(1)

Bij Verordening (EU) nr. 10/2011 van de Commissie (2) zijn specifieke voorschriften vastgesteld betreffende materialen en voorwerpen van kunststof, bestemd om met levensmiddelen in contact te komen. Met name hoofdstuk II van die verordening bevat voorschriften inzake samenstelling voor materialen en voorwerpen van kunststof die ervoor moeten zorgen dat afgewerkte materialen van kunststof die bestemd zijn om met levensmiddelen in contact te komen, voldoende veilig zijn om aan de voorschriften van artikel 3 van Verordening (EG) nr. 1935/2004 te voldoen.

(2)

In dat hoofdstuk II wordt in de voorschriften inzake samenstelling voor stoffen die kunnen worden gebruikt bij de vervaardiging van materialen en voorwerpen van kunststof, specifiek verwezen naar “lagen van kunststof” in materialen en voorwerpen van kunststof. In veel gevallen echter hebben materialen en voorwerpen van kunststof geen structuur in lagen maar bestaan zij uit een enkelvoudig homogeen materiaal met een complexe vorm, waardoor onduidelijkheid ontstaat. Daarom moet in hoofdstuk II van Verordening (EU) nr. 10/2011 naar materialen en voorwerpen van kunststof in plaats van naar lagen van kunststof worden verwezen. Aangezien door de nieuwe formulering twijfels kunnen ontstaan over de vraag of de voorschriften inzake samenstelling van Verordening (EU) nr. 10/2011 van toepassing zijn op lagen die niet van kunststof zijn in materialen en voorwerpen van kunststof, zoals kleefstoffen, drukinkt, vernis en deklagen, moet worden verduidelijkt dat de voorschriften inzake samenstelling niet op die lagen van toepassing zijn. De verwijzing naar “lagen van kunststof” in hoofdstuk III van Verordening (EU) nr. 10/2011 moet echter wel worden gehandhaafd, aangezien door die verwijzing sommige bepalingen van dat hoofdstuk wat meerlaagse materialen en voorwerpen betreft, van toepassing kunnen zijn op bepaalde lagen en niet op andere. Met name mag bij meerlaagse materialen de laag van kunststof die door een functionele sperlaag van het levensmiddel is gescheiden, worden vervaardigd met stoffen die niet in de EU-lijst zijn opgenomen. Het moet ook mogelijk blijven om de overeenstemming met de migratielimieten overeenkomstig Verordening (EU) nr. 10/2011 te controleren van materialen en voorwerpen die binnen het toepassingsgebied van die verordening vallen en die met kleefstoffen aan elkaar zijn bevestigd of die zijn bedrukt en/of van een deklaag zijn voorzien.

(3)

Volgens de definitie van “kunststof” in Verordening (EU) nr. 10/2011 bestaat “kunststof” uit polymeren waaraan additieven of andere stoffen kunnen zijn toegevoegd om een fysisch of chemisch effect in de kunststof teweeg te brengen. Bij die verordening zijn additieven en uitgangsstoffen als twee verschillende categorieën toegelaten. Daarom kan een additief niet als uitgangsstof worden gebruikt als het niet als zodanig is toegelaten en omgekeerd. Additieven zijn meestal niet chemisch gebonden aan de polymeren. Bepaalde deeltjes, vezels of andere vaste materialen die in kunststoffen worden gebruikt om een fysisch effect teweeg te brengen, zijn echter met of zonder bindmiddel aan het polymeer gebonden om de algehele integriteit van het materiaal te waarborgen. Gezien de definities van kunststof, additieven, polymeren en uitgangsstoffen in Verordening (EU) nr. 10/2011, kan er twijfel bestaan over de vraag of een dergelijk vast materiaal moet worden beschouwd als additief of als uitgangsstof wanneer deze binding een chemische binding is. Er ontstaat dus onzekerheid over de vraag of dat vaste materiaal als additief of als uitgangsstof moet worden toegelaten. Bijgevolg moet de definitie van additieven worden verduidelijkt. Aangezien de aard van uitgangsstoffen ze geschikt maakt voor polymerisatie, een proces dat aanzienlijke chemische veranderingen met zich meebrengt, en vaste materialen die als additieven worden gebruikt, daarentegen in wezen de vorm behouden waarin ze zijn toegevoegd, moet met name in overweging worden genomen dat een vast materiaal dat chemisch aan het polymeer is gebonden waaraan het is toegevoegd, als additief en niet als uitgangsstof fungeert, ook al kan het oppervlak van het vaste materiaal nog steeds reageren met de polymeren in de kunststof.

(4)

Bepaalde in bijlage I bij Verordening (EU) nr. 10/2011 opgenomen toegelaten stoffen zijn verkregen uit materialen van natuurlijke oorsprong, waaronder mineralen en levende organismen, die ook als additieven in kunststoffen in de vorm van vezels of kleine deeltjes worden gebruikt. Deze materialen werden van oudsher als stoffen beschouwd die worden gebruikt voor de vervaardiging van kunststoffen en derhalve als stoffen die binnen het toepassingsgebied van die verordening vallen. De samenstelling van deze stoffen is echter complex en variabel en is mogelijk niet volledig bekend. Het is daardoor moeilijk om de identiteit van die stoffen vast te stellen, hetgeen problemen oplevert omdat het belangrijk is om die stoffen duidelijk te definiëren zodat ze elk voor zich duidelijk van andere stoffen kunnen worden onderscheiden. Deze stoffen worden in Verordening (EG) nr. 1907/2006 van het Europees Parlement en de Raad (3) aangeduid als stoffen met een onbekende of variabele samenstelling, complexe reactieproducten of biologische materialen (UVCB). Om te zorgen voor een betere afstemming van Verordening (EU) nr. 10/2011 op Verordening (EG) nr. 1907/2006 en met name om de toekomstige afstemming van de risicobeoordeling en de toelating van dergelijke stoffen te vergemakkelijken, is het passend om dit concept van UVCB-stoffen ook in de context van Verordening (EU) nr. 10/2011 toe te passen.

(5)

Overeenkomstig artikel 5 van Verordening (EU) nr. 10/2011 bevat de EU-lijst van stoffen die in bijlage I bij die verordening is vastgesteld, de stoffen die zijn toegelaten voor “opzettelijk” gebruik bij de vervaardiging van materialen en voorwerpen van kunststof. In bepaalde gevallen bevat bijlage I ook specificaties voor de verontreinigingen die in de stof aanwezig kunnen zijn, mits deze relevant zijn voor de risicobeoordeling en gevolgen kunnen hebben voor de gezondheid van de mens. Hetzelfde geldt voor alle aan de stof gerelateerde reactie- en afbraakproducten die tijdens de vervaardiging van het materiaal of voorwerp van kunststof kunnen ontstaan. De aanwezigheid van die verontreinigingen, reactie- en afbraakproducten in het materiaal of voorwerp van kunststof is echter niet opzettelijk. Daarom is het passend het woord “opzettelijk” in artikel 5 van Verordening (EU) nr. 10/2011 te schrappen.

(6)

De in tabel 1 van bijlage I bij Verordening (EU) nr. 10/2011 opgenomen stoffen worden aangeduid met hun FCM-stofnummer, referentienummer en chemische naam en, indien beschikbaar, met hun respectieve door de Chemical Abstracts Service (CAS) toegekende registratienummer. De ervaring leert echter dat er twijfels blijven bestaan over de precieze identiteit van de toegelaten stoffen. Aangezien de aanvraag om toelating van een stof informatie moet bevatten over de identiteit van de stof, zoals de chemische naam, chemische samenstelling, zuiverheidsgraad en molecuulmassa en de spectroscopische gegevens, en deze informatie door de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid (EFSA) wordt gecontroleerd, moet de aangeduide identiteit van de in tabel 1 van bijlage I bij Verordening (EU) nr. 10/2011 vermelde stoffen in overweging worden genomen met betrekking tot de identiteit van de in het advies van de EFSA gespecificeerde stof. Als er twijfels blijven bestaan over de aanduiding van een stof, moet daarom de EFSA worden geraadpleegd.

(7)

Biociden die werkzame stoffen bevatten, kunnen in verschillende materialen worden verwerkt, waaronder kunststoffen, die met levensmiddelen in contact kunnen komen. In Verordening (EU) nr. 10/2011 is bepaald dat stoffen waarvan het de bedoeling is dat zij aanwezig zijn in afgewerkte materialen en voorwerpen van kunststof en die een biocide werking hebben, moeten zijn toegelaten door de Commissie of, in afwachting van een dergelijke toelating, tot de stoffen moeten behoren die in de in artikel 7 van die verordening bedoelde voorlopige lijst zijn opgenomen, om te mogen worden gebruikt bij de vervaardiging van materialen en voorwerpen van kunststof die met levensmiddelen in contact komen. Verordening (EU) nr. 528/2012 van het Europees Parlement en de Raad (4) bevat echter regels voor de toelating van de in bijlage V bij die verordening vermelde soorten biociden, met inbegrip van biociden die bestemd zijn om te worden verwerkt in materialen en voorwerpen die met levensmiddelen in contact komen, en voor het in de handel brengen van behandelde voorwerpen die dergelijke producten bevatten, zoals materialen en voorwerpen die met levensmiddelen in contact komen. Overeenkomstig die verordening mag een biocide dat een werkzame stof bevat, worden verwerkt in materialen die met levensmiddelen in contact komen, op voorwaarde dat zowel de stof als het product dat die stof bevat, krachtens Verordening (EU) nr. 528/2012 voor dat gebruik respectievelijk zijn goedgekeurd en toegelaten. Daarom moet in Verordening (EU) nr. 10/2011 wat betreft de werkzame stoffen van biociden en de biociden die mogen worden gebruikt bij de vervaardiging van en die opzettelijk aanwezig zijn in materialen van kunststof die met levensmiddelen in contact komen, worden verwezen naar Verordening (EU) nr. 528/2012.

(8)

Op dit moment is in Verordening (EU) nr. 10/2011 bepaald dat stoffen die bij de vervaardiging van lagen van kunststof in materialen en voorwerpen van kunststof worden gebruikt, een zuiverheidsgraad moeten hebben die ze geschikt maakt voor het beoogde en te verwachten gebruik van de materialen en voorwerpen. De ervaring leert dat om een hoog niveau van bescherming van de gezondheid van de mens te waarborgen en exploitanten van bedrijven te helpen beoordelen of materialen en voorwerpen in overeenstemming zijn met Verordening (EU) nr. 10/2011, het begrip “zuiverheid” ten aanzien van stoffen die worden gebruikt bij de vervaardiging van materialen en voorwerpen die met levensmiddelen in contact komen, moet worden gedefinieerd. Gezien de stand van de wetenschappelijke kennis en de regelgeving voor de toelating van stoffen die worden gebruikt bij de vervaardiging van voorwerpen die met levensmiddelen in contact komen, moet de hoge zuiverheidsgraad worden gedefinieerd voor stoffen die worden gebruikt bij de vervaardiging van materialen en voorwerpen die met levensmiddelen in contact komen, met betrekking tot hun identiteit en, waar nodig, de in bijlage I bij Verordening (EU) nr. 10/2011 vastgestelde specificaties of restricties, een risicobeoordeling overeenkomstig artikel 19 of de relevante richtsnoeren van de (EFSA). Wat dit betreft heeft de EFSA in haar richtsnoeren voor het opstellen van een aanvraag voor de veiligheidsbeoordeling van een in materialen van kunststof die met levensmiddelen in contact komen, te gebruiken stof (Note for Guidance for the preparation of an application for the safety assessment of a substance to be used in plastic food contact materials) (5) het beginsel vastgesteld dat hoe hoger de blootstelling van de consument is als gevolg van de migratie naar levensmiddelen van stoffen uit materialen of voorwerpen van kunststof die met levensmiddelen in contact komen, des te meer toxicologische gegevens er nodig zijn. De EFSA is met name van oordeel dat wanneer een stof die wordt gebruikt bij de vervaardiging van materialen of voorwerpen die met levensmiddelen in contact komen, een migratie naar levensmiddelen vertoont van minder dan 0,00015 mg stof/kg levensmiddel (0,15 μg/kg), er waarschijnlijk geen risico op genotoxiciteit is en er geen onderzoek naar toxiciteit van de migrerende stof nodig is (6), en dat wanneer de stof een migratie vertoont van meer dan (0,15 μg/kg) maar minder dan 0,05 mg/kg, er alleen gegevens over genotoxiciteitstests (7) nodig zijn. In de vroege fasen van de vervaardiging van materialen en voorwerpen van kunststof kunnen echter de vervolgstappen in de vervaardiging en/of het uiteindelijke gebruik van de materialen en voorwerpen niet voldoende bekend zijn om de migratie van een stof naar levensmiddelen te kunnen berekenen. Om te beoordelen of een stof die wordt gebruikt bij de vervaardiging van een materiaal of voorwerp dat met levensmiddelen in contact komt, aan deze drempelwaarden voldoet, moet daarom rekening worden gehouden met factoren die van invloed zijn op hun concentratie in en migratie naar levensmiddelen uit de afgewerkte materialen en voorwerpen. Wanneer de genotoxiciteit van een afzonderlijke stof moet worden beoordeeld, moet het bovendien mogelijk zijn deze beoordeling te vervangen door die van de genotoxiciteit van een groep stoffen, maar alleen met inachtneming van specifieke vereisten (8).

(9)

In Verordening (EU) nr. 10/2011 zijn geen beperkingen vastgesteld voor de bron van de stoffen die kunnen worden gebruikt bij de vervaardiging van materialen en voorwerpen van kunststof, en daarom mogen die stoffen uit afvalstoffen worden vervaardigd. Stoffen die uit afvalstoffen worden vervaardigd, kunnen incidentele verontreiniging bevatten. Om de gezondheid van de mens te beschermen en aangezien bepaalde vervaardigingsprocessen van stoffen de aanwezigheid van incidentele verontreinigingen kunnen elimineren of zodanig verminderen dat de verontreiniging in het afgewerkte materiaal van kunststof geen risico voor de gezondheid van de mens oplevert, moet worden vereist dat uit afvalstoffen geproduceerde stoffen ook een hoge zuiverheidsgraad hebben.

(10)

Er moeten specifieke voorschriften worden vastgesteld wat betreft de zuiverheid van stoffen van natuurlijke oorsprong, de zogenaamde UVCB-stoffen. In sommige gevallen is een stof afkomstig van een deel van een organisme waarvan geen van de bestanddelen is verwijderd, of van een natuurlijk materiaal dat slechts gedeeltelijk is gezuiverd, zodat de volledige samenstelling ervan onbekend of variabel kan zijn. In andere gevallen waarin de natuurlijke stof echter uit het natuurlijke materiaal kan worden geëxtraheerd en verder kan worden gezuiverd, kan een stof met een bekende chemische samenstelling worden verkregen. Wat stoffen van natuurlijke oorsprong betreft, moet daarom worden gespecificeerd hoe hun identiteit moet worden bepaald om het vereiste van een hoge zuiverheidsgraad te kunnen toepassen. Op basis van de meest recente kennis beschrijft de EFSA de identiteit van dergelijke stoffen zo gedetailleerd mogelijk, met inbegrip van een beschrijving van de samenstelling, de bron en het proces dat is gebruikt om de stof te verkrijgen, en omschrijft zij de niet-gekarakteriseerde fractie zo uitgebreid mogelijk. Wanneer in het verleden niet zo’n gedetailleerde aanduiding werd verstrekt, moet de naam van de stof echter bepalend zijn voor de identificatie ervan.

(11)

Tijdens de vervaardiging van materialen en voorwerpen van kunststof is het niet mogelijk om volledig te vermijden dat er afsnijdsels, snippers en andere bijproducten worden geproduceerd. Door toe te staan dat deze bijproducten worden herverwerkt voor de vervaardiging van materialen en voorwerpen van kunststof, kan worden bijgedragen tot de beperking van de aanwezigheid van materialen die onbruikbaar zijn voor vervaardigingsprocessen. Indien bijproducten direct kunnen worden gebruikt bij de vervaardiging van kunststoffen zonder dat er meer bewerkingen nodig zijn dan normale industriële praktijken zoals versnipperen en hergranuleren, worden zij niet als afvalstoffen beschouwd. Aangezien Verordening (EU) 2022/1616 van de Commissie (9) niet van toepassing is op deze bijproducten en er duidelijk moet worden aangegeven welke bijproducten als veilig voor herverwerking kunnen worden beschouwd, moeten voorschriften worden vastgesteld om de veiligheid van het gebruik ervan te waarborgen. Om te zorgen voor een duidelijke afbakening tussen de producten waarop Verordening (EU) nr. 10/2011 van toepassing is en die waarop Verordening (EU) 2022/1616 van toepassing is, is het daarom passend een definitie van herverwerking op te nemen en voorschriften vast te stellen voor de veilige herverwerking van deze bijproducten.

(12)

Aangezien in Richtlijn (EU) 2019/904 van het Europees Parlement en de Raad (10) het gebruik van materialen van kunststof die met levensmiddelen in contact komen voor eenmalig gebruik, vanwege de milieugevolgen van die materialen wordt ontmoedigd, worden materialen en voorwerpen van kunststof die met levensmiddelen in contact komen, steeds vaker ontworpen voor herhaald gebruik. Herhaald gebruik van materialen of voorwerpen van kunststof kan echter leiden tot aantasting ervan, waardoor de migratie van bestanddelen naar levensmiddelen toeneemt, wat weer gevaar voor de gezondheid van de mens kan opleveren. Er zijn verschillende dingen die kunnen wijzen op een dergelijke aantasting van materialen en voorwerpen van kunststof, bijvoorbeeld scheuren en barsten in het oppervlak, blaren, afbladderen, krimp of andere vervormingen, en vergeling of andere permanente verkleuring of permanent verlies van glans of transparantie. Gebruiksgerelateerde veranderingen zoals vlekken door kleurstoffen uit levensmiddelen, bijvoorbeeld lycopeen en curcumine, betekenen in beginsel echter niet dat er sprake is van aantasting van het materiaal of voorwerp. Om te voorkomen dat aangetaste voorwerpen van kunststof worden gebruikt, moet de fabrikant of andere exploitant die verantwoordelijk is voor het in de handel brengen van het afgewerkte voorwerp van kunststof dat met levensmiddelen in contact komt, gebruikers van voorwerpen van kunststof die met levensmiddelen in contact komen, voorzien van informatie over hoe zij aantasting kunnen voorkomen of vertragen en over de veranderingen die wijzen op aantasting door herhaald gebruik.

(13)

In artikel 15 van Verordening (EG) nr. 1935/2004 is bepaald dat materialen en voorwerpen die nog niet met levensmiddelen in contact zijn gebracht, bij het in de handel brengen, indien nodig, moeten worden voorzien van speciale instructies die voor een veilig en passend gebruik moeten worden opgevolgd. Er moet in overweging worden genomen dat wanneer Verordening (EU) nr. 10/2011 beperkingen bevat voor het gebruik van voorwerpen van kunststof, dergelijke speciale instructies altijd aan de consument moeten worden verstrekt.

(14)

In artikel 14, lid 4, van Verordening (EU) nr. 10/2011 is bepaald dat de in de artikelen 11 en 12 van die verordening vastgestelde voorschriften voor migratielimieten niet gelden voor lagen van kunststof in meerlaagse, uit meerdere materialen bestaande materialen en voorwerpen. Aangezien afgewerkte meerlaagse, uit meerdere materialen bestaande materialen en voorwerpen, waarvan de laag die rechtstreeks met levensmiddelen in contact komt, van kunststof is, tot dezelfde potentiële gezondheidsrisico’s kunnen leiden als materialen of voorwerpen van kunststof, moet deze laag echter aan de bepalingen betreffende migratie van Verordening (EU) nr. 10/2011 voldoen. De artikelen 11 en 12 van Verordening (EU) nr. 10/2011 mogen daarentegen nog steeds niet van toepassing zijn op lagen die niet van kunststof zijn in meerlaagse, uit meerdere materialen bestaande materialen. Er kan andere wetgeving van de Unie of er kunnen nationale voorschriften van toepassing zijn. Niettemin blijven de in Verordening (EU) nr. 10/2011 vastgestelde migratielimieten van toepassing op lagen van kunststof in materialen en voorwerpen die bedrukt, van een deklaag voorzien of met kleefstoffen aan elkaar zijn bevestigd.

(15)

Met het oog op een nadere specificatie van de verplichtingen van exploitanten van bedrijven ten aanzien van de informatie die zij aan de bevoegde autoriteiten moeten verstrekken, moet van exploitanten van bedrijven worden verlangd dat zij de bevoegde autoriteiten in elke fase van het vervaardigingsproces voorzien van bewijsstukken en van informatie over de samenstelling van uitgangsstoffen. Uit deze documentatie moet ook blijken dat de bij deze verordening ingevoerde voorschriften inzake de hoge zuiverheidsgraad worden nageleefd.

(16)

Om overeenstemming met Verordening (EU) nr. 10/2011 te waarborgen, moeten de lidstaten beschikken over doeltreffende controlemaatregelen, waaronder de bemonstering van materialen en voorwerpen van kunststof en van tussenproducten en halffabricaten van materialen en voorwerpen van kunststof. De ervaring leert echter dat inspecteurs praktische problemen kunnen ondervinden bij het nemen van monsters in fabrieken in bepaalde fasen van het vervaardigingsproces. Daarom is het passend te eisen dat fabrikanten inspecties vergemakkelijken door ervoor te zorgen dat inspecteurs in de relevante fasen van het vervaardigingsproces monsters kunnen nemen en dat zij monsters kunnen nemen van stoffen en (tussen)materialen die worden gebruikt bij de vervaardiging en die aanwezig zijn in de fabriek.

(17)

De werkelijke oppervlakte-volumeverhouding van het afgewerkte voorwerp van kunststof dat met levensmiddelen in contact komt, dient als basis voor de in Verordening (EU) nr. 10/2011 vastgestelde regels voor migratietesten. In die verordening is echter ook bepaald dat wat bepaalde materialen en voorwerpen betreft, een vaste oppervlakte-volumeverhouding moet worden toegepast om het bepalen van de migratie te vergemakkelijken, met name bij het testen van voorwerpen die nog niet met levensmiddelen in contact zijn gebracht en waarvoor het niet haalbaar is om het oppervlak dat met levensmiddelen in contact komt, te bepalen of om de verwachte mate van over- of onderschatting van de blootstelling van consumenten aan bestanddelen in die materialen en voorwerpen te compenseren. In bepaalde gevallen kan de toepassing van een vaste oppervlakte-volumeverhouding echter leiden tot een onderschatting van de blootstelling van de consument aan bestanddelen in die materialen en voorwerpen, die gevaar voor de gezondheid van de mens kan opleveren. Daarom is het passend dat bedrijfsexploitanten de mogelijkheid hebben om te kiezen voor de werkelijke oppervlakte-volumeverhouding in plaats van te worden verplicht de vaste oppervlakte-volumeverhouding te gebruiken die voor deze uitzonderingen is vastgesteld.

(18)

In punt 07.04 van tabel 2 van bijlage III bij Verordening (EU) nr. 10/2011 worden levensmiddelsimulanten aan categorieën kaas toegewezen. De huidige toewijzingen, met name die in de categorieën 07.04.B en 07.04.C, komen echter niet overeen met hoe de uitdrukkingen “natuurlijke kaas” en “verwerkte kaas” gewoonlijk worden geïnterpreteerd en gebruikt. Meer in het bijzonder wordt smeltkaas doorgaans als verwerkte kaas beschouwd, terwijl kazen die vergelijkbaar zijn met cottage cheese, meestal als onverwerkte natuurlijke kaas worden beschouwd. Met de huidige toewijzingen wordt evenmin de terminologie gevolgd die wordt gebruikt in de door de EFSA vastgestelde “FoodEx2-classificatie” (11), met name wat ongerijpte (verse) en gerijpte kaas betreft. Daarom is het passend om de respectieve categorieën te wijzigen zodat natuurlijke en verwerkte kazen en gerijpte en ongerijpte kaas beter worden ingedeeld, en tegelijkertijd op basis van de bestaande toewijzingen simulanten toe worden gewezen die passen bij deze nieuwe categorieën kaas.

(19)

Om de veiligheid te waarborgen, moeten exploitanten van bedrijven alle informatie ontvangen die relevant is voor de veiligheid van de materialen en voorwerpen van kunststof die zij vervaardigen of gebruiken. Bij Verordening (EU) nr. 10/2011 wordt echter alleen vereist dat de schriftelijke verklaring van overeenstemming informatie bevat over de gebruikte stoffen of afbraakproducten daarvan waarvoor beperkingen en/of specificaties zijn vastgesteld in de bijlagen I en II bij die verordening. Om de veiligheid verder te vergroten, moet worden vereist dat de verklaring van overeenstemming ook informatie bevat over niet-opzettelijk toegevoegde stoffen, zoals verontreinigingen en tussenproducten, ontledings- of reactieproducten die tijdens het vervaardigingsproces van het kunststof materiaal of voorwerp zijn gevormd en die aanwezig kunnen zijn in het afgewerkte materiaal of voorwerp dat met levensmiddelen in contact komt.

(20)

Hoewel uit afvalstoffen vervaardigde stoffen verontreinigingen kunnen bevatten die afkomstig zijn van afvalstoffen en die gevaar voor de gezondheid van de mens kunnen opleveren, hoeft er op grond van de huidige voorschriften inzake de schriftelijke verklaring van overeenstemming niet te worden gespecificeerd of het materiaal van kunststof is vervaardigd met stoffen die uit afvalstoffen zijn vervaardigd. Daarom moeten de bepalingen voor de verklaring van overeenstemming worden gewijzigd, zodat de fabrikant van het eindproduct van kunststof voldoende informatie krijgt om hem in staat te stellen te voldoen aan de eis van artikel 3, lid 1, van Verordening (EG) nr. 1935/2004 dat materialen en voorwerpen van kunststof geen gevaar voor de gezondheid van de mens mogen opleveren.

(21)

Om resultaten te verkrijgen die onderling vergelijkbaar zijn, moeten laboratoria de migratietesten onder gestandaardiseerde testomstandigheden uitvoeren. Daarnaast moeten de testresultaten consequent worden geanalyseerd. Daarom is het passend om de regels voor de controle inzake de migratietesten in bijlage V bij Verordening (EU) nr. 10/2011 nader te specificeren.

(22)

Op grond van Verordening (EU) 2022/1616 moeten materialen en voorwerpen van gerecycleerde kunststof voldoen aan de hoofdstukken II, III en V van Verordening (EU) nr. 10/2011. Het bij deze verordening in hoofdstuk II van Verordening (EU) nr. 10/2011 vastgestelde vereiste van een hoge zuiverheidsgraad is van toepassing op stoffen die worden gebruikt bij de vervaardiging van materialen en voorwerpen van kunststof. Het is echter niet nodig dat het vereiste van een hoge zuiverheidsgraad van toepassing is wat betreft stoffen in de input en de output van het decontaminatieproces van kunststofafval, aangezien Verordening (EU) 2022/1616 waarborgt dat incidentele verontreiniging tijdens de vervaardiging van materialen van gerecycleerde kunststof die bestemd zijn om met levensmiddelen in contact te komen, in zodanige mate uit het materiaal wordt verwijderd, dat aan de eisen van artikel 3 van Verordening (EG) nr. 1935/2004 wordt voldaan. Wat de vervaardiging van materialen en voorwerpen van gerecycleerde kunststof betreft, moet daarom het vereiste van een hoge zuiverheidsgraad alleen van toepassing zijn op stoffen die tijdens het recyclageproces worden toegevoegd en op eventuele tussenproducten, ontledings- of reactieproducten die uit die stoffen ontstaan. Daarom moet in deze verordening nader worden gespecificeerd welke bepalingen van Verordening (EU) nr. 10/2011 van toepassing zijn op materialen en voorwerpen van gerecycleerde kunststof.

(23)

Verordening (EU) 2022/1616 bevat voorschriften betreffende kwaliteitsborgingssystemen voor de inzameling, voorbewerking, decontaminatie en recycling van kunststofafvalmateriaal. Bij deze verordening worden voorschriften ingevoerd voor de herverwerking van bijproducten van kunststof afkomstig van de vervaardiging van kunststof. Om de veiligheid van levensmiddelen verder te vergroten, moeten in Verordening (EG) nr. 2023/2006 van de Commissie (12) gedetailleerde voorschriften voor goede fabricagemethoden met betrekking tot herverwerking en recycling worden vastgesteld.

(24)

Bijproducten van kunststof die bestemd zijn voor herverwerking, kunnen worden herverwerkt op een andere productielocatie dan waar zij oorspronkelijk van afkomstig zijn. Als niet duidelijk is voor welk doeleinde deze bijproducten geschikt zouden zijn, of als zij gedurende de opslag of het vervoer vanaf de productiefaciliteit waarvan zij afkomstig zijn, verontreinigd worden, kan herverwerking van deze bijproducten echter risico’s opleveren. Om te voorkomen dat bijproducten van kunststof worden gebruikt voor doeleinden waarvoor zij niet geschikt zijn, en om te voorkomen dat bijproducten van kunststof vanaf de plaats waar zij worden geproduceerd tot de plaats waar zij worden herverwerkt, worden verontreinigd, moeten daarom voorschriften worden vastgesteld in Verordening (EG) nr. 2023/2006. Wanneer dergelijke bijproducten in de handel worden gebracht, moet de in artikel 15 van Verordening (EU) nr. 10/2011 bedoelde verklaring van overeenstemming bovendien de informatie bevatten die nodig is voor de herverwerking van die bijproducten, met name wat hun geschiktheid voor specifieke toepassingen betreft.

(25)

Teneinde exploitanten in staat te stellen zich aan te passen aan de wijzigingen waarin deze verordening voorziet, is het passend te bepalen dat materialen en voorwerpen van kunststof die voldoen aan Verordening (EU) nr. 10/2011, zoals van toepassing vóór de datum van inwerkingtreding van deze verordening, en aan andere desbetreffende wetgeving van de Unie, voor het eerst in de handel mogen worden gebracht gedurende een periode van 18 maanden na de inwerkingtreding van deze verordening en in de handel mogen blijven tot de voorraden zijn uitgeput. Voor de productie van afgewerkte materialen en voorwerpen van kunststof moeten doorgaans echter verschillende stoffen en producten uit tussenfasen van de vervaardiging door andere exploitanten worden geleverd. In het belang van de veiligheid van de consument moet de overgang naar volledige overeenstemming met deze verordening zo efficiënt mogelijk en met minimale vertraging worden verwezenlijkt. Exploitanten die vanaf negen maanden vóór het verstrijken van de overgangsperiode van 18 maanden producten en stoffen uit tussenfasen in de handel brengen die nog niet aan deze verordening voldoen, moeten er daarom toe worden verplicht de gebruikers van die stoffen en producten op de hoogte brengen van het feit dat zij niet gebruikt kunnen worden voor de vervaardiging van materialen en voorwerpen van kunststof die na het verstrijken van de overgangsperiode in de handel worden gebracht.

(26)

De in deze verordening vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het Permanent Comité voor planten, dieren, levensmiddelen en diervoeders,