Opinie Unii Europejskiej

KLUCZOWE ZAGADNIENIA

Opinia to jeden z pięciu wymienionych w art. 288 TFUE rodzajów aktów prawnych, jakie mogą być przyjmowane przez instytucje UE. Pozostałe cztery rodzaje aktów prawnych wymienione w tym artykule to rozporządzenia, dyrektywy, decyzje i zalecenia.

Pierwsze trzy rodzaje aktów są wiążące, natomiast zalecenia i opinie nie mają mocy wiążącej.

Poniżej wymieniono przykładowe sytuacje, w jakich instytucje UE wydają opinie.

• Komisja Europejska wydaje opinie w określonych poniżej przypadkach.
  • Gdy państwo składa wniosek o dołączenie do UE, na podstawie art. 49 Traktatu o Unii Europejskiej, Rada Unii Europejskiej zwraca się do Komisji o wydanie opinii w sprawie wniosku o przystąpienie. Przykładem takiego dokumentu jest opinia w sprawie wniosku Chorwacji o dołączenie w poczet państw członkowskich UE.
  • Gdy państwa członkowskie pragną się zapoznać ze stanowiskiem Komisji w przedmiocie stosowania konkretnych przepisów przyjmowanych przez siebie aktów prawnych lub zwracają się o wytyczne dotyczące ich wdrażania. Na przykład w 2014 r. władze niderlandzkie zgłosiły Komisji, na podstawie art. 14b dyrektywy 93/42/EWG (dawnej dyrektywy dotyczącej wyrobów medycznych, która została następnie zastąpiona rozporządzeniem (UE) 2017/745), projekt rozporządzenia zmieniającego krajowe rozporządzenie w sprawie wyrobów medycznych. Niderlandy zamierzały zakazać stosowania trwałych wypełniaczy skóry, ponieważ uważały, że ryzyko poważnego zniekształcenia ciała, do jakiego może doprowadzić ich stosowanie, nie jest równoważone przez ich wyłącznie estetyczne korzyści. Po przeprowadzeniu konsultacji z ekspertami i innymi państwami członkowskimi Komisja wydała opinię, w której wskazała, że popiera przewidziany przez władze niderlandzkie zamiar wprowadzenia zakazu stosowania tych wypełniaczy.
• Rada wydaje opinie w sprawie programów partnerstwa gospodarczego przedstawianych w ramach rozporządzenia (UE) nr 473/2013 w sprawie wspólnych zasad dotyczących monitorowania i oceny projektów planów budżetowych oraz zapewnienia korekty nadmiernego deficytu w państwach członkowskich należących do strefy euro (zob. streszczenie). Jako przykład można przywołać opinię Rady z 2013 r. w sprawie programu partnerstwa gospodarczego przedłożonego przez Niderlandy.