This document is an excerpt from the EUR-Lex website
Dyrektywa 2011/98/UE tworzy:
Dyrektywa ma zastosowanie do obywateli państw spoza UE, którzy są uprawnieni do pobytu lub pracy w UE, niezależnie od pierwotnego powodu przyjęcia. Obejmuje on:
Pewne kategorie obywateli krajów spoza UE nie są objęte przez dyrektywę, np. osoby posiadające status rezydenta długoterminowego UE (odnoszą się do nich inne unijne przepisy).
Organy państw członkowskich muszą traktować jakikolwiek wniosek o jedno zezwolenie na pobyt i pracę (nowe, zmienione lub przedłużone) zgodnie z procedurą jednego wniosku. Muszą zdecydować, czy wniosek powinien złożyć obywatel kraju nienależącego do UE czy jego pracodawca (lub oboje).
Wzór jednego zezwolenia zgadza się ze wzorem określonym rozporządzeniem (WE) nr 1030/2002 ustanawiającym jednolity wzór dokumentów pobytowych dla obywateli państw spoza UE.
Jedno zezwolenie pozwala beneficjentom z państw spoza UE na korzystanie ze zbioru praw, w tym:
Dyrektywa ustanawia określone kryteria w zależności od danego państwa członkowskiego, które może ograniczyć zasadę równego traktowania w określonych dziedzinach (dostęp do edukacji/szkoleń, świadczenia z zabezpieczenia społecznego, takie jak świadczenia rodzinne lub mieszkalnictwo).
Dyrektywa 2011/98/UE zostanie uchylona i zastąpiona dyrektywą (UE) 2024/1233 (zob. streszczenie). Nastąpi to
Dyrektywa 2011/98/UE musiała zostać transponowana do prawa krajowego do Przepisy mają zastosowanie od
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/98/UE z dnia w sprawie procedury jednego wniosku o jedno zezwolenie dla obywateli państw trzecich na pobyt i pracę na terytorium państwa członkowskiego oraz w sprawie wspólnego zbioru praw dla pracowników z państw trzecich przebywających legalnie w państwie członkowskim (Dz.U. L 343 z , s. 1–9).
ostatnia aktualizacja