Choose the experimental features you want to try

This document is an excerpt from the EUR-Lex website

Egzekwowanie prawa unijnego

STRESZCZENIE DOKUMENTU:

Artykuł 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE)

JAKIE SĄ CELE ARTYKUŁU?

Stanowi on, że w celu wykonania kompetencji UE instytucje unijne muszą przyjąć rozporządzenia, dyrektywy, decyzje, zalecenia i opinie. Opisuje on również szczególny charakter tych aktów prawnych w odniesieniu do ich zastosowania oraz zakresu, w jakim są one wiążące.

KLUCZOWE ZAGADNIENIA

UE opiera się na praworządności. Bazuje na prawie nakazującym krajom członkowskim właściwe wdrażanie unijnych zasad i procedur.

Komisja Europejska monitoruje właściwe i terminowe stosowanie ustawodawstwa. Może ona podjąć działania prawne przeciwko rządom i firmom, które ignorują swoje obowiązki lub łamią prawo.

Komisja jest uprawniona na mocy artykułu 17 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) do zapewniania właściwego stosowania:

Komisja:

  • sporządza akty prawne i przedkłada je współprawodawcom, czyli Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie,
  • pomaga krajom UE prawidłowo wdrażać prawo unijne poprzez:
    • zapewnianie informacji online, planów wdrożenia oraz ogólnych wytycznych,
    • organizowanie spotkań grup eksperckich,
  • wnosi skargę do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jeśli uzna, że dany rząd nie włącza ustawodawstwa unijnego do ustawodawstwa krajowego w uzgodnionym terminie lub nie robi tego poprawnie (postępowanie w sprawie naruszenia),
  • nakłada kary pieniężne na firmy, które – jej zdaniem – łamią zasady UE dotyczące konkurencji.

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej:

  • interpretuje traktaty i akty prawne w ramach postępowania prejudycjalnego,
  • decyduje o tym, czy doszło do naruszenia prawa unijnego,
  • może nałożyć kary finansowe na rządy, które nie podejmują niezbędnych działań naprawczych po tym, jak uznano je za winne złamania prawa unijnego.

Rządy krajowe:

  • ponoszą główną odpowiedzialność za włączanie ustawodawstwa unijnego (rozporządzeń, dyrektyw i decyzji) do prawa krajowego oraz dopilnowanie odpowiedniego wdrożenia takiego ustawodawstwa (artykuł 4 TEU),
  • muszą wdrożyć wszystkie krajowe środki prawne wymagane w celu pełnego wdrożenia wiążącego ustawodawstwa unijnego (artykuł 291 ust. 1 TFUE),
  • muszą zapewnić skuteczne procedury postępowania w przypadku wszystkich osób, które uważają, że ich prawa wynikające z ustawodawstwa nie są przestrzegane.

KONTEKST

Prawo unijne jest oparte na prawie pierwotnym i wtórnym. Prawo pierwotne to traktaty unijne ustanawiające podstawy i główne zasady dla całej działalności UE.

Prawo wtórne obejmuje rozporządzenia, dyrektywy, decyzje, akty delegowane oraz akty wykonawcze.

Rozporządzenia i decyzje są automatycznie prawnie wiążące w całej UE w dniu wejścia w życie, zaś dyrektywy muszą zostać włączone do prawa krajów UE w określonym terminie, wynoszącym zazwyczaj 2 lata.

GŁÓWNY DOKUMENT

Wersja skonsolidowana Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej – Część szósta – Postanowienia instytucjonalne i finansowe – Tytuł I – Postanowienia instytucjonalne – Rozdział 2 – Akty prawne Unii, procedury przyjmowania i inne postanowienia – Sekcja 1 – Akty prawne Unii – Artykuł 288 (dawny artykuł 249 TWE) (Dz.U. C 202 z , s. 171–172)

ostatnia aktualizacja

Top