednocześnie umowę, instytucja kredytowa może zmienić sposób obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem oraz odpowiednio kwot oczekiwanych strat w odniesieniu do ekspozycji, które w razie braku zabezpieczenia kredytowego dałoby najniższą kwotę ekspozycji ważoną ryzykiem zgodnie z art. 78-83 lub art. 84-89, stosownie do przepisów niniejszego załącznika, jednak wyłącznie jeżeli wartość ekspozycji jest niższa od lub równa wartości zabezpieczenia kredytowego.

2. kredytowy instrument pochodny uruchamiany n-tym niewykonaniem zobowiązania

1. Jeżeli zgodnie z warunkami ochrony kredytowej płatność uruchamiana jest n-tym niewykonaniem zobowiązania ramach koszyku ekspozycji, instytucja kredytowa nabywająca ochronę może je uznać jedynie w celu obliczenia kwot ekspozycji ważonych ryzykiem oraz odpowiednio kwot oczekiwanych strat, jeżeli uzyskano ochronę kredytową również dla od 1 do n-1 przypadków niewykonania zobowiązań lub jeżeli nastąpiło już n-1 przypadków niewykonania zobowiązań. Należy wówczas stosować metodę określoną w pkt 1, dotyczącą kredytowych instrumentów pochodnych uruchamianych pierwszym niewykonaniem zobowiązania, dostosowaną do produktów uruchamianych n-tym niewykonaniem zobowiązania.

ZAŁĄCZNIK IX - Sekurytyzacja Część 1 – Definicje do celów Załącznika X

1. Do celów niniejszego załącznika:

– „Marża nadwyżkowa” oznacza otrzymane opłaty za kredyt oraz inne przychody z tytułu prowizji związanych z ekspozycjami sekurytyzowanymi po odliczeniu kosztów i wydatków.

– „Opcja odkupu resztkowego” oznacza zawartą w umowie opcję odkupu lub zamknięcia przez jednostkę inicjującą pozycji sekurytyzacyjnych przed spłatą wszystkich ekspozycji bazowych, kiedy kwota należności z tytułu ekspozycji spada poniżej określonego poziomu.

– „Instrument wsparcia płynności” oznacza pozycję w sekurytyzowanych papierach wartościowych z tytułu umowy o dostarczenie środków płynnych, mającej na celu zapewnienie terminowości przepływów środków pieniężnych do inwestorów.

– „Kirb” oznacza wartość równą 8% kwot ekspozycji ważonych ryzykiem, która byłaby obliczona zgodnie z przepisami art. 84-89 dla ekspozycji sekurytyzowanych, gdyby nie były one poddane sekurytyzacji, powiększoną o kwotę oczekiwanych strat związanych z tymi ekspozycjami, obliczoną zgodnie z wyżej wymienionymi artykułami.

– „Metoda oparta na ratingach zewnętrznych” oznacza metodę obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem dla pozycji sekurytyzacyjnych zgodnie z częścią 4 pkt 45-49.

– „Metoda formuły nadzorczej” oznacza metodę obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem dla pozycji sekurytyzacyjnych zgodnie z częścią 4 pkt 50-52.

– „Pozycja bez ratingu” oznacza pozycję w sekurytyzowanych papierach wartościowych, dla której nie istnieje uznana ocena kredytowa, dokonana przez uznaną instytucję ECAI, określoną w art. 97.

– „Pozycja z ratingiem” oznacza pozycję w sekurytyzowanych papierach wartościowych, dla której istnieje uznana ocena kredytowa, dokonana przez uznaną instytucję ECAI, określoną w art. 97.

– „Program emisji papierów komercyjnych zabezpieczonych należnościami” („program ABCP”) oznacza program sekurytyzacji; wyemitowane w ramach tego programu papiery wartościowe przyjmują głównie postać papierów komercyjnych z pierwotnym terminem rozliczenia wynoszącym jeden rok lub krócej.

Część 2 – Wymogi minimalne dotyczące uznawania transferu istotnej części ryzyka kredytowego oraz obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem oraz kwot oczekiwanych strat dla ekspozycji objętych sekurytyzacją

1. Wymogi minimalne dotyczące uznawania transferu istotnej części ryzyka kredytowego w sekurytyzacji tradycyjnej

1. W przypadku sekurytyzacji tradycyjnej inicjująca instytucja kredytowa może wyłączyć ekspozycje objęte sekurytyzacją z obliczeń kwot ekspozycji ważonych ryzykiem oraz kwot oczekiwanych strat, jeśli istotna część ryzyka kredytowego związana z przedmiotowymi ekspozycjami została przekazana stronom trzecim, a transfer taki spełnia następujące warunki:

a)      Dokumentacja dotycząca sekurytyzacji odzwierciedla istotę ekonomiczną transakcji.

b)      Ekspozycje sekurytyzowane są poza zasięgiem inicjującej instytucji kredytowej oraz jej wierzycieli, również w przypadku bankructwa i przejęcia masy upadłościowej przez syndyka, co jest poparte opinią uprawnionego radcy prawnego.

c)      Wyemitowane papiery wartościowe nie stanowią zobowiązań płatniczych inicjującej instytucji kredytowej.

d)      Przejmujący (ryzyko) jest jednostką specjalnego przeznaczenia do celów sekurytyzacji (jednostka SSPE).

e)      Inicjująca instytucja kredytowa nie zachowuje efektywnej lub pośredniej kontroli nad przekazanymi ekspozycjami. Uznaje się, że instytucja inicjująca zachowała efektywną kontrolę nad przekazanymi ekspozycjami, jeśli posiada prawo odkupu wcześniej przekazanych ekspozycji, aby zrealizować związane z nimi zyski lub jeśli jest zobowiązana ponownie przejąć ryzyko. Zachowanie przez inicjującą instytucję kredytową prawa administrowania lub zobowiązań w odniesieniu do ekspozycji nie stanowi samo w sobie pośredniej kontroli ekspozycji.

f)       W przypadku występowania opcji odsprzedaży resztkowej spełnione są następujące warunki:

i)       Opcję odsprzedaży resztkowej realizuje się według uznania inicjującej instytucji kredytowej.

ii)      Opcja odsprzedaży resztkowej może być wykonana, w przypadku gdy 10% lub mniej niż 10% pierwotnej wartości ekspozycji sekurytyzowanych pozostaje niespłacone oraz gdy

iii)     opcji odsprzedaży resztkowej nie skonstruowano w sposób mający na celu uniknięcie przypisania strat do pozycji wsparcia jakości kredytowej lub innych pozycji w posiadaniu inwestorów, ani też w jakikolwiek inny sposób mający na celu wsparcie jakości kredytowej.

g)      Dokumentacja dotycząca sekurytyzacji nie zawiera klauzul stwierdzających, że

i)       wyjąwszy przypadek opcji przedterminowej spłaty, wymaga się, by inicjująca instytucja kredytowa wzmocniła pozycję w sekurytyzowanych papierach wartościowych, w tym między innymi, zmieniła bazowe ryzyko kredytowe lub zwiększyła dochód wypłacany inwestorom w związku z ewentualnym pogorszeniem się jakości kredytowej ekspozycji sekurytyzowanych, lub że

ii)      w przypadku pogorszenia się jakości kredytowej puli bazowej zwiększa się dochód z tytułu posiadania pozycji sekurytyzacyjnych.

2. Wymogi minimalne dotyczące uznawania transferu istotnej części ryzyka kredytowego w sekurytyzacji syntetycznej

2. W przypadku sekurytyzacji syntetycznej inicjująca instytucja kredytowa może obliczać kwoty ekspozycji ważone ryzykiem oraz odpowiednio kwoty oczekiwanych strat dla ekspozycji objętych sekurytyzacją zgodnie z pkt 3 i 4 poniżej, jeśli istotna część ryzyka kredytowego została przekazana stronom trzecim poprzez rzeczywistą lub nierzeczywistą ochronę kredytową (ryzyka kredytowego), a taki transfer spełnia następujące warunki.

a)      Dokumentacja dotycząca sekurytyzacji odzwierciedla istotę ekonomiczną transakcji.

b)      Ochrona kredytowa, za pośrednictwem której przekazywane jest ryzyko kredytowe spełnia warunki uznawania oraz inne wymogi wymienione w art. 90-93, niezbędne do uznania takiego zabezpieczenia. W tym celu jednostek specjalnego przeznaczenia nie uznaje się za uznanych dostawców ochrony nierzeczywistej.

c)      Instrumenty stosowane w celu transferu ryzyka kredytowego nie zawierają warunków, które

i)       narzucają znaczące progi istotności, poniżej których nie jest uruchamiana ochrona kredytowa w razie zdarzenia kredytowego;

ii)      pozwalają na zakończenie ochrony na skutek pogorszenia się jakości kredytowej ekspozycji bazowych;

iii)     w przypadkach innych niż przedterminowy wykup nakładają na inicjującą instytucję kredytową wymóg wzmocnienia pozycji sekurytyzacyjnych;

iv)     zwiększają koszt ochrony kredytowej ponoszony przez instytucję kredytową lub dochód wypłacany posiadaczowi pozycji sekurytyzacyjnych z tytułu pogorszenia się jakości kredytowej puli bazowej.

d)      Uzyskano opinię uprawnionego radcy prawnego, potwierdzającą możliwość wyegzekwowania wartości ochrony kredytowej we obrębie jurysdykcji właściwych sądów.

3. Obliczanie kwot ekspozycji ważonych ryzykiem przez inicjujące instytucje kredytowe dla ekspozycji poddanych sekurytyzacji syntetycznej

3. Obliczając kwoty ekspozycji ważone ryzykiem dla ekspozycji sekurytyzowanych, w przypadku gdy spełnione są warunki wymienione w pkt 2, instytucja kredytowa inicjująca sekurytyzację syntetyczną stosuje, z zastrzeżeniem pkt 5-8, właściwe metody obliczeniowe, określone w części 4, nie zaś w art. 78-89. Dla instytucji kredytowych, obliczających zgodnie z art. 84-89 kwoty ekspozycji ważone ryzykiem oraz kwoty oczekiwanych strat, kwota oczekiwanej straty w odniesieniu to takich ekspozycji jest równa zeru.

4. W celu zachowania jasności pkt 3 odnosi się do całej puli ekspozycji sekurytyzowanych. Wymaga się, z zastrzeżeniem przepisów pkt 5-8, by inicjująca instytucja kredytowa obliczała kwoty ekspozycji ważone ryzykiem w odniesieniu do wszystkich transz sekurytyzacyjnych zgodnie z przepisami części IV, w tym z przepisami odnoszącymi się do uznawania form ograniczenia ryzyka kredytowego. Jeżeli na przykład dana transza jest przekazywana stronie trzeciej za pośrednictwem ochrony nierzeczywistej, instytucja kredytowa, obliczając kwoty ekspozycji ważone ryzykiem, przypisuje tej transzy wagę ryzyka wspomnianej strony trzeciej.

3.1. Sposoby traktowania przypadków niedopasowania terminów rozliczenia w procesie sekurytyzacji syntetycznej

5. Do celów obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem zgodnie z pkt 3 wszelkie przypadki niedopasowania terminów między ochroną kredytową, będącą podstawą podziału na transze, a ekspozycjami objętymi sekurytyzacją uwzględnia się zgodnie z pkt 6-8. Za termin rozliczenia ekspozycji sekurytyzowanych uważa się najdłuższy termin rozliczenia dowolnej z nich, nie dłuższy jednak niż pięć lat.

6. Za termin rozliczenia ekspozycji sekurytzowanych uważa się najdłuższy termin rozliczenia dowolnego z nich, nie dłuższy jednak niż pięć lat. Termin rozliczenia ochrony kredytowej określa się zgodnie z załącznikiem VIII.

7. W przypadku gdy podstawą obliczeń kwot ekspozycji ważonych ryzykiem dla inicjującej instytucji kredytowej są przepisy części 4 pkt 6-35, przy obliczaniu kwot ekspozycji ważonych ryzykiem dla transz nieposiadających ratingu lub posiadających rating poniżej jakości inwestycyjnej nie uwzględnia się żadnych przypadków niedopasowania terminów rozliczenia. W odniesieniu do wszelkich innych transz stosuje się sposoby traktowania przypadków niedopasowania terminów rozliczenia określone w załączniku VIII, według wzoru:

RW* równa się [RW(SP) x (t-t*)/(T-t*)] + [RW(Ass) x (T-t)/(T-t*)]

gdzie:

RW* oznacza kwoty ekspozycji ważone ryzykiem do celów art. 75 lit. a);

RW (Ass) oznacza kwoty ekspozycji ważone ryzykiem dla ekspozycji, które byłyby zastosowane, gdyby te ekspozycje nie były poddane sekurytyzacji, obliczane na zasadzie proporcjonalnej;

RW(SP) oznacza kwoty ekspozycji ważone ryzykiem zgodnie z pkt 3, jeśli nie wystąpił przypadek niedopasowania terminów rozliczenia;

T oznacza termin rozliczenia ekspozycji bazowych wyrażony w latach;

t oznacza termin rozliczenia ochrony kredytowej. wyrażony w latach;

t* równa się 0,25.

8. W przypadku gdy podstawą obliczeń kwot ekspozycji ważonych ryzykiem dla inicjującej instytucji kredytowej są przepisy części 4 pkt 36-74, przy obliczaniu kwot ekspozycji ważonych ryzykiem dla transz lub części transz - którym zgodnie z wyżej wymienionymi punktami przypisuje się wagę ryzyka równą 1250 % - nie uwzględnia się żadnych przypadków niedopasowania terminów rozliczenia. W odniesieniu do wszelkich innych transz lub części transz stosuje się sposoby traktowania przypadków niedopasowania terminów rozliczenia określone w załączniku VIII, według wzoru zawartego w pkt 7.

Część 3 - Zewnętrzna ocena kredytowa

1. Kryteria, jakie muszą spełniać oceny kredytowe ECAI

1. Aby posłużyć do obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem na mocy przepisów części 4 niniejszego załącznika, ocena kredytowa opracowana przez uznaną instytucję ECAI spełnia następujące warunki.

a)      Nie istnieje żadne niedopasowanie między typami płatności ujętymi w ocenie kredytowej a typami płatności, do których upoważniona jest instytucja kredytowa na mocy umowy stanowiącej podstawę rozpatrywanej pozycji sekurytyzacyjnej.

b)      Ocena jest dostępna publicznie dla rynku. Za publicznie dostępne u$znaje się tylko te oceny kredytowe, które zostały opublikowane na powszechnie dostępnym forum oraz zawarte w macierzy przejścia danej instytucji ECAI. Za publicznie dostępne nie uznaje się natomiast tych ocen kredytowych, które są udostępnione jedynie ograniczonej liczbie podmiotów.

2. Stosowanie ocen kredytowych

2. Instytucja kredytowa może wyznaczyć jedną lub więcej uznanych instytucji ECAI, których ocen kredytowych używa przy obliczaniu kwot ekspozycji ważonych ryzykiem na mocy art. 94-101 („wyznaczona instytucja ECAI”).

3. Instytucja kredytowa musi, z zastrzeżeniem przepisów pkt 5-7 poniżej, konsekwentnie stosować oceny kredytowe wyznaczonej instytucji ECAI w odniesieniu do swoich pozycji sekurytyzacyjnych.

4. Instytucja kredytowa nie może, z zastrzeżeniem przepisów pkt 5-6, stosować ocen kredytowych danej instytucji ECAI do swoich pozycji w określonych transzach oraz ocen kredytowych innej instytucji ECAI do swoich pozycji w innych transzach w ramach tej samej struktury, które posiadają lub nie rating pierwszą instytucję ECAI.

5. W przypadkach gdy w odniesieniu do danej pozycji istnieją dwie oceny kredytowe opracowane przez wyznaczone instytucje ECAI, instytucja kredytowa stosuje mniej korzystną z nich.

6. W przypadkach gdy w odniesieniu do danej pozycji istnieją więcej niż dwie oceny kredytowe wyznaczonych instytucji ECAI, stosuje się dwie najbardziej korzystne. Jeśli są różne, stosuje się mniej korzystną z nich.

7. W przypadku gdy ochrona kredytowa, uznana na mocy art. 90-93, dostarczana jest bezpośrednio do jednostki SSPE i ochrona ta znajduje odzwierciedlenie w ocenie kredytowej pozycji, opracowanej przez wyznaczoną instytucję ECAI, można zastosować wagę ryzyka przypisaną do tej oceny. Jeśli ochrona nie jest uznana na mocy art. 90-93, nie uznaje się też związanej z nią oceny kredytowej. W sytuacji, gdy ochrona kredytowa nie jest dostarczana jednostce SSPE, lecz bezpośrednio pozycji sekurytyzacyjnej, oceny kredytowej nie można uznać.

3. Przyporządkowanie

8. Właściwe władze określają, który stopień jakości kredytowej, spośród podanych w tabelach w części 4, przypisuje się każdej ocenie kredytowej ECAI. Tym samym właściwe władze różnicują względne stopnie ryzyka, wyrażone w każdej ocenie. Biorą pod uwagę czynniki ilościowe, takie jak współczynnik niewykonania zobowiązań i/lub stopę strat, oraz czynniki jakościowe, takie jak zakres transakcji poddanych ocenie przez instytucję ECAI oraz znaczenie oceny kredytowej.

9. Właściwe władze starają się zapewnić, aby pozycje w sekurytyzowanych papierach wartościowych, którym przypisuje się taką samą wagę ryzyka na podstawie ocen kredytowych uznanych instytucji ECAI, podlegały równoważnym stopniom ryzyka kredytowego. Obejmuje to ewentualną zmianę decyzji określających, stopień odpowiedni dla poszczególnych ocen kredytowych.

Część 4 - Obliczenia

1. Obliczanie kwot ekspozycji ważonych ryzykiem

1. Do celów art. 96 kwotę ekspozycji ważoną ryzykiem pozycji sekurytyzacyjnych oblicza się, przypisując wartości ekspozycji z tytułu pozycji odpowiednią wagę ryzyka, tak jak określono w niniejszej części.

2. Z zastrzeżeniem przepisów pkt 3,

a)      w przypadku gdy instytucja kredytowa oblicza kwoty ekspozycji ważone ryzykiem zgodnie z pkt 6-35, wartość ekspozycji bilansowej pozycji sekurytyzacyjnej jest równa jej wartości bilansowej;

b)      w przypadku gdy instytucja kredytowa oblicza kwoty ekspozycji ważone ryzykiem zgodnie z pkt 36-74, wartość ekspozycji bilansowej pozycji sekurytyzacyjnej jest mierzona przed dokonaniem aktualizacji wartości oraz

c)      wartość ekspozycji pozabilansowej z tytułu pozycji sekurytyzacyjnej równa się jej wartości nominalnej pomnożonej przez współczynnik konwersji, zgodnie ze wskazówkami zawartymi w niniejszym załączniku. Współczynnik ten wynosi 100%, chyba że określono inaczej.

3. Wartość ekspozycji z tytułu pozycji sekurytyzacyjnej z tytułu instrumentu pochodnego, określonego w załączniku IV, ustala się zgodnie z załącznikiem III.

4. W przypadku gdy pozycja w sekurytyzowanych papierach wartościowych objęta jest ochroną rzeczywistą, wartość ekspozycji tej pozycji może się zmieniać zgodnie z wymogami określonymi w załączniku VII i z ich zastrzeżeniem, jak określono poniżej w niniejszym załączniku.

5. W przypadku gdy instytucja kredytowa posiada dwie lub więcej nakładających się pozycji sekurytyzacyjnych, instytucja taka zobowiązana będzie – w zakresie, w jakim pozycje te nakładają się na siebie – włączyć do obliczeń kwot ekspozycji ważonych ryzykiem jedynie te pozycje lub części pozycji, które skutkują wyższymi kwotami ekspozycji ważonymi ryzykiem. Dla powyższych celów „nakładanie się” oznacza, że pozycje w całości lub w części narażone są na to samo ryzyko, tak że nakładającym się częściom pozycji odpowiada jedno ekspozycja.

2. Obliczanie kwot ekspozycji ważonych ryzykiem według metody standardowej

6. Z zastrzeżeniem przepisów pkt 8 i 9, kwoty ekspozycji ważone ryzykiem pozycji sekurytyzacyjnej z ratingiem oblicza się, stosując do wartości ekspozycji wagę ryzyka związaną ze stopniem jakości kredytowej, przypisanym przez właściwe władze do określonej oceny kredytowej zgodnie z art. 98, jak podano w poniższych tabelach 1 i 2.

Tabela 1

Pozycje inne niż z ratingami krótkoterminowymi

Stopień jakości kredytowej || 1 || 2 || 3 || 4 || 5 i niższy

Waga ryzyka || 20% || 50% || 100% || 350% || 1250%

Tabela 2

Pozycje z ratingami krótkoterminowymi

Stopień jakości kredytowej || 1 || 2 || 3 || Wszystkie inne oceny kredytowe

Waga ryzyka || 20% || 50% || 100% || 1250%

7. Z zastrzeżeniem przepisów pkt 10-16, kwotę ekspozycji ważoną ryzykiem pozycji sekurytyzacyjne bez ratingu oblicza się przez zastosowanie wagi ryzyka 1250%.

2.1. Inicjujące i sponsorujące instytucje kredytowe

8. Inicjujące instytucje kredytowe oraz sponsorujące instytucje kredytowe stosują wagę ryzyka 1250% do wszystkich zatrzymanych i odkupionych pozycji sekurytyzacyjnych, które posiadają ocenę kredytową wydaną przez wyznaczoną instytucję ECAI, której to ocenie właściwe władze przypisały stopień jakości kredytowej niższy niż trzeci. Dla określenia, czy dana pozycja posiada taką ocenę kredytową, stosuje się przepisy części 3 pkt 2-7.

9. Dla inicjującej lub sponsorującej instytucji kredytowej kwoty ekspozycji ważone ryzykiem obliczone w odniesieniu do pozycji sekurytyzowanych mogą ograniczać się do kwot ekspozycji ważonych ryzykiem, które ustalonoby dla ekspozycji sekurytyzowanych, gdyby nie były one poddane sekurytyzacji. Działa to z zastrzeżeniem zakładanego zastosowania wagi ryzyka 150% do wszystkich pozycji przedawnionych oraz pozycji należących do „ustalonych kategorii wysokiego ryzyka” wśród ekspozycji sekurytyzowanych.

2.2. Sposoby traktowania pozycji bez ratingu

10. Właściwe władze mogą zezwolić instytucji kredytowej utrzymującej pozycję sekurytyzacyjną bez ratingu na stosowanie metod określonych w pkt 11 do obliczania kwoty ekspozycji ważonej ryzykiem dla tej pozycji, pod warunkiem że skład portfela ekspozycji sekurytyzowanych jest przez cały czas znany.

11. Instytucja kredytowa może zastosować średnioważoną wagę ryzyka, która byłaby zastosowana przez instytucję kredytową posiadającą ekspozycje do ekspozycji objętych sekurytyzacją z art. 78-83, i pomnożona przez współczynnik koncentracji. Wspomniany współczynnik koncentracji równa się sumie wartości nominalnych wszystkich transz podzielonej przez sumę wartości nominalnych transz o równym lub niższym stopniu uprzywilejowania co transza, w której znajduje się dana pozycja, włączając w to również samą transzę. Otrzymana waga ryzyka nie jest wyższa niż 1250% lub niższa niż jakakolwiek waga ryzyka zastosowana do transzy posiadającej rating o wyższym stopniu uprzywilejowania. W przypadku gdy instytucja kredytowa nie jest w stanie określić wag ryzyka stosowanych do ekspozycji objętych sekurytyzacją zgodnie z art. 78-83, przypisuje ona przedmiotowej pozycji wagę ryzyka 1250%.

2.3. Sposoby traktowania pozycji sekurytyzacyjnych w transzy drugiej straty lub o wyższym pierwszeństwie w programie ABCP

12. Z zastrzeżeniem dostępności korzystniejszych sposobów traktowania na mocy przepisów dotyczących instrumentów wsparcia płynności zawartych w pkt 14-16, instytucja kredytowa może zastosować do pozycji sekurytyzacyjnych, spełniających warunki określone w pkt 13, wagę ryzyka o wartości (i) 100% lub (ii) najwyższej wagi ryzyka, która byłyby zastosowana przez instytucję kredytową posiadającą ekspozycje do dowolnego ekspozycji objętego sekurytyzacją zgodnie z art. 78-83 – w zależności od tego, która z tych dwóch wartości jest większa.

13. Sposoby traktowania, wymienione w pkt 12, są dostępne, jeśli pozycja sekurytyzacyjna

a)      dotyczy transzy, która w sensie ekonomicznym stanowi w sekurytyzacji pozycję pierwszej straty, pozycję drugiej straty lub bardziej uprzywilejowaną, a transza pierwszej straty dostarcza znaczącego wsparcia jakości kredytowej transzy drugiej straty;

b)      ma jakość równą jakości inwestycyjnej lub wyższą oraz

c)      jest w posiadaniu instytucji kredytowej, która nie posiada pozycji w transzy pierwszej straty rzędu.

2.4. Sposoby traktowania instrumentów wsparcia płynności nieposiadających ratingu 2.4.1. Uznane instrumenty wsparcia płynności

14. Jeżeli spełnione są warunki wymienione poniżej, do określenia wartości ekspozycji takich instrumentów można zastosować współczynnik konwersji 20% – w odniesieniu do wartości nominalnej danego instrumentu wsparcia płynności z pierwotnym terminem rozliczenia wynoszącym jeden rok lub krócej, oraz współczynnik konwersji 50% – w odniesieniu do wartości nominalnej instrumentu wsparcia płynności z pierwotnym terminem rozliczenia dłuższym niż jeden rok.

a)      Dokumentacja dotycząca instrumentu wsparcia płynności jasno określa i ogranicza okoliczności, w których ten instrument może być wykorzystany.

b)      Instrumentu nie można wykorzystać w celu dostarczenia wsparcia jakości kredytowej przez pokrycie strat już poniesionych w momencie wykorzystywania instrumentu, na przykład przez zapewnienie płynności ekspozycjom, które cechuje zdarzenie niewykonania zobowiązań w momencie wykorzystywania instrumentu lub przez nabycie aktywów powyżej wartości godziwej.

c)      Instrumentu nie stosuje się w celu dostarczenia stałego lub regularnego finansowania sekurytyzacji.

d)      Spłata z tytułu wykorzystania instrumentu wsparcia płynności nie jest podporządkowana w stosunku do należności inwestorów, innych niż należności z tytułu pochodnych instrumentów procentowych lub walutowych instrumenty pochodne, opłat lub innych tego typu płatności, ani też nie podlega zrzeczeniu lub odroczeniu..

e)      Instrumentu nie można wykorzystać po wyczerpaniu wszystkich obowiązujących metod wsparcia jakości kredytowej, na których instrument wsparcia płynności by skorzystał;

f)       Instrument musi zawierać zapis, z którego wynika automatyczne obniżenie kwoty, która może być wykorzystana, o wysokość kwoty ekspozycji, które cechuje zdarzenie niewykonania zobowiązania – gdzie „niewykonanie zobowiązania” użyte jest w znaczeniu nadanym mu w art. 84-89 – lub który w przypadku gdy portfel ekspozycji sekurytyzowanych zawiera instrumenty posiadające rating, stanowi o zakończeniu instrumentu wsparcia płynności, jeśli średnia jakość puli spadnie poniżej jakości inwestycyjnej.

Stosuje się najwyższą wagę ryzyka, która byłaby zastosowana przez posiadającą ekspozycje instytucję kredytową do jakichkolwiek ekspozycji objętych sekurytyzacją zgodnie z art. 78-83.

2.4.2. Instrumenty wsparcia płynności, które mogą być wykorzystane wyłącznie w przypadku zaburzenia rynku

15. W celu określenia wartości ekspozycji takich instrumentów można zastosować współczynnik konwersji 0 % w odniesieniu do wartości nominalnej instrumentu wsparcia płynności, który może być wykorzystany jedynie w przypadku zaburzenia rynku (tzn. w przypadku gdy więcej niż jedna jednostka SPE w ramach różnych transakcji nie jest w stanie odnowić emisji zapadających papierów komercyjnych i niemożność ta nie jest spowodowana pogorszeniem jakości kredytowej jakości kredytowej ekspozycji objętych sekurytyzacją jednostki SPE), pod warunkiem że spełnione zostały warunki określone w pkt 14.

2.4.3. Linie pożyczek gotówkowych

16. W celu określenia wartości ekspozycji takich instrumentów można zastosować współczynnik konwersji 0% w odniesieniu do wartości nominalnej instrumentu wsparcia płynności, który jest bezwarunkowo odwoływalny, pod warunkiem że spełnione zostały warunki określone w pkt 14 oraz że spłata kwot korzystnych w ramach instrumentów wsparcia płynności posiada pierwszeństwo w stosunku do wszystkich innych roszczeń względem przepływów pieniężnych z tytułu sekurytyzowanych ekspozycji.

2.5. Dodatkowe wymogi kapitałowe odnośnie do sekurytyzacji ekspozycji odnawialnych z opcją przedterminowej spłaty należności

17. Obok kwot ekspozycji ważonych ryzykiem, obliczanych w odniesieniu do ich pozycji w papierach sekurytyzowanych, inicjująca instytucja kredytowa dokonuje obliczenia kwoty ekspozycji ważonej ryzykiem zgodnie z metodą określoną w pkt 18-32 w chwili sprzedaży ekspozycji odnawialnych w ramach sekurytyzacji z opcją przedterminowego wykupu.

18. Instytucja kredytowa oblicza kwotę ekspozycji ważoną ryzykiem w odniesieniu do sumy udziału jednostki inicjującej i udziału inwestorów.

19. W przypadku programów sekurytyzacyjnych, w ramach których ekspozycje objęte sekurytyzacją zawierają ekspozycje odnawialne i nieodnawialne, inicjująca instytucja kredytowa stosuje sposoby traktowania określone poniżej w odniesieniu do puli bazowej zawierającej ekspozycje odnawialne.

20. W powyższym celu „udział jednostki inicjującej” oznacza wartość nominalną tej części umownej puli wykorzystanych kwot, sprzedanych w ramach sekurytyzacji, której udział w całej puli wierzytelności oddanych do programu określa część przepływów pieniężnych z tytułu kwoty głównej, odsetek oraz innych powiązanych kwot, które nie są dostępne w celu dokonania płatności na rzecz posiadaczy pozycji sekurytyzacyjnych.

Aby klasyfikować się jako taki, udział jednostki inicjującej, nie może być podrzędny w stosunku do udziału inwestorów.

„Udział inwestorów” oznacza wartość nominalną pozostałej hipotecznej puli wykorzystanych kwot.

21. Ekspozycje inicjującej instytucji kredytowej, z którego wynikają jej prawa względem udziału dłużnika, nie uważa się za pozycję sekurytyzacyjną, lecz za ekspozycję o wartości proporcjonalnej w stosunku do ekspozycji sekurytyzowanych, gdyby nie były one poddane sekurytyzacji.

2.5.1. Zwolnienia z wymogów związanych z przedterminową spłatą należności

22. Z wymogu kapitałowego, o którym mowa w pkt 17, zwolnione są jednostki inicjujące następujące rodzaje sekurytyzacji:

a)      Sekurytyzacja ekspozycji odnawialnych, w przypadku której inwestorzy ponoszą pełne ryzyko związane z przyszłym wykorzystaniem kwot przez kredytobiorców, co oznacza że ryzyko instrumentów bazowych nie przechodzi z powrotem na inicjującą instytucję kredytową nawet po zdarzeniu uruchamiającym przedterminową spłatę, oraz

b)      sekurytyzacja, w przypadku której opcja przedterminowej spłaty jest uruchamiana jedynie przez zdarzenia niezwiązane z dochodowością sekurytyzowanych należności lub wynikiem finansowym inicjującej instytucji kredytowej, takimi jak istotne zmiany w prawie podatkowym lub w przepisach podatkowych.

2.5.2. Maksymalny wymóg kapitałowy

23. W przypadku inicjującej instytucji kredytowej, podlegającej wymogom określonym w pkt 17, całkowita wartość kwot ekspozycji ważonych ryzykiem w odniesieniu do jej pozycji w udziale inwestorów oraz kwoty ekspozycji ważone ryzykiem, obliczone zgodnie z pkt 17 nie przekraczają wyższej z poniższych wartości

a)      kwot ekspozycji ważonych ryzykiem, obliczonych w odniesieniu do jej pozycji w udziale inwestorów,

b)      kwot ekspozycji ważonych ryzykiem, które byłyby obliczone przez posiadającą ekspozycje instytucję kredytową w odniesieniu do ekspozycji sekurytyzowanych, gdyby nie były one poddane sekurytyzacji, na kwotę równą udziałowi inwestorów.

24. Potrącenie zysków netto (jeśli takie występują) z tytułu kapitalizacji przyszłych dochodów, wymaganej zgodnie z art. 57, traktuje się niezależnie od maksymalnej kwoty wskazanej w pkt 23.

2.5.3. Obliczanie kwot ekspozycji ważonych ryzykiem

25. Aby obliczyć kwotę ekspozycji ważoną ryzykiem według przepisów pkt 17, mnoży się kwotę udziału inwestorów przez iloczyn odpowiedniego współczynnika konwersji, jak wskazano w pkt 27-32, i średnią ważoną wagę kredytową, która zostałaby zastosowana do ekspozycji sekurytyzowanych, gdyby te nie były objęte sekurytyzacją.

26. Opcję przedterminowej spłaty należności uważa się za „kontrolowaną” w przypadku, gdy spełnione są następujące warunki.

a)      Inicjująca instytucja kredytowa posiada odpowiedni plan kapitałowy/plan zachowania płynności, by zapewnić sobie wystarczający kapitał i płynność w razie przedterminowej spłaty.

b)      Przez cały okres obowiązywania transakcji obowiązuje podział spłat odsetek oraz kwoty głównej, wydatków, strat i zysków opartych na stanie salda niespłaconych należności na początku każdego miesiąca jest proporcjonalny do udziału jednostki inicjującej i udziału inwestorów.

c)      Za okres spłaty uważa się czas wystarczający do uregulowania lub uznania za zobowiązanie niewykonalne 90% całkowitej wartości długu (udział jednostki inicjującej i inwestorów) z początku procesu przedterminowej spłaty;

d)      Tempo spłaty nie jest szybsze niż w przypadku spłaty liniowej w okresie, o którym mowa w warunku c).

27. W przypadku sekurytyzacji z opcją przedterminowej spłaty ekspozycji detalicznych, które są niezatwierdzone i bezwarunkowo odwoływalne bez uprzedzenia, a przyspieszoną amortyzację uruchamia określony spadek poziomu nadwyżki finansowej – instytucje kredytowe porównują średni marży nadwyżkowej z trzech miesięcy z poziomami obowiązkowej blokady nadwyżki finansowej.

28. W przypadkach gdy sekurytyzacja nie wymaga zatrzymania nadwyżki finansowej, przyjmuje się, że moment blokady nadwyżki finansowej jest o 4,5 punktu procentowego wyższy niż poziom marży nadwyżkowej, z którego uruchamia się proces przedterminowej spłaty.

29. Odpowiedni współczynnik konwersji określa się zgodnie z poziomem faktycznej marży nadwyżki finansowej z trzech miesięcy, zgodnie z tabelą 3.

Tabela 3

|| Sekurytyzacja z kontrolowaną opcją spłaty przedterminowej || Sekurytyzacja z niekontrolowaną opcją spłaty przedterminowej

Średnia marża nadwyżkowa z trzech miesięcy || Współczynnik konwersji || Współczynnik konwersji

Powyżej poziomu A || 0% || 0%

Poziom A || 1% || 5%

Poziom B || 2% || 15%

Poziom C || 20% || 50%

Poziom D || 20% || 100%

Poziom E || 40% || 100%

30. W tabeli 3 „poziom A” oznacza poziomy marży nadwyżki finansowej niższe od 133,33% poziomu zatrzymania nadwyżki finansowej, ale nie niższe od 100% tego poziomu; „poziom B” oznacza poziomy marży nadwyżki finansowej niższe od 100% poziomu zatrzymania nadwyżki finansowej, ale nie niższe od 75% tego poziomu; „poziom C” oznacza poziomy marży nadwyżki finansowej niższe od 75% poziomu zatrzymania nadwyżki finansowej, ale nie niższe od 50% tego poziomu; „poziom D” oznacza poziomy marży nadwyżki finansowej niższe od 50% poziomu nadwyżki finansowej, ale nie niższe od 25 % tego poziomu; „poziom E” oznacza poziomy marży nadwyżki finansowej niższe od 25 % poziomu nadwyżki finansowej.

31. Do każdego innego przypadku sekurytyzacji podlegającego opcji kontrolowanej spłaty przedterminowej ekspozycji odnawialnych stosuje się kredytowy współczynnik konwersji 90 %.

32. Do każdego innego przypadku sekurytyzacji podlegającego opcji niekontrolowanej spłaty przedterminowej ekspozycji odnawialnych stosuje się kredytowy współczynnik konwersji 100%.

2.6. Uznanie ograniczenia ryzyka kredytowego względem pozycji sekurytyzacyjnych

33. W przypadku uzyskania ochrony kredytowej pozycji sekurytyzacyjnych obliczanie kwot ekspozycji ważonych ryzykiem może ulec zmianie zgodnie z przepisami załącznika VIII.

2.7. Zmniejszenie kwot ekspozycji ważonych ryzykiem

34. Jak przewidziano w art. 66 ust. 2, w przypadku pozycji sekurytyzacyjnych, którym przypisuje się wagę ryzyka 1250%, instytucje kredytowe mogą pomniejszać o wartość ekspozycji takiej pozycji fundusze własne jako alternatywa wobec włączania wspomnianej pozycji do obliczeń kwot ekspozycji ważonych ryzykiem. W tym celu przy obliczaniu wartości ekspozycji można uwzględnić uznaną ochronę rzeczywistą, w sposób zgodny z przepisami pkt 33.

35. W przypadku gdy instytucja kredytowa korzysta z opcji alternatywnej, wskazanej w pkt 34, kwotę 12,5 razy większą od kwoty potrąconej zgodnie z tym punktem odejmuje się do celów pkt 9 od kwoty określonej w tym punkcie jako najwyższa kwota ekspozycji ważona ryzykiem, obliczona przez wskazane tam instytucje kredytowe.

3. Obliczanie kwot ekspozycji ważonych ryzykiem według metody wewnętrznych ratingów 3.1. Hierarchia metod

36. Do celów art. 96 kwotę ekspozycji ważoną ryzykiem pozycji sekurytyzacyjnej oblicza się zgodnie z przepisami pkt 36-74.

37. Do obliczenia kwoty ekspozycji ważonej ryzykiem pozycji z ratingiem lub pozycji, wobec której można zastosować rating implikowany, stosuje się metodę opartą na ratingach zewnętrznych, określoną w pkt 45-49.

38. W odniesieniu do pozycji bez ratingu stosuje się metodę formuły nadzorczej, określoną w pkt 50-52, z wyjątkiem sytuacji, gdy zezwala się na zastosowanie metody własnych oszacowań, określonej w pkt 42-43.

39. Instytucja kredytowa, inna niż inicjująca instytucja kredytowa lub sponsorująca instytucja kredytowa, może zastosować metodę formuły nadzorczej jedynie za zgodą właściwych władz.

40. W przypadku gdy inicjująca lub sponsorująca instytucja kredytowa nie jest w stanie obliczyć wartości „kirb”, a nie uzyskała zgody na zastosowanie metody własnych oszacowań do pozycji objętych programem ABCP, a także w przypadku innych instytucji, które nie uzyskały zgody na zastosowanie metody formuły nadzorczej lub metody własnych oszacowań do pozycji objętych programem ABCP – pozycjom sekurytyzacyjnym bez ratingu, które nie podlegają implikowanej ocenie ratingowej, przypisuje się wagę ryzyka równą 1250%.

3.1.1. Zastosowanie implikowanej oceny ratingowej

41. Instytucja przyznaje pozycji z ratingiem implikowaną ocenę kredytową równoważną ocenie kredytowej tych pozycji z ratingiem („pozycji referencyjnych”), które są pozycjami najbardziej uprzywilejowanymi, pod każdym względem podrzędnymi w stosunku do rozpatrywanych pozycji sekurytyzacyjnych bez ratingu, jeśli zostały spełnione poniższe minimalne wymogi operacyjne:

a)      Pozycje referencyjne muszą być pod każdym względem podrzędne w stosunku do transzy sekurytyzacyjne nieposiadającej ratingu.

b)      Termin rozliczenia pozycji referencyjnych musi być taki sam lub dłuższy niż termin rozliczenia rozpatrywanej pozycji bez ratingu.

c)      Jakakolwiek implikowana ocena ratingowa musi być na bieżąco aktualizowana, by odzwierciedlać wszelkie zmiany w ocenie kredytowej referencyjnych pozycji sekurytyzacyjnych.

3.1.2. „Metoda ocen wewnętrznych” względem pozycji w programach ABCP

42. Instytucja kredytowa, z zastrzeżeniem zgody właściwych władz, może przyznać pozycji bez ratingu w programie komercyjnych papierów wartościowych, zabezpieczonych należnościami, rating wynikowy, tak jak określono w pkt 43, jeśli zostały spełnione poniższe warunki.

a)      Pozycje w papierach wartościowych wyemitowane w ramach programu należą do kategorii pozycji z ratingiem.

b)      Instytucja kredytowa musi dowieść właściwym władzom, że jej wewnętrzna ocena jakości kredytowej danej pozycji opiera się na publicznie dostępnych metodach oceny stosowanych przez jedną lub więcej uznanych instytucji ECAI do ratingu papierów wartościowych zabezpieczonych ekspozycjami typu sekurytyzowanego.

c)      Do instytucji ECAI, których metody zostały zastosowane zgodnie z wymogami określonymi w pkt b), zalicza się te instytucje ECAI, które przeprowadziły zewnętrzną ocenę ratingową papierów komercyjnych wyemitowanych w ramach programu. Elementy ilościowe, takie jak czynniki skrajne, stosowane w ocenie pozycji pod względem specyficznych właściwości kredytowych, muszą być co najmniej tak zachowawcze jak elementy stosowane w ocenach wspomnianych instytucji ECAI.

d)      Opracowując metodę własnych oszacowań, instytucja kredytowa uwzględnia wszystkie opublikowane metody ratingu papierów wartościowych zabezpieczonych ekspozycjami typu sekurytyzowanego stosowane przez uznane instytucje ECAI. Fakt uwzględnienia wyżej wspomnianych metod zostaje udokumentowany przez instytucję kredytową, a czynność ta jest przez tę instytucję powtarzana co najmniej raz do roku.

e)      Metoda własnych oszacowań danej instytucji kredytowej zawiera klasy ratingowe. Między takimi klasami a ocenami kredytowymi uznanych instytucji ECAI istnieje bezpośredni związek. Związek ten jest wyraźnie udokumentowany.

f)       Metoda własnych oszacowań jest stosowana w wewnętrznym procesie zarządzania ryzykiem danej instytucji, włączając w to proces decyzyjny oraz informację zarządczą i alokację kapitału.

g)      Wewnętrzni lub zewnętrzni audytorzy, instytucja ECAI albo wewnętrzny przegląd należności lub zarządzania ryzykiem danej instytucji kredytowej dokonują regularnych przeglądów procesu oceny wewnętrznej oraz jakości wewnętrznych ocen jakości kredytowej ekspozycji danej instytucji kredytowej w ramach programu ABCP. Jeśli dział kontroli wewnętrznej, kontroli kredytowej lub zarządzania ryzykiem danej instytucji kredytowej dokonuje przeglądu, wówczas przegląd taki jest niezależny od rodzaju działalności programu ABCP, jak również od relacji z klientem.

h)      Instytucja kredytowa monitoruje swoje wewnętrzne oceny ratingowe, aby ocenić skuteczność swoich wewnętrznych metod oceny oraz dokonuje niezbędnych korekt, jeśli dochodowość ekspozycji regularnie odbiegają od wyników wskazanych w wewnętrznych ocenach ratingowych.

i)       Program ABCP uwzględnia normy analizy ryzyka w formie wytycznych kredytowych i inwestycyjnych. Decydując o zakupie aktywów, administrator programu bierze pod uwagę rodzaj nabywanych aktywów, rodzaj oraz wartość pieniężną ekspozycji z tytułu instrumentów wsparcia płynności i wsparcia jakości kredytowej, rozkład strat oraz prawny i ekonomiczny rozdział między przekazywanymi aktywami a podmiotem sprzedającym. Przeprowadza się analizę kredytową profilu ryzyka sprzedawcy aktywów, która zawiera analizę przeszłych oraz oczekiwanych wyników finansowych, bieżącą pozycję na rynku, oczekiwaną konkurencyjność, dźwignię, przepływ środków pieniężnych oraz wskaźnik pokrycia odsetek zyskiem i rating długu. Ponadto dokonuje się przeglądu norm analizy ryzyka stosowanych przez sprzedawcę emisji, potencjału obsługi kredytu oraz procedur ściągania należności.

j)       Normy analizy ryzyka w ramach programu ABCP ustanawiają minimalne kryteria uznawania aktywów, które w szczególności:

i)       wykluczają zakup aktywów, które są znacząco przedawnione lub zagrożone niewykonaniem zobowiązania;

ii)      ograniczają nadmierną koncentrację ekspozycji wobec pojedynczych dłużników lub obszarów geograficznym oraz

iii)     ograniczają termin spłaty nabywanych aktywów.

k)      Program ABCP obejmuje zasady i procedury ściągania należności, które uwzględniają potencjał operacyjny oraz jakość kredytową podmiotu administrującego należnościami. Program zmniejsza ryzyko sprzedawcy/jednostki obsługującej różnymi metodami, takimi jak „mechanizmy wyzwalania” oparte o bieżącą jakość kredytową, które wykluczałyby przemieszanie funduszy.

l)       Łączne oszacowanie straty z tytułu pakietu aktywów, którego zakup rozważany jest w ramach programu ABCP, musi uwzględniać wszystkie potencjalne źródła ryzyka, takie jak ryzyko kredytowe i ryzyko „rozmiękczenia”. Jeśli wsparcie jakości kredytowej dostarczane przez sprzedawcę jest mierzone jedynie w oparciu o straty związane z ryzykiem kredytowym, wówczas ustanawia się oddzielną rezerwę w związku z ryzykiem „rozmiękczenia”, jeśli jest ono istotne w kontekście konkretnej puli ekspozycji. Ponadto przy określaniu wymaganego poziomu wsparcia w ramach programu dokonuje się przeglądu informacji z kilku minionych lat, w tym informacji na temat strat, zaległości kredytowych, przypadków rozmiękczenia oraz współczynnika obrotu wierzytelnościami.

m)     Przy zakupie ekspozycji program ABCP wykorzystuje narzędzia strukturalne, na przykład automatyczne mechanizmy wygasające, w celu zmniejszenia potencjalnego pogorszenia jakości kredytowej portfela bazowego.

Właściwe władze mogą odstąpić od wymogu publicznej dostępności metod oceny ECAI, będąc przekonane, że ze względu na szczególny charakter sekurytyzacji – na przykład jej wyjątkową strukturę – takie metody nie są jeszcze publicznie dostępne.

43. Instytucja kredytowa zalicza pozycję bez ratingu do jednej z klas ratingowych opisanych w pkt 42. Pozycji przypisuje się rating wynikowy, taki sam jak oceny kredytowe odpowiadające tej klasie ratingowej, zgodnie z pkt 42. W przypadku gdy taki rating wynikowy w chwili rozpoczęcia sekurytyzacji jest na poziomie jakości inwestycyjnej lub wyższym, uznaje się go za tożsamy z uznaną oceną kredytową uznanej instytucję ECAI w celu obliczenia kwot ekspozycji ważonych ryzykiem.

3.2. Maksymalne kwoty ekspozycji ważone ryzykiem

44. W przypadku inicjującej instytucji kredytowej, sponsorującej instytucji kredytowej lub innych instytucji kredytowych, które mogą obliczyć wartość kirb, kwoty ekspozycji ważone ryzykiem obliczane w odniesieniu do ich pozycji sekurytyzacyjnych mogą być ograniczone do kwoty, która zgodnie z art. 75 lit. a) stworzyłaby wymóg kapitałowy równy 8% kwot ekspozycji ważonych ryzykiem, które powstałaby, gdyby aktywa sekurytyzowane nie były objęte sekurytyzacją i były ujęte w bilansie instytucji kredytowej wraz z kwotami oczekiwanych strat w odniesieniu do tych ekspozycji.

3.3. Metoda oparta na ratingach zewnętrznych

45. Według metody opartej na ratingach zewnętrznych kwotę ekspozycji ważoną ryzykiem pozycji sekurytyzacyjnej z ratingiem oblicza się przy zastosowaniu do wartości ekspozycji wagi ryzyka związanej ze stopniem jakości kredytowej, który właściwe władze postanowiły przypisać określonej ocenie kredytowej zgodnie z art. 98 (patrz tabele 4 i 5).

Tabela 4

Pozycje inne niż z ratingami krótkoterminowymi

Stopień jakości kredytowej (SJK) || Waga ryzyka

|| A || B || C

SJK 1 || 7% || 12% || 20%

SJK 2 || 8% || 15% || 25%

SJK 3 || 10% || 18% || 35%3

SJK 4 || 12% || 20% || 35%

SJK 5 || 20% || 35% || 35%

SJK 6 || 35% || 50% || 50%

SJK 7 || 60% || 75% || 75%

SJK 8 || 100% || 100% || 100%

SJK 9 || 250% || 250% || 250%

SJK 10 || 425% || 425% || 425%

SJK 11 || 650% || 650% || 650%

SJK poniżej 11 || 1250% || 1250% || 1250%

Tabela 5

Pozycje z ratingami krótkoterminowymi

Stopień jakości kredytowej (SJK) || Waga ryzyka

|| A || B || C

SJK 1 || 7% || 12% || 20%

SJK 2 || 12% || 20% || 35%

SJK 3 || 60% || 75% || 75%

Pozostałe oceny kredytowe || 1250% || 1250% || 1250%

46. Wagi ryzyka określone w kolumnie A każdej tabeli stosuje się, z zastrzeżeniem przepisów pkt 47, w przypadku gdy pozycja znajduje się w najbardziej uprzywilejowanej transzy sekurytyzacji. Przy określaniu, czy dana transza jest najbardziej uprzywilejowana do wyżej wymienionych celów, nie wymaga się uwzględniania kwot należnych z tytułu pochodnych instrumentów procentowych lub walutowych, należnych opłat lub innych podobnych płatności.

47. Wagi ryzyka określone w kolumnie C każdej tabeli stosuje się, w przypadku gdy faktyczna liczba ekspozycji sekurytyzowanych pozycji sekurytyzacyjnych jest mniejsza niż sześć. Przy obliczaniu faktycznej liczby ekspozycji sekurytyzowanych ekspozycje wielokrotne wobec jednego dłużnika należy traktować jako jedno ekspozycja. Faktyczną liczbę ekspozycji oblicza się według wzoru:

gdzie EADi stanowi sumę wartości ekspozycji wszystkich ekspozycji wobec i-ego dłużnika (gdzie i oznacza numer kolejny dłużnika). W przypadku resekurytyzacji (sekurytyzacji ekspozycji już objętych sekurytyzacją) instytucja kredytowa musi uwzględniać liczbę ekspozycji objętych sekurytyzacją w danym pakiecie, a nie liczbę ekspozycji bazowych w pierwotnym pakiecie, z którego pochodzą bazowe ekspozycje sekurytyzowane. Jeśli dostępna jest informacja o udziale w portfelu największej ekspozycji, C1, instytucja kredytowa może obliczyć N jako 1/C1.

48. Wagi ryzyka w kolumnie B stosuje się do wszystkich innych pozycji.

49. Ograniczenie ryzyka kredytowego pozycji sekurytyzowanych uznaje się zgodnie z pkt 58-60.

3.4. Metoda formuły nadzorczej

50. Z zastrzeżeniem przepisów pkt 56-57, według metody formuły nadzorczej, waga ryzyka dla pozycji sekurytyzacyjnych jest większą z następujących wartości: 7% lub waga ryzyka, którą należy zastosować zgodnie z pkt 51.

51. Z zastrzeżeniem przepisów pkt 56-57, waga ryzyka, jaką przypisuje się kwocie ekspozycji równa się

12.5 x (S[L+T] – S[L]) / T

gdzie

gdzie

t = 1000,

i w = 20.

W powyższych wyrażeniach beta [x, a, b] oznacza dystrybuantę rozkładu Beta z parametrami a i b mierzonymi na poziomie x.

T (grubość transzy, w której znajduje się dana pozycja) mierzy się jako stosunek a) wartości nominalnej transzy do b) sumy wartości ekspozycji, które zostały objęte sekurytyzacją. Do powyższych celów wartość ekspozycji instrumentu pochodnego, wymienionego w załączniku IV, jest równa przyszłej, potencjalnej ekspozycji, obliczonemu Zgodnie z załącznikiem III, gdy bieżący koszt odtworzenia nie ma wartości dodatniej.

Kirbr oblicza się jako stosunek a) wartości „kirb” do b) sumy wartości ekspozycji, które zostały objęte sekurytyzacją. Kirbr wyraża się w formie ułamka dziesiętnego (na przykład kirb równy 15% puli wyraża się jako kirbr równy 0,15).

L (poziom wsparcia jakości kredytowej) mierzy się jako stosunek wartości nominalnej wszystkich transz podporządkowanych wobec transzy, w której znajduje się dana pozycja, do sumy wartości ekspozycji, które zostały objęte sekurytyzacją. W pomiarach L nie uwzględnia się skapitalizowanych przyszłych dochodów. Przy obliczaniu poziom wsparcia, należności kontrahentów z tytułu instrumentów pochodnych wymienionych w załączniku IV, stanowiące transze mniej uprzywilejowane w stosunku do transz rozpatrywanych, można obliczać według obecnego kosztu zastąpienia (bez przyszłych potencjalnych ekspozycji kredytowych).

N równa się faktycznej liczbie ekspozycji obliczonej zgodnie z pkt 47.

ELGD, średnią stratę z tytułu niewykonania zobowiązań ważoną ekspozycją, oblicza się według wzoru:

gdzie LGDi oznacza średnią wartość LGD związaną ze wszystkimi ekspozycjami względem i-ego dłużnika (gdzie i oznacza numer kolejny dłużnika) i gdzie wartość LGD określa się zgodnie z art. 84-89. W przypadku resekurytyzacji do pozycji sekurytyzacyjnych stosuje się wartość LGD równą 100%. Jeżeli ryzyko niewykonania zobowiązań i ryzyko „rozmiękczenia” dotyczące nabytych wierzytelności są traktowane w ramach sekurytyzacji w sposób zbiorczy (np. dostępna jest pojedyncza rezerwa albo dodatkowe zabezpieczenie w celu pokrycia strat z obu źródeł), wkład LGD odpowiada średniej ważonej wartości LGD dla ryzyka kredytowego i wynoszącej 75 % dla ryzyka „rozmiękczenia”. Wagami są w tym przypadku niezależne, własne narzuty kapitałowe odpowiednio dla ryzyka kredytowego i dla ryzyka „rozmiękczenia”.

Uproszczone parametry wejściowe

Jeśli wartość ekspozycji największej ekspozycji sekurytyzowanego, C1, nie przekracza 3 % sumy wartości ekspozycji sekurytyzowanych, wówczas do celów metody formuły nadzorczej instytucja kredytowa może przyjąć, że wartość LGD równa się 50 %, a N równa się albo

maks.{

 .

albo

N=1/ C1.

Cm oblicza się jako stosunek sumy wartości ekspozycji największych „m” ekspozycji do sumy wartości ekspozycji sekurytyzowanych. Wielkość „m” może określić instytucja kredytowa.

W przypadku sekurytyzacji obejmującej ekspozycje detaliczne właściwe władze mogą zezwolić na zastosowanie metody formuły nadzorczej z następującymi uproszczeniami: h = 0 oraz v = 0.

52. Ograniczenie ryzyka kredytowego pozycji objętych sekurytyzacją uznaje się zgodnie z pkt 58-59 oraz 61-65.

3.5. Instrumenty wsparcia płynności

53. Do celów określenia wartości ekspozycji z tytułu pozycji sekurytyzacyjnej bez ratingu w formie określonych rodzajów instrumentów wsparcia płynności stosuje się przepisy pkt 54 i 55.

3.5.1. Instrumenty wsparcia płynności dostępne jedynie w przypadku ogólnego zaburzenia rynku

54. W odniesieniu do wartości nominalnej instrumentu wsparcia płynności, który może być wykorzystany jedynie w przypadku ogólnego zaburzenia rynku oraz który spełnia warunki określone w pkt 14 dla „uznanego instrumentu wsparcia płynności”, stosuje się współczynnik konwersji 20%.

3.5.2. Odwoływalny instrument wsparcia płynności

55. W odniesieniu do wartości nominalnej instrumentu wsparcia płynności, który spełnia warunki określone w pkt 16, stosuje się współczynnik konwersji 0%.

Wyjątkowe sposoby traktowania w przypadku gdy nie można obliczyć wartości „kirb”.

56. Jeśli obliczanie kwot ekspozycji ważonych ryzykiem dla sekurytyzowanych ekspozycji, tak jakby nie były one objęte sekurytyzacją, jest niepraktyczne dla instytucji kredytowej, może ona w drodze wyjątku oraz za zgodą właściwych władz otrzymać tymczasowe zezwolenie na stosowanie poniższej metody obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem w odniesieniu do pozycji sekurytyzacyjnej bez ratingu w postaci instrumentu wsparcia płynności.

57. W odniesieniu do pozycji sekurytyzacyjnej w postaci instrumentu wsparcia płynności można zastosować najwyższą wagę ryzyka, która byłaby zastosowana zgodnie z art. 78-83 w odniesieniu do jakichkolwiek sekurytyzowanych ekspozycji, gdyby nie były one poddane sekurytyzacji. Aby określić wartość ekspozycji z tytułu pozycji, do wartości nominalnej instrumentu wsparcia płynności można zastosować współczynnik konwersji 50%, jeśli pierwotny termin rozliczenia tego instrumentu wynosi jeden rok lub krócej. Jeśli instrument wsparcia płynności spełnia warunki określone w pkt 54, można zastosować współczynnik konwersji 20%.

3.6. Uznanie ograniczenia ryzyka kredytowego pozycji sekurytyzacyjnych 3.6.1. Ochrona kredytowa rzeczywista

58. Za uznaną ochronę rzeczywistą uważa się jedynie ochronę uznaną w kontekście obliczeń kwot ekspozycji ważonych ryzykiem na podstawie art. 78-83, jak określono w art. 90-93, a warunkiem takiego uznania jest spełnienie odpowiednich minimalnych wymogów, określonych w wymienionych artykułach.

3.6.2. Ochrona kredytowa nierzeczywista

59. Za uznaną ochronę nierzeczywistą oraz dostawców ochrony nierzeczywistej uważa się jedynie ochronę i dostawców uznanych zgodnie z art. 90-93, a warunkiem takiego uznania jest spełnienie odpowiednich minimalnych wymogów określonych w wymienionych artykułach.

3.6.3. Obliczanie wymogów kapitałowych dla pozycji sekurytyzacyjnych objętych instrumentami ograniczania ryzyka kredytowego

Metoda oparta na ratingach zewnętrznych

60. W przypadku gdy kwoty ekspozycji ważone ryzykiem oblicza się przy zastosowaniu metody opartej na ratingach zewnętrznych, wartość ekspozycji i/lub kwota ekspozycji ważona ryzykiem dla pozycji sekurytyzacyjnej, względem której uzyskano ochronę kredytową, mogą zostać zmienione zgodnie z przepisami załącznika VIII w zakresie, w jakim te stosują się do obliczeń kwot ekspozycji ważonych ryzykiem zgodnie z art. 78-83.

Metoda formuły nadzorczej – ochrona pełna

61. W przypadku gdy kwoty ekspozycji ważone ryzykiem oblicza się przy zastosowaniu metody formuły nadzorczej, instytucja kredytowa określa „efektywną wagę ryzyka” danej pozycji. Dokonuje tego, dzieląc kwotę ekspozycji ważoną ryzykiem danej pozycji przez wartość ekspozycji tej pozycji i mnożąc wynik przez 100.

62. W przypadku ochrony kredytowej rzeczywistej kwotę ekspozycji ważoną ryzykiem pozycji sekurytyzacyjnych oblicza się, mnożąc przez efektywną wagę ryzyka wartość ekspozycji danej pozycji skorygowaną o rzeczywistą ochronę kredytową (wartość E*, obliczona zgodnie z art. 90-93 w celu obliczenia kwot ekspozycji ważonych ryzykiem zgodnie z art. 78-83, przyjmując, że E = kwota pozycji sekurytyzacyjnej).

63. W przypadku ochrony kredytowej nierzeczywistej kwotę ekspozycji ważoną ryzykiem pozycji sekurytyzacyjnej oblicza się, mnożąc GA (kwotę ochrony skorygowaną o wszelkie przypadki niedopasowania walutowego oraz niedopasowania terminów rozliczenia, zgodnie z przepisami załącznika VIII) przez efektywną wagę ryzyka dostawcy ochrony, a następnie dodając otrzymaną wartość do kwoty otrzymanej przez pomnożenie kwoty pozycji sekurytyzacyjnej minus GA przez efektywną wagę ryzyka.

Metoda formuły nadzorczej – ochrona częściowa

64. Jeśli ograniczenie ryzyka kredytowego obejmuje „pierwszą stratę” straty ustalane na zasadzie proporcjonalnej przypadające na pozycję sekurytyzacyjną, instytucja kredytowa może zastosować przepisy w pkt 61-63.

65. W innych przypadkach instytucja kredytowa traktuje pozycję sekurytyzacyjną jako dwie lub więcej pozycji, których niezabezpieczona część uznaje się za pozycję o niższej jakości kredytowej. Do obliczenia kwoty ekspozycji ważonej ryzykiem tej pozycji stosuje się przepisy pkt 50-52, z zastrzeżeniem że „T” koryguje się do wartości e*, w przypadku ochrony rzeczywistej, oraz T-g, w przypadku ochrony nierzeczywistej; e* oznacza stosunek E* do całkowitej kwoty teoretycznej puli bazowej, a E* równe jest skorygowanej kwocie ekspozycji z tytułu pozycji sekurytyzacyjnej, obliczonej zgodnie z przepisami załącznika VIII w zakresie, w jakim te stosują się do obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem zgodnie z art. 78-83, przyjmując, że E = kwota pozycji sekurytyzacyjnej; natomiast g = stosunek wartości nominalnej zabezpieczenia ryzyka kredytowego (skorygowanego o wszelkie przypadki niedopasowania walutowego oraz niedopasowania terminów rozliczenia zgodnie z przepisami załącznika VIII) do sumy wartości ekspozycji sekurytyzowanych. W przypadku ochrony nierzeczywistej do części pozycji nieobjętej skorygowaną wartością „T” stosuje się wagę ryzyka dostawcy ochrony.

3.7. Dodatkowe wymogi kapitałowe dotyczące sekurytyzacji ekspozycji odnawialnych z opcją przedterminowej spłaty należności

66. Obok kwot ekspozycji ważonych ryzykiem, obliczanych w odniesieniu do posiadanych przez inicjującą instytucję kredytową pozycji sekurytyzacyjnych, wymaga się od tej instytucji, w momencie gdy dokonuje sprzedaży ekspozycji odnawialnych w ramach sekurytyzacji z opcją przedterminowej spłaty obliczenia kwoty ekspozycji ważonej ryzykiem zgodnie z metodami określonymi w pkt 17-32.

67. Do celów pkt 66 – pkt 20 i pkt 21 zastępuje się pkt 68 i pkt 69.

68. Do celów wspomnianych przepisów „udział jednostki inicjującej” jest równy sumie

a)      wartości nominalnej tej hipotecznej części umownej puli wykorzystanych kwot, odsprzedanych do programu sekurytyzacyjnego, której udział w całej puli wierzytelności oddanych do programu określa część przepływów pieniężnych z tytułu kwoty głównej, odsetek, odsetek oraz innych powiązanych kwot, które nie są dostępne w celu dokonania płatności na rzecz posiadaczy pozycji sekurytyzacyjnych, oraz

b)      wartości nominalnej tej części puli niewykorzystanych kwot linii kredytowych (kwoty wykorzystane w ramach tych linii zostały odsprzedane do programu sekurytyzacyjnego) której udział procentowy w odniesieniu do całkowitej wartości takich niewykorzystanych kwot jest taki sam jak udział procentowy wartości nominalnej opisanej w pkt a) w stosunku do wartości nominalnej puli wykorzystanych kwot, odsprzedanych w ramach sekurytyzacji.

Aby klasyfikować się jako taki, udział jednostki inicjującej nie może być podrzędny w stosunku do udziału inwestorów.

„Udział inwestorów” oznacza wartość nominalną umownej części puli wykorzystanych kwot, niewchodzącą w zakres pkt a), powiększoną o wartość nominalną tej części puli niewykorzystanych kwot linii kredytowych (kwoty wykorzystane w ramach tych linii zostały odsprzedane do programu sekurytyzacyjnego), która nie wchodzi w zakres pkt b).

69. Ekspozycje inicjującej instytucji kredytowej, związanego z jej prawami do części udziału jednostki inicjującej, opisanej w pkt 68 lit. a), nie uważa się za pozycję sekurytyzacyjną, ale za ekspozycję proporcjonalną w stosunku do ekspozycji sekurytyzowanych kwot wykorzystanych, tak jakby nie były one objęte sekurytyzacją, w kwocie równej tej opisanej w pkt 68 lit. a). Ponadto uznaje się, że inicjująca instytucja kredytowa posiada ekspozycja proporcjonalne w stosunku do niewykorzystanych kwot linii kredytowych, których wykorzystane kwoty zostały odsprzedane w ramach sekurytyzacji, w kwocie równej tej opisanej w 68pkt lit. b).

3.8. Obniżenie kwot ekspozycji ważonych ryzykiem

70. Kwotę ekspozycji ważoną ryzykiem pozycji sekurytyzacyjnych, w odniesieniu do której stosuje się wagę ryzyka równą 1250%, można obniżyć o wartość 12,5 większą od kwoty wszelkich aktualizacji wartości dokonanych przez instytucję kredytową względem sekurytyzowanych ekspozycji. W zakresie, w jakim uwzględnia się aktualizacje wartości do tego celu, nie uwzględnia się ich do celów obliczeń wskazanych w załączniku VII część 1 pkt 34.

71. Kwotę ekspozycji ważoną ryzykiem pozycji sekurytyzacyjnych można obniżyć o wartość 12,5 razy większą od kwoty wszelkich aktualizacji wartości dokonanych przez instytucję kredytową w odniesieniu do tej pozycji.

72. Jak przewidziano w art. 66 ust. 2, w odniesieniu do pozycji sekurytyzacyjnych, którym przypisuje się wagę ryzyka 1250%, instytucje kredytowe mogą pomniejszać o wartość ekspozycji tej pozycji fundusze własne jako alternatywa wobec włączenia wspomnianej pozycji do obliczeń kwot ekspozycji ważonych ryzykiem.

73. Do celów pkt 73

a)      wartość ekspozycji z tytułu pozycji można obliczyć na podstawie kwot ekspozycji ważonych ryzykiem, uwzględniając przy tym wszelkie zniżki dokonane zgodnie z przepisami pkt 70-71;

b)      przy obliczaniu wartości ekspozycji można uwzględnić uznaną ochronę rzeczywistą w sposób spójny z metodami określonymi w pkt 58-65;

c)      w przypadku zastosowania metody formuły nadzorczej w celu obliczenia kwot ekspozycji ważonych ryzykiem oraz gdy L < KIRBR i [L+T] > KIRBR, pozycję można traktować jak dwie pozycje, przy czym w odniesieniu do pozycji uprzywilejowanych wyższym pierwszeństwie L równa się KIRBR.

74. W przypadku gdy instytucja kredytowa korzysta z opcji alternatywnej, wskazanej w pkt 72, do celów pkt 44 kwotę 12,5 razy większą od kwoty potrąconej zgodnie z tym punktem odejmuje się od kwoty określonej w tym punkcie jako najwyższa kwota ekspozycji ważona ryzykiem, obliczona przez wskazane tam instytucje kredytowe.

Załącznik X Ryzyko operacyjne Część 1- Metoda podstawowego miernika

1. wymóg kapitałowy

1. Według metody podstawowego miernika wymóg kapitałowy dla ryzyka operacyjnego wynosi 15% miernika, opisanego poniżej.

2. Miernik

2. Miernik jest średnią z trzech lat sumy wyników odsetkowych i pozaodsetkowych.

3. Średnią z trzech lat oblicza się na podstawie obserwacji ostatnich sześciu okresów obejmujących dwanaście miesięcy każdy, dokonywanych w połowie i na koniec roku obrotowego. Jeżeli dane zweryfikowane przez biegłego rewidenta nie są dostępne, można wykorzystać dane szacunkowe.

4. Jeśli w przypadku dowolnej obserwacji suma wyników odsetkowych i pozaodsetkowych jest ujemna lub równa zeru, wartości tej nie uwzględnia się w obliczeniach średniej z trzech lat. Rozpatrywany miernik oblicza się jako sumę wartości dodatnich podzieloną przez liczbę wartości dodatnich.

2.1. Instytucje kredytowe podlegające przepisom dyrektywy 86/635/EWG

5. Na podstawie kategorii rachunkowych stosowanych w rachunkach zysków i strat instytucji kredytowych, zgodnie z art. 27 dyrektywy 86/635/EWG, miernik wyraża się jako sumę elementów wymienionych w tabeli 1. Suma zawiera wszystkie elementy zarówno te o wartości dodatniej, jak i ujemnej.

6. Elementy te mogą wymagać korekty w celu uwzględnienia warunków, o których mowa w pkt 7 i 8.

Tabela 1

1          Przychody odsetkowe i pokrewne 2          Opłaty odsetkowe i pokrewne

3          Przychody z tytułu papierów wartościowych: a) z akcji i innych papierów o zmiennej kwocie dochodu b) z udziałów partycypacyjnych c) z udziałów w podmiotach powiązanych

4          Przychody z tytułu prowizji/opłat 5          Koszty z tytułu prowizji/opłat

6          Wynik operacji finansowych

7          Pozostałe przychody operacyjne

2.1.1. Zastrzeżenia:

7. Miernik oblicza się przed odliczeniem rezerw i kosztów operacyjnych.

8. Przy obliczaniu miernika nie uwzględnia się następujących elementów:

a)      zrealizowanych zysków/strat ze sprzedaży pozycji objętych portfelem bankowym

b)      przychodów z tytułu pozycji nadzwyczajnych lub nieregularnych

c)       przychodów z tytułu ubezpieczenia.

Rewaluację pozycji handlowych można uwzględnić w obliczeniach, jeśli stanowi ona część rachunku zysków i strat. Rewaluację zaksięgowaną na rachunku zysków i strat należy uwzględnić w przypadku, gdy podstawę obliczeń stanowią przepisy art. 36 ust. 2 dyrektywy 86/635/EWG.

2.2. Instytucje kredytowe stosujące inne metody rachunkowości

9. W przypadku gdy instytucje kredytowe stosują zasady rachunkowości inne niż metody ustanowione dyrektywą 86/635/WE, powinny one obliczać miernik na podstawie danych, które najlepiej odpowiadają powyższej definicji.

Część 2 – Metoda standardowa

1. wymóg kapitałowy

1. Według metody standardowej wymóg kapitałowy dla ryzyka operacyjnego równa się prostej sumie wymogów kapitałowych obliczonych dla każdego z rodzajów działalności wymienionych w tabeli 2.

2. Wymóg kapitałowy dla danego rodzaju działalności stanowi określoną część procentową wartości miernika.

3. Miernik oblicza się osobno dla każdego rodzaju działalności.

4. Miernik dla każdego rodzaju działalności stanowi średnią z trzech lat sumy wyników odsetkowych i rocznych wyników pozaodsetkowych, jak określono w części 1 pkt 5-9.

5. Średnią z trzech lat oblicza się na podstawie obserwacji ostatnich sześciu okresów obejmujących dwanaście miesięcy każdy, dokonywanych w połowie i na koniec roku obrotowego. Jeżeli dane zweryfikowane przez biegłego rewidenta nie są dostępne, można wykorzystać dane szacunkowe.

6. Jeśli dla dowolnej obserwacji suma wyników odsetkowych i pozaodsetkowych jest liczbą ujemna, liczbie tej nadaje się wartość zero.

Tabela 2

Rodzaj działalności || Produktów i usług || Udział procentowy

Bankowość inwestycyjna || Gwarantowanie emisji instrumentów finansowych i/lub plasowanie instrumentów z pełnym przejęciem ryzyka Usługi związane z gwarantowaniem emisji Doradztwo inwestycyjne Doradztwo dla podmiotów gospodarczych dotyczące struktury kapitałowej, strategii branżowej i zagadnienia pokrewnych oraz doradztwo i usługi w zakresie fuzji i przejęć podmiotów gospodarczych Badania inwestycyjne i analiza finansowa oraz inne formy ogólnych zaleceń w sprawie transakcji związanych z instrumentami finansowymi || 18%

Działalność dealerska || Zawieranie transakcji na własny rachunek Usługi brokerskie na rynku pieniężnym Przyjmowanie oraz przekazywanie zleceń w związku z jednym lub większą ilością instrumentów finansowych Wykonywanie zleceń w imieniu klienta Lokowanie instrumentów finansowych bez stabilnej podstawy zobowiązań Prowadzenie instytucji obrotu wielostronnego || 18%

Detaliczna działalność brokerska (obsługa indywidualnych osób fizycznych lub małych i średnich podmiotów spełniających kryteria określone w art. 55 dotyczącym klasy ekspozycji detalicznych) || Przyjmowanie oraz przekazywanie zleceń w związku z jednym lub większą ilością instrumentów finansowych Wykonywanie zleceń w imieniu klienta Lokowanie instrumentów finansowych bez stabilnej podstawy zobowiązań || 12%

Bankowość komercyjna || Przyjmowanie depozytów i innych środków zwrotnych Udzielanie kredytu Leasing finansowy Gwarancje i zobowiązania || 15%

Bankowość detaliczna (obsługa indywidualnych osób fizycznych lub małych i średnich podmiotów spełniających kryteria określone w art. 55 dotyczącym klasy ekspozycji detalicznych) || Przyjmowanie wkładów pieniężnych i innych środków powierzonych pod tytułem zwrotnym Udzielanie kredytów Leasing finansowy Udzielanie gwarancji i zobowiązań pozabilansowych || 12%

Płatności i rozliczenia || Usługi związane z transferem środków pieniężnych Emitowanie instrumentów płatniczych i administrowanie nimi || 18%

Usługi agencyjne || Przechowywanie instrumentów finansowych i administrowanie nimi na rachunkach klientów, w tym usługi powiernicze i pokrewne, takie jak zarządzanie gotówką /zabezpieczeniem || 15%

Zarządzanie aktywami || Zarządzanie portfelem Zarządzanie podmiotami zbiorowego lokowania w handlowe papiery wartościowe (UCITS) Inne formy zarządzania aktywami || 12%

7. Właściwe władze mogą zezwolić instytucji kredytowej na obliczanie swojego wymogu kapitałowego dla ryzyka operacyjnego przy użyciu alternatywnej metody standardowej, określonej w pkt 9-16.

2. Zasady przyporządkowania rodzajów działalności

8. Instytucje kredytowe muszą opracować i udokumentować szczegółowe zasady oraz kryteria przyporządkowania miernika dla bieżących rodzajów działalności i działań do układu standardowego. Kryteria te muszą być poddawane przeglądom oraz w odpowiednio dostosowywane do nowych lub zmieniających się rodzajów działalności i ryzyk. Zasady przyporządkowania rodzajów działalności są następujące:

a)      Wszystkie typy działań muszą być przypisane do odpowiednich rodzajów działalności w sposób wyczerpujący oraz wzajemnie ze sobą niekolidujący.

b)      Czynność, której nie można łatwo przypisać do danego rodzaju działalności, a która pełni funkcję pomocniczą w stosunku do działania zawartego w tych ramach, należy przypisać do rodzaju działalności, która którym się wiąże. Jeśli czynność pomocnicza jest związana z więcej niż jednym rodzajem działalności, należy zastosować obiektywne kryteria przyporządkowania.

c)      Jeśli danej czynności nie można przypisać do konkretnego rodzaju działalności, wówczas należy wykorzystać ten obszar działalności, który stanowi największy udział w przychodach. Ten sam rodzaj działalności stosuje się do wszelkich pokrewnych czynności pomocniczych.

d)      Aby dokonać alokacji miernika względem poszczególnych rodzajów działalności, instytucje kredytowe mogą zastosować wewnętrzne metody wyceny. Koszty powstałe w ramach jednego rodzaju działalności, lecz zaliczone na poczet innego, można przenieść do obszaru działalności, którego dotyczą, na przykład wykorzystując metody oparte na kosztach transferów wewnętrznych między dwoma obszarami działalności.

e)      Przyporządkowanie działań do rodzajów działalności dla celów wymogów kapitałowych z tytułu ryzyka operacyjnego musi być zgodne z kategoriami użytymi w odniesieniu do ryzyka kredytowego oraz ryzyka rynkowego.

f)       Za ustalenie zasad przyporządkowania odpowiada kierownictwo wyższego szczebla pracujący pod nadzorem organów decyzyjnych instytucji kredytowej.

g)      Proces przyporządkowywania działań do rodzajów działalności musi podlegać niezależnemu przeglądowi.

3. Alternatywne mierniki dla niektórych rodzajów działalności 3.1. Zasady

9. Właściwe władze mogą zezwolić instytucji kredytowej na zastosowanie alternatywnego miernika dla: detalicznych oraz komercyjnych usług bankowych.

10. Alternatywny miernik dla powyższych rodzajów działalności jest znormalizowanym miernikiem przychodów, równym wyliczonej z trzech lat średniej całkowitej kwoty nominalnej kredytów i pożyczek, pomnożonej przez 0,035.

11. Na kredyty i przedpłaty w obszarze detalicznych usług bankowych składają się łączne, wykorzystane kwoty w następujących portfelach kredytowych: portfel detaliczny, MŚP traktowane jako klienci detaliczni oraz nabyte wierzytelności detaliczne.

12. Na kredyty i przedpłaty w obszarze komercyjnych usług bankowych składają się wykorzystane kwoty w następujących portfelach kredytowych: podmioty korporacyjne, władze państwowe, instytucje, finansowanie projektów inwestycyjnych, MŚP traktowane jako podmioty korporacyjne oraz nabyte wierzytelności korporacyjne. Uwzględnia się również papiery wartościowe w portfelu bankowym.

3.2. Warunki

13. Zezwolenie na zastosowanie alternatywnych mierników podlega warunkom określonym w pkt 14-16.

3.2.1. Warunki ogólne

14. Instytucja kredytowa spełnia kryteria określone w pkt 17.

3.2.2. Warunki szczególne dla detalicznych i komercyjnych usług bankowych

15. Instytucja kredytowa prowadzi w zdecydowanej większości działalność w zakresie detalicznych i komercyjnych usług bankowych, które składają się na co najmniej 90% jej dochodów.

16. Instytucja kredytowa jest w stanie dowieść właściwym władzom, że znacząca część jej działalności w zakresie detalicznych i/lub komercyjnych usług bankowych dotyczy kredytów obciążonych dużym prawdopodobieństwem niewykonania zobowiązania oraz że alternatywna metoda standardowa zapewnia lepsze podstawy do oceny ryzyka operacyjnego.

4. Kryteria kwalifikujące

17. Oprócz ogólnych norm zarządzania ryzykiem, określonych w art. 22 i załączniku V, instytucja kredytowa musi spełniać wymienione poniżej kryteria kwalifikujące:

a)      Instytucje kredytowe posiadają dobrze udokumentowany system oceny ryzyka operacyjnego oraz zarządzania nim wraz z jasno określonymi zakresem odpowiedzialności przypisanym temu systemowi. Określają one swój stopień narażenia na ryzyko operacyjne i prowadzą rejestr istotnych danych na temat ryzyka operacyjnego, w tym danych na temat istotnych strat. System ten podlega regularnemu, niezależnemu przeglądowi.

b)      System oceny ryzyka operacyjnego musi być ściśle związana z procesem zarządzania ryzykiem danej instytucji kredytowej. Wynik tej oceny musi stanowić integralną część procesu monitorowania i kontroli profilu ryzyka operacyjnego instytucji kredytowej.

c)      Instytucje kredytowe wdrażają system sprawozdawczości zarządczej, w ramach którego sporządzane są sprawozdania na temat ryzyka operacyjnego na użytek odpowiednich komórek instytucji kredytowej. Instytucje kredytowe posiadają procedury podejmowania właściwych działań zgodnie z informacjami zawartymi sprawozdaniach zarządczych.

Część 3 – Zaawansowane metody pomiaru

1. Kryteria kwalifIKujące

1. Aby kwalifikować się do zaawansowanej metody pomiaru, instytucje kredytowe muszą dowieść właściwym władzom, że oprócz ogólnych norm zarządzania ryzykiem, zawartych w art. 22 i załączniku V, spełniają niżej wymienione kryteria kwalifikujące.

1.1. Normy jakościowe

2. Wewnętrzny system pomiaru ryzyka operacyjnego danej instytucji kredytowej stanowi integralną część jej codziennych procedur zarządzania.

3. W ramach instytucji kredytowej musi istnieć niezależna komórka zarządzania ryzykiem zajmujący się ryzykiem operacyjnym.

4. Należy sporządzać regularne sprawozdania na temat ekspozycji na ryzyko operacyjne oraz poniesionych strat. Instytucja kredytowa posiada procedury podejmowania właściwych działań naprawczych.

5. System zarządzania ryzykiem instytucji kredytowej musi być dobrze udokumentowany. Instytucja kredytowa posiada sprawdzone sposoby zapewnienia zgodności oraz zasady postępowania w przypadku braku zgodności.

6. Procesy zarządzania ryzykiem operacyjnym oraz systemy pomiaru tego ryzyka poddaje się regularnym przeglądom przeprowadzanym przez audytorów wewnętrznych i/lub zewnętrznych.

7. Zatwierdzenie systemu pomiaru ryzyka operacyjnego przez właściwe władze obejmuje:

a)      sprawdzenie, czy wewnętrzne procedury zatwierdzania działają w sposób zadowalający;

b)      upewnienie się, że przepływ danych oraz procedury związane z systemem pomiaru ryzyka są przejrzyste i ogólnie dostępne.

1.2. Normy ilościowe 1.2.1. Proces

8. Instytucje kredytowe obliczają swój wymóg kapitałowy z uwzględnieniem zarówno współczynnika oczekiwanych strat, jak i współczynnika nieoczekiwanych strat, chyba że potrafią dowieść, iż współczynnik oczekiwanych strat jest we właściwy sposób ujęty w ich wewnętrznych normach prowadzenia działalności. Miara ryzyka operacyjnego musi obejmować potencjalnie ostre wypadki skrajne, osiągając normę pewności porównywalną z przedziałem ufności na poziomie 99,9% przez okres jednego roku.

9. Aby spełniać wyżej określoną normę pewności, system pomiaru ryzyka operacyjnego danej instytucji kredytowej musi stosować pewne zasadnicze elementy. Do elementów tych należą: dane wewnętrzne i zewnętrzne, analiza scenariuszy wariantowych, czynniki odzwierciedlające otoczenie gospodarcze oraz systemy kontroli wewnętrznej określone w pkt 13-24 poniżej. Instytucja kredytowa musi wdrożyć dobrze udokumentowaną metodę ważenia stopnia zastosowania wspomnianych czterech elementów w ramach całościowego systemu pomiaru ryzyka operacyjnego.

10. System pomiaru ryzyka obejmuje główne czynniki ryzyka, które wpływają na kształt ogona rozkładu oszacowań straty.

11. Współzależność strat wynikłych z ryzyka operacyjnego w ramach poszczególnych oszacowań ryzyka operacyjnego można uznać jedynie wówczas, gdy instytucje kredytowe są w stanie w sposób przekonujący wykazać właściwym władzom, że stosowane przez nich systemy pomiaru takiej współzależności są pewne, wdrożone w sposób należyty oraz że uwzględniają niepewność wyniku towarzyszącą tego typu pomiarom, w szczególności podczas występowania warunków skrajnych. Instytucja kredytowa musi weryfikować swoje założenia odnośnie do wspomnianej współzależności, stosując odpowiednie techniki ilościowe i jakościowe.

12. System pomiaru ryzyka jest wewnętrznie spójny i unika się w nim sytuacji wielokrotnego uwzględniania tych samych ocen jakościowych lub technik ograniczenia ryzyka, które zostały już uznane w innych obszarach objętych rachunkiem adekwatności kapitału.

1.2.2. Dane wewnętrzne

13. Wewnętrzne środki pomiaru ryzyka operacyjnego są oparte na obserwacji historycznej obejmującej okres co najmniej pięciu lat. W przypadku gdy instytucja kredytowa po raz pierwszy przystępuje do zaawansowanej metody pomiaru, dopuszcza się trzyletni okres obserwacji.

14. Instytucje kredytowe muszą być w stanie przyporządkować wewnętrzne dane historyczne, dotyczące strat, do rodzajów działalności określonych w części 2 oraz do rodzajów zdarzeń określonych w części 5, a także dostarczyć te dane na wniosek właściwych władz. Muszą istnieć udokumentowane, obiektywne kryteria przydzielania strat do konkretnych rodzajów działalności i rodzajów zdarzeń. Straty wynikłe z ryzyka operacyjnego, które są związane z ryzykiem kredytowym i które w przeszłości były zawarte w wewnętrznych bazach danych na temat ryzyka kredytowego, należy zapisać w bazach danych na temat ryzyka operacyjnego i traktować oddzielnie. Takie straty nie podlegają obciążeniom kapitałowym z tytułu ryzyka operacyjnego, dopóki traktuje się je jako ryzyko kredytowe do celów obliczania minimalnych wymogów kapitałowych. Straty wynikłe z ryzyka operacyjnego, które są związane z ryzykiem rynkowym, włącza się w zakres wymogu kapitałowego dla ryzyka operacyjnego.

15. Wewnętrzne dane instytucji kredytowej na temat strat muszą zawierać informacje na tyle kompleksowe, by objąć wszystkie istotne działania i ekspozycje pochodzące ze wszystkich podsystemów oraz lokalizacji geograficznych. Instytucje kredytowe są w stanie wykazać, że dowolne nieuwzględnione działania lub ekspozycje, zarówno indywidualnie, jak i w powiązaniu, nie będą miały istotnego wpływu na całokształt oszacowań ryzyka. Należy określić właściwy minimalny próg straty do celów gromadzenia wewnętrznych danych na temat strat.

16. Oprócz informacji na temat kwot straty brutto instytucje kredytowe gromadzą informacje dotyczące daty zdarzenia skutkującego stratą, kwot odzyskanych ze straty brutto, a także informacje opisowe na temat czynników oraz przyczyn straty.

17. Należy ustanowić specjalne kryteria alokacji danych o stratach wywołanych zdarzeniami w komórkach zcentralizowanych lub działaniami wykraczającymi swoim zasięgiem poza jeden rodzaj działalności, a także powstałych na skutek zdarzeń rozciągniętych w czasie, lecz powiązanych ze sobą.

18. Instytucje kredytowe muszą posiadać udokumentowane procedury odniesienia danych historycznych do sytuacji obecnej, w tym ustalenia, kiedy można zastosować decydujące oceny subiektywne, skalowanie lub inne korekty, w jakim stopniu można je zastosować i kto jest upoważniony do podejmowania takich decyzji.

1.2.3. Dane zewnętrzne

19. W ramach systemu pomiaru ryzyka operacyjnego instytucja kredytowa stosuje odpowiednie dane zewnętrzne, w szczególności wówczas gdy istnieją podstawy, by przypuszczać, że instytucja ta jest narażona na nieczęste, aczkolwiek potencjalnie poważne, straty. Instytucja kredytowa systematycznie określa sytuacje wymagające zastosowania danych zewnętrznych oraz posiada metody włączenia tych danych do systemu pomiaru. Warunki i procedury stosowania danych zewnętrznych są regularnie poddawane przeglądowi, dokumentowane oraz poddawane okresowym niezależnym przeglądom.

1.2.4. Symulacje

20. Aby ocenić stopień narażenia na szczególnie niekorzystne zdarzenia, instytucja kredytowa stosuje symulacje oparte na opiniach ekspertów w powiązaniu z danymi zewnętrznymi. Z czasem takie oceny muszą być aktualizowane na podstawie porównania z rzeczywiście poniesionymi stratami, co ma na celu zachowanie ich zasadności.

1.2.5. Otoczenie gospodarcze oraz czynniki kontroli wewnętrznej

21. Stosowane przez instytucję kredytową metodologia oceny ryzyka w całej organizacji obejmuje zasadnicze czynniki otoczenia gospodarczego i kontroli wewnętrznej, które mogą wpłynąć na zmianę profilu ryzyka operacyjnego.

22. Wybór każdego czynnika musi być uzasadniony jego istotnym wpływem na zwiększanie ryzyka, co potwierdzają własne doświadczenia i fachowe oceny danych obszarów działalności.

23. Wrażliwość ocen ryzyka na zmiany czynników ryzyka oraz względna waga różnych czynników opierają się na dobrze uzasadnionych przesłankach. Poza uchwyceniem zmian, możliwym dzięki usprawnieniu kontroli ryzyka, należy w stosowanej metodologii ująć również potencjalny wzrost ryzyka na skutek większej złożoności lub wzrostu skali działalności instytucji kredytowej.

24. Taką metodologię należy udokumentować i poddać niezależnemu przeglądowi innych komórek instytucji kredytowej i właściwych władz. Z czasem proces ten oraz jego rezultaty muszą być weryfikowane na podstawie porównania z danymi wewnętrznymi na temat faktycznie poniesionych strat oraz z odpowiednimi danymi zewnętrznymi.

2. Wpływ ubezpieczenia

25. Instytucjom kredytowym zezwala się na uwzględnienie wpływu ubezpieczenia z zastrzeżeniem warunków określonych w pkt 26-29.

26. Dostawca posiada zezwolenie na działalność ubezpieczeniową i reasekuracyjną.

27. Dostawca posiada rating zdolności spłaty odszkodowań co najmniej na poziomie A.

a)      Początkowy okres ważności polisy ubezpieczeniowej wynosi co najmniej jeden rok. W przypadku polis obejmujących pozostały okres ważności krótszy niż jeden rok instytucja kredytowa dokonuje koniecznych korekt ubezpieczenia, które odzwierciedlają zmniejszający się okres ważności polisy, aż do pełnej stuprocentowej korekty dla polis, których pozostały okres ważności wynosi 90 dni i krócej.

b)      Okres wypowiedzenia polisy wynosi minimum 90 dni.

c)      Polisa nie posiada wyłączeń i ograniczeń, które uruchamiane są działaniami nadzorczymi lub które, w przypadku niewypłacalności wobec instytucji kredytowej, uniemożliwiałyby instytucji kredytowej, odbiorcy lub likwidatorowi przeprowadzenie windykacji z tytułu szkód lub kosztów poniesionych przez instytucję kredytową, z wyjątkiem zdarzeń mających miejsce po rozpoczęciu przejęcia masy upadłościowej przez syndyka lub postępowania likwidacyjnego, pod warunkiem że polisa ubezpieczeniowa może wykluczyć wszelkie grzywny, kary finansowe lub odszkodowania karne nakładane przez właściwe władze.

d)      Obliczenia związane z ograniczeniem ryzyka muszą uwzględniać zakres ubezpieczenia w sposób na tyle przejrzysty i spójny, by wykazać rzeczywiste prawdopodobieństwo wystąpienia strat i ich wpływ na określenie kapitału ryzyka operacyjnego.

e)      Ubezpieczenie zapewnia strona trzecia. W przypadku gdy ubezpieczenia dokonują wewnętrzne firmy ubezpieczeniowe i podmioty powiązane, ubezpieczane ryzyko należy przekazać, na przykład w drodze reasekuracji, niezależnemu podmiotowi strony trzeciej, spełniającemu kryteria kwalifikujące.

f)       Podstawy uznawania ubezpieczenia są dobrze uzasadnione i udokumentowane.

28. W ramach metod uznawania zabezpieczenia stosuje się obniżki lub korekty kwot uznanego ubezpieczenia w przypadku:

a)      pozostałego okresu ważności polisy krótszego niż jeden rok, jak określono powyżej;

b)      terminu wypowiedzenia polisy krótszego niż jeden rok;

c)      niepewności dotyczącej płatności, jak również niedopasowania zakresów polis ubezpieczeniowych.

29. Zmniejszenie wymogu kapitałowego z tytułu uznania ubezpieczenia nie przekracza wartości 20% wymogu kapitałowego dla ryzyka operacyjnego przed uwzględnieniem technik ograniczenia ryzyka.

3. WNIOSEK O Zastosowanie zaawansowanej metody pomiaru DLA CAŁEGO HOLDINGU

30. W przypadku gdy dominująca unijna instytucja kredytowa i jej podmioty zależne lub podmioty zależne unijnego przedsiębiorstwa dominującego holdingu finansowym zamierzają zastosować zaawansowaną metodę pomiaru, muszą one w odpowiednim wniosku zawrzeć opis metod stosowanych podczas alokacji kapitału ryzyka operacyjnego poszczególnym podmiotom grupy.

31. We wniosku należy wskazać, czy i w jaki sposób uwzględnione zostaną efekty dywersyfikacji w systemie pomiaru ryzyka.

Część 4 – Połączenie różnych metodologii

1. Zastosowanie zaawansowanej metody pomiaru w połączeniu z innymi metodami

1. Instytucja kredytowa może zastosować zaawansowaną metodę pomiaru w połączeniu z metodą podstawowego miernika lub z metodą standardową, z zastrzeżeniem następujących warunków:

a)      Uwzględnione są wszelkie ryzyka operacyjne danej instytucji kredytowej. Właściwe władze aprobują metody stosowane w celu uwzględnienia różnych rodzajów działalności, lokalizacji geograficznych, struktur prawnych lub organizacyjnych instytucji.

b)      Spełnione są kryteria kwalifikujące określone w części 2 i 3 dla części obszarów działalności objętych odpowiednio metodą standardową oraz zaawansowaną metodą pomiaru.

2. W poszczególnych przypadkach właściwe władze mogą narzucić następujące warunki dodatkowe:

a)      W dniu wdrożenia zaawansowanej metody pomiaru obejmuje ona znaczącą część ryzyka operacyjnego instytucji kredytowej;

b)      Instytucja kredytowa zobowiązuje się rozciągnąć zaawansowaną metodę pomiaru na istotną część swoich operacji w wyznaczonym terminie, uzgodnionym z właściwymi władzami.

2. Łączenie metody podstawowego miernika z metodą standardową

3. Instytucja kredytowa może połączyć metodę podstawowego miernika z metodą standardową jedyne w wyjątkowych okolicznościach, takich jak wejście w nowy rodzaj działalności, co może wymagać okresu przejściowego dla pełnego rozwinięcia metody standardowej.

4. Łączenie metody podstawowego miernika z metodą standardową zależy od tego, czy instytucja kredytowa jest zobowiązana do pełnego rozwinięcia metody standardowej w wyznaczonym terminie uzgodnionym z właściwymi władzami.

Część 5 – Klasyfikacja rodzajów strat

Tabela 3

Kategoria zdarzenia || Definicja ||

Oszustwa wewnętrzne || Straty spowodowane działaniem polegającym na celowej defraudacji, sprzeniewierzeniu majątku, obejściu regulacji, przepisów prawa lub przepisów wewnętrznych przedsiębiorstwa, wyłączając straty wynikające z różnorodnością lub dyskryminacją pracowników, które dotyczą co najmniej jednej osoby wewnętrznej. ||

Oszustwa zewnętrzne || Straty spowodowane celowym działaniem polegającym na defraudacji, sprzeniewierzeniu majątku lub naruszeniu przepisów prawa przez stronę trzecią ||

Zasady dotyczące zatrudnienia oraz bezpieczeństwo w miejscu pracy || Straty powstałe na skutek działań niezgodnych z przepisami lub porozumieniami dotyczącymi zatrudnienia, bezpieczeństwa i zdrowia w pracy, wypłaty odszkodowań z tytułu uszkodzenia ciała lub straty wynikające ze zróżnicowania i dyskryminacji pracowników. ||

Klienci, produkty i praktyki operacyjne || Straty wynikające z niewywiązania się z obowiązków zawodowych względem konkretnych klientów, będące skutkiem działań nieumyślnych lub zaniedbania (w tym wymagań fiducjarnych i stosownego zachowania) lub też związane z charakterem bądź konstrukcją produktu. ||

Szkody związane z aktywami rzeczowymi || Straty powstałe na skutek straty lub szkody w aktywach rzeczowych na skutek klęski żywiołowej lub innych wydarzeń. ||

Zakłócenie działalności gospodarczej i awaria systemów || Straty powstałe na skutek zakłócenia działalności gospodarczej lub awarii systemów ||

Wykonanie transakcji, dostawa i zarządzanie procesami operacyjnymi || Straty powstałe na skutek nieprawidłowego rozliczenia transakcji lub wadliwego zarządzania procesami operacyjnymi oraz wynikłe ze stosunków z kontrahentami i sprzedawcami ||

Załącznik XI – Techniczne kryteria przeglądu i oceny dokonywanych przez właściwe władze

1. Oprócz ryzyka kredytowego, rynkowego i operacyjnego przegląd oraz ocena przeprowadzone przez właściwe władze zgodnie z art. 124 zawierają następujące elementy:

a)      wyniki testu warunków skrajnych przeprowadzonego przez instytucje, które stosują metody IRB;

b)      stopień narażenia na ryzyko utraty płynności oraz ryzyko koncentracji, a także zarządzanie nimi przez instytucje kredytowe, w tym zgodność z wymogami określonymi w art. 108-118;

c)      pewność, dopasowanie i sposób zastosowania zasad i procedur wdrożonych przez instytucje kredytowe w celu zarządzania ryzykiem resztkowym związanym z użyciem uznanych technik ograniczania ryzyka kredytowego;

d)      stopień, w jakim fundusze własne instytucji kredytowej są adekwatne do należności, które zostały poddane sekurytyzacji, ze względu na istotę ekonomiczną transakcji, w tym stopień zrealizowanego transferu ryzyka.

2. Właściwe władze sprawdzają, czy instytucja kredytowa nie zapewniła ukrytego wsparcia programowi sekurytyzacji. Jeśli dowiedziono, że takie wsparcie miało charakter częstszy niż jednorazowy, właściwe władze podejmują stosowne środki, uznając za prawdopodobne, że dana instytucja kredytowa będzie wspierać program sekurytyzacji również w przyszłości, nie osiągając tym samym istotnego transferu ryzyka.

Załącznik XII Techniczne kryteria sprawozdawczości Część 1 – Kryteria ogólne

1. Ujawniane informacje uznaje się za istotne, jeśli ich pominięcie lub zafałszowanie może zmienić ocenę lub decyzję użytkownika polegającego na tych informacjach przy podejmowaniu decyzji ekonomicznych lub na taką ocenę czy decyzję wpłynąć.

2. Uznaje się, że informacje danej instytucji kredytowej mają charakter zastrzeżony, jeśli ich publiczne rozpowszechnienie osłabiłoby jej pozycję wobec konkurencji. Informacje te mogą dotyczyć produktów lub systemów, których ujawnienie konkurencji obniżyłoby wartość lokat kapitałowych instytucji kredytowej w te produkty lub systemy.

3. Informacje uznaje się za poufne, jeśli instytucja kredytowa zobowiązuje się wobec klienta lub innego kontrahenta do zachowania poufności.

4. Właściwe władze nakładają na instytucje kredytowe wymóg ustalenia, czy konieczne jest ujawnianie niektórych lub wszystkich informacji częściej niż raz do roku, biorąc pod uwagę specyfikę ich działalności gospodarczej, tj. skalę operacji, zakres działań, obecność w różnych krajach, ekspozycję w różnych sektorach finansowych, a także udział w międzynarodowych rynkach finansowych oraz w systemach płatniczych i rozliczeniowych. Dokonując takiego ustalenia, uwzględnia się szczególnie potrzebę częstszego ujawnienia informacji określonych w części 2 pkt 3 lit. b) i pkt 3 lit. e) oraz pkt 4 lit. b)-f) oraz informacji na temat stopnia narażenia na ryzyko i innych pozycji narażonych na częste zmiany.

5. Wymóg dotyczący ujawniania informacji, określony w części 2 ust. 4 lit. f), odpowiada przepisom art. 72 ust. 1 i 2.

Część 2 – Wymogi ogólne

1. Informacje na temat celów i polityki w zakresie zarządzania ryzykiem danej instytucji kredytowej ujawnia się oddzielnie dla każdej kategorii ryzyka, w tym rodzaje ryzyka, o których mowa w pkt 1-13. Ujawnione informacje dotyczą:

a)      strategii i procesów zarządzania różnymi kategoriami ryzyka;

b)      struktury i organizacji odpowiedniego komórki zarządzania ryzykiem lub innych odpowiednich rozwiązań w tym względzie;

c)      zakresu i charakteru systemów sprawozdawczości i pomiaru ryzyka;

d)      działań w zakresie zabezpieczenia i ograniczenia ryzyka, a także strategii i procesów monitorowania stałej skuteczności instrumentów zabezpieczających i czynników łagodzących ryzyko.

2. W zakresie stosowania wymogów niniejszej dyrektywy ujawnia się następujące informacje:

a)      nazwę instytucji kredytowej, do której stosują się wymogi niniejszej dyrektywy;

b)      zarys różnić w podstawach konsolidacji do celów rachunkowości i regulacji ostrożnościowych wraz z krótkim opisem podmiotów, które:

i)       są w pełni skonsolidowane,

ii)      są skonsolidowane metodą proporcjonalną,

iii)     pomniejszają fundusze własne,

iv)     nie są skonsolidowane i nie pomniejszają funduszy własnych,

c)      wszelkie bieżące lub przewidywane w przyszłości przeszkody o istotnym znaczeniu lub przeszkody natury prawnej w szybkim transferze funduszy własnych lub w spłacie zobowiązań między przedsiębiorstwem dominującym a jego podmiotami zależnymi;

d)      kwotę skumulowaną, o którą rzeczywiste fundusze własne są mniejsze od wymaganego minimum we wszystkich podmiotach zależnych nieobjętych konsolidacją, oraz nazwę lub nazwy takich podmiotów zależnych;

e)      w stosownych przypadkach okoliczności stosowania przepisów określonych w art. 69-70.

3. W odniesieniu do funduszy własnych instytucja kredytowa ujawnia następujące informacje:

a)      streszczenie warunków umownych dotyczących głównych cech wszystkich pozycji i składników funduszy własnych;

b)      kwotę funduszy podstawowych wraz z oddzielną informacją na temat pozycji dodatnich i potrąceń;

c)      łączną kwotę funduszy uzupełniających oraz funduszy własnych odpowiadających definicji z [załącznika V do dyrektywy 93/6/EWG];

d)      kwoty pomniejszające fundusze podstawowe i uzupełniające zgodnie z art. 66 ust. 1 lit. c) wraz z oddzielną informacją na temat pozycji, o których mowa w art. 57 lit. q);

e)      suma uznanych funduszy własnych po zastosowaniu pomniejszeń i limitów określonych w art. 66.

4. Ujawnia się następujące informacje dotyczące przestrzegania przez instytucję kredytową wymogów określonych w art. 75-123:

a)      streszczenie metody stosowanej przez instytucję kredytową w celu oceny adekwatności jej kapitału wewnętrznego do celów wsparcia bieżących i przyszłych działań;

b)      w przypadku instytucji kredytowych obliczających kwoty ekspozycji ważone ryzykiem zgodnie z art. 78-83 – 8 procent kwot ekspozycji ważonych ryzykiem dla każdej klasy ekspozycji określonej w art. 79;

c)      w przypadku instytucji kredytowych obliczających kwoty ekspozycji ważone ryzykiem zgodnie z art. 84-89 – 8 procent kwot ekspozycji ważonych ryzykiem dla każdej klasy ekspozycji określonej w art. 86. W przypadku klasy ekspozycji detalicznych wymóg ten stosuje się do każdej kategorii ekspozycji, której odpowiadają różne rodzaje współzależności wymienione w załączniku VII część 1 pkt 9-11. W przypadku klasy ekspozycji w papierach kapitałowych wymóg ten stosuje się do:

i)       każdej metody ustanowionej w załączniku VII część 1 pkt 15-25;

ii)      ekspozycji w giełdowych papierach kapitałowych, ekspozycji w papierach kapitałowych niepublicznych w wystarczająco zróżnicowanych portfelach oraz innych ekspozycji;

iii)     ekspozycji podlegających transformacji nadzorczej pod względem wymogów kapitałowych;

iv)     ekspozycji podlegającym przepisom zezwalającym na kontynuowanie wcześniej podjętej działalności, obecnie niedozwolonej, dotyczącym wymogów kapitałowych;

d)      minimalne wymogi kapitałowe obliczone zgodnie z art. 75 lit. b) i c);

e)      minimalne wymogi kapitałowe obliczone zgodnie z art. 103-105 oraz ujawnione oddzielnie;

f)       współczynniki wypłacalności obliczone na podstawie sumy funduszy podstawowych i uzupełniających.

5. W odniesieniu do ekspozycji instytucji kredytowej na ryzyko kredytowe i ryzyko „rozmiękczenia” ujawnia się następujące informacje:

a)      stosowane w rachunkowości definicje pozycji przeterminowanych i o obniżonej jakości;

b)      opis metod przyjętych w celu określenia aktualizacji wartości i rezerw;

c)      całkowitą kwotę ekspozycji po jakościowej korekcie wartości bez uwzględnienia skutków ograniczenia ryzyka kredytowego, a także średnią kwotę ekspozycji w danym okresie w rozbiciu na różne klasy;

d)      podział geograficzny ekspozycji w rozbiciu na obszary ważne pod względem istotnych klas ekspozycji wraz z dodatkowymi szczegółami;

e)      podział ekspozycji pod względem branży lub typu kontrahenta w rozbiciu na klasy ekspozycji wraz z dodatkowymi szczegółami;

f)       zestawienie rezydualnych terminów rozliczenia w rozbiciu na klasy ekspozycji wraz z dodatkowymi szczegółami;

g)      w rozbiciu na istotne branży lub typy kontrahenta – kwotę:

i)       zagrożonych i przeterminowanych ekspozycji, przedstawioną oddzielnie,

ii)      aktualizacje wartości i rezerwy,

iii)     odpisy z tytułu aktualizacji wartości w danym okresie czasu;

h)      kwotę zagrożonych i przeterminowanych ekspozycji, przedstawioną oddzielnie, w rozbiciu na istotne obszary geograficzne obejmujące (w miarę możliwości) kwoty aktualizacji wartości i rezerwy związane z każdym obszarem geograficznym;

i)       uzgodnienie zmian aktualizacji wartości i rezerw na poczet zagrożonych ekspozycji, przedstawione oddzielenie; Informacja ta obejmuje:

i)       opis rodzaju aktualizacji wartości i rezerw,

ii)      salda początkowe,

iii)     kwoty odpisane na poczet rezerw w danym okresie czasu,

iv)     kwoty odpisane lub rozwiązane z tytułu szacowanych strat na ekspozycjach w danym okresie, wszystkie inne korekty, w tym korekty wynikające z różnic kursowych, połączenia podmiotów gospodarczych, przejęcia lub zbycia podmiotów zależnych oraz transferów między rezerwami,

v)      salda końcowe.

Informacje na temat aktualizacji wartości i kwot odzyskanych, wprowadzone bezpośrednio do rachunku wyników, zostają ujawnione oddzielnie.

6. W przypadku instytucji kredytowych obliczających kwoty ekspozycji ważone ryzykiem zgodnie z art. 78-83 dla każdej klasy ekspozycji określonej w art. 79 ujawnia się następujące informacje:

a)      nazwy wyznaczonych instytucji ECAI i agencji kredytów eksportowych (ECA) oraz przyczyny ewentualnych zmian;

b)      klasy ekspozycji, do których stosuje się za oceny poszczególnych instytucji ECAI lub agencji ECA;

c)      opis procedury stosowanej przy transferze emisji lub ratingu emisji do pozycji nieuwzględnionych w portfelu handlowym;

d)      przyporządkowanie ratingu zewnętrznego każdej z wyznaczonych instytucji ECAI lub agencji ECA do stopni jakości kredytowej określonych w załączniku VI, uwzględniając fakt, iż informacja ta nie musi być ujawniona, jeśli instytucja kredytowa spełnia standardowe warunki dotyczące takiego związku, opublikowane przez właściwe władze;

e)      wartości ekspozycji oraz wartości ekspozycji po ograniczeniu ryzyka kredytowego związane z każdym stopniem jakości kredytowej określonym w załączniku VI, a także kwoty pomniejszające fundusze własne.

7. Instytucje kredytowe obliczające kwoty ekspozycji ważone ryzykiem zgodnie z załącznikiem VII część 1 pkt 5 lub pkt 17-19 ujawniają informacje na temat ekspozycji przypisanych do każdej z kategorii ujętych w tabeli w pkt 5, o którym mowa powyżej, lub do każdej z wag ryzyka wymienionych w pkt 17-19, o których mowa powyżej.

8. Instytucje kredytowe, obliczające swoje wymogi kapitałowe zgodnie z art. 75 lit. b) i c), ujawniają informacje na temat tych wymogów oddzielnie dla każdego ryzyka określonej w tych przepisach.

9. Każda instytucja kredytowa, która oblicza swoje wymogi kapitałowe zgodnie z [załącznikiem VIII dyrektywy 93/6/EWG], ujawnia następujące informacje:

a)      w odniesieniu do każdego subportfela:

i)       cechy zastosowanych modeli,

ii)      opis testu warunków skrajnych zastosowanego do subportfela,

iii)     opis metody zastosowanej w celu weryfikacji historycznej oraz weryfikacji dokładności i spójności modeli wewnętrznych i procedur ich wdrażania;

b)      zakres zatwierdzenia wydanego przez właściwe władze,

c)      w odniesieniu do każdego subportfela w ramach modelu:

i)       wysokie, średnie i niskie wartości zagrożone w okresie sprawozdawczym oraz na koniec tego okresu,

ii)      porównanie pomiarów wartości narażonej na ryzyko z rzeczywistymi zyskami i stratami danej instytucji kredytowej wraz z analizą ważnych wartości skrajnych wyodrębnionych w wyniku weryfikacji historycznej.

10. Instytucja kredytowa ujawnia następujące informacje na temat ryzyka operacyjnego:

a)      metody oceny wymogów dotyczących funduszy własnych dla ryzyka operacyjnego, do których kwalifikuje się dana instytucja;

b)      opis metod określonych w art. 105, jeśli są stosowane przez instytucję kredytową, w tym omówienie ważnych czynników wewnętrznych i zewnętrznych uwzględnionych w metodzie pomiaru tej instytucji. W przypadku częściowego stosowania - zakres i zasięg poszczególnych metod.

11. W odniesieniu do ekspozycji w papierach kapitałowych, nieuwzględnionych w portfelu handlowym, ujawnia się następujące informacje:

a)      zróżnicowanie między ekspozycjami pod względem ich celów, w tym związek z zyskami kapitałowymi oraz cele strategiczne, a także przegląd stosowanych technik rachunkowości oraz metod wyceny, w tym zasadnicze założenia i praktyki mające wpływ na wycenę oraz wszystkie znaczące zmiany tych praktyk;

b)      wartość bilansową, wartość godziwą oraz, w przypadku ekspozycji pozagiełdowych, porównanie z ceną rynkową, jeśli zasadniczo różni się ona od wartości uczciwej;

c)      typy, charakter oraz kwoty ekspozycji w giełdowych papierach kapitałowych, ekspozycji w papierach kapitałowych niepublicznych w wystarczająco zdywersyfikowanych portfelach oraz innych ekspozycji;

d)      zrealizowane zyski lub straty z tytułu sprzedaży i upłynnienia w danym okresie w ujęciu skumulowanym;

e)      całkowitą wartość niezrealizowanych zysków i strat, łączne immanentne zyski i straty z rewaluacji oraz wszystkie kwoty ujęte w pierwotnych lub dodatkowych funduszach własnych.

12. Instytucje kredytowe ujawniają poniższe informacje na temat swojego narażenia na ryzyko stopy procentowej, przypisane pozycjom nieuwzględnionym w portfelu handlowym:

a)      charakter ryzyka stopy procentowej i zasadnicze założenia (w tym założenia dotyczące przedterminowej spłaty kredytów i zachowania depozytów bezterminowych) oraz częstotliwość pomiarów ryzyka stopy procentowej;

b)      zmiana wyniku finansowego, zdyskontowanej wartości ekonomicznej lub innego stosownego miernika używanego przez kierownictwo instytucji do oceny skutków szoków stóp procentowych, w górę bądź w dół, zgodnie z metodą pomiaru ryzyka stopy procentowej stosowaną przez kierownictwo instytucji, w rozbiciu na poszczególne waluty.

13. Instytucje kredytowe obliczające kwoty ekspozycji ważone ryzykiem zgodnie z art. 94-101 ujawniają następujące informacje:

a)      omówienie celów instytucji kredytowej w związku z działalnością sekurytyzacyjną;

b)      rola instytucji kredytowej w procesie sekurytyzacji;

c)      każdorazowe wskazanie stopnia zaangażowania instytucji kredytowej w proces sekurytyzacji;

d)      metody obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem stosowane przez instytucję kredytową w ramach jej działalności sekurytyzacyjnej;

e)      streszczenie zasad rachunkowości stosowanych w odniesieniu do działalności sekurytyzacyjnej, w tym:

i)       wskazanie czy transakcje traktowane są jako sprzedaż należności lub źródła finansowania,

ii)      sposób traktowania zysków ze sprzedaży,

iii)     zasadnicze założenia przy wycenie zachowanych udziałów,

iv)     sposoby traktowania sekurytyzacji syntetycznej, jeśli nie jest ona objęta innymi zasadami rachunkowości;

f)       nazwy instytucji ECAI, których oceny stosowane są w odniesieniu do sekurytyzacji, i typy ekspozycji, którymi zajmują się poszczególne agencje;

g)      łączna kwota należności z tytułu ekspozycji sekurytyzowanych przez instytucję kredytową w ramach jej ogólnej koncepcji w zakresie sekurytyzacji (w rozbiciu na sekurytyzację tradycyjną i syntetyczną) według typów ekspozycji;

h)      w przypadku ekspozycji poddanych sekurytyzacji przez instytucję kredytową w ramach ogólnej koncepcji w zakresie sekurytyzacji – zestawienie kwoty zagrożonych i przeterminowanych ekspozycji objętych sekurytyzacją w rozbiciu na typy ekspozycji, a także uznane przez instytucję straty w danym okresie;

i)       kwotę skumulowaną zachowanych lub nabytych pozycji sekurytyzacyjnych w rozbiciu na typy ekspozycji;

j)       kwotę skumulowaną zachowanych lub zakupionych pozycji sekurytyzacyjnych w rozbiciu na miarodajną liczbę przedziałów wag ryzyka. Pozycje, którym przypisano wagę ryzyka na poziomie 1250% lub które zostały potrącone, podlegają oddzielnej sprawozdawczości;

k)      sumę należnych kwot z tytułu sekurytyzowanych ekspozycji odnawialnych z podziałem na udział jednostki inicjującej i udział inwestorów;

l)       streszczenie działalności sekurytyzacyjnej w danym okresie, w tym kwotę ekspozycji objętych sekurytyzacją (według typów ekspozycji) oraz uznane zyski lub straty ze sprzedaży według typów ekspozycji.

3. Część 3 – Wymogi kwalifikujące do stosowania poszczególnych instrumentów lub metod

14. Instytucje kredytowe obliczające kwoty ekspozycji ważone ryzykiem zgodnie z art. 84-89 ujawniają następujące informacje:

a)      zatwierdzenie metody lub zasady transformacji przez właściwe władze,

b)      objaśnienie i przegląd:

i)       struktury systemu wewnętrznych ocen ratingowych oraz powiązań między wewnętrznymi i zewnętrznymi ocenami ratingowymi,

ii)      stosowania wewnętrznych oszacowań innych niż te służące do obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem zgodnie z art. 84-89,

iii)     procesu zarządzania ograniczeniem ryzyka kredytowego oraz uznawania faktu ograniczenia ryzyka;

iv)     mechanizmów kontroli systemów oceny ratingowej (w tym opis stopnia ich niezależności i zakresów odpowiedzialności) oraz przeglądu systemów oceny ratingowej;

c)      opis procesu wewnętrznych ocen ratingowych przedstawionych osobno dla następujących klas ekspozycji:

i)       rządy i banki centralne,

ii)      instytucje,

iii)     podmioty korporacyjne, w tym MŚP, finansowanie projektów inwestycyjnych oraz nabyte wierzytelności korporacyjne,

iv)     ekspozycje detaliczne dla każdej z kategorii ekspozycji, której odpowiadają różne rodzaje współzależności wymienione w załączniku VII cześć 1 pkt 9-11,

v)      akcje;

d)      wartości ekspozycji dla każdej z klas ekspozycji określonej w art. 86. Ekspozycje wobec rządów i banków centralnych, instytucji kredytowych i podmiotów korporacyjnych, gdy do obliczenia kwot ekspozycji ważonych ryzykiem instytucje kredytowe stosują własne oszacowania wartości LGD lub współczynników konwersji, ujawnia się oddzielnie dla ekspozycji, w odniesieniu do których instytucje nie stosują takich oszacowań;

e)      w celu umożliwienia miarodajnego zróżnicowania ryzyka kredytowego dla każdej klasy ekspozycji (rządy i banki centralne, instytucje, podmioty korporacyjne i udziały kapitałowe) oraz dla wystarczającej liczby klas jakości dłużnika (w tym dłużnicy, którzy nie wykonali zobowiązania) instytucja kredytowa ujawnia następujące informacje:

i)       sumę ekspozycji (dla ekspozycji wobec rządów i banków centralnych, instytucji, podmiotów korporacyjnych – sumę należności kredytowych i wartości ekspozycji dla niewykorzystanych zobowiązań; dla papierów kapitałowych – kwotę należności),

ii)      w przypadku instytucji kredytowych stosujących własne oszacowania wartości LGD do obliczenia kwot ekspozycji ważonych ryzykiem – średnią wartość LGD ważoną ryzykiem w ujęciu procentowym,

iii)     średnią wagę ryzyka ważoną ekspozycjom,

iv)     w przypadku instytucji kredytowych stosujących własne oszacowania współczynników konwersji do obliczenia kwot ekspozycji ważonych ryzykiem – kwotę niewykorzystanych zobowiązań pozabilansowych oraz średnią wartość ekspozycji ważoną ryzykiem dla każdej klasy ekspozycji;

f)       w przypadku klasy ekspozycji detalicznego oraz dla każdej z kategorii wymienionych w pkt c) powyżej – albo informacje określone w pkt e) powyżej (w stosownych przypadkach przedstawione w sposób zbiorczy), albo analizę ekspozycji (należności kredytowe i wartości ekspozycji dla niewykorzystanych linii kredytowych) w odniesieniu do wystarczającej liczby klas oczekiwanych strat, aby umożliwić miarodajne dywersyfikacja ryzyka kredytowego (w stosownych przypadkach przedstawione w sposób zbiorczy);

g)      rzeczywiste aktualizacje wartości za poprzedni okres dla każdej klasy ekspozycji (w przypadku ekspozycji detalicznych, dla każdej z kategorii wymienionej w pkt c) powyżej) oraz różnicę w stosunku do wcześniejszych doświadczeń;

h)      opis czynników, które miały wpływ na poniesione straty w poprzednim okresie (na przykład, czy dana instytucja kredytowa zaobserwowała wyższe niż średnie współczynniki niewykonania zobowiązań, wyższe niż średnie wartości LGD czy współczynników konwersji);

i)       oszacowania instytucji kredytowej w zestawieniu z rzeczywistymi wynikami w dłuższej perspektywie czasowej. Informacje te zawierają co najmniej oszacowania strat w zestawieniu z rzeczywistymi stratami w każdej klasie ekspozycji (w przypadku ekspozycji detalicznych – dla każdej z kategorii określonych w pkt c) powyżej) w okresie, który jest wystarczający do miarodajnej oceny funkcjonowania wewnętrznych ocen ratingowych dla każdej klasy ekspozycji (w przypadku ekspozycji detalicznych – dla każdej z kategorii wymienionej w pkt c) powyżej). W stosownych przypadkach instytucje kredytowe dokonują dalszego podziału powyższych informacji w celu analizy wartości PD oraz – w przypadku instytucji kredytowych stosujących własne oszacowania wartości LGD i/lub współczynniki konwersji – w celu porównania wyników wartości LGD i współczynnika konwersji z oszacowaniami ujawnionymi wraz z informacjami na temat oceny ilościowej ryzyka.

Do celów przepisów pkt c) powyżej przedmiotowy opis zawiera informacje na temat typów ekspozycji w ramach danej klasy ekspozycji, definicje, metody oraz dane służące do oszacowania i aktualizacji wartości PD, a także w stosownych przypadkach wartość LGD i współczynniki konwersji, łącznie z założeniami użytymi przy obliczaniu tych zmiennych, oraz opisy istotnych odstępstw od definicji niewykonanego zobowiązania określonej w załączniku VII część 4 pkt 44-48, w tym szerokie segmenty portfela, których te odstępstwa dotyczą.

15. Instytucje kredytowe stosujące techniki ograniczenia ryzyka kredytowego ujawniają następujące informacje:

a)      zasady i procedury dotyczące kompensacji należności bilansowych i pozabilansowych oraz wskazanie stopnia, w jakim dana jednostka tę kompensację wykorzystuje;

b)      zasady i procedury dotyczące wyceny i zarządzania zabezpieczeniami;

c)      opis głównych typów zabezpieczeń przyjętych przez instytucję kredytową;

d)      główne typy gwarantów i kontrahentów kredytowych instrumentów pochodnych oraz ich wiarygodność kredytową;

e)      informacje na temat koncentracji ryzyka rynkowego lub kredytowego w ramach podjętych działań w zakresie ograniczenia ryzyka kredytowego;

f)       w przypadku instytucji kredytowych obliczających kwoty ekspozycji ważone ryzykiem zgodnie z art. 78-83 lub 84-89, ale niedokonujących własnych oszacowań wartości LGD lub współczynników konwersji w odniesieniu do klasy ekspozycji – całkowitą wartość ekspozycji podaną oddzielnie dla każdej klasy ekspozycji (w stosownych przypadkach po kompensacji należności bilansowych i pozabilansowych), która jest objęta – po zastosowaniu korekty zmienności – uznanym zabezpieczeniem finansowym lub innym zabezpieczeniem;

g)      w przypadku instytucji kredytowych obliczających kwoty ekspozycji ważone ryzykiem zgodnie z art. 78-83 lub 84-89 – całkowitą wartość ekspozycji podaną oddzielnie dla każdej klasy ekspozycji (w stosownych przypadkach po kompensacji należności bilansowych i pozabilansowych), która jest objęta gwarancjami lub kredytowymi instrumentami pochodnymi. W przypadku klasy ekspozycji w papierach kapitałowych wymóg ten stosuje się do każdej metody określonej w załączniku VII część 1 pkt 15-24.

16. Instytucje kredytowe stosujące do obliczenia funduszy własnych wymaganych w związku z ryzykiem operacyjnym metodę określoną w art. 105 podają do informacji publicznej opis ubezpieczenia zastosowanego w celu ograniczenia ryzyka.

[1]               Dz.U. C […] z […], str. […].

[2]               Dz.U. C […] z […], str. […].

[3]               Dz.U. C […] z […], str. […].

[4]               Dz.U. C […] z […], str. […].