—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej (UE) z dnia 9 czerwca 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA.57410 COVID – dokapitalizowanie Finnairu (1); oraz

—

obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja niewłaściwie zastosowała art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE oraz zastosowała w sposób niekompletny tymczasowe ramy prawne, a także dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, uznając, że pomoc ma na celu zaradzenie poważnym zakłóceniom w funkcjonowaniu fińskiej gospodarki i naruszając ciążący na niej obowiązek wyważenia korzystnych skutków pomocy z jej niekorzystnym wpływem na warunki wymiany handlowej i utrzymanie niezakłóconej konkurencji (tj. „test bilansujący”) oraz uznając, że Finnair nie posiada znaczącej pozycji rynkowej.

2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja naruszyła szczególne postanowienia traktatu FUE oraz ogólne zasady prawa europejskiego dotyczące zakazu dyskryminacji, swobodnego świadczenia usług i swobody przedsiębiorczości, które stanowią podstawę liberalizacji transportu lotniczego w Unii Europejskiej od końca lat 80. ubiegłego wieku. Liberalizacja rynku transportu lotniczego w Unii pozwoliła na rozwój prawdziwie paneuropejskich tanich linii lotniczych. Zezwalając Finlandii na zastrzeżenie pomocy dla Finnairu, Komisja Europejska zignorowała szkody, jakie kryzys związany z COVID-19 poczynił takim paneuropejskim liniom lotniczym, oraz rolę, jaką one odgrywają w sieci połączeń lotniczych Finlandii.

3.

Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja nie wszczęła, pomimo poważnych trudności, formalnego postępowania wyjaśniającego oraz naruszyła uprawnienia procesowe skarżącej.

4.

Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja naruszyła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia.