Zgodność z wymaganiami państwa bandery

KLUCZOWE ZAGADNIENIA

Zakres

Dyrektywa ma zastosowanie do administracji państwa członkowskiego, pod którego banderą pływa statek, w odniesieniu do statków podlegających certyfikacji i odbywających wszelkiego rodzaju rejsy międzynarodowe, obejmując statki certyfikowane na podstawie odpowiednich konwencji Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO):

• obejmuje statki lub jednostki pływające wymagające świadectw IMO wymaganych przepisami;
• ma zastosowanie do właściwych organów krajowych i uznanych organizacji zaangażowanych w certyfikację;
• uzupełnia unijne przepisy dotyczące bezpieczeństwa morskiego wymienione w rozporządzeniu (WE) nr 2099/2002 i dyrektywie 1999/63/WE (zob. streszczenie).

Kontrole przed rozpoczęciem eksploatacji statku

Państwa członkowskie muszą sprawdzić, czy każdy nowo zarejestrowany statek spełnia wymogi wszystkich międzynarodowych przepisów dotyczących bezpieczeństwa i ochrony środowiska, co obejmuje następujące działania:

• badanie dokumentacji statku dotyczącej bezpieczeństwa, w tym historii inspekcji i przeglądów, z wykorzystaniem, o ile są dostępne, krajowych sprawozdań z inspekcji lub świadectw elektronicznych przechowywanych w bazie danych państwa członkowskiego lub w unijnej bazie danych o statkach;
• skontaktowanie się w razie potrzeby z poprzednim państwem bandery w celu wyjaśnienia nieusuniętych uchybień lub nierozwiązanych kwestii bezpieczeństwa;
• przekazywanie innemu państwu bandery, na jego wniosek, pełnych informacji na temat nieusuniętych uchybień dotyczących statków, które wcześniej pływały pod banderą państwa przekazującego informacje;
• umożliwienie upoważnionym uznanym organizacjom wykonywania określonych zadań w imieniu państwa członkowskiego.

Bezpieczeństwo statków pływających pod banderą państwa członkowskiego

Państwa członkowskie muszą w pełni stosować obowiązkowe przepisy IMO oraz zapewnić, aby faktyczny stan statków odpowiadał świadectwom, które posiadają:

• inspekcje państwa bandery muszą być przeprowadzane albo z zastosowaniem podejścia opartego na analizie ryzyka, albo – jeżeli taki system nie jest stosowany – co najmniej raz na pięć lat w odniesieniu do każdego statku;
• kryteria oparte na analizie ryzyka obejmują wcześniejsze uchybienia, sprawozdania z wypadków, zatrzymania w ramach kontroli państwa portu oraz inne istotne informacje;
• uchybienia stwierdzone podczas inspekcji muszą zostać usunięte w terminie wyznaczonym przez administrację.

Wymogi dotyczące bezpieczeństwa i zapobiegania zanieczyszczeniom

Państwa członkowskie muszą zapewnić, aby ich administracje dysponowały zasobami i potencjałem technicznym niezbędnymi do wywiązywania się z obowiązków państwa bandery:

• nadzór musi obejmować rzeczoznawców, inspektorów, personel pomocniczy oraz uznane organizacje, którym administracja powierzyła zadania;
• administracje muszą utrzymywać odpowiednie zdolności w zakresie oceny projektu i podejmowania decyzji technicznych, proporcjonalne do wielkości i rodzaju swojej floty.

Szkolenia i budowanie potencjału

Personel przeprowadzający badania, inspekcje, audyty i weryfikacje musi odbyć szkolenie odpowiednie do wykonywanych zadań:

• państwa członkowskie mogą ustanowić krajowe programy budowania potencjału, a w takim przypadku powinny je na bieżąco aktualizować;
• Komisja Europejska oraz Europejska Agencja Bezpieczeństwa Morskiego (EMSA) będą organizować wspierające działania szkoleniowe dla inspektorów i rzeczoznawców, jeżeli państwa członkowskie wystąpią z takim wnioskiem.

Działania następcze w przypadku zatrzymania statku pływającego pod banderą UE

Administracje muszą zapewnić, aby każdy statek pływający pod ich banderą i zatrzymany w ramach kontroli przeprowadzanej przez państwo portu został ponownie doprowadzony do stanu zgodności poprzez następujące działania:

• stosowanie ustanowionych przez administrację procedur krajowych w celu nadzorowania wszystkich środków naprawczych;
• zapewnienie, aby statek spełniał wszystkie mające zastosowanie wymogi konwencji IMO, zanim otrzyma zezwolenie na wznowienie eksploatacji;
• opracowanie i wdrożenie programu kontroli i monitorowania w celu zapewnienia terminowego reagowania na zatrzymania.

Informacje, które państwa członkowskie muszą przechowywać

Państwa członkowskie muszą udostępnić określone informacje dotyczące statków w formacie elektronicznym do 6 stycznia 2031 r., w tym:

• świadectwa wymagane przepisami oraz daty przeglądów/audytów;
• identyfikację statków, które w poprzednich 12 miesiącach przestały pływać pod ich banderą;
• informacje te muszą zostać przesłane do nowego unijnego portalu cyfrowego, utworzonego do 6 stycznia 2028 r., interoperacyjnego z unijną bazą danych statków;
• portal musi być bezpłatny, nie może zawierać danych osobowych ani danych poufnych oraz musi zapewniać zgodność z systemami krajowymi.

Audyt państwa bandery

Państwa członkowskie muszą zostać poddane audytowi IMO zgodnie z przyjętym przez IMO cyklem audytów i publikować wyniki z zastrzeżeniem krajowych przepisów dotyczących poufności. Komisja przeprowadzi wizyty w państwach członkowskich w celu monitorowania wdrażania i sprawności administracyjnej.

Zarządzanie jakością i przegląd wyników

Państwa członkowskie muszą posiadać certyfikowany system zarządzania jakością dotyczący operacyjnych funkcji państwa bandery, spełniający normę ISO 9001 lub normy równoważne, oraz muszą do 6 stycznia 2028 r. w pełni rozszerzyć ten system tak, aby obejmował nowe wymogi dotyczące dokumentacji, szkoleń i niezależności:

• systemy muszą dokumentować zakres odpowiedzialności oraz procedury komunikacji dla inspektorów i rzeczoznawców;
• sprawozdawczość dotycząca wyników w ramach memorandum paryskiego ma obecnie zastosowanie do państw członkowskich widniejących na:
  • wykazie słabych wyników lub
  • wykazie średnich wyników przez dwa kolejne lata.

Sprawozdawczość Komisji

Komisja ma obowiązek co pięć lat, po raz pierwszy do 6 stycznia 2028 r., składać sprawozdanie na temat działalności państw członkowskich jako państw bandery.

Procedura komitetowa

W dyrektywie stosuje się procedurę komitetową zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 182/2011 (zob. streszczenie), przy wsparciu Komitetu ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniom Morza przez Statki.