17.12.2011   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 370/20

1)

Czy wykładni art. 4a dyrektywy 1999/32/WE (1) zmienionego dyrektywą 2005/33/WE (2) przyjętą również w świetle wejścia w życie załącznika VI do konwencji MARPOL należy dokonywać — z poszanowaniem międzynarodowej zasady dobrej wiary i zasady lojalnej współpracy między Wspólnotą a państwami członkowskimi — w ten sposób, że przewidziana w tym przepisie dopuszczalna zawartość siarki w paliwach żeglugowych wynosząca 1,5 % masowo nie ma zastosowania do statków pływających pod banderą państwa UE będącego stroną konwencji MARPOL 73/78, gdy znajdują się one w porcie państwa członkowskiego, które również jest stroną załącznika VI do konwencji MARPOL 73/78?

2)

Jeżeli wykładni art. 4a dyrektywy 1999/32/WE zmienionego dyrektywą 2005/33/WE nie należy dokonywać w sposób wskazany w pytaniu pierwszym to czy rzeczony przepis — w zakresie w jakim przewiduje wynoszącą 1,5 % masowo dopuszczalną zawartość siarki w paliwach żeglugowych stosowanych na statkach pasażerskich wykonujących regularne usługi do lub z portów Wspólnoty, nawet jeżeli pływają pod banderą państwa nienależącego do UE będącego stroną załącznika VI do konwencji MARPOL na mocy którego poza obszarami kontroli emisji tlenków siarki ma zastosowanie dopuszczalna zawartość siarki wynosząca 4,5 % masowo — jest bezprawny ze względu na sprzeczność z ogólną zasadą prawa międzynarodowego pacta sunt servanda oraz z zasadą lojalnej współpracy między Wspólnotą a państwami członkowskimi, ponieważ wymusza na państwach członkowskich, które przystąpiły do załącznika VI i ratyfikowały go, uchybienie zobowiązaniom przyjętym przez nie w stosunku do innych państw będących stronami załącznika VI konwencji MARPOL 73/78?

3)

Czy wykładni pojęcia regularnych usług, o którym mowa w art. 2 ust. 3g dyrektywy 1999/32/WE zmienionej dyrektywą 2005/33/WE należy dokonywać w ten sposób, iż do statków wykonujących „regularne usługi” zaliczają się również statki wycieczkowe?