Protokół z Kioto

Protokół z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC) przyjęto 11 grudnia 1997 r. Wszedł on w życie w 2005 r.

W pierwszym okresie rozliczeniowym, ustanowionym na mocy protokołu z Kioto (w latach 2008–2012), kraje uczestniczące zobowiązały się do obniżenia emisji gazów cieplarnianych średnio o 5 % w stosunku do poziomu z 1990 r. UE i jej państwa członkowskie – wówczas 15 – zobowiązały się do obniżenia emisji o 8 % w całej UE.

Aby wypełnić lukę między pierwszym okresem rozliczeniowym z Kioto kończącym się w 2012 r. oraz początkiem nowego globalnego porozumienia (porozumienia paryskiego) mającego rozpocząć się w 2020 r., podczas dauhańskiej konferencji klimatycznej w grudniu 2012 r. przyjęto poprawkę do protokołu z Kioto.

W drugim okresie rozliczeniowym (w latach 2013–2020) kraje uczestniczące zgodziły się na obniżenie emisji gazów cieplarnianych o co najmniej 18 % poniżej poziomu z 1990 r. UE, jej państwa członkowskie oraz Islandia zgodziły się na wspólne obniżenie emisji gazów cieplarnianych o 20 %.

Na mocy protokołu z Kioto strony muszą osiągnąć zamierzone cele, stosując głównie środki krajowe. Jednak protokół udostępnia im dodatkowe środki do osiągnięcia tych celów w postaci trzech mechanizmów rynkowych.

Mechanizmy ustanowione na mocy protokołu z Kioto to:

• handel uprawnieniami do emisji między stronami, które podpisały protokół;
• wspólne wdrażanie projektów przez te strony;
• mechanizm czystego rozwoju (który można realizować we współpracy ze stronami, które nie podpisały protokołu).

Na mocy protokołu z Kioto faktyczne poziomy emisji stron są monitorowane, a z handlu uprawnieniami do emisji prowadzone są dokładne zapisy.

Komisja publikuje roczne sprawozdanie z postępu prac, które dostarcza informacji o postępach poczynionych przez UE i jej państwa członkowskie w kierunku osiągnięcia docelowych poziomów emisji gazów cieplarnianych.