EUR-Lex Access to European Union law
This document is an excerpt from the EUR-Lex website
Document 62020CN0503
Case C-503/20: Request for a preliminary ruling from the Audiencia Provincial de Las Palmas de Gran Canaria (Spain) lodged on 6 October 2020 — Banco de Santander S.A. v YC
Υπόθεση C-503/20: Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Audiencia Provincial de Las Palmas de Gran Canaria (Ισπανία) στις 6 Οκτωβρίου 2020 — Banco de Santander S.A. κατά YC
Υπόθεση C-503/20: Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Audiencia Provincial de Las Palmas de Gran Canaria (Ισπανία) στις 6 Οκτωβρίου 2020 — Banco de Santander S.A. κατά YC
ΕΕ C 252 της 28.6.2021, p. 5–5
(BG, ES, CS, DA, DE, ET, EL, EN, FR, HR, IT, LV, LT, HU, MT, NL, PL, PT, RO, SK, SL, FI, SV)
28.6.2021 |
EL |
Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης |
C 252/5 |
Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Audiencia Provincial de Las Palmas de Gran Canaria (Ισπανία) στις 6 Οκτωβρίου 2020 — Banco de Santander S.A. κατά YC
(Υπόθεση C-503/20)
(2021/C 252/06)
Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική
Αιτούν δικαστήριο
Audiencia Provincial de Las Palmas de Gran Canaria
Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
Εκκαλούσα: Banco de Santander S.A.
Εφεσίβλητος: YC
Με διάταξη της 25ης Μαρτίου 2021, το Δικαστήριο (έκτο τμήμα) απεφάνθη ότι το πρώτο προδικαστικό ερώτημα είναι προδήλως απαράδεκτο, ενώ στο δεύτερο ερώτημα απάντησε ότι η οδηγία 87/102/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 1986, για την προσέγγιση των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων των κρατών μελών που διέπουν την καταναλωτική πίστη (1), όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 90/88/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 22ας Φεβρουαρίου 1990 (2), και η οδηγία 2008/48/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 23ης Απριλίου 2008, για τις συμβάσεις καταναλωτικής πίστης και την κατάργηση της οδηγίας 87/102/ΕΟΚ του Συμβουλίου (3), έχουν την έννοια ότι δεν αντίκεινται σε εθνική νομοθεσία για την καταπολέμηση της τοκογλυφίας, όπως ερμηνεύεται από την εθνική νομολογία, η οποία επιβάλλει ένα όριο στο συνολικό ετήσιο πραγματικό επιτόκιο το οποίο μπορεί να επιβληθεί στον καταναλωτή στο πλαίσιο συμβάσεως καταναλωτικής πίστεως, εφόσον η σχετική νομοθεσία δεν αντιβαίνει στους εναρμονισμένους με τις εν λόγω οδηγίες κανόνες ιδίως όσον αφορά τις υποχρεώσεις πληροφορήσεως.