This document is an excerpt from the EUR-Lex website
Document 52019PC0417
Recommendation for a COUNCIL DECISION authorising the opening of negotiations on an Agreement between the European Union and the Republic of Cabo Verde amending the Agreement between the European Union and the Republic of Cape Verde on facilitating the issue of short-stay visas to citizens of the Republic of Cape Verde and of the European Union
Zalecenie DECYZJA RADY upoważniająca do podjęcia rokowań w sprawie Umowy między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka zmieniającej Umowę między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej
Zalecenie DECYZJA RADY upoważniająca do podjęcia rokowań w sprawie Umowy między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka zmieniającej Umowę między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej
COM/2019/417 final
KOMISJA EUROPEJSKA
Bruksela, dnia 13.9.2019
COM(2019) 417 final
Zalecenie
DECYZJA RADY
upoważniająca do podjęcia rokowań w sprawie Umowy między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka zmieniającej Umowę między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej
UZASADNIENIE
1.KONTEKST ZALECENIA
Od ponad 35 lat Republika Zielonego Przylądka i UE utrzymują bliskie i bardzo konstruktywne stosunki opierające się przede wszystkim na istotnej i stałej współpracy na rzecz rozwoju. Od listopada 2007 r. stosunki między UE a Republiką Zielonego Przylądka są regulowane przez szczególne partnerstwo między Republiką Zielonego Przylądka a Unią Europejską, które stanowi ambitne narzędzie wzmacniania stosunków dwustronnych i jest wyjątkiem wśród grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP). Jednym z celów szczególnego partnerstwa jest zwiększenie mobilności i kontaktów międzyludzkich między obywatelami UE i Republiki Zielonego Przylądka, a także zacieśnienie współpracy w zakresie zwalczania imigracji nieuregulowanej. W ramach tego partnerstwa Republika Zielonego Przylądka zawarła w 2008 r., jako pierwszy kraj afrykański, partnerstwo na rzecz mobilności z UE. Celem partnerstwa na rzecz mobilności jest wzmocnienie współpracy z UE w dziedzinie migracji, zarządzania granicami, zwalczania migracji nieuregulowanej i handlu ludźmi.
Szczególne partnerstwo utorowało drogę do wynegocjowania i zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej 1 (zwanej dalej „umową”), przyjętej równolegle z Umową między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka o readmisji osób przebywających nielegalnie 2 . Obie umowy weszły w życie dnia 1 grudnia 2014 r.
W dniu 2 lutego 2020 r. zacznie obowiązywać rozporządzenie (UE) 2019/1155 z dnia 20 czerwca 2019 r. zmieniające kodeks wizowy 3 . W przypadku sprzeczności między tymi dokumentami postanowienia umowy, jako umowy międzynarodowej Unii, byłyby nadrzędne w stosunku do prawodawstwa wtórnego Unii i w związku z tym nadal miałaby zastosowanie. Kodeks wizowy będzie jednak również miał zastosowanie do zagadnień, które nie zostały uregulowane w umowie. W związku z tym niektóre przepisy zmienionego kodeksu wizowego wpłyną na procedury wydawania wiz obywatelom Republiki Zielonego Przylądka.
Zmieniony kodeks wizowy wprowadza na przykład zharmonizowane podejście do wydawania wiz wielokrotnego wjazdu zwykłym podróżnym posiadającym pozytywną historię wizową na okres stopniowo wydłużający się od 1 do 5 lat, oraz przewiduje możliwość zniesienia opłaty wizowej w przypadku dzieci w wieku od sześciu do poniżej 18 lat. Podnosi on również ogólny poziom opłaty wizowej z 60 EUR do 80 EUR oraz wprowadza możliwość zawieszenia – w drodze decyzji wykonawczej Rady – niektórych ułatwień mających zastosowanie do obywateli państwa trzeciego (lub niektórych kategorii podróżnych z tego kraju), takich jak zwolnienia z opłaty wizowej, okres ważności wiz wielokrotnego wjazdu, ograniczone wymogi w zakresie dokumentów uzupełniających, które należy przedstawić – w przypadku gdy poziom współpracy danego kraju w zakresie readmisji jest oceniany jako niewystarczający.
W przeciwieństwie do podobnych umów o ułatwieniach wizowych zawartych przez UE z innymi państwami trzecimi umowa z Republiką Zielonego Przylądka nie zawiera postanowienia zmniejszającego wysokość opłaty wizowej ani nie przewiduje jednolitego wykazu dokumentów uzupełniających, jakie ma złożyć osoba ubiegająca się o wizę, aby uzasadnić cel podróży. Umowa nie zezwala ponadto na zawieszenie wszystkich lub niektórych jej postanowień w przypadku niewystarczającej współpracy w zakresie readmisji.
W świetle tych zmian Komisja Europejska uważa za stosowne dostosowanie umowy zawartej z Republiką Zielonego Przylądka.
Polityka wizowa Republiki Zielonego Przylądka wobec obywateli UE
Ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2019 r. Republika Zielonego Przylądka zwolniła z obowiązku wizowego obywateli UE (na pobyt nieprzekraczający 30 dni) podróżujących na terytorium tego państwa.
Obywatele UE mogą korzystać z ułatwień przewidzianych w umowie w przypadku pobytów trwających dłużej niż 30 dni i nieprzekraczających 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.
Jeżeli Republika Zielonego Przylądka przywróci obowiązek wizowy dla obywateli UE, przepisy umowy będą, na zasadzie wzajemności, miały w pełni zastosowanie do obywateli UE.
•Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki
Jak wyjaśniono w poprzedniej sekcji, głównym celem, który należy osiągnąć w drodze rokowań i zawarcia zmienionej umowy, jest dostosowanie ułatwień przyznawanych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka do zmienionych przepisów kodeksu wizowego.
2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ
•Podstawa prawna
Podstawą prawną niniejszego zalecenia jest art. 218 ust. 3 i 4 TFUE.
Przedmiot zmienionej umowy stanowiłby część wspólnej polityki wizowej Unii w odniesieniu do pobytów krótkoterminowych nieprzekraczających 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu. Można zatem przewidzieć, że materialną podstawą prawną decyzji w sprawie podpisania i zawarcia umowy będzie art. 77 ust. 2 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).
•Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)
Unia wykonała już swoje kompetencje w tej dziedzinie i ustanowiła zasady w tym względzie, przyjmując kodeks wizowy określający procedury i warunki wydawania wiz krótkoterminowych, które są wiążące dla wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej wdrażających dorobek Schengen.
3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW
Wspólny komitet ustanowiony w celu monitorowania wdrażania umowy został zwołany trzykrotnie (w dniach 5 października 2015 r., 19 października 2016 r. i 27 listopada 2017 r.) i uznał ogólnie pozytywne wdrożenie tej umowy, wskazując jednocześnie możliwości udoskonalenia niektórych aspektów procedury rozpatrywania wniosków wizowych. Wspólny komitet zalecił w szczególności, by obie strony dołożyły większych starań w zakresie działań informacyjnych w celu prawidłowego i kompleksowego informowania osób ubiegających się o wizę o wymogach i możliwości składania wniosków i otrzymywania wiz Schengen.
Od czasu wejścia w życie umowy liczba wniosków wizowych składanych w konsulatach państw członkowskich w Republice Zielonego Przylądka stale wzrasta. W 2014 r. złożono 14 694 wnioski wizowe. W 2018 r. liczba ta wzrosła do 20 158 (+37,2 %). Mimo że liczba wydanych wiz wzrasta wolniej, zwiększyła się ona również z 11 370 w 2014 r. do 13 343 w 2018 r. (+17,3 %). W 2018 r. wskaźnik odmownych decyzji przy wydawaniu wiz wyniósł 33,5 %.
Państwa członkowskie wydające wizy w Republice Zielonego Przylądka (tj. Hiszpania i Portugalia, przy czym to drugie państwo reprezentuje 19 państw członkowskich we wspólnym ośrodku przyjmowania wniosków wizowych w Prai) regularnie zbierają się w ramach grupy lokalnej współpracy schengeńskiej w Prai. Posiedzeniom tym przewodniczy przedstawiciel delegatury UE w Republice Zielonego Przylądka.
Grupa lokalnej współpracy schengeńskiej zgodziła się co do ogólnego dobrego wdrożenia umowy oraz mających zastosowanie przepisów kodeksu wizowego. Jednocześnie zaobserwowano szereg trudności związanych z rozpatrywaniem wniosków wizowych składanych przez obywateli Republiki Zielonego Przylądka, w szczególności w odniesieniu do dokumentów potwierdzających cel podróży lub fakt przynależności do jednej z kategorii osób ubiegających się o wizę objętych ułatwieniami, określonych w obecnej umowie.
Grupa Robocza ds. Wiz w Radzie spotkała się pięć razy (w dniach 26 października 2015 r., 27 października 2016 r., 11 grudnia 2017 r., 20 maja 2019 r. i 10 lipca 2019 r.), aby omówić stan wdrożenia umowy. Na ostatnim posiedzeniu Komisja poinformowała państwa członkowskie o wstępnych rozmowach, jakie podjęła z władzami Republiki Zielonego Przylądka w sprawie ewentualnej zmiany umowy i jej zakresu.
4.WPŁYW NA BUDŻET
Przewidywana zmieniona umowa nie będzie miała wpływu na budżet UE.
5.ELEMENTY FAKULTATYWNE
•Wytyczne negocjacyjne
Opłata wizowa i zwolnienie z opłaty wizowej
W innych umowach o ułatwieniach wizowych zawartych przez UE z państwami trzecimi ogólna opłata wizowa wynosi 35 EUR. Kwotę tę uwzględniono w poprzednich wytycznych negocjacyjnych, biorąc jednocześnie pod uwagę opłatę wizową w wysokości 60 EUR w kodeksie wizowym. Umowa z Republiką Zielonego Przylądka nie zawiera postanowienia ustalającego obniżenie ogólnej opłaty wizowej.
Ponieważ w zmienionym kodeksie wizowym opłata wizowa wzrośnie z 60 EUR do 80 EUR, ta podwyższona opłata będzie również miała zastosowanie do wnioskodawców z Republiki Zielonego Przylądka.
Proponuje się zatem obniżenie opłaty wizowej w odniesieniu do wnioskodawców z Republiki Zielonego Przylądka, tak jak miało to miejsce w przypadku obywateli wszystkich innych państw trzecich, które zawarły z UE umowę o ułatwieniach wizowych. Wysokość obniżonej opłaty powinna być jednak proporcjonalna do wysokości zmienionej opłaty wizowej. W związku z tym proponuje się ustalenie obniżonej opłaty na połowę kwoty określonej w ustawodawstwie krajowym stron (w przypadku UE – w kodeksie wizowym). Takie podejście umożliwiłoby UE dostosowanie wysokości opłaty do zmieniających się okoliczności.
Podczas rokowań należy brać pod uwagę uwzględnienie dodatkowych kategorii wnioskodawców, w odniesieniu do których opłata wizowa powinna zostać zniesiona.
Wizy wielokrotnego wjazdu o długim okresie ważności
Umowa zmieniająca będzie musiała uwzględniać zmiany wprowadzone przez zmieniony kodeks wizowy w odniesieniu do wydawania wiz wielokrotnego wjazdu o długim okresie ważności.
Obecnie obowiązująca umowa zapewnia ograniczonej liczbie kategorii osób podróżujących regularnie (np. członkom rządu krajowego i rządów regionalnych, stałym członkom oficjalnych delegacji, przedsiębiorcom, bliskim członkom rodziny) dostęp do pięcioletnich wiz wielokrotnego wjazdu oraz przewiduje kaskadowy system wiz wielokrotnego wjazdu o coraz dłuższym okresie ważności dla innych kategorii osób podróżujących regularnie.
Zmieniony kodeks wizowy (art. 24 ust. 2) przewiduje jednak inny kaskadowy system uzyskiwania wiz wielokrotnego wjazdu, który nie ogranicza się do konkretnych kategorii.
Proponuje się zatem, aby w zmienionej umowie zastosować podobne podejście, tj. podejście kaskadowe, które dotyczyłoby wszystkich osób ubiegających się o wizę, innych niż te należące do kategorii, którym już przyznaje się pięcioletnie wizy wielokrotnego wjazdu zgodnie z art. 5 ust. 1 obecnej umowy.
Zmieniająca umowa powinna ponadto zmniejszyć liczbę wiz, których zgodne z prawem wykorzystanie jest warunkiem wstępnym uzyskania wizy wielokrotnego wjazdu lub wydłużyć okresy odniesienia, podczas których należy uzyskać i zgodnie z prawem wykorzystywać określoną liczbę wiz.
Wykaz dokumentów uzupełniających do celów podróży / do celów potwierdzenia zakwaterowania
Istniejące umowy o ułatwieniach wizowych zawarte przez UE z innymi państwami trzecimi zapewniają ułatwienia polegające na zmniejszeniu liczby dokumentów uzupełniających wymaganych do udowodnienia celu podróży do zasadniczo jednego dokumentu dla każdej kategorii wnioskodawców. Umowa z Republiką Zielonego Przylądka nie zawiera natomiast takiego postanowienia.
Umowa zmieniająca powinna wprowadzać wykaz dokumentów uzupełniających, które powinny przedstawić osoby ubiegające się o wizę, aby uzasadnić cel podróży. Liczbę dowodów w postaci dokumentów należy zasadniczo ograniczyć do jednego dokumentu uzupełniającego dla każdej kategorii. Miałoby to na celu uproszczenie procedury składania wniosków i ułatwienie wskazania wnioskodawców należących do jednej z kategorii ustanowionych w umowie.
Kodeks wizowy przewiduje ponadto pewne ułatwienia horyzontalne, jeżeli chodzi o dokumenty uzupełniające, które są wymagane od osób regularnie podróżujących. Zgodnie z art. 14 ust. 6 można odstąpić od egzekwowania wymogu pewnych dokumentów uzupełniających „jeżeli wiadomo [...], że osoba ubiegająca się o wizę jest uczciwa i wiarygodna, a zwłaszcza że z poprzednich wiz korzystała zgodnie z prawem, i jeżeli nie ma wątpliwości co do tego, że w chwili przekraczania zewnętrznych granic państw członkowskich będzie spełniała wymogi art. 6 ust. 1 kodeksu granicznego Schengen”.
W świetle tej zasady zmieniona umowa powinna zawierać postanowienie, zgodnie z którym z chwilą uzyskania przez daną osobę pierwszej długoterminowej wizy wielokrotnego wjazdu (na okres jednego, dwóch lub trzech lat), tj. na drugim etapie procedury kaskadowej, osoba ta powinna być zasadniczo zwolniona z obowiązku przedstawienia dokumentów potwierdzających zakwaterowanie lub środki na pokrycie kosztów takiego zakwaterowania.
Zwolnienie z obowiązku wizowego dla posiadaczy unijnego dokumentu laissez-passer
Zmieniona umowa powinna zwalniać z obowiązku wizowego posiadaczy unijnego dokumentu laissez-passer wydawanego niektórym pracownikom unijnych instytucji zgodnie z rozporządzeniem Rady (UE) nr 1417/2013.
Zawieszenie z powodu braku wdrożenia umowy o readmisji
Umowa przewiduje wyczerpujący wykaz powodów, z których może ona zostać zawieszona, tj. ze względów związanych z porządkiem publicznym, ze względów ochrony bezpieczeństwa narodowego, ochrony zdrowia publicznego.
Zgodnie ze zmienionym podejściem kodeksu wizowego polegającym na powiązaniu współpracy w zakresie readmisji z ułatwieniami wizowymi umowa zmieniająca powinna rozszerzać podstawy zawieszenia o możliwość zawieszenia jej przez UE, w całości lub w części, w przypadku braku wdrożenia umowy o readmisji zawartej między UE a Republiką Zielonego Przylądka lub w przypadku niewystarczającego poziomu współpracy w zakresie zwalczania migracji nieuregulowanej.
6.WNIOSKI
W związku z powyższym Komisja zaleca, by Rada upoważniła ją do rozpoczęcia rokowań w sprawie Umowy między UE a Republiką Zielonego Przylądka zmieniającej obecnie obowiązującą Umowę między UE a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej.
Zalecenie
DECYZJA RADY
upoważniająca do podjęcia rokowań w sprawie Umowy między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka zmieniającej Umowę między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 218 ust. 3 i 4,
uwzględniając zalecenie Komisji Europejskiej,
a także mając na uwadze, że należy podjąć rokowania w celu zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka zmieniającej Umowę między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym upoważnia się Komisję do podjęcia, w imieniu Unii, rokowań w sprawie umowy międzynarodowej z Republiką Zielonego Przylądka zmieniającej Umowę między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej.
Artykuł 2
Wytyczne negocjacyjne zawarte są w załączniku do niniejszej decyzji.
Artykuł 3
Rokowania należy prowadzić w porozumieniu z działającą w Radzie Grupą Roboczą ds. Wiz.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
W imieniu Rady
Przewodniczący
KOMISJA EUROPEJSKA
Bruksela, dnia 13.9.2019
COM(2019) 417 final
ZAŁĄCZNIK
do
Zalecenie w sprawie DECYZJI RADY
upoważniającej do podjęcia rokowań w sprawie Umowy między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka zmieniającej Umowę między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej.
ZAŁĄCZNIK
Wytyczne negocjacyjne
W trakcie rokowań Komisja powinna dążyć do osiągnięcia celów szczegółowo przedstawionych poniżej.
1.Cel i zakres umowy
Celem umowy jest zmiana istniejącej Umowy między Unią Europejską a Republiką Zielonego Przylądka w sprawie ułatwień w wydawaniu wiz krótkoterminowych obywatelom Republiki Zielonego Przylądka i Unii Europejskiej 1 (zwanej dalej „obecną umową”). Ta ostatnia, która weszła w życie w dniu 1 grudnia 2014 r., ma zastosowanie do wydawania wiz obywatelom Republiki Zielonego Przylądka na planowany pobyt w strefie Schengen nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.
Od dnia 1 stycznia 2019 r. Republika Zielonego Przylądka zwalnia obywateli UE podróżujących na terytorium tego państwa z obowiązku wizowego w przypadku pobytu nieprzekraczającego 30 dni. Obywatele UE mogą zasadniczo korzystać z ułatwień przewidzianych w umowie w przypadku pobytów trwających dłużej niż 30 dni i nieprzekraczających 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu.
Umowa zmieniająca miałaby również w pełni zastosowanie, na zasadzie wzajemności, jeżeli Republika Zielonego Przylądka podjęłaby decyzję o ponownym nałożeniu obowiązku wizowego na obywateli UE.
Umowa zmieniająca powinna określać jasne, jednoznaczne i prawnie wiążące prawa i obowiązki w celu ułatwienia procedur składania wniosków wizowych przez obywateli Republiki Zielonego Przylądka i wydania im wiz, z uwzględnieniem przepisów zmienionego kodeksu wizowego 2 .
2.Kwestie szczegółowe
Umowa zmieniająca powinna uwzględniać obecną umowę, poprzednie umowy o ułatwieniach wizowych zawarte przez Unię z innymi państwami trzecimi, a także szczególną sytuację Republiki Zielonego Przylądka, która była pierwszym państwem trzecim nieznajdującym się w sąsiedztwie UE, z którym UE zawarła umowę o ułatwieniach wizowych, równolegle do umowy o readmisji.
Zmiana kodeksu wizowego, która weszła w życie w dniu 2 sierpnia 2019 r. i będzie miała zastosowanie od dnia 2 lutego 2020 r., przewiduje ponadto szereg zmian w ogólnych zasadach dotyczących procedur wydawania wiz. Zmienione przepisy należy również uwzględnić po to, by zapewnić, że ułatwienia oferowane Republice Zielonego Przylądka w umowie zmieniającej nadal wykraczają poza ogólne zasady określone w zmienionym kodeksie wizowym.
2.1.Opłata wizowa
W umowie zmieniającej należy określić wysokość opłaty za rozpatrzenie wniosku wizowego na połowę kwoty przewidzianej w ustawodawstwie krajowym stron.
Oprócz kategorii określonych w art. 5 ust. 1 obecnej umowy należy znieść opłatę w przypadku wnioskodawców w wieku poniżej 18 lat. Można również rozważyć uwzględnienie innych kategorii wnioskodawców, takich jak bliscy krewni obywateli UE.
2.2. Wizy wielokrotnego wjazdu o długim okresie ważności
Nadal powinny obowiązywać zasady przyznawania pięcioletnich wiz wielokrotnego wjazdu niektórym kategoriom osób ubiegających się o wizę, ustanowionym w art. 4 ust. 1 obecnej umowy.
Umowa zmieniająca powinna ponadto, opierając się na przepisach art. 24 zmienionego kodeksu wizowego, określać zasady wydawania wiz wielokrotnego wjazdu wszystkim pozostałym wnioskodawcom.
Art. 24 ust. 2 zmienionego kodeksu wizowego ustanawia ogólny kaskadowy system wydawania wiz dla wszystkich wnioskodawców niezależnie od ich celu podróży. Podobne podejście należy przyjąć w umowie zmieniającej.
Umowa zmieniająca powinna ułatwić wydawanie wiz wielokrotnego wjazdu przez zmniejszenie liczby wcześniej uzyskanych i wykorzystanych zgodnie z prawem wiz lub przez wydłużenie okresów odniesienia, podczas których należy uzyskać i zgodnie z prawem wykorzystywać określoną liczbę wiz. Taki system kaskadowy mógłby na przykład być następujący:
–po otrzymaniu i wykorzystaniu zgodnie z prawem jednej lub dwóch wiz uzyskanych w ciągu ostatnich 24 miesięcy osoby ubiegające się o wizę, w przypadku ubiegania się o kolejną wizę, powinny uzyskać wizę wielokrotnego wjazdu o okresie ważności jednego roku;
–po zgodnym z prawem wykorzystaniu jednej jednorocznej wizy wielokrotnego wjazdu w okresie poprzedzających 30 lub 36 miesięcy wnioskodawca powinien otrzymać wizę wielokrotnego wjazdu o dłuższym okresie ważności (na przykład dwóch lub trzech lat);
–po wykorzystaniu zgodnie z prawem jednej dwu- lub trzyletniej wizy wielokrotnego wjazdu w okresie poprzedzających 42 lub 48 miesięcy wnioskodawca powinien otrzymać wizę wielokrotnego wjazdu o dłuższym okresie ważności (na przykład trzech lub maksymalnie pięciu lat).
2.3. Dokumenty uzupełniające
Zmieniona umowa powinna przewidywać ułatwienia w odniesieniu do dokumentów uzupełniających, które należy złożyć przy ubieganiu się o wizę.
Dowody w postaci dokumentów, które należy przedłożyć, aby udowodnić cel podróży wnioskodawcy, powinny zasadniczo ograniczać się do jednego dokumentu uzupełniającego dla każdej kategorii wnioskodawców objętych umową zmieniającą.
Wnioskodawcy, którzy już uzyskali i w sposób zgodny z prawem wykorzystywali wizę wielokrotnego wjazdu (ważną przez co najmniej rok), powinni być zasadniczo zwolnieni z obowiązku przedstawienia dokumentów uzupełniających dotyczących zakwaterowania lub dowodu posiadania wystarczających środków na pokrycie kosztów zakwaterowania.
2.4. Zwolnienie z wymogu posiadania wizy dla posiadaczy unijnego dokumentu laissez-passer
Zmieniona umowa powinna zwalniać z obowiązku wizowego posiadaczy unijnego dokumentu laissez-passer wydawanego niektórym pracownikom unijnych instytucji zgodnie z rozporządzeniem Rady (UE) nr 1417/2013.
2.5. Klauzula zawieszająca
Umowa zmieniająca powinna zmienić postanowienia końcowe obecnej umowy przez umożliwienie stronom zawieszenia jej, w całości lub w części, z jakiegokolwiek powodu oraz, w sposób wyraźny, w przypadku uznania, że Republika Zielonego Przylądka nie współpracuje w wystarczającym stopniu w dziedzinie readmisji.