KOMISJA EUROPEJSKA

Bruksela, dnia 12.9.2018

COM(2018) 646 final

2017/0230(COD)

Zmieniony wniosek

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), rozporządzenie (UE) nr 1094/2010 w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych); rozporządzenie (UE) nr 1095/2010 w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych); rozporządzenie (UE) nr 345/2013 w sprawie europejskich funduszy venture capital; rozporządzenie (UE) nr 346/2013 w sprawie europejskich funduszy na rzecz przedsiębiorczości społecznej; rozporządzenie (UE) nr 600/2014 w sprawie rynków instrumentów finansowych; rozporządzenie (UE) 2015/760 w sprawie europejskich długoterminowych funduszy inwestycyjnych; rozporządzenie (UE) 2016/1011 w sprawie indeksów stosowanych jako wskaźniki referencyjne w instrumentach finansowych i umowach finansowych lub do pomiaru wyników funduszy inwestycyjnych; rozporządzenie (UE) 2017/1129 w sprawie prospektu, który ma być publikowany w związku z ofertą publiczną papierów wartościowych lub dopuszczeniem ich do obrotu na rynku regulowanym oraz dyrektywę (UE) 2015/849 w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

Wniosek Komisji z września 2017 r. w sprawie przeglądu rozporządzeń Europejskich Urzędów Nadzoru (zwany dalej „wnioskiem w sprawie przeglądu”) ma na celu wzmocnienie zdolności tych urządów do zapewnienia spójnego i skutecznego nadzoru finansowego, nie ma on jednak spełniać konkretnego celu polegającego na wzmocnieniu mandatu organów w kwestiach dotyczących zapobiegania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz zwalczania tych zjawisk. Pomimo wzmocnionych ram prawnych w tej dziedzinie kilka niedawnych przypadków prania pieniędzy w bankach europejskich wykazało, że unijne ramy nadzoru mogą zostać udoskonalone, tak by zwiększyć zaufania do unii bankowej i unii rynków kapitałowych. Udoskonalenia te należy wdrożyć w sprawny i zdecydowany sposób. Najskuteczniejszym sposobem postępowania w tej kwestii jest zmiana wniosku w sprawie przeglądu i znaczne wzmocnienie roli Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego. Komisja wzywa prawodawców do jak najszybszego przyjęcia tych nowych zmian wraz z wnioskiem w sprawie przeglądu.

Cele niniejszego wniosku zmieniającego są następujące:

1) optymalizacja wykorzystania wiedzy fachowej i przeznaczonych zasobów, w szczególności poprzez scentralizowanie zadań związanych z zapobieganiem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz ze zwalczaniem tych zjawisk przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego;

2) wyjaśnienie zakresu i treści zadań związanych z przeciwdziałaniem praniu pieniędzy, które to zadania zostały powierzone Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego;

3) wzmocnienie narzędzi służących realizacji zadań w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy;

4) wzmocnienie roli koordynatora Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego w międzynarodowych sprawach dotyczących przeciwdziałania praniu pieniędzy.

W tym celu proponuje się nadać wiodącą i koordynującą rolę Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego w celu scentralizowania zasobów, które są obecnie podzielone między trzy Europejskie Urzędy Nadzoru, tak by wzmocnić jego strukturę wsparcia, a także biorąc pod uwagę fakt, że to w sektorze bankowym istnieje największe prawdopodobieństwo, że pranie pieniędzy i finansowanie terroryzmu będą wywierały skutki systemowe. W oparciu o istniejące narzędzia i uprawnienia Urzędów, zgodnie ze zmianami w oczekującym na rozpatrzenie wniosku w sprawie przeglądu, proponuje się przyznanie Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego bardziej wyraźnego i wszechstronnego mandatu w celu zapewnienia, by ryzyko prania pieniędzy i finansowania terroryzmu w unijnym systemie finansowym było skutecznie i spójnie włączone do strategii i praktyk nadzorczych wszystkich właściwych organów. Europejski Urząd Nadzoru Bankowego będzie również mógł zwrócić się do właściwych organów o zbadanie ewentualnych naruszeń odpowiednich przepisów oraz o nadzorowanie procedur krajowych w tej dziedzinie. W szczególnych, określonych okolicznościach będzie on mógł wydawać decyzje skierowane bezpośrednio do poszczególnych podmiotów sektora finansowego w odniesieniu do kwestii prania pieniędzy oraz uczestniczyć w wiążących mediacjach między właściwymi organami krajowymi w takich sprawach.

•    Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

•Podstawa prawna

Podstawę prawną wszystkich zmian przedstawionych w niniejszym wniosku stanowi art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („TFUE”).

•Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych) 

•Proporcjonalność

•Wybór instrumentu

3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

•Gromadzenie i wykorzystanie wiedzy eksperckiej

•Ocena skutków

•Sprawność regulacyjna i uproszczenie

•Prawa podstawowe

4.WPŁYW NA BUDŻET

Wpływ niniejszego wniosku na finanse i budżet wyjaśniono szczegółowo w dodatkowej ocenie skutków finansowych regulacji znajdującej się na końcu niniejszego wniosku.

5.ELEMENTY FAKULTATYWNE

•Plany wdrożenia i monitorowanie, ocena i sprawozdania

•Szczegółowe objaśnienia poszczególnych przepisów wniosku

Proponowane zmiany art. 1 ust. 2 rozszerzają zakres działania Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego w sposób ukierunkowany, aby włączyć do mandatu Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego uprawnienia związane ze zwalczaniem prania pieniędzy i finansowania terroryzmu w sektorze finansowym w celu uzupełnienia posiadanego już przez niego mandatu w sektorze bankowym.

W proponowanych zmianach do art. 4 pkt 2 wprowadzono specjalną definicję podmiotów sektora finansowego, która obejmuje wszystkie właściwe instytucje finansowe objęte dyrektywą 2015/849, w tym instytucje objęte zakresem rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 i rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

W proponowanym art. 8 ust. 1 lit. l) podkreślono szczególne znaczenie działania Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego w zakresie zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu.

Proponowany nowy art. 9a zapewnia Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego wzmocnione narzędzia wspierania spójnych, systematycznych i skutecznych działań w dziedzinie zapobiegania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu w ramach unijnego systemu finansowego oraz zwalczania tych zjawisk.

W szczególności upoważnia on Europejski Urząd Nadzoru Bankowego do gromadzenia informacji dotyczących niedociągnięć wykrytych w procesach i procedurach, zarządzaniu, modelu biznesowym i działalności instytucji finansowych w celu zapobiegania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz informacji dotyczących środków podejmowanych przez właściwe organy, a także do udostępniania tych informacji, w stosownych przypadkach, odpowiednim właściwym organom. Kładzie ona również nacisk na znaczenie przeprowadzania ocen właściwych organów oraz przeprowadzania oceny ryzyka w celu sprawdzenia strategii i zasobów właściwych organów w odniesieniu do ryzyka prania pieniędzy i finansowania terroryzmu. W proponowanym artykule przewiduje się również rolę Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego w zakresie współpracy i utrzymywania kontaktów z właściwymi organami nadzoru państw trzecich odpowiedzialnymi za przeciwdziałanie praniu pieniędzy w celu lepszego koordynowania na szczeblu Unii działań w sprawach dotyczących prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, w które zaangażowane są również państwa trzecie.

Proponowany artykuł przewiduje wreszcie, że koordynacja i współpraca w odniesieniu do przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu odbywają się za pośrednictwem Komitetu ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy włączonego do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego. W jego skład wejdą szefowie władz i organów państw członkowskich właściwych w zakresie zapewniania przestrzegania przez instytucje finansowe wymogów dyrektywy (UE) 2015/849 oraz obserwatorzy z Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych, Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych, Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego, Komisji Europejskiej i Rady ds. Nadzoru Europejskiego Banku Centralnego.

Proponowany art. 9b ma na celu wzmocnienie zdolności Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego do zapewnienia skuteczności prawa Unii w dziedzinie zapobiegania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz zwalczania tych zjawisk. W artykule tym upoważnia się Urząd, w przypadku gdy posiada on wiedzę o przesłankach wskazujących na istotne naruszenia, do zwrócenia się do właściwych organów o wszczęcie dochodzenia w sprawie ewentualnych naruszeń stosownych przepisów oraz do rozważenia podjęcia decyzji i nałożenia sankcji na podmioty sektora finansowego.

Zmiany wprowadzone do art. 17 dotyczące postępowania w przypadku naruszenia prawa unijnego oraz do art. 19 dotyczące procedury wiążącej mediacji przewidują umożliwienie, by Europejski Urząd Nadzoru Bankowego w ramach wykonywania swoich zadań związanych z zapobieganiem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz ze zwalczaniem tych zjawisk podejmował indywidualne decyzje skierowane do podmiotów sektora finansowego, nawet jeżeli właściwe przepisy nie są bezpośrednio stosowane do takich podmiotów sektora finansowego. Obejmie to właściwe przepisy w prawodawstwie krajowym transponującym dyrektywy, jak również przepisy krajowe wykorzystujące opcje przyznane państwom członkowskim w rozporządzeniach.

Proponowane zmiany do rozporządzenia w sprawie Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych i do rozporządzenia w sprawie Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych usuwają dyrektywę 2015/849 w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu z zakresu działalności tych dwóch organów oraz wyjaśniają, że Wspólny Komitet powinien być wykorzystywany jako forum współpracy w sprawach związanych z interakcją między aspektami nadzoru ostrożnościowego, przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz zwalczania finansowania terroryzmu.

2017/0230 (COD)

Zmieniony wniosek

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), rozporządzenie (UE) nr 1094/2010 w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych); rozporządzenie (UE) nr 1095/2010 w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych); rozporządzenie (UE) nr 345/2013 w sprawie europejskich funduszy venture capital; rozporządzenie (UE) nr 346/2013 w sprawie europejskich funduszy na rzecz przedsiębiorczości społecznej; rozporządzenie (UE) nr 600/2014 w sprawie rynków instrumentów finansowych; rozporządzenie (UE) 2015/760 w sprawie europejskich długoterminowych funduszy inwestycyjnych; rozporządzenie (UE) 2016/1011 w sprawie indeksów stosowanych jako wskaźniki referencyjne w instrumentach finansowych i umowach finansowych lub do pomiaru wyników funduszy inwestycyjnych; rozporządzenie (UE) 2017/1129 w sprawie prospektu, który ma być publikowany w związku z ofertą publiczną papierów wartościowych lub dopuszczeniem ich do obrotu na rynku regulowanym oraz dyrektywę (UE) 2015/849 w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego 1 ,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego 2 ,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą 3 ,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)W następstwie kryzysu finansowego i zaleceń przedstawionych przez grupę ekspertów wysokiego szczebla pod przewodnictwem Jacques'a de Larosière'a Unia dokonała znaczącego postępu w opracowywaniu nie tylko bardziej rygorystycznych, ale także bardziej zharmonizowanych przepisów dotyczących rynków finansowych w formie jednolitego zbioru przepisów. Unia ustanowiła również Europejski System Nadzoru Finansowego („ESNF”) oparty na dwufilarowym systemie łączącym nadzór mikroostrożnościowy koordynowany przez Europejski Urząd Nadzoru („EUN”) z nadzorem makroostrożnościowym poprzez ustanowienie Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego („ERRS”). Trzy przedmiotowe Europejskie Urzędy Nadzoru, tj. Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB) ustanowiony na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 4 , Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych (EIOPA) ustanowiony na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 oraz Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA) ustanowiony na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 5 (łącznie: „rozporządzenia ustanawiające”), rozpoczęły działalność w styczniu 2011 r. Ogólnym celem Europejskich Urzędów Nadzoru jest zrównoważone wzmacnianie stabilności i efektywności systemu finansowego w całej Unii oraz poprawa ochrony konsumenta i inwestora.

(2)Europejskie Urzędy Nadzoru zasadniczo przyczyniły się do harmonizacji przepisów dotyczących rynków finansowych w Unii, wnosząc wkład w podejmowane przez Komisję inicjatywy w zakresie rozporządzeń i dyrektyw przyjmowanych przez Radę i Parlament. Europejskie Urzędy Nadzoru dostarczyły również Komisji projekty szczegółowych przepisów technicznych, które przyjęto jako akty delegowane i wykonawcze.

(3)Europejskie Urzędy Nadzoru przyczyniły się także do konwergencji nadzoru finansowego. Praktyki nadzorcze w Unii polegają natomiast na stosowaniu wytycznych skierowanych do właściwych organów i koordynowaniu przeglądów praktyk nadzorczych. Procesy decyzyjne przewidziane w ich rozporządzeniach ustanawiających – oprócz ograniczeń dotyczących zasobów i charakteru tych instrumentów, którymi dysponują Europejskie Urzędy Nadzoru – uniemożliwiły im jednak pełne osiągnięcie ich ogólnych celów.

(4)Po siedmiu latach działania oraz w następstwie ocen i konsultacji publicznych przeprowadzonych przez Komisję wydaje się, że zdolność Europejskich Urzędów Nadzoru do osiągnięcia wyznaczonych im celów dalszej integracji rynków i usług finansowych oraz wzmocnienia ochrony konsumentów w istniejących ramach prawnych, zarówno w Unii, jak i między Unią a państwami trzecimi, jest w coraz większym stopniu ograniczona.

(5)Wszelkie zwiększone uprawnienia, które należałoby przyznać Europejskim Urzędom Nadzoru, aby umożliwić im osiągnięcie tych celów, wymagałyby również zarówno właściwego zarządzania, jak i wystarczającego finansowania. Samo zwiększenie uprawnień nie byłoby wystarczające do osiągnięcia celów Europejskich Urzędów Nadzoru w sytuacjach, w których nie dysponują one wystarczającymi środkami finansowymi lub nie są zarządzane w sposób skuteczny i efektywny.

(6)W komunikacie Komisji z dnia 8 czerwca 2017 r. dotyczącym przeglądu śródokresowego planu działania na rzecz unii rynków kapitałowych (Commission's Communication of 8 June 2017 on the mid-term review of the Capital Markets Union Action Plan) podkreślono, że skuteczniejszy i bardziej spójny nadzór nad rynkami i usługami finansowymi ma kluczowe znaczenie dla wyeliminowania arbitrażu regulacyjnego pomiędzy państwami członkowskimi podczas wykonywania ich zadań nadzorczych, dla przyspieszenia integracji rynkowej oraz stworzenia możliwości jednolitego rynku dla podmiotów finansowych i inwestorów.

(7)W celu dokończenia budowy unii rynków kapitałowych szczególnie pilne jest poczynienie dalszych postępów w zakresie integracji nadzorczej. Dziesięć lat po wybuchu kryzysu i ustanowieniu nowego systemu nadzoru usługi finansowe i unia rynków kapitałowych będą w coraz większym stopniu kształtowane przez dwa najważniejsze zagadnienia: zrównoważone finansowanie oraz innowacje technologiczne. Obydwa posiadają potencjał przekształcenia usług finansowych i nasz system nadzoru finansowego powinien być wyposażony w odpowiednie narzędzia.

(8)Kluczowe znaczenie ma zatem, by system finansowy odegrał w pełni swoją rolę, jeżeli chodzi o stawianie czoła najważniejszym wyzwaniom dotyczącym zrównoważoności. Będzie to wymagało głębokiego przebudowania systemu finansowego, w czym powinny aktywnie uczestniczyć Europejskie Urzędy Nadzoru, począwszy od reform mających na celu odpowiednie ramy regulacyjne i ramy nadzoru w celu mobilizowania i ukierunkowania przepływu kapitału prywatnego w stronę zrównoważonych inwestycji.

(9)Europejskie Urzędy Nadzoru powinny odegrać istotną rolę w rozpoznawaniu i zgłaszaniu ryzyka, które czynniki środowiskowe, społeczne lub związane z zarządzaniem mogą stwarzać w odniesieniu do stabilności finansowej, przez co działalność rynków finansowych będzie bardziej spójna z celami w zakresie zrównoważonego rozwoju. Europejskie Urzędy Nadzoru powinny zapewnić wytyczne w sprawie sposobu skutecznego uwzględnienia rozważań dotyczących zrównoważonego rozwoju w odpowiednich unijnych przepisach finansowych oraz wspierać spójne wdrażanie takich przepisów po ich przyjęciu.

(10)Innowacje technologiczne wywierają coraz większy wpływ na sektor finansowy, a zatem właściwe organy podejmują różnorodne inicjatywy, aby zareagować na te zmiany technologiczne. Aby wspierać lepszą konwergencję praktyk nadzorczych oraz przyczynić się do wymiany najlepszych praktyk pomiędzy odpowiednimi organami z jednej strony oraz pomiędzy odpowiednimi organami a instytucjami finansowymi lub uczestnikami rynku finansowego z drugiej strony, należy wzmocnić rolę Europejskich Urzędów Nadzoru w odniesieniu do ich funkcji nadzorczej i koordynacji nadzorczej.

(11)Postęp technologiczny na rynkach finansowych może się przyczynić do poprawy włączenia społecznego pod względem finansowym, zapewnić dostęp do finansowania, wzmocnić integralność rynku oraz wydajność operacyjną, jak również ograniczyć bariery wejścia na te rynki. W zakresie mającym znaczenie dla stosowania właściwych przepisów prawa materialnego należy również rozszerzyć szkolenie właściwych organów o innowacje technologiczne. Powinno to przyczynić się do tego, by państwa członkowskie nie opracowywały rozbieżnych podejść związanych z tymi kwestiami.

(11a) Coraz większego znaczenia nabiera wspieranie konsekwentnego, systematycznego i skutecznego monitorowania i oceny ryzyka związanego z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu w systemie finansowym Unii. Biorąc pod uwagę konsekwencje dla stabilności finansowej, które mogą wynikać z wykorzystywania sektora finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, oraz korzystając z doświadczeń zdobytych już przez EUNB w zakresie ochrony sektora bankowego przed takimi nadużyciami, EUNB powinien przejąć wiodącą rolę na poziomie Unii w zakresie ochrony systemu finansowego przed ryzykiem prania pieniędzy i finansowania terroryzmu. W związku z tym konieczne jest powierzenie EUNB, oprócz jego obecnych kompetencji, uprawnienia do działania w ramach uprawnień objętych rozporządzeniem (UE) nr 1094/2010 i rozporządzeniem (UE) nr 1095/2010 w zakresie, w jakim takie uprawnienie odnosi się do zapobiegania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz do zwalczania tych zjawisk, w przypadku gdy dotyczy ono podmiotów sektora finansowego i właściwych organów nadzorujących te podmioty, objętych tymi rozporządzeniami. Ponadto skoncentrowanie tego mandatu w odniesieniu do całego sektora finansowego na EUNB umożliwiłoby optymalizację wykorzystania posiadanej wiedzy fachowej i zasobów oraz pozostaje bez uszczerbku dla istotnych obowiązków określonych w dyrektywie (UE) 2015/849.

(11b) Aby EUNB mógł skutecznie wykonywać swój mandat, powinien w pełni korzystać ze wszystkich swoich uprawnień i narzędzi przyznanych mu na mocy rozporządzenia. Zgodnie z nową rolą EUNB ważne jest, by urząd ten zbierał wszystkie istotne informacje dotyczące działań związanych z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu stwierdzonych przez właściwe organy unijne i krajowe, bez uszczerbku dla zadań powierzonych organom na mocy dyrektywy (UE) 2015/849. EUNB powinien przechowywać takie informacje w scentralizowanej bazie danych i wspierać współpracę między organami poprzez zapewnianie odpowiedniego rozpowszechniania istotnych informacji. EUNB powinien ponadto przeprowadzać kontrole właściwych organów, jak również oceny ryzyka odnoszące się do przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu. Ponadto EUNB powinien odgrywać odpowiednią rolę w zakresie współpracy i utrzymywania kontaktów z właściwymi organami państw trzecich w odniesieniu do tych kwestii w celu lepszej koordynacji działań na poziomie Unii w istotnych przypadkach przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu o wymiarze transgranicznym i w państwach trzecich.

(11c) W celu zwiększenia skuteczności kontroli nadzorczej przestrzegania przepisów w obszarze prania pieniędzy i finansowania terroryzmu oraz w celu zapewnienia lepszej koordynacji egzekwowania prawa przez właściwe organy krajowe w przypadku naruszeń przepisów prawa unijnego mających bezpośrednie zastosowanie lub krajowych środków transpozycji, w przypadku gdy istnieją przesłanki wskazujące na istotne naruszenia, EUNB powinien być uprawniony do zwrócenia się do właściwych organów o zbadanie wszelkich ewentualnych naruszeń stosownych przepisów oraz do rozważenia podjęcia decyzji i nałożenia sankcji na instytucje finansowe wymagające od nich wypełnienia ich obowiązków prawnych. Uprawnienie to powinno być wykorzystywane wyłącznie w przypadku, gdy EUNB posiada wiedzę o przesłankach wskazujących na istotne naruszenia.

(12)Szeregu organów krajowych nie uznaje się za właściwe organy w rozumieniu rozporządzeń ustanawiających, chociaż są one uprawnione do zapewniania stosowania przepisów unijnych w zakresie usług i rynków finansowych. W celu zapewnienia spójnych, efektywnych i skutecznych praktyk nadzorczych w ramach ESNF niezbędne jest uznanie tych organów za właściwe organy. Umożliwiłoby to Europejskim Urzędom Nadzoru w szczególności publikowanie wytycznych i zaleceń skierowanych do tych organów krajowych.

(13)W celu zapewnienia odpowiednich środków ochronnych dla interesów zainteresowanych stron w przypadku, gdy Europejskie Urzędy Nadzoru wykonują swoje kompetencje w zakresie publikowania wytycznych lub zaleceń, różne grupy interesariuszy powinny mieć możliwość wydawania opinii, jeżeli dwie trzecie członków tych grup uważa, że zainteresowany Europejski Urząd Nadzoru przekroczył swoje kompetencje. W takim przypadku Komisja powinna posiadać uprawnienia, aby w razie potrzeby po dokonaniu odpowiedniej oceny zwrócić się do Europejskiego Urzędu Nadzoru o wycofanie tych wytycznych lub zaleceń.

(14)Dodatkowo do celu procedury przewidzianej w art. 17 rozporządzeń ustanawiających oraz w interesie odpowiedniego zastosowania prawa Unii należy ułatwić i przyspieszyć dostęp Europejskich Urzędów Nadzoru do informacji. Urzędy te powinny zatem mieć możliwość – za pośrednictwem odpowiednio uzasadnionego wniosku – bezpośredniego zwrócenia się o udzielenie informacji do wszystkich zainteresowanych właściwych organów, instytucji finansowych i uczestników rynku finansowego, nawet jeżeli podmioty te nie naruszyły żadnych przepisów prawa Unii. Europejskie Urzędy Nadzoru powinny informować zainteresowany właściwy organ o takich wnioskach, a zainteresowany właściwy organ powinien pomagać Europejskim Urzędom Nadzoru w gromadzeniu informacji, o które złożyły one wniosek.

(15)Zharmonizowany nadzór sektora finansowego wymaga stosowania spójnego podejścia przez właściwe organy. W tym celu działania właściwych organów powinny podlegać regularnym i niezależnym ocenom przeprowadzanym przez Europejskie Urzędy Nadzoru, które powinny być wspierane przez komitet ds. oceny ustanawiany przez każdy z nich. Europejski Urząd Nadzoru powinien również opracować ramy metodologiczne takich ocen. Przedmiotowe niezależne oceny powinny koncentrować się nie tylko na konwergencji praktyk nadzorczych, ale również na zdolności właściwych organów do osiągania wysokiej jakości wyników w zakresie nadzoru oraz niezależności tych właściwych organów. Wyniki tych ocen należy publikować, aby zachęcać do przestrzegania zgodności i zwiększyć przejrzystość, chyba że taka publikacja wiązałaby się z ryzykiem dla stabilności finansowej.

(15a)Ze względu na znaczenie skutecznego stosowania unijnych ram nadzorczych w zakresie zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu niezwykle ważne jest przeprowadzanie niezależnych ocen mających na celu zapewnienie obiektywnej i przejrzystej wizji praktyk nadzorczych. W przypadku gdy takie oceny wykażą poważne problemy, których właściwy organ nie rozwiązuje, EUNB powinien powiadomić o tym Parlament Europejski, Radę i Komisję.

(15b) Aby wykonywać swoje zadania i uprawnienia, EUNB – po przyjęciu decyzji skierowanej do właściwego organu – powinien mieć możliwość podejmowania indywidualnych decyzji skierowanych do podmiotów sektora finansowego w ramach procedury naruszenia prawa Unii oraz procedury wiążącej mediacji, nawet jeżeli właściwe przepisy nie są bezpośrednio stosowane do podmiotów sektora finansowego. W przypadku gdy właściwe przepisy zostały określone w dyrektywach, EUNB powinien stosować przepisy krajowe transponujące te dyrektywy. W przypadku gdy odpowiednie prawo Unii stanowią rozporządzenia, a w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia wyraźnie przyznają one państwom członkowskim możliwości wyboru opcji, EUNB powinien stosować przepisy krajowe wykorzystujące te opcje.

(16)Zharmonizowany nadzór sektora finansowego wymaga również skutecznego rozwiązywania transgranicznych sytuacji, w których występuje brak zgody między właściwymi organami różnych państw członkowskich. Obowiązujące przepisy w zakresie rozwiązywania takich sporów nie są w pełni satysfakcjonujące. Należy je zatem dostosować, aby ułatwić ich stosowanie.

(17)Integralną częścią prac Europejskich Urzędów Nadzoru nad konwergencją praktyk nadzorczych jest propagowanie unijnej kultury nadzoru. Europejskie Urzędy Nadzoru nie są jednak wyposażone we wszystkie narzędzia konieczne do osiągnięcia tego celu. Konieczne jest umożliwienie Europejskim Urzędom Nadzoru określenia ogólnych celów i priorytetów nadzorczych w wieloletnim strategicznym planie nadzorczym, którego celem jest udzielenie właściwym organom pomocy w identyfikowaniu najistotniejszych obszarów budzących zaniepokojenie w odniesieniu do ogólnounijnej integralności rynku i stabilności finansowej oraz w koncentrowaniu się na tych obszarach, w tym w odniesieniu do nadzoru ostrożnościowego firm zaangażowanych w działalność transgraniczną. Strategiczny plan nadzorczy powinien być oparty na analizie ryzyka i powinien uwzględniać ogólne gospodarcze i regulacyjne kierunki działań nadzorczych, a także istotne tendencje w zakresie nadzoru mikroostrożnościowego, potencjalne zagrożenia i słabości zidentyfikowane przez Europejskie Urzędy Nadzoru w ich ocenach właściwych organów oraz w ogólnounijnych testach warunków skrajnych. Właściwe organy powinny następnie sporządzić programy prac w celu wdrożenia strategicznego planu nadzorczego, w których priorytety i cele Unii zostaną przełożone na cele operacyjne dla tych organów. Europejskie Urzędy Nadzoru powinny być upoważnione do dokonywania oceny wdrażania rocznych programów prac poprzez codzienny nadzór, w tym do przeglądu środków nadzorczych podejmowanych w poszczególnych przypadkach na podstawie prób, w celu zapewnienia osiągnięcia przez Europejskie Urzędy Nadzoru celu, jakim jest harmonizacja praktyk nadzorczych.

(18)Obecne praktyki nadzorcze w zakresie zlecania na zasadzie outsourcingu, delegowania, przenoszenia ryzyka (działalność typu „back-to-back” lub fronting) z jednego licencjonowanego podmiotu na inny podmiot różnią się między państwami członkowskimi. Te zróżnicowane podejścia regulacyjne wiążą się z ryzykiem arbitrażu regulacyjnego wśród państw członkowskich (równanie w dół). Niewystarczający nadzór działań zlecanych na zasadzie outsourcingu, delegowanych lub przeniesionych stwarza ryzyko dla stabilności finansowej Unii. Zagrożenia te są szczególnie poważne w stosunku do nadzorowanych podmiotów zlecających na zasadzie outsourcingu, delegujących lub przenoszących ryzyko do państw trzecich, w których organy nadzoru mogą nie posiadać niezbędnych narzędzi do odpowiedniego i skutecznego nadzorowania istotnych działań i kluczowych funkcji. Europejskie Urzędy Nadzoru powinny odgrywać czynną rolę we wspieraniu konwergencji praktyk nadzorczych w drodze zapewniania wspólnego zrozumienia i wspólnych praktyk nadzorczych w zakresie zlecania na zasadzie outsourcingu, przenoszenia ryzyka i delegowania istotnych działań i kluczowych funkcji w państwach trzecich, zgodnie z prawem Unii i w myśl wytycznych, zaleceń i opinii, które Europejskie Urzędy Nadzoru mogą przyjąć. Europejskie Urzędy Nadzoru powinny zatem posiadać niezbędne uprawnienia, aby skutecznie koordynować działania nadzorcze wykonywane przez krajowe organy nadzoru zarówno podczas zatwierdzania lub rejestrowania przedsiębiorstwa, jak i w ramach bieżącego przeglądu praktyk nadzorczych. Pełniąc wspomnianą rolę koordynatora, Europejskie Urzędy Nadzoru powinny poświęcić szczególną uwagę sytuacjom, które mogą prowadzić do obejścia przepisów, oraz monitorować instytucje finansowe lub uczestników rynku finansowego, którzy zamierzają intensywnie korzystać z outsourcingu, delegowania i przenoszenia ryzyka w państwach trzecich w celu uzyskania korzyści płynących z posiadania paszportu UE, zasadniczo prowadząc istotne działania lub pełniąc istotne funkcje poza Unią.

(19)Stała stabilność finansowa wymaga, aby na bieżąco monitorować decyzje Komisji w kwestii równoważności systemów regulacyjnych państw trzecich. Europejskie Urzędy Nadzoru powinny zatem potwierdzić, czy nadal spełnione są kryteria, na podstawie których podjęto decyzje w kwestii równoważności systemów regulacyjnych państw trzecich, i wszystkie warunki określone w tych decyzjach. Ponadto Europejskie Urzędy Nadzoru powinny monitorować prace nad praktykami regulacyjnymi i nadzorczymi oraz egzekwowanie tych praktyk w przedmiotowych państwach trzecich. W tym kontekście Europejskie Urzędy Nadzoru powinny również opracować porozumienia administracyjne z właściwymi organami państw trzecich, aby uzyskać informacje do celów monitorowania i koordynowania działań nadzorczych. Wzmocniony w ten sposób system nadzoru zapewni większą przejrzystość państw trzecich / równoważności, większą przewidywalność dla zainteresowanych państw trzecich i większą spójność między wszystkimi sektorami.

(20)Pozyskiwanie i gromadzenie dokładnych i kompletnych informacji przez Europejskie Urzędy Nadzoru jest istotne dla wykonywania ich zadań i funkcji oraz osiągnięcia ich celów. Aby uniknąć powielania obowiązków sprawozdawczych instytucji finansowych i uczestników rynku finansowego, takie informacje powinny dostarczać odpowiednie właściwe organy lub krajowe organy nadzoru znajdujące się najbliżej rynków i instytucji finansowych. Europejskie Urzędy Nadzoru powinny mieć jednak możliwość skierowania należycie uzasadnionego i umotywowanego wniosku o informacje bezpośrednio do instytucji finansowych lub uczestników rynku finansowego, jeżeli właściwy organ nie udostępnia lub nie może udostępnić takich informacji w określonym terminie. Co więcej, w celu zapewnienia skuteczności prawa Europejskich Urzędów Nadzoru do pozyskiwania informacji niezbędne jest, aby miały one możliwość nakładania okresowych kar pieniężnych lub grzywien na instytucje finansowe lub uczestników rynku finansowego niestosujących się dokładnie, całkowicie lub w odpowiednim terminie do wniosku lub decyzji w sprawie udzielenia informacji. Należy wyraźnie zagwarantować prawo instytucji finansowych lub uczestników rynku finansowego do wysłuchania przez Europejskie Urzędy Nadzoru.

(21)W rozporządzeniach ustanawiających Europejskie Urzędy Nadzoru określono, że właściwe organy będą odgrywać kluczową rolę w ich strukturze zarządzania. W rozporządzeniach tych określono także, że aby zapobiec konfliktom interesów, członkowie Rady Organów Nadzoru i Zarządu będą działać niezależnie i obiektywnie w wyłącznym interesie Unii. Początkowa struktura zarządzania Europejskich Urzędów Nadzoru nie zapewniała jednak wystarczających środków ochronnych, aby zapewnić całkowite uniknięcie konfliktów interesów, co może wpłynąć na zdolność Europejskich Urzędów Nadzoru do podejmowania wszystkich koniecznych decyzji w zakresie konwergencji praktyk nadzorczych oraz do uwzględniania w pełni w swoich decyzjach szerszych interesów Unii. W celu zapewnienia skuteczności i efektywności procesu decyzyjnego Europejskich Urzędów Nadzoru należy zatem na nowo określić przydział uprawnień do podejmowania decyzji w obrębie Europejskich Urzędów Nadzoru.

(22)Ponadto należy wzmocnić wymiar Unii w procesie decyzyjnym Rady Organów Nadzoru poprzez włączenie w skład Rady niezależnych członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy, którzy nie podlegają ewentualnym konfliktom interesów. Uprawnienia do podejmowania decyzji w kwestiach o charakterze regulacyjnym i w kwestiach związanych z bezpośrednim nadzorem powinny w pełni pozostać w zakresie kompetencji Rady Organów Nadzoru. Zarząd należy przekształcić w Radę Wykonawczą składającą się z członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy; przedmiotowa Rada Wykonawcza powinna podejmować decyzje w zakresie niektórych kwestii nieregulacyjnych, w tym w zakresie niezależnych ocen właściwych organów, rozstrzygania sporów, naruszenia prawa Unii, strategicznego planu nadzorczego, monitorowania zlecania na zasadzie outsourcingu, delegowania i przenoszenia ryzyka do państw trzecich, testów warunków skrajnych i wniosków o informacje. Rada Wykonawcza powinna również badać i przygotowywać wszystkie decyzje, które ma podjąć Rada Organów Nadzoru. Dodatkowo należy wzmocnić pozycję i rolę Przewodniczącego, powierzając Przewodniczącemu formalne zadania i decydujący głos w Radzie Wykonawczej. Ponadto należy również wzmocnić wymiar Unii w zarządzaniu Europejskich Urzędu Nadzoru poprzez zmianę procedury wyboru Przewodniczącego i członków Rady Wykonawczej, aby obejmowała ona rolę Rady i Parlamentu Europejskiego. Skład Rady Wykonawczej powinien być zrównoważony.

(23)W celu zapewnienia odpowiedniego poziomu wiedzy fachowej i odpowiedzialności, Przewodniczącego i członków Rady Wykonawczej należy powołać w oparciu o osiągnięcia, umiejętności, znajomość zagadnień rozliczeniowych i finansowych, rynku rozliczeń i rozrachunku transakcji finansowych oraz doświadczenie w dziedzinie nadzoru finansowego. W celu zapewnienia przejrzystości i kontroli demokratycznej, a także ochrony praw instytucji unijnych, Przewodniczącego i członków Rady Wykonawczej należy wybrać w oparciu o otwartą procedurę kwalifikacyjną. Komisja powinna sporządzić listę najlepszych kandydatów i przedstawić tę listę do zatwierdzenia Parlamentowi Europejskiemu. W następstwie zatwierdzenia Rada powinna przyjąć decyzję w sprawie powołania członków Rady Wykonawczej. Przewodniczący i zatrudnieni w pełnym wymiarze czasu pracy członkowie Rady Wykonawczej powinni odpowiadać przed Parlamentem Europejskim i Radą za wszystkie decyzje podjęte na podstawie rozporządzeń ustanawiających.

(24)W celu zapewnienia efektywniejszego przydziału zadań operacyjnych z jednej strony oraz zarządzania codziennymi działaniami administracyjnymi z drugiej strony obecne zadania Dyrektora Wykonawczego każdego Europejskiego Urzędu Nadzoru powinien przejąć jeden z członków Rady Wykonawczej, którego należy wybrać na podstawie tych konkretnych zadań.

(24a)W celu zapewnienia, by decyzje w sprawie środków dotyczących przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu opierały się na odpowiednim poziomie wiedzy fachowej, należy utworzyć komitet składający się z szefów władz i organów właściwych w zakresie zapewniania przestrzegania przepisów dotyczących przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, który to komitet będzie przeprowadzał analizy i przygotowywał decyzje do przyjęcia przez EUNB. Aby uniknąć powielania, nowy komitet zastąpi istniejący podkomitet zajmujący się przeciwdziałaniem praniu pieniędzy, który został ustanowiony w ramach Wspólnego Komitetu Europejskich Urzędów Nadzoru.

(25)Instytucje finansowe i uczestnicy rynku finansowego powinni zatem wnosić wkład w finansowanie działalności Europejskich Urzędów Nadzoru, ponieważ ogólnym celem działalności Europejskich Urzędów Nadzoru jest przyczynianie się do stabilności finansowej oraz, poprzez unikanie zakłóceń konkurencji, do właściwego funkcjonowania jednolitego rynku. Działalność Europejskich Urzędów Nadzoru zapewnia korzyści wszystkim instytucjom finansowym i uczestnikom rynku finansowego, bez względu na to, czy prowadzą działalność transgraniczną. Europejskie Urzędy Nadzoru umożliwiają im prowadzenie działalności gospodarczej w stabilnym środowisku i w oparciu o równe warunki działania. W związku z tym instytucje finansowe i uczestnicy rynku finansowego, którzy nie podlegają bezpośredniemu nadzorowi Europejskich Urzędów Nadzoru, również powinny wnosić wkład w finansowanie działalności Europejskich Urzędów Nadzoru, z których czerpią korzyści. Oprócz tego Europejskie Urzędy Nadzoru powinny jednak również otrzymywać opłaty dokonywane przez instytucje finansowe i uczestników rynku finansowego, którzy podlegają ich bezpośredniemu nadzorowi.

(26)Wysokość składek w ramach każdej kategorii instytucji finansowych i uczestników rynku finansowego powinna uwzględniać stopień korzyści czerpanych przez każdą instytucję finansową i każdego uczestnika rynku finansowego w związku z działalnością Europejskich Urzędów Nadzoru. W związku z tym indywidualne składki instytucji finansowych i uczestników rynku finansowego należy ustalić, odnosząc się do ich wielkości w celu odzwierciedlenia ich istotności na odpowiednim rynku. W przypadku pobierania bardzo niewielkich składek zastosowanie powinien mieć próg de minimis pozwalający zapewnić, by ich pobieranie było opłacalne, zapewniając jednocześnie, by duże przedsiębiorstwa nie musiały wpłacać składek o nieproporcjonalnej wysokości.

(27)W celu ustalenia sposobu obliczania wysokości składek rocznych dla indywidualnych instytucji finansowych i uczestników rynku finansowego uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu należy przekazać Komisji. Akty delegowane wyznaczą metodykę przydzielania szacowanych wydatków do kategorii instytucji finansowych lub uczestników rynku finansowego oraz kryteria określające poziom indywidualnych składek na podstawie wielkości. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r. W szczególności, aby zapewnić udział na równych zasadach Parlamentu Europejskiego i Rady w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.

(28)W celu zachowania poufności prac Europejskich Urzędów Nadzoru obowiązek przestrzegania tajemnicy przedsiębiorstwa powinien mieć także zastosowanie do każdej osoby świadczącej usługi bezpośrednio lub pośrednio, stale lub okazjonalnie związane z zadaniami zainteresowanego Europejskiego Urzędu Nadzoru.

(29)W rozporządzeniach (WE) nr 1093/2010, 1094/2010 i 1095/2010, jak również w przepisach dotyczących sektorowych usług finansowych wymaga się, by Europejskie Urzędy Nadzoru dążyły do skutecznych porozumień administracyjnych, w tym wymiany informacji z organami nadzoru z państw trzecich. Potrzeba skutecznej współpracy i wymiany informacji powinna nabrać jeszcze większego znaczenia wówczas, gdy zgodnie z niniejszym rozporządzeniem zmieniającym niektóre z Europejskich Urzędów Nadzoru zaciągają dodatkowe, szersze zobowiązania związane z nadzorem nad podmiotami nienależącymi do UE i działalnością prowadzoną poza UE. Jeżeli w tym kontekście Europejskie Urzędy Nadzoru przetwarzają dane osobowe, w tym poprzez przesyłanie tego rodzaju danych poza Unię, są one związane wymogami rozporządzenia (UE) nr 2018/XXX (rozporządzenie o ochronie danych w odniesieniu do instytucji i organów Unii Europejskiej). W przypadku braku decyzji stwierdzającej odpowiedni stopień ochrony lub odpowiednich środków ochronnych zapewnionych np. w porozumieniach administracyjnych w rozumieniu art. 49 ust. 3 rozporządzenia o ochronie danych w odniesieniu do instytucji i organów Unii Europejskiej Europejskie Urzędy Nadzoru mogą wymieniać dane osobowe z organami państw trzecich zgodnie z warunkami odstępstwa dotyczącego interesu publicznego określonymi w art. 51 ust. 1 lit. d) tego rozporządzenia oraz na tych warunkach, które to odstępstwo ma w szczególności zastosowanie do przypadków międzynarodowej wymiany danych pomiędzy organami nadzoru finansowego.

(30)Kluczowe jest, aby procedury decyzyjne EUNB obejmowały odpowiednie środki ochronne dla państw członkowskich nieuczestniczących w unii bankowej, jednocześnie dając EUNB możliwość dalszego skutecznego podejmowania decyzji, jeżeli liczba nieuczestniczących państw członkowskich zmniejszy się. Należy zachować obecne zasady głosowania, zgodnie z którymi EUNB może podjąć decyzję, jeżeli uzyska większość ze strony uczestniczących państw członkowskich oraz większość ze strony nieuczestniczących państw członkowskich. Potrzebne są jednak dodatkowe środki ochronne w celu uniknięcia scenariusza, w którym decyzji nie można podejmować wyłącznie ze względu na nieobecność właściwych organów państwa członkowskiego, a także w celu zapewnienia obecności jak największej liczby właściwych organów krajowych podczas głosowania, aby uzyskać silny i uzasadniony głos.

(31)Rozporządzenia ustanawiające Europejskie Urzędy Nadzoru stanowią, że Europejskie Urzędy Nadzoru, we współpracy z ERRS, powinny inicjować i koordynować ogólnounijne testy warunków skrajnych w celu oceny odporności instytucji finansowych lub uczestników rynku finansowego na niekorzystny rozwój sytuacji na rynku. Powinny również w największym możliwym stopniu zapewnić stosowanie spójnej metodyki takich testów. Aby zapewnić odpowiednią równowagę między obawami właściwych organów w zakresie nadzoru a kwestiami ogólnounijnymi, Radzie Wykonawczej Europejskiego Urzędu Nadzoru należy przekazać uprawnienia do podejmowania decyzji w sprawie inicjowania i koordynowania testów warunków skrajnych. W odniesieniu do wszystkich Europejskich Urzędów Nadzoru należy również wyjaśnić, że obowiązek przestrzegania tajemnicy przedsiębiorstwa właściwych organów nie zabrania właściwym organom przekazywania wyników testów warunków skrajnych Europejskim Urzędom Nadzoru w celu ich opublikowania.

(32)Aby zapewnić wysoki poziom konwergencji w dziedzinie nadzoru i zatwierdzania modeli wewnętrznych, EIOPA powinien mieć możliwość wydawania opinii w celu usuwania potencjalnych niespójności i wsparcia właściwych organów w osiąganiu porozumienia w sprawie zatwierdzenia modeli wewnętrznych. Właściwe organy powinny podejmować decyzje zgodnie ze wspomnianymi opiniami lub, ewentualnie, wyjaśnić, dlaczego ich decyzja nie została podjęta zgodnie z opinią.

(33)Biorąc pod uwagę wciąż rosnący transgraniczny wymiar działalności handlowej i, w szczególności, działania realizowane przez określone firmy inwestycyjne, które z uwagi na ich systemowy charakter mogą mieć skutki transgraniczne wpływające na stabilność finansową, ESMA powinien pełnić rozszerzoną rolę koordynatora w zakresie zalecania właściwym organom wszczęcia odpowiedniego dochodzenia. Ponadto powinien być w stanie ułatwić wymianę informacji istotnych dla tych dochodzeń, jeżeli ESMA ma uzasadnione powody, by podejrzewać, że dochodzi do działania wywołującego znaczne efekty transgraniczne, które zagraża prawidłowemu funkcjonowaniu i integralności rynków finansowych lub stabilności finansowej Unii. W tym celu ESMA powinien posiadać ośrodek przechowywania danych, aby gromadzić wszystkie istotne informacje pochodzące od właściwych organów i rozpowszechniać je między nimi.

(34)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 345/2013 6 , rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 346/2013 7 oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2015/760 8 mają głównie na celu zwiększenie zatrudnienia, pobudzenie wzrostu gospodarczego, zwiększenie możliwości finansowania dla MŚP, stymulowanie społecznych i długoterminowych inwestycji, a także wpieranie unijnej kultury inwestycji. Pomimo harmonizacji osiągniętej dzięki tym trzem rozporządzeniom wciąż utrzymują się jednak różnorodne sposoby korzystania przez właściwe organy krajowe ze swobody uznania, różnorodne praktyki administracyjne i różnice w kulturze nadzoru i prowadzeniu nadzoru. Rozbieżności te ograniczają potrzebne równe szanse dla zarządzających kwalifikowalnymi funduszami venture capital, kwalifikowalnymi funduszami na rzecz przedsiębiorczości społecznej i długoterminowymi funduszami inwestycyjnymi w różnych państwach członkowskich, zwiększając jednocześnie koszty transakcji i koszty operacyjne ponoszone przez tych zarządzających.

(35)W celu obniżenia kosztów transakcji i kosztów operacyjnych, wzmocnienia wyboru inwestora i podniesienia pewności prawa należy przekazać ESMA uprawnienia nadzorcze przysługujące właściwym organom, w tym uprawnienie do przyznawania i odbierania zezwoleń oraz dokonywania rejestracji i wykreślenia z rejestru w przypadku zarządzających kwalifikowalnymi funduszami venture capital i tych funduszy, o których mowa w rozporządzeniu (UE) nr 345/2013, zarządzających kwalifikowalnymi funduszami na rzecz przedsiębiorczości społecznej lub tych funduszy, o których mowa w rozporządzeniu (UE) nr 346/2013 i europejskich długoterminowych funduszy inwestycyjnych, o których mowa w rozporządzeniu (UE) 2015/760. W tym celu ESMA powinien mieć możliwość prowadzenia dochodzeń i kontroli na miejscu, a także nałożenia kar lub okresowych kar pieniężnych, aby nakłonić osoby do usunięcia naruszenia, do dostarczenia pełnych i prawidłowych informacji, o które wystąpiła, lub do poddania się dochodzeniu lub kontroli na miejscu.

(36)W rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/760 z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie europejskich długoterminowych funduszy inwestycyjnych określono jednolitego wymogi, które należy spełnić, aby uzyskać zezwolenie dla „EDFI”. W rozporządzeniu (UE) 2015/760 ustanowiono przepisy dotyczące kwalifikowalnych inwestycji, kwalifikowalnych przedsiębiorstw portfelowych, zasad koncentracji i kwalifikowalnych inwestorów. W przepisach określono również uprawnienia nadzorcze, w tym wymogi dotyczące udzielania zezwoleń i prowadzenia bieżącego nadzoru. Chociaż w rozporządzeniu (UE) 2015/760 utrzymano normy ostrożnościowe, w rozporządzeniu tym przyznano ESMA uprawnienia nadzorcze, w tym w zakresie udzielania zezwolenia, bieżącego nadzoru i cofnięcia zezwolenia. W rozporządzeniu tym powierzono ESMA sporządzanie projektów regulacyjnych standardów technicznych, które nie wymagają podejmowania decyzji politycznych, w celu przedłożenia Komisji, aby zobowiązania prawne i zakres swobody uznania ESMA na podstawie rozporządzenia (UE) 2015/760 były wystarczająco jasno określone. Podobne zmiany wprowadzono w rozporządzeniach (UE) 345/2013 i 346/2013, aby przyznać ESMA uprawnienia nadzorcze.

(37)W celu skutecznego wykonywania swoich uprawnień nadzorczych w odniesieniu do kwalifikowalnych funduszy venture capital, kwalifikowalnych funduszy na rzecz przedsiębiorczości społecznej i europejskich długoterminowych funduszy inwestycyjnych i ich zarządców ESMA powinien mieć prawo do prowadzenia dochodzeń i kontroli na miejscu. W celu wzmocnienia zdolności ESMA do nadzorowania ESMA powinien otrzymać uprawnienia do nakładania kar lub okresowych kar pieniężnych, aby nakłaniać osoby do usunięcia naruszenia, do dostarczenia pełnych i prawidłowych informacji, o które wystąpiła ESMA, lub do poddania się dochodzeniu lub kontroli na miejscu. W związku z powyższym w niniejszym rozporządzeniu należy jasno określić granice tego rodzaju kar administracyjnych lub innych środków administracyjnych, które powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające oraz powinny zapewniać wspólne podejście i efekt odstraszający. Przy przeprowadzaniu czynności dochodzeniowych i egzekucyjnych ESMA powinna, w razie potrzeby i w przypadkach gdy jest to wymagane, korzystać ze wsparcia organów krajowych. ESMA powinien być uprawniony do delegowania niektórych spośród tych funkcji, które wciąż mogą być z powrotem delegowane, właściwym organom krajowym.

(38)W art. 40 rozporządzenia (UE) nr 600/2014 przyznano ESMA uprawnienia do tymczasowej interwencji, na podstawie których, jeżeli spełnione są określone warunki, ESMA może tymczasowo zakazać lub wprowadzić ograniczenia w Unii w zakresie wprowadzania do obrotu, dystrybucji lub sprzedaży określonych instrumentów finansowych lub instrumentów finansowych o pewnych określonych cechach lub rodzaju działalności lub praktyki finansowej. Z rozporządzenia (UE) nr 600/2014 wyraźnie wynika, że te uprawnienia w zakresie interwencji produktowej stosuje się wobec firm inwestycyjnych i instytucji kredytowych prowadzących działalność związaną z wprowadzaniem do obrotu, dystrybucją lub sprzedażą instrumentów finansowych, w tym jednostek uczestnictwa w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania. Ponieważ jednostki uczestnictwa w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania mogą być również bezpośrednio wprowadzane do obrotu, dystrybuowane lub sprzedawane przez spółki zarządzające przedsiębiorstwami zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe i spółki inwestycyjne, które uzyskały zezwolenie zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE i zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (ZAFI), którzy uzyskali zezwolenie zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE, w celu zwiększenia pewności prawa konieczne jest wyraźne stwierdzenie, że wspomniane powyżej uprawnienia w zakresie interwencji produktowej na podstawie rozporządzenia (UE) nr 600/2014 stosuje się również wobec spółek zarządzających UCITS oraz spółek inwestycyjnych UCITS, a także wobec ZAFI.

(39)W ściśle określonych i wyjątkowych przypadkach ESMA może skorzystać ze swoich uprawnień do interwencji, aby wprowadzić ograniczenia lub zakazać wprowadzania do obrotu, sprzedaży lub dystrybucji jednostek uczestnictwa lub udziałów w UCITS lub AFI również za pośrednictwem ich zarządzających. Byłoby to właściwe w przypadku, gdy proponowane działanie dotyczy istotnego problemu w dziedzinie ochrony inwestorów lub zagrożenia dla prawidłowego funkcjonowania i integralności rynków finansowych lub dla stabilności lub dla części unijnego systemu finansowego; wymogi regulacyjne w ramach prawa Unii, które mają zastosowanie do odnośnego instrumentu finansowego lub działalności, nie przeciwdziałają temu zagrożeniu; a właściwy organ lub właściwe organy nie podjęły działań w celu przeciwdziałania zagrożeniu lub podjęte działania w niewystarczającym stopniu przeciwdziałają zagrożeniu.

(40)Niespójności w zakresie jakości, formatowania, wiarygodności i kosztu danych dotyczących obrotów wywierają niekorzystny wpływ na przejrzystość, ochronę inwestora i efektywność rynku. W celu usprawnienia monitorowania i odzyskiwania danych dotyczących obrotów, poprawienia spójności i jakości tych danych, a także ich dostępności i osiągalności za rozsądną cenę, w całej Unii w odniesieniu do odpowiednich systemów obrotu dyrektywą 2014/65/UE wprowadzono nowy system prawny dotyczący usług polegających na zgłaszaniu danych obejmujący udzielanie zezwoleń dostawcom usług w zakresie udostępniania informacji oraz nadzór nad tego rodzaju dostawcami.

(41)Jakość danych dotyczących obrotów oraz ich przetwarzania i dostarczania, w tym transgranicznego przetwarzania i dostarczania tych danych, ma zasadnicze znaczenie dla osiągnięcia głównego celu przyświecającego rozporządzeniu (UE) nr 600/2014, jakim jest zwiększenia przejrzystości rynków finansowych. Świadczenie usług polegających na udostępnianiu podstawowych danych ma zatem zasadnicze znaczenie dla użytkowników, umożliwiając im uzyskanie pożądanego obrazu działalności handlowej na rynkach finansowych Unii, oraz dla właściwych organów, zapewniając im dostęp do dokładnych i kompleksowych informacji na temat istotnych transakcji.

(42)Co więcej, dane dotyczące obrotów stanowią coraz istotniejsze narzędzie służące do skutecznego egzekwowania spełniania wymogów wynikających z rozporządzenia (UE) nr 600/2014. Biorąc pod uwagę transgraniczny wymiar przetwarzania i jakości danych oraz konieczność osiągania korzyści skali, a także w celu uniknięcia niekorzystnych skutków potencjalnych rozbieżności w zakresie zarówno jakości danych, jak i zadań dostawców usług w zakresie udostępniania informacji, korzystne i uzasadnione jest przeniesienie uprawnienia do udzielania zezwoleń i uprawnień nadzorczych w stosunku do dostawców usług w zakresie udostępniania informacji z właściwych organów na ESMA i określenie tych uprawnień w rozporządzeniu (UE) nr 600/2014, umożliwiając jednocześnie wzmocnienie korzyści płynących z połączenia kompetencji związanych z danymi w obrębie ESMA.

(43)Inwestorów detalicznych należy odpowiednio poinformować o potencjalnym ryzyku, jeżeli decydują się zainwestować w instrument finansowy. Ramy prawne Unii mają na celu zmniejszenie ryzyka niewłaściwej sprzedaży w przypadku, gdy inwestorom detalicznym sprzedaje się produkty, które nie odpowiadają ich potrzebom lub nie spełniają ich oczekiwań. W tym celu w dyrektywie 2014/65/UE i w rozporządzeniu (UE) nr 600/2014 zaostrzono wymogi organizacyjne i odnoszące się do prowadzenia działalności, aby zapewnić działanie firm inwestycyjnych w najlepiej pojętym interesie ich klientów. Wymogi te obejmują wzmożone ujawnianie klientom informacji na temat ryzyka, lepszą ocenę odpowiedniości zalecanych produktów, a także obowiązek dystrybucji instrumentów finansowych na określonym rynku docelowym, z uwzględnieniem czynników takich jak wypłacalność emitentów. ESMA powinien w pełni wykorzystać swoje uprawnienia, aby zapewnić konwergencję praktyk nadzorczych oraz wesprzeć organy krajowe w ich staraniach służących osiągnięciu wysokiego poziomu ochrony inwestorów i skutecznego nadzoru ryzyka związanego z produktami finansowymi.

(44)Ważne jest zapewnienie efektywnego i skutecznego przekazywania danych, ich zestawiania, analiz i publikacji do celów przeprowadzenia wyliczeń pozwalających na określenie wymogów dotyczących przejrzystości przed- i posttransakcyjnej oraz systemów dotyczących obowiązku obrotu, a także na potrzeby danych referencyjnych zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 600/2014 i rozporządzeniem (UE) nr 596/2014 9 . ESMA powinien zatem uzyskać kompetencje do podejmowania działań ukierunkowanych na gromadzenie danych bezpośrednio od uczestników rynku w związku z wymogami dotyczącymi przejrzystości przed- i posttransakcyjnej, a także w odniesieniu do udzielania zezwoleń dla dostawców usług w zakresie udostępniania informacji i nadzoru nad nimi.

(45)Powierzenie tych kompetencji ESMA umożliwi centralne zarządzanie udzielaniem zezwoleń i nadzorem, które pozwoliłoby uniknąć obecnej sytuacji, w której wiele systemów obrotu, podmiotów systematycznie internalizujących transakcje, zatwierdzonych podmiotów publikujących i dostawców informacji skonsolidowanych jest zobowiązanych do dostarczania danych wielu właściwym organom, które wtedy dostarczane byłby jedynie ESMA. Taki centralnie zarządzany system powinien być bardzo korzystny dla uczestników rynku ze względu na większą przejrzystość danych, ochronę inwestorów i wydajność rynku.

(46)Przekazanie ESMA uprawnień właściwych organów do gromadzenia danych, udzielania zezwoleń i nadzoru byłoby ponadto narzędziem umożliwiającym realizację pozostałych zadań, które wykonuje ESMA na podstawie rozporządzenia (UE) nr 600/2014, takich jak monitorowanie rynku, uprawnienia ESMA do tymczasowej interwencji, uprawnienia w zakresie zarządzania pozycjami, a także zapewnianie zgodności z wymogami dotyczącymi przejrzystości przed- i posttransakcyjnej.

(47)W celu skutecznego wykonywania swoich uprawnień nadzorczych w obszarze przetwarzania i dostarczania danych ESMA powinien mieć prawo do prowadzenia dochodzeń i kontroli na miejscu. ESMA powinien mieć możliwość nałożenia kar lub okresowych kar pieniężnych, aby nakłonić dostawców usług w zakresie udostępniania informacji do usunięcia naruszenia, do dostarczenia pełnych i prawidłowych informacji, o które wystąpił, lub do poddania się dochodzeniu lub kontroli na miejscu, a także możliwość nakładania kar administracyjnych lub innych środków administracyjnych, jeżeli stwierdzi, że osoba dopuściła się naruszenia przepisów rozporządzenia (UE) nr 600/2014 celowo lub w wyniku zaniedbania.

(48)Produkty finansowe stosujące kluczowe wskaźniki referencyjne są dostępne we wszystkich państwach członkowskich. Wskaźniki te mają zatem istotne znaczenie dla funkcjonowania rynków finansowych i stabilności finansowej Unii. Przy nadzorze nad kluczowymi wskaźnikami referencyjnymi należy zatem zastosować holistyczne ujęcie uwzględniające potencjalne wpływy nie tylko w państwie członkowskim, w którym administrator ma siedzibę, i w państwie członkowskim, w którym uczestnicy mają swoje siedziby, lecz w całej Unii. Odpowiednie jest zatem nadzorowanie kluczowych wskaźników referencyjnych na poziomie unijnym przez ESMA. W celu uniknięcia powielania zadań administratorzy kluczowych wskaźników referencyjnych powinni być nadzorowani jedynie przez ESMA, z uwzględnieniem wszelkich niekluczowych wskaźników referencyjnych, którymi mogą oni administrować.

(49)Jeżeli jednak wskaźnik ma kluczowe znacznie tylko w jednym państwie członkowskim, bliższa odległość rynku właściwego organu danego państwa członkowskiego może sprawić, że odpowiednie będzie przekazanie przez ESMA, w całości lub w części, nadzoru nad tym wskaźnikiem właściwemu organowi państwa członkowskiego, w którym administrator ma swoją siedzibę, o ile ESMA uzyskała w tym celu uprzednią zgodę danego właściwego organu.

(50)Ponieważ administratorzy kluczowych wskaźników referencyjnych i podmioty przekazujące dane na potrzeby kluczowych wskaźników referencyjnych podlegają bardziej rygorystycznym wymogom niż administratorzy pozostałych wskaźników i podmioty przekazujące dane na potrzeby pozostałych wskaźników, oznaczenia wskaźników referencyjnych jako kluczowych wskaźników referencyjnych powinna dokonać Komisja lub ESMA, a ich kodyfikacji powinna dokonać Komisja. Ze względu na to, że właściwe organy krajowe mają najlepszy dostęp do danych i informacji dotyczących wskaźników referencyjnych, które nadzorują, powinny one powiadomić Komisję lub ESMA o wskaźnikach referencyjnych, które ich zdaniem spełniają kryteria wyróżniające kluczowe wskaźniki referencyjne. .

(51)Kolegia organów nadzoru w kluczowymi wskaźnikami referencyjnymi miały przyczynić się do jednolitego stosowania przepisów na podstawie rozporządzenia (UE) 2016/1011 i do konwergencji praktyk nadzorczych. Ponieważ ESMA jest w bezpośrednim kontakcie ze wszystkimi krajowymi organami nadzoru lub w jej skład wchodzą te organy nadzoru, przedmiotowe kolegia organów nadzoru nie będą już potrzebne.

(52)Procedura stosowana do określenia państwa członkowskiego odniesienia dla administratorów wskaźników referencyjnych mających siedziby w państwach trzecich, którą stosuje się w celu uznania w Unii, jest kłopotliwa i czasochłonna zarówno dla wnioskodawców, jak i dla właściwych organów krajowych. Wnioskodawcy mogą usiłować wywrzeć wpływ na to określanie, licząc na arbitraż nadzorczy, podobnie jak inni administratorzy wskaźników referencyjnych mających siedziby w państwach trzecich, którzy szukają dostępu do Unii za pośrednictwem systemu zatwierdzania. Wspomniani administratorzy wskaźników referencyjnych mogą dokonać wyboru swojego przedstawiciela prawnego w sposób strategiczny – w państwie członkowskim, w którym w ich mniemaniu nadzór jest mniej rygorystyczny. Podejście zharmonizowane z ESMA jako właściwym organem dla wskaźników referencyjnych z państw trzecich i dla ich administratorów pozwala uniknąć przedmiotowego ryzyka i kosztów określania państwa członkowskiego odniesienia, a także sprawowanego w następstwie tego nadzoru. Ponadto wspomniana rola właściwego organu dla wskaźników referencyjnych z państw trzecich czyni z ESMA kontrahenta w Unii dla organów nadzoru w państwach trzecich, co przyczynia się do zwiększenia efektywności i skuteczności współpracy transgranicznej.

(53)Wielu – jeżeli nie większość – administratorów wskaźników referencyjnych to banki lub firmy świadczące usługi finansowe, które operują pieniędzmi klienta. Aby nie osłabić walki Unii z praniem pieniędzy lub finansowaniem terroryzmu, zawarcie porozumienia o współpracy z właściwym organem na podstawie systemu równoważności powinno być obwarowane warunkiem wstępnym, zgodnie z którym państwo właściwego organu nie figuruje w wykazie jurysdykcji posiadających strategiczne braki w krajowych systemach przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, które stanowią poważne zagrożenie dla systemu finansowego Unii.

(54)Niemal wszystkie wskaźniki referencyjne odwołują się do produktów finansowych, które są dostępne w szeregu państw członkowskich, jeżeli nie w całej Unii. Aby wykryć ryzyko związane z opracowywaniem wskaźników referencyjnych, które mogą nie przedstawiać już w rzetelny i reprezentatywny sposób realiów rynkowych lub gospodarczych, których pomiar jest ich celem, właściwe organy, w tym ESMA, powinny współpracować i pomagać sobie nawzajem w razie potrzeby.

(55)Ze względu na charakter papierów wartościowych i emitenta, których dotyczą, określone rodzaje prospektów sporządzonych zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2017/1129 charakteryzują się wymiarem transgranicznym wewnątrz Unii, pewnym stopniem złożoności technicznej lub potencjalnym ryzykiem arbitrażu regulacyjnego, w przypadku których scentralizowany nadzór prowadzony przez ESMA przyniósłby bardziej skuteczne i efektywne rezultaty niż nadzór na poziomie krajowym. Konsolidowanie zatwierdzania takich prospektów na poziomie ESMA oraz powiązane działania nadzorcze i dotyczące egzekwowania na poziomie ESMA powinny zmniejszyć koszty przestrzegania przepisów i ograniczyć bariery administracyjne, jednocześnie przyczyniając się do poprawy jakości oraz zwiększenia spójności i skuteczności nadzoru w Unii.

(56)Oferty na nieudziałowe papiery wartościowe składane na rynku niepublicznym stanowią istotne źródło kapitału dla emitentów i mają wymiar transgraniczny wynikający z ich charakteru. Chociaż składanie ofert na rynku niepublicznym przez inwestorów kwalifikowanych nie wymaga prospektu, kolejne dopuszczenie do obrotu papierów wartościowych na rynku regulowanym podlega obowiązkowi publikacji prospektu na podstawie rozporządzenie (UE) 2017/1129. System prospektu emisyjnego zapewnia emitentom elastyczność przy wyborze ich macierzystego państwa członkowskiego, gdy nominał nieudziałowych papierów wartościowych przekracza 1 000 EUR na jednostkę. Ponieważ nieudziałowe papiery wartościowe plasowane na rynku niepublicznym zazwyczaj posiadają nominał przekraczający 1 000 EUR na jednostkę, stwarza to możliwość uprawiania regulacyjnej turystyki sądowej. Powierzenie ESMA zatwierdzania takich masowych prospektów nieudziałowych papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym lub w jego określonym segmencie, do którego dostęp mogą mieć jedynie inwestorzy kwalifikowani, powinno doprowadzić do osiągnięcia podwójnego celu, jakim jest zapewnianie emitentom równych warunków działania i wyższego stopnia efektywności, dzięki znacznemu usprawnieniu procedur zatwierdzania.

(57)Zatwierdzanie prospektów odnoszących się do papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami, a także zatwierdzanie prospektów sporządzonych przez emitentów specjalnych, takich jak przedsiębiorstwa z sektora nieruchomości, przedsiębiorstwa górnicze, przedsiębiorstwa prowadzące działalność w zakresie badań naukowych lub przedsiębiorstwa żeglugowe, wymaga posiadania przez właściwe organy krajowe dostępnych wysoko wyspecjalizowanych pracowników, którzy w większości przypadków zajmują się umiarkowaną ilością prospektów. Poza tym określone informacje niefinansowe, które emitenci specjalni powinni ujawnić, nie są określone w aktach delegowanych, o których mowa w art. 13 rozporządzenia (UE) 2017/1129, lecz pozostawiono je swobodzie uznania właściwych organów krajowych. Stanowi to potencjalne źródło nieskuteczności i arbitrażu regulacyjnego. Powierzenie ESMA zatwierdzania tego rodzaju prospektów powinno z jednej strony zapewnić równe warunki działania pod względem ujawniania informacji i wyeliminować ryzyko arbitrażu regulacyjnego, a z drugiej strony zoptymalizować przydzielanie środków nadzoru na poziomie Unii poprzez ustanowienie ESMA centrum wiedzy specjalistycznej, tym samym przyczyniając się do poprawy efektywności nadzoru nad prospektami, o których mowa.

(58)Emitentom z państw trzecich, którzy sporządzają prospekty zgodnie z prawem Unii, przysługuje pewien stopień elastyczności w odniesieniu do wyboru ich macierzystego państwa członkowskiego do celów zatwierdzenia prospektu, co niesie ze sobą ryzyko stworzenia turystyki sądowej w zakresie nadzoru między państwami członkowskimi. Skonsolidowanie tych zatwierdzeń na poziomie ESMA zapewniłoby w pełni zharmonizowane podejście wobec emitentów z państw trzecich i wyeliminowałoby możliwość arbitrażu regulacyjnego. W ten sposób emitenci z państw trzecich będą mogli skontaktować się z ESMA stanowiącym ich pojedynczy punkt kontaktowy w Unii niezależnie od tego, w którym państwie (państwach) członkowskich oferują swoje papiery wartościowe lub zwracają się o dopuszczenie do obrotu. Eliminuje to potrzebę określania macierzystego państwa członkowskiego w przypadku tych emitentów z państw trzecich.

(59)System równoważności w odniesieniu do prospektów sporządzonych zgodnie z prawem krajowym państw trzecich należy zmienić w taki sposób, aby przeprowadzanie przez Komisję oceny równoważności i przyjmowanie decyzji w jej wyniku opierało się nie tylko na wymogach informacyjnych przepisów krajowych takich państw trzecich, lecz również na istnieniu zasad ramowych odnoszących się do weryfikacji i zatwierdzania prospektu przez organ nadzoru państwa trzeciego, w tym suplementów do niego, w stosowanych przypadkach, oraz na skutecznym nadzorze i egzekwowaniu ofert i dopuszczeń na podstawie takiego prospektu. W celu zachowania zgodności z podejściem przewidzianym przez Komisję w dokumencie roboczym służb Komisji pt. „Decyzje UE w kwestii równoważności w polityce usług finansowych: ocena” (SWD(2017) 102 final) Komisja powinna mieć możliwość uzależnienia swojej decyzji w kwestii równoważności od spełnienia dodatkowych warunków, mając na celu ochronę integralności rynku w Unii i wspieranie rynku wewnętrznego w obszarze usług finansowych, a także wspólnych wartości i wspólnych celów regulacyjnych na poziomie międzynarodowym. Warunki takie mogą obejmować wymóg, zgodnie z którym państwo trzecie musi zapewnić skuteczny system równoważny służący do uznawania prospektów sporządzonych zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2017/1129, lub przyznanie ESMA możliwości współpracy z właściwym organem nadzoru z państwa trzeciego w celu monitorowania przepisów obowiązujących w państwie trzecim na bieżąco.

(60)Jeżeli Komisja uznała ramy prawne i nadzorcze obowiązujące w państwie trzecim odnoszące się do prospektów sporządzonych zgodnie z prawem krajowym tego państwa trzeciego za równoważne i jeżeli ESMA i organ nadzoru z danego państwa trzeciego zawarły porozumienie o współpracy, każdy prospekt zatwierdzony przez organ nadzoru danego państwa trzeciego, który wykorzystuje się w Unii do składania oferty publicznej papierów wartościowych lub do dopuszczenia do obrotu na rynku regulowanym należy złożyć ESMA, a zasady określania macierzystego państwa członkowskiego należy wyłączyć ze stosowania.

(61)Ponieważ system równoważności przewidziany w rozporządzeniu (UE) 2017/1129 wymaga, aby właściwe organy i ESMA polegały na organach nadzoru z państwa trzeciego w odniesieniu do ofert i dopuszczeń do obrotu dokonywanych w Unii na podstawie prospektu sporządzanego na podstawie przepisów państwa trzeciego, wspomniane właściwe organy i ESMA muszą być również przekonane, że w państwie trzecim, o którym mowa, zapewniono uniemożliwienie korzystania z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu. W tym celu i również po to, aby nie osłabić walki Unii z praniem pieniędzy lub finansowaniem terroryzmu, zawarcie przez ESMA porozumienia o współpracy z organem nadzoru z państwa trzeciego na podstawie systemu równoważności przewidzianego w rozporządzeniu (UE) 2017/1129 powinno być obwarowane warunkiem wstępnym, zgodnie z którym państwo trzecie nie figuruje w wykazie jurysdykcji uznanych za posiadające strategiczne braki w krajowych systemach przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, które stanowią poważne zagrożenie dla systemu finansowego Unii.

(62)ESMA powinien być uprawniony do nałożenia kar administracyjnych lub wprowadzenia innych środków administracyjnych w przypadku naruszenia przepisów rozporządzenia UE 2017/1129 odnoszących się do określonych rodzajów prospektów, których zatwierdzenie powierzono ESMA. W związku z powyższym w niniejszym rozporządzeniu należy jasno określić granice tego rodzaju kar administracyjnych lub innych środków administracyjnych, które powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

(63)Nadzór nad reklamami powiązanymi z prospektami, których zatwierdzenie powierzono ESMA, również należy przenieść na ESMA. ESMA powinien mieć możliwość sprawowania kontroli nad zgodnością wspomnianych reklam. ESMA powinien zawsze jednak dokonywać takiej kontroli w odniesieniu do wszelkich reklam rozpowszechnianych w państwie członkowskim, którego właściwy organ formalnie zwrócił się do ESMA o skorzystanie z jego uprawnień kontrolnych za każdym razem, gdy prospekt, który zatwierdziła ESMA, wykorzystuje się w celach związanych z ofertą lub dopuszczeniem do obrotu w jego jurysdykcji. W celu wykonania tego zadania ESMA powinien dysponować odpowiednimi zasobami ludzkimi posiadającymi wystarczającą wiedzę w zakresie właściwych przepisów krajowych dotyczących ochrony konsumentów.

(64)ESMA powinien sprawdzić i zatwierdzić wszystkie prospekty należące do rodzajów prospektów określonych w niniejszym rozporządzeniu, które przedłożono do zatwierdzenia począwszy od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia. Nadzór na prospektami należącymi do rodzajów prospektów określonych w niniejszym rozporządzeniu, które właściwy organ zatwierdził przed datą rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia lub które przedłożono właściwemu organowi do zatwierdzenia, lecz na ten dzień nie zostały jeszcze zatwierdzone, nadal powinien sprawować ten właściwy organ. W celu uniknięcia wszelkich nieścisłości nadzór ten powinien obejmować w szczególności finalizację procedury weryfikacji i zatwierdzania przeprowadzanej dla tych jeszcze niezatwierdzonych prospektów, a także wszystkie zadania związane z zatwierdzaniem i powiadamianiem realizowane w związku z powiązanymi suplementami i ostatecznymi warunkami, w stosownych przypadkach.

(65)Należy zapewnić rozsądny termin na wprowadzenie niezbędnych zmian w związku z przewidzianą strukturą zarządzania oraz aktami delegowanymi i wykonawczymi w celu umożliwiania Europejskim Urzędom Nadzoru i pozostałym zainteresowanym stronom zastosowanie przepisów wprowadzonych niniejszym rozporządzeniem.

(66)Należy zatem wprowadzić odpowiednie zmiany do: rozporządzenia (UE) nr 1093/2010; rozporządzenia (UE) nr 1094/2010; rozporządzenia (UE) nr 1095/2010; rozporządzenia (UE) nr 345/2013; rozporządzenia (UE) nr 346/2013; rozporządzenia (UE) nr 600/2014; rozporządzenia (UE) 2015/760; rozporządzenia (UE) 2016/2011; i rozporządzenia (UE) 2017/1129,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1
Zmiany w rozporządzeniu (UE) nr 1093/2010

W rozporządzeniu (UE) nr 1093/2010 wprowadza się następujące zmiany:

1)w art. 1 wprowadza się następujące zmiany:

a)ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Urząd działa w ramach uprawnień przyznanych niniejszym rozporządzeniem i w zakresie przepisów dyrektywy 2002/87/WE, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE*, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/49/UE**, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/92/UE***, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/847****, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366*****, a także w zakresie stosownych części dyrektywy 2002/65/WE i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849****** w stopniu, w jakim akty te mają zastosowanie do instytucji kredytowych i finansowych oraz właściwych organów, które je nadzorują, w tym wszystkich dyrektyw, rozporządzeń i decyzji wydanych na podstawie tych aktów, oraz wszelkich przyszłych prawnie wiążących aktów unijnych powierzających zadania Urzędowi. Urząd działa również zgodnie z rozporządzeniem Rady (UE) nr 1024/2013*******.

* Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U. L 133 z 22.5.2008, s. 66).

** Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/49/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 149).

*** Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/92/UE z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie porównywalności opłat związanych z rachunkami płatniczymi, przenoszenia rachunku płatniczego oraz dostępu do podstawowego rachunku płatniczego (Dz.U. L 257 z 28.8.2014, s. 214).

**** Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/847 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie informacji towarzyszących transferom środków pieniężnych i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1781/2006 (Dz.U. L 141 z 5.6.2015, s. 1).

***** Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, zmieniająca dyrektywy 2002/65/WE, 2009/110/WE, 2013/36/UE i rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 oraz uchylająca dyrektywę 2007/64/WE (Dz.U. L 337 z 23.12.2015, s. 35).

***** Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniająca rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 i uchylająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE (Dz.U. L 141 z 5.6.2015, s. 73).

***** Rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. L 287 z 29.10.2013, s. 63).”;

b)w art. 1 ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Urząd działa również w ramach uprawnień przyznanych niniejszym rozporządzeniem i zgodnie z zakresem dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849(*) w zakresie, w jakim dyrektywa ta ma zastosowanie do podmiotów sektora finansowego i właściwych organów, które nadzorują te podmioty. Wyłącznie w tym celu EUNB wykonuje zadania powierzone mu na mocy dowolnego prawnie wiążącego aktu Unii dotyczącego Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych ustanowionego rozporządzeniem (UE) nr 1094/2010 lub Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych ustanowionego rozporządzeniem (UE) nr 1095/2010. Podczas wykonywania takich zadań EUNB informuje te urzędy o swojej działalności dotyczącej dowolnego podmiotu będącego „instytucją finansową” w rozumieniu art. 4 pkt 1 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 lub „uczestnikiem rynków finansowych” w rozumieniu art. 4 pkt 1 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

(*) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniająca rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 i uchylająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE (Dz.U. L 141 z 5.6.2015, s. 73).”;

2)w art. 2 ust. 5 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Znajdujące się w niniejszym rozporządzeniu odniesienia do nadzoru obejmują działania wszystkich właściwych organów, które mają być przeprowadzane zgodnie z aktami ustawodawczymi, o których mowa w art. 1 ust. 2.”;

3)w art. 4 wprowadza się następujące zmiany:

a)    pkt 1 otrzymuje brzmienie:

„(1) »instytucja finansowa« oznacza przedsiębiorstwo podlegające regulacjom i nadzorowi zgodnie z aktami Unii, o których mowa w art. 1 ust. 2;”;

aa) dodaje się pkt 1a w brzmieniu:

„1a) »podmioty sektora finansowego« oznaczają wszelkie podmioty podlegające dyrektywie (UE) 2015/849, które są „instytucją finansową” w rozumieniu art. 4 pkt 1 niniejszego rozporządzenia oraz w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 lub „uczestnikiem rynków finansowych” w rozumieniu art. 4 pkt 1 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010”;

b)    pkt 2 ppkt (i) otrzymuje brzmienie:

„(i) właściwe organy określone w art. 4 ust. 1 pkt 40 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, w tym również Europejski Bank Centralny w odniesieniu do spraw dotyczących zadań powierzonych mu na mocy rozporządzenia (UE) nr 1024/2013;”;

c)    pkt 2 ppkt (ii) otrzymuje brzmienie:

„(ii) w odniesieniu do dyrektywy 2002/65/WE i (UE) 2015/849 – władze i organy właściwe w zakresie zapewnienia przestrzegania przez instytucje kredytowe i finansowe wymogów tych tej dyrektywy;

(iia) w odniesieniu do dyrektywy (UE) 2015/849 – władze i organy, które nadzorują instytucje finansowe i są właściwe w zakresie zapewniania przestrzegania przez te instytucje wymogów tej dyrektywy.”;

d)    pkt 2 ppkt (iii) otrzymuje brzmienie:

(iii) w odniesieniu do systemów gwarancji depozytów – organy, które zarządzają systemami gwarancji depozytów zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/49/UE, lub w przypadku gdy funkcjonowaniem systemu gwarancji depozytów zarządza spółka prywatna – organ publiczny nadzorujący te systemy zgodnie ze tą dyrektywą oraz właściwe organy administracyjne, o których mowa w tej dyrektywie; oraz”;

e)    w pkt 2 dodaje się ppkt (v) i (vi) w brzmieniu:    

„(v) właściwe organy, o których mowa w dyrektywie 2014/17/UE, w rozporządzeniu 2015/751, w dyrektywie UE 2015/2366, w dyrektywie 2009/110/WE, w rozporządzeniu (WE) nr 924/2009 oraz w rozporządzeniu (UE) nr 260/2012;

(vi) instytucje i organy, o których mowa w art. 20 dyrektywy 2008/48/WE.”;

4)w art. 6 wprowadza się następujące zmiany:

a)    pkt 2 otrzymuje brzmienie:

„2) Rada Wykonawcza, która wykonuje zadania określone w art. 47;”;

b)    skreśla się pkt 4;

5)    w art. 8 wprowadza się następujące zmiany:

a)    w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

(i)    lit. aa) otrzymuje brzmienie:

„aa) opracowywać i prowadzić zaktualizowany unijny podręcznik nadzoru dotyczący nadzoru nad instytucjami finansowymi w Unii;”;

(ii)    dodaje się lit. ab) w brzmieniu:

„ab) opracowywać i aktualizować unijny podręcznik restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dotyczący restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji finansowych w Unii, który określa najlepsze praktyki nadzorcze i wysokiej jakości metody i procesy;”;

(iii)    lit. e) i f) otrzymują brzmienie:

„e) organizować i przeprowadzać oceny właściwych organów, a także – w tym kontekście – wydawać wytyczne i zalecenia oraz określać najlepsze praktyki w celu zwiększenia spójności wyników w zakresie nadzoru;

f) monitorować i oceniać zmiany na rynku w obszarze jego kompetencji, w tym, w stosownych przypadkach, zmiany dotyczące tendencji w zakresie kredytowania w szczególności gospodarstw domowych i MŚP, a także tendencji w zakresie innowacyjnych usług finansowych;”;

(iv)    lit. h) otrzymuje brzmienie:

„h) wzmacniać ochronę deponentów, konsumentów i inwestorów;”;

(v)    dodaje się lit. l) w brzmieniu:

„l) przyczyniać się do zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy i finansowania terroryzmu.”;

b)    w ust. 1a dodaje się lit. c) w brzmieniu:

„c) bierze pod uwagę innowacje technologiczne, innowacyjne i zrównoważone modele biznesowe, a także uwzględnia czynniki środowiskowe, społeczne i związane z zarządzaniem.”;

c)    w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

(i) dodaje się lit. ca) w brzmieniu:

„ca) wydawanie zaleceń zgodnie z art. 29a i 31a;”;

           (ii) lit. h) otrzymuje brzmienie:

„h) gromadzenie niezbędnych informacji dotyczących instytucji finansowych, jak określono w art. 35 i 35b;”;

6)w art. 9 wprowadza się następujące zmiany:

a)    ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Urząd monitoruje nowe oraz istniejące formy działalności finansowej, a także może przyjmować wytyczne oraz zalecenia w celu propagowania bezpieczeństwa i solidności rynków oraz konwergencji praktyk regulacyjnych i nadzorczych.”;

b)    ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Urząd powołuje komitet ds. innowacji finansowych, stanowiący jego nieodłączną część organizacyjną, w skład którego wchodzą wszystkie odpowiednie właściwe organy oraz organy odpowiedzialne za ochronę konsumentów, w celu osiągnięcia skoordynowanego podejścia regulacyjnego i nadzorczego w stosunku do nowych lub innowacyjnych rodzajów działalności finansowej oraz udzielania porad, które Urząd przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji. Urząd może również włączyć w skład tego komitetu krajowe organy odpowiedzialne za ochronę danych osobowych.”;

6a)    dodaje się art. 9a i 9b w brzmieniu:

„Artykuł 9a
Zadania specjalne związane ze zwalczaniem prania pieniędzy i finansowania terroryzmu

1.Urząd odgrywa wiodącą rolę w promowaniu integralności, przejrzystości i bezpieczeństwa w systemie finansowym poprzez przyjęcie środków mających na celu zapobieganie praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz zwalczanie tych zjawisk, w tym poprzez:

a)gromadzenie informacji od właściwych organów dotyczących niedociągnięć stwierdzonych w procesach i procedurach, ustaleniach dotyczących zarządzania, ocenach kompetencji i reputacji, modelach biznesowych i działalności podmiotów sektora finansowego w celu zapobiegania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, a także środków podejmowanych przez właściwe organy. Właściwe organy przekazują Urzędowi wszelkie takie informacje w uzupełnieniu obowiązków wynikających z art. 35. Urząd ściśle koordynuje z jednostkami analityki finansowej:

b)opracowywanie wspólnych norm dotyczących zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu w sektorze finansowym oraz wspieranie ich spójnego wdrażania;

c)monitorowanie rozwoju sytuacji na rynku oraz przeprowadzanie oceny podatności na ryzyko prania pieniędzy i finansowania terroryzmu w sektorze finansowym.

2.Urząd ustanawia i aktualizuje centralną bazę danych zawierającą informacje gromadzone zgodnie z ust. 1 lit. a). Urząd zapewnia, by informacje były analizowane i udostępniane właściwym organom na zasadzie ograniczonego dostępu i poufności.

3.Urząd wspiera konwergencję procesów nadzoru określonych w dyrektywie (UE) 2015/849, w tym w drodze przeprowadzania okresowych ocen zgodnie z art. 30.

W przypadku gdy w wyniku oceny ujawnione zostaną poważne niedociągnięcia w zakresie identyfikacji i oceny zagrożeń związanych z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu lub przeciwdziałania tym zjawiskom, a właściwy organ nie podejmie działań w celu realizacji działań następczych określonych w sprawozdaniu, o którym mowa w art. 30 ust. 3, Urząd informuje o tym Parlament Europejski, Radę i Komisję.

4.Urząd przeprowadza regularne oceny ryzyka dotyczące właściwych organów, ze szczególnym uwzględnieniem właściwych organów w rozumieniu art. 4 pkt 2 lit. iia), w celu sprawdzenia ich strategii i zasobów służących do zajmowania się najważniejszymi pojawiającymi się zagrożeniami związanymi z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu oraz monitorowania ich. Urząd informuje Komisję o wynikach tych ocen ryzyka, w tym poprzez włączenie analizy wyników do opinii, którą jest zobowiązany przedstawić zgodnie z art. 6 ust. 5 dyrektywy (UE) 2015/849.

5.W przypadku istotnych przypadków prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu mających wpływ na kwestie transgraniczne z państwami trzecimi Urząd odgrywa wiodącą rolę w ułatwianiu współpracy między właściwymi organami w Unii i właściwymi organami w państwach trzecich.

6.Urząd ustanawia wewnętrzny stały komitet ds. przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, aby koordynować działania w celu zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, a także w celu przygotowania projektów decyzji przyjmowanych przez Urząd zgodnie z art. 44.

7.Na czele komitetu stoi przewodniczący Rady Organów Nadzoru, a w jego skład wchodzą szefowie władz i organów właściwych w zakresie zapewnienia przestrzegania przez instytucje finansowe wymogów dyrektywy (UE) 2015/849. Ponadto Komisja, ERRS, Rada ds. Nadzoru Europejskiego Banku Centralnego, Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych oraz Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych mogą wyznaczyć po jednym przedstawicielu wysokiego szczebla, który będzie uczestniczył w posiedzeniach komitetu w charakterze obserwatora.”;

Artykuł 9b
Wniosek o wszczęcie dochodzenia związanego z zapobieganiem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu

1.W kwestiach dotyczących zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu zgodnie z dyrektywą (UE) 2015/849 Urząd może, w przypadku gdy posiada wiedzę o przesłankach wskazujących na istotne naruszenia, zwrócić się do właściwego organu w rozumieniu art. 4 pkt 2 lit. iia) o zbadanie ewentualnych popełnionych przez podmiot sektora finansowego naruszeń prawa Unii, a w przypadku gdy takie prawo Unii stanowią dyrektywy lub wyraźnie przyznaje ono państwom członkowskim opcje wyboru – naruszeń prawa krajowego transponującego te dyrektywy lub wykorzystującego opcje przyznane państwom członkowskim przez prawo Unii, oraz o rozważenie nałożenia na ten podmiot sankcji w odniesieniu do takich naruszeń. W stosownych przypadkach Urząd może również zwrócić się do właściwego organu w rozumieniu art. 4 pkt 2 lit. iia) o rozważenie przyjęcia indywidualnej decyzji skierowanej do tego podmiotu sektora finansowego, zobowiązującej ten podmiot do podjęcia wszelkich działań niezbędnych do wypełnienia jego obowiązków wynikających z prawa Unii mającego bezpośrednie zastosowanie lub prawa krajowego transponującego dyrektywy lub wykorzystującego opcje przyznane państwom członkowskim przez prawo Unii, w tym do zaprzestania określonych praktyk.

2.Właściwy organ stosuje się do każdego wniosku skierowanego do niego zgodnie z ust. 1 oraz w terminie 10 dni informuje Urząd o działaniach, które podjął lub zamierza podjąć, aby wykonać ten wniosek.

3.Bez uszczerbku dla uprawnień Komisji na mocy art. 258 TFUE, w przypadku gdy właściwy organ nie stosuje się do przepisów ust. 2 niniejszego artykułu, zastosowanie ma art. 17.”;

7)w art. 16 wprowadza się następujące zmiany:

a)    w ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Urząd może również wydawać wytyczne i zalecenia skierowane do organów państw członkowskich, które to organy nie zostały zdefiniowane jako właściwe organy na mocy niniejszego rozporządzenia, ale które zostały uprawnione do zapewniania stosowania aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2.”;

b)    ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Jeżeli nie zachodzą wyjątkowe okoliczności, Urząd przeprowadza otwarte konsultacje publiczne w sprawie wytycznych i zaleceń, które wydaje, a także analizuje potencjalne koszty i korzyści związane z wydawaniem takich wytycznych i zaleceń. Te konsultacje i analizy muszą być proporcjonalne do zakresu, charakteru i wpływu wytycznych lub zaleceń. Jeżeli nie zachodzą wyjątkowe okoliczności, Urząd zasięga również opinii lub rady Bankowej Grupy Interesariuszy, o której mowa w art. 37.”;

c)    w ust. 4 dodaje się zdanie w brzmieniu:

„Sprawozdanie zawiera również wyjaśnienie, w jaki sposób Urząd uzasadnił wydanie swoich wytycznych i zaleceń, a także podsumowanie uwag przekazanych w ramach konsultacji publicznych na temat tych wytycznych i zaleceń.”;

d)    dodaje się ust. 5 w brzmieniu:

„5. W przypadku gdy dwie trzecie członków Bankowej Grupy Interesariuszy jest zdania, że wydając niektóre wytyczne lub zalecenia, Urząd przekroczył swoje kompetencje, mogą oni przesłać Komisji uzasadnioną opinię.

Komisja zwraca się do Urzędu o wyjaśnienie uzasadniające wydanie tychże wytycznych lub zaleceń. Po otrzymaniu od Urzędu wyjaśnienia Komisja ocenia zakres wytycznych lub zaleceń w świetle kompetencji Urzędu. W przypadku gdy Komisja jest zdania, że Urząd przekroczył swoje kompetencje oraz po umożliwieniu Urzędowi przedstawienie swojego stanowiska Komisja może przyjąć decyzję wykonawczą zobowiązującą Urząd do wycofania tych wytycznych lub zaleceń. Decyzja Komisji podawana jest do wiadomości publicznej.”;

8) w art. 17 wprowadza się następujące zmiany:

a)w ust. 2 dodaje się akapity w brzmieniu:

„Bez uszczerbku dla uprawnień określonych w art. 35 Urząd może skierować należycie uzasadniony i umotywowany wniosek o informacje bezpośrednio do innych właściwych organów lub właściwych instytucji finansowych, zawsze kiedy uzna to za konieczne w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie domniemanego naruszenia lub niezastosowania prawa Unii. W przypadku gdy uzasadniony wniosek skierowany jest do instytucji finansowych, zawiera on wyjaśnienie, dlaczego informacje te są konieczne do celów przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie domniemanego naruszenia lub niezastosowania prawa Unii.

Adresaci takiego wniosku udzielają Urzędowi bez zbędnej zwłoki jasnych, dokładnych i kompletnych informacji.

W przypadku gdy wniosek o informacje został skierowany do instytucji finansowej, Urząd informuje o nim odpowiednie właściwe organy. Na wniosek Urzędu właściwe organy wspierają Urząd w gromadzeniu informacji będących przedmiotem wniosku.”;

b)ust. 6 i 7 otrzymują brzmienie:

„6. Bez uszczerbku dla uprawnień Komisji na mocy art. 258 TFUE, w przypadku gdy właściwy organ nie stosuje się do formalnej opinii, o której mowa w ust. 4, w przewidzianym w tym ustępie okresie, oraz w przypadku gdy konieczne jest terminowe zaradzenie nieprzestrzeganiu przepisów, w celu utrzymania bądź przywrócenia równych warunków konkurencji na rynku lub zapewnienia prawidłowego funkcjonowania systemu finansowego i jego stabilności, oraz w przypadku gdy odpowiednie wymogi przewidziane w aktach, o których mowa w art. 1 ust. 2, są bezpośrednio stosowane wobec instytucji finansowych lub – w kontekście spraw związanych z zapobieganiem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmy oraz ze zwalczaniem tych zjawisk – podmiotów sektora finansowego, Urząd może przyjąć decyzję indywidualną, skierowaną do instytucji finansowej lub podmiotu sektora finansowego, zobowiązującą je do podjęcia wszelkich działań niezbędnych do wypełnienia jej obowiązków wynikających z prawa Unii, w tym do zaprzestania określonych praktyk.

W kwestiach dotyczących zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu, w przypadku gdy odpowiednie wymogi aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2, nie są bezpośrednio stosowane do podmiotów sektora finansowego, Urząd może przyjąć decyzję zobowiązującą właściwy organ do zastosowania się do formalnej opinii, o której mowa w ust. 4, w terminie określonym w tym ustępie. Jeżeli organ nie zastosuje się do tej decyzji, Urząd może również przyjąć decyzję zgodnie z akapitem pierwszym. W tym celu Urząd stosuje wszystkie stosowne przepisy prawa Unii oraz – w przypadku gdy to prawo Unii stanowią dyrektywy – przepisy krajowe transponujące te dyrektywy. W przypadku gdy odpowiednie prawo Unii stanowią rozporządzenia i obecnie rozporządzenia te wyraźnie przyznają państwom członkowskim możliwości wyboru opcji, Urząd stosuje również przepisy krajowe wykorzystujące te opcje.

Decyzja Urzędu jest zgodna z formalną opinią wydaną przez Komisję zgodnie z ust. 4 niniejszego artykułu.

7.    Decyzje przyjęte zgodnie z ust. 6 mają charakter nadrzędny w stosunku do wszelkich wcześniejszych decyzji przyjętych przez właściwe organy w tej samej sprawie.

Podejmując działania w związku z kwestiami, które są przedmiotem formalnej opinii zgodnie z ust. 4 niniejszego artykułu lub decyzji zgodnie z ust. 6, właściwe organy stosują się do formalnej opinii lub, w zależności od przypadku, do decyzji.”;

9)w art. 19 wprowadza się następujące zmiany:

a)    ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. W przypadkach określonych w aktach Unii, o których mowa w art. 1 ust. 2, i bez uszczerbku dla uprawnień określonych w art. 17 Urząd może udzielić właściwym organom wsparcia w osiągnięciu porozumienia zgodnie z procedurą określoną w ust. 2–4, w przypadku gdy zachodzi dowolna z następujących okoliczności:

a)    na wniosek co najmniej jednego zainteresowanego właściwego organu, jeżeli właściwy organ nie zgadza się z procedurą lub istotą działania lub zaproponowanego działania innego właściwego organu, bądź też z zaniechaniem działania przez inny właściwy organ;

b)    z własnej inicjatywy, w przypadku gdy na podstawie obiektywnych kryteriów można stwierdzić, że między właściwymi organami istnieje różnica zdań.

W przypadkach, w których akty, o których mowa w art. 1 ust. 2, wymagają podjęcia przez właściwe organy wspólnej decyzji, jeżeli organy te nie podejmą wspólnej decyzji w terminach określonych w tych aktach, zakłada się istnienie różnicy zdań.”;

b)    dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu:

„1a. W następujących przypadkach zainteresowane właściwe organy niezwłocznie powiadamiają Urząd, że nie osiągnięto porozumienia:

a)    w przypadku gdy w aktach Unii, o których mowa w art. 1 ust. 2, został określony termin osiągnięcia porozumienia między właściwymi organami i ma miejsce jedno z poniższych zdarzeń, przy czym pod uwagę bierze się to z nich, które wystąpiło wcześniej:

(i) określony termin upłynął;

(ii) co najmniej jeden zainteresowany właściwy organ w oparciu o obiektywne przesłanki stwierdza istnienie różnicy zdań;

b)    w przypadku gdy w aktach unijnych, o których mowa w art. 1 ust. 2, nie został określony termin osiągnięcia porozumienia między właściwymi organami i ma miejsce jedno z poniższych zdarzeń, przy czym pod uwagę bierze się to z nich, które wystąpiło wcześniej:

(i)    co najmniej jeden zainteresowany właściwy organ w oparciu o obiektywne przesłanki stwierdza istnienie różnicy zdań; lub

(ii)    minęły dwa miesiące od daty otrzymania przez właściwy organ wniosku innego właściwego organu o podjęcie określonego działania w celu wypełnienia obowiązków wynikających z tych aktów unijnych, a organ, do którego się zwrócono, nie podjął jeszcze decyzji mającej na celu uwzględnienie wniosku.

1b. Przewodniczący ocenia, czy Urząd powinien działać zgodnie z ust. 1. Jeżeli interwencja podejmowana jest z inicjatywy własnej Urzędu, powiadamia on zainteresowane właściwe organy o swojej decyzji dotyczącej interwencji.

W oczekiwaniu na decyzję Urzędu zgodnie z procedurą określoną w art. 47 ust. 3a w przypadkach, w których akty, o których mowa w art. 1 ust. 2, wymagają podjęcia wspólnej decyzji, wszystkie właściwe organy zaangażowane w proces podejmowania wspólnej decyzji odraczają swoje indywidualne decyzje. W przypadku gdy Urząd zdecyduje się podjąć działanie, wszystkie właściwe organy zaangażowane w proces podejmowania wspólnej decyzji odraczają swoje decyzje do zakończenia procedury określonej w ust. 2 i 3.”;

c)    ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„W przypadku gdy zainteresowane właściwe organy nie osiągną porozumienia w fazie postępowania pojednawczego, o którym mowa w ust. 2, Urząd może w celu rozstrzygnięcia sporu wydać decyzję zobowiązującą te organy do podjęcia określonych działań lub do powstrzymania się od określonych działań, aby zapewnić zgodność z prawem Unii. Decyzja Urzędu jest wiążąca dla zainteresowanych właściwych organów. Decyzja Urzędu może zobowiązywać właściwe organy do uchylenia lub zmiany decyzji, którą podjęły, lub do skorzystania z uprawnień, które posiadają na podstawie odpowiednich przepisów prawa Unii.”;

d)    dodaje się ust. 3a w brzmieniu:

„3a. Urząd powiadamia zainteresowane właściwe organy o zakończeniu procedur przewidzianych w ust. 2 i 3, a także – w stosownych przypadkach – o swojej decyzji podjętej zgodnie z ust. 3.”;

e)    ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Bez uszczerbku dla uprawnień Komisji na podstawie art. 258 Traktatu, w przypadku gdy właściwy organ nie stosuje się do decyzji Urzędu, a w tym samym nie zapewnia spełniania przez instytucję finansową wymogów, które są wobec niej bezpośrednio stosowane na mocy aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2, Urząd może wydać skierowaną do instytucji finansowej decyzję indywidualną, zobowiązującą tę instytucję do podjęcia działań niezbędnych do wypełnienia jej obowiązków wynikających z prawa Unii, w tym do zaprzestania określonych praktyk.”;

„4. Bez uszczerbku dla uprawnień Komisji na podstawie art. 258 TFUE, w przypadku gdy właściwy organ nie stosuje się do decyzji Urzędu, i tym samym nie zapewnia spełniania przez instytucję finansową lub – w kontekście spraw związanych z zapobieganiem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz ze zwalczaniem tych zjawisk – podmiot sektora finansowego wymogów, które są wobec nich bezpośrednio stosowane na mocy aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2, Urząd może wydać skierowaną do tej instytucji finansowej lub tego podmiotu sektora finansowego decyzję indywidualną, zobowiązującą do podjęcia wszelkich działań niezbędnych do wypełnienia ich obowiązków wynikających z prawa Unii, w tym do zaprzestania określonych praktyk.

W kwestiach dotyczących zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu Urząd może również przyjąć decyzję zgodnie z akapitem pierwszym, w przypadku gdy odpowiednie wymogi aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2, nie są bezpośrednio stosowane do podmiotów sektora finansowego. W tym celu Urząd stosuje wszystkie stosowne przepisy prawa Unii oraz – w przypadku gdy to prawo Unii stanowią dyrektywy – przepisy krajowe transponujące te dyrektywy. W przypadku gdy odpowiednie prawo Unii stanowią rozporządzenia i obecnie rozporządzenia te wyraźnie przyznają państwom członkowskim możliwości wyboru opcji, Urząd stosuje również przepisy krajowe wykorzystujące te opcje.”;

10)w art. 22 wprowadza się następujące zmiany:

a)skreśla się ust. 1a;

b)ust. 4 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Urząd może w tym celu skorzystać z uprawnień powierzonych mu na mocy niniejszego rozporządzenia, w tym art. 35 i 35b.”;

11)w art. 29 wprowadza się następujące zmiany:

a)    w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

(i)    dodaje się lit. aa) w brzmieniu:

„aa) wydawanie strategicznego plan nadzoru zgodnie z art. 29a;”;

(ii)    lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b) promowanie skutecznej dwustronnej i wielostronnej wymiany pomiędzy właściwymi organami informacji dotyczących wszystkich istotnych kwestii, w tym, w stosownych przypadkach, bezpieczeństwa cybernetycznego i ataków cybernetycznych, z pełnym poszanowaniem obowiązujących przepisów w zakresie poufności i ochrony danych przewidzianych w odpowiednim prawodawstwie unijnym;”;

(iii) lit. e) otrzymuje brzmienie:

„e) ustanawianie sektorowych i międzysektorowych programów szkoleń, w tym w zakresie innowacji technologicznych, ułatwianie wymian personelu oraz zachęcanie właściwych organów do częstszego korzystania z programów oddelegowania pracowników oraz innych narzędzi.”;

b)    w ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:

„W celu ustanowienia wspólnej kultury nadzoru Urząd opracowuje i prowadzi – biorąc pod uwagę zmieniające się praktyki i modele biznesowe instytucji finansowych – zaktualizowany unijny podręcznik nadzoru dotyczący nadzoru nad instytucjami finansowymi w Unii. Urząd opracowuje i prowadzi również zaktualizowany unijny podręcznik restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dotyczący restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji finansowych w Unii. Zarówno unijny podręcznik nadzoru, jak i unijny podręcznik restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji określają najlepsze praktyki nadzorcze i wysokiej jakości metody i procesy.”;

12)dodaje się art. 29a w brzmieniu:

„Artykuł 29a

Strategiczny plan nadzoru

1. Po rozpoczęciu stosowania rozporządzenia [XXX insert reference to amending Regulation], a następnie co trzy lata do dnia 31 marca Urząd wydaje zalecenia skierowane do właściwych organów, ustanawiając strategiczne cele i priorytety nadzorcze („strategiczny plan nadzoru”) z uwzględnieniem wkładów ze strony właściwych organów. Urząd przekazuje strategiczny plan nadzoru do wiadomości Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji oraz podaje go do wiadomości publicznej na swojej stronie internetowej.

Strategiczny plan nadzoru zawiera konkretne priorytety działań nadzorczych, tak aby propagować spójne, wydajne i skuteczne praktyki nadzorcze oraz wspólne, jednolite i spójne stosowanie prawa Unii, a także aby reagować na tendencje w zakresie nadzoru mikroostrożnościowego i potencjalne zagrożenia i słabości określone zgodnie z art. 32.

2. Do dnia 30 września każdego roku każdy właściwy organ przedkłada Urzędowi do przeanalizowania projekt rocznego programu prac na następny rok oraz jednoznacznie określa, w jaki sposób ten projekt programu wypełnia założenia strategicznego planu nadzoru.

Projekt rocznego programu prac zawiera szczegółowe cele i priorytety działań nadzorczych oraz ilościowe i jakościowe kryteria wyboru instytucji finansowych, praktyk i zachowań rynkowych oraz rynków finansowych, które mają zostać zbadane przez właściwy organ przedkładający projekt rocznego programu prac w ciągu roku objętego tym programem.

3. Urząd ocenia projekt rocznego programu prac i – w przypadku gdy występują istotne zagrożenia dla realizacji priorytetów określonych w strategicznym planie nadzoru – wydaje zalecenie dla odpowiedniego właściwego organu w celu zapewnienia zgodności rocznego programu prac odpowiedniego właściwego organu ze strategicznym planem nadzoru.

Do dnia 31 grudnia każdego roku właściwe organy przyjmują swoje roczne programy prac przy uwzględnieniu wszelkich tego rodzaju zaleceń.

4. Do dnia 31 marca każdego roku każdy właściwy organ przekazuje Urzędowi sprawozdanie z wykonania rocznego programu prac.

Sprawozdanie to zawiera co najmniej następujące informacje:

a)    opis działań nadzorczych oraz badania instytucji finansowych, praktyk i zachowań rynkowych oraz rynków finansowych, a także informacje dotyczące środków administracyjnych i sankcji nałożonych na instytucje finansowe odpowiedzialne za naruszenie prawa unijnego i krajowego;

b)    opis działań, które zostały przeprowadzone, ale nie zostały przewidziane w rocznym programie prac;

c)    wykaz działań przewidzianych w rocznym programie prac, które nie zostały przeprowadzone, oraz celów tego programu, które nie zostały osiągnięte, a także powody, ze względu na które nie przeprowadzono tych działań i nie osiągnięto tych celów.

5. Urząd ocenia sprawozdania właściwych organów dotyczące wykonania programu prac. W przypadku gdy występuje istotne zagrożenie dla realizacji priorytetów określonych w strategicznym planie nadzoru, Urząd wydaje zalecenie dla każdego zainteresowanego właściwego organu na temat możliwego sposobu usunięcia przedmiotowych niedociągnięć w jego działaniach.

W oparciu o sprawozdania i własną ocenę zagrożeń Urząd identyfikuje działania właściwego organu, które mają zasadnicze znaczenie dla realizacji strategicznego planu nadzoru, i – w stosownych przypadkach – przeprowadza oceny tych działań na podstawie art. 30.

6. Urząd podaje do wiadomości publicznej najlepsze praktyki zidentyfikowane podczas oceny rocznych programów prac.”;

13)w art. 30 wprowadza się następujące zmiany:

a)    tytuł artykułu otrzymuje brzmienie:

„Oceny działalności właściwych organów”;

b)    ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. W celu dalszego zwiększania spójności wyników w zakresie nadzoru Urząd przeprowadza okresowo oceny wszystkich bądź części działań realizowanych przez właściwe organy. W tym celu Urząd opracowuje metody umożliwiające obiektywną ocenę i porównanie ocenianych właściwych organów. Podczas przeprowadzania ocen uwzględnia się dotychczasowe informacje i oceny już przeprowadzone w odniesieniu do zainteresowanego właściwego organu, w tym wszystkie informacje udzielone Urzędowi zgodnie z art. 35 oraz wszelkie informacje pochodzące od zainteresowanych stron.”;

c)    dodaje się ustęp w brzmieniu:

1a. Do celów niniejszego artykułu Urząd ustanawia komitet ds. oceny złożony wyłącznie z pracowników Urzędu. Urząd może delegować realizację określonych zadań lub podejmowanie określonych decyzji temu komitetowi ds. oceny.

d)    w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

(i) formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

„Ocena obejmuje ewaluację między innymi następujących aspektów:”;

(ii)    lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a) adekwatności zasobów, stopnia niezależności i ustaleń dotyczących zarządzania właściwego organu, przy szczególnym uwzględnieniu skutecznego stosowania aktów unijnych, o których mowa w art. 1 ust. 2, oraz zdolności reagowania na zmiany na rynku;”;

e)    ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Urząd sporządza sprawozdanie, w którym przedstawia wyniki oceny. W sprawozdaniu wyjaśnia się i wskazuje środki następcze, które zostały przewidziane w wyniku oceny. Wspomniane środki następcze mogą zostać przyjęte w postaci wytycznych i zaleceń zgodnie z art. 16 oraz opinii zgodnie z art. 29 ust. 1 lit. a).

Zgodnie z art. 16 ust. 3 właściwe organy dokładają wszelkich starań, aby zastosować się do wszystkich wydanych wytycznych i zaleceń. W przypadku gdy właściwe organy nie podejmą działania, aby zastosować się do środków następczych wskazanych w sprawozdaniu, Urząd wydaje sprawozdanie dotyczące środków następczych.

Przy opracowywaniu projektów regulacyjnych standardów technicznych lub projektów wykonawczych standardów technicznych zgodnie z art. 10–15, bądź też wytycznych lub zaleceń zgodnie z art. 16 Urząd bierze pod uwagę wynik oceny, w tym wszelkie inne informacje uzyskane przez Urząd podczas wykonywania jego zadań w celu zapewnienia konwergencji najwyższej jakości praktyk nadzorczych.”;

f)    dodaje się ust. 3a w brzmieniu:

„3a. W przypadku gdy – biorąc pod uwagę wynik oceny lub wszelkie inne informacje uzyskane przez Urząd podczas wykonywania jego zadań – Urząd uzna, że niezbędna jest dalsza harmonizacja przepisów mających zastosowanie do instytucji finansowych lub właściwych organów, przedkłada on swoją opinię Komisji.”;

g)    ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Urząd publikuje sprawozdania, o których mowa w ust. 3, w tym sprawozdanie dotyczące środków następczych, chyba że ich opublikowanie stanowiłoby zagrożenie dla stabilności systemu finansowego. Przed publikacją sprawozdania właściwy organ, który jest przedmiotem oceny, proszony jest o przedstawienie uwag. Uwagi te podawane są do wiadomości publicznej, chyba że opublikowanie tych informacji stanowiłoby zagrożenie dla stabilności systemu finansowego.”;

14)w art. 31 dodaje się ust. 5 w brzmieniu:

„W odniesieniu do działalności właściwych organów mającej na celu ułatwienie wejścia na rynek podmiotów gospodarczych lub produktów opartych na innowacjach technologicznych Urząd wspiera konwergencję praktyk nadzorczych, w szczególności poprzez wymianę informacji i najlepszych praktyk. W stosownych przypadkach Urząd może wydać wytyczne lub zalecenia zgodnie z art. 16.”;

15)dodaje się art. 31a w brzmieniu:

„Artykuł 31a

Koordynacja delegowania i outsourcingu działalności oraz przenoszenia ryzyka

1.    Urząd na bieżąco koordynuje działania nadzorcze właściwych organów w celu wspierania konwergencji praktyk nadzorczych w obszarze delegowania i outsourcingu działalności przez instytucje finansowe, jak również w odniesieniu do przenoszenia przez nie ryzyka, zgodnie z ust. 2, 3, 4 i 5.

2. Właściwe organy powiadamiają Urząd, jeżeli zamierzają udzielić zezwolenia lub przeprowadzić rejestrację w odniesieniu do instytucji finansowej, która podlega nadzorowi zainteresowanego właściwego organu zgodnie z aktami, o których mowa w art. 1 ust. 2, oraz jeżeli biznesplan instytucji finansowej zakłada outsourcing lub delegowanie istotnej części jej działalności lub jakiejkolwiek funkcji kluczowej, bądź też przenoszenie ryzyka związanego z istotną częścią jej działalności do państw trzecich, aby skorzystać z paszportu UE, podczas gdy zasadniczo znaczna część działalności lub funkcji realizowana jest poza Unią. Powiadomienie Urzędu powinno być wystarczająco szczegółowe, aby umożliwić Urzędowi przeprowadzenie prawidłowej oceny.

W przypadku gdy Urząd uzna za konieczne wydanie skierowanej do właściwego organu opinii dotyczącej tego, że zezwolenie lub rejestracja zgłoszone zgodnie z akapitem pierwszym są niezgodne z prawem Unii bądź też z wytycznymi, zaleceniami lub opiniami przyjętymi przez Urząd, informuje on o tym dany właściwy organ w terminie 20 dni roboczych od otrzymania powiadomienia od danego właściwego organu. W takim przypadku zainteresowany właściwy organ wstrzymuje się z przeprowadzeniem rejestracji lub udzieleniem zezwolenia do czasu uzyskania opinii Urzędu.

Na wniosek Urzędu właściwy organ w terminie 15 dni roboczych od otrzymania takiego wniosku udziela informacji na temat swojej decyzji w sprawie udzielenia zezwolenia lub przeprowadzenia rejestracji w odniesieniu do instytucji finansowej, która podlega jego nadzorowi zgodnie z aktami, o których mowa w art. 1 ust. 2.

Urząd wydaje opinię, bez uszczerbku dla terminów określonych w prawie Unii, najpóźniej w terminie 2 miesięcy od daty otrzymania powiadomienia zgodnie z akapitem pierwszym.

3. Instytucja finansowa powiadamia właściwy organ o outsourcingu lub delegowaniu istotnej części jej działalności lub jakiejkolwiek funkcji kluczowej oraz o przenoszeniu ryzyka związanego z istotną częścią jej działalności do innej jednostki lub do swojego oddziału ustanowionych w państwie trzecim. Zainteresowany właściwy organ informuje Urząd o takich powiadomieniach co pół roku.

Nie naruszając przepisów art. 35, na wniosek Urzędu właściwy organ udziela informacji na temat zawartych przez instytucje finansowe porozumień dotyczących outsourcingu, delegowania lub przenoszenia ryzyka.

Urząd monitoruje, czy zainteresowane właściwe organy sprawdzają, czy te porozumienia dotyczące outsourcingu, delegowania lub przenoszenia ryzyka, o których mowa w akapicie pierwszym, zostały zawarte zgodnie z prawem Unii, są zgodne z wytycznymi, zaleceniami lub opiniami Urzędu i nie uniemożliwiają sprawowania skutecznego nadzoru przez właściwe organy ani egzekwowania przepisów w państwie trzecim.

4. Urząd może wydawać zalecenia dla zainteresowanych właściwych organów, w tym zalecenia dotyczące zmiany lub wycofania zezwoleń. W przypadku gdy zainteresowany właściwy organ nie zastosuje się do zaleceń Urzędu w terminie15 dni roboczych, właściwy organ przedstawia swoje uzasadnienie, a Urząd podaje do wiadomości publicznej swoje zalecenie wraz z tym uzasadnieniem.”;

16)w art. 32 wprowadza się następujące zmiany:

a)    dodaje się ust. 2a w brzmieniu:

„2a. Co najmniej raz w roku Urząd rozważa zasadność przeprowadzenia ogólnounijnych ocen, o których mowa w ust. 2, i informuje Parlament Europejski, Radę i Komisję o swoich wnioskach. W przypadku przeprowadzenia takich ogólnounijnych ocen Urząd – jeżeli uzna to za stosowne – ujawnia wyniki dotyczące poszczególnych uczestniczących instytucji finansowych.

Obowiązek zachowania tajemnicy służbowej przez właściwe organy nie uniemożliwia im publikowania wyników ogólnounijnych ocen, o których mowa w ust. 2, lub przekazywania Urzędowi wyników takich ocen do celów publikacji przez Urząd wyników ogólnounijnych ocen odporności instytucji finansowych.”;

b)ust. 3a i 3b otrzymują brzmienie:

„3a. Urząd może wymagać od właściwych organów przeprowadzenia szczególnych przeglądów. Może on wymagać od właściwych organów przeprowadzenia kontroli na miejscu oraz może w nich uczestniczyć zgodnie z art. 21 i na warunkach przewidzianych w tym artykule w celu zapewnienia porównywalności i wiarygodności metod, praktyk i wyników.”;

17)w art. 33 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Na specjalny wniosek Komisji o udzielenie porady lub gdy jest do tego zobowiązany na podstawie aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2, Urząd pomaga Komisji w przygotowywaniu decyzji w sprawie równoważności ram prawnych i nadzorczych w państwach trzecich.”;

b) dodaje się ust. 2a, 2b i 2c w brzmieniu:

„2a. Urząd monitoruje zmiany w zakresie regulacji, nadzoru i praktyk dotyczących egzekwowania oraz istotne zmiany na rynkach w państwach trzecich, w odniesieniu do których Komisja przyjęła – na podstawie aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2 – decyzje w sprawie równoważności, w celu sprawdzenia, czy kryteria, na podstawie których te decyzje zostały podjęte, oraz wszelkie określone w nich warunki są nadal spełniane. Urząd co roku przedstawia Komisji poufne sprawozdanie w sprawie swoich ustaleń.

Bez uszczerbku dla konkretnych wymagań określonych w aktach, o których mowa w art. 1 ust. 2, i z zastrzeżeniem warunków określonych w ust. 1 zdanie drugie, Urząd współpracuje z odpowiednimi właściwymi organami oraz – w stosownych przypadkach – również z organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji z państw trzecich, których ramy prawne i nadzorcze zostały uznane za równoważne. Współpraca ta odbywa się na podstawie porozumień administracyjnych zawartych z właściwymi organami tych państw trzecich. Podczas negocjowania takich porozumień administracyjnych Urząd uwzględnia postanowienia dotyczące następujących kwestii:

a)    mechanizmów, które pozwolą Urzędowi uzyskiwać wszelkie istotne informacje, w tym informacje na temat systemu regulacyjnego, podejścia nadzorczego, istotnych zmian na rynkach i wszelkich zmian, które mogą mieć wpływ na decyzję w sprawie równoważności;

b)    w stosownych przypadkach, w zakresie, w jakim jest to konieczne do kontroli realizacji takich decyzji w sprawie równoważności – procedur dotyczących koordynacji działań nadzorczych, w tym, w stosownych przypadkach, kontroli na miejscu.

Urząd informuje Komisję, w przypadku gdy właściwy organ państwa trzeciego odmówi zawarcia takiego porozumienia administracyjnego lub gdy odmówi skutecznej współpracy. Komisja uwzględnia te informacje podczas przeprowadzania oceny odpowiednich decyzji w sprawie równoważności.

2b. W przypadku gdy Urząd stwierdzi, że zmiany w zakresie regulacji, nadzoru lub praktyk dotyczących egzekwowania w państwach trzecich, o których mowa w ust. 2a, mogłyby mieć wpływ na stabilność finansową Unii lub co najmniej jednego państwa członkowskiego, integralność rynku, ochronę inwestorów lub funkcjonowanie rynku wewnętrznego, niezwłocznie informuje o tym Komisję w trybie poufnym.

Urząd corocznie przedstawia Komisji poufne sprawozdanie w sprawie zmian w zakresie regulacji, nadzoru, praktyk dotyczących egzekwowania i rynku w państwach trzecich, o których mowa w ust. 2a, ze szczególnym uwzględnieniem ich skutków dla stabilności finansowej, integralności rynku, ochrony inwestorów lub funkcjonowania rynku wewnętrznego.

2c. Właściwe organy z wyprzedzeniem informują Urząd o swoich zamiarach zawarcia wszelkich porozumień administracyjnych z organami nadzoru państw trzecich w każdym z obszarów regulowanych aktami, o których mowa w art. 1 ust. 2, w tym w stosunku do oddziałów jednostek z państw trzecich. Równocześnie przekazują one Urzędowi projekt takich planowanych porozumień.

W celu ustanowienia spójnych, wydajnych i skutecznych praktyk nadzorczych w Unii oraz wzmocnienia międzynarodowej koordynacji w zakresie nadzoru finansowego Urząd może opracować modelowe porozumienia administracyjne. Zgodnie z art. 16 ust. 3 właściwe organy dokładają wszelkich starań, aby zawierać swoje porozumienia w oparciu o modelowe porozumienie.

W sprawozdaniu, o którym mowa w art. 43 ust. 5, Urząd przedstawia informacje na temat porozumień administracyjnych uzgodnionych z organami nadzoru, organizacjami międzynarodowymi lub administracjami z państw trzecich oraz informacje dotyczące pomocy, której Urząd udzielił Komisji przy przygotowywaniu decyzji w sprawie równoważności, oraz działalności Urzędu w zakresie monitorowania zgodnie z ust. 2a.”;

18)art. 34 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. W odniesieniu do ocen na podstawie art. 22 dyrektywy 2013/36/WE, które na mocy tej dyrektywy wymagają konsultacji między właściwymi organami z co najmniej dwóch państw członkowskich, Urząd może, na wniosek jednego z zainteresowanych właściwych organów, wydawać i publikować opinie w sprawie takiej oceny, z wyjątkiem w odniesieniu do kryterium oceny, o którym mowa w art. 23 ust. 1 lit. e) tej dyrektywy. Opinia ta jest wydawana niezwłocznie i w każdym razie przed upływem okresu oceny, o którym mowa w tej dyrektywie. W obszarach, w odniesieniu do których Urząd może wydawać opinie, zastosowanie ma art. 35 i 35b.”;

19)w art. 35 wprowadza się następujące zmiany:

a)    ust. 1, 2 i 3 otrzymują brzmienie:

„1. Na wniosek Urzędu właściwe organy udzielają Urzędowi wszelkich informacji niezbędnych do wykonywania zadań nałożonych na Urząd niniejszym rozporządzeniem, pod warunkiem że mają one na mocy prawa dostęp do odpowiednich informacji.

Udzielone informacje muszą być dokładne i kompletne oraz zostają przekazane w terminie określonym przez Urząd.

2. Urząd może również zwrócić się o udzielanie informacji w regularnych odstępach czasu i w określonych formatach lub przy użyciu porównywalnych wzorów zatwierdzonych przez Urząd. W miarę możliwości we wnioskach o informacje wykorzystuje się wspólne formaty sprawozdawcze.

3. Na podstawie należycie uzasadnionego wniosku właściwego organu Urząd przekazuje mu wszelkie informacje niezbędne do tego, by właściwy organ mógł wypełniać swoje zadania, zgodnie z obowiązkiem zachowania tajemnicy służbowej określonym w prawodawstwie sektorowym i w art. 70.”;

b)    ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. W przypadku gdy informacje, o które zwrócono się zgodnie z ust. 1, nie są dostępne lub nie zostały udostępnione przez właściwe organy w terminie określonym przez Urząd, wówczas Urząd może wystąpić z należycie uzasadnionym i umotywowanym wnioskiem do jakiegokolwiek z następujących podmiotów:

a) innych organów, którym powierzono funkcje nadzorcze;

b) ministerstwa właściwego w sprawach finansów w danym państwie członkowskim, o ile dysponuje ono informacjami ostrożnościowymi;

c) krajowego banku centralnego danego państwa członkowskiego;

d) urzędu statystycznego danego państwa członkowskiego.

Na wniosek Urzędu właściwe organy wspierają Urząd w gromadzeniu tych informacji.”;

c)    skreśla się ust. 6 i 7;

20)dodaje się art. 35a–35h w brzmieniu:

„Artykuł 35a

Wykonywanie uprawnień, o których mowa art. 35b

Uprawnienia powierzone Urzędowi, dowolnemu z jego urzędników lub innej osobie upoważnionej przez Urząd zgodnie z art. 35b nie mogą być wykorzystywane do żądania ujawnienia informacji lub dokumentów, które są objęte poufnością wymiany informacji między prawnikiem a klientem.

Artykuł 35b

Wniosek o informacje skierowany do instytucji finansowych, spółek holdingowych lub oddziałów właściwych instytucji finansowych oraz nieregulowanych podmiotów operacyjnych wchodzących w skład grupy lub konglomeratu finansowym

1. W przypadku gdy informacje, o które zwrócono się zgodnie z art. 35 ust. 1 lub 5, nie są dostępne lub nie zostały udostępnione w terminie określonym przez Urząd, wówczas Urząd może w drodze zwykłego wniosku lub decyzji zwrócić się do następujących instytucji i podmiotów o udzielenie mu wszelkich niezbędnych informacji, aby umożliwić mu wykonywanie jego obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia:

a) właściwych instytucji finansowych;

b) spółek holdingowych lub oddziałów właściwych instytucji finansowych;

c) nieregulowanych podmiotów operacyjnych w grupie lub konglomeracie finansowym, istotnych dla działalności finansowej właściwych instytucji finansowych.

2. Zwykły wniosek o informacje, o którym mowa w ust. 1:

a)    odwołuje się do niniejszego artykułu jako podstawy prawnej wniosku;

b)    podaje cel tego wniosku;

c)    określa wymagane informacje;

d)    zawiera termin udzielenia informacji;

e)    zawiera adnotację, że osoba, do której skierowano wniosek o udzielenie informacji, nie ma obowiązku udzielenia tych informacji, natomiast w przypadku udzielenia dobrowolnej odpowiedzi na wniosek udzielone informacje nie mogą być niezgodne z prawdą ani wprowadzające w błąd;

f)    zawiera wskazanie kwoty grzywny podlegającej nałożeniu zgodnie z art. 35c, w przypadku gdy udzielone informacje są niezgodne z prawdą lub wprowadzają w błąd.

3. W przypadku zwrócenia się o udzielenie informacji w drodze decyzji Urząd:

a)    odwołuje się do niniejszego artykułu jako podstawy prawnej wniosku;

b)    podaje cel tego wniosku;

c)    określa wymagane informacje;

d)    wskazuje termin udzielenia informacji;

e)    wskazuje okresowe kary pieniężne przewidziane w art. 35d, w przypadku gdy przekazane wymagane informacje są niekompletne;

f)    wskazuje grzywnę przewidzianą w art. 35c, w przypadku gdy odpowiedzi na zadane pytania są niezgodne z prawdą lub wprowadzają w błąd;

g)    informuje o prawie do odwołania od decyzji do Komisji Odwoławczej i prawie do zaskarżenia tej decyzji do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zgodnie z art. 60 i 61.

4. Do udzielenia wymaganych informacji zobowiązane są właściwe instytucje i jednostki wymienione w ust. 1 lub ich przedstawiciele, a w przypadku osób prawnych lub stowarzyszeń niemających osobowości prawnej – osoby powołane do ich reprezentacji zgodnie z ustawą lub ich statutem. Prawnicy należycie upoważnieni do działania mogą przedłożyć informacje w imieniu swoich klientów. Klienci pozostają w pełni odpowiedzialni, jeżeli przedłożone informacje są niekompletne, nieprawdziwe lub wprowadzają w błąd.

5. Urząd niezwłocznie wysyła kopię zwykłego wniosku lub swojej decyzji właściwemu organowi państwa członkowskiego, w którym właściwa jednostka wymieniona w ust. 1, której dotyczy wniosek o informacje, ma swoje miejsce zamieszkania lub siedzibę.

6. Urząd może wykorzystywać informacje poufne otrzymane zgodnie z niniejszym artykułem wyłącznie na potrzeby wykonywania zadań powierzonych mu na mocy niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 35c

Przepisy proceduralne dotyczące nakładania grzywien

1. Jeżeli w trakcie wykonywania swoich obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia Urząd stwierdzi, że istnieją wiarygodne przesłanki świadczące o możliwości istnienia okoliczności, które stanowią naruszenie, o którym mowa w art. 35d ust. 1, Urząd wyznacza w swoich strukturach niezależnego urzędnika dochodzeniowego, który wyjaśnia tę sprawę. Wyznaczony urzędnik nie może – ani nie mógł w przeszłości – być bezpośrednio bądź pośrednio zaangażowany w bezpośredni lub pośredni nadzór nad instytucjami lub podmiotami wymienionymi w art. 35b ust. 1 i wykonuje swoje funkcje niezależnie od Rady Organów Nadzoru.

2. Urzędnik dochodzeniowy, o którym mowa w ust. 1, bada domniemane naruszenia, uwzględniając wszelkie uwagi przedstawionych przez osoby będące przedmiotem dochodzenia i przedkłada Radzie Organów Nadzoru pełne akta sprawy zawierające dokonane przez niego ustalenia.

3. Aby wykonywać swoje zadania, urzędnik dochodzeniowy ma prawo do występowania o informacje zgodnie z art. 35b.

4. W trakcie wykonywania swych zadań urzędnik dochodzeniowy ma dostęp do wszystkich dokumentów i informacji zebranych przez Urząd w czasie działań nadzorczych.

5. Urzędnik dochodzeniowy – po zakończeniu prowadzonego przez siebie dochodzenia i przed przekazaniem Radzie Organów Nadzoru akt sprawy zawierających jego ustalenia – daje osobom będącym przedmiotem dochodzenia możliwość przedstawienia swojego stanowiska na temat wyjaśnianych spraw. Podstawę ustaleń urzędnika dochodzeniowego mogą stanowić wyłącznie fakty, do których zainteresowane strony miały możliwość się odnieść.

6. W trakcie dochodzeń prowadzonych na podstawie niniejszego artykułu w pełni przestrzega się prawa do obrony przysługującego osobom będącym przedmiotem dochodzenia.

7. Urzędnik dochodzeniowy, z chwilą przedłożenia Radzie Organów Nadzoru akt sprawy zawierających dokonane przez niego ustalenia, powiadamia o tym fakcie osoby będące przedmiotem dochodzenia. Osobom będącym przedmiotem dochodzenia przysługuje prawo dostępu do akt sprawy, z zastrzeżeniem uzasadnionego interesu innych osób w zakresie ochrony ich tajemnicy handlowej. Prawo dostępu do akt sprawy nie obejmuje informacji poufnych dotyczących osób trzecich.

8. Na podstawie akt sprawy zawierających ustalenia urzędnika dochodzeniowego oraz – na wniosek osób będących przedmiotem dochodzenia – po wysłuchaniu stanowiska tych osób zgodnie z art. 35f Urząd decyduje, czy osoby będące przedmiotem dochodzenia popełniły naruszenie lub naruszenia, o których mowa w art. 35d ust. 1, a jeżeli tak – stosuje środek zgodnie z tym artykułem.

9. Urzędnik dochodzeniowy nie bierze udziału w obradach Rady Organów Nadzoru Urzędu ani nie uczestniczy w żaden inny sposób w procesie podejmowania decyzji przez Radę Organów Nadzoru.

10. Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 75a w celu określenia przepisów proceduralnych dotyczących wykonywania prawa do nakładania grzywien lub okresowych kar pieniężnych, w tym następujących przepisów:

a) przepisów dotyczących prawa do obrony;

b) przepisów tymczasowych;

c) przepisów dotyczących sposobu pobierania grzywien lub okresowych kar pieniężnych;

d) przepisów dotyczących okresów przedawnienia w zakresie nakładania i egzekwowania grzywien i okresowych kar pieniężnych.

11. Urząd przekazuje sprawy w celu wszczęcia postępowania karnego odpowiednim organom krajowym, jeżeli, wykonując swoje obowiązki wynikające z niniejszego rozporządzenia, stwierdzi, że istnieją wiarygodne przesłanki wskazujące na możliwość zajścia okoliczności stanowiących przestępstwo. Urząd odstępuje od nałożenia grzywien lub okresowych kar pieniężnych w przypadku, gdy – wskutek postępowania karnego prowadzonego na mocy prawa krajowego – wyrok uniewinniający lub skazujący wynikający z identycznego faktu lub identycznych faktów, które są zasadniczo takie same, uprawomocnił się.

Artykuł 35d

Grzywny

1. Urząd podejmuje decyzję o nałożeniu grzywny, jeżeli stwierdzi, że instytucja lub jednostka wymienione w art. 35b ust. 1 w sposób zamierzony lub w wyniku zaniedbania nie udzieliły informacji w odpowiedzi na decyzję zobowiązującą do udzielenia informacji zgodnie z art. 35b ust. 3 lub udzieliły niekompletnych, nieprawidłowych lub wprowadzających w błąd informacji w odpowiedzi na zwykły wniosek o informacje lub decyzję zgodnie z art. 35b ust. 2.

2. Kwota podstawowa grzywny, o której mowa w ust. 1, wynosi co najmniej 50 000 EUR i nie przekracza 200 000 EUR.

3. Ustalając kwotę podstawową grzywny, o której mowa w ust. 2, Urząd uwzględnia obrót roczny danej instytucji lub jednostki w poprzedzającym roku obrotowym; kwota ta znajduje się w następujących przedziałach:

a) w dolnej części przedziału dla jednostek, których obrót roczny jest niższy od 10 mln EUR;

b) w środkowej części przedziału dla jednostek, których obrót roczny wynosi od 10 do 50 mln EUR;

c) w górnej części przedziału dla jednostek, których obrót roczny przekracza 50 mln EUR.

Kwoty podstawowe podane w granicach określonych w ust. 2 są w razie potrzeby korygowane z uwzględnieniem okoliczności obciążających lub łagodzących przy użyciu odpowiednich współczynników określonych w ust. 5.

Odpowiedni współczynnik obciążający stosowany jest wobec kwoty podstawowej pojedynczo. W przypadku gdy zastosowanie ma więcej niż jeden współczynnik obciążający, różnica między podstawową kwotą a kwotą wynikającą z zastosowania każdego poszczególnego współczynnika obciążającego jest doliczana do kwoty podstawowej.

Odpowiedni współczynnik łagodzący stosowany jest wobec kwoty podstawowej pojedynczo. W przypadku gdy zastosowanie ma więcej niż jeden współczynnik łagodzący, różnica między podstawową kwotą a kwotą wynikającą z zastosowania każdego poszczególnego współczynnika łagodzącego jest odliczana od kwoty podstawowej.

4. Do kwoty podstawowej, o której mowa w ust. 2, stosuje się kumulatywnie następujące współczynniki korygujące, biorąc pod uwagę, co następuje:

a)    współczynniki korygujące związane z okolicznościami obciążającymi są następujące:

(i) jeżeli naruszenie popełniono wielokrotnie, w odniesieniu do każdego powtórzenia naruszenia stosuje się dodatkowy współczynnik równy 1,1;

(ii) jeżeli naruszenie trwało dłużej niż sześć miesięcy, stosuje się współczynnik równy 1,5;

(iii) jeżeli naruszenia dopuszczano się umyślnie, stosuje się współczynnik równy 2;

(iv) jeżeli od momentu stwierdzenia naruszenia nie podjęto żadnych działań naprawczych, stosuje się współczynnik równy 1,7;

(v) jeżeli kadra kierownicza wyższego szczebla jednostki nie współpracowała z Urzędem, stosuje się współczynnik równy 1,5.

b)    współczynniki korygujące związane z czynnikami obciążającymi są następujące:

(i) jeżeli naruszenie trwało krócej niż 10 dni roboczych, stosuje się współczynnik równy 0,9;

(ii) jeżeli kadra kierownicza wyższego szczebla instytucji lub jednostki może wykazać, że zastosowała wszystkie konieczne środki, aby zapobiec niewykonaniu wniosku na podstawie art. 35 ust. 6a, stosuje się współczynnik w wysokości 0,7;

(iii) jeżeli jednostka w sposób szybki, skuteczny i pełny powiadomiła Urząd o naruszeniu, stosuje się współczynnik w wysokości 0,4;

(iv) jeżeli jednostka dobrowolnie podjęła działania w celu zapewnienia, by w przyszłości nie mogło dojść do podobnego naruszenia, stosuje się współczynnik w wysokości 0,6.

5. Niezależnie od przepisów ust. 2 i 3 grzywna ogółem nie może przekroczyć 20 % rocznego obrotu danej jednostki w poprzedzającym roku obrotowym, chyba że jednostka bezpośrednio lub pośrednio uzyskała korzyść finansową z naruszenia. W tym przypadku grzywna ogółem jest co najmniej równa tej korzyści.

Artykuł 35e

Okresowe kary pieniężne

1. Urząd podejmuje decyzje o nałożeniu okresowej kary pieniężnej w celu nakłonienia instytucji lub jednostek, o których mowa w art. 35b ust. 1, do udzielenia informacji, o które zwrócono się w drodze decyzji zgodnie z art. 35b ust. 3.

2. Okresowa kara pieniężna musi być skuteczna i proporcjonalna. Okresowa kara pieniężna jest nakładana za każdy dzień, do momentu gdy dana instytucja lub dana jednostka podporządkuje się odpowiedniej decyzji, o której mowa w ust. 1.

3. Niezależnie od przepisów ust. 2 kwota okresowych kar pieniężnych wynosi 3 % średniego dziennego obrotu danej instytucji lub danej jednostki w poprzedzającym roku obrotowym. Okresową karę pieniężną nalicza się od dnia określonego w decyzji o nałożeniu okresowej kary pieniężnej.

4. Okresową karę pieniężną można nałożyć na okres nieprzekraczający sześciu miesięcy od powiadomienia o decyzji Urzędu.

Artykuł 35f

Prawo do złożenia wyjaśnień

1. Przed podjęciem jakiejkolwiek decyzji w sprawie nałożenia grzywny lub okresowej kary pieniężnej na podstawie art. 35d i art. 35e Urząd zapewnia instytucji lub jednostce, których dotyczy wniosek o informacje, możliwość złożenia wyjaśnień.

Podstawę decyzji Urzędu stanowią wyłącznie ustalenia, co do których dane instytucje lub podmioty mogły przedstawić swoje stanowisko.

2. W toku postępowania w pełni przestrzega się prawa do obrony przysługującego instytucji lub jednostce, o których mowa w ust. 1. Danej instytucji lub danej jednostce przysługuje prawo do dostępu do gromadzonych przez Urząd akt sprawy, z zastrzeżeniem uzasadnionego interesu innych osób w zakresie ochrony ich tajemnicy handlowej. Prawo dostępu do akt sprawy nie obejmuje dostępu do informacji poufnych oraz wewnętrznych dokumentów przygotowawczych Urzędu.

Artykuł 35g

Powiadamianie o grzywnach i okresowych karach pieniężnych oraz ich charakter, egzekucja i przypisywanie

1. Grzywny i okresowe kary pieniężne nałożone zgodnie z art. 35d i 35e mają charakter administracyjny i podlegają egzekucji.

2. Postępowanie egzekucyjne dotyczące grzywien i okresowych kar pieniężnych regulują przepisy proceduralne obowiązujące w państwie członkowskim, na którego terytorium jest ono prowadzone. Decyzję nakładającą grzywnę lub okresową karę pieniężną opatruje się klauzulą egzekucyjną, bez żadnych innych formalności z wyjątkiem sprawdzenia jej autentyczności przez organ, który każde państwo członkowskie wyznacza w tym celu i o którym powiadamia Urząd i Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

3. W przypadku gdy formalności, o których mowa w ust. 2, zostały dopełnione przez zainteresowaną stronę na jej własny wniosek, może ona przystąpić do dochodzenia swoich praw zgodnie z prawem krajowym, wnosząc sprawę bezpośrednio do właściwego organu.

4. Egzekucja grzywny lub okresowej kary pieniężnej może zostać zawieszona jedynie decyzją Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Sądy danego państwa członkowskiego są jednak właściwe do rozpatrywania skarg dotyczących nieprawidłowego przeprowadzania postępowania egzekucyjnego dotyczącego grzywny lub okresowej kary pieniężnej.

5. Urząd podaje do wiadomości publicznej każdą grzywnę i każdą okresową karę pieniężną, które nałożono zgodnie z art. 35d i 35e, chyba że takie publiczne powiadomienie zagrażałoby poważnie rynkom finansowym lub wyrządziło nieproporcjonalną szkodę stronom, których to dotyczy.

6. Kwoty grzywien i okresowych kar pieniężnych przypisuje się do budżetu ogólnego Unii Europejskiej.

Artykuł 35h

Kontrola przeprowadzana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej ma nieograniczone prawo orzekania w sprawie decyzji Urzędu nakładających grzywnę lub okresową karę pieniężną. Może on uchylić, obniżyć lub podwyższyć grzywnę lub okresową karę pieniężną nałożone przez Urząd.”;

21)art. 36 ust. 5 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Po otrzymaniu ostrzeżenia lub zalecenia skierowanego przez ERRS do właściwego organu Urząd korzysta w stosownych przypadkach z uprawnień przyznanych na mocy niniejszego rozporządzenia, tak aby zapewnić terminowe podjęcie działań następczych.”;

22)w art. 37 wprowadza się następujące zmiany:

   ust. 4 akapit pierwszy ostatnie zdanie otrzymuje brzmienie:

„Kadencja członków Bankowej Grupy Interesariuszy wynosi cztery lata, a po tym okresie przeprowadza się nową procedurę wyboru.”;

   w ust. 5 dodaje się akapity w brzmieniu:

„W przypadku gdy członkowie Bankowej Grupy Interesariuszy nie są w stanie wypracować wspólnej opinii lub porady, zezwala się, by członkowie reprezentujący jedną grupę zainteresowanych stron mogli wydać odrębną opinię lub odrębną poradę.

Bankowa Grupa Interesariuszy, Grupa Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych, Grupa Interesariuszy z Sektora Ubezpieczeń i Reasekuracji i Grupa Interesariuszy z Sektora Pracowniczych Programów Emerytalnych mogą wydawać wspólne opinie i porady w zakresie kwestii dotyczących prac Europejskich Urzędów Nadzoru na podstawie art. 56 niniejszego rozporządzenia dotyczącego wspólnych stanowisk i wspólnych aktów.”;

23)art. 39 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 39

Procedury podejmowania decyzji

1. Podejmując decyzje przewidziane w niniejszym rozporządzeniu, Urząd postępuje zgodnie z ust. 2–6, z wyjątkiem decyzji przyjętych zgodnie z art. 35b, 35d i 35e.

2. Urząd informuje każdego adresata danej decyzji o zamiarze jej podjęcia, wyznaczając termin, w którym adresat ten może wyrazić swoją opinię na temat przedmiotu tej decyzji, w pełni uwzględniając pilny charakter, złożoność i potencjalne skutki sprawy. Przepis ustanowiony w zdaniu pierwszym stosuje się odpowiednio w odniesieniu do zaleceń, o których mowa w art. 17 ust. 3.

3. W decyzjach Urzędu przedstawia się powody, dla których zostały one przyjęte.

4. Adresaci decyzji Urzędu są informowani o środkach odwoławczych przysługujących im na mocy niniejszego rozporządzenia.

5. W przypadku gdy Urząd podjął decyzję na podstawie art. 18 ust. 3 lub art. 18 ust. 4, w odpowiednich odstępach czasu dokonuje jej przeglądu.

6. Decyzje podejmowane przez Urząd na podstawie art. 17, 18 lub 19 podaje się do wiadomości publicznej. Podając decyzję do wiadomości publicznej, ujawnia się właściwy organ lub instytucję finansową, których ona dotyczy, oraz główną treść decyzji, chyba że takie upublicznienie jest sprzeczne z uzasadnionym interesem tej instytucji finansowej lub z ochroną jej tajemnicy handlowej, bądź też mogłoby poważnie zagrozić prawidłowemu funkcjonowaniu oraz integralności rynków finansowych lub stabilności całego systemu finansowego Unii lub jego części.”;

24)w art. 40 wprowadza się następujące zmiany:

a)    w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

(i)    dodaje się lit. aa) w brzmieniu:

„aa) zatrudnieni w pełnym wymiarze czasu pracy członkowie Rada Wykonawczej, o których mowa w art. 45 ust. 1 i którym nie przysługuje prawo głosu;”;

b)    w ust. 7 skreśla się akapit drugi;

c)    dodaje się ust. 8 w brzmieniu:

„8. W przypadku gdy krajowy organ publiczny, o którym mowa w ust. 1 lit. b), nie jest odpowiedzialny za egzekwowanie przepisów dotyczących ochrony konsumentów, członek Rady Organów Nadzoru, o którym mowa w tej literze, może podjąć decyzję o tym, że będzie mu towarzyszył przedstawiciel z organu odpowiedzialnego za ochronę konsumentów z danego państwa członkowskiego, któremu to przedstawicielowi nie przysługuje prawo głosu. W przypadku gdy w danym państwie członkowskim odpowiedzialność za ochronę konsumentów jest dzielona między kilkoma organami w danym państwie członkowskim, organy te uzgadniają wspólnego przedstawiciela.”;

25)art. 41 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 41

Komitety wewnętrzne

Rada Organów Nadzoru może powoływać komitety wewnętrzne na potrzeby wykonywania określonych zadań będących w jej kompetencji. Rada Organów Nadzoru może delegować wykonywanie wyraźnie określonych zadań i podejmowanie wyraźnie określonych decyzji komitetom wewnętrznym, Radzie Wykonawczej lub Przewodniczącemu.”;

26)art. 42 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Podczas wykonywania zadań powierzonych im na mocy niniejszego rozporządzenia członkowie Rady Organów Nadzoru posiadający prawo głosu działają niezależnie i obiektywnie w wyłącznym interesie Unii jako całości oraz nie zwracają się o instrukcje do instytucji lub organów unijnych, rządu żadnego z państw członkowskich lub do innego podmiotu publicznego lub prywatnego, ani nie przyjmują takich instrukcji.”;

27)w art. 43 wprowadza się następujące zmiany:

ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Rada Organów Nadzoru wydaje wytyczne dotyczące prac Urzędu. O ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, Rada Organów Nadzoru przyjmuje opinie, zalecenia, wytyczne i decyzje Urzędu i udziela porad, o których mowa w rozdziale II w oparciu o wniosek Rady Wykonawczej.”;

skreśla się ust. 2 i 3;

ust. 4 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Przed dniem 30 września każdego roku Rada Organów Nadzoru, działając na podstawie wniosku Rady Wykonawczej, przyjmuje program prac Urzędu na kolejny rok oraz przekazuje go do wiadomości Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji.”;

   ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. Na wniosek Rady Wykonawczej Rada Organów Nadzoru przyjmuje roczne sprawozdanie z działalności Urzędu, w tym z wykonywania obowiązków przez Przewodniczącego, na podstawie projektu sprawozdania, o którym mowa w art. 53 ust. 7, i przekazuje je Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji, Trybunałowi Obrachunkowemu oraz Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu do dnia 15 czerwca każdego roku. Sprawozdanie to podawane jest do wiadomości publicznej.”;

skreśla się ust. 8;

28)w art. 44 wprowadza się następujące zmiany:

ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„W odniesieniu do aktów określonych w art. 10–16 oraz środków i decyzji przyjmowanych na mocy art. 9 ust. 5 akapit trzeci oraz przepisów rozdziału VI i na zasadzie odstępstwa od przepisów akapitu pierwszego niniejszego ustępu Rada Organów Nadzoru podejmuje decyzje kwalifikowaną większością głosów swoich członków, jak określono w art. 16 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej, przy czym większość ta obejmuje co najmniej zwykłą większość głosów jej członków, obecnych na głosowaniu, z właściwych organów państw członkowskich, które są uczestniczącymi państwami członkowskimi w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 („uczestniczące państwa członkowskie”), i zwykłą większość głosów jej członków, obecnych na głosowaniu, z właściwych organów państw członkowskich, które nie są uczestniczącymi państwami członkowskimi w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 („nieuczestniczące państwa członkowskie”).

Członkowie Rady Wykonawczej zatrudnieni w pełnym wymiarze czasu pracy i Przewodniczący nie mają prawa głosu w odniesieniu do tych decyzji.”;

w ust. 1 skreśla się akapity trzeci, czwarty, piąty i szósty;    ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Członkowie bez prawa głosu i obserwatorzy nie uczestniczą w obradach Rady Organów Nadzoru poświęconych poszczególnym instytucjom finansowym, chyba że art. 75 ust. 3 lub akty, o których mowa w art. 1 ust. 2, stanowią inaczej.

Akapitu pierwszego nie stosuje się do Przewodniczącego, członków, którzy są również członkami Rady Wykonawczej oraz do przedstawiciela Europejskiego Banku Centralnego mianowanego przez jego radę nadzorczą.”;

29)w rozdziale III tytuł sekcji 2 otrzymuje brzmienie:

„Sekcja 2

Rada Wykonawcza”

30)art. 45 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 45

Skład

1. Rada Wykonawcza składa się z Przewodniczącego i trzech członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy. Przewodniczący przydziela każdemu z członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy wyraźnie określone zadania z zakresu polityki i zarządzania. Jednemu z członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy powierza się odpowiedzialność za sprawy budżetowe i w kwestiach związanych z programem prac Urzędu („członek odpowiedzialny za budżet i program”). Jeden z członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy pełni funkcję wiceprzewodniczącego i wykonuje zadania przewodniczącego podczas jego nieobecność lub w przypadku uzasadnionego utrudnienia, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

2. Członkowie zatrudnieni w pełnym wymiarze czasu pracy wybierani są na podstawie osiągnięć, umiejętności, wiedzy na temat instytucji i rynków finansowych oraz doświadczenia w zakresie nadzoru finansowego i regulacji rynków finansowych. Członkowie zatrudnieni w pełnym wymiarze czasu pracy posiadają rozległe doświadczenie na stanowisku kierowniczym. Wybór odbywa się na podstawie otwartego zaproszenia do zgłaszania kandydatur publikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, w następstwie którego Komisja sporządza krótką listę zakwalifikowanych kandydatów.

Komisja przedkłada ją Parlamentowi Europejskiemu do zatwierdzenia. Po zatwierdzeniu tej krótkiej listy Rada przyjmuje decyzję o wyznaczeniu członków Rady Wykonawczej zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy, w tym członka odpowiedzialnego za budżet i program. Skład Rady Wykonawczej jest wyważony i proporcjonalny oraz odzwierciedla całą Unię.

3. W przypadku gdy zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy członek Rady Wykonawczej nie spełnia już warunków określonych w art. 46 lub został uznany za winnego poważnego uchybienia, Rada może, na wniosek Komisji zatwierdzony przez Parlament Europejski, przyjąć decyzję o odwołaniu go z urzędu.

4. Kadencja członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy wynosi 5 lat i może zostać przedłużona na ten sam okres jeden raz. W okresie dziewięciu miesięcy poprzedzających koniec pięcioletniej kadencji członka zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy Rada Organów Nadzoru ocenia:

a) wyniki osiągnięte podczas pierwszej kadencji i sposób ich osiągnięcia;

b) zadania i potrzeby Urzędu w następnych latach.

Biorąc pod uwagę tę ocenę Komisja przedkłada Radzie wykaz członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy, których kadencję należy przedłużyć. Na podstawie tego wykazu oraz po uwzględnieniu oceny Rada może przedłużyć kadencję członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy.”;

31)dodaje się art. 45a w brzmieniu:

„Artykuł 45a

Proces podejmowania decyzji

1. Decyzje Rady Wykonawczej podejmowane są zwykłą większością głosów jej członków. Każdy członek ma jeden głos. W przypadku równej liczby głosów za i przeciw głos Przewodniczącego jest decydujący.

2. Przedstawiciel Komisji uczestniczy w posiedzeniach Rady Wykonawczej bez prawa głosu z wyjątkiem spraw, o których mowa w art. 63.

3. Rada Wykonawcza uchwala i podaje do wiadomości publicznej swój regulamin wewnętrzny.

4. Posiedzenia Rady Wykonawczej zwoływane są przez Przewodniczącego z własnej inicjatywy lub na wniosek jednego z jej członków, i przewodniczy im Przewodniczący.

Rada Wykonawcza zbiera się przed każdym posiedzeniem Rady Organów Nadzoru oraz tak często, jak uzna to za konieczne. Rada Wykonawcza zbiera się co najmniej pięć razy w roku.

5. Członkowie Rady Wykonawczej mogą, z zastrzeżeniem przepisów regulaminu wewnętrznego, korzystać z pomocy doradców lub ekspertów. Uczestnicy nieposiadający prawa głosu nie biorą udziału w obradach Rady Wykonawczej dotyczących poszczególnych instytucji finansowych.”;

32)dodaje się art. 45b w brzmieniu:

„Artykuł 45b

Komitety wewnętrzne

Rada Wykonawcza może powoływać komitety wewnętrzne na potrzeby wykonywania określonych zadań będących w jej kompetencji.”;

33)art. 46 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 46

Niezależność

Członkowie Rady Wykonawczej działają niezależnie i obiektywnie w wyłącznym interesie Unii jako całości, oraz nie zwracają się o instrukcje do instytucji lub organów unijnych, rządu żadnego z państw członkowskich lub do innego podmiotu publicznego lub prywatnego, ani nie przyjmują takich instrukcji.

Państwa członkowskie, instytucje lub organy Unii Europejskiej ani żadne inne podmioty publiczne lub prywatne nie mogą próbować wywierać wpływu na członków Rady Wykonawczej przy wykonywaniu ich zadań.”;

34)    art. 47 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 47

Zadania

1. Rada Wykonawcza zapewnia, aby Urząd wypełniał swoją misję i wykonywał powierzone mu zadania zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Wprowadza ona wszelkie niezbędne środki, w szczególności przyjmuje wewnętrzne instrukcje administracyjne oraz publikuje komunikaty, w celu zapewnienia funkcjonowania Urzędu zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

2. Rada Wykonawcza przedkłada Radzie Organów Nadzoru do zatwierdzenia projekt rocznego i wieloletniego programu prac.

3. Rada Wykonawcza wykonuje swoje uprawnienia budżetowe zgodnie z art. 63 i 64.

Do celów art. 17, 19, 22, 29a, 30, 31a, 32 i 35b–35h Rada Wykonawcza jest uprawniona do działania i podejmowania decyzji. Rada Wykonawcza informuje Radę Organów Nadzoru o decyzjach, które podejmuje.

3a. Rada Wykonawcza bada wszystkie kwestie rozpatrywane przez Radę Organów Nadzoru, wydaje na ich temat opinię i przedstawia w ich sprawie wnioski.

4. Rada Wykonawcza przyjmuje plan polityki kadrowej Urzędu oraz, zgodnie z art. 68 ust. 2, niezbędne środki wykonawcze do regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich („regulamin pracowniczy”).

5. Zgodnie z art. 72 Rada Wykonawcza przyjmuje przepisy szczególne dotyczące prawa dostępu do dokumentów Urzędu.

6. Rada Wykonawcza przedkłada Radzie Organów Nadzoru do zatwierdzenia roczne sprawozdanie z działalności Urzędu, w tym z wykonania zadań Przewodniczącego, sporządzone na podstawie projektu rocznego sprawozdania, o którym mowa w art. 53 ust. 7.

7. Rada Wykonawcza wyznacza i odwołuje członków Komisji Odwoławczej zgodnie z art. 58 ust. 3 i 5.

8. Członkowie Rady Wykonawczej podają do wiadomości publicznej informacje o wszystkich odbytych spotkaniach i przyjętych zaproszeniach. Wydatki są jawnie rejestrowane zgodnie z regulaminem pracowniczym.

9. Członkowi odpowiedzialnemu za budżet i program powierza się następujące określone zadania:

a) wykonanie rocznego programu prac Urzędu pod kierownictwem Rady Organów Nadzoru i pod kontrolą Rady Wykonawczej;

b) stosowanie wszelkich niezbędnych środków, w szczególności przyjmowanie wewnętrznych instrukcji administracyjnych oraz publikacja komunikatów, w celu zapewnienia funkcjonowania Urzędu zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;

c) przygotowanie wieloletniego programu prac, o którym mowa w art. 47 ust. 2;

d) przygotowanie do dnia 30 czerwca każdego roku rocznego programu prac na następny rok, o którym to programie mowa w art. 47 ust. 2;

e) sporządzenie wstępnego projektu budżetu Urzędu zgodnie z art. 63 i wykonanie budżetu Urzędu zgodnie z art. 64;

f) przygotowanie projektu sprawozdania rocznego, w tym rozdziału poświęconego działalności regulacyjnej i nadzorczej Urzędu oraz rozdziału dotyczącego spraw finansowo-administracyjnych;

g) w odniesieniu do pracowników Urzędu – wykonywanie uprawnień nadanych mu na mocy art. 68 i zarządzanie kwestiami personalnymi.”;

35)w art. 48 wprowadza się następujące zmiany:

ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Przewodniczący jest odpowiedzialny za przygotowywanie prac Rady Organów Nadzoru oraz przewodniczy posiedzeniom Rady Organów Nadzoru i Rady Wykonawczej.”;

ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Przewodniczący wybierany jest na podstawie osiągnięć, umiejętności, wiedzy na temat instytucji i rynków finansowych oraz doświadczenia w zakresie nadzoru finansowego i regulacji rynków finansowych, po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej otwartego zaproszenia do zgłaszania kandydatur. Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu do zatwierdzenia krótką listę kandydatów na stanowisko Przewodniczącego. Po zatwierdzeniu tej krótkiej listy Rada przyjmuje decyzję o wyznaczeniu Przewodniczącego.

W przypadku gdy Przewodniczący nie spełnia już warunków określonych w art. 49 lub został uznany za winnego poważnego uchybienia, Rada może, na wniosek Komisji zatwierdzony przez Parlament Europejski, przyjąć decyzję o odwołaniu go z urzędu.”;

ust. 4 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Rada, na wniosek Komisji i po uwzględnieniu oceny może jednokrotnie przedłużyć kadencję Przewodniczącego.”;

skreśla się ust. 5;

36)art. 49a otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 49a

Wydatki

Przewodniczący podaje do wiadomości publicznej informacje o wszystkich odbytych spotkaniach i wszystkich przyjętych zaproszeniach. Wydatki są jawnie rejestrowane zgodnie z regulaminem pracowniczym.”;

37)skreśla się art. 51, 52, 52a i 53;

38)w art. 54 wprowadza się następujące zmiany:

a)w art. 54 ust. 2 dodaje się tiret w brzmieniu:

„— kwestii dotyczących ochrony deponentów, konsumentów i inwestorów.”;

b)w ust. 2 skreśla się tiret piąte;

c)dodaje się ust. 2a w brzmieniu:

„2a. W odniesieniu do zadań Urzędu związanych z zapobieganiem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz ze zwalczaniem tych zjawisk, Wspólny Komitet stanowi forum, w ramach którego Urząd współpracuje z Europejskim Urzędem Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych i Europejskim Urzędem Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych w sprawach dotyczących interakcji między określonymi zadaniami Urzędu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. l) a zadaniami powierzonymi Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych oraz Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych.”;

39)art. 55 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Jeden członek Rady Wykonawczej, przedstawiciel Komisji i ERRS są zapraszani do uczestniczenia w charakterze obserwatorów w posiedzeniach Wspólnego Komitetu oraz Podkomitetów, o których mowa w art. 57.”;

40)w art. 58 wprowadza się następujące zmiany:

ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Dwóch członków Komisji Odwoławczej i dwóch zastępców wyznacza Rada Wykonawcza Urzędu po konsultacji z Radą Organów Nadzoru z krótkiej listy zaproponowanej przez Komisję po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zaproszenia do wyrażenia zainteresowania.”;

ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. Członka Komisji Odwoławczej wyznaczonego przez Radę Wykonawczą Urzędu nie można odwołać ze stanowiska w czasie trwania kadencji, chyba że został uznany za winnego poważnego uchybienia, a Rada Wykonawcza, po konsultacji z Radą Organów Nadzoru, podejmie decyzję o jego odwołaniu.”;

41)art. 59 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Członkowie Komisji Odwoławczej podejmują decyzje w sposób niezależny. Nie są związani żadnymi instrukcjami. Nie mogą oni pełnić żadnych innych funkcji związanych z Urzędem, jego Radą Wykonawczą ani Radą Organów Nadzoru.”;

42)art. 60 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Osoba fizyczna lub prawna, w tym właściwe organy, może odwołać się od decyzji Urzędu, o której mowa w art. 17, 18, 19 i 35, oraz od każdej innej decyzji wydanej przez Urząd zgodnie z aktami unijnymi, o których mowa w art. 1 ust. 2, która jest do niej skierowana, oraz od decyzji, która dotyczy jej bezpośrednio i indywidualnie, mimo że została przyjęta w postaci decyzji skierowanej do innej osoby.”;

43)w art. 62 wprowadza się następujące zmiany:

a)ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Dochody Urzędu obejmują, bez uszczerbku dla innych rodzajów dochodu, dowolne połączenie następujących składników:

a) wkład równoważący z Unii, zapisany w budżecie ogólnym Unii (sekcja „Komisja”), który nie przekracza 40 % preliminarza dochodów Urzędu;

b) składki roczne wnoszone przez instytucje finansowe w oparciu o roczne szacowane wydatki dotyczące działalności wymaganej niniejszym rozporządzeniem oraz aktami Unii, o których mowa w art. 1 ust. 2, w odniesieniu do każdej kategorii uczestników objętych kompetencjami Urzędu;

c) opłaty wnoszone na rzecz Urzędu w przypadkach określonych w odpowiednich instrumentach prawa Unii.

d) dobrowolne wkłady wnoszone przez państwa członkowskie lub obserwatorów;

e) opłaty za publikacje, szkolenia oraz za inne usługi, o które zwróciły się właściwe organy.”;

b)dodaje się ust. 5 i 6 w brzmieniu:

„5. Roczne składki, o których mowa w ust. 1 lit. b), pobierane są corocznie od poszczególnych instytucji finansowych przez organy wyznaczone w każdym państwie członkowskim. Do dnia 31 marca każdego roku budżetowego każde państwo członkowskie wpłaca na rzecz Urzędu kwotę, do zebrania której jest obowiązane zgodnie z kryteriami określonymi w aktach delegowanych, o których mowa w art. 62a.

6. Dobrowolne wkłady wniesione przez państwa członkowskie lub obserwatorów, o których to wkładach mowa w ust. 1 lit. d), nie są przyjmowane, jeżeli ich przyjęcie podważałoby niezależność i bezstronność Urzędu.”;

44)dodaje się art. 62a w brzmieniu:

„Artykuł 62a

   Akty delegowane dotyczące obliczania składek rocznych wnoszonych przez instytucje finansowe

Komisja jest uprawniona do przyjmowania, zgodnie z art. 75a, aktów delegowanych określających, w jaki sposób oblicza się składki roczne wnoszone przez poszczególne instytucje finansowe, o których to składkach mowa w art. 62 lit. e), i ustanawia, co następuje:

a) metodę podziału szacowanych wydatków między kategorie instytucji finansowych jako podstawę do określenia udziału składki, która ma zostać wniesiona przez instytucje finansowe z każdej kategorii;

b) odpowiednie i obiektywne kryteria określenia składek rocznych wnoszonych przez poszczególne instytucje finansowe objęte zakresem aktów Unii, o których mowa w art. 1 ust. 2, w zależności od ich wielkości, tak aby w przybliżeniu odzwierciedlać ich znaczenia na rynku.

Na podstawie kryteriów, o których mowa w akapicie pierwszym lit. b) możliwe jest określenie progów de minimis, poniżej których nie jest należna żadna składka, lub minimalnej kwoty, od której składki nie mogą być niższe.”;

45)art. 63 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 63

Ustanawianie budżetu

1. Każdego roku członek odpowiedzialny za budżet i program na podstawie rocznego i wieloletniego programu Urzędu sporządza wstępny projekt jednolitego dokumentu programowego Urzędu na kolejne trzy lata, w którym określa preliminarz dochodów i wydatków, jak również informacje na temat pracowników, oraz przekazuje go Radzie Wykonawczej i Radzie Organów Nadzoru wraz z planem zatrudnienia.

1a. Rada Wykonawcza – na podstawie projektu zatwierdzonego przez Radę Organów Nadzoru – przyjmuje projekt jednolitego dokumentu programowego na kolejne trzy lata budżetowe.

1b. Do dnia 31 stycznia Rada Wykonawcza przekazuje projekt jednolitego dokumentu programowego Komisji, Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie.

2. Na podstawie projektu jednolitego dokumentu programowego Komisja wprowadza do projektu budżetu ogólnego Unii szacunki, które uważa za niezbędne w odniesieniu do planu zatrudnienia, oraz kwotę wkładu równoważącego, którym ma zostać obciążony budżet ogólny Unii Europejskiej, zgodnie z art. 313 i 314 Traktatu.

3. Władza budżetowa przyjmuje plan zatrudnienia dla Urzędu. Władza budżetowa zatwierdza środki na wkład równoważący dla Urzędu.

4. Budżet Urzędu przyjmuje Rada Organów Nadzoru. Budżet staje się budżetem ostatecznym po ostatecznym przyjęciu budżetu ogólnego Unii. W stosownych przypadkach budżet jest odpowiednio dostosowywany.

5. Rada Wykonawcza niezwłocznie powiadamia władzę budżetową o swoim zamiarze realizacji wszelkich projektów, które mogą mieć istotne skutki finansowe dla finansowania budżetu Urzędu, zwłaszcza w zakresie projektów związanych z nieruchomościami, takich jak najem lub zakup budynków.”;

46)art. 64 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 64

Wykonanie i kontrola budżetu

„1. Członek odpowiedzialny za budżet i program działa w charakterze urzędnika zatwierdzającego i wykonuje budżet Urzędu.

2. Do dnia 1 marca kolejnego roku księgowy Urzędu przesyła księgowemu Komisji oraz Trybunałowi Obrachunkowemu wstępne sprawozdanie finansowe.

3. Do dnia 1 marca kolejnego roku księgowy Urzędu przesyła księgowemu Komisji wymagane informacje księgowe do celów związanych z konsolidacją w sposób i w formacie, które ustalił księgowy Komisji.

4. Do dnia 31 marca kolejnego roku księgowy Urzędu przesyła sprawozdanie z zarządzania budżetem i finansami również członkom Rady Organów Nadzoru, Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Trybunałowi Obrachunkowemu.

5. Po otrzymaniu uwag Trybunału Obrachunkowego w sprawie wstępnego sprawozdania finansowego Urzędu zgodnie z art. 148 rozporządzenia finansowego księgowy Urzędu sporządza końcowe sprawozdanie finansowe. Członek odpowiedzialny za budżet i program przesyła to końcowe sprawozdanie finansowe Radzie Organów Nadzoru, która wydaje opinię na temat tego sprawozdania.

6. Do dnia 1 lipca kolejnego roku księgowy Urzędu przesyła końcowe sprawozdanie finansowe wraz z opinią Rady Organów Nadzoru księgowemu Komisji, Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Trybunałowi Obrachunkowemu.

Do dnia 1 lipca kolejnego roku księgowy Urzędu przesyła również księgowemu Komisji pakiet sprawozdawczy w znormalizowanym formacie ustalonym przez księgowego Komisji do celów związanych z konsolidacją.

7. Końcowe sprawozdanie finansowe publikuje się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej do dnia 15 listopada kolejnego roku.

8. Członek odpowiedzialny za budżet i program przesyła Trybunałowi Obrachunkowemu odpowiedź na jego uwagi do dnia 30 września. Kopię tej odpowiedzi przesyła również Radzie Wykonawczej i Komisji.

9. Członek odpowiedzialny za budżet i program przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, na jego wniosek oraz zgodnie z art. 165 ust. 3 rozporządzenia finansowego, wszelkie informacje niezbędne do sprawnego przebiegu procedury udzielania absolutorium za dany rok budżetowy.

10. Parlament Europejski, na zalecenie Rady stanowiącej większością kwalifikowaną, przed dniem 15 maja roku N + 2, udziela Urzędowi absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy N.”;

47)art. 65 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 65

Przepisy finansowe

Zasady finansowe mające zastosowanie w odniesieniu do Urzędu przyjmuje Rada Wykonawcza po konsultacji z Komisją. Zasady te nie mogą odbiegać od rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1271/2013* w odniesieniu do organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, chyba że jest to wymagane ze względu na szczególne potrzeby operacyjne w zakresie funkcjonowania Urzędu i jedynie wówczas, gdy Komisja wyrazi na to wcześniej zgodę.

*    Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42).”;

48)art. 66 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. W celu zwalczania nadużyć finansowych, korupcji i wszelkiej innej nielegalnej działalności wobec Urzędu stosuje się bez żadnych ograniczeń przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013**.

**Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz.U. L 248 z 18.9.2013, s. 1).”;

49)w art. 68 wprowadza się następujące zmiany:

ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:

„1. Do pracowników Urzędu, w tym do zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy członków Rady Wykonawczej i jej Przewodniczącego, zastosowanie mają regulamin pracowniczy, warunki zatrudnienia innych pracowników oraz zasady przyjęte wspólnie przez instytucje Unii do celów stosowania regulaminu pracowniczego i warunków zatrudnienia.

2. Rada Wykonawcza, w porozumieniu z Komisją, przyjmuje niezbędne środki wykonawcze, zgodnie z ustaleniami przewidzianymi w art. 110 regulaminu pracowniczego.”;

ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Rada Wykonawcza przyjmuje przepisy umożliwiające oddelegowywanie ekspertów krajowych z państw członkowskich do Urzędu.”;

50)w art. 70 wprowadza się następujące zmiany:

ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Członkowie Rady Organów Nadzoru oraz wszyscy pracownicy Urzędu, w tym urzędnicy oddelegowani czasowo przez państwa członkowskie oraz wszystkie inne osoby wykonujące zadania na rzecz Urzędu na podstawie umów, podlegają – również po zaprzestaniu pełnienia swoich funkcji – wymogom dotyczącym tajemnicy służbowej określonym w art. 339 TFUE oraz w odpowiednich przepisach prawodawstwa unijnego w tym zakresie.”;

ust. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Ponadto obowiązek przewidziany w ust. 1 oraz w akapicie pierwszym niniejszego ustępu nie uniemożliwia Urzędowi i właściwym organom korzystania z informacji na potrzeby egzekwowania aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2, a w szczególności na potrzeby postępowania w celu przyjęcia decyzji.”;

dodaje się ust. 2a w brzmieniu:

„2a. Rada Wykonawcza i Rada Organów Nadzoru zapewniają, by osoby fizyczne świadczące dowolne usługi, w sposób bezpośredni lub pośredni, stały lub okazjonalny, związane z zadaniami Urzędu, w tym urzędnicy oraz inne osoby upoważnione przez Radę Wykonawczą i Radę Organów Nadzoru lub wyznaczone w tym celu przez właściwe organy, podlegały wymogom dotyczącym tajemnicy służbowej równoważnym z wymogami określonymi w poprzednich ustępach.

Te same wymogi dotyczące tajemnicy służbowej mają zastosowanie również do obserwatorów uczestniczących w posiedzeniach Rady Wykonawczej i Rady Organów Nadzoru, którzy biorą udział w działalności Urzędu.”;

ust. 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Przepisy ust. 1 i 2 nie uniemożliwiają Urzędowi wymiany informacji z właściwymi organami zgodnie z niniejszym rozporządzeniem oraz innymi przepisami prawa unijnego mającymi zastosowanie do instytucji finansowych.”;

51)art. 71 otrzymuje brzmienie:

„Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla obowiązków państw członkowskich dotyczących przetwarzania przez nie danych osobowych na podstawie rozporządzenia (UE) 2016/679 lub dla obowiązków Urzędu dotyczących przetwarzania przez niego danych osobowych na podstawie rozporządzenia (UE) nr 2018/XXX (rozporządzenie dotyczące ochrony danych osobowych przez instytucje i organy UE) podczas wypełniania powierzonych mu obowiązków.”;

52)art. 72 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Rada Wykonawcza przyjmuje praktyczne środki dotyczące stosowania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.”;

53)art. 73 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. O wewnętrznych ustaleniach językowych Urzędu decyduje Rada Wykonawcza.”;

54)art. 74 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Niezbędne ustalenia dotyczące lokali, które mają zostać przekazane Urzędowi w państwie członkowskim, w którym znajduje się jego siedziba, oraz obiektów udostępnianych przez to państwo, jak również szczegółowe przepisy mające zastosowanie w tym państwie członkowskim do pracowników Urzędu i członków ich rodzin określa umowa w sprawie siedziby między Urzędem a państwem członkowskim, która zostaje zawarta po uzyskaniu zgody Rady Wykonawczej.”;

55)dodaje się art. 75a w brzmieniu:

„Artykuł 75a

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 35c i 62a, powierza się Komisji na czas nieokreślony.

3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 35c i 62a, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.

4. Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r.

5. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

6. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 35c lub 62a wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie trzech miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o trzy miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.”;

56)art. 76 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 76

Relacje z ERRS

Urząd uznaje się za następcę prawnego Komitetu Europejskich Organów Nadzoru Bankowego. Najpóźniej w dniu ustanowienia Urzędu wszystkie aktywa i zobowiązania oraz wszystkie bieżące operacje Komitetu Europejskich Organów Nadzoru Bankowego zostają automatycznie przekazane Urzędowi. Komitet Europejskich Organów Nadzoru Bankowego sporządza sprawozdanie, w którym wykazuje swoją końcową sytuację po stronie aktywów i zobowiązań na dzień tego przekazania. Sprawozdanie to jest badane i zatwierdzane przez Komitet Europejskich Organów Nadzoru Bankowego i Komisję.”;

57)dodaje się nowy art. 77a w brzmieniu:

„Artykuł 77a

Przepisy przejściowe

Zadania i stanowisko Dyrektora Wykonawczego wyznaczonego zgodnie z rozporządzeniem nr 1093/2010 ostatnio zmienionym dyrektywą (UE) 2015/2366 i zajmującego to stanowisko w dniu [PO: please insert date 3 months after the entry into force of this Regulation] wygasają z tym dniem.

Zadania i stanowisko Przewodniczącego wyznaczonego zgodnie z rozporządzeniem nr 1093/2010 ostatnio zmienionym dyrektywą (UE) 2015/2366 i zajmującego to stanowisko w dniu [PO: please insert date 3 months after the entry into force of this Regulation] pozostają w mocy aż do wygaśnięcia jego kadencji.

Zadania i stanowiska członków Zarządu wyznaczonych zgodnie z rozporządzeniem nr 1093/2010 ostatnio zmienionym dyrektywą (UE) 2015/2366 i zajmujących te stanowiska w dniu [PO: please insert date 3 months after the entry into force of this Regulation] wygasają z tym dniem.”.

Artykuł 2

Zmiany w rozporządzeniu (UE) nr 1094/2010

W rozporządzeniu (UE) nr 1094/2010 wprowadza się następujące zmiany:

1)art. 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Urząd działa w ramach uprawnień przyznanych niniejszym rozporządzeniem i w zakresie przepisów dyrektywy 2009/138/WE, z wyjątkiem jej tytułu IV, w zakresie przepisów dyrektyw 2002/92/WE, 2003/41/WE, 2002/87/WE, dyrektywy 2009/103/WE*, a także w zakresie stosownych części dyrektywy (UE) 2015/849 i 2002/65/WE w stopniu, w jakim akty te mają zastosowanie do zakładów ubezpieczeń, zakładów reasekuracji, instytucji pracowniczych programów emerytalnych i pośredników ubezpieczeniowych, w tym wszystkich dyrektyw, rozporządzeń i decyzji wydanych na podstawie tych aktów oraz wszelkich przyszłych prawnie wiążących aktów unijnych powierzających zadania Urzędowi.

*    Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (Dz.U. L 263 z 7.10.2009, s. 11).”;

58)w art. 2 ust. 5 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Znajdujące się w niniejszym rozporządzeniu odniesienia do nadzoru obejmują działania wszystkich właściwych organów, które mają być przeprowadzane zgodnie z aktami ustawodawczymi, o których mowa w art. 1 ust. 2.”;

59)art. 4 pkt 2 ppkt (ii) otrzymuje brzmienie:

„(ii) w odniesieniu do dyrektywy 2002/65/WE i dyrektywy (UE) 2015/849 – organy właściwe w zakresie zapewnienia przestrzegania wymogów tych dyrektyw przez instytucje finansowe zdefiniowane w pkt 1;”;

60)w art. 6 wprowadza się następujące zmiany:

   pkt 2 otrzymuje brzmienie:

„2) Rada Wykonawcza, która wykonuje zadania określone w art. 47;”;

   skreśla się pkt 4;

61)w art. 8 wprowadza się następujące zmiany:

a)w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

(i)    dodaje się lit. aa) w brzmieniu:

„aa) opracowywać i prowadzić zaktualizowany unijny podręcznik nadzoru dotyczący nadzoru nad instytucjami finansowymi w Unii;”;

(ii)    lit. e) i f) otrzymują brzmienie:

„e) organizować i przeprowadzać oceny właściwych organów, a także – w tym kontekście – wydawać wytyczne i zalecenia oraz określać najlepsze praktyki w celu zwiększenia spójności wyników w zakresie nadzoru;

f) monitorować i oceniać zmiany na rynku w obszarze jego kompetencji, w tym – w stosownych przypadkach – zmiany dotyczące tendencji w zakresie innowacyjnych usług finansowych;”;

(iii)    lit. h) otrzymuje brzmienie:

„h) wzmacniać ochronę ubezpieczających, członków programów emerytalnych, uposażonych, konsumentów i inwestorów;”;

(iv)    skreśla się lit. l);

(v)    dodaje się lit. m) w brzmieniu:

„m) wydawać opinie w odniesieniu do stosowania modeli wewnętrznych, usprawniać podejmowanie decyzji i udzielać pomocy, jak przewidziano w art. 21a.”;

b)dodaje się ust. 1a w brzmieniu:

„1a. „Wykonując swoje zadania zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, Urząd bierze pod uwagę innowacje technologiczne, innowacyjne i zrównoważone modele biznesowe, a także uwzględnianie czynników środowiskowych, społecznych i związanych z zarządzaniem.”;

c)w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

(i) dodaje się lit. ca) w brzmieniu:

„ca) wydawanie zaleceń zgodnie z art. 29a i 31a;”;

   (ii) lit. h) otrzymuje brzmienie:

„h) gromadzenie niezbędnych informacji dotyczących instytucji finansowych, jak określono w art. 35 i 35b;”;

d)dodaje się ust. 3 w brzmieniu:

„3. Wykonując zadania, o których mowa w ust. 1, oraz wykonując uprawnienia, o których mowa w ust. 2, Urząd należycie uwzględnia zasady lepszego stanowienia prawa, w tym wyniki analizy kosztów i korzyści przeprowadzonej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.”;

62)w art. 9 wprowadza się następujące zmiany:

w ust. 1 dodaje się lit. aa) oraz ab) w brzmieniu:

„aa) przeprowadzanie dogłębnych przeglądów tematycznych dotyczących zachowań rynkowych, budowanie wspólnego rozumienia praktyk rynkowych w celu zidentyfikowania potencjalnych problemów i przeanalizowania ich wpływu;

ab) opracowywanie wskaźników ryzyka detalicznego umożliwiających odpowiednio szybką identyfikację potencjalnych przyczyn szkód ponoszonych przez konsumentów;”;

ust. 1 lit. d) otrzymuje brzmienie:

„d) opracowywanie wspólnych zasad ujawnień.”;

ust. 2 otrzymuje brzmienie:    

„2. Urząd monitoruje nowe oraz istniejące formy działalności finansowej, a także może przyjmować wytyczne oraz zalecenia w celu propagowania bezpieczeństwa i solidności rynków oraz konwergencji praktyk regulacyjnych i nadzorczych.”;

ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Urząd powołuje komitet ds. innowacji finansowych, stanowiący jego nieodłączną część organizacyjną, w skład którego wchodzą wszystkie odpowiednie właściwe krajowe organy nadzoru oraz organy odpowiedzialne za ochronę konsumentów, w celu osiągnięcia skoordynowanego podejścia regulacyjnego i nadzorczego w stosunku do nowych lub innowacyjnych rodzajów działalności finansowej oraz udzielania porad, które Urząd przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji. Urząd może również włączyć w skład tego komitetu krajowe organy odpowiedzialne za ochronę danych osobowych.”;

63)w art. 16 wprowadza się następujące zmiany:

a)w ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Urząd może również wydawać wytyczne i zalecenia skierowane do organów państw członkowskich, które to organy nie zostały zdefiniowane jako właściwe organy na mocy niniejszego rozporządzenia, ale które zostały uprawnione do zapewniania stosowania aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2.”;

b)ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Jeżeli nie zachodzą wyjątkowe okoliczności, Urząd przeprowadza otwarte konsultacje publiczne w sprawie wytycznych i zaleceń, które wydaje, a także analizuje potencjalne koszty i korzyści związane z wydawaniem takich wytycznych i zaleceń. Te konsultacje i analizy muszą być proporcjonalne do zakresu, charakteru i wpływu wytycznych lub zaleceń. Jeżeli nie zachodzą wyjątkowe okoliczności, Urząd zasięga również opinii lub rady Grupy Interesariuszy z Sektora Ubezpieczeń i Reasekuracji oraz Grupy Interesariuszy z Sektora Pracowniczych Programów Emerytalnych.”;

c)w ust. 4 na końcu dodaje się zdanie w brzmieniu:

„Sprawozdanie zawiera również wyjaśnienie, w jaki sposób Urząd uzasadnił wydanie swoich wytycznych i zaleceń, a także podsumowanie uwag przekazanych w ramach konsultacji publicznych na temat tych wytycznych i zaleceń.”;

d)dodaje się ust. 5 w brzmieniu:

„5. W przypadku gdy dwie trzecie członków Grupy Interesariuszy z Sektora Ubezpieczeń i Reasekuracji lub Grupy Interesariuszy z Sektora Pracowniczych Programów Emerytalnych jest zdania, że wydając niektóre wytyczne lub zalecenia, Urząd przekroczył swoje kompetencje, mogą oni przesłać Komisji uzasadnioną opinię.

Komisja zwraca się do Urzędu o wyjaśnienie uzasadniające wydanie tychże wytycznych lub zaleceń. Po otrzymaniu od Urzędu wyjaśnienia Komisja ocenia zakres wytycznych lub zaleceń w świetle kompetencji Urzędu. W przypadku gdy Komisja jest zdania, że Urząd przekroczył swoje kompetencje oraz po umożliwieniu Urzędowi przedstawienie swojego stanowiska Komisja może przyjąć decyzję wykonawczą zobowiązującą Urząd do wycofania tych wytycznych lub zaleceń. Decyzja Komisji podawana jest do wiadomości publicznej.”;

64)w art. 17 ust. 2 dodaje się akapity w brzmieniu:

„Bez uszczerbku dla uprawnień określonych w art. 35 Urząd może skierować należycie uzasadniony i umotywowany wniosek o informacje bezpośrednio do innych właściwych organów lub właściwych instytucji finansowych, zawsze kiedy uzna to za konieczne w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie domniemanego naruszenia lub niezastosowania prawa Unii. W przypadku gdy uzasadniony wniosek skierowany jest do instytucji finansowych, zawiera on wyjaśnienie, dlaczego informacje te są konieczne do celów przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie domniemanego naruszenia lub niezastosowania prawa Unii.

Adresaci takiego wniosku udzielają Urzędowi bez zbędnej zwłoki jasnych, dokładnych i kompletnych informacji.

W przypadku gdy wniosek o informacje został skierowany do instytucji finansowej, Urząd informuje o nim odpowiednie właściwe organy. Na wniosek Urzędu właściwe organy wspierają Urząd w gromadzeniu informacji będących przedmiotem wniosku.”;

65)w art. 19 wprowadza się następujące zmiany:

a)ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. W przypadkach określonych w aktach Unii, o których mowa w art. 1 ust. 2, i bez uszczerbku dla uprawnień określonych w art. 17 Urząd może udzielić właściwym organom wsparcia w osiągnięciu porozumienia zgodnie z procedurą określoną w ust. 2–4, w przypadku gdy zachodzi dowolna z następujących okoliczności:

a)    na wniosek co najmniej jednego zainteresowanego właściwego organu, jeżeli właściwy organ nie zgadza się z procedurą lub istotą działania lub zaproponowanego działania innego właściwego organu, bądź też z zaniechaniem działania przez inny właściwy organ;

b)    z własnej inicjatywy, w przypadku gdy na podstawie obiektywnych kryteriów można stwierdzić, że między właściwymi organami istnieje różnica zdań.

W przypadkach, w których akty, o których mowa w art. 1 ust. 2, wymagają podjęcia przez właściwe organy wspólnej decyzji, jeżeli organy te nie podejmą wspólnej decyzji w terminach określonych w tych aktach, zakłada się istnienie różnicy zdań.”;

b)dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu:

„1a. W następujących przypadkach zainteresowane właściwe organy niezwłocznie powiadamiają Urząd, że nie osiągnięto porozumienia:

a)    w przypadku gdy w aktach Unii, o których mowa w art. 1 ust. 2, został określony termin osiągnięcia porozumienia między właściwymi organami i ma miejsce jedno z poniższych zdarzeń, przy czym pod uwagę bierze się to z nich, które wystąpiło wcześniej:

(i) określony termin upłynął;

(ii) co najmniej jeden zainteresowany właściwy organ w oparciu o obiektywne przesłanki stwierdza istnienie różnicy zdań;

b)    w przypadku gdy w aktach unijnych, o których mowa w art. 1 ust. 2, nie został określony termin osiągnięcia porozumienia między właściwymi organami i ma miejsce jedno z poniższych zdarzeń, przy czym pod uwagę bierze się to z nich, które wystąpiło wcześniej:

(i)co najmniej jeden zainteresowany właściwy organ w oparciu o obiektywne przesłanki stwierdza istnienie różnicy zdań; lub

(ii)minęły dwa miesiące od daty otrzymania przez właściwy organ wniosku innego właściwego organu o podjęcie określonego działania w celu wypełnienia obowiązków wynikających z prawa Unii, a organ, do którego się zwrócono, nie podjął jeszcze decyzji mającej na celu uwzględnienie wniosku.”;

c)skreśla się ust. 1 akapit drugi;

1b. Przewodniczący ocenia, czy Urząd powinien działać zgodnie z ust. 1. Jeżeli interwencja podejmowana jest z inicjatywy własnej Urzędu, powiadamia on zainteresowane właściwe organy o swojej decyzji dotyczącej interwencji.

W oczekiwaniu na decyzję Urzędu zgodnie z procedurą określoną w art. 47 ust. 3a w przypadkach, w których akty, o których mowa w art. 1 ust. 2, wymagają podjęcia wspólnej decyzji, wszystkie właściwe organy zaangażowane w proces podejmowania wspólnej decyzji odraczają swoje indywidualne decyzje. W przypadku gdy Urząd zdecyduje się podjąć działanie, wszystkie właściwe organy zaangażowane w proces podejmowania wspólnej decyzji odraczają swoje decyzje do zakończenia procedury określonej w ust. 2 i 3.”;

d)ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„W przypadku gdy zainteresowane właściwe organy nie osiągną porozumienia w fazie postępowania pojednawczego, o którym mowa w ust. 2, Urząd może w celu rozstrzygnięcia sporu wydać decyzję zobowiązującą te organy do podjęcia określonych działań lub do powstrzymania się od określonych działań, aby zapewnić zgodność z prawem Unii. Decyzja Urzędu jest wiążąca dla zainteresowanych właściwych organów. Decyzja Urzędu może zobowiązywać właściwe organy do uchylenia lub zmiany decyzji, którą podjęły, lub do skorzystania z uprawnień, które posiadają na podstawie odpowiednich przepisów prawa Unii.”;

e)dodaje się ust. 3a w brzmieniu:

„3a. Urząd powiadamia zainteresowane właściwe organy o zakończeniu procedur przewidzianych w ust. 2 i 3, a także – w stosownych przypadkach – o swojej decyzji podjętej zgodnie z ust. 3.”;

f)ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Bez uszczerbku dla uprawnień Komisji na podstawie art. 258 Traktatu, w przypadku gdy właściwy organ nie stosuje się do decyzji Urzędu, i tym samym nie zapewnia spełniania przez instytucję finansową wymogów, które są wobec niej bezpośrednio stosowane na mocy aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2, Urząd może wydać skierowaną do instytucji finansowej decyzję indywidualną, zobowiązującą tę instytucję do podjęcia działań niezbędnych do wypełnienia jej obowiązków wynikających z prawa Unii, w tym do zaprzestania określonych praktyk.”;

66)w art. 21 wprowadza się następujące zmiany:

a)ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„Urząd wspiera i monitoruje efektywne, skuteczne i spójne funkcjonowanie kolegiów organów nadzoru, o których mowa w dyrektywie 2009/138/WE, a także wspiera spójność stosowania prawa Unii w tych kolegiach organów nadzoru. Mając na celu konwergencję najlepszych praktyk nadzorczych, personel Urzędu ma możliwość uczestniczenia w działaniach kolegiów organów nadzoru, w tym w kontrolach na miejscu, prowadzonych wspólnie przez co najmniej dwa właściwe organy, bądź też, w stosownych przypadkach, możliwość kierowania realizacją takich działań.

b)w ust. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Na użytek niniejszego ustępu i ust. 1 niniejszego artykułu Urząd jest uznawany za „właściwy organ” lub „organ nadzoru” w rozumieniu stosownych przepisów.”;

67)dodaje się art. 21a w brzmieniu:

„Artykuł 21a

Modele wewnętrzne

1. W celu przyczynienia się do ustanowienia wspólnych standardów i praktyk nadzorczych o wysokiej jakości Urząd – z własnej inicjatywy lub na wniosek co najmniej jednego organu nadzoru – podejmuje następujące działania:

a) wydaje opinie dla zainteresowanych organów nadzoru w sprawie wniosków dotyczących stosowania lub zmiany modelu wewnętrznego. W tym celu EIOPA może zwrócić się do zainteresowanych organów nadzoru o wszystkie konieczne informacje, oraz

b) w przypadku różnicy zdań dotyczącej zatwierdzenia modeli wewnętrznych – pomaga zainteresowanym organom nadzoru osiągnąć porozumienie zgodnie z procedurą określoną w art. 19.

2. W okolicznościach określonych w art. 231 ust. 6a dyrektywy 2009/138/WE przedsiębiorstwa mogą zwrócić się do EIOPA o udzielenie właściwym organom pomocy w osiągnięciu porozumienia zgodnie z procedurą określoną w art. 19.

68)art. 22 ust. 4 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Urząd może w tym celu skorzystać z uprawnień powierzonych mu na mocy niniejszego rozporządzenia, w tym art. 35 i 35b.”;

69)w art. 29 wprowadza się następujące zmiany:

w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

(i)    dodaje się lit. aa) w brzmieniu:

„aa) wydawanie strategicznego plan nadzoru zgodnie z art. 29a;”;

(ii)    lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b) promowanie skutecznej dwustronnej i wielostronnej wymiany pomiędzy właściwymi organami informacji dotyczących wszystkich istotnych kwestii, w tym, w stosownych przypadkach, bezpieczeństwa cybernetycznego i ataków cybernetycznych, z pełnym poszanowaniem obowiązujących przepisów w zakresie poufności i ochrony danych przewidzianych w odpowiednim prawodawstwie unijnym;”;

(iii) lit. e) otrzymuje brzmienie:

„e) ustanawianie sektorowych i międzysektorowych programów szkoleń, w tym w zakresie innowacji technologicznych, ułatwianie wymian personelu oraz zachęcanie właściwych organów do częstszego korzystania z programów oddelegowania pracowników oraz innych narzędzi.”;

w ust. 2 dodaje się akapit drugi w brzmieniu:

„W celu ustanowienia wspólnej kultury nadzoru Urząd opracowuje i prowadzi – biorąc pod uwagę zmieniające się praktyki i modele biznesowe instytucji finansowych – zaktualizowany unijny podręcznik nadzoru dotyczący nadzoru nad instytucjami finansowymi w Unii. Unijny podręcznik nadzoru określa najlepsze praktyki nadzorcze i wysokiej jakości metody i procesy.”;

70)dodaje się art. 29a w brzmieniu:

„Artykuł 29a

Strategiczny plan nadzoru

1. Po rozpoczęciu stosowania rozporządzenia [XXX insert reference to amending Regulation], a następnie co trzy lata do dnia 31 marca Urząd wydaje zalecenia skierowane do właściwych organów, ustanawiając strategiczne cele i priorytety nadzorcze („strategiczny plan nadzoru”) z uwzględnieniem wkładów ze strony właściwych organów. Urząd przekazuje strategiczny plan nadzoru do wiadomości Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji oraz podaje go do wiadomości publicznej na swojej stronie internetowej.

Strategiczny plan nadzoru zawiera konkretne priorytety działań nadzorczych, tak aby propagować spójne, wydajne i skuteczne praktyki nadzorcze oraz wspólne, jednolite i spójne stosowanie prawa Unii, a także aby reagować na tendencje w zakresie nadzoru mikroostrożnościowego i potencjalne zagrożenia i słabości określone zgodnie z art. 32.

2. Do dnia 30 września każdego roku każdy właściwy organ przedkłada Urzędowi do przeanalizowania projekt rocznego programu prac na następny rok oraz jednoznacznie określa, w jaki sposób ten projekt programu wypełnia założenia strategicznego planu nadzoru.

Projekt rocznego programu prac zawiera szczegółowe cele i priorytety działań nadzorczych oraz ilościowe i jakościowe kryteria wyboru instytucji finansowych, praktyk i zachowań rynkowych oraz rynków finansowych, które mają zostać zbadane przez właściwy organ przedkładający projekt rocznego programu prac w ciągu roku objętego tym programem.

3. Urząd ocenia projekt rocznego programu prac i – w przypadku gdy występują istotne zagrożenia dla realizacji priorytetów określonych w strategicznym planie nadzoru – wydaje zalecenie dla odpowiedniego właściwego organu w celu zapewnienia zgodności rocznego programu prac odpowiedniego właściwego organu ze strategicznym planem nadzoru.

Do dnia 31 grudnia każdego roku właściwe organy przyjmują swoje roczne programy prac przy uwzględnieniu wszelkich tego rodzaju zaleceń.

4. Do dnia 31 marca każdego roku każdy właściwy organ przekazuje Urzędowi sprawozdanie z wykonania rocznego programu prac.

Sprawozdanie to zawiera co najmniej następujące informacje:

a)    opis działań nadzorczych oraz badania instytucji finansowych, praktyk i zachowań rynkowych oraz rynków finansowych, a także informacje dotyczące środków administracyjnych i sankcji nałożonych na instytucje finansowe odpowiedzialne za naruszenie prawa unijnego i krajowego;

b)    opis działań, które zostały przeprowadzone, ale nie zostały przewidziane w rocznym programie prac;

c)    wykaz działań przewidzianych w rocznym programie prac, które nie zostały przeprowadzone, oraz celów tego programu, które nie zostały osiągnięte, a także powody, ze względu na które nie przeprowadzono tych działań i nie osiągnięto tych celów.

5. Urząd ocenia sprawozdania właściwych organów dotyczące wykonania programu prac. W przypadku gdy występuje istotne zagrożenie dla realizacji priorytetów określonych w strategicznym planie nadzoru, Urząd wydaje zalecenie dla każdego zainteresowanego właściwego organu na temat możliwego sposobu usunięcia przedmiotowych niedociągnięć w jego działaniach.

W oparciu o sprawozdania i własną ocenę zagrożeń Urząd identyfikuje działania właściwego organu, które mają zasadnicze znaczenie dla realizacji strategicznego planu nadzoru, i – w stosownych przypadkach – przeprowadza oceny tych działań na podstawie art. 30.

6. Urząd podaje do wiadomości publicznej najlepsze praktyki zidentyfikowane podczas oceny rocznych programów prac.”;

71)w art. 30 wprowadza się następujące zmiany:

a)tytuł artykułu otrzymuje brzmienie:

„Oceny działalności właściwych organów”;

b)ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. W celu dalszego zwiększania spójności wyników w zakresie nadzoru Urząd przeprowadza okresowo oceny wszystkich bądź części działań realizowanych przez właściwe organy. W tym celu Urząd opracowuje metody umożliwiające obiektywną ocenę i porównanie ocenianych właściwych organów. Podczas przeprowadzania ocen uwzględnia się dotychczasowe informacje i oceny już przeprowadzone w odniesieniu do zainteresowanego właściwego organu, w tym wszystkie informacje udzielone Urzędowi zgodnie z art. 35 oraz wszelkie informacje pochodzące od zainteresowanych stron.”;

c)dodaje się ust. 1a w brzmieniu:

„1a. Do celów niniejszego artykułu Urząd ustanawia komitet ds. oceny złożony wyłącznie z pracowników Urzędu. Urząd może delegować realizację określonych zadań lub podejmowanie określonych decyzji temu komitetowi ds. oceny.”;

d)w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

(i) formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

„Ocena obejmuje ewaluację między innymi następujących aspektów:”;

(ii)    lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a) adekwatności zasobów, stopnia niezależności i ustaleń dotyczących zarządzania właściwego organu, przy szczególnym uwzględnieniu skutecznego stosowania aktów unijnych, o których mowa w art. 1 ust. 2, oraz zdolności reagowania na zmiany na rynku;”;

e)ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Urząd sporządza sprawozdanie, w którym przedstawia wyniki oceny. W sprawozdaniu wyjaśnia się i wskazuje środki następcze, które zostały przewidziane w wyniku oceny. Wspomniane środki następcze mogą zostać przyjęte w postaci wytycznych i zaleceń zgodnie z art. 16 oraz opinii zgodnie z art. 29 ust. 1 lit. a).

Zgodnie z art. 16 ust. 3 właściwe organy dokładają wszelkich starań, aby zastosować się do wszystkich wydanych wytycznych i zaleceń. W przypadku gdy właściwe organy nie podejmą działania, aby zastosować się do środków następczych wskazanych w sprawozdaniu, Urząd wydaje sprawozdanie dotyczące środków następczych.

Przy opracowywaniu projektów regulacyjnych standardów technicznych lub projektów wykonawczych standardów technicznych zgodnie z art. 10–15, bądź też wytycznych lub zaleceń zgodnie z art. 16 Urząd bierze pod uwagę wynik oceny, w tym wszelkie inne informacje uzyskane podczas wykonywania jego zadań w celu zapewnienia konwergencji najwyższej jakości praktyk nadzorczych.”;

f)dodaje się ust. 3a w brzmieniu:

„3a. W przypadku gdy – biorąc pod uwagę wynik oceny lub wszelkie inne informacje uzyskane przez Urząd podczas wykonywania jego zadań – Urząd uzna, że niezbędna jest dalsza harmonizacja przepisów mających zastosowanie do instytucji finansowych lub właściwych organów, przedkłada on swoją opinię Komisji.”;

g)ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Urząd publikuje sprawozdanie, o którym mowa w ust. 3, oraz sprawozdanie dotyczące środków następczych, o którym mowa, chyba że ich opublikowanie stanowiłoby zagrożenie dla stabilności systemu finansowego. Przed publikacją sprawozdania właściwy organ, który jest przedmiotem oceny, proszony jest o przedstawienie uwag. Uwagi te podawane są do wiadomości publicznej, chyba że opublikowanie tych informacji stanowiłoby zagrożenie dla stabilności systemu finansowego.”;

72)w art. 31 dodaje się ust. 2 w brzmieniu:

„2. W odniesieniu do działalności właściwych organów mającej na celu ułatwienie wejścia na rynek podmiotów gospodarczych lub produktów opartych na innowacjach technologicznych Urząd wspiera konwergencję praktyk nadzorczych, w szczególności poprzez wymianę informacji i najlepszych praktyk. W stosownych przypadkach Urząd może wydać wytyczne lub zalecenia zgodnie z art. 16.”;

73)dodaje się nowy art. 31a w brzmieniu:

„Artykuł 31a

Koordynacja delegowania i outsourcingu działalności oraz przenoszenia ryzyka

1. Urząd na bieżąco koordynuje działania nadzorcze właściwych organów w celu wspierania konwergencji praktyk nadzorczych w obszarze delegowania i outsourcingu działalności przez instytucje finansowe, jak również w odniesieniu do przenoszenia przez nie ryzyka, zgodnie z ust. 2, 3, i 4.

2. Właściwe organy powiadamiają Urząd, jeżeli zamierzają udzielić zezwolenia lub przeprowadzić rejestrację w odniesieniu do instytucji finansowej, która podlega nadzorowi zainteresowanego właściwego organu zgodnie z aktami, o których mowa w art. 1 ust. 2, oraz jeżeli biznesplan instytucji finansowej zakłada outsourcing lub delegowanie istotnej części jej działalności lub jakiejkolwiek funkcji kluczowej, bądź też przenoszenie ryzyka związanego z istotną częścią jej działalności do państw trzecich, aby skorzystać z paszportu UE, podczas gdy zasadniczo znaczna część działalności lub funkcji realizowana jest poza Unią. Powiadomienie Urzędu powinno być wystarczająco szczegółowe, aby umożliwić Urzędowi przeprowadzenie prawidłowej oceny.

W przypadku gdy Urząd uzna za konieczne wydanie skierowanej do właściwego organu opinii dotyczącej tego, że zezwolenie lub rejestracja zgłoszone zgodnie z akapitem pierwszym są niezgodne z prawem Unii bądź też z wytycznymi, zaleceniami lub opiniami przyjętymi przez Urząd, informuje on o tym dany właściwy organ w terminie 20 dni roboczych od otrzymania powiadomienia od danego właściwego organu. W takim przypadku zainteresowany właściwy organ wstrzymuje się z przeprowadzeniem rejestracji lub udzieleniem zezwolenia do czasu uzyskania opinii Urzędu.

Na wniosek Urzędu właściwy organ w terminie 15 dni roboczych od otrzymania takiego wniosku udziela informacji na temat swojej decyzji w sprawie udzielenia zezwolenia lub przeprowadzenia rejestracji w odniesieniu do instytucji finansowej, która podlega jego nadzorowi zgodnie z aktami, o których mowa w art. 1 ust. 2.

Urząd wydaje opinię, bez uszczerbku dla terminów określonych w prawie Unii, najpóźniej w terminie 2 miesięcy od daty otrzymania powiadomienia zgodnie z akapitem pierwszym.

3. Instytucja finansowa powiadamia właściwy organ o outsourcingu lub delegowaniu istotnej części jej działalności lub jakiejkolwiek funkcji kluczowej oraz o przenoszeniu ryzyka związanego z istotną częścią jej działalności do innej jednostki lub do swojego oddziału ustanowionych w państwie trzecim. Zainteresowany właściwy organ informuje Urząd o takich powiadomieniach co pół roku.

Nie naruszając przepisów art. 35, na wniosek Urzędu właściwy organ udziela informacji na temat zawartych przez instytucje finansowe porozumień dotyczących outsourcingu, delegowania lub przenoszenia ryzyka.

Urząd monitoruje, czy zainteresowane właściwe organy sprawdzają, czy te porozumienia dotyczące outsourcingu, delegowania lub przenoszenia ryzyka, o których mowa w akapicie pierwszym, zostały zawarte zgodnie z prawem Unii, są zgodne z wytycznymi, zaleceniami lub opiniami Urzędu i nie uniemożliwiają sprawowania skutecznego nadzoru przez właściwe organy ani egzekwowania przepisów w państwie trzecim.

4. Urząd może wydawać zalecenia dla zainteresowanych właściwych organów, w tym zalecenia dotyczące zmiany lub wycofania zezwoleń. W przypadku gdy zainteresowany właściwy organ nie zastosuje się do zaleceń Urzędu w terminie15 dni roboczych, właściwy organ przedstawia swoje uzasadnienie, a Urząd podaje do wiadomości publicznej swoje zalecenie wraz z tym uzasadnieniem.”;

74)w art. 32 wprowadza się następujące zmiany:

75)dodaje się ust. 2a w brzmieniu:

„2a. Co najmniej raz w roku Urząd rozważa zasadność przeprowadzenia ogólnounijnych ocen, o których mowa w ust. 2, i informuje Parlament Europejski, Radę i Komisję o swoich wnioskach. W przypadku przeprowadzenia takich ogólnounijnych ocen Urząd – jeżeli uzna to za stosowne – ujawnia wyniki dotyczące poszczególnych uczestniczących instytucji finansowych.

Obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej przez właściwe organy nie uniemożliwia im publikowania wyników ogólnounijnych ocen, o których mowa w ust. 2, lub przekazywania Urzędowi wyników takich ocen do celów publikacji przez Urząd wyników ogólnounijnych ocen odporności instytucji finansowych.”;

76)w art. 33 wprowadza się następujące zmiany:

a)ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Na specjalny wniosek Komisji o udzielenie porady lub gdy jest do tego zobowiązany na podstawie aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2, Urząd pomaga Komisji w przygotowywaniu decyzji w sprawie równoważności ram prawnych i nadzorczych w państwach trzecich.”;

b)dodaje się ust. 2a, 2b i 2c w brzmieniu:

„2a. Urząd monitoruje zmiany w zakresie regulacji, nadzoru i praktyk dotyczących egzekwowania oraz istotne zmiany na rynkach w państwach trzecich, w odniesieniu do których Komisja przyjęła – na podstawie aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2 – decyzje w sprawie równoważności, w celu sprawdzenia, czy kryteria, na podstawie których te decyzje zostały podjęte, oraz wszelkie określone w nich warunki są nadal spełniane. Urząd uwzględnia znaczenie rynkowe danych państw trzecich. Urząd co roku przedstawia Komisji poufne sprawozdanie w sprawie swoich ustaleń.

Bez uszczerbku dla konkretnych wymagań określonych w aktach, o których mowa w art. 1 ust. 2, i z zastrzeżeniem warunków określonych w ust. 1 zdanie drugie, Urząd współpracuje – jeżeli jest to możliwe – z odpowiednimi właściwymi organami oraz – w stosownych przypadkach – również z organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji z państw trzecich, których ramy prawne i nadzorcze zostały uznane za równoważne. Współpraca ta odbywa się na podstawie porozumień administracyjnych zawartych z właściwymi organami tych państw trzecich. Podczas negocjowania takich porozumień administracyjnych Urząd uwzględnia postanowienia dotyczące następujących kwestii:

a)    mechanizmów, które pozwolą Urzędowi uzyskiwać wszelkie istotne informacje, w tym informacje na temat systemu regulacyjnego, podejścia nadzorczego, istotnych zmian na rynkach i wszelkich zmian, które mogą mieć wpływ na decyzję w sprawie równoważności;

b)    w zakresie, w jakim jest to konieczne do kontroli realizacji takich decyzji w sprawie równoważności – procedur dotyczących koordynacji działań nadzorczych, w tym kontroli na miejscu.

Urząd informuje Komisję, w przypadku gdy właściwy organ państwa trzeciego odmówi zawarcia takiego porozumienia administracyjnego lub gdy odmówi skutecznej współpracy. Komisja uwzględnia te informacje podczas przeprowadzania oceny odpowiednich decyzji w sprawie równoważności.

2b. W przypadku gdy Urząd stwierdzi, że zmiany w zakresie regulacji, nadzoru lub praktyk dotyczących egzekwowania w państwach trzecich, o których mowa w ust. 2a, mogłyby mieć wpływ na stabilność finansową Unii lub co najmniej jednego państwa członkowskiego, integralność rynku, ochronę inwestorów lub funkcjonowanie rynku wewnętrznego, niezwłocznie informuje o tym Komisję w trybie poufnym.

Urząd corocznie przedstawia Komisji poufne sprawozdanie w sprawie zmian w zakresie regulacji, nadzoru, praktyk dotyczących egzekwowania i rynku w państwach trzecich, o których mowa w ust. 2a, ze szczególnym uwzględnieniem ich skutków dla stabilności finansowej, integralności rynku, ochrony inwestorów lub funkcjonowania rynku wewnętrznego.

2c. Właściwe organy z wyprzedzeniem informują Urząd o swoich zamiarach zawarcia wszelkich porozumień administracyjnych z organami nadzoru państw trzecich w każdym z obszarów regulowanych aktami, o których mowa w art. 1 ust. 2, w tym w stosunku do oddziałów jednostek z państw trzecich. Równocześnie przekazują one Urzędowi projekt takich planowanych porozumień.

W celu ustanowienia spójnych, wydajnych i skutecznych praktyk nadzorczych w Unii oraz wzmocnienia międzynarodowej koordynacji w zakresie nadzoru finansowego Urząd może opracować modelowe porozumienia administracyjne. Zgodnie z art. 16 ust. 3 właściwe organy dokładają wszelkich starań, aby zawierać swoje porozumienia w oparciu o modelowe porozumienie.

W sprawozdaniu, o którym mowa w art. 43 ust. 5, Urząd przedstawia informacje na temat porozumień administracyjnych uzgodnionych z organami nadzoru, organizacjami międzynarodowymi lub administracjami z państw trzecich oraz informacje dotyczące pomocy, której Urząd udzielił Komisji przy przygotowywaniu decyzji w sprawie równoważności, oraz działalności Urzędu w zakresie monitorowania zgodnie z ust. 2a.”;

77)art. 34 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. W odniesieniu do ostrożnościowej oceny połączeń i przejęć objętych zakresem stosowania dyrektywy 2009/138/WE i które na mocy tej dyrektywy wymagają konsultacji między właściwymi organami z co najmniej dwóch państw członkowskich, Urząd może, na wniosek jednego z zainteresowanych właściwych organów, wydawać i publikować opinie w sprawie oceny ostrożnościowej, z wyjątkiem oceny dotyczącej kryteriów zawartych w art. 59 ust. 1 lit. e) dyrektywy 2009/138/WE. Opinia ta jest wydawana niezwłocznie i w każdym razie przed upływem okresu oceny zgodnie z dyrektywą 2009/138/WE. W obszarach, w odniesieniu do których Urząd może wydawać opinie, zastosowanie ma art. 35 i 35b.”;

78)w art. 35 wprowadza się następujące zmiany:

ust. 1, 2 i 3 otrzymują brzmienie:

„1. Na wniosek Urzędu właściwe organy udzielają Urzędowi wszelkich informacji niezbędnych do wykonywania zadań nałożonych na Urząd niniejszym rozporządzeniem, pod warunkiem że mają one na mocy prawa dostęp do odpowiednich informacji.

Udzielone informacje muszą być dokładne i kompletne oraz zostają przekazane w terminie określonym przez Urząd.

2. Urząd może również zwrócić się o udzielanie informacji w regularnych odstępach czasu i w określonych formatach lub przy użyciu porównywalnych wzorów zatwierdzonych przez Urząd. W miarę możliwości we wnioskach o informacje wykorzystuje się wspólne formaty sprawozdawcze.

3. Na podstawie należycie uzasadnionego wniosku właściwego organu Urząd przekazuje mu wszelkie informacje niezbędne do tego, by właściwy organ mógł wypełniać swoje zadania, zgodnie z obowiązkiem zachowania tajemnicy zawodowej określonym w prawodawstwie sektorowym i w art. 70.”;

ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. W przypadku gdy informacje, o które zwrócono się zgodnie z ust. 1, nie są dostępne lub nie zostały udostępnione przez właściwe organy w terminie określonym przez Urząd, wówczas Urząd może wystąpić z należycie uzasadnionym i umotywowanym wnioskiem do jakiegokolwiek z następujących podmiotów:

a) innych organów, którym powierzono funkcje nadzorcze;

b) ministerstwa właściwego w sprawach finansów w danym państwie członkowskim, o ile dysponuje ono informacjami ostrożnościowymi;

c) krajowego banku centralnego danego państwa członkowskiego;

d) urzędu statystycznego danego państwa członkowskiego.

Na wniosek Urzędu właściwe organy wspierają Urząd w gromadzeniu tych informacji.”;

skreśla się ust. 6 i 7;

79)dodaje się art. 35a–35h w brzmieniu:

„Artykuł 35a

Wykonywanie uprawnień, o których mowa art. 35b

Uprawnienia powierzone Urzędowi, dowolnemu z jego urzędników lub innej osobie upoważnionej przez Urząd zgodnie z art. 35b nie mogą być wykorzystywane do żądania ujawnienia informacji lub dokumentów, które są objęte poufnością wymiany informacji między prawnikiem a klientem.

Artykuł 35b

Wniosek o informacje skierowany do instytucji finansowych

1. W przypadku gdy informacje, o które zwrócono się zgodnie z art. 35 ust. 1 lub 5, nie są dostępne lub nie zostały udostępnione w terminie określonym przez Urząd, wówczas Urząd może w drodze zwykłego wniosku lub decyzji zwrócić się do właściwych instytucji finansowych o udzielenie mu wszelkich niezbędnych informacji, aby umożliwić mu wykonywanie jego obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia.

2. Zwykły wniosek o informacje, o którym mowa w ust. 1:

a)    odwołuje się do niniejszego artykułu jako podstawy prawnej wniosku;

b)    podaje cel tego wniosku;

c)    określa wymagane informacje;

d)    zawiera termin udzielenia informacji;

e)    zawiera adnotację, że osoba, do której skierowano wniosek o udzielenie informacji, nie ma obowiązku udzielenia tych informacji, natomiast w przypadku udzielenia dobrowolnej odpowiedzi na wniosek udzielone informacje nie mogą być niezgodne z prawdą ani wprowadzające w błąd;

f)    zawiera wskazanie kwoty grzywny podlegającej nałożeniu zgodnie z art. 35c, w przypadku gdy udzielone informacje są niezgodne z prawdą lub wprowadzają w błąd.

3. W przypadku zwrócenia się o udzielenie informacji w drodze decyzji Urząd:

a)    odwołuje się do niniejszego artykułu jako podstawy prawnej wniosku;

b)    podaje cel tego wniosku;

c)    określa wymagane informacje;

d)    wskazuje termin udzielenia informacji;

e)    wskazuje okresowe kary pieniężne przewidziane w art. 35d, w przypadku gdy przekazane wymagane informacje są niekompletne;

f)    wskazuje grzywnę przewidzianą w art. 35c, w przypadku gdy odpowiedzi na zadane pytania są niezgodne z prawdą lub wprowadzają w błąd;

g)    informuje o prawie do odwołania od decyzji do Komisji Odwoławczej i prawie do zaskarżenia tej decyzji do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zgodnie z art. 60 i 61.

4. Do udzielenia wymaganych informacji zobowiązane są instytucje finansowe lub ich przedstawiciele, a w przypadku osób prawnych lub stowarzyszeń niemających osobowości prawnej – osoby powołane do ich reprezentacji zgodnie z ustawą lub ich statutem. Prawnicy należycie upoważnieni do działania mogą przedłożyć informacje w imieniu swoich klientów. Klienci pozostają w pełni odpowiedzialni, jeżeli przedłożone informacje są niekompletne, nieprawdziwe lub wprowadzają w błąd.

5. Urząd niezwłocznie wysyła kopię zwykłego wniosku lub swojej decyzji właściwemu organowi państwa członkowskiego, w którym właściwa jednostka wymieniona w ust. 1, której dotyczy wniosek o informacje, ma swoje miejsce zamieszkania lub siedzibę.

6. Urząd może wykorzystywać informacje poufne otrzymane zgodnie z niniejszym artykułem wyłącznie na potrzeby wykonywania zadań powierzonych mu na mocy niniejszego rozporządzenia.”;

Artykuł 35c

Przepisy proceduralne dotyczące nakładania grzywien

1. Jeżeli w trakcie wykonywania swoich obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia Urząd stwierdzi, że istnieją wiarygodne przesłanki świadczące o możliwości istnienia okoliczności, które stanowią naruszenie, o którym mowa w art. 35d ust. 1, Urząd wyznacza w swoich strukturach niezależnego urzędnika dochodzeniowego, który wyjaśnia tę sprawę. Wyznaczony urzędnik nie może – ani nie mógł w przeszłości – być bezpośrednio bądź pośrednio zaangażowany w bezpośredni lub pośredni nadzór nad danymi instytucjami finansowymi i wykonuje swoje funkcje niezależnie od Rady Organów Nadzoru.

2. Urzędnik dochodzeniowy, o którym mowa w ust. 1, bada domniemane naruszenia, uwzględniając wszelkie uwagi przedstawionych przez osoby będące przedmiotem dochodzenia i przedkłada Radzie Organów Nadzoru pełne akta sprawy zawierające dokonane przez niego ustalenia.

3. Aby wykonywać swoje zadania, urzędnik dochodzeniowy ma prawo do występowania o informacje zgodnie z art. 35b.

4. W trakcie wykonywania swych zadań urzędnik dochodzeniowy ma dostęp do wszystkich dokumentów i informacji zebranych przez Urząd w czasie działań nadzorczych.

5. Urzędnik dochodzeniowy – po zakończeniu prowadzonego przez siebie dochodzenia i przed przekazaniem Radzie Organów Nadzoru akt sprawy zawierających jego ustalenia – daje osobom będącym przedmiotem dochodzenia możliwość przedstawienia swojego stanowiska na temat wyjaśnianych spraw. Podstawę ustaleń urzędnika dochodzeniowego mogą stanowić wyłącznie fakty, do których zainteresowane strony miały możliwość się odnieść.

6. W trakcie dochodzeń prowadzonych na podstawie niniejszego artykułu w pełni przestrzega się prawa do obrony osób będących przedmiotem dochodzenia.

7. Urzędnik dochodzeniowy, z chwilą przedłożenia Radzie Organów Nadzoru akt sprawy zawierających dokonane przez niego ustalenia, powiadamia o tym fakcie osoby będące przedmiotem dochodzenia. Osobom będącym przedmiotem dochodzenia przysługuje prawo dostępu do akt sprawy, z zastrzeżeniem uzasadnionego interesu innych osób w zakresie ochrony ich tajemnicy handlowej. Prawo dostępu do akt sprawy nie obejmuje informacji poufnych dotyczących osób trzecich.

8. Na podstawie akt sprawy zawierających ustalenia urzędnika dochodzeniowego oraz – na wniosek osób będących przedmiotem dochodzenia – po wysłuchaniu stanowiska tych osób zgodnie z art. 35f Urząd decyduje, czy osoby będące przedmiotem dochodzenia popełniły naruszenie lub naruszenia, o których mowa w art. 35d ust. 1, a jeżeli tak – stosuje środek zgodnie z tym artykułem.

9. Urzędnik dochodzeniowy nie bierze udziału w obradach Rady Organów Nadzoru Urzędu ani nie uczestniczy w żaden inny sposób w procesie podejmowania decyzji przez Radę Organów Nadzoru.

10. Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 75a w celu określenia przepisów proceduralnych dotyczących wykonywania prawa do nakładania grzywien lub okresowych kar pieniężnych, w tym następujących przepisów:

a) przepisów dotyczących prawa do obrony;

b) przepisów tymczasowych;

c) przepisów dotyczących sposobu pobierania grzywien lub okresowych kar pieniężnych;

d) przepisów dotyczących okresów przedawnienia w zakresie nakładania i egzekwowania grzywien i okresowych kar pieniężnych.

11. Urząd przekazuje sprawy w celu wszczęcia postępowania karnego odpowiednim organom krajowym, jeżeli, wykonując swoje obowiązki wynikające z niniejszego rozporządzenia, stwierdzi, że istnieją wiarygodne przesłanki wskazujące na możliwość zajścia okoliczności stanowiących przestępstwo. Urząd odstępuje od nałożenia grzywien lub okresowych kar pieniężnych w przypadku, gdy – wskutek postępowania karnego prowadzonego na mocy prawa krajowego – wyrok uniewinniający lub skazujący wynikający z identycznego faktu lub identycznych faktów, które są zasadniczo takie same, uprawomocnił się.

Artykuł 35d

Grzywny

1. Urząd podejmuje decyzję o nałożeniu grzywny, jeżeli stwierdzi, że instytucja finansowa, o której mowa w art. 35b, w sposób zamierzony lub w wyniku zaniedbania nie udzieliła informacji w odpowiedzi na decyzję zobowiązującą do udzielenia informacji zgodnie z art. 35b ust. 3 lub udzieliła niekompletnych, nieprawidłowych lub wprowadzających w błąd informacji w odpowiedzi na zwykły wniosek o informacje lub decyzję zgodnie z art. 35b ust. 2.

2. Kwota podstawowa grzywny, o której mowa w ust. 1, wynosi co najmniej 50 000 EUR i nie przekracza 200 000 EUR.

3. Ustalając kwotę podstawową grzywny, o której mowa w ust. 2, Urząd uwzględnia obrót roczny danej instytucji finansowej w poprzedzającym roku obrotowym; kwota ta znajduje się w następujących przedziałach:

a) w dolnej części przedziału dla jednostek, których obrót roczny jest niższy od 10 mln EUR;

b) w środkowej części przedziału dla jednostek, których obrót roczny wynosi od 10 do 50 mln EUR;

c) w górnej części przedziału dla jednostek, których obrót roczny przekracza 50 mln EUR.

Kwoty podstawowe podane w granicach określonych w ust. 2 są w razie potrzeby korygowane z uwzględnieniem okoliczności obciążających lub łagodzących przy użyciu odpowiednich współczynników określonych w ust. 5.

Odpowiedni współczynnik obciążający stosowany jest wobec kwoty podstawowej pojedynczo. W przypadku gdy zastosowanie ma więcej niż jeden współczynnik obciążający, różnica między podstawową kwotą a kwotą wynikającą z zastosowania każdego poszczególnego współczynnika obciążającego jest doliczana do kwoty podstawowej.

Odpowiedni współczynnik łagodzący stosowany jest wobec kwoty podstawowej pojedynczo. W przypadku gdy zastosowanie ma więcej niż jeden współczynnik łagodzący, różnica między podstawową kwotą a kwotą wynikającą z zastosowania każdego poszczególnego współczynnika łagodzącego jest odliczana od kwoty podstawowej.

4. Do kwoty podstawowej, o której mowa w ust. 2, stosuje się kumulatywnie następujące współczynniki korygujące, biorąc pod uwagę, co następuje:

a)    współczynniki korygujące związane z okolicznościami obciążającymi są następujące:

(i) jeżeli naruszenie popełniono wielokrotnie, w odniesieniu do każdego powtórzenia naruszenia stosuje się dodatkowy współczynnik równy 1,1;

(ii) jeżeli naruszenie trwało dłużej niż sześć miesięcy, stosuje się współczynnik równy 1,5;

(iii) jeżeli naruszenia dopuszczano się umyślnie, stosuje się współczynnik równy 2;

(iv) jeżeli od momentu stwierdzenia naruszenia nie podjęto żadnych działań naprawczych, stosuje się współczynnik równy 1,7;

(v) jeżeli kadra kierownicza wyższego szczebla instytucji finansowej nie współpracowała z Urzędem, stosuje się współczynnik równy 1,5;

b)    współczynniki korygujące związane z czynnikami obciążającymi są następujące:

(i) jeżeli naruszenie trwało krócej niż 10 dni roboczych, stosuje się współczynnik równy 0,9;

(ii) jeżeli kadra kierownicza wyższego szczebla instytucji finansowej może wykazać, że zastosowała wszystkie konieczne środki, aby zapobiec niewykonaniu wniosku na podstawie art. 35 ust. 6a, stosuje się współczynnik w wysokości 0.7;

(iii) jeżeli instytucja finansowa w sposób szybki, skuteczny i pełny powiadomiła Urząd o naruszeniu, stosuje się współczynnik w wysokości 0,4;

(iv) jeżeli instytucja finansowa dobrowolnie podjęła działania w celu zapewnienia, by w przyszłości nie mogło dojść do podobnego naruszenia, stosuje się współczynnik w wysokości 0,6.

5. Niezależnie od przepisów ust. 2 i 3 grzywna ogółem nie może przekroczyć 20 % rocznego obrotu danej instytucji finansowej w poprzedzającym roku obrotowym, chyba że dana instytucja finansowa bezpośrednio lub pośrednio uzyskała korzyść finansową z naruszenia. W tym przypadku grzywna ogółem jest co najmniej równa tej korzyści.

Artykuł 35e

Okresowe kary pieniężne

1. Urząd podejmuje decyzje o nałożeniu okresowej kary pieniężnej w celu nakłonienia instytucji lub jednostek, o których mowa w art. 35b ust. 1, do udzielenia informacji, o które zwrócono się w drodze decyzji zgodnie z art. 35b ust. 3.

2. Okresowa kara pieniężna musi być skuteczna i proporcjonalna. Okresowa kara pieniężna jest nakładana za każdy dzień, do momentu gdy dana instytucja finansowa podporządkuje się odpowiedniej decyzji, o której mowa w ust. 1.

3. Niezależnie od przepisów ust. 2 kwota okresowych kar pieniężnych wynosi 3 % średniego dziennego obrotu danej instytucji finansowej w poprzedzającym roku obrotowym. Okresową karę pieniężną nalicza się od dnia określonego w decyzji o nałożeniu okresowej kary pieniężnej.

4. Okresową karę pieniężną można nałożyć na okres nieprzekraczający sześciu miesięcy od powiadomienia o decyzji Urzędu.

Artykuł 35f

Prawo do złożenia wyjaśnień

1. Przed podjęciem jakiejkolwiek decyzji w sprawie nałożenia grzywny lub okresowej kary pieniężnej na podstawie art. 35d i art. 35e Urząd zapewnia instytucji finansowej, której dotyczy wniosek o informacje, możliwość złożenia wyjaśnień.

Podstawę decyzji Urzędu stanowią wyłącznie ustalenia, co do których dane instytucje finansowe mogły przedstawić swoje stanowisko.

2. W toku postępowania w pełni przestrzega się prawa do obrony przysługującego instytucji finansowej, o której mowa w ust. 1. Danej instytucji finansowej przysługuje prawo do dostępu do gromadzonych przez Urząd akt sprawy, z zastrzeżeniem uzasadnionego interesu innych osób w zakresie ochrony ich tajemnicy handlowej. Prawo dostępu do akt sprawy nie obejmuje dostępu do informacji poufnych oraz wewnętrznych dokumentów przygotowawczych Urzędu.

Artykuł 35g

Powiadamianie o grzywnach i okresowych karach pieniężnych oraz ich charakter, egzekucja i przypisywanie

1. Grzywny i okresowe kary pieniężne nałożone zgodnie z art. 35d i 35e mają charakter administracyjny i podlegają egzekucji.

2. Postępowanie egzekucyjne dotyczące grzywien i okresowych kar pieniężnych regulują przepisy proceduralne obowiązujące w państwie członkowskim, na którego terytorium jest ono prowadzone. Decyzję nakładającą grzywnę lub okresową karę pieniężną opatruje się klauzulą egzekucyjną, bez żadnych innych formalności z wyjątkiem sprawdzenia jej autentyczności przez organ, który każde państwo członkowskie wyznacza w tym celu i o którym powiadamia Urząd i Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

3. W przypadku gdy formalności, o których mowa w ust. 2, zostały dopełnione przez zainteresowaną stronę na jej własny wniosek, może ona przystąpić do dochodzenia swoich praw zgodnie z prawem krajowym, wnosząc sprawę bezpośrednio do właściwego organu.

4. Egzekucja grzywny lub okresowej kary pieniężnej może zostać zawieszona jedynie decyzją Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Sądy danego państwa członkowskiego są jednak właściwe do rozpatrywania skarg dotyczących nieprawidłowego przeprowadzania postępowania egzekucyjnego dotyczącego grzywny lub okresowej kary pieniężnej.

5. Urząd podaje do wiadomości publicznej każdą grzywnę i każdą okresową karę pieniężną, które nałożono zgodnie z art. 35d i 35e, chyba że takie publiczne powiadomienie zagrażałoby poważnie rynkom finansowym lub wyrządziło nieproporcjonalną szkodę stronom, których to dotyczy.

6. Kwoty grzywien i okresowych kar pieniężnych przypisuje się do budżetu ogólnego Unii Europejskiej.

Artykuł 35h

Kontrola przeprowadzana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej ma nieograniczone prawo orzekania w sprawie decyzji Urzędu nakładających grzywnę lub okresową karę pieniężną. Może on uchylić, obniżyć lub podwyższyć grzywnę lub okresową karę pieniężną nałożone przez Urząd.”;

80)art. 36 ust. 5 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Po otrzymaniu ostrzeżenia lub zalecenia skierowanego przez ERRS do właściwego organu Urząd korzysta w stosownych przypadkach z uprawnień przyznanych na mocy niniejszego rozporządzenia, tak aby zapewnić terminowe podjęcie działań następczych.”;

81)w art. 37 wprowadza się następujące zmiany:

ust. 5 akapit pierwszy ostatnie zdanie otrzymuje brzmienie:

„Kadencja członków Grupy Interesariuszy z Sektora Ubezpieczeń i Reasekuracji oraz Grupy Interesariuszy z Sektora Pracowniczych Programów Emerytalnych wynosi cztery lata, a po tym okresie przeprowadza się nową procedurę wyboru.”;

w ust. 6 dodaje się akapity w brzmieniu:

„W przypadku gdy członkowie Bankowej Grupy Interesariuszy nie są w stanie wypracować wspólnej opinii lub porady, zezwala się, by członkowie reprezentujący jedną grupę zainteresowanych stron mogli wydać odrębną opinię lub odrębną poradę.

Grupa Interesariuszy z Sektora Ubezpieczeń i Reasekuracji, Grupa Interesariuszy z Sektora Pracowniczych Programów Emerytalnych, Bankowa Grupa Interesariuszy oraz Grupa Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych mogą wydawać wspólne opinie i porady w zakresie kwestii dotyczących prac Europejskich Urzędów Nadzoru na podstawie art. 56 niniejszego rozporządzenia dotyczącego wspólnych stanowisk i wspólnych aktów.”;

82)art. 39 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 39

Procedury podejmowania decyzji

1. Podejmując decyzje przewidziane w niniejszym rozporządzeniu, Urząd postępuje zgodnie z ust. 2–6, z wyjątkiem decyzji przyjmowanych zgodnie z art. 35b, 35d i 35e.

2. Urząd informuje każdego adresata danej decyzji o zamiarze jej podjęcia, wyznaczając termin, w którym adresat ten może wyrazić swoją opinię na temat przedmiotu tej decyzji, w pełni uwzględniając pilny charakter, złożoność i potencjalne skutki sprawy. Przepis ustanowiony w zdaniu pierwszym stosuje się odpowiednio w odniesieniu do zaleceń, o których mowa w art. 17 ust. 3.

3. W decyzjach Urzędu przedstawia się powody, dla których zostały one przyjęte.

4. Adresaci decyzji Urzędu są informowani o środkach odwoławczych przysługujących im na mocy niniejszego rozporządzenia.

5. W przypadku gdy Urząd podjął decyzję na podstawie art. 18 ust. 3 lub art. 18 ust. 4., w odpowiednich odstępach czasu dokonuje jej przeglądu.

6. Decyzje podejmowane przez Urząd na podstawie art. 17, 18 lub 19 podaje się do wiadomości publicznej. Podając decyzję do wiadomości publicznej, ujawnia się właściwy organ lub instytucję finansową, których ona dotyczy, oraz główną treść decyzji, chyba że takie upublicznienie jest sprzeczne z uzasadnionym interesem tej instytucji finansowej lub z ochroną jej tajemnicy handlowej, bądź też mogłoby poważnie zagrozić prawidłowemu funkcjonowaniu oraz integralności rynków finansowych lub stabilności całego systemu finansowego Unii lub jego części.”;

83)w art. 40 wprowadza się następujące zmiany:

w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

(i)    dodaje się lit. aa) w brzmieniu:

„aa) zatrudnieni w pełnym wymiarze czasu pracy członkowie Rada Wykonawczej, o których mowa w art. 45 ust. 1 i którym nie przysługuje prawo głosu;”;

   w ust. 7 skreśla się akapit drugi;

   dodaje się ust. 8 w brzmieniu:

„8. W przypadku gdy krajowy organ publiczny, o którym mowa w ust. 1 lit. b), nie jest odpowiedzialny za egzekwowanie przepisów dotyczących ochrony konsumentów, członek Rady Organów Nadzoru, o którym mowa w tej literze, może podjąć decyzję o tym, że będzie mu towarzyszył przedstawiciel z organu odpowiedzialnego za ochronę konsumentów z danego państwa członkowskiego, któremu to przedstawicielowi nie przysługuje prawo głosu. W przypadku gdy w danym państwie członkowskim odpowiedzialność za ochronę konsumentów jest dzielona między kilkoma organami w danym państwie członkowskim, organy te uzgadniają wspólnego przedstawiciela.”;

84)art. 41 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 41

Komitety wewnętrzne

Rada Organów Nadzoru może powoływać komitety wewnętrzne na potrzeby wykonywania określonych zadań będących w jej kompetencji. Rada Organów Nadzoru może delegować wykonywanie wyraźnie określonych zadań i podejmowanie wyraźnie określonych decyzji komitetom wewnętrznym, Radzie Wykonawczej lub Przewodniczącemu.”;

85)art. 42 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Podczas wykonywania zadań powierzonych im na mocy niniejszego rozporządzenia członkowie Rady Organów Nadzoru posiadający prawo głosu działają niezależnie i obiektywnie w wyłącznym interesie Unii jako całości oraz nie zwracają się o instrukcje do instytucji lub organów unijnych, rządu żadnego z państw członkowskich lub do innego podmiotu publicznego lub prywatnego, ani nie przyjmują takich instrukcji.”;

86)w art. 43 wprowadza się następujące zmiany:

ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Rada Organów Nadzoru wydaje wytyczne dotyczące prac Urzędu. O ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, Rada Organów Nadzoru przyjmuje opinie, zalecenia, wytyczne i decyzje Urzędu i udziela porad, o których mowa w rozdziale II w oparciu o wniosek Rady Wykonawczej.”;

skreśla się ust. 2 i 3;

ust. 4 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Przed dniem 30 września każdego roku Rada Organów Nadzoru, działając na podstawie wniosku Rady Wykonawczej, przyjmuje program prac Urzędu na kolejny rok oraz przekazuje go do wiadomości Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji.”;

ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. Na wniosek Rady Wykonawczej Rada Organów Nadzoru przyjmuje roczne sprawozdanie z działalności Urzędu, w tym z wykonywania obowiązków przez Przewodniczącego, na podstawie projektu sprawozdania, o którym mowa w art. 53 ust. 7, i przekazuje je Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji, Trybunałowi Obrachunkowemu oraz Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu do dnia 15 czerwca każdego roku. Sprawozdanie to podawane jest do wiadomości publicznej.”;

e)    skreśla się ust. 8;

87)w art. 44 wprowadza się następujące zmiany:

w ust. 1 akapit drugi dodaje się zdanie w brzmieniu:

„Członkowie Rady Wykonawczej zatrudnieni w pełnym wymiarze czasu pracy i Przewodniczący nie mają prawa głosu w odniesieniu do tych decyzji.”;

w ust. 1 skreśla się akapit trzeci i czwarty;

ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Członkowie bez prawa głosu i obserwatorzy nie uczestniczą w obradach Rady Organów Nadzoru poświęconych poszczególnym instytucjom finansowym, chyba że art. 75 ust. 3 lub akty, o których mowa w art. 1 ust. 2, stanowią inaczej.

Akapitu pierwszego nie stosuje się do Przewodniczącego, członków, którzy są również członkami Rady Wykonawczej oraz do przedstawiciela Europejskiego Banku Centralnego mianowanego przez jego radę nadzorczą.”;

88)w rozdziale III tytuł sekcji 2 otrzymuje brzmienie:

„Rada Wykonawcza”;

89)art. 45 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 45

Skład

1. Rada Wykonawcza składa się z Przewodniczącego i trzech członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy. Przewodniczący przydziela każdemu z członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy wyraźnie określone zadania z zakresu polityki i zarządzania. Jednemu z członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy powierza się odpowiedzialność za sprawy budżetowe i w kwestiach związanych z programem prac Urzędu („członek odpowiedzialny za budżet i program”). Jeden z członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy pełni funkcję wiceprzewodniczącego i wykonuje zadania przewodniczącego podczas jego nieobecność lub w przypadku uzasadnionego utrudnienia, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

2. Członkowie zatrudnieni w pełnym wymiarze czasu pracy wybierani są na podstawie osiągnięć, umiejętności, wiedzy na temat instytucji i rynków finansowych oraz doświadczenia w zakresie nadzoru finansowego i regulacji rynków finansowych. Członkowie zatrudnieni w pełnym wymiarze czasu pracy posiadają rozległe doświadczenie na stanowisku kierowniczym. Wybór odbywa się na podstawie otwartego zaproszenia do zgłaszania kandydatur publikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, w następstwie którego Komisja sporządza krótką listę zakwalifikowanych kandydatów.

Komisja przedkłada ją Parlamentowi Europejskiemu do zatwierdzenia. Po zatwierdzeniu tej krótkiej listy Rada przyjmuje decyzję o wyznaczeniu członków Rady Wykonawczej zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy, w tym członka odpowiedzialnego za budżet i program.

3. W przypadku gdy zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy członek Rady Wykonawczej nie spełnia już warunków określonych w art. 46 lub został uznany za winnego poważnego uchybienia, Rada może, na wniosek Komisji zatwierdzony przez Parlament Europejski, przyjąć decyzję o odwołaniu go z urzędu.

4. Kadencja członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy wynosi 5 lat i może zostać przedłużona na ten sam okres jeden raz. W okresie dziewięciu miesięcy poprzedzających koniec pięcioletniej kadencji członka zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy Rada Organów Nadzoru ocenia:

a) wyniki osiągnięte podczas pierwszej kadencji i sposób ich osiągnięcia;

b) zadania i potrzeby Urzędu w następnych latach.

Biorąc pod uwagę tę ocenę Komisja przedkłada Radzie wykaz członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy, których kadencję należy przedłużyć. Na podstawie tego wykazu oraz po uwzględnieniu oceny Rada może przedłużyć kadencję członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy.”;

90)dodaje się art. 45a w brzmieniu:

„Artykuł 45a

Proces podejmowania decyzji

1. Decyzje Rady Wykonawczej podejmowane są zwykłą większością głosów jej członków. Każdy członek ma jeden głos. W przypadku równej liczby głosów za i przeciw głos Przewodniczącego jest decydujący.

2. Przedstawiciel Komisji uczestniczy w posiedzeniach Rady Wykonawczej bez prawa głosu z wyjątkiem spraw, o których mowa w art. 63.

3. Rada Wykonawcza uchwala i podaje do wiadomości publicznej swój regulamin wewnętrzny.

4. Posiedzenia Rady Wykonawczej zwoływane są przez Przewodniczącego z własnej inicjatywy lub na wniosek jednego z jej członków, i przewodniczy im Przewodniczący.

Rada Wykonawcza zbiera się przed każdym posiedzeniem Rady Organów Nadzoru oraz tak często, jak uzna to za konieczne. Rada Wykonawcza zbiera się co najmniej pięć razy w roku.

5. Członkowie Rady Wykonawczej mogą, z zastrzeżeniem przepisów regulaminu wewnętrznego, korzystać z pomocy doradców lub ekspertów. Uczestnicy nieposiadający prawa głosu nie biorą udziału w obradach Rady Wykonawczej dotyczących poszczególnych instytucji finansowych.”;

91)dodaje się art. 45b w brzmieniu:

„Artykuł 45b

Komitety wewnętrzne

Rada Wykonawcza może powoływać komitety wewnętrzne na potrzeby wykonywania określonych zadań będących w jej kompetencji.”;

92)art. 46 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 46

Niezależność

Członkowie Rady Wykonawczej działają niezależnie i obiektywnie w wyłącznym interesie Unii jako całości, oraz nie zwracają się o instrukcje do instytucji lub organów unijnych, rządu żadnego z państw członkowskich lub do innego podmiotu publicznego lub prywatnego, ani nie przyjmują takich instrukcji.

Państwa członkowskie, instytucje lub organy Unii Europejskiej ani żadne inne podmioty publiczne lub prywatne nie mogą próbować wywierać wpływu na członków Rady Wykonawczej przy wykonywaniu ich zadań.”;

93)art. 47 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 47

Zadania

1. Rada Wykonawcza zapewnia, aby Urząd wypełniał swoją misję i wykonywał powierzone mu zadania zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Wprowadza ona wszelkie niezbędne środki, w szczególności przyjmuje wewnętrzne instrukcje administracyjne oraz publikuje komunikaty, w celu zapewnienia funkcjonowania Urzędu zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

2. Rada Wykonawcza przedkłada Radzie Organów Nadzoru do zatwierdzenia projekt rocznego i wieloletniego programu prac.

3. Rada Wykonawcza wykonuje swoje uprawnienia budżetowe zgodnie z art. 63 i 64.

Do celów art. 17, 19, 22, 29a, 30, 31a, 32 i 35b–35h Rada Wykonawcza jest uprawniona do działania i podejmowania decyzji. Rada Wykonawcza informuje Radę Organów Nadzoru o podjętych decyzjach.

3a. Rada Wykonawcza bada wszystkie kwestie rozpatrywane przez Radę Organów Nadzoru, wydaje na ich temat opinię i przedstawia w ich sprawie wnioski.

4. Rada Wykonawcza przyjmuje plan polityki kadrowej Urzędu oraz, zgodnie z art. 68 ust. 2, niezbędne środki wykonawcze do regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich („regulamin pracowniczy”).

5. Zgodnie z art. 72 Rada Wykonawcza przyjmuje przepisy szczególne dotyczące prawa dostępu do dokumentów Urzędu.

6. Rada Wykonawcza przedkłada Radzie Organów Nadzoru do zatwierdzenia roczne sprawozdanie z działalności Urzędu, w tym z wykonania zadań Przewodniczącego, sporządzone na podstawie projektu rocznego sprawozdania, o którym mowa w art. 53 ust. 7.

7. Rada Wykonawcza wyznacza i odwołuje członków Komisji Odwoławczej zgodnie z art. 58 ust. 3 i 5.

8. Członkowie Rady Wykonawczej podają do wiadomości publicznej informacje o wszystkich odbytych spotkaniach i przyjętych zaproszeniach. Wydatki są jawnie rejestrowane zgodnie z regulaminem pracowniczym.

9. Członkowi odpowiedzialnemu za budżet i program powierza się następujące określone zadania:

a) wykonanie rocznego programu prac Urzędu pod kierownictwem Rady Organów Nadzoru i pod kontrolą Rady Wykonawczej;

b) stosowanie wszelkich niezbędnych środków, w szczególności przyjmowanie wewnętrznych instrukcji administracyjnych oraz publikacja komunikatów, w celu zapewnienia funkcjonowania Urzędu zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;

c) przygotowanie wieloletniego programu prac, o którym mowa w art. 47 ust. 2;

d) przygotowanie do dnia 30 czerwca każdego roku rocznego programu prac na następny rok, o którym to programie mowa w art. 47 ust. 2;

e) sporządzenie wstępnego projektu budżetu Urzędu zgodnie z art. 63 i wykonanie budżetu Urzędu zgodnie z art. 64;

f) przygotowanie projektu sprawozdania rocznego, w tym rozdziału poświęconego działalności regulacyjnej i nadzorczej Urzędu oraz rozdziału dotyczącego spraw finansowo-administracyjnych;

g) w odniesieniu do pracowników Urzędu – wykonywanie uprawnień nadanych mu na mocy art. 68 i zarządzanie kwestiami personalnymi.”;

94)w art. 48 wprowadza się następujące zmiany:

   ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Przewodniczący jest odpowiedzialny za przygotowywanie prac Rady Organów Nadzoru oraz przewodniczy posiedzeniom Rady Organów Nadzoru i Rady Wykonawczej.”;

   ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Przewodniczący wybierany jest na podstawie osiągnięć, umiejętności, wiedzy na temat instytucji i rynków finansowych oraz doświadczenia w zakresie nadzoru finansowego i regulacji rynków finansowych, po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej otwartego zaproszenia do zgłaszania kandydatur. Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu do zatwierdzenia krótką listę kandydatów na stanowisko Przewodniczącego. Po zatwierdzeniu tej krótkiej listy Rada przyjmuje decyzję o wyznaczeniu Przewodniczącego.

W przypadku gdy Przewodniczący nie spełnia już warunków określonych w art. 49 lub został uznany za winnego poważnego uchybienia, Rada może, na wniosek Komisji zatwierdzony przez Parlament Europejski, przyjąć decyzję o odwołaniu go z urzędu.”;

   ust. 4 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Rada, na wniosek Komisji i po uwzględnieniu oceny może jednokrotnie przedłużyć kadencję Przewodniczącego.”;

   skreśla się ust. 5;

95)dodaje się art. 49a w brzmieniu:

„Artykuł 49a

Wydatki

Przewodniczący podaje do wiadomości publicznej informacje o wszystkich odbytych spotkaniach i wszystkich przyjętych zaproszeniach. Wydatki są jawnie rejestrowane zgodnie z regulaminem pracowniczym.”;

96)skreśla się art. 51, 52 i 53;

97)w art. 54 wprowadza się następujące zmiany:

a)w art. 54 ust. 2, dodaje się tiret w brzmieniu:

„— kwestii dotyczących ochrony konsumentów i inwestorów.”;

b)w ust. 2 skreśla się tiret piąte;

c) dodaje się ust. 2a w brzmieniu:

„2a. Wspólny Komitet stanowi forum, w ramach którego Urząd współpracuje z Europejskim Urzędem Nadzoru Bankowego i Europejskim Urzędem Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych w sprawach dotyczących interakcji między zadaniami Urzędu i Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych a szczególnymi zadaniami, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. l) rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, powierzonymi Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego.”;

98)art. 55 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Jeden członek Rady Wykonawczej, członek odpowiedzialny za budżet i program zgodnie z art. 47 ust. 8a, przedstawiciel Komisji i ERRS są zapraszani do uczestniczenia w charakterze obserwatorów w posiedzeniach Wspólnego Komitetu oraz Podkomitetów, o których mowa w art. 57.”;

99)w art. 58 wprowadza się następujące zmiany:

ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Dwóch członków Komisji Odwoławczej i dwóch zastępców wyznacza Rada Wykonawcza Urzędu po konsultacji z Radą Organów Nadzoru z krótkiej listy zaproponowanej przez Komisję po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zaproszenia do wyrażenia zainteresowania.”;

ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. Członka Komisji Odwoławczej wyznaczonego przez Radę Wykonawczą Urzędu nie można odwołać ze stanowiska w czasie trwania kadencji, chyba że został uznany za winnego poważnego uchybienia, a Rada Wykonawcza, po konsultacji z Radą Organów Nadzoru, podejmie decyzję o jego odwołaniu.”;

100)art. 59 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Członkowie Komisji Odwoławczej podejmują decyzje w sposób niezależny. Nie są związani żadnymi instrukcjami. Nie mogą oni pełnić żadnych innych funkcji związanych z Urzędem, jego Radą Wykonawczą ani Radą Organów Nadzoru.”;

101)art. 60 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Osoba fizyczna lub prawna, w tym właściwe organy, może odwołać się od decyzji Urzędu, o której mowa w art. 17, 18, 19 i 35, oraz od każdej innej decyzji wydanej przez Urząd zgodnie z aktami unijnymi, o których mowa w art. 1 ust. 2, która jest do niej skierowana, oraz od decyzji, która dotyczy jej bezpośrednio i indywidualnie, mimo że została przyjęta w postaci decyzji skierowanej do innej osoby.”;

102)w art. 62 wprowadza się następujące zmiany:

ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Dochody Urzędu obejmują, bez uszczerbku dla innych rodzajów dochodu, dowolne połączenie następujących składników:

a) wkład równoważący z Unii, zapisany w budżecie ogólnym Unii (sekcja „Komisja”), który nie przekracza 40 % preliminarza dochodów Urzędu;

b) składki roczne wnoszone przez instytucje finansowe w oparciu o roczne szacowane wydatki dotyczące działalności wymaganej niniejszym rozporządzeniem oraz aktami Unii, o których mowa w art. 1 ust. 2, w odniesieniu do każdej kategorii uczestników objętych kompetencjami Urzędu;

c) opłaty wnoszone na rzecz Urzędu w przypadkach określonych w odpowiednich instrumentach prawa Unii.

d) dobrowolne wkłady wnoszone przez państwa członkowskie lub obserwatorów;

e) opłaty za publikacje, szkolenia oraz za inne usługi, o które zwróciły się właściwe organy.”;

dodaje się ust. 5 i 6 w brzmieniu:

„5. Roczne składki, o których mowa w ust. 1 lit. b), pobierane są corocznie od poszczególnych instytucji finansowych przez organy wyznaczone w każdym państwie członkowskim. Do dnia 31 marca każdego roku budżetowego każde państwo członkowskie wpłaca na rzecz Urzędu kwotę, do zebrania której jest obowiązane zgodnie z kryteriami określonymi w aktach delegowanych, o których mowa w art. 62a.

6. Dobrowolne wkłady wniesione przez państwa członkowskie lub obserwatorów, o których to wkładach mowa w ust. 1 lit. d), nie są przyjmowane, jeżeli ich przyjęcie podważałoby niezależność i bezstronność Urzędu.”;

103)dodaje się art. 62a w brzmieniu:

„Artykuł 62a

Akty delegowane dotyczące obliczania składek rocznych wnoszonych przez instytucje finansowe

Komisja jest uprawniona do przyjmowania, zgodnie z art. 75a, aktów delegowanych określających, w jaki sposób oblicza się składki roczne wnoszone przez poszczególne instytucje finansowe, o których to składkach mowa w art. 62 lit. e), i ustanawia, co następuje:

a) metodę podziału szacowanych wydatków między kategorie instytucji finansowych jako podstawę do określenia udziału składki, która ma zostać wniesiona przez instytucje finansowe z każdej kategorii;

b) odpowiednie i obiektywne kryteria określenia składek rocznych wnoszonych przez poszczególne instytucje finansowe objęte zakresem aktów Unii, o których mowa w art. 1 ust. 2, w zależności od ich wielkości, tak aby w przybliżeniu odzwierciedlać ich znaczenia na rynku.

Na podstawie kryteriów, o których mowa w akapicie pierwszym lit. b) możliwe jest określenie progów de minimis, poniżej których nie jest należna żadna składka, lub minimalnej kwoty, od której składki nie mogą być niższe.”;

104)art. 63 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 63

Ustanawianie budżetu

1. Każdego roku członek odpowiedzialny za budżet i program na podstawie rocznego i wieloletniego programu Urzędu sporządza wstępny projekt jednolitego dokumentu programowego Urzędu na kolejne trzy lata, w którym określa preliminarz dochodów i wydatków, jak również informacje na temat pracowników, oraz przekazuje go Radzie Wykonawczej i Radzie Organów Nadzoru wraz z planem zatrudnienia.

1a. Rada Wykonawcza – na podstawie projektu zatwierdzonego przez Radę Organów Nadzoru – przyjmuje projekt jednolitego dokumentu programowego na kolejne trzy lata budżetowe.

1b. Do dnia 31 stycznia Rada Wykonawcza przekazuje projekt jednolitego dokumentu programowego Komisji, Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie.

2.    Na podstawie projektu jednolitego dokumentu programowego Komisja wprowadza do projektu budżetu ogólnego Unii szacunki, które uważa za niezbędne w odniesieniu do planu zatrudnienia, oraz kwotę wkładu równoważącego, którym ma zostać obciążony budżet ogólny Unii Europejskiej, zgodnie z art. 313 i 314 Traktatu.

3.    Władza budżetowa przyjmuje plan zatrudnienia dla Urzędu. Władza budżetowa zatwierdza środki na wkład równoważący dla Urzędu.

4. Budżet Urzędu przyjmuje Rada Organów Nadzoru. Budżet staje się budżetem ostatecznym po ostatecznym przyjęciu budżetu ogólnego Unii. W stosownych przypadkach budżet jest odpowiednio dostosowywany.

5. Rada Wykonawcza niezwłocznie powiadamia władzę budżetową o swoim zamiarze realizacji wszelkich projektów, które mogą mieć istotne skutki finansowe dla finansowania budżetu Urzędu, zwłaszcza w zakresie projektów związanych z nieruchomościami, takich jak najem lub zakup budynków.”;

105)art. 64 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 64

Wykonanie i kontrola budżetu

1. Członek odpowiedzialny za budżet i program działa w charakterze urzędnika zatwierdzającego i wykonuje budżet Urzędu.

2. Do dnia 1 marca kolejnego roku księgowy Urzędu przesyła księgowemu Komisji oraz Trybunałowi Obrachunkowemu wstępne sprawozdanie finansowe.

3. Do dnia 1 marca kolejnego roku księgowy Urzędu przesyła księgowemu Komisji wymagane informacje księgowe do celów związanych z konsolidacją w sposób i w formacie, które ustalił księgowy Komisji.

4. Do dnia 31 marca kolejnego roku księgowy Urzędu przesyła sprawozdanie z zarządzania budżetem i finansami członkom Rady Organów Nadzoru, Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Trybunałowi Obrachunkowemu.

5. Po otrzymaniu uwag Trybunału Obrachunkowego w sprawie wstępnego sprawozdania finansowego Urzędu zgodnie z art. 148 rozporządzenia finansowego księgowy Urzędu sporządza końcowe sprawozdanie finansowe. Członek odpowiedzialny za budżet i program przesyła to końcowe sprawozdanie finansowe Radzie Organów Nadzoru, która wydaje opinię na temat tego sprawozdania.

6. Do dnia 1 lipca kolejnego roku księgowy Urzędu przesyła końcowe sprawozdanie finansowe wraz z opinią Rady Organów Nadzoru księgowemu Komisji, Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Trybunałowi Obrachunkowemu.

Do dnia 1 lipca kolejnego roku księgowy Urzędu przesyła również księgowemu Komisji pakiet sprawozdawczy w znormalizowanym formacie ustalonym przez księgowego Komisji do celów związanych z konsolidacją.

7. Końcowe sprawozdanie finansowe publikuje się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej do dnia 15 listopada kolejnego roku.

8. Członek odpowiedzialny za budżet i program przesyła Trybunałowi Obrachunkowemu odpowiedź na jego uwagi do dnia 30 września. Kopię tej odpowiedzi przesyła również Radzie Wykonawczej i Komisji.

9. Członek odpowiedzialny za budżet i program przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, na jego wniosek oraz zgodnie z art. 165 ust. 3 rozporządzenia finansowego, wszelkie informacje niezbędne do sprawnego przebiegu procedury udzielania absolutorium za dany rok budżetowy.

10. Parlament Europejski, na zalecenie Rady stanowiącej większością kwalifikowaną, przed dniem 15 maja roku N + 2, udziela Urzędowi absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy N.”;

106)art. 65 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 65

Przepisy finansowe

Zasady finansowe mające zastosowanie w odniesieniu do Urzędu przyjmuje Rada Wykonawcza po konsultacji z Komisją. Zasady te nie mogą odbiegać od rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1271/2013* w odniesieniu do organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, chyba że jest to wymagane ze względu na szczególne potrzeby operacyjne w zakresie funkcjonowania Urzędu i jedynie wówczas, gdy Komisja wyrazi na to wcześniej zgodę.

* Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42).”;

107)art. 66 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. W celu zwalczania nadużyć finansowych, korupcji i wszelkiej innej nielegalnej działalności wobec Urzędu stosuje się bez żadnych ograniczeń przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013*.

* Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz.U. L 248 z 18.9.2013, s. 1).”;

108)w art. 68 wprowadza się następujące zmiany:

ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:

„1. Do pracowników Urzędu, w tym do zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy członków Rady Wykonawczej i jej Przewodniczącego, zastosowanie mają regulamin pracowniczy, warunki zatrudnienia innych pracowników oraz zasady przyjęte wspólnie przez instytucje Unii do celów stosowania regulaminu pracowniczego i warunków zatrudnienia.    

2. Rada Wykonawcza, w porozumieniu z Komisją, przyjmuje niezbędne środki wykonawcze, zgodnie z ustaleniami przewidzianymi w art. 110 regulaminu pracowniczego.”;

ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Rada Wykonawcza przyjmuje przepisy umożliwiające oddelegowywanie ekspertów krajowych z państw członkowskich do Urzędu.”;

109)w art. 70 wprowadza się następujące zmiany:

ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„1. Członkowie Rady Organów Nadzoru oraz wszyscy pracownicy Urzędu, w tym urzędnicy oddelegowani czasowo przez państwa członkowskie oraz wszystkie inne osoby wykonujące zadania na rzecz Urzędu na podstawie umów, podlegają – również po zaprzestaniu pełnienia swoich funkcji – wymogom dotyczącym tajemnicy służbowej określonym w art. 339 TFUE oraz w odpowiednich przepisach prawodawstwa unijnego w tym zakresie.”;

ust. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Ponadto obowiązek przewidziany w ust. 1 oraz w akapicie pierwszym niniejszego ustępu nie uniemożliwia Urzędowi i właściwym organom korzystania z informacji na potrzeby egzekwowania aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2, a w szczególności na potrzeby postępowania w celu przyjęcia decyzji.”;

dodaje się ust. 2a w brzmieniu:

„2a. Rada Wykonawcza i Rada Organów Nadzoru zapewniają, by osoby fizyczne świadczące dowolne usługi, w sposób bezpośredni lub pośredni, stały lub okazjonalny, związane z zadaniami Urzędu, w tym urzędnicy oraz inne osoby upoważnione przez Radę Wykonawczą i Radę Organów Nadzoru lub wyznaczone w tym celu przez właściwe organy, podlegały wymogom dotyczącym tajemnicy służbowej równoważnym z wymogami określonymi w poprzednich ustępach.

Te same wymogi dotyczące tajemnicy służbowej mają zastosowanie również do obserwatorów uczestniczących w posiedzeniach Rady Wykonawczej i Rady Organów Nadzoru, którzy biorą udział w działalności Urzędu.”;

ust. 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Przepisy ust. 1 i 2 nie uniemożliwiają Urzędowi wymiany informacji z właściwymi organami zgodnie z niniejszym rozporządzeniem oraz innymi przepisami prawa unijnego mającymi zastosowanie do instytucji finansowych.”;

110)art. 71 otrzymuje brzmienie:

„Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla obowiązków państw członkowskich dotyczących przetwarzania przez nie danych osobowych na podstawie rozporządzenia (UE) 2016/679 lub dla obowiązków Urzędu dotyczących przetwarzania przez niego danych osobowych na podstawie rozporządzenia (UE) nr 2018/XXX (rozporządzenie dotyczące ochrony danych osobowych przez instytucje i organy UE) podczas wypełniania powierzonych mu obowiązków.”;

111)art. 72 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Rada Wykonawcza przyjmuje praktyczne środki dotyczące stosowania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.”;

112)art. 73 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. O wewnętrznych ustaleniach językowych Urzędu decyduje Rada Wykonawcza.”;

113)art. 74 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Niezbędne ustalenia dotyczące lokali, które mają zostać przekazane Urzędowi w państwie członkowskim, w którym znajduje się jego siedziba, oraz obiektów udostępnianych przez to państwo, jak również szczegółowe przepisy mające zastosowanie w tym państwie członkowskim do pracowników Urzędu i członków ich rodzin określa umowa w sprawie siedziby między Urzędem a państwem członkowskim, która zostaje zawarta po uzyskaniu zgody Rady Wykonawczej.”;

114)dodaje się art. 75a w brzmieniu:

„Artykuł 75a

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 35c i 62a, powierza się Komisji na czas nieokreślony.

3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 35c i 62a, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.

4. Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r.

5. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

6. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 35c lub 62a wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie trzech miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o trzy miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.”;

115)art. 76 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 76

Relacje z Komitetem Europejskich Organów Nadzoru ds. Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych

Urząd uznaje się za następcę prawnego Komitetu Europejskich Organów Nadzoru ds. Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych. Najpóźniej w dniu ustanowienia Urzędu wszystkie aktywa i zobowiązania oraz wszystkie bieżące operacje Komitetu Europejskich Organów Nadzoru ds. Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych zostają automatycznie przekazane Urzędowi. Komitet Europejskich Organów Nadzoru ds. Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych sporządza sprawozdanie, w którym wykazuje swoją końcową sytuację po stronie aktywów i zobowiązań na dzień tego przekazania. Sprawozdanie to jest badane i zatwierdzane przez Komitet Europejskich Organów Nadzoru ds. Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych i Komisję.”;

116)dodaje się nowy art. 77a w brzmieniu:

„Artykuł 77a

Przepisy przejściowe

Zadania i stanowisko Dyrektora Wykonawczego wyznaczonego zgodnie z rozporządzeniem nr 1094/2010 ostatnio zmienionym dyrektywą 2014/51/UE i zajmującego to stanowisko w dniu [PO: please insert date 3 months after the entry into force of this Regulation] wygasają z tym dniem.

Zadania i stanowisko Przewodniczącego wyznaczonego zgodnie z rozporządzeniem nr 1094/2010 ostatnio zmienionym dyrektywą 2014/51/UE i zajmującego to stanowisko w dniu [PO: please insert date 3 months after the entry into force of this Regulation] pozostają w mocy aż do wygaśnięcia jego kadencji.

Zadania i stanowiska członków Zarządu wyznaczonych zgodnie z rozporządzeniem nr 1094/2010 ostatnio zmienionym dyrektywą 2014/51/UE i zajmujących te stanowiska w dniu [PO: please insert date 3 months after the entry into force of this Regulation] wygasają z tym dniem.”.

Artykuł 3

Zmiany w rozporządzeniu (UE) nr 1095/2010

W rozporządzeniu (UE) nr 1095/2010 wprowadza się następujące zmiany:

117)w art. 1 wprowadza się następujące zmiany:

   ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Urząd działa w ramach uprawnień przyznanych niniejszym rozporządzeniem i w zakresie przepisów dyrektywy 97/9/WE, dyrektywy 98/26/WE, dyrektywy 2001/34/WE, dyrektywy 2002/47/WE, dyrektywy 2003/71/WE, dyrektywy 2004/39/WE, dyrektywy 2004/109/WE, dyrektywy 2009/65/WE, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE*, rozporządzenia 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady**, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE*** i rozporządzenia (WE) nr 1060/2009, a także w zakresie stosownych części dyrektywy 2002/87/WE, dyrektywy (UE) 2015/849 i dyrektywy 2002/65/WE w stopniu, w jakim akty te mają zastosowanie do przedsiębiorstw świadczących usługi inwestycyjne lub do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania wprowadzających do obrotu swoje jednostki lub udziały oraz do właściwych organów nadzorujących takie przedsiębiorstwa, w tym wszystkich dyrektyw, rozporządzeń i decyzji wydanych na podstawie tych aktów oraz wszelkich przyszłych prawnie wiążących aktów Unii powierzających zadania Urzędowi.

* Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi i zmiany dyrektyw 2003/41/WE i 2009/65/WE oraz rozporządzeń (WE) nr 1060/2009 i (UE) nr 1095/2010 (Dz.U. L 174 z 1.7.2011, s. 1).

** Rozporządzenie (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie stosowania międzynarodowych standardów rachunkowości (Dz.U. L 243 z 11.9.2002, s. 1).

*** Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych, skonsolidowanych sprawozdań finansowych i powiązanych sprawozdań niektórych rodzajów jednostek, zmieniająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/43/WE oraz uchylająca dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG (Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 19).”;

   dodaje się ust. 3a w brzmieniu:

„3a. Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla innych aktów Unii powierzających Urzędowi funkcje wydawania zezwoleń lub sprawowania nadzoru oraz odpowiadające im uprawnienia.”;

118)w art. 2 ust. 5 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Znajdujące się w niniejszym rozporządzeniu odniesienia do nadzoru obejmują działania wszystkich właściwych organów, które mają być przeprowadzane zgodnie z aktami ustawodawczymi, o których mowa w art. 1 ust. 2.”;

119)art. 4 pkt 3) ppkt (ii) otrzymuje brzmienie:

„(ii) w odniesieniu do dyrektywy 2002/65/WE i dyrektywy (UE) 2015/849 – organy właściwe w zakresie zapewnienia przestrzegania wymogów tych dyrektyw przez przedsiębiorstwa świadczące usługi inwestycyjne lub przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania wprowadzające do obrotu swoje jednostki lub udziały;”;

120)w art. 6 wprowadza się następujące zmiany:

   pkt 2 otrzymuje brzmienie:

„2) Rada Wykonawcza, która wykonuje zadania określone w art. 47;”;

   skreśla się pkt 4;

121)w art. 8 wprowadza się następujące zmiany:

a)w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

(i)    dodaje się lit. aa) w brzmieniu:

„aa) opracowywać i aktualizować unijny podręcznik nadzoru dotyczący nadzoru nad uczestnikami rynku finansowego w Unii;”;

(ii)    lit. e) i f) otrzymują brzmienie:

„e) organizować i przeprowadzać oceny właściwych organów, a także – w tym kontekście – wydawać wytyczne i zalecenia oraz określać najlepsze praktyki w celu zwiększenia spójności wyników w zakresie nadzoru;

f) monitorować i oceniać zmiany na rynku w obszarze jego kompetencji, w tym – w stosownych przypadkach – zmiany dotyczące tendencji w zakresie innowacyjnych usług finansowych;”;

(iii)    lit. h) otrzymuje brzmienie:

„h) wzmacniać ochronę deponentów, konsumentów i inwestorów;”;

(iv)    skreśla się lit. l);

b)dodaje się ust. 1a w brzmieniu:

„1a. „Wykonując swoje zadania zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, organ bierze pod uwagę innowacje technologiczne, innowacyjne i zrównoważone modele biznesowe, a także uwzględnianie czynników środowiskowych, społecznych i związanych z zarządzaniem.”;

w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

(i) dodaje się lit. ca) w brzmieniu:

„ca) wydawanie zaleceń zgodnie z art. 29a i 31a;”;

(ii) lit. h) otrzymuje brzmienie:

„h) gromadzenie niezbędnych informacji dotyczących instytucji finansowych, jak określono w art. 35 i 35b;”;

c)dodaje się ust. 3 w brzmieniu:

„3. Wykonując zadania, o których mowa w ust. 1, oraz wykonując uprawnienia, o których mowa w ust. 2, Urząd należycie uwzględnia zasady lepszego stanowienia prawa, w tym wyniki analizy kosztów i korzyści przeprowadzonej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.”;

122)w art. 9 wprowadza się następujące zmiany:

a)w ust. 1 dodaje się lit. aa) oraz ab) w brzmieniu:

„aa) przeprowadzanie dogłębnych przeglądów tematycznych dotyczących zachowań rynkowych, budowanie wspólnego rozumienia praktyk rynkowych w celu zidentyfikowania potencjalnych problemów i przeanalizowania ich wpływu;

ab) opracowywanie wskaźników ryzyka detalicznego umożliwiających odpowiednio szybką identyfikację potencjalnych przyczyn szkód ponoszonych przez konsumentów i inwestorów;”;

b)ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Urząd monitoruje nowe oraz istniejące formy działalności finansowej, a także może przyjmować wytyczne oraz zalecenia w celu propagowania bezpieczeństwa i solidności rynków oraz konwergencji praktyk regulacyjnych i nadzorczych.”;

c)ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Urząd powołuje komitet ds. innowacji finansowych, stanowiący jego nieodłączną część organizacyjną, w skład którego wchodzą wszystkie odpowiednie właściwe krajowe organy nadzoru oraz organy odpowiedzialne za ochronę konsumentów, w celu osiągnięcia skoordynowanego podejścia regulacyjnego i nadzorczego w stosunku do nowych lub innowacyjnych rodzajów działalności finansowej oraz udzielania porad, które Urząd przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji. Urząd może również włączyć w skład tego komitetu krajowe organy odpowiedzialne za ochronę danych osobowych.”;

123)w art. 16 wprowadza się następujące zmiany:

a)w ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Urząd może również wydawać wytyczne i zalecenia skierowane do organów państw członkowskich, które to organy nie zostały zdefiniowane jako właściwe organy na mocy niniejszego rozporządzenia, ale które zostały uprawnione do zapewniania stosowania aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2.”;

b)ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Jeżeli nie zachodzą wyjątkowe okoliczności, Urząd przeprowadza otwarte konsultacje publiczne w sprawie wytycznych i zaleceń, które wydaje, a także analizuje potencjalne koszty i korzyści związane z wydawaniem takich wytycznych i zaleceń. Te konsultacje i analizy muszą być proporcjonalne do zakresu, charakteru i wpływu wytycznych lub zaleceń. Jeżeli nie zachodzą wyjątkowe okoliczności, Urząd zasięga również opinii lub rady Grupy Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych, o której mowa w art. 37.”;

c)w ust. 4 dodaje się zdanie w brzmieniu:

„Sprawozdanie zawiera również wyjaśnienie, w jaki sposób Urząd uzasadnił wydanie swoich wytycznych i zaleceń, a także podsumowanie uwag przekazanych w ramach konsultacji publicznych na temat wydanych wytycznych i zaleceń.”;

d)dodaje się ust. 5 w brzmieniu:

„5. W przypadku gdy dwie trzecie członków Grupy Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych jest zdania, że wydając niektóre wytyczne lub zalecenia, Urząd przekroczył swoje kompetencje, mogą oni przesłać Komisji uzasadnioną opinię.

Komisja zwraca się do Urzędu o wyjaśnienie uzasadniające wydanie tychże wytycznych lub zaleceń. Po otrzymaniu od Urzędu wyjaśnienia Komisja ocenia zakres wytycznych lub zaleceń w świetle kompetencji Urzędu. W przypadku gdy Komisja jest zdania, że Urząd przekroczył swoje kompetencje oraz po umożliwieniu Urzędowi przedstawienie swojego stanowiska Komisja może przyjąć decyzję wykonawczą zobowiązującą Urząd do wycofania tych wytycznych lub zaleceń. Decyzja Komisji podawana jest do wiadomości publicznej.”;

124)w art. 17 ust. 2 dodaje się akapity w brzmieniu:

„Bez uszczerbku dla uprawnień określonych w art. 35 Urząd może skierować należycie uzasadniony i umotywowany wniosek o informacje bezpośrednio do innych właściwych organów lub właściwych uczestników rynku finansowego, zawsze kiedy uzna to za konieczne w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie domniemanego naruszenia lub niezastosowania prawa Unii. W przypadku gdy uzasadniony wniosek skierowany jest do uczestników rynku finansowego, zawiera on wyjaśnienie, dlaczego informacje te są konieczne do celów przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie domniemanego naruszenia lub niezastosowania prawa Unii.

Adresaci takiego wniosku udzielają Urzędowi bez zbędnej zwłoki jasnych, dokładnych i kompletnych informacji.

W przypadku gdy wniosek o informacje został skierowany do uczestnika rynku finansowego, Urząd informuje o nim odpowiednie właściwe organy. Na wniosek Urzędu właściwe organy wspierają Urząd w gromadzeniu informacji będących przedmiotem wniosku.”;

125)w art. 19 wprowadza się następujące zmiany:

a)ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. W przypadkach określonych w aktach Unii, o których mowa w art. 1 ust. 2, i bez uszczerbku dla uprawnień określonych w art. 17 Urząd może udzielić właściwym organom wsparcia w osiągnięciu porozumienia zgodnie z procedurą określoną w ust. 2–4, w przypadku gdy zachodzi dowolna z następujących okoliczności:

a)    na wniosek co najmniej jednego zainteresowanego właściwego organu, jeżeli właściwy organ nie zgadza się z procedurą lub istotą działania lub zaproponowanego działania innego właściwego organu, bądź też z zaniechaniem działania przez inny właściwy organ;

b)    z własnej inicjatywy, w przypadku gdy na podstawie obiektywnych kryteriów można stwierdzić, że między właściwymi organami istnieje różnica zdań.

W przypadkach, w których akty, o których mowa w art. 1 ust. 2, wymagają podjęcia przez właściwe organy wspólnej decyzji, jeżeli organy te nie podejmą wspólnej decyzji w terminach określonych w tych aktach, zakłada się istnienie różnicy zdań.”;

b)dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu:

„1a. W następujących przypadkach zainteresowane właściwe organy niezwłocznie powiadamiają Urząd, że nie osiągnięto porozumienia:

a)    w przypadku gdy w aktach Unii, o których mowa w art. 1 ust. 2, został określony termin osiągnięcia porozumienia między właściwymi organami i ma miejsce jedno z poniższych zdarzeń, przy czym pod uwagę bierze się to z nich, które wystąpiło wcześniej:

(i) określony termin upłynął;

(ii) co najmniej jeden właściwy organ w oparciu o obiektywne przesłanki stwierdza istnienie różnicy zdań;

b)    w przypadku gdy w aktach unijnych, o których mowa w art. 1 ust. 2, nie został określony termin osiągnięcia porozumienia między właściwymi organami i ma miejsce jedno z poniższych zdarzeń, przy czym pod uwagę bierze się to z nich, które wystąpiło wcześniej:

(i)co najmniej jeden zainteresowany właściwy organ w oparciu o obiektywne przesłanki stwierdza istnienie różnicy zdań; lub

(ii)minęły dwa miesiące od daty otrzymania przez właściwy organ wniosku innego właściwego organu o podjęcie określonego działania w celu wypełnienia obowiązków wynikających z prawa Unii, a organ, do którego się zwrócono, nie podjął jeszcze decyzji mającej na celu uwzględnienie wniosku.

1b. Przewodniczący ocenia, czy Urząd powinien działać zgodnie z ust. 1. Jeżeli interwencja podejmowana jest z inicjatywy własnej Urzędu, powiadamia on zainteresowane właściwe organy o swojej decyzji dotyczącej interwencji.

W oczekiwaniu na decyzję Urzędu zgodnie z procedurą określoną w art. 47 ust. 3a w przypadkach, w których akty, o których mowa w art. 1 ust. 2, wymagają podjęcia wspólnej decyzji, wszystkie właściwe organy zaangażowane w proces podejmowania wspólnej decyzji odraczają swoje indywidualne decyzje. W przypadku gdy Urząd zdecyduje się podjąć działanie, wszystkie właściwe organy zaangażowane w proces podejmowania wspólnej decyzji odraczają swoje decyzje do zakończenia procedury określonej w ust. 2 i 3.”;

c)ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„W przypadku gdy zainteresowane właściwe organy nie osiągną porozumienia w fazie postępowania pojednawczego, o którym mowa w ust. 2, Urząd może w celu rozstrzygnięcia sporu wydać decyzję zobowiązującą te organy do podjęcia określonych działań lub do powstrzymania się od określonych działań, aby zapewnić zgodność z prawem Unii. Decyzja Urzędu jest wiążąca dla zainteresowanych właściwych organów. Decyzja Urzędu może zobowiązywać właściwe organy do uchylenia lub zmiany decyzji, którą podjęły, lub do skorzystania z uprawnień, które posiadają na podstawie odpowiednich przepisów prawa Unii.”;

d)dodaje się ust. 3a w brzmieniu:

„3a. Urząd powiadamia zainteresowane właściwe organy o zakończeniu procedur przewidzianych w ust. 2 i 3, a także – w stosownych przypadkach – o swojej decyzji podjętej zgodnie z ust. 3.”;

e)ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Bez uszczerbku dla uprawnień Komisji na podstawie art. 258 Traktatu, w przypadku gdy właściwy organ nie stosuje się do decyzji Urzędu, i tym samym nie zapewnia spełniania przez uczestnika rynku finansowego wymogów, które są wobec niej bezpośrednio stosowane na mocy aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2, Urząd może wydać skierowaną do uczestnika rynku finansowego decyzję indywidualną, zobowiązującą tego uczestnika do podjęcia działań niezbędnych do wypełnienia jej obowiązków wynikających z prawa Unii, w tym do zaprzestania określonych praktyk.”;

126)art. 22 ust. 4 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Urząd może w tym celu skorzystać z uprawnień powierzonych mu na mocy niniejszego rozporządzenia, w tym art. 35 i 35b.”;

127)w art. 29 wprowadza się następujące zmiany:

w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

(i) dodaje się lit. aa) w brzmieniu:

„aa) wydawanie strategicznego plan nadzoru zgodnie z art. 29a;”;

(ii) lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b) promowanie skutecznej dwustronnej i wielostronnej wymiany pomiędzy właściwymi organami informacji dotyczących wszystkich istotnych kwestii, w tym, w stosownych przypadkach, bezpieczeństwa cybernetycznego i ataków cybernetycznych, z pełnym poszanowaniem obowiązujących przepisów w zakresie poufności i ochrony danych przewidzianych w odpowiednim prawodawstwie unijnym;”;

(iii) lit. e) otrzymuje brzmienie:

„e) ustanawianie sektorowych i międzysektorowych programów szkoleń, w tym w zakresie innowacji technologicznych, ułatwianie wymian personelu oraz zachęcanie właściwych organów do częstszego korzystania z programów oddelegowania pracowników oraz innych narzędzi.”;

w ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:

„W celu ustanowienia wspólnej kultury nadzoru Urząd opracowuje i prowadzi – biorąc pod uwagę między innymi zmieniające się praktyki i modele biznesowe uczestników rynku finansowego, w tym wynikające z innowacji technologicznych – zaktualizowany unijny podręcznik nadzoru dotyczący nadzoru nad uczestnikami rynku finansowego w Unii. Unijny podręcznik nadzoru określa najlepsze praktyki nadzorcze i wysokiej jakości metody i procesy.”;

128)dodaje się art. 29a w brzmieniu:

„Artykuł 29a

Strategiczny plan nadzoru

1. Po rozpoczęciu stosowania rozporządzenia [XXX insert reference to amending Regulation], a następnie co trzy lata do dnia 31 marca Urząd wydaje zalecenia skierowane do właściwych organów, ustanawiając strategiczne cele i priorytety nadzorcze („strategiczny plan nadzoru”) z uwzględnieniem wkładów ze strony właściwych organów. Urząd przekazuje strategiczny plan nadzoru do wiadomości Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji oraz podaje go do wiadomości publicznej na swojej stronie internetowej.

Strategiczny plan nadzoru zawiera konkretne priorytety działań nadzorczych, tak aby propagować spójne, wydajne i skuteczne praktyki nadzorcze oraz wspólne, jednolite i spójne stosowanie prawa Unii, a także aby reagować na tendencje w zakresie nadzoru mikroostrożnościowego i potencjalne zagrożenia i słabości określone zgodnie z art. 32.

2. Do dnia 30 września każdego roku każdy właściwy organ przedkłada Urzędowi do przeanalizowania projekt rocznego programu prac na następny rok oraz jednoznacznie określa, w jaki sposób ten projekt programu wypełnia założenia strategicznego planu nadzoru.

Projekt rocznego programu prac zawiera szczegółowe cele i priorytety działań nadzorczych oraz ilościowe i jakościowe kryteria wyboru uczestników rynku finansowego, praktyk i zachowań rynkowych oraz rynków finansowych, które mają zostać zbadane przez właściwy organ przedkładający projekt programu prac w ciągu roku objętego tym programem.

3. Urząd ocenia projekt rocznego programu prac i – w przypadku gdy występują istotne zagrożenia dla realizacji priorytetów określonych w strategicznym planie nadzoru – wydaje zalecenie dla odpowiedniego właściwego organu w celu zapewnienia zgodności rocznego programu prac odpowiedniego właściwego organu ze strategicznym planem nadzoru.

Do dnia 31 grudnia każdego roku właściwe organy przyjmują swoje roczne programy prac przy uwzględnieniu wszelkich tego rodzaju zaleceń.

4. Do dnia 31 marca każdego roku każdy właściwy organ przekazuje Urzędowi sprawozdanie z wykonania rocznego programu prac.

Sprawozdanie to zawiera co najmniej następujące informacje:

a)    opis działań nadzorczych oraz badania instytucji finansowych, praktyk i zachowań rynkowych oraz rynków finansowych, a także informacje dotyczące środków administracyjnych i sankcji nałożonych na instytucje finansowe odpowiedzialne za naruszenie prawa unijnego i krajowego;

b)    opis działań, które zostały przeprowadzone, ale nie zostały przewidziane w rocznym programie prac;

c)    wykaz działań przewidzianych w rocznym programie prac, które nie zostały przeprowadzone, oraz celów tego programu, które nie zostały osiągnięte, a także powody, ze względu na które nie przeprowadzono tych działań i nie osiągnięto tych celów.

5. Urząd ocenia sprawozdania właściwych organów dotyczące wykonania programu prac. W przypadku gdy występuje istotne zagrożenie dla realizacji priorytetów określonych w strategicznym planie nadzoru, Urząd wydaje zalecenie dla każdego zainteresowanego właściwego organu na temat możliwego sposobu usunięcia przedmiotowych niedociągnięć w jego działaniach.

W oparciu o sprawozdania i własną ocenę zagrożeń Urząd identyfikuje działania właściwego organu, które mają zasadnicze znaczenie dla realizacji strategicznego planu nadzoru, i – w stosownych przypadkach – przeprowadza oceny tych działań na podstawie art. 30.

6. Urząd podaje do wiadomości publicznej najlepsze praktyki zidentyfikowane podczas oceny rocznych programów prac.”;

129)w art. 30 wprowadza się następujące zmiany:

a)tytuł artykułu otrzymuje brzmienie:

„Oceny działalności właściwych organów”;

b)ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. W celu dalszego zwiększania spójności wyników w zakresie nadzoru Urząd przeprowadza okresowo oceny wszystkich bądź części działań realizowanych przez właściwe organy. W tym celu Urząd opracowuje metody umożliwiające obiektywną ocenę i porównanie ocenianych właściwych organów. Podczas przeprowadzania ocen uwzględnia się dotychczasowe informacje i oceny już przeprowadzone w odniesieniu do zainteresowanego właściwego organu, w tym wszystkie informacje udzielone Urzędowi zgodnie z art. 35 oraz wszelkie informacje pochodzące od zainteresowanych stron.”;

c)dodaje się ust. 1a w brzmieniu:

„1a. Do celów niniejszego artykułu Urząd ustanawia komitet ds. oceny złożony wyłącznie z pracowników Urzędu. Urząd może delegować realizację określonych zadań lub podejmowanie określonych decyzji dotyczących ocen właściwych organów temu komitetowi ds. oceny.”;

d)w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

(i) formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

„Ocena obejmuje ewaluację między innymi następujących aspektów:”;

(ii) lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a) adekwatności zasobów, stopnia niezależności i ustaleń dotyczących zarządzania właściwego organu, przy szczególnym uwzględnieniu skutecznego stosowania aktów unijnych, o których mowa w art. 1 ust. 2, oraz zdolności reagowania na zmiany na rynku;”;

e)ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Urząd sporządza sprawozdanie, w którym przedstawia wyniki oceny. W sprawozdaniu wyjaśnia się i wskazuje środki następcze, które zostały przewidziane w wyniku oceny. Wspomniane środki następcze mogą zostać przyjęte w postaci wytycznych i zaleceń zgodnie z art. 16 oraz opinii zgodnie z art. 29 ust. 1 lit. a).

Zgodnie z art. 16 ust. 3 właściwe organy dokładają wszelkich starań, aby zastosować się do wszystkich wydanych wytycznych i zaleceń. W przypadku gdy właściwe organy nie podejmą działania, aby zastosować się do środków następczych wskazanych w sprawozdaniu, Urząd wydaje sprawozdanie dotyczące środków następczych.

Przy opracowywaniu projektów regulacyjnych standardów technicznych lub projektów wykonawczych standardów zgodnie z art. 10–15, bądź też wytycznych lub zaleceń zgodnie z art. 16 Urząd bierze pod uwagę wynik ocen przeprowadzonych zgodnie z niniejszym artykułem, w tym wszelkie inne informacje uzyskane przez Urząd podczas wykonywania jego zadań w celu zapewnienia konwergencji najwyższej jakości praktyk nadzorczych.”;

f)dodaje się ust. 3a w brzmieniu:

„3a. W przypadku gdy – biorąc pod uwagę wynik oceny lub wszelkie inne informacje uzyskane przez Urząd podczas wykonywania jego zadań – Urząd uzna, że niezbędna jest dalsza harmonizacja przepisów mających zastosowanie do uczestników rynku finansowego lub właściwych organów, przedkłada on swoją opinię Komisji.”;

g)ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Urząd publikuje sprawozdanie, o którym mowa w ust. 3, w tym sprawozdanie dotyczące środków następczych, chyba że ich opublikowanie stanowiłoby zagrożenie dla stabilności systemu finansowego. Przed publikacją sprawozdania właściwy organ, który jest przedmiotem oceny, proszony jest o przedstawienie uwag. Uwagi te podawane są do wiadomości publicznej, chyba że opublikowanie tych informacji stanowiłoby zagrożenie dla stabilności systemu finansowego.”;

130)w art. 31a dodaje się ustęp w brzmieniu:

„W odniesieniu do działalności właściwych organów mającej na celu ułatwienie wejścia na rynek podmiotów gospodarczych lub produktów opartych na innowacjach technologicznych lub innych innowacjach Urząd wspiera konwergencję praktyk nadzorczych, w szczególności poprzez wymianę informacji i najlepszych praktyk. W stosownych przypadkach Urząd może wydać wytyczne lub zalecenia zgodnie z art. 16.”;

131)dodaje się nowy art. 31a w brzmieniu:

„Artykuł 31a

Koordynacja delegowania i outsourcingu działalności oraz przenoszenia ryzyka

1. Urząd na bieżąco koordynuje działania nadzorcze właściwych organów w celu wspierania konwergencji praktyk nadzorczych w obszarze delegowania i outsourcingu działalności przez uczestników rynku finansowego, jak również w odniesieniu do przenoszenia przez nie ryzyka, zgodnie z ust. 2, 3, i 4.

2. Właściwe organy powiadamiają Urząd, jeżeli zamierzają udzielić zezwolenia lub przeprowadzić rejestrację w odniesieniu do uczestnika rynku finansowego, który podlega nadzorowi zainteresowanego właściwego organu zgodnie z aktami, o których mowa w art. 1 ust. 2, oraz jeżeli biznesplan uczestnika rynku finansowego zakłada outsourcing lub delegowanie istotnej części jego działalności lub jakiejkolwiek funkcji kluczowej, bądź też przenoszenie ryzyka związanego z istotną częścią jego działalności do państw trzecich, aby skorzystać z paszportu UE, podczas gdy zasadniczo znaczna część działalności lub funkcji realizowana jest poza Unią. Powiadomienie Urzędu powinno być wystarczająco szczegółowe, aby umożliwić Urzędowi przeprowadzenie prawidłowej oceny.

W przypadku gdy Urząd uzna za konieczne wydanie skierowanej do właściwego organu opinii dotyczącej tego, że zezwolenie lub rejestracja zgłoszone zgodnie z akapitem pierwszym są niezgodne z prawem Unii bądź też z wytycznymi, zaleceniami lub opiniami przyjętymi przez Urząd, informuje on o tym dany właściwy organ w terminie 20 dni roboczych od otrzymania powiadomienia od danego właściwego organu. W takim przypadku zainteresowany właściwy organ wstrzymuje się z przeprowadzeniem rejestracji lub udzieleniem zezwolenia do czasu uzyskania opinii Urzędu.

Na wniosek Urzędu właściwy organ w terminie 15 dni roboczych od otrzymania takiego wniosku udziela informacji na temat swojej decyzji w sprawie udzielenia zezwolenia lub przeprowadzenia rejestracji w odniesieniu do uczestnika rynku finansowego, który podlega jego nadzorowi zgodnie z aktami, o których mowa w art. 1 ust. 2.

Urząd wydaje opinię, bez uszczerbku dla terminów określonych w prawie Unii, najpóźniej w terminie 2 miesięcy od daty otrzymania powiadomienia zgodnie z akapitem pierwszym.

3. Uczestnik rynku finansowego powiadamia właściwy organ o outsourcingu lub delegowaniu istotnej części jego działalności lub jakiejkolwiek funkcji kluczowej oraz o przenoszeniu ryzyka związanego z istotną częścią jego działalności do innej jednostki lub do swojego oddziału ustanowionych w państwie trzecim. Zainteresowany właściwy organ informuje Urząd o takich powiadomieniach co pół roku.

Nie naruszając przepisów art. 35, na wniosek Urzędu właściwy organ udziela informacji na temat zawartych przez uczestników rynku finansowego porozumień dotyczących outsourcingu, delegowania lub przenoszenia ryzyka.

Urząd monitoruje, czy zainteresowane właściwe organy sprawdzają, czy te porozumienia dotyczące outsourcingu, delegowania lub przenoszenia ryzyka, o których mowa w akapicie pierwszym, zostały zawarte zgodnie z prawem Unii, są zgodne z wytycznymi, zaleceniami lub opiniami Urzędu i nie uniemożliwiają sprawowania skutecznego nadzoru przez właściwe organy ani egzekwowania przepisów w państwie trzecim.

4. Urząd może wydawać zalecenia dla zainteresowanych właściwych organów, w tym zalecenia dotyczące zmiany lub wycofania zezwoleń. W przypadku gdy zainteresowany właściwy organ nie zastosuje się do zaleceń Urzędu w terminie15 dni roboczych, właściwy organ przedstawia swoje uzasadnienie, a Urząd podaje do wiadomości publicznej swoje zalecenie wraz z tym uzasadnieniem.”;

132)dodaje się art. 31b w brzmieniu:

„Artykuł 31b

Funkcja koordynacyjna w odniesieniu do zleceń, transakcji i działalności o znaczących skutkach transgranicznych

1. W przypadku gdy Urząd ma uzasadnione podstawy, aby podejrzewać, że zlecenia, transakcje i inna działalność o znaczących skutkach transgranicznych zagrażają prawidłowemu funkcjonowaniu i integralności rynków finansowych lub stabilności systemu finansowego w Unii, zaleca on, by właściwe organy zainteresowanych państw członkowskich podjęły działania wyjaśniające i dostarcza tym właściwym organom odpowiednie informacje.

2. W przypadku gdy właściwy organ ma uzasadnione podstawy, aby podejrzewać, że zlecenia, transakcje i inna działalność o znaczących skutkach transgranicznych zagrażają prawidłowemu funkcjonowaniu i integralności rynków finansowych lub stabilności systemu finansowego w Unii, niezwłocznie powiadamia o tym Urząd i dostarcza mu odpowiednie informacje. Urząd może zalecić właściwym organom państw członkowskich, w których miało miejsce to podejrzane działanie – po przekazaniu tym właściwym organom istotnych informacji – podjęcie odpowiedniego działania.

3. W celu ułatwienia wymiany informacji między Urzędem a właściwymi organami Urząd ustanawia i prowadzi przeznaczony do tego celu ośrodek przechowywania danych.”;

133)w art. 32 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:

„2a. Co najmniej raz w roku Urząd rozważa zasadność przeprowadzenia ogólnounijnych ocen, o których mowa w ust. 2, i informuje Parlament Europejski, Radę i Komisję o swoich wnioskach. W przypadku przeprowadzenia takich ogólnounijnych ocen Urząd – jeżeli uzna to za stosowne – ujawnia wyniki dotyczące poszczególnych uczestniczących instytucji finansowych.

Obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej przez właściwe organy nie uniemożliwia im publikowania wyników ogólnounijnych ocen, o których mowa w ust. 2, lub przekazywania Urzędowi wyników takich ocen do celów publikacji przez Urząd wyników ogólnounijnych ocen odporności instytucji finansowych.”;

134)w art. 33 wprowadza się następujące zmiany:

   ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Na specjalny wniosek Komisji o udzielenie porady lub gdy jest do tego zobowiązany na podstawie aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2, Urząd pomaga Komisji w przygotowywaniu decyzji w sprawie równoważności ram prawnych i nadzorczych w państwach trzecich.”;

dodaje się ust. 2a, 2b i 2c w brzmieniu:

„2a. Urząd monitoruje zmiany w zakresie regulacji, nadzoru i praktyk dotyczących egzekwowania oraz istotne zmiany na rynkach w państwach trzecich, w odniesieniu do których Komisja przyjęła – na podstawie aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2 – decyzje w sprawie równoważności, w celu sprawdzenia, czy kryteria, na podstawie których te decyzje zostały podjęte, oraz wszelkie określone w nich warunki są nadal spełniane. Urząd uwzględnia znaczenie rynkowe danych państw trzecich. Urząd corocznie przedstawia Komisji poufne sprawozdanie na temat swoich ustaleń.

Bez uszczerbku dla konkretnych wymagań określonych w aktach, o których mowa w art. 1 ust. 2, i z zastrzeżeniem warunków określonych w ust. 1 zdanie drugie, Urząd współpracuje – jeżeli jest to możliwe – z odpowiednimi właściwymi organami oraz – w stosownych przypadkach – również z organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji z państw trzecich, których ramy regulacyjne i nadzorcze zostały uznane za równoważne. Współpraca ta odbywa się na podstawie porozumień administracyjnych zawartych z właściwymi organami tych państw trzecich. Podczas negocjacji dotyczących takich porozumień administracyjnych Urząd stara się włączyć przepisy dotyczące następujących kwestii:

a)    mechanizmów, które pozwolą Urzędowi uzyskiwać wszelkie istotne informacje, w tym informacje na temat systemu regulacyjnego, a także informacje dotyczące podejścia nadzorczego, istotnych zmian na rynkach i wszelkich zmian, które mogą mieć wpływ na decyzję w sprawie równoważności;

b)    w zakresie, w jakim jest to konieczne do kontroli realizacji takich decyzji – procedur dotyczących koordynacji działań nadzorczych, w tym – w stosownych przypadkach – kontroli na miejscu.

Urząd informuje Komisję, w przypadku gdy właściwy organ państwa trzeciego odmówi zawarcia takiego porozumienia administracyjnego lub gdy odmówi skutecznej współpracy. Komisja uwzględnia te informacje podczas przeprowadzania oceny odpowiednich decyzji w sprawie równoważności.

2b. W przypadku gdy Urząd stwierdzi, że zmiany w zakresie regulacji, nadzoru lub praktyk dotyczących egzekwowania w państwach trzecich, o których mowa w ust. 2a, mogłyby mieć wpływ na stabilność finansową Unii lub co najmniej jednego państwa członkowskiego, integralność rynku, ochronę inwestorów lub funkcjonowanie rynku wewnętrznego, niezwłocznie informuje o tym Komisję w trybie poufnym.

Urząd corocznie przedstawia Komisji poufne sprawozdanie w sprawie zmian w zakresie regulacji, nadzoru, praktyk dotyczących egzekwowania i rynku w państwach trzecich, o których mowa w ust. 2a, ze szczególnym uwzględnieniem ich skutków dla stabilności finansowej, integralności rynku, ochrony inwestorów lub funkcjonowania rynku wewnętrznego.

2c. Właściwe organy z wyprzedzeniem informują Urząd o swoich zamiarach zawarcia wszelkich porozumień administracyjnych z organami nadzoru państw trzecich w każdym z obszarów regulowanych aktami, o których mowa w art. 1 ust. 2, w tym w stosunku do oddziałów jednostek z państw trzecich. Równocześnie przekazują one Urzędowi projekt takich planowanych porozumień.

W celu ustanowienia spójnych, wydajnych i skutecznych praktyk nadzorczych w Unii oraz wzmocnienia międzynarodowej koordynacji w zakresie nadzoru finansowego Urząd może opracować modelowe porozumienia administracyjne. Zgodnie z art. 16 ust. 3 właściwe organy dokładają wszelkich starań, aby zawierać swoje porozumienia w oparciu o modelowe porozumienie.

W sprawozdaniu, o którym mowa w art. 43 ust. 5, Urząd przedstawia informacje na temat porozumień administracyjnych uzgodnionych z organami nadzoru, organizacjami międzynarodowymi lub administracjami z państw trzecich oraz informacje dotyczące pomocy, której Urząd udzielił Komisji przy przygotowywaniu decyzji w sprawie równoważności, oraz działalności Urzędu w zakresie monitorowania zgodnie z ust. 2a.”;

135)art. 34 ust. 2 ostatnie zdanie otrzymuje brzmienie:

„W obszarach, w odniesieniu do których Urząd może wydawać opinie, zastosowanie ma art. 35 i 35b.”;

136)w art. 35 wprowadza się następujące zmiany:

ust. 1, 2 i 3 otrzymują brzmienie:

„1. Na wniosek Urzędu właściwe organy udzielają Urzędowi wszelkich informacji niezbędnych do wykonywania zadań nałożonych na Urząd niniejszym rozporządzeniem, pod warunkiem że mają one na mocy prawa dostęp do odpowiednich informacji.

Przekazane informacje muszą być dokładne, kompletne i zostać przedłożone w terminie określonym przez Urząd.

2. Urząd może również zwrócić się o przekazywanie informacji w regularnych odstępach czasu i w określonym formacie lub za pomocą porównywalnych wzorów zatwierdzonych przez Urząd. W miarę możliwości we wnioskach o informacje wykorzystuje się wspólne formaty sprawozdawcze.

3. Na podstawie należycie uzasadnionego wniosku właściwego organu Urząd może przekazać mu wszelkie informacje niezbędne do tego, by właściwy organ mógł wypełniać swoje zadania, zgodnie z obowiązkiem zachowania tajemnicy zawodowej określonym w prawodawstwie sektorowym i w art. 70.”;

ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. W przypadku gdy informacje, o które zwrócono się zgodnie z ust. 1, nie są dostępne lub nie zostały udostępnione przez właściwe organy w terminie określonym przez Urząd, wówczas Urząd może wystąpić z należycie uzasadnionym i umotywowanym wnioskiem do jakiegokolwiek z następujących podmiotów:

a) innych organów nadzoru pełniących funkcje nadzorcze;

b) ministerstwa właściwego w sprawach finansów w zainteresowanym państwie członkowskim, o ile ministerstwo to dysponuje informacjami ostrożnościowymi;

c) krajowego banku centralnego lub urzędu statystycznego zainteresowanego państwa członkowskiego;

d) urzędu statystycznego zainteresowanego państwa członkowskiego.

Na wniosek Urzędu właściwe organy wspierają Urząd w gromadzeniu tych informacji.”;

skreśla się ust. 6 i 7;

137)dodaje się art. 35a–35h w brzmieniu:

„Artykuł 35a

Wykonywanie uprawnień, o których mowa art. 35b

Uprawnienia powierzone na podstawie art. 35b Urzędowi, jakiemukolwiek z jego urzędników lub każdej innej osobie upoważnionej przez Urząd nie mogą być wykorzystywane w celu żądania ujawnienia informacji lub dokumentów, które są objęte klauzulą poufności wymiany informacji między prawnikiem a klientem.

Artykuł 35b

Wniosek o informacje skierowany do uczestników rynku finansowego

1. W przypadku gdy informacje, o które zwrócono się zgodnie z art. 35 ust. 1 lub 5, nie są dostępne lub nie zostały udostępnione w terminie określonym przez Urząd, wówczas Urząd może w drodze zwykłego wniosku lub decyzji zwrócić się do właściwych uczestników rynku finansowego o udzielenie mu wszelkich niezbędnych informacji, aby umożliwić mu wykonywanie jego obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia.

2. Każde zwykłe wezwanie do udzielenia informacji, o którym mowa w ust. 1:

a)    odwołuje się do niniejszego artykułu jako podstawy prawnej wniosku;

b)    podaje cel tego wniosku;

c)    określa wymagane informacje;

d)    zawiera termin udzielenia informacji;

e)    zawiera adnotację, że osoba, do której skierowano wniosek o udzielenie informacji, nie ma obowiązku udzielenia tych informacji, natomiast w przypadku udzielenia dobrowolnej odpowiedzi na wniosek udzielone informacje nie mogą być niezgodne z prawdą ani wprowadzające w błąd;

f)    zawiera wskazanie kwoty grzywny podlegającej nałożeniu zgodnie z art. 35c, w przypadku gdy udzielone informacje są niezgodne z prawdą lub wprowadzają w błąd.

3. W przypadku zwrócenia się o udzielenie informacji w drodze decyzji Urząd:

a)    odwołuje się do niniejszego artykułu jako podstawy prawnej wniosku;

b)    podaje cel tego wniosku;

c)    określa wymagane informacje;

d)    wskazuje termin udzielenia informacji;

e)    wskazuje okresowe kary pieniężne przewidziane w art. 35d, w przypadku gdy przekazane wymagane informacje są niekompletne;

f)    wskazuje grzywnę przewidzianą w art. 35c, w przypadku gdy odpowiedzi na zadane pytania są niezgodne z prawdą lub wprowadzają w błąd;

g)    informuje o prawie do odwołania od decyzji do Komisji Odwoławczej i prawie do zaskarżenia tej decyzji do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zgodnie z art. 60 i 61.

4. Do udzielenia wymaganych informacji zobowiązani są uczestnicy rynków finansowych lub ich przedstawiciele, a w przypadku osób prawnych lub stowarzyszeń niemających osobowości prawnej – osoby powołane do ich reprezentacji zgodnie z ustawą lub ich statutem. Prawnicy należycie upoważnieni do działania mogą przedłożyć informacje w imieniu swoich klientów. Klienci pozostają w pełni odpowiedzialni, jeżeli przedłożone informacje są niekompletne, nieprawdziwe lub wprowadzają w błąd.

5. Urząd niezwłocznie wysyła kopię zwykłego wniosku lub swojej decyzji właściwemu organowi państwa członkowskiego, w którym właściwy uczestnik rynku finansowego, którego dotyczy wniosek o informacje, ma swoje miejsce zamieszkania lub siedzibę.

6. Urząd może wykorzystywać informacje poufne otrzymane zgodnie z niniejszym artykułem wyłącznie na potrzeby wykonywania zadań powierzonych mu na mocy niniejszego rozporządzenia.”;

Artykuł 35c

Przepisy proceduralne dotyczące nakładania grzywien

1. Jeżeli w trakcie wykonywania swoich obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia Urząd stwierdzi, że istnieją wiarygodne przesłanki świadczące o możliwości istnienia okoliczności, które stanowią naruszenie, o którym mowa w art. 35d ust. 1, Urząd wyznacza w swoich strukturach niezależnego urzędnika dochodzeniowego, który wyjaśnia tę sprawę. Wyznaczony urzędnik nie może – ani nie mógł w przeszłości – być bezpośrednio bądź pośrednio zaangażowany w bezpośredni lub pośredni nadzór nad danymi uczestnikami rynku finansowego i wykonuje swoje funkcje niezależnie od Rady Organów Nadzoru.

2. Urzędnik dochodzeniowy, o którym mowa w ust. 1, bada domniemane naruszenia, uwzględniając wszelkie uwagi przedstawionych przez osoby będące przedmiotem dochodzenia i przedkłada Radzie Organów Nadzoru pełne akta sprawy zawierające dokonane przez niego ustalenia.

3. Aby wykonywać swoje zadania, urzędnik dochodzeniowy ma prawo do występowania o informacje zgodnie z art. 35b.

4. W trakcie wykonywania swych zadań urzędnik dochodzeniowy ma dostęp do wszystkich dokumentów i informacji zebranych przez Urząd w czasie działań nadzorczych.

5. Urzędnik dochodzeniowy – po zakończeniu prowadzonego przez siebie dochodzenia i przed przekazaniem Radzie Organów Nadzoru akt sprawy zawierających jego ustalenia – daje osobom będącym przedmiotem dochodzenia możliwość przedstawienia swojego stanowiska na temat wyjaśnianych spraw. Podstawę ustaleń urzędnika dochodzeniowego mogą stanowić wyłącznie fakty, do których zainteresowane strony miały możliwość się odnieść.

6. W trakcie dochodzeń prowadzonych na podstawie niniejszego artykułu w pełni przestrzega się prawa do obrony osób będących przedmiotem dochodzenia.

7. Urzędnik dochodzeniowy, z chwilą przedłożenia Radzie Organów Nadzoru akt sprawy zawierających dokonane przez niego ustalenia, powiadamia o tym fakcie osoby będące przedmiotem dochodzenia. Osobom będącym przedmiotem dochodzenia przysługuje prawo dostępu do akt sprawy, z zastrzeżeniem uzasadnionego interesu innych osób w zakresie ochrony ich tajemnicy handlowej. Prawo dostępu do akt sprawy nie obejmuje informacji poufnych dotyczących osób trzecich.

8. Na podstawie akt sprawy zawierających ustalenia urzędnika dochodzeniowego oraz – na wniosek osób będących przedmiotem dochodzenia – po wysłuchaniu stanowiska tych osób zgodnie z art. 35f Urząd decyduje, czy osoby będące przedmiotem dochodzenia popełniły naruszenie lub naruszenia, o których mowa w art. 35d ust. 1, a jeżeli tak – stosuje środek zgodnie z tym artykułem.

9. Urzędnik dochodzeniowy nie bierze udziału w obradach Rady Organów Nadzoru Urzędu ani nie uczestniczy w żaden inny sposób w procesie podejmowania decyzji przez Radę Organów Nadzoru.

10. Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 75a w celu określenia przepisów proceduralnych dotyczących wykonywania prawa do nakładania grzywien lub okresowych kar pieniężnych, w tym następujących przepisów:

a) przepisów dotyczących prawa do obrony;

b) przepisów tymczasowych;

c) przepisów dotyczących sposobu pobierania grzywien lub okresowych kar pieniężnych;

d) przepisów dotyczących okresów przedawnienia w zakresie nakładania i egzekwowania grzywien i okresowych kar pieniężnych.

11. Urząd przekazuje sprawy w celu wszczęcia postępowania karnego odpowiednim organom krajowym, jeżeli, wykonując swoje obowiązki wynikające z niniejszego rozporządzenia, stwierdzi, że istnieją wiarygodne przesłanki wskazujące na możliwość zajścia okoliczności stanowiących przestępstwo. Urząd odstępuje od nałożenia grzywien lub okresowych kar pieniężnych w przypadku, gdy – wskutek postępowania karnego prowadzonego na mocy prawa krajowego – wyrok uniewinniający lub skazujący wynikający z identycznego faktu lub identycznych faktów, które są zasadniczo takie same, uprawomocnił się.

Artykuł 35d

Grzywny

1. Urząd podejmuje decyzję o nałożeniu grzywny, jeżeli stwierdzi, że uczestnik rynku finansowego w sposób zamierzony lub w wyniku zaniedbania nie udzielił informacji w odpowiedzi na decyzję zobowiązującą do udzielenia informacji zgodnie z art. 35b ust. 3 lub udzielił niekompletnych, nieprawidłowych lub wprowadzających w błąd informacji w odpowiedzi na zwykły wniosek o informacje lub decyzję zgodnie z art. 35b ust. 2.

2. Kwota podstawowa grzywny, o której mowa w ust. 1, wynosi co najmniej 50 000 EUR i nie przekracza 200 000 EUR.

3. Ustalając kwotę podstawową grzywny, o której mowa w ust. 2, Urząd uwzględnia obrót roczny danego uczestnika rynku finansowego w poprzedzającym roku obrotowym; kwota ta znajduje się w następujących przedziałach:

a) w dolnej części przedziału dla jednostek, których obrót roczny jest niższy od 10 mln EUR;

b) w środkowej części przedziału dla jednostek, których obrót roczny wynosi od 10 do 50 mln EUR;

c) w górnej części przedziału dla jednostek, których obrót roczny przekracza 50 mln EUR.

Kwoty podstawowe podane w granicach określonych w ust. 2 są w razie potrzeby korygowane z uwzględnieniem okoliczności obciążających lub łagodzących przy użyciu odpowiednich współczynników określonych w ust. 5.

Odpowiedni współczynnik obciążający stosowany jest wobec kwoty podstawowej pojedynczo. W przypadku gdy zastosowanie ma więcej niż jeden współczynnik obciążający, różnica między podstawową kwotą a kwotą wynikającą z zastosowania każdego poszczególnego współczynnika obciążającego jest doliczana do kwoty podstawowej.

Odpowiedni współczynnik łagodzący stosowany jest wobec kwoty podstawowej pojedynczo. W przypadku gdy zastosowanie ma więcej niż jeden współczynnik łagodzący, różnica między podstawową kwotą a kwotą wynikającą z zastosowania każdego poszczególnego współczynnika łagodzącego jest odliczana od kwoty podstawowej.

4. Do kwoty podstawowej, o której mowa w ust. 2, stosuje się kumulatywnie następujące współczynniki korygujące, biorąc pod uwagę, co następuje:

a)    współczynniki korygujące związane z okolicznościami obciążającymi są następujące:

(i) jeżeli naruszenie popełniono wielokrotnie, w odniesieniu do każdego powtórzenia naruszenia stosuje się dodatkowy współczynnik równy 1,1;

(ii) jeżeli naruszenie trwało dłużej niż sześć miesięcy, stosuje się współczynnik równy 1,5;

(iii) jeżeli naruszenia dopuszczano się umyślnie, stosuje się współczynnik równy 2;

(iv) jeżeli od momentu stwierdzenia naruszenia nie podjęto żadnych działań naprawczych, stosuje się współczynnik równy 1,7;

(v) jeżeli kadra kierownicza wyższego szczebla uczestnika rynku finansowego nie współpracowała z Urzędem, stosuje się współczynnik równy 1,5.

b)    współczynniki korygujące związane z czynnikami obciążającymi są następujące:

(i) jeżeli naruszenie trwało krócej niż 10 dni roboczych, stosuje się współczynnik równy 0,9;

(ii) jeżeli kadra kierownicza wyższego szczebla uczestnika rynku finansowego może wykazać, że zastosowała wszystkie konieczne środki, aby zapobiec niewykonaniu wniosku na podstawie art. 35 ust. 6a, stosuje się współczynnik w wysokości 0,7;

(iii) jeżeli uczestnik rynku finansowego w sposób szybki, skuteczny i pełny powiadomił Urząd o naruszeniu, stosuje się współczynnik w wysokości 0,4;

(iv) jeżeli uczestnik rynku finansowego dobrowolnie podjął działania w celu zapewnienia, by w przyszłości nie mogło dojść do podobnego naruszenia, stosuje się współczynnik w wysokości 0,6.

5. Niezależnie od przepisów ust. 2 i 3 grzywna ogółem nie może przekroczyć 20 % rocznego obrotu danego uczestnika rynku finansowego w poprzedzającym roku obrotowym, chyba że dany uczestnik rynku finansowego bezpośrednio lub pośrednio uzyskał korzyść finansową z naruszenia. W tym przypadku grzywna ogółem jest co najmniej równa tej korzyści.

Artykuł 35e

Okresowe kary pieniężne

1. Urząd podejmuje decyzje o nałożeniu okresowej kary pieniężnej w celu nakłonienia uczestników rynku finansowego, o których mowa w art. 35b ust. 1, do udzielenia informacji, o które zwrócono się w drodze decyzji zgodnie z art. 35b ust. 3.

2. Okresowa kara pieniężna musi być skuteczna i proporcjonalna. Okresowa kara pieniężna jest nakładana za każdy dzień, do momentu gdy dany uczestnik rynku finansowego podporządkuje się odpowiedniej decyzji, o której mowa w ust. 1.

3. Niezależnie od przepisów ust. 2 kwota okresowych kar pieniężnych wynosi 3 % średniego dziennego obrotu danego uczestnika rynku finansowego w poprzedzającym roku obrotowym. Okresową karę pieniężną nalicza się od dnia określonego w decyzji o nałożeniu okresowej kary pieniężnej.

4. Okresową karę pieniężną można nałożyć na okres nieprzekraczający sześciu miesięcy od powiadomienia o decyzji Urzędu.

Artykuł 35f

Prawo do złożenia wyjaśnień

1. Przed podjęciem jakiejkolwiek decyzji w sprawie nałożenia grzywny lub okresowej kary pieniężnej na podstawie art. 35d i art. 35e Urząd zapewnia uczestnikowi rynku finansowego, którego dotyczy wniosek o informacje, możliwość złożenia wyjaśnień.

Podstawę decyzji Urzędu stanowią wyłącznie ustalenia, co do których dani uczestnicy rynku finansowego mogli przedstawić swoje stanowisko.

2. W toku postępowania w pełni przestrzega się prawa do obrony przysługującego uczestnikowi rynku finansowego, o którym mowa w ust. 1. Danemu uczestnikowi rynku finansowego przysługuje prawo do dostępu do gromadzonych przez Urząd akt sprawy, z zastrzeżeniem uzasadnionego interesu innych osób w zakresie ochrony ich tajemnicy handlowej. Prawo dostępu do akt sprawy nie obejmuje dostępu do informacji poufnych oraz wewnętrznych dokumentów przygotowawczych Urzędu.

Artykuł 35g

Powiadamianie o grzywnach i okresowych karach pieniężnych oraz ich charakter, egzekucja i przypisywanie

1. Grzywny i okresowe kary pieniężne nałożone zgodnie z art. 35d i 35e mają charakter administracyjny i podlegają egzekucji.

2. Postępowanie egzekucyjne dotyczące grzywien i okresowych kar pieniężnych regulują przepisy proceduralne obowiązujące w państwie członkowskim, na którego terytorium jest ono prowadzone. Decyzję nakładającą grzywnę lub okresową karę pieniężną opatruje się klauzulą egzekucyjną, bez żadnych innych formalności z wyjątkiem sprawdzenia jej autentyczności przez organ, który każde państwo członkowskie wyznacza w tym celu i o którym powiadamia Urząd i Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

3. W przypadku gdy formalności, o których mowa w ust. 2, zostały dopełnione przez zainteresowaną stronę na jej własny wniosek, może ona przystąpić do dochodzenia swoich praw zgodnie z prawem krajowym, wnosząc sprawę bezpośrednio do właściwego organu.

4. Egzekucja grzywny lub okresowej kary pieniężnej może zostać zawieszona jedynie decyzją Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Sądy danego państwa członkowskiego są jednak właściwe do rozpatrywania skarg dotyczących nieprawidłowego przeprowadzania postępowania egzekucyjnego dotyczącego grzywny lub okresowej kary pieniężnej.

5. Urząd podaje do wiadomości publicznej każdą grzywnę i każdą okresową karę pieniężną, które nałożono zgodnie z art. 35d i 35e, chyba że takie publiczne powiadomienie zagrażałoby poważnie rynkom finansowym lub wyrządziło nieproporcjonalną szkodę stronom, których to dotyczy.

6. Kwoty grzywien i okresowych kar pieniężnych przypisuje się do budżetu ogólnego Unii Europejskiej.

Artykuł 35h

Kontrola przeprowadzana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej ma nieograniczone prawo orzekania w sprawie decyzji Urzędu nakładających grzywnę lub okresową karę pieniężną. Może on uchylić, obniżyć lub podwyższyć grzywnę lub okresową karę pieniężną nałożone przez Urząd.”;

138)art. 36 ust. 5 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Po otrzymaniu ostrzeżenia lub zalecenia skierowanego przez ERRS do właściwego organu Urząd korzysta w stosownych przypadkach z uprawnień przyznanych na mocy niniejszego rozporządzenia, tak aby zapewnić terminowe podjęcie działań następczych.”;

139)w art. 37 wprowadza się następujące zmiany:

a)    ust. 4 akapit pierwszy ostatnie zdanie otrzymuje brzmienie:

„Kadencja członków Grupy Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych wynosi cztery lata, a po tym okresie przeprowadza się nową procedurę wyboru.”;

b)    w ust. 5 dodaje się akapity w brzmieniu:

„W przypadku gdy członkowie Grupy Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych nie są w stanie wypracować wspólnej opinii lub porady, zezwala się, by członkowie reprezentujący jedną grupę zainteresowanych stron mogli wydać odrębną opinię lub odrębną poradę.

Grupa Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych, Bankowa Grupa Interesariuszy, Grupa Interesariuszy z Sektora Ubezpieczeń i Reasekuracji oraz Grupa Interesariuszy z Sektora Pracowniczych Programów Emerytalnych mogą wydawać wspólne opinie i porady w zakresie kwestii dotyczących prac Europejskich Urzędów Nadzoru na podstawie art. 56 niniejszego rozporządzenia dotyczącego wspólnych stanowisk i wspólnych aktów.”;

140)art. 39 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 39

Procedury podejmowania decyzji

„1. Podejmując decyzje przewidziane w niniejszym rozporządzeniu, Urząd postępuje zgodnie z ust. 2–6, z wyjątkiem decyzji przyjmowanych zgodnie z art. 35b, 35d i 35e.

2. Urząd informuje każdego adresata danej decyzji o zamiarze jej podjęcia, wyznaczając termin, w którym adresat ten może wyrazić swoją opinię na temat przedmiotu tej decyzji, w pełni uwzględniając pilny charakter, złożoność i potencjalne skutki sprawy. Przepis ustanowiony w zdaniu pierwszym stosuje się odpowiednio w odniesieniu do zaleceń, o których mowa w art. 17 ust. 3.

3. W decyzjach Urzędu przedstawia się powody, dla których zostały one przyjęte.

4. Adresaci decyzji Urzędu są informowani o środkach odwoławczych przysługujących im na mocy niniejszego rozporządzenia.

5. W przypadku gdy Urząd podjął decyzję na podstawie art. 18 ust. 3 lub art. 18 ust. 4, w odpowiednich odstępach czasu dokonuje jej przeglądu.

6. Decyzje podejmowane przez Urząd na podstawie art. 17, 18 lub 19 podaje się do wiadomości publicznej. Podając decyzję do wiadomości publicznej, ujawnia się właściwy organ lub uczestnika rynku finansowego, których ona dotyczy, oraz główną treść decyzji, chyba że takie upublicznienie jest sprzeczne z uzasadnionym interesem tych uczestników rynku finansowego lub z ochroną ich tajemnicy handlowej, bądź też mogłoby poważnie zagrozić prawidłowemu funkcjonowaniu oraz integralności rynków finansowych lub stabilności całego systemu finansowego Unii lub jego części.”;

141)w art. 40 wprowadza się następujące zmiany:

w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

(i)    dodaje się lit. aa) w brzmieniu:

„aa) zatrudnieni w pełnym wymiarze czasu pracy członkowie Rada Wykonawczej, o których mowa w art. 45 ust. 1 i którym nie przysługuje prawo głosu;”;

   w ust. 6 skreśla się akapit drugi;

dodaje się ust. 7 w brzmieniu:

„7. W przypadku gdy krajowy organ publiczny, o którym mowa w ust. 1 lit. b), nie jest odpowiedzialny za egzekwowanie przepisów dotyczących ochrony konsumentów, członek Rady Organów Nadzoru, o którym mowa w tej literze, może podjąć decyzję o tym, że będzie mu towarzyszył przedstawiciel z organu odpowiedzialnego za ochronę konsumentów z danego państwa członkowskiego, któremu to przedstawicielowi nie przysługuje prawo głosu. W przypadku gdy w danym państwie członkowskim odpowiedzialność za ochronę konsumentów jest dzielona między kilkoma organami w danym państwie członkowskim, organy te uzgadniają wspólnego przedstawiciela.”;

142)art. 41 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 41

Komitety wewnętrzne

143)Rada Organów Nadzoru może powoływać komitety wewnętrzne na potrzeby wykonywania określonych zadań będących w jej kompetencji. Rada Organów Nadzoru może delegować wykonywanie wyraźnie określonych zadań i podejmowanie wyraźnie określonych decyzji komitetom wewnętrznym, Radzie Wykonawczej lub Przewodniczącemu.”;

144)art. 42 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Podczas wykonywania zadań powierzonych im na mocy niniejszego rozporządzenia posiadający prawo głosu członkowie Rady Organów Nadzoru, a także posiadający prawo głosu stali i właściwi dla poszczególnych CCP członkowie Kolegium Wykonawczego ds. CCP, działają niezależnie i obiektywnie w wyłącznym interesie Unii jako całości oraz nie zwracają się o instrukcje do instytucji lub organów unijnych, rządu żadnego z państw członkowskich lub do innego podmiotu publicznego lub prywatnego, ani nie przyjmują takich instrukcji.”;

145)w art. 43 wprowadza się następujące zmiany:

ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„Rada Organów Nadzoru wydaje wytyczne dotyczące prac Urzędu.

Przyjmuje ona opinie, zalecenia, wytyczne i decyzje Urzędu i udziela porad, o których mowa w rozdziale II, z wyjątkiem tych zadań i uprawnień, za które zgodnie z art. 44b odpowiedzialne jest Kolegium Wykonawcze ds. CCP oraz za które zgodnie z art. 47 odpowiedzialna jest Rada Wykonawcza.”; Podejmuje ona działania na wniosek Rady Wykonawczej.”

skreśla się ust. 2 i 3;

ust. 4 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Przed dniem 30 września każdego roku Rada Organów Nadzoru, działając na podstawie wniosku Rady Wykonawczej, przyjmuje program prac Urzędu na kolejny rok oraz przekazuje go do wiadomości Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji.”;

ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. Na wniosek Rady Wykonawczej Rada Organów Nadzoru przyjmuje roczne sprawozdanie z działalności Urzędu, w tym z wykonywania obowiązków przez Przewodniczącego, na podstawie projektu sprawozdania, o którym mowa w art. 53 ust. 7, i przekazuje je Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji, Trybunałowi Obrachunkowemu oraz Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu do dnia 15 czerwca każdego roku. Sprawozdanie to podawane jest do wiadomości publicznej.”;

skreśla się ust. 8;

146)w art. 44 wprowadza się następujące zmiany:

w ust. 1 akapit drugi dodaje się zdanie w brzmieniu:

„Członkowie Rady Wykonawczej zatrudnieni w pełnym wymiarze czasu pracy i Przewodniczący nie mają prawa głosu w odniesieniu do tych decyzji.”;    

w ust. 1 skreśla się akapit trzeci i czwarty;

ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Członkowie bez prawa głosu i obserwatorzy nie uczestniczą w obradach Rady Organów Nadzoru poświęconych poszczególnym instytucjom finansowym, chyba że art. 75 ust. 3 lub akty, o których mowa w art. 1 ust. 2, stanowią inaczej.

Akapitu pierwszego nie stosuje się do Przewodniczącego, członków, którzy są również członkami Rady Wykonawczej oraz do przedstawiciela Europejskiego Banku Centralnego mianowanego przez jego radę nadzorczą.”;

147)w rozdziale III tytuł sekcji 2 otrzymuje brzmienie:

„Rada Wykonawcza”;

148)art. 45 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 45

Skład

„1. W skład Rady Wykonawczej wchodzi Przewodniczący i pięciu członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy. Przewodniczący przydziela każdemu z członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy wyraźnie określone zadania z zakresu polityki i zarządzania. Jednemu z członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy powierza się odpowiedzialność za sprawy budżetowe i w kwestiach związanych z programem prac Urzędu („członek odpowiedzialny za budżet i program”). Jeden z członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy pełni funkcję wiceprzewodniczącego i wykonuje zadania przewodniczącego podczas jego nieobecność lub w przypadku uzasadnionego utrudnienia, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Naczelnik Kolegium Wykonawczego ds. CCP uczestniczy w charakterze obserwatora we wszystkich posiedzeniach Rady Wykonawczej.

2. Członkowie zatrudnieni w pełnym wymiarze czasu pracy wybierani są na podstawie osiągnięć, umiejętności, wiedzy na temat uczestników rynku finansowego i rynków finansowych oraz doświadczenia w zakresie nadzoru finansowego i regulacji finansowych. Członkowie zatrudnieni w pełnym wymiarze czasu pracy posiadają rozległe doświadczenie na stanowisku kierowniczym. Wybór odbywa się na podstawie otwartego zaproszenia do zgłaszania kandydatur publikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, w następstwie którego Komisja sporządza krótką listę zakwalifikowanych kandydatów.

Komisja przedkłada ją Parlamentowi Europejskiemu do zatwierdzenia. Po zatwierdzeniu tej krótkiej listy Rada przyjmuje decyzję o wyznaczeniu członków Rady Wykonawczej zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy, w tym członka odpowiedzialnego za budżet i program. Skład Rady Wykonawczej jest wyważony i proporcjonalny oraz odzwierciedla całą Unię.

3. W przypadku gdy zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy członek Rady Wykonawczej nie spełnia już warunków określonych w art. 46 lub został uznany za winnego poważnego uchybienia, Rada może, na wniosek Komisji zatwierdzony przez Parlament Europejski, przyjąć decyzję o odwołaniu go z urzędu.

4. Kadencja członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy wynosi 5 lat i może zostać przedłużona na ten sam okres jeden raz. W okresie dziewięciu miesięcy poprzedzających koniec pięcioletniej kadencji członka zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy Rada Organów Nadzoru ocenia:

a) wyniki osiągnięte podczas pierwszej kadencji i sposób ich osiągnięcia;

b) zadania i potrzeby Urzędu w następnych latach.

Biorąc pod uwagę tę ocenę Komisja przedkłada Radzie wykaz członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy, których kadencję należy przedłużyć. Na podstawie tego wykazu oraz po uwzględnieniu oceny Rada może przedłużyć kadencję członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy.”;

149)dodaje się art. 45a w brzmieniu:

„Artykuł 45a

Proces podejmowania decyzji

1. Decyzje Rady Wykonawczej podejmowane są zwykłą większością głosów jej członków. Każdy członek ma jeden głos. W przypadku równej liczby głosów za i przeciw głos Przewodniczącego jest decydujący.

2. Przedstawiciel Komisji uczestniczy w posiedzeniach Rady Wykonawczej bez prawa głosu z wyjątkiem spraw, o których mowa w art. 63.

3. Rada Wykonawcza uchwala i podaje do wiadomości publicznej swój regulamin wewnętrzny.

4. Posiedzenia Rady Wykonawczej zwoływane są przez Przewodniczącego z własnej inicjatywy lub na wniosek jednego z jej członków, i przewodniczy im Przewodniczący.

Rada Wykonawcza zbiera się przed każdym posiedzeniem Rady Organów Nadzoru oraz tak często, jak uzna to za konieczne. Rada Wykonawcza zbiera się co najmniej pięć razy w roku.

5. Członkowie Rady Wykonawczej mogą, z zastrzeżeniem przepisów regulaminu wewnętrznego, korzystać z pomocy doradców lub ekspertów. Uczestnicy nieposiadający prawa głosu nie biorą udziału w obradach Rady Wykonawczej dotyczących poszczególnych uczestników rynku finansowego.”;

150)dodaje się art. 45b w brzmieniu:

„Artykuł 45b

Komitety wewnętrzne

Rada Wykonawcza może powoływać komitety wewnętrzne na potrzeby wykonywania określonych zadań będących w jej kompetencji.”;

151)art. 46 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 46

Niezależność

Członkowie Rady Wykonawczej działają niezależnie i obiektywnie w wyłącznym interesie Unii jako całości, oraz nie zwracają się o instrukcje do instytucji lub organów unijnych, rządu żadnego z państw członkowskich lub do innego podmiotu publicznego lub prywatnego, ani nie przyjmują takich instrukcji.

Państwa członkowskie, instytucje lub organy Unii Europejskiej ani żadne inne podmioty publiczne lub prywatne nie mogą próbować wywierać wpływu na członków Rady Wykonawczej przy wykonywaniu ich zadań.”;

152)art. 47 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 47

Zadania

„1. Rada Wykonawcza zapewnia, aby Urząd wypełniał swoją misję i wykonywał powierzone mu zadania zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Wprowadza ona wszelkie niezbędne środki, w szczególności przyjmuje wewnętrzne instrukcje administracyjne oraz publikuje komunikaty, w celu zapewnienia funkcjonowania Urzędu zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

2. Rada Wykonawcza przedkłada Radzie Organów Nadzoru do zatwierdzenia projekt rocznego i wieloletniego programu prac, który zawiera część dotyczącą kwestii związanych z CCP.

3. Rada Wykonawcza wykonuje swoje uprawnienia budżetowe zgodnie z art. 63 i 64.

Do celów art. 17, 19, 22, 29a, 30, 31a, 32 i 35b–35h Rada Wykonawcza jest uprawniona do działania i podejmowania decyzji, z wyjątkiem kwestii związanych z CCP, w odniesieniu do których uprawnienia do działania posiada Kolegium Wykonawcze ds. CCP. Rada Wykonawcza informuje Radę Organów Nadzoru o decyzjach, które podejmuje.

3a. Rada Wykonawcza bada wszystkie kwestie rozpatrywane przez Radę Organów Nadzoru, wydaje na ich temat opinię i przedstawia w ich sprawie wnioski.

4. Rada Wykonawcza analizuje i przygotowuje decyzje do przyjęcia przez Radę Organów Nadzoru we wszystkich sprawach, w odniesieniu do których w aktach, o których mowa w art. 1 ust. 2, powierzono Urzędowi funkcje wydawania zezwoleń lub sprawowania nadzoru oraz odpowiadające im uprawnienia. Rada Wykonawcza przyjmuje plan polityki kadrowej Urzędu oraz, zgodnie z art. 68 ust. 2, niezbędne środki wykonawcze do regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich („regulamin pracowniczy”).

5. Zgodnie z art. 72 Rada Wykonawcza przyjmuje przepisy szczególne dotyczące prawa dostępu do dokumentów Urzędu.

6. Rada Wykonawcza przedkłada Radzie Organów Nadzoru do zatwierdzenia roczne sprawozdanie z działalności Urzędu, w tym z wykonania zadań Przewodniczącego, sporządzone na podstawie projektu rocznego sprawozdania, o którym mowa w art. 53 ust. 7.

7. Rada Wykonawcza wyznacza i odwołuje członków Komisji Odwoławczej zgodnie z art. 58 ust. 3 i 5.

8. Członkowie Rady Wykonawczej podają do wiadomości publicznej informacje o wszystkich odbytych spotkaniach i przyjętych zaproszeniach. Wydatki są jawnie rejestrowane zgodnie z regulaminem pracowniczym.

9. Członkowi odpowiedzialnemu za budżet i program powierza się następujące zadania:

a) wykonanie rocznego programu prac Urzędu pod kierownictwem Rady Organów Nadzoru i Kolegium Wykonawczego ds. CCP w odniesieniu do zadań i uprawnień, o których mowa w art. 44b ust. 1, oraz pod kontrolą Rady Wykonawczej;

b) stosowanie wszelkich niezbędnych środków, w szczególności przyjmowanie wewnętrznych instrukcji administracyjnych oraz publikacja komunikatów, w celu zapewnienia funkcjonowania Urzędu zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;

c) przygotowanie wieloletniego programu prac, o którym mowa w ust. 2;

d) przygotowanie do dnia 30 czerwca każdego roku rocznego programu prac na następny rok, o którym to programie mowa w art. 47 ust. 2;

e) sporządzenie wstępnego projektu budżetu Urzędu zgodnie z art. 63 i wykonanie budżetu Urzędu zgodnie z art. 64;

f) przygotowanie projektu sprawozdania rocznego, w tym rozdziału poświęconego działalności regulacyjnej i nadzorczej Urzędu oraz rozdziału dotyczącego spraw finansowo-administracyjnych;

g) w odniesieniu do pracowników Urzędu – wykonywanie uprawnień określonych w art. 68 i zarządzanie kwestiami personalnymi.

W odniesieniu do części dotyczącej kwestii związanych z CCP, o której mowa w ust. 2, Kolegium Wykonawcze ds. CCP wykonuje zadania, o których mowa w akapicie pierwszym lit. c) i d).

W odniesieniu do projektu sprawozdania rocznego, o którym mowa w akapicie pierwszym lit. f), Kolegium Wykonawcze ds. CCP wykonuje zadania wymienione tamże w odniesieniu do kwestii związanych z CCP.”;

153)tytuł sekcji 3 rozdziału III otrzymuje brzmienie:

„Przewodniczący, Naczelnik Kolegium Wykonawczego ds. CCP i Dyrektorzy Kolegium Wykonawczego ds. CCP”;

154)w art. 48 wprowadza się następujące zmiany:

ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Przewodniczący jest odpowiedzialny za przygotowywanie prac Rady Organów Nadzoru oraz przewodniczy posiedzeniom Rady Organów Nadzoru i Rady Wykonawczej.”;

   ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Przewodniczący wybierany jest na podstawie osiągnięć, umiejętności, wiedzy na temat uczestników rynku finansowego i rynków finansowych oraz doświadczenia w zakresie nadzoru finansowego i regulacji finansowych, po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej otwartego zaproszenia do zgłaszania kandydatur. Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu do zatwierdzenia krótką listę kandydatów na stanowisko Przewodniczącego. Po zatwierdzeniu tej krótkiej listy Rada przyjmuje decyzję o wyznaczeniu Przewodniczącego.

W przypadku gdy Przewodniczący nie spełnia już warunków określonych w art. 49 lub został uznany za winnego poważnego uchybienia, Rada może, na wniosek Komisji zatwierdzony przez Parlament Europejski, przyjąć decyzję o odwołaniu go z urzędu.”;

ust. 4 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Rada, na wniosek Komisji i po uwzględnieniu oceny może jednokrotnie przedłużyć kadencję Przewodniczącego.”;

skreśla się ust. 5;

155)dodaje się art. 49a w brzmieniu:

„Artykuł 49a

Wydatki

Przewodniczący podaje do wiadomości publicznej informacje o wszystkich odbytych spotkaniach i wszystkich przyjętych zaproszeniach. Wydatki są jawnie rejestrowane zgodnie z regulaminem pracowniczym.”;

156)skreśla się art. 51, 52 i 53;

157)w art. 54 wprowadza się następujące zmiany:

a)w art. 54 ust. 2 dodaje się tiret w brzmieniu:

„— kwestii dotyczących ochrony konsumentów i inwestorów.”;

b)w ust. 2 skreśla się tiret piąte;

c)dodaje się ust. 2a w brzmieniu:

„2a.    Wspólny Komitet stanowi forum, w ramach którego Urząd współpracuje z Europejskim Urzędem Nadzoru Bankowego i Europejskim Urzędem Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych w sprawach dotyczących interakcji między zadaniami Urzędu i Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych a szczególnymi zadaniami, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. l) rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, powierzonymi Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego.”;

158)art. 55 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Jeden członek Rady Wykonawczej, przedstawiciel Komisji i ERRS są zapraszani do uczestniczenia w charakterze obserwatorów w posiedzeniach Wspólnego Komitetu oraz Podkomitetów, o których mowa w art. 57.”;

159)w art. 58 wprowadza się następujące zmiany:

ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Dwóch członków Komisji Odwoławczej i dwóch zastępców wyznacza Rada Wykonawcza Urzędu po konsultacji z Radą Organów Nadzoru z krótkiej listy zaproponowanej przez Komisję po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zaproszenia do wyrażenia zainteresowania.”;

ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. Członka Komisji Odwoławczej wyznaczonego przez Radę Wykonawczą Urzędu nie można odwołać ze stanowiska w czasie trwania kadencji, chyba że został uznany za winnego poważnego uchybienia, a Rada Wykonawcza, po konsultacji z Radą Organów Nadzoru, podejmie decyzję o jego odwołaniu.”;

160)art. 59 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Członkowie Komisji Odwoławczej podejmują decyzje w sposób niezależny. Nie są związani żadnymi instrukcjami. Nie mogą oni pełnić żadnych innych funkcji związanych z Urzędem, jego Radą Wykonawczą ani Radą Organów Nadzoru.”;

161)art. 60 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Osoba fizyczna lub prawna, w tym właściwe organy, może odwołać się od decyzji Urzędu, o której mowa w art. 17, 18, 19 i 35, oraz od każdej innej decyzji wydanej przez Urząd zgodnie z aktami unijnymi, o których mowa w art. 1 ust. 2, która jest do niej skierowana, oraz od decyzji, która dotyczy jej bezpośrednio i indywidualnie, mimo że została przyjęta w postaci decyzji skierowanej do innej osoby.”;

162)w art. 62 wprowadza się następujące zmiany:

a)ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Dochody Urzędu obejmują, bez uszczerbku dla innych rodzajów dochodu, dowolne połączenie następujących składników:

a) wkład równoważący z Unii, zapisany w budżecie ogólnym Unii (sekcja „Komisja”), który nie przekracza 40 % preliminarza dochodów Urzędu;

b) składki roczne wnoszone przez instytucje finansowe w oparciu o roczne szacowane wydatki dotyczące działalności wymaganej niniejszym rozporządzeniem oraz aktami Unii, o których mowa w art. 1 ust. 2, w odniesieniu do każdej kategorii uczestników objętych kompetencjami Urzędu;

c) opłaty wnoszone na rzecz Urzędu w przypadkach określonych w odpowiednich instrumentach prawa Unii.

d) dobrowolne wkłady wnoszone przez państwa członkowskie lub obserwatorów;

e) opłaty za publikacje, szkolenia oraz za inne usługi, o które zwróciły się właściwe organy.”;

b)dodaje się ust. 5 i 6 w brzmieniu:

„5. Roczne składki, o których mowa w ust. 1 lit. b), pobierane są corocznie od poszczególnych instytucji finansowych przez organy wyznaczone w każdym państwie członkowskim. Do dnia 31 marca każdego roku budżetowego każde państwo członkowskie wpłaca na rzecz Urzędu kwotę, do zebrania której jest obowiązane zgodnie z kryteriami określonymi w aktach delegowanych, o których mowa w art. 62a.

6. Dobrowolne wkłady wniesione przez państwa członkowskie lub obserwatorów, o których to wkładach mowa w ust. 1 lit. d), nie są przyjmowane, jeżeli ich przyjęcie podważałoby niezależność i bezstronność Urzędu.”;

163)dodaje się art. 62a w brzmieniu:

„Artykuł 62a

Akty delegowane dotyczące obliczania składek rocznych wnoszonych przez instytucje finansowe

Komisja jest uprawniona do przyjmowania, zgodnie z art. 75a, aktów delegowanych określających, w jaki sposób oblicza się składki roczne wnoszone przez poszczególne instytucje finansowe, o których to składkach mowa w art. 62 lit. e), i ustanawia, co następuje:

a) metodę podziału szacowanych wydatków między kategorie instytucji finansowych jako podstawę do określenia udziału składki, która ma zostać wniesiona przez instytucje finansowe z każdej kategorii;

b) odpowiednie i obiektywne kryteria określenia składek rocznych wnoszonych przez poszczególne instytucje finansowe objęte zakresem aktów Unii, o których mowa w art. 1 ust. 2, w zależności od ich wielkości, tak aby w przybliżeniu odzwierciedlać ich znaczenia na rynku.

Na podstawie kryteriów, o których mowa w akapicie pierwszym lit. b) możliwe jest określenie progów de minimis, poniżej których nie jest należna żadna składka, lub minimalnej kwoty, od której składki nie mogą być niższe.”;

164)art. 63 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 63

Ustanawianie budżetu

1. Każdego roku członek odpowiedzialny za budżet i program na podstawie rocznego i wieloletniego programu Urzędu sporządza wstępny projekt jednolitego dokumentu programowego Urzędu na kolejne trzy lata, w którym określa preliminarz dochodów i wydatków, jak również informacje na temat pracowników, oraz przekazuje go Radzie Wykonawczej i Radzie Organów Nadzoru wraz z planem zatrudnienia.

Wydatki i opłaty ESMA związane z zadaniami i uprawnieniami, o których mowa w art. 44b ust. 1, muszą być możliwe do wyodrębnienia w preliminarzu, o którym mowa w akapicie pierwszym. Przed przyjęciem preliminarza projekt dotyczący tych wydatków i opłat przygotowany przez członka odpowiedzialnego za budżet i program jest zatwierdzany przez Kolegium Wykonawcze ds. CCP.

Roczne sprawozdanie finansowe ESMA sporządzone i opublikowane zgodnie z art. 64 ust. 6 uwzględnia dochody i wydatki związane z zadaniami, o których mowa w art. 44b ust. 1.

1a. Rada Wykonawcza, na podstawie projektu, który został zatwierdzony przez Radę Organów Nadzoru i Kolegium Wykonawcze ds. CCP w odniesieniu do wydatków i opłat dotyczących zadań i uprawnień, o których mowa w art. 44b ust. 1, przyjmuje projekt jednolitego dokumentu programowego na kolejne trzy lata budżetowe.

1b. Do dnia 31 stycznia Rada Wykonawcza przekazuje projekt jednolitego dokumentu programowego Komisji, Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie.

2.    Na podstawie projektu jednolitego dokumentu programowego Komisja wprowadza do projektu budżetu ogólnego Unii szacunki, które uważa za niezbędne w odniesieniu do planu zatrudnienia, oraz kwotę wkładu równoważącego, którym ma zostać obciążony budżet ogólny Unii Europejskiej, zgodnie z art. 313 i 314 Traktatu.

3.    Władza budżetowa przyjmuje plan zatrudnienia dla Urzędu. Władza budżetowa zatwierdza środki na wkład równoważący dla Urzędu.

4. Budżet Urzędu przyjmuje Rada Organów Nadzoru. Budżet staje się budżetem ostatecznym po ostatecznym przyjęciu budżetu ogólnego Unii. W stosownych przypadkach budżet jest odpowiednio dostosowywany.

5. Rada Wykonawcza niezwłocznie powiadamia władzę budżetową o swoim zamiarze realizacji wszelkich projektów, które mogą mieć istotne skutki finansowe dla finansowania budżetu Urzędu, zwłaszcza w zakresie projektów związanych z nieruchomościami, takich jak najem lub zakup budynków.”;

165)art. 64 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 64

Wykonanie i kontrola budżetu

1. Członek odpowiedzialny za budżet i program działa w charakterze urzędnika zatwierdzającego i wykonuje budżet Urzędu.

2. Do dnia 1 marca kolejnego roku księgowy Urzędu przesyła księgowemu Komisji oraz Trybunałowi Obrachunkowemu wstępne sprawozdanie finansowe.

3. Do dnia 1 marca kolejnego roku księgowy Urzędu przesyła księgowemu Komisji wymagane informacje księgowe do celów związanych z konsolidacją w sposób i w formacie, które ustalił księgowy Komisji.

4. Do dnia 31 marca kolejnego roku księgowy Urzędu przesyła sprawozdanie z zarządzania budżetem i finansami członkom Rady Organów Nadzoru, Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Trybunałowi Obrachunkowemu.

5. Po otrzymaniu uwag Trybunału Obrachunkowego w sprawie wstępnego sprawozdania finansowego Urzędu zgodnie z art. 148 rozporządzenia finansowego księgowy Urzędu sporządza końcowe sprawozdanie finansowe. Członek odpowiedzialny za budżet i program przesyła to końcowe sprawozdanie finansowe Radzie Organów Nadzoru, która wydaje opinię na temat tego sprawozdania.

6. Do dnia 1 lipca kolejnego roku księgowy Urzędu przesyła końcowe sprawozdanie finansowe wraz z opinią Rady Organów Nadzoru księgowemu Komisji, Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Trybunałowi Obrachunkowemu.

Do dnia 1 lipca kolejnego roku księgowy Urzędu przesyła również księgowemu Komisji pakiet sprawozdawczy w znormalizowanym formacie ustalonym przez księgowego Komisji do celów związanych z konsolidacją.

7. Końcowe sprawozdanie finansowe publikuje się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej do dnia 15 listopada kolejnego roku.

8. Członek odpowiedzialny za budżet i program przesyła Trybunałowi Obrachunkowemu odpowiedź na jego uwagi do dnia 30 września. Kopię tej odpowiedzi przesyła również Radzie Wykonawczej i Komisji.

9. Członek odpowiedzialny za budżet i program przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, na jego wniosek oraz zgodnie z art. 165 ust. 3 rozporządzenia finansowego, wszelkie informacje niezbędne do sprawnego przebiegu procedury udzielania absolutorium za dany rok budżetowy.

10. Parlament Europejski, na zalecenie Rady stanowiącej większością kwalifikowaną, przed dniem 15 maja roku N + 2, udziela Urzędowi absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy N.”;

166)art. 65 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 65

Przepisy finansowe

Zasady finansowe mające zastosowanie w odniesieniu do Urzędu przyjmuje Rada Wykonawcza po konsultacji z Komisją. Zasady te nie mogą odbiegać od rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1271/2013* w odniesieniu do organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, chyba że jest to wymagane ze względu na szczególne potrzeby operacyjne w zakresie funkcjonowania Urzędu i jedynie wówczas, gdy Komisja wyrazi na to wcześniej zgodę.

* Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1271/2013 z dnia 30 września 2013 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów, o których mowa w art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. L 328 z 7.12.2013, s. 42).”;

167)art. 66 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. W celu zwalczania nadużyć finansowych, korupcji i wszelkiej innej nielegalnej działalności wobec Urzędu stosuje się bez żadnych ograniczeń przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013*.

* Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz.U. L 248 z 18.9.2013, s. 1).”;

168)w art. 68 wprowadza się następujące zmiany:

ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:

„1. Do pracowników Urzędu, w tym do zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy członków Rady Wykonawczej i jej Przewodniczącego, Naczelnika Kolegium Wykonawczego ds. CCP oraz Dyrektorów, o których mowa w art. 44a ust. 1 lit. a) ppkt (i), zastosowanie mają regulamin pracowniczy, warunki zatrudnienia innych pracowników oraz zasady przyjęte wspólnie przez instytucje Unii do celów stosowania regulaminu pracowniczego i warunków zatrudnienia.

2. Rada Wykonawcza, w porozumieniu z Komisją, przyjmuje niezbędne środki wykonawcze, zgodnie z ustaleniami przewidzianymi w art. 110 regulaminu pracowniczego.”;

ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Rada Wykonawcza przyjmuje przepisy umożliwiające oddelegowywanie ekspertów krajowych z państw członkowskich do Urzędu.”;

169)w art. 70 wprowadza się następujące zmiany:

   ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Członkowie Rady Organów Nadzoru oraz wszyscy pracownicy Urzędu, w tym urzędnicy oddelegowani czasowo przez państwa członkowskie oraz wszystkie inne osoby wykonujące zadania na rzecz Urzędu na podstawie umów, podlegają – również po zaprzestaniu pełnienia swoich funkcji – wymogom dotyczącym tajemnicy służbowej określonym w art. 339 TFUE oraz w odpowiednich przepisach prawodawstwa unijnego w tym zakresie.”;

ust. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Ponadto obowiązek przewidziany w ust. 1 oraz w akapicie pierwszym niniejszego ustępu nie uniemożliwia Urzędowi i właściwym organom korzystania z informacji na potrzeby egzekwowania aktów, o których mowa w art. 1 ust. 2, a w szczególności na potrzeby postępowania w celu przyjęcia decyzji.”;

dodaje się ust. 2a w brzmieniu:

„2a. Rada Wykonawcza, Kolegium Wykonawcze ds. CCP i Rada Organów Nadzoru zapewniają, by osoby fizyczne świadczące dowolne usługi, w sposób bezpośredni lub pośredni, stały lub okazjonalny, związane z zadaniami Urzędu, w tym urzędnicy oraz inne osoby upoważnione przez Radę Wykonawczą i Radę Organów Nadzoru lub wyznaczone w tym celu przez właściwe organy, podlegały wymogom dotyczącym tajemnicy służbowej równoważnym z wymogami określonymi w poprzednich ustępach.

Te same wymogi dotyczące tajemnicy służbowej mają zastosowanie również do obserwatorów uczestniczących w posiedzeniach Rady Wykonawczej, Kolegium Wykonawczego ds. CCP i Rady Organów Nadzoru, którzy biorą udział w działalności Urzędu.”;

ust. 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Przepisy ust. 1 i 2 nie uniemożliwiają Urzędowi wymiany informacji z właściwymi organami zgodnie z niniejszym rozporządzeniem oraz innymi przepisami prawa unijnego mającymi zastosowanie do instytucji finansowych.”;

170)art. 71 otrzymuje brzmienie:

Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla obowiązków państw członkowskich dotyczących przetwarzania przez nie danych osobowych na podstawie rozporządzenia (UE) 2016/679 lub dla obowiązków Urzędu dotyczących przetwarzania przez niego danych osobowych na podstawie rozporządzenia (UE) nr 2018/XXX (rozporządzenie dotyczące ochrony danych osobowych przez instytucje i organy UE) podczas wypełniania powierzonych mu obowiązków.”;

171)art. 72 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Rada Wykonawcza przyjmuje praktyczne środki dotyczące stosowania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.”;

172)art. 73 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. O wewnętrznych ustaleniach językowych Urzędu decyduje Rada Wykonawcza.”;

173)art. 74 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Niezbędne ustalenia dotyczące lokali, które mają zostać przekazane Urzędowi w państwie członkowskim, w którym znajduje się jego siedziba, oraz obiektów udostępnianych przez to państwo, jak również szczegółowe przepisy mające zastosowanie w tym państwie członkowskim do pracowników Urzędu i członków ich rodzin określa umowa w sprawie siedziby między Urzędem a państwem członkowskim, która zostaje zawarta po uzyskaniu zgody Rady Wykonawczej.”;

174)dodaje się art. 75a w brzmieniu:

„Artykuł 75a

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 35c i 62a, powierza się Komisji na czas nieokreślony.

3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 35c i 62a, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.

4.    Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r.

5. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

6. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 35c lub 62 ust. 2a wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie trzech miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o trzy miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.”;

175)art. 76 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 76

Relacje z Komitetem Europejskich Organów Nadzoru nad Rynkiem Papierów Wartościowych

Urząd uznaje się za następcę prawnego Komitetu Europejskich Organów Nadzoru nad Rynkiem Papierów Wartościowych. Najpóźniej w dniu ustanowienia Urzędu wszystkie aktywa i zobowiązania oraz wszystkie bieżące operacje Komitetu Europejskich Organów Nadzoru nad Rynkiem Papierów Wartościowych zostają automatycznie przekazane Urzędowi. Komitet Europejskich Organów Nadzoru nad Rynkiem Papierów Wartościowych sporządza sprawozdanie, w którym wykazuje swoją końcową sytuację po stronie aktywów i zobowiązań na dzień tego przekazania. Sprawozdanie to jest badane i zatwierdzane przez Komitet Europejskich Organów Nadzoru nad Rynkiem Papierów Wartościowych i Komisję.”;

176)dodaje się nowy art. 77a w brzmieniu:

„Artykuł 77a

Przepisy przejściowe

Zadania i stanowisko Dyrektora Wykonawczego wyznaczonego zgodnie z rozporządzeniem nr 1095/2010 ostatnio zmienionym dyrektywą 2014/51/UE i zajmującego to stanowisko w dniu [PO: please insert date 3 months after the entry into force of this Regulation] wygasają z tym dniem.

Zadania i stanowisko Przewodniczącego wyznaczonego zgodnie z rozporządzeniem nr 1095/2010 ostatnio zmienionym dyrektywą 2014/51/UE i zajmującego to stanowisko w dniu [PO: please insert date 3 months after the entry into force of this Regulation] pozostają w mocy aż do wygaśnięcia jego kadencji.

Zadania i stanowiska członków Zarządu wyznaczonych zgodnie z rozporządzeniem nr 1095/2010 ostatnio zmienionym dyrektywą 2014/51/UE i zajmujących te stanowiska w dniu [PO: please insert date 3 months after the entry into force of this Regulation] wygasają z tym dniem.”.

Artykuł 4

Zmiany w rozporządzeniu (UE) nr 345/2013 w sprawie europejskich funduszy venture capital

W rozporządzeniu (UE) nr 345/2013 wprowadza się następujące zmiany:

1)w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:

w ust. 1 skreśla się lit. c);

ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2.    Art. 3–6, art. 12, art. 13 ust. 1 lit. c) i i), art. 14a–19, art. 19a–19c, art. 20, art. 20a–20c, art. 21, art. 21a–21d i art. 25 niniejszego rozporządzenia mają zastosowanie do zarządzających przedsiębiorstwami zbiorowego inwestowania posiadających zezwolenie wydane na podstawie art. 6 dyrektywy 2011/61/UE, którzy zarządzają portfelami kwalifikowalnych funduszy venture capital i którzy zamierzają posługiwać się nazwą „EuVECA” przy wprowadzaniu tych funduszy do obrotu w Unii.”;

w art. 3 akapit pierwszy wprowadza się następujące zmiany:

lit. m) otrzymuje brzmienie:

„m)    »właściwy organ« oznacza każdy właściwy organ, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lit. f) i h) dyrektywy 2011/61/UE;”;

skreśla się lit. n);

w art. 7 dodaje się akapity w brzmieniu:

„EUNGiPW opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających kryteria stosowane w celu oceny, czy zarządzający kwalifikowalnymi funduszami venture capital wywiązują się ze swoich obowiązków określonych w akapicie pierwszym lit. a)–g), zapewniając spójność z art. 12 ust. 1 dyrektywy 2011/61/UE.

EUNGiPW przedstawia te projekty regulacyjnych standardów technicznych Komisji do dnia [PO: Please insert date 24 months after the date of entry into force] r.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.”;

w art. 8 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:

„3.    Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 25 określające wymogi dotyczące przekazania funkcji, o którym mowa w ust. 2, zapewniając spójność z wymogami mającymi zastosowanie do przekazywania funkcji określonego w art. 20 dyrektywy 2011/61/UE.”;

w art. 10 wprowadza się następujące zmiany:

w ust. 3 zdanie drugie i zdanie ostatnie słowa „właściwy organ państwa członkowskiego pochodzenia” zastępuje się słowem „EUNGiPW”;

w ust. 5 słowa „właściwy organ państwa członkowskiego pochodzenia” zastępuje się słowem „EUNGiPW”;

dodaje się ust. 7 w brzmieniu:

„7.    EUNGiPW opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających stosowne zasoby techniczne i ludzkie, które są niezbędne do właściwego zarządzania kwalifikowalnymi funduszami venture capital i o których mowa w ust. 1.

EUNGiPW przedstawia te projekty regulacyjnych standardów technicznych Komisji do dnia [PO: Please insert date 24 months after the date of entry into force] r.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.”;

w art. 11 dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu:

„3.    EUNGiPW opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających zasady i procedury wyceny aktywów, o których to zasadach i procedurach mowa w ust. 1, zapewniając spójność z wymogami mającymi zastosowanie do wyceny aktywów określonej w art. 19 dyrektywy 2011/61/UE.”;

EUNGiPW przedstawia te projekty regulacyjnych standardów technicznych Komisji do dnia [PO: Please insert date 24 months after the date of entry into force] r.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.”;

w art. 12 wprowadza się następujące zmiany:

w ust. 1 akapit pierwszy zdanie pierwsze słowa „właściwemu organowi państwa członkowskiego pochodzenia” zastępuje się słowem „EUNGiPW”;

ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4.    EUNGiPW udostępnia w odpowiednim terminie właściwym organom, na ich wniosek, wszelkie informacje gromadzone na podstawie niniejszego artykułu.”;

w art. 14 wprowadza się następujące zmiany:

w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

(i)    w formule wprowadzającej słowa „właściwy organ swojego państwa członkowskiego pochodzenia” zastępuje się słowem „EUNGiPW”;

(ii)    dodaje się lit. -a) w brzmieniu:

„-a)nazwę państwa członkowskiego, w którym zarządzający kwalifikowalnym funduszem venture capital ma swoją siedzibę statutową;”;

(iii)    lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b)dane (w tym informacje o siedzibie) kwalifikowalnych funduszy venture capital, których jednostki lub udziały mają być wprowadzane do obrotu, oraz ich strategie inwestycyjne;”;

w ust. 2 w formule wprowadzającej słowa „właściwy organ państwa członkowskiego pochodzenia” zastępuje się słowem „EUNGiPW”;

ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4.    Najpóźniej w terminie dwóch miesięcy po przedstawieniu przez zarządzającego, o którym mowa w ust. 1, wszystkich informacji, o których mowa w tym ustępie, EUNGiPW informuje wszystkie następujące podmioty o tym, czy ten zarządzający został zarejestrowany jako zarządzający kwalifikowalnym funduszem venture capital:

a)    zarządzającego, o którym mowa w ust. 1;

b)    właściwe organy państwa członkowskiego, o którym mowa w ust. 1 lit. -a);

c)    właściwe organy państw członkowskich, o których mowa w ust. 1 lit. d).”;

   w ust. 6 wprowadza się następujące zmiany:

(i)    w akapicie pierwszym słowa „właściwy organ państwa członkowskiego pochodzenia” zastępuje się słowem „EUNGiPW”;

(ii)    akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Jeżeli EUNGiPW wyraża sprzeciw wobec zmian, o których mowa w akapicie pierwszym, informuje o tym zarządzającego kwalifikowalnym funduszem venture capital w terminie dwóch miesięcy od powiadomienia o tych zmianach, przedstawiając powody tego sprzeciwu. Zmiany, o których mowa w akapicie pierwszym, mogą zostać wdrożone jedynie pod warunkiem, że EUNGiPW nie wyraził sprzeciwu wobec tych zmian w tym terminie.”;

   ust. 7 i 8 otrzymują brzmienie:

„7.    EUNGiPW opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających kryteria na potrzeby oceny wystarczająco dobrej opinii i wystarczającego doświadczenia, o których mowa w ust. 2 lit. a).

EUNGiPW przedstawia te projekty regulacyjnych standardów technicznych Komisji do dnia [PO: Please insert date 24 months after the date of entry into force] r.

Komisja jest uprawniona do uzupełnienia niniejszego rozporządzenia poprzez przyjęcie regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

8.    EUNGiPW opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych określających formularze, wzory i procedury na potrzeby przedstawiania informacji, o których mowa w ust. 1, w tym informacji przedstawianych do celów ust. 2 lit. a).

EUNGiPW przedstawia te projekty wykonawczych standardów technicznych Komisji do dnia [PO: Please insert date 24 months after the date of entry into force] r.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.”;

w art. 14a wprowadza się następujące zmiany:

w ust. 2 w formule wprowadzającej słowa „właściwego organu kwalifikowalnego funduszu venture capital” zastępuje się słowem „EUNGiPW”;

ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3.    Do celów oceny wniosku o rejestrację złożonego zgodnie z ust. 1 EUNGiPW zwraca się do właściwego organu, który jest właściwy dla zarządzającego składającego wniosek, o udzielenie informacji, czy kwalifikowalny fundusz venture capital jest objęty zakresem posiadanego przez tego zarządzającego zezwolenia na zarządzanie przedsiębiorstwami zbiorowego inwestowania oraz czy spełnione są warunki określone w art. 14 ust. 2 lit. a).

EUNGiPW może żądać wyjaśnień i informacji w odniesieniu do dokumentów i informacji przedstawionych na podstawie akapitu pierwszego.

Właściwy organ właściwy dla zarządzającego udziela odpowiedzi w terminie jednego miesiąca od daty otrzymania wniosku o udzielenie informacji złożonego przez EUNGiPW na podstawie akapitu pierwszego lub drugiego.”;

w ust. 5 słowa „właściwy organ kwalifikowalnego funduszu venture capital” zastępuje się słowem „EUNGiPW”;

ust. 6 otrzymuje brzmienie:

„6.    Najpóźniej w terminie dwóch miesięcy po przedstawieniu przez zarządzających kwalifikowalnymi funduszami venture capital wszystkich dokumentów i informacji, o których mowa w ust. 2, EUNGiPW informuje wszystkie następujące podmioty o tym, czy dany fundusz został zarejestrowany jako kwalifikowalny fundusz venture capital:

a)    zarządzającego, o którym mowa w ust. 1;

b)    właściwe organy państwa członkowskiego, o którym mowa w art. 14 ust. 1 lit. -a);

c)    właściwe organy państw członkowskich, o których mowa w art. 14 ust. 1 lit. d);

d)    właściwe organy państw członkowskich, o których mowa w art. 14a ust. 2 lit. d).”;

ust. 8 otrzymuje brzmienie:

„8. EUNGiPW opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych określających formularze, wzory i procedury na potrzeby przedstawiania informacji, o których mowa w ust. 2.

EUNGiPW przedstawia te projekty wykonawczych standardów technicznych Komisji do dnia [PO: Please insert date 24 months after the date of entry into force] r.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.”;

skreśla się ust. 9 i 10;

art. 14b otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 14b

O każdej decyzji o odmowie rejestracji zarządzającego, o którym mowa w art. 14, lub funduszu, o którym mowa w art. 14a, EUNGiPW informuje zarządzających, o których mowa w tych artykułach.”;

dodaje się art. 14c w brzmieniu:

„Artykuł 14c

1.    Nie naruszając przepisów art. 20, EUNGiPW cofa rejestrację EuVECA w przypadku gdy zarządzający danym EuVECA spełnia dowolny z następujących warunków:

a)    zarządzający jednoznacznie zrzekł się zezwolenia lub nie skorzystał z zezwolenia w ciągu sześciu miesięcy po udzieleniu zezwolenia;

b)    zarządzający uzyskał zezwolenie, składając fałszywe oświadczenia lub uzyskał je w jakikolwiek inny sposób sprzeczny z prawem;

c)    EuVECA nie spełnia już warunków, na których podstawie udzielono mu zezwolenia.

2.    Cofnięcie zezwolenia staje się bezzwłocznie skuteczne na terytorium całej Unii.”;

w art. 15 słowa „właściwy organ państwa członkowskiego pochodzenia” zastępuje się słowem „EUNGiPW”;

w art. 16 wprowadza się następujące zmiany:

ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.    EUNGiPW niezwłocznie powiadamia właściwe organy, o których mowa w art. 14 ust. 4 i art. 14a ust. 6, o każdej rejestracji lub każdym usunięciu z rejestru zarządzającego kwalifikowalnym funduszem venture capital, o każdym dodaniu do rejestru lub usunięciu z rejestru kwalifikowalnego funduszu venture capital oraz o każdym dodaniu do wykazu lub usunięciu z wykazu państwa członkowskiego, w którym zarządzający kwalifikowalnym funduszem venture capital zamierza wprowadzać do obrotu te fundusze.”;

ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3.    Aby zapewnić jednolite stosowanie niniejszego artykułu, EUNGiPW opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych w celu określenia formatu powiadomienia na podstawie niniejszego artykułu.

EUNGiPW przedstawia te projekty wykonawczych standardów technicznych Komisji do dnia [PO: Please insert date 24 months after the date of entry into force] r.

Uprawnienia do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w ust. 3 niniejszego artykułu, powierza się Komisji zgodnie z procedurą określoną w art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.”;

skreśla się ust. 4 i 5;

skreśla się art. 16a;

art. 18 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 18

1.    EUNGiPW zapewnia, aby niniejsze rozporządzenie stosowano w sposób ciągły.

2.    W odniesieniu do zarządzających, o których mowa w art. 2 ust. 1, EUNGiPW nadzoruje spełnianie wymogów określonych w niniejszym rozporządzeniu.

3.    W odniesieniu do zarządzających, o których mowa w art. 2 ust. 2, EUNGiPW nadzoruje spełnianie zasad określonych w przepisach wymienionych w art. 2 ust. 2 oraz odpowiednich wymogów dyrektywy 2011/61/UE w odniesieniu do kwalifikowalnych funduszy venture capital.

EUNGiPW jest odpowiedzialny za nadzór nad spełnianiem przez kwalifikowalny fundusz venture capital obowiązków określonych w regulaminie i dokumentach założycielskich funduszu.

4.    Do celów wykonywania zadań powierzonych mu na mocy niniejszego rozporządzenia i z myślą o zapewnieniu wysokich standardów nadzoru EUNGiPW stosuje całe stosowne prawo Unii, a w przypadku gdy to prawo Unii tworzą dyrektywy – krajowe ustawodawstwo transponujące te dyrektywy.

5.    Właściwe organy monitorują, by przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania ustanowione lub wprowadzane do obrotu na podlegającym im terytorium nie posługiwały się nazwą „EuVECA” lub nie sugerowały, że posiadają status „EuVECA”, jeżeli nie są zarejestrowane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

Jeżeli właściwy organ uważa, że przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania posługuje się nazwą „EuVECA” lub sugeruje, że posiada status „EuVECA”, mimo iż nie jest zarejestrowane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, niezwłocznie informuje o tym EUNGiPW.”;

art. 19 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 19

Uprawnienia powierzone na podstawie art. 19a–19c EUNGiPW lub jakiemukolwiek urzędnikowi EUNGiPW lub innej osobie upoważnionej przez EUNGiPW nie mogą być wykorzystywane w celu żądania ujawnienia informacji lub dokumentów, które są objęte klauzulą poufności wymiany informacji między prawnikiem a klientem.”;

dodaje się art. 19a, 19b i 19c w brzmieniu:

„Artykuł 19a

1. EUNGiPW może – w drodze zwykłego wezwania lub w drodze decyzji – zobowiązać następujące osoby do udzielenia wszelkich informacji niezbędnych, aby umożliwić EUNGiPW wykonywanie jego obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia:

a) zarządzających kwalifikowalnymi funduszami venture capital;

b) osoby zaangażowane w zarządzanie kwalifikowalnym funduszem venture capital;

c) osoby trzecie, którym zarządzający kwalifikowalnym funduszem venture capital przekazał funkcje;

d) osoby w inny sposób blisko i w sposób znaczący związane z zarządzaniem kwalifikowalnym funduszem venture capital.

2. Każde zwykłe wezwanie do udzielenia informacji, o którym mowa w ust. 1:

a) odwołuje się do niniejszego artykułu jako podstawy prawnej wezwania;

b) podaje cel wezwania;

c) określa wymagane informacje;

d) zawiera termin przekazania informacji;

e) zawiera adnotację, że osoba, do której skierowano wezwanie do udzielenia informacji, nie ma obowiązku przekazania tych informacji, natomiast w przypadku udzielenia dobrowolnej odpowiedzi na wezwanie przekazane informacje nie mogą być niezgodne z prawdą ani mylące;

e) zawiera wskazanie kwoty grzywny podlegającej nałożeniu zgodnie z art. 20a, w przypadku gdy przekazane informacje są niezgodne z prawdą lub mylące.

3. Wzywając do udzielenia informacji zgodnie z ust. 1 w drodze decyzji, EUNGiPW:

a) odwołuje się do niniejszego artykułu jako podstawy prawnej wezwania;

b) podaje cel wezwania;

c) określa wymagane informacje;

d) wskazuje termin przekazania informacji;

e) wskazuje okresowe kary pieniężne przewidziane w art. 20b, w przypadku gdy przekazane wymagane informacje są niekompletne;

f) wskazuje grzywnę przewidzianą w art. 20a, w przypadku gdy odpowiedzi na zadane pytania są niezgodne z prawdą lub mylące;

g) informuje o prawie do odwołania od decyzji do Komisji Odwoławczej EUNGiPW i prawie do zaskarżenia tej decyzji do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej („Trybunał Sprawiedliwości”) zgodnie z art. 60 i 61 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

4. Do udzielenia wymaganych informacji zobowiązane są osoby, o których mowa w ust. 1, lub ich przedstawiciele, a w przypadku osób prawnych lub stowarzyszeń niemających osobowości prawnej – osoby powołane do ich reprezentacji zgodnie z ustawą lub ich statutem. Prawnicy należycie upoważnieni do działania mogą przedłożyć informacje w imieniu swoich klientów. Klienci ci pozostają w pełni odpowiedzialni za informacje, jeżeli przekazane informacje są niepełne, niezgodne z prawdą lub mylące.

5. EUNGiPW niezwłocznie wysyła kopię zwykłego wezwania lub swojej decyzji właściwemu organowi państwa członkowskiego, w którym osoby, o których mowa w ust. 1, objęte wezwaniem do udzielenia informacji, mają swoje miejsce zamieszkania lub siedzibę.

Artykuł 19b

1. W celu wypełniania swych obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia EUNGiPW może przeprowadzać niezbędne dochodzenia względem osób, o których mowa w art. 19a ust. 1. W tym celu urzędnicy EUNGiPW i inne osoby upoważnione przez EUNGiPW mają prawo do:

a) wglądu we wszelkie dokumenty, dane, procedury i inne materiały istotne z punktu widzenia realizacji zadań EUNGiPW, niezależnie od nośnika, na jakim są one przechowywane;

b) wykonania lub uzyskania uwierzytelnionych kopii lub wyciągów z takich dokumentów, danych, procedur i innych materiałów;

c) wzywania dowolnych osób, o których mowa w art. 19a ust. 1, lub ich przedstawicieli lub członków ich personelu w celu złożenia przez nich ustnych lub pisemnych wyjaśnień na temat sytuacji faktycznej lub dokumentów związanych z przedmiotem i celem kontroli oraz do zaprotokołowania odpowiedzi;

d) prowadzenia rozmów z wszelkimi innymi osobami fizycznymi lub prawnymi, które wyrażą na to zgodę, w celu pozyskania informacji dotyczących przedmiotu dochodzenia;

e) żądania rejestrów połączeń telefonicznych i przesyłu danych.

2. Urzędnicy EUNGiPW i inne osoby upoważnione przez EUNGiPW do prowadzenia dochodzeń, o których mowa w ust. 1, wykonują swoje uprawnienia po przedstawieniu pisemnego upoważnienia określającego przedmiot i cel tego dochodzenia. W upoważnieniu tym wskazuje się również okresowe kary pieniężne przewidziane w art. 20b, nakładane w przypadku, gdy wymagane dokumenty, dane, procedury lub inne materiały bądź odpowiedzi na pytania zadane osobom, o których mowa w art. 19a ust. 1, nie zostaną przekazane bądź udzielone lub są niepełne, a także grzywny przewidziane w art. 20, w przypadku gdy odpowiedzi na pytania zadane osobom, o których mowa w art. 19a ust. 1, są niezgodne z prawdą lub mylące.

3. Osoby, o których mowa w art. 19a ust. 1, mają obowiązek poddać się dochodzeniom wszczętym na mocy decyzji EUNGiPW. W decyzji określa się przedmiot i cel dochodzenia, okresowe kary pieniężne przewidziane w art. 20b i środki odwoławcze dostępne na mocy rozporządzenia (UE) nr 1095/2010 oraz informuje się o prawie do zaskarżenia decyzji do Trybunału Sprawiedliwości.

4. Z odpowiednim wyprzedzeniem przed rozpoczęciem dochodzenia, o którym mowa w ust. 1, EUNGiPW informuje właściwy organ państwa członkowskiego, w którym ma być prowadzone dochodzenie, o samym dochodzeniu i o tożsamości upoważnionych osób. Na żądanie EUNGiPW urzędnicy danego właściwego organu udzielają tym upoważnionym osobom pomocy w wykonywaniu ich zadań. Na życzenie urzędnicy zainteresowanego właściwego organu mogą być również obecni podczas dochodzeń.

5. Jeżeli żądanie przedstawienia rejestrów połączeń telefonicznych i przesyłu danych, o którym mowa w ust. 1 lit. e), wymaga uzyskania zezwolenia od krajowego organu sądowego zgodnie z mającym zastosowanie prawem krajowym, występuje się o takie zezwolenie. O wydanie takiego zezwolenia można również wystąpić zapobiegawczo.

6. W przypadku gdy krajowy organ sądowy otrzyma wniosek o zezwolenie na wystosowanie żądania przedstawienia rejestrów połączeń telefonicznych i przesyłu danych, o którym mowa w ust. 1 lit. e), organ ten sprawdza, czy:

a)    przyjęta przez EUNGiPW decyzja, o której mowa w ust. 3, jest autentyczna;

b)    wszelkie środki, które mają być zastosowane, są proporcjonalne i nie są arbitralne lub nadmierne.

7. Do celów lit. b) krajowy organ sądowy może zwrócić się do EUNGiPW o szczegółowe wyjaśnienia, w szczególności dotyczące przesłanek, na podstawie których EUNGiPW podejrzewa, że miało miejsce naruszenie przepisów niniejszego rozporządzenia, a także powagi domniemanego naruszenia oraz charakteru, w jakim osoba, wobec której stosowane są środki przymusu, uczestniczyła w danym naruszeniu. Krajowy organ sądowy nie może jednak dokonywać oceny konieczności przeprowadzania dochodzenia ani żądać dostępu do informacji zawartych w aktach sprawy EUNGiPW. Zgodność z prawem decyzji EUNGiPW podlega kontroli jedynie ze strony Trybunału Sprawiedliwości zgodnie z procedurą określoną w art. 61 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

Artykuł 19c

1. W celu wykonywania swoich obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia EUNGiPW może przeprowadzać wszelkie niezbędne kontrole na miejscu w dowolnych lokalach stanowiących miejsce prowadzenia działalności gospodarczej osób, o których mowa w art. 19a ust. 1.

2. Urzędnicy EUNGiPW i inne osoby upoważnione przez EUNGiPW do przeprowadzenia kontroli na miejscu mogą wejść do dowolnych lokali stanowiących miejsce prowadzenia działalności gospodarczej osób, których dotyczy decyzja o dochodzeniu przyjęta przez EUNGiPW, i posiadają wszelkie uprawnienia określone w art. 19b ust. 1. Mają oni również prawo do pieczętowania wszelkich lokali stanowiących miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oraz wszelkich ksiąg lub dokumentów na czas kontroli i w zakresie koniecznym do przeprowadzenia kontroli.

3. Z odpowiednim wyprzedzeniem przed kontrolą EUNGiPW powiadamia o niej właściwy organ państwa członkowskiego, w którym kontrola ta ma być przeprowadzona. Jeżeli jest to wymagane do odpowiedniego i efektywnego przeprowadzenia kontroli, EUNGiPW – po poinformowaniu odpowiedniego właściwego organu – może przeprowadzić ją bez uprzedniego powiadomienia. Kontrole na mocy niniejszego artykułu przeprowadza się pod warunkiem, że odpowiedni organ potwierdził, że nie zgłasza sprzeciwu wobec tych kontroli.

4. Urzędnicy EUNGiPW i inne osoby upoważnione przez EUNGiPW do przeprowadzenia kontroli na miejscu wykonują swoje uprawnienia po przedstawieniu pisemnego upoważnienia określającego przedmiot i cel kontroli oraz okresowe kary pieniężne określone w art. 20b, które podlegają nałożeniu w przypadku, gdy zainteresowane osoby nie poddadzą się kontroli.

5. Osoby, o których mowa w art. 19a ust. 1, są zobowiązane poddać się kontrolom na miejscu zarządzonym na mocy decyzji EUNGiPW. W decyzji tej określa się przedmiot i cel kontroli, datę jej rozpoczęcia oraz okresowe kary pieniężne przewidziane w art. 20b, jak również środki odwoławcze dostępne na mocy rozporządzenia (UE) nr 1095/2010 oraz prawo do zaskarżenia decyzji do Trybunału Sprawiedliwości.

6. Urzędnicy właściwego organu państwa członkowskiego, w którym ma być przeprowadzana kontrola, a także osoby upoważnione bądź wyznaczone przez ten organ na żądanie EUNGiPW aktywnie pomagają urzędnikom EUNGiPW i innym osobom upoważnionym przez EUNGiPW. Na życzenie urzędnicy tego właściwego organu mogą być również obecni podczas kontroli na miejscu.

7. EUNGiPW może również zażądać od właściwych organów przeprowadzenia w jego imieniu konkretnych czynności dochodzeniowych i kontroli na miejscu przewidzianych w niniejszym artykule i w art. 19b ust. 1. W tym celu właściwym organom przysługują te same uprawnienia co EUNGiPW, jak określono w niniejszym artykule i w art. 19b ust. 1.

8. W przypadku gdy urzędnicy i inne osoby towarzyszące upoważnione przez EUNGiPW stwierdzą, że osoba sprzeciwia się kontroli zarządzonej na mocy niniejszego artykułu, właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego udziela im niezbędnej pomocy, zwracając się w razie potrzeby o pomoc policji lub równorzędnego organu egzekwowania prawa, aby umożliwić im przeprowadzenie kontroli na miejscu.

9. Jeżeli kontrola na miejscu przewidziana w ust. 1 lub pomoc przewidziana w ust. 7 wymaga zezwolenia wydanego przez krajowy organ sądowy zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami prawa krajowego, występuje się o takie zezwolenie. O wydanie takiego zezwolenia można również wystąpić zapobiegawczo.

10. W przypadku gdy krajowy organ sądowy otrzyma wniosek o zezwolenie na kontrolę na miejscu przewidzianą w ust. 1 lub pomoc przewidzianą w ust. 7, organ ten sprawdza, czy:

a)    przyjęta przez EUNGiPW decyzja, o której mowa w ust. 4, jest autentyczna;

b)    wszelkie środki, które mają być zastosowane, są proporcjonalne i nie są arbitralne lub nadmierne.

11. Do celów lit. b) krajowy organ sądowy może zwrócić się do EUNGiPW o szczegółowe wyjaśnienia, w szczególności dotyczące przesłanek, na podstawie których EUNGiPW podejrzewa, że miało miejsce naruszenie przepisów niniejszego rozporządzenia, a także powagi domniemanego naruszenia oraz charakteru, w jakim osoba, wobec której stosowane są środki przymusu, uczestniczyła w danym naruszeniu. Krajowy organ sądowy nie może jednak dokonywać oceny konieczności przeprowadzania dochodzenia ani żądać dostępu do informacji zawartych w aktach sprawy EUNGiPW. Zgodność z prawem decyzji EUNGiPW podlega kontroli jedynie ze strony Trybunału Sprawiedliwości zgodnie z procedurą określoną w art. 61 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.”;

art. 20 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 20

1. Jeżeli zgodnie z art. 21 ust. 5 EUNGiPW stwierdzi, że osoba dopuściła się jednego z naruszeń wymienionych w art. 20a ust. 2, podejmuje co najmniej jedno z poniższych działań:

a) cofa rejestrację zarządzającego kwalifikowalnym funduszem venture capital lub kwalifikowalnego funduszu venture capital;

b) przyjmuje decyzję zobowiązującą daną osobę do zaprzestania danego naruszenia;

c) przyjmuje decyzję nakładającą grzywny;

d) wydaje publiczne ogłoszenia.

2. Podejmując działania, o których mowa w ust. 1, EUNGiPW bierze pod uwagę charakter i powagę naruszenia, uwzględniając następujące kryteria:

a) czas trwania i częstotliwość naruszenia;

b) kwestię, czy naruszenie doprowadziło do przestępstwa finansowego bądź też ułatwiło przestępstwo finansowe lub czy istnieje między nimi innego rodzaju związek;

c) kwestię, czy naruszenie jest wynikiem działania umyślnego lub zaniedbania;

d) stopień odpowiedzialności osoby odpowiedzialnej za naruszenie;

e) sytuację finansową osoby odpowiedzialnej za dane naruszenie, której wyznacznikiem jest wysokość całkowitych obrotów odpowiedzialnej osoby prawnej lub roczny dochód i aktywa netto odpowiedzialnej osoby fizycznej;

f) wpływ naruszenia na interesy inwestorów detalicznych;

g) skalę korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez osobę odpowiedzialną za dane naruszenie lub strat poniesionych przez osoby trzecie w wyniku naruszenia, o ile można je ustalić;

h) zakres współpracy osoby odpowiedzialnej za naruszenie z ESMA, bez uszczerbku dla konieczności wydania korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez tę osobę;

i) poprzednie naruszenia popełnione przez osobę odpowiedzialną za naruszenie;

j) środki zastosowane po popełnieniu naruszenia przez osobę odpowiedzialną za naruszenie w celu zapobieżenia powtórnemu naruszeniu.

3. EUNGiPW niezwłocznie powiadamia osobę odpowiedzialną za naruszenie o każdym działaniu podjętym na podstawie ust. 1, a także przekazuje tę informację właściwym organom państw członkowskich oraz Komisji. W terminie 10 dni roboczych od daty podjęcia działania EUNGiPW ogłasza je publicznie na swojej stronie internetowej.

4. Publiczne ogłoszenie, o którym mowa w akapicie pierwszym, musi zawierać następujące elementy:

a)    informację o prawie odwołania się od decyzji przysługującym osobie odpowiedzialnej za naruszenie;

b)    w stosownych przypadkach informację potwierdzającą złożenie odwołania oraz wyjaśnienie, że takie odwołanie nie ma skutku zawieszającego;

c)    informację o możliwości zawieszenia stosowania zaskarżonej decyzji przez Komisję Odwoławczą EUNGiPW zgodnie z art. 60 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1095/20101.”;

dodaje się art. 20a, 20b i 20c w brzmieniu:

„Artykuł 20a

1. Jeżeli zgodnie z art. 21 ust. 8 EUNGiPW stwierdzi, że dowolna osoba, umyślnie lub w wyniku zaniedbania, dopuściła się jednego z naruszeń wymienionych w ust. 2 lub większej ich liczby, przyjmuje decyzję o nałożeniu grzywny zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu.

Uznaje się, że naruszenie popełniono umyślnie, jeżeli EUNGiPW znalazł obiektywne dowody wskazujące na to, że dana osoba działała umyślnie w celu dopuszczenia się naruszenia.

2. Wykaz naruszeń, o których mowa w ust. 1, jest następujący:

a)    niespełnianie wymogów mających zastosowanie do struktury portfela, stanowiące naruszenie art. 5;

b)    oferowanie jednostek i udziałów kwalifikowalnego funduszu venture capital niekwalifikowalnym inwestorom, stanowiące naruszenie art. 6;

c)    posługiwanie się nazwą „EuVECA” bez posiadania rejestracji zgodnie z art. 14 lub bez zarejestrowania przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania zgodnie z art. 14a;

d)    posługiwanie się nazwą „EuVECA” w celu wprowadzania do obrotu funduszy, które nie zostały ustanowione zgodnie z art. 3 akapit pierwszy lit. b) ppkt (iii);

e)    uzyskanie rejestracji na podstawie fałszywych oświadczeń lub w jakikolwiek inny sposób sprzeczny z prawem, stanowiące naruszenie art. 14 lub art. 14a;

f)    brak postępowania w sposób uczciwy, rzetelny lub z należytą fachowością, dbałością lub starannością przy prowadzeniu swojej działalności, stanowiące naruszenie art. 7 akapit pierwszy lit. a);

g)    niestosowanie odpowiednich polityk i procedur w zakresie zapobiegania nieuczciwym praktykom, stanowiące naruszenie art. 7 akapit pierwszy lit. b);

h)    wielokrotne niespełnienie wymogów art. 12 dotyczących sprawozdania rocznego;

i)    wielokrotne niewypełnienie obowiązku informowania inwestorów zgodnie z art. 13.

3. Kwota grzywny, o której mowa w ust. 1, wynosi co najmniej 500 000 EUR i nie więcej niż 5 mln EUR za naruszenia, o których mowa w ust. 2 lit. a)–i).

4. Ustalając wysokość grzywny na podstawie ust. 3, EUNGiPW bierze pod uwagę kryteria określone w art. 20 ust. 2.

5. Niezależnie od przepisów ust. 3, w przypadku gdy osoba odniosła bezpośrednią lub pośrednią korzyść finansową z naruszenia, kwota grzywny musi być przynajmniej równa tej korzyści.

Jeżeli działanie lub zaniechanie ze strony osoby stanowi więcej niż jedno naruszenie wymienione w ust. 2, nakładana jest tylko wyższa z grzywien wyliczonych zgodnie z ust. 4 i dotyczących jednego z tych naruszeń.

Artykuł 20b

1. ESMA w drodze decyzji nakłada okresowe kary pieniężne w celu zmuszenia:

a) osoby do zaprzestania naruszenia, zgodnie z decyzją podjętą na mocy art. 20 ust. 1 lit. b);

b) osoby, o której mowa w art. 19a ust. 1:

(i)do dostarczenia kompletnych informacji, których zażądano w drodze decyzji na mocy art. 19a;

(ii)do poddania się dochodzeniu, a w szczególności do przedłożenia kompletnych dokumentów, danych, procedur i wszelkich innych żądanych materiałów, a także do uzupełnienia i skorygowania innych informacji udostępnionych w dochodzeniu wszczętym na podstawie decyzji podjętej na mocy art. 19b;

(iii)do poddania się kontroli na miejscu zarządzonej decyzją podjętą na mocy art. 19c.

2. Okresowa kara pieniężna musi być skuteczna i proporcjonalna. Okresową karę pieniężną nakłada się za każdy dzień opóźnienia.

3. Niezależnie od przepisów ust. 2 kwota okresowych kar pieniężnych wynosi 3 % średniego dziennego obrotu w poprzedzającym roku obrotowym lub, w przypadku osób fizycznych, 2 % średniego dziennego dochodu w poprzedzającym roku kalendarzowym. Okresową karę pieniężną nalicza się od dnia określonego w decyzji o nałożeniu okresowej kary pieniężnej.

Okresową karę pieniężną nakłada się na okres nieprzekraczający sześciu miesięcy od powiadomienia o decyzji EUNGiPW. Po upływie tego okresu EUNGiPW dokonuje przeglądu tego środka.

Artykuł 20c

1. EUNGiPW podaje do wiadomości publicznej każdą grzywnę i każdą okresową karę pieniężną, które nałożono zgodnie z art. 20a i 20b, chyba że takie publiczne powiadomienie zagrażałoby poważnie rynkom finansowym lub wyrządziłoby nieproporcjonalną szkodę stronom, których dotyczy.

2. Grzywny i okresowe kary pieniężne nałożone zgodnie z art. 20a i 20b mają charakter administracyjny.

3. Jeżeli EUNGiPW postanowi nie nakładać grzywien ani kar pieniężnych, informuje o tym odpowiednio Parlament Europejski, Radę, Komisję i właściwe organy danego państwa członkowskiego oraz podaje przyczyny swojej decyzji.

4. Grzywny i okresowe kary pieniężne nałożone zgodnie z art. 20a i 20b podlegają egzekucji.

Postępowanie egzekucyjne regulują przepisy postępowania cywilnego obowiązujące w państwie członkowskim lub państwie trzecim, na którego terytorium jest ono prowadzone.

5. Kwoty grzywien i okresowych kar pieniężnych przypisuje się do budżetu ogólnego Unii Europejskiej.”;

art. 21 i 21a otrzymują brzmienie:

„Artykuł 21

1. Jeżeli w trakcie wykonywania swoich obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia EUNGiPW stwierdzi, że istnieją wiarygodne przesłanki świadczące o możliwości istnienia okoliczności, które stanowią naruszenie lub naruszenia wymienione w art. 20a ust. 2, EUNGiPW wyznacza w swoich strukturach niezależnego urzędnika dochodzeniowego, który wyjaśnia daną sprawę. Wyznaczony urzędnik nie może – ani nie mógł w przeszłości – być bezpośrednio bądź pośrednio zaangażowany w zatwierdzanie prospektu, którego dotyczy naruszenie, i wykonuje swoje funkcje niezależnie od Rady Organów Nadzoru EUNGiPW.

2. Urzędnik dochodzeniowy, o którym mowa w ust. 1, bada domniemane naruszenia, uwzględniając wszelkie uwagi przedstawione przez osoby, które są przedmiotem dochodzeń, i przedkłada Radzie Organów Nadzoru EUNGiPW pełne akta sprawy zawierające dokonane przez niego ustalenia.

3. Aby wykonywać swoje zadania, urzędnik dochodzeniowy ma prawo do występowania o informacje zgodnie z art. 19a i do prowadzenia dochodzeń i kontroli na miejscu zgodnie z art. 19b i 19c.

4. W trakcie wykonywania swych zadań urzędnik dochodzeniowy ma dostęp do wszystkich dokumentów i informacji zebranych przez EUNGiPW w czasie działań nadzorczych.

5. Urzędnik dochodzeniowy – po zakończeniu prowadzonego przez siebie dochodzenia i przed przekazaniem Radzie Organów Nadzoru EUNGiPW akt sprawy zawierających jego ustalenia – zapewnia osobom będącym przedmiotem tego dochodzenia możliwość przedstawienia swojego stanowiska na temat wyjaśnianych spraw. Podstawę ustaleń urzędnika dochodzeniowego mogą stanowić wyłącznie fakty, do których zainteresowane strony miały możliwość się odnieść.

6. W toku dochodzeń prowadzonych na podstawie niniejszego artykułu w pełni przestrzega się prawa do obrony przysługującego osobom, które są przedmiotem dochodzenia.

7. Urzędnik dochodzeniowy, z chwilą przedłożenia Radzie Organów Nadzoru EUNGiPW akt sprawy zawierających dokonane przez niego ustalenia, powiadamia o tym fakcie osoby, które są przedmiotem dochodzenia. Osobom będącym przedmiotem dochodzenia przysługuje prawo dostępu do akt sprawy, z zastrzeżeniem uzasadnionego interesu innych osób w zakresie ochrony ich tajemnicy handlowej. Prawo dostępu do akt sprawy nie obejmuje informacji poufnych dotyczących osób trzecich.

8. Na podstawie akt sprawy zawierających ustalenia urzędnika dochodzeniowego oraz – na wniosek osób, które są przedmiotem dochodzenia – po zapoznaniu się ze stanowiskiem tych osób zgodnie z art. 20b, EUNGiPW decyduje, czy osoby, które są przedmiotem dochodzenia, popełniły naruszenie lub naruszenia wymienione w art. 20a ust. 2, a jeżeli tak – stosuje środek nadzorczy zgodnie z art. 20.

9. Urzędnik dochodzeniowy nie bierze udziału w obradach Rady Organów Nadzoru EUNGiPW ani nie uczestniczy w żaden inny sposób w procesie podejmowania decyzji przez Radę Organów Nadzoru EUNGiPW.

10. Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 25 do dnia [PO: Please insert date 24 months after the date of entry into force] r. w celu określenia przepisów proceduralnych dotyczących wykonywania prawa do nakładania grzywien lub okresowych kar pieniężnych, w tym przepisów dotyczących prawa do obrony, przepisów tymczasowych oraz przepisów dotyczących pobierania grzywien lub okresowych kar pieniężnych, a także dotyczących okresów przedawnienia w zakresie nakładania i egzekwowania grzywien i okresowych kar pieniężnych.

11. EUNGiPW przekazuje sprawy w celu wszczęcia postępowania karnego odpowiednim organom krajowym, jeżeli, wykonując swoje obowiązki wynikające z niniejszego rozporządzenia, stwierdzi, że istnieją wiarygodne przesłanki wskazujące na możliwość wystąpienia okoliczności stanowiących przestępstwo. Ponadto EUNGiPW odstępuje od nałożenia grzywien lub okresowych kar pieniężnych w przypadku, gdy – wskutek postępowania karnego prowadzonego na mocy prawa krajowego – wyrok uniewinniający lub skazujący wynikający z identycznych faktów lub z faktów, które są zasadniczo takie same, uprawomocnił się.

Artykuł 21a

1. Przed podjęciem jakiejkolwiek decyzji na mocy art. 20, 20a i 20b EUNGiPW zapewnia osobom objętym postępowaniem możliwość przedstawienia swojego stanowiska odnośnie do ustaleń EUNGiPW. Podstawę decyzji EUNGiPW stanowią wyłącznie ustalenia, co do których osoby objęte postępowaniem mogły przedstawić swoje stanowisko.

Przepisy akapitu pierwszego nie mają zastosowania, jeżeli konieczne jest podjęcie pilnych działań zgodnie z art. 20 w celu zapobieżenia istotnym i bezpośrednio grożącym szkodom dla systemu finansowego. W takim przypadku EUNGiPW może przyjąć decyzję tymczasową i zapewnia osobom objętym postępowaniem możliwość przedstawienia swojego stanowiska jak najszybciej po podjęciu decyzji.

2. W toku postępowania w pełni przestrzega się prawa do obrony przysługującego osobom objętym postępowaniem. Osobom tym przysługuje prawo dostępu do gromadzonych przez EUNGiPW akt sprawy, z zastrzeżeniem uzasadnionego interesu innych osób w zakresie ochrony ich tajemnicy handlowej. Prawo dostępu do akt sprawy nie obejmuje dostępu do informacji poufnych oraz wewnętrznych dokumentów przygotowawczych EUNGiPW.”;

dodaje się art. 21b, 21c i 21d w brzmieniu:

„Artykuł 21b

Trybunał Sprawiedliwości ma nieograniczone prawo orzekania w sprawie decyzji EUNGiPW nakładających grzywnę lub okresową karę pieniężną. Może on uchylić, obniżyć lub podwyższyć nałożoną grzywnę lub okresową karę pieniężną.

Artykuł 21c

1. EUNGiPW pobiera od zarządzających kwalifikowalnymi funduszami venture capital opłaty zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i aktami delegowanymi przyjętymi zgodnie z ust. 3. Opłaty te w pełni pokrywają niezbędne wydatki EUNGiPW związane z rejestracją zarządzających kwalifikowalnymi funduszami venture capital i kwalifikowalnych funduszy venture capital oraz udzielaniem im zezwoleń i nadzorem nad nimi oraz pozwalają odzyskać w pełni koszty, jakie mogą ponieść właściwe organy, wykonując prace na mocy niniejszego rozporządzenia, w szczególności w wyniku przekazania zadań zgodnie z art. 21d.

2. Kwota indywidualnej opłaty pobieranej od określonego zarządzającego kwalifikowalnym funduszem venture capital pokrywa wszystkie koszty administracyjne poniesione przez EUNGiPW z tytułu jego działań związanych z rejestracją zarządzającego kwalifikowalnym funduszem venture capital i kwalifikowalnego funduszu venture capital oraz bieżącym nadzorem nad nimi. Kwota ta jest proporcjonalna do wartości zarządzanych aktywów danego kwalifikowalnego funduszu venture capital lub, w stosownych przypadkach, funduszy własnych zarządzającego kwalifikowalnym funduszem venture capital.

3. Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 25 do dnia [PO: Please insert date 24 months after the date of entry into force] r. w celu określenia rodzajów opłat, czynności, za które są one pobierane, wysokości opłat oraz sposobu ich uiszczania.

Artykuł 21d

1. Jeżeli jest to niezbędne do odpowiedniego wykonania zadania nadzorczego, EUNGiPW może przekazać określone zadania nadzorcze właściwemu organowi państwa członkowskiego zgodnie z wytycznymi wydanymi przez EUNGiPW na mocy art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010. Takie określone zadania nadzorcze mogą w szczególności obejmować prawo do wystosowywania wezwania do udzielenia informacji zgodnie z art. 19a i do prowadzenia dochodzeń i kontroli na miejscu zgodnie z art. 19b i 19c.

Na zasadzie odstępstwa od przepisów akapitu pierwszego nie przekazuje się czynności związanych z rejestracjami na podstawie art. 14 i 14a.

2. Przed przekazaniem danego zadania zgodnie z ust. 1 EUNGiPW konsultuje się z odpowiednim właściwym organem w sprawie:

a) zakresu zadania, które ma zostać przekazane;

b) harmonogramu wykonania tego zadania; oraz

c) przekazania niezbędnych informacji EUNGiPW i przez EUNGiPW.

3. EUNGiPW zwraca właściwemu organowi koszty poniesione w wyniku wykonywania przekazanych mu zadań zgodnie z aktem delegowanym, o którym mowa w art. 21c ust. 3.

4. EUNGiPW w odpowiednich odstępach czasu dokonuje przeglądu przekazania zadań zgodnie z ust. 1. Przekazanie zadań może zostać w każdej chwili odwołane.

5. Przekazanie zadań nie wpływa na odpowiedzialność EUNGiPW i nie ogranicza możliwości prowadzenia i nadzorowania przez EUNGiPW przekazanych czynności.”;

art. 25 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 25

1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 8 ust. 3, art. 21 ust. 10 i art. 21c ust. 3, powierza się Komisji na czas nieokreślony od dnia … [PO: Please insert date of entry into force] r.

3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 8 ust. 3, art. 21 ust. 10 i art. 21c ust. 3, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.

4. Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r.    

5. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

6. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 8 ust. 3, art. 21 ust. 10 i art. 21c ust. 3 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie [dwóch miesięcy] od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o [dwa miesiące] z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.”;

w art. 26 wprowadza się następujące zmiany:

w ust. 1:

(i) lit. f) otrzymuje brzmienie:

„f) skuteczność, proporcjonalność i stosowanie grzywien i okresowych kar pieniężnych określonych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;”;

(ii) dodaje się lit. k) w brzmieniu:

„k)    ocena roli EUNGiPW, jego uprawnień dochodzeniowych, przekazania zadań właściwym organom oraz skuteczność zastosowanych środków nadzorczych.”;

w ust. 2 dodaje się lit. c) w brzmieniu:

„c) do dnia [PO: Please insert date 84 months after entry into force] r. w odniesieniu do lit. f) i k).”;

dodaje się art. 27a w brzmieniu:

„Artykuł 27a

1.     Wszelkie powierzone właściwym organom kompetencje i obowiązki związane z działalnością z zakresu nadzoru i egzekwowania przepisów w dziedzinie kwalifikowalnych funduszy venture capital wygasają w dniu [PO: Please insert date 36 months after entry into force] r. Te kompetencje i obowiązki przejmuje EUNGiPW w tym samym dniu.

2. Wszelkie akta spraw i dokumenty robocze dotyczące działalności z zakresu nadzoru i egzekwowania przepisów w dziedzinie kwalifikowalnych funduszy venture capital, w tym dotyczące wszelkich toczących się kontroli i czynności z zakresu egzekwowania przepisów, bądź ich uwierzytelnione kopie przejmuje EUNGiPW w dniu, o którym mowa w ust. 1.

Wniosku o rejestrację, który wpłynął do właściwych organów przed dniem [PO: Please insert date 30 months after entry into force] r., nie przekazuje się jednak do EUNGiPW, a decyzję o rejestracji lub odmowie rejestracji podejmuje odpowiedni organ.

3. Właściwe organy, o których mowa w ust. 1, zapewniają, aby wszelkie istniejące dokumenty i opracowania robocze lub ich uwierzytelnione kopie zostały przekazane EUNGiPW w jak najkrótszym terminie, a w każdym razie przez kwalifikowalne fundusze venture capital. Te właściwe organy służą również EUNGiPW wszelką niezbędną pomocą i radą celem ułatwienia skutecznego i sprawnego przekazania i podjęcia działalności z zakresu nadzoru i egzekwowania przepisów w dziedzinie kwalifikowalnych funduszy venture capital.

4. EUNGiPW występuje jako następca prawny właściwych organów, o których mowa w ust. 1, we wszelkich postępowaniach administracyjnych i sądowych wynikających z działalności w zakresie nadzoru i egzekwowania przepisów prowadzonej przez te właściwe organy w odniesieniu do spraw wchodzących w zakres niniejszego rozporządzenia.

5. Rejestracja zarządzającego kwalifikowalnym funduszem venture capital lub kwalifikowalnego funduszu venture capital przez właściwy organ, o którym mowa w ust. 1, zachowuje ważność po przekazaniu kompetencji EUNGiPW.”.

Artykuł 5

Zmiany w rozporządzeniu (UE) nr 346/2013 w sprawie europejskich funduszy na rzecz przedsiębiorczości społecznej

W rozporządzeniu (UE) nr 346/2013 wprowadza się następujące zmiany:

1)w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:

w ust. 1 skreśla się lit. c);

ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2.    Art. 3–6, art. 10 i 13, art. 14 ust. 1 lit. d), e) i f), art. 15a–20, art. 20a–20c, art. 21, art. 21a–21c, art. 22, art. 22a–22d i art. 26 niniejszego rozporządzenia mają zastosowanie do zarządzających przedsiębiorstwami zbiorowego inwestowania posiadających zezwolenie wydane na podstawie art. 6 dyrektywy 2011/61/UE, którzy zarządzają portfelami kwalifikowalnych funduszy na rzecz przedsiębiorczości społecznej i którzy zamierzają posługiwać się nazwą „EuSEF” przy wprowadzaniu tych funduszy do obrotu w Unii.”;

w art. 3 akapit pierwszy wprowadza się następujące zmiany:

lit. m) otrzymuje brzmienie:

„m)    »właściwy organ« oznacza każdy właściwy organ, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lit. f) i h) dyrektywy 2011/61/UE;”;

skreśla się lit. n);

w art. 7 dodaje się akapity w brzmieniu:

„EUNGiPW opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających kryteria stosowane w celu oceny, czy zarządzający kwalifikowalnymi funduszami na rzecz przedsiębiorczości społecznej wywiązują się ze swoich obowiązków określonych w akapicie pierwszym lit. a)–g), zapewniając spójność z art. 12 ust. 1 dyrektywy 2011/61/UE.

EUNGiPW przedstawia te projekty regulacyjnych standardów technicznych Komisji do dnia [PO: Please insert date 24 months after the date of entry into force] r.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.”;

w art. 8 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:

„3.    Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 26 określające wymogi dotyczące przekazania funkcji, o którym mowa w ust. 2, zapewniając spójność z wymogami mającymi zastosowanie do przekazywania funkcji określonego w art. 20 dyrektywy 2011/61/UE.”;

w art. 11 wprowadza się następujące zmiany:

w ust. 3 zdanie drugie i zdanie ostatnie słowa „właściwy organ państwa członkowskiego pochodzenia” zastępuje się słowem „EUNGiPW”;

w ust. 5 słowa „właściwy organ państwa członkowskiego pochodzenia” i „właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia” zastępuje się słowem „EUNGiPW”;

dodaje się ust. 7 w brzmieniu:

„7.    EUNGiPW opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających stosowne zasoby techniczne i ludzkie, które są niezbędne do właściwego zarządzania kwalifikowalnymi funduszami na rzecz przedsiębiorczości społecznej i o których mowa w ust. 1.

EUNGiPW przedstawia te projekty regulacyjnych standardów technicznych Komisji do dnia [PO: Please insert date 24 months after the date of entry into force] r.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.”;

w art. 12 dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu:

„3.    EUNGiPW opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających zasady i procedury wyceny aktywów, o których to zasadach i procedurach mowa w ust. 1, zapewniając spójność z wymogami mającymi zastosowanie do wyceny aktywów określonej w art. 19 dyrektywy 2011/61/UE.

EUNGiPW przedstawia te projekty regulacyjnych standardów technicznych Komisji do dnia [PO: Please insert date 24 months after the date of entry into force] r.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.”;

w art. 13 wprowadza się następujące zmiany:

w ust. 1 akapit pierwszy zdanie pierwsze słowa „właściwemu organowi państwa członkowskiego pochodzenia” zastępuje się słowem „EUNGiPW”;

ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4.    EUNGiPW udostępnia w odpowiednim terminie właściwym organom, na ich wniosek, wszelkie informacje gromadzone na podstawie niniejszego artykułu.”;

w art. 15 wprowadza się następujące zmiany:

w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

(i)    w formule wprowadzającej słowa „właściwy organ swojego państwa członkowskiego pochodzenia” zastępuje się słowem „EUNGiPW”;

(ii)    dodaje się lit. -a) w brzmieniu:

„-a)nazwę państwa członkowskiego, w którym zarządzający kwalifikowalnym funduszem na rzecz przedsiębiorczości społecznej ma swoją siedzibę statutową;”;

(iii)    lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b)    dane (w tym informacje o siedzibie) kwalifikowalnych funduszy na rzecz przedsiębiorczości społecznej, których jednostki lub udziały mają być wprowadzane do obrotu, oraz ich strategie inwestycyjne;”;

   w ust. 2 w formule wprowadzającej słowa „właściwy organ państwa członkowskiego pochodzenia” zastępuje się słowem „EUNGiPW”;

ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4.    Najpóźniej w terminie dwóch miesięcy po przedstawieniu przez zarządzającego, o którym mowa w ust. 1, wszystkich informacji, o których mowa w tym ustępie, EUNGiPW informuje wszystkie następujące podmioty o tym, czy ten zarządzający został zarejestrowany jako zarządzający kwalifikowalnym funduszem na rzecz przedsiębiorczości społecznej:

a)    zarządzającego, o którym mowa w ust. 1;

b)    właściwe organy państwa członkowskiego, o którym mowa w ust. 1 lit. -a);

c)    właściwe organy państw członkowskich, o których mowa w ust. 1 lit. d).”;

   w ust. 6 wprowadza się następujące zmiany:

(i)    w akapicie pierwszym słowa „właściwy organ państwa członkowskiego pochodzenia” zastępuje się słowem „EUNGiPW”;

(ii)    akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Jeżeli EUNGiPW wyraża sprzeciw wobec zmian, o których mowa w akapicie pierwszym, informuje o tym zarządzającego kwalifikowalnym funduszem na rzecz przedsiębiorczości społecznej w terminie dwóch miesięcy od powiadomienia o tych zmianach, przedstawiając powody tego sprzeciwu. Zmiany, o których mowa w akapicie pierwszym, mogą zostać wdrożone jedynie pod warunkiem, że EUNGiPW nie wyraził sprzeciwu wobec tych zmian w tym terminie.”;

ust. 7 i 8 otrzymują brzmienie:

„7.    EUNGiPW opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających kryteria na potrzeby oceny wystarczająco dobrej opinii i wystarczającego doświadczenia, o których mowa w ust. 2 lit. a).

EUNGiPW przedkłada Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [PO: please insert date 24 months after the date of entry into force of this Regulation] r.

Komisja jest uprawniona do uzupełnienia niniejszego rozporządzenia poprzez przyjęcie regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

8.    EUNGiPW opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych określających formularze, wzory i procedury na potrzeby przedstawiania informacji, o których mowa w ust. 1, w tym informacji przedstawianych do celów ust. 2 lit. a).

EUNGiPW przedkłada Komisji te projekty wykonawczych standardów technicznych do dnia [PO: please insert date 24 months after the date of entry into force of this Regulation] r.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.”;

w art. 15a wprowadza się następujące zmiany:

w ust. 2 w formule wprowadzającej słowa „właściwego organu kwalifikowalnego funduszu na rzecz przedsiębiorczości społecznej” zastępuje się słowem „EUNGiPW”;

ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3.    Do celów oceny wniosku o rejestrację złożonego zgodnie z ust. 1 EUNGiPW zwraca się do właściwego organu, który jest właściwy dla zarządzającego składającego wniosek, o udzielenie informacji, czy kwalifikowalny fundusz na rzecz przedsiębiorczości społecznej jest objęty zakresem posiadanego przez tego zarządzającego zezwolenia na zarządzanie przedsiębiorstwami zbiorowego inwestowania oraz czy spełnione są warunki określone w art. 15 ust. 2 lit. a).

EUNGiPW może żądać wyjaśnień i informacji w odniesieniu do dokumentów i informacji przedstawionych na podstawie akapitu pierwszego.

Właściwy organ właściwy dla zarządzającego udziela odpowiedzi w terminie jednego miesiąca od daty otrzymania wniosku o udzielenie informacji złożonego przez EUNGiPW na podstawie akapitu pierwszego lub drugiego.”;

w ust. 5 słowa „właściwy organ kwalifikowalnego funduszu na rzecz przedsiębiorczości społecznej” zastępuje się słowem „EUNGiPW”;

ust. 6 otrzymuje brzmienie:

„6.    Najpóźniej w terminie dwóch miesięcy po przedstawieniu przez zarządzających kwalifikowalnymi funduszami na rzecz przedsiębiorczości społecznej wszystkich dokumentów i informacji, o których mowa w ust. 2, EUNGiPW informuje wszystkie następujące podmioty o tym, czy dany fundusz został zarejestrowany jako kwalifikowalny fundusz na rzecz przedsiębiorczości społecznej:

a)zarządzającego, o którym mowa w ust. 1;

b)właściwe organy państwa członkowskiego, o którym mowa w art. 15 ust. 1 lit. -a);

c)właściwe organy państw członkowskich, o których mowa w art. 15 ust. 1 lit. d);

d)właściwe organy państw członkowskich, o których mowa w art. 15a ust. 2 lit. d).”;

ust. 8 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„8. EUNGiPW opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających informacje, które należy przedstawić na podstawie ust. 2.

EUNGiPW przedkłada Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [PO: please insert date 24 months after the date of entry into force of this Regulation] r.

Komisja jest uprawniona do uzupełnienia niniejszego rozporządzenia poprzez przyjęcie regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.”;

   skreśla się ust. 9 i 10;

art. 15b otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 15b

O każdej decyzji o odmowie rejestracji zarządzającego, o którym mowa w art. 15, lub funduszu, o którym mowa w art. 15a, EUNGiPW informuje zarządzających, o których mowa w tych artykułach.”;

dodaje się art. 15c w brzmieniu:

„Artykuł 15c

1.    Nie naruszając przepisów art. 21, EUNGiPW cofa rejestrację EuSEF w przypadku gdy zarządzający danym EuSEF spełnia dowolny z następujących warunków:

a)    zarządzający jednoznacznie zrzekł się zezwolenia lub nie skorzystał z zezwolenia w ciągu sześciu miesięcy po udzieleniu zezwolenia;

b)    zarządzający uzyskał zezwolenie, składając fałszywe oświadczenia lub uzyskał je w jakikolwiek inny sposób sprzeczny z prawem;

c)    EuSEF nie spełnia już warunków, na których podstawie udzielono mu zezwolenia.

2.    Cofnięcie zezwolenia staje się bezzwłocznie skuteczne na terytorium całej Unii.”;

w art. 16 słowa „właściwy organ państwa członkowskiego pochodzenia” zastępuje się słowem „EUNGiPW”;

w art. 17 wprowadza się następujące zmiany:

ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.    EUNGiPW niezwłocznie powiadamia właściwe organy, o których mowa w art. 15 ust. 4 i art. 15a ust. 6, o każdej rejestracji lub każdym usunięciu z rejestru zarządzającego kwalifikowalnym funduszem na rzecz przedsiębiorczości społecznej, o każdym dodaniu do rejestru lub usunięciu z rejestru kwalifikowalnego funduszu na rzecz przedsiębiorczości społecznej oraz o każdym dodaniu do wykazu lub usunięciu z wykazu państwa członkowskiego, w którym zarządzający kwalifikowalnym funduszem na rzecz przedsiębiorczości społecznej zamierza wprowadzać do obrotu te fundusze.”;

ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3.    Aby zapewnić jednolite stosowanie niniejszego artykułu, EUNGiPW opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych w celu określenia formatu powiadomienia na podstawie niniejszego artykułu.

EUNGiPW przedkłada Komisji te projekty wykonawczych standardów technicznych do dnia [PO: please insert date 24 months after the date of entry into force of this Regulation] r.

Uprawnienia do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w ust. 3 niniejszego artykułu, powierza się Komisji zgodnie z procedurą określoną w art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.”;

skreśla się ust. 4 i 5;

skreśla się art. 17a;

art. 19 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 19

1.    EUNGiPW zapewnia, aby niniejsze rozporządzenie stosowano w sposób ciągły.

2.    W odniesieniu do zarządzających, o których mowa w art. 2 ust. 1, EUNGiPW nadzoruje spełnianie wymogów określonych w niniejszym rozporządzeniu.

3.    W odniesieniu do zarządzających, o których mowa w art. 2 ust. 2, EUNGiPW nadzoruje spełnianie zasad określonych w przepisach wymienionych w art. 2 ust. 2 oraz odpowiednich wymogów dyrektywy 2011/61/UE w odniesieniu do kwalifikowalnych funduszy na rzecz przedsiębiorczości społecznej.

EUNGiPW jest odpowiedzialny za nadzór nad spełnianiem przez kwalifikowalny fundusz na rzecz przedsiębiorczości społecznej obowiązków określonych w regulaminie i dokumentach założycielskich funduszu.

4.    Do celów wykonywania zadań powierzonych mu na mocy niniejszego rozporządzenia i z myślą o zapewnieniu wysokich standardów nadzoru EUNGiPW stosuje całe stosowne prawo Unii, a w przypadku gdy to prawo Unii tworzą dyrektywy – krajowe ustawodawstwo transponujące te dyrektywy.

5.    Właściwe organy monitorują, by przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania ustanowione lub wprowadzane do obrotu na podlegającym im terytorium nie posługiwały się nazwą „EuSEF” lub nie sugerowały, że posiadają status „EuSEF”, jeżeli nie są zarejestrowane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

Jeżeli właściwy organ uważa, że przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania posługuje się nazwą „EuSEF” lub sugeruje, że posiada status „EuSEF”, mimo iż nie jest zarejestrowane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, niezwłocznie informuje o tym EUNGiPW.”;

art. 20 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 20

Uprawnienia powierzone na podstawie art. 20a–20c EUNGiPW lub jakiemukolwiek urzędnikowi EUNGiPW lub innej osobie upoważnionej przez EUNGiPW nie mogą być wykorzystywane w celu żądania ujawnienia informacji lub dokumentów, które są objęte klauzulą poufności wymiany informacji między prawnikiem a klientem.”;

dodaje się art. 20a, 20b i 20c w brzmieniu:

„Artykuł 20a

1. EUNGiPW może – w drodze zwykłego wezwania lub w drodze decyzji – zobowiązać następujące osoby do udzielenia wszelkich informacji niezbędnych, aby umożliwić EUNGiPW wykonywanie jego obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia:

a) zarządzających kwalifikowalnymi funduszami na rzecz przedsiębiorczości społecznej;

b) osoby zaangażowane w zarządzanie kwalifikowalnym funduszem na rzecz przedsiębiorczości społecznej;

c) osoby trzecie, którym zarządzający kwalifikowalnym funduszem na rzecz przedsiębiorczości społecznej przekazał funkcje;

d) osoby w inny sposób blisko i w sposób znaczący związane z zarządzaniem kwalifikowalnym funduszem na rzecz przedsiębiorczości społecznej.

2. Każde zwykłe wezwanie do udzielenia informacji, o którym mowa w ust. 1:

a) odwołuje się do niniejszego artykułu jako podstawy prawnej wezwania;

b) podaje cel wezwania;

c) określa wymagane informacje;

d) zawiera termin przekazania informacji;

e) zawiera adnotację, że osoba, do której skierowano wezwanie do udzielenia informacji, nie ma obowiązku przekazania tych informacji, natomiast w przypadku udzielenia dobrowolnej odpowiedzi na wezwanie przekazane informacje nie mogą być niezgodne z prawdą ani mylące;

f) zawiera wskazanie kwoty grzywny podlegającej nałożeniu zgodnie z art. 21a, w przypadku gdy przekazane informacje są niezgodne z prawdą lub mylące.

3. Wzywając do udzielenia informacji zgodnie z ust. 1 w drodze decyzji, EUNGiPW:

a) odwołuje się do niniejszego artykułu jako podstawy prawnej wezwania;

b) podaje cel wezwania;

c) określa wymagane informacje;

d) wskazuje termin przekazania informacji;

e) wskazuje okresowe kary pieniężne przewidziane w art. 21b, w przypadku gdy przekazane wymagane informacje są niekompletne;

f) wskazuje grzywnę przewidzianą w art. 21a, w przypadku gdy odpowiedzi na zadane pytania są niezgodne z prawdą lub mylące;

g) informuje o prawie do odwołania od decyzji do Komisji Odwoławczej EUNGiPW i prawie do zaskarżenia tej decyzji do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej („Trybunał Sprawiedliwości”) zgodnie z art. 60 i 61 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

4. Do udzielenia wymaganych informacji zobowiązane są osoby, o których mowa w ust. 1, lub ich przedstawiciele, a w przypadku osób prawnych lub stowarzyszeń niemających osobowości prawnej – osoby powołane do ich reprezentacji zgodnie z ustawą lub ich statutem. Prawnicy należycie upoważnieni do działania mogą przedłożyć informacje w imieniu swoich klientów. Klienci ci pozostają w pełni odpowiedzialni za informacje, jeżeli przekazane informacje są niepełne, niezgodne z prawdą lub mylące.

5. EUNGiPW niezwłocznie wysyła kopię zwykłego wezwania lub swojej decyzji właściwemu organowi państwa członkowskiego, w którym osoby, o których mowa w ust. 1, objęte wezwaniem do udzielenia informacji, mają swoje miejsce zamieszkania lub siedzibę.

Artykuł 20b

1. W celu wypełniania swych obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia EUNGiPW może przeprowadzać niezbędne dochodzenia względem osób, o których mowa w art. 20a ust. 1. W tym celu urzędnicy EUNGiPW i inne osoby upoważnione przez EUNGiPW mają prawo do:

a) wglądu we wszelkie dokumenty, dane, procedury i inne materiały istotne z punktu widzenia realizacji zadań EUNGiPW, niezależnie od nośnika, na jakim są one przechowywane;

b) wykonania lub uzyskania uwierzytelnionych kopii lub wyciągów z takich dokumentów, danych, procedur i innych materiałów;

c) wzywania dowolnych osób, o których mowa w art. 20a ust. 1, lub ich przedstawicieli lub członków ich personelu w celu złożenia przez nich ustnych lub pisemnych wyjaśnień na temat sytuacji faktycznej lub dokumentów związanych z przedmiotem i celem kontroli oraz do zaprotokołowania odpowiedzi;

d) prowadzenia rozmów z wszelkimi innymi osobami fizycznymi lub prawnymi, które wyrażą na to zgodę, w celu pozyskania informacji dotyczących przedmiotu dochodzenia;

e) żądania rejestrów połączeń telefonicznych i przesyłu danych.

2. Urzędnicy EUNGiPW i inne osoby upoważnione przez EUNGiPW do prowadzenia dochodzeń, o których mowa w ust. 1, wykonują swoje uprawnienia po przedstawieniu pisemnego upoważnienia określającego przedmiot i cel tego dochodzenia. W upoważnieniu tym wskazuje się również okresowe kary pieniężne przewidziane w art. 21b, nakładane w przypadku, gdy wymagane dokumenty, dane, procedury lub inne materiały bądź odpowiedzi na pytania zadane osobom, o których mowa w art. 20a ust. 1, nie zostaną przekazane bądź udzielone lub są niepełne, a także grzywny przewidziane w art. 21, w przypadku gdy odpowiedzi na pytania zadane osobom, o których mowa w art. 20a ust. 1, są niezgodne z prawdą lub mylące.

3. Osoby, o których mowa w art. 20a ust. 1, mają obowiązek poddać się dochodzeniom wszczętym na mocy decyzji EUNGiPW. W decyzji określa się przedmiot i cel dochodzenia, okresowe kary pieniężne przewidziane w art. 21b i środki odwoławcze dostępne na mocy rozporządzenia (UE) nr 1095/2010 oraz informuje się o prawie do zaskarżenia decyzji do Trybunału Sprawiedliwości.

4. Z odpowiednim wyprzedzeniem przed rozpoczęciem dochodzenia, o którym mowa w ust. 1, EUNGiPW informuje właściwy organ państwa członkowskiego, w którym ma być prowadzone dochodzenie, o samym dochodzeniu i o tożsamości upoważnionych osób. Na żądanie EUNGiPW urzędnicy danego właściwego organu udzielają tym upoważnionym osobom pomocy w wykonywaniu ich zadań. Na życzenie urzędnicy zainteresowanego właściwego organu mogą być również obecni podczas dochodzeń.

5. Jeżeli żądanie przedstawienia rejestrów połączeń telefonicznych i przesyłu danych, o którym mowa w ust. 1 lit. e), wymaga uzyskania zezwolenia od krajowego organu sądowego zgodnie z mającym zastosowanie prawem krajowym, występuje się o takie zezwolenie. O wydanie takiego zezwolenia można również wystąpić zapobiegawczo.

6. W przypadku gdy krajowy organ sądowy otrzyma wniosek o zezwolenie na wystosowanie żądania przedstawienia rejestrów połączeń telefonicznych i przesyłu danych, o którym mowa w ust. 1 lit. e), organ ten sprawdza, czy:

a)    przyjęta przez EUNGiPW decyzja, o której mowa w ust. 3, jest autentyczna;

b)    wszelkie środki, które mają być zastosowane, są proporcjonalne i nie są arbitralne lub nadmierne.

Do celów lit. b) krajowy organ sądowy może zwrócić się do EUNGiPW o szczegółowe wyjaśnienia, w szczególności dotyczące przesłanek, na podstawie których EUNGiPW podejrzewa, że miało miejsce naruszenie przepisów niniejszego rozporządzenia, a także powagi domniemanego naruszenia oraz charakteru, w jakim osoba, wobec której stosowane są środki przymusu, uczestniczyła w danym naruszeniu. Krajowy organ sądowy nie może jednak dokonywać oceny konieczności przeprowadzania dochodzenia ani żądać dostępu do informacji zawartych w aktach sprawy EUNGiPW. Zgodność z prawem decyzji EUNGiPW podlega kontroli jedynie ze strony Trybunału Sprawiedliwości zgodnie z procedurą określoną w art. 61 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

Artykuł 20c

1. W celu wykonywania swoich obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia EUNGiPW może przeprowadzać wszelkie niezbędne kontrole na miejscu w dowolnych lokalach stanowiących miejsce prowadzenia działalności gospodarczej osób, o których mowa w art. 20a ust. 1.

2. Urzędnicy EUNGiPW i inne osoby upoważnione przez EUNGiPW do przeprowadzenia kontroli na miejscu mogą wejść do dowolnych lokali stanowiących miejsce prowadzenia działalności gospodarczej osób, których dotyczy decyzja o dochodzeniu przyjęta przez EUNGiPW, i posiadają wszelkie uprawnienia określone w art. 20b ust. 1. Mają oni również prawo do pieczętowania wszelkich lokali stanowiących miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oraz wszelkich ksiąg lub dokumentów na czas kontroli i w zakresie koniecznym do przeprowadzenia kontroli.

3. Z odpowiednim wyprzedzeniem przed kontrolą EUNGiPW powiadamia o niej właściwy organ państwa członkowskiego, w którym kontrola ta ma być przeprowadzona. Jeżeli jest to wymagane do odpowiedniego i efektywnego przeprowadzenia kontroli, EUNGiPW – po poinformowaniu odpowiedniego właściwego organu – może przeprowadzić ją bez uprzedniego powiadomienia. Kontrole na mocy niniejszego artykułu przeprowadza się pod warunkiem, że odpowiedni organ potwierdził, że nie zgłasza sprzeciwu wobec tych kontroli.

4. Urzędnicy EUNGiPW i inne osoby upoważnione przez EUNGiPW do przeprowadzenia kontroli na miejscu wykonują swoje uprawnienia po przedstawieniu pisemnego upoważnienia określającego przedmiot i cel kontroli oraz okresowe kary pieniężne określone w art. 21b, które podlegają nałożeniu w przypadku, gdy zainteresowane osoby nie poddadzą się kontroli.

5. Osoby, o których mowa w art. 20a ust. 1, są zobowiązane poddać się kontrolom na miejscu zarządzonym na mocy decyzji EUNGiPW. W decyzji tej określa się przedmiot i cel kontroli, datę jej rozpoczęcia oraz okresowe kary pieniężne przewidziane w art. 21b, jak również środki odwoławcze dostępne na mocy rozporządzenia (UE) nr 1095/2010 oraz prawo do zaskarżenia decyzji do Trybunału Sprawiedliwości.

6. Urzędnicy właściwego organu państwa członkowskiego, w którym ma być przeprowadzana kontrola, a także osoby upoważnione bądź wyznaczone przez ten organ na żądanie EUNGiPW aktywnie pomagają urzędnikom EUNGiPW i innym osobom upoważnionym przez EUNGiPW. Na życzenie urzędnicy tego właściwego organu mogą być również obecni podczas kontroli na miejscu.

7. EUNGiPW może również zażądać od właściwych organów przeprowadzenia w jego imieniu konkretnych czynności dochodzeniowych i kontroli na miejscu przewidzianych w niniejszym artykule i w art. 20b ust. 1. W tym celu właściwym organom przysługują te same uprawnienia co EUNGiPW, jak określono w niniejszym artykule i w art. 20b ust. 1.

8. W przypadku gdy urzędnicy i inne osoby towarzyszące upoważnione przez EUNGiPW stwierdzą, że osoba sprzeciwia się kontroli zarządzonej na mocy niniejszego artykułu, właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego udziela im niezbędnej pomocy, zwracając się w razie potrzeby o pomoc policji lub równorzędnego organu egzekwowania prawa, aby umożliwić im przeprowadzenie kontroli na miejscu.

9. Jeżeli kontrola na miejscu przewidziana w ust. 1 lub pomoc przewidziana w ust. 7 wymaga zezwolenia wydanego przez krajowy organ sądowy zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami prawa krajowego, występuje się o takie zezwolenie. O wydanie takiego zezwolenia można również wystąpić zapobiegawczo.

10. W przypadku gdy krajowy organ sądowy otrzyma wniosek o zezwolenie na kontrolę na miejscu przewidzianą w ust. 1 lub pomoc przewidzianą w ust. 7, organ ten sprawdza, czy:

a)    przyjęta przez EUNGiPW decyzja, o której mowa w ust. 4, jest autentyczna;

b)    wszelkie środki, które mają być zastosowane, są proporcjonalne i nie są arbitralne lub nadmierne.

11. Do celów lit. b) krajowy organ sądowy może zwrócić się do EUNGiPW o szczegółowe wyjaśnienia, w szczególności dotyczące przesłanek, na podstawie których EUNGiPW podejrzewa, że miało miejsce naruszenie przepisów niniejszego rozporządzenia, a także powagi domniemanego naruszenia oraz charakteru, w jakim osoba, wobec której stosowane są środki przymusu, uczestniczyła w danym naruszeniu. Krajowy organ sądowy nie może jednak dokonywać oceny konieczności przeprowadzania dochodzenia ani żądać dostępu do informacji zawartych w aktach sprawy EUNGiPW. Zgodność z prawem decyzji EUNGiPW podlega kontroli jedynie ze strony Trybunału Sprawiedliwości zgodnie z procedurą określoną w art. 61 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.”;

art. 21 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 21

1. Jeżeli zgodnie z art. 22 ust. 5 EUNGiPW stwierdzi, że osoba dopuściła się jednego z naruszeń wymienionych w art. 21a ust. 2, podejmuje co najmniej jedno z poniższych działań:

a) cofa rejestrację zarządzającego kwalifikowalnym funduszem na rzecz przedsiębiorczości społecznej lub kwalifikowalnego funduszu na rzecz przedsiębiorczości społecznej;

b) przyjmuje decyzję zobowiązującą daną osobę do zaprzestania danego naruszenia;

c) przyjmuje decyzję nakładającą grzywny;

d) wydaje publiczne ogłoszenia.

2. Podejmując działania, o których mowa w ust. 1, EUNGiPW bierze pod uwagę charakter i powagę naruszenia, uwzględniając następujące kryteria:

a) czas trwania i częstotliwość naruszenia;

b) kwestię, czy naruszenie doprowadziło do przestępstwa finansowego bądź też ułatwiło przestępstwo finansowe lub czy istnieje między nimi innego rodzaju związek;

c) kwestię, czy naruszenie jest wynikiem działania umyślnego lub zaniedbania;

d) stopień odpowiedzialności osoby odpowiedzialnej za naruszenie;

e) sytuację finansową osoby odpowiedzialnej za dane naruszenie, której wyznacznikiem jest wysokość całkowitych obrotów odpowiedzialnej osoby prawnej lub roczny dochód i aktywa netto odpowiedzialnej osoby fizycznej;

f) wpływ naruszenia na interesy inwestorów detalicznych;

g) skalę korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez osobę odpowiedzialną za dane naruszenie lub strat poniesionych przez osoby trzecie w wyniku naruszenia, o ile można je ustalić;

h) zakres współpracy osoby odpowiedzialnej za naruszenie z EUNGiPW, bez uszczerbku dla konieczności wydania korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez tę osobę;

i) poprzednie naruszenia popełnione przez osobę odpowiedzialną za naruszenie;

j) środki zastosowane po popełnieniu naruszenia przez osobę odpowiedzialną za naruszenie w celu zapobieżenia powtórnemu naruszeniu.

3. EUNGiPW niezwłocznie powiadamia osobę odpowiedzialną za naruszenie o każdym działaniu podjętym na podstawie ust. 1, a także przekazuje tę informację właściwym organom państw członkowskich oraz Komisji. W terminie 10 dni roboczych od daty podjęcia działania EUNGiPW ogłasza je publicznie na swojej stronie internetowej.

4. Publiczne ogłoszenie, o którym mowa w akapicie pierwszym, musi zawierać następujące elementy:

a)    informację o prawie odwołania się od decyzji przysługującym osobie odpowiedzialnej za naruszenie;

b)    w stosownych przypadkach informację potwierdzającą złożenie odwołania oraz wyjaśnienie, że takie odwołanie nie ma skutku zawieszającego;

c)    informację o możliwości zawieszenia stosowania zaskarżonej decyzji przez Komisję Odwoławczą EUNGiPW zgodnie z art. 60 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1095/20101.”;

dodaje się art. 21a, 21b i 21c w brzmieniu:

„Artykuł 21a

1. Jeżeli zgodnie z art. 22 ust. 8 EUNGiPW stwierdzi, że dowolna osoba, umyślnie lub w wyniku zaniedbania, dopuściła się jednego z naruszeń wymienionych w ust. 2 lub większej ich liczby, przyjmuje decyzję o nałożeniu grzywny zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu.

Uznaje się, że naruszenie popełniono umyślnie, jeżeli EUNGiPW znalazł obiektywne dowody wskazujące na to, że dana osoba działała umyślnie w celu dopuszczenia się naruszenia.

3. Wykaz naruszeń, o których mowa w ust. 1, jest następujący:

a)    niespełnianie wymogów mających zastosowanie do struktury portfela, stanowiące naruszenie art. 5;

b)    oferowanie jednostek i udziałów kwalifikowalnego funduszu na rzecz przedsiębiorczości społecznej niekwalifikowalnym inwestorom, stanowiące naruszenie art. 6;

c)    posługiwanie się nazwą „EuSEF” bez posiadania rejestracji zgodnie z art. 15 lub bez zarejestrowania przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania zgodnie z art. 15a;

d)    posługiwanie się nazwą „EuSEF” w celu wprowadzania do obrotu funduszy, które nie zostały ustanowione zgodnie z art. 3 akapit pierwszy lit. b) ppkt (iii);

e)    uzyskanie rejestracji na podstawie fałszywych oświadczeń lub w jakikolwiek inny sposób sprzeczny z prawem, stanowiące naruszenie art. 15 lub art. 15a;

f)    brak postępowania w sposób uczciwy, rzetelny lub z należytą fachowością, dbałością lub starannością przy prowadzeniu swojej działalności, stanowiące naruszenie art. 7 akapit pierwszy lit. a);

g)    niestosowanie odpowiednich polityk i procedur w zakresie zapobiegania nieuczciwym praktykom, stanowiące naruszenie art. 7 akapit pierwszy lit. b);

h)    wielokrotne niespełnienie wymogów art. 13 dotyczących sprawozdania rocznego;

(i)    wielokrotne niewypełnienie obowiązku informowania inwestorów zgodnie z art. 14.

3. Kwota grzywny, o której mowa w ust. 1, wynosi co najmniej 500 000 EUR i nie więcej niż 5 mln EUR za naruszenia, o których mowa w ust. 2 lit. a)–i).

4. Ustalając wysokość grzywny na podstawie ust. 3, EUNGiPW bierze pod uwagę kryteria określone w art. 21 ust. 2.

5. Niezależnie od przepisów ust. 3, w przypadku gdy osoba odniosła bezpośrednią lub pośrednią korzyść finansową z naruszenia, kwota grzywny musi być przynajmniej równa tej korzyści.

6. Jeżeli działanie lub zaniechanie ze strony osoby stanowi więcej niż jedno naruszenie wymienione w ust. 2, nakładana jest tylko wyższa z grzywien wyliczonych zgodnie z ust. 4 i dotyczących jednego z tych naruszeń.

Artykuł 21b

1. EUNGiPW w drodze decyzji nakłada okresowe kary pieniężne w celu zmuszenia:

a) osoby do zaprzestania naruszenia, zgodnie z decyzją podjętą na mocy art. 21 ust. 1 lit. b);

b) osoby, o której mowa w art. 20a ust. 1:

(i)do dostarczenia kompletnych informacji, których zażądano w drodze decyzji na mocy art. 20a;

(ii)do poddania się dochodzeniu, a w szczególności do przedłożenia kompletnych dokumentów, danych, procedur i wszelkich innych żądanych materiałów, a także do uzupełnienia i skorygowania innych informacji udostępnionych w dochodzeniu wszczętym na podstawie decyzji podjętej na mocy art. 20b;

(iii)do poddania się kontroli na miejscu zarządzonej decyzją podjętą na mocy art. 20c.

2. Okresowa kara pieniężna musi być skuteczna i proporcjonalna. Okresową karę pieniężną nakłada się za każdy dzień opóźnienia.

3. Niezależnie od przepisów ust. 2 kwota okresowych kar pieniężnych wynosi 3 % średniego dziennego obrotu w poprzedzającym roku obrotowym lub, w przypadku osób fizycznych, 2 % średniego dziennego dochodu w poprzedzającym roku kalendarzowym. Okresową karę pieniężną nalicza się od dnia określonego w decyzji o nałożeniu okresowej kary pieniężnej.

Okresową karę pieniężną nakłada się na okres nieprzekraczający sześciu miesięcy od powiadomienia o decyzji EUNGiPW. Po upływie tego okresu EUNGiPW dokonuje przeglądu tego środka.

Artykuł 21c

1. EUNGiPW podaje do wiadomości publicznej każdą grzywnę i każdą okresową karę pieniężną, które nałożono zgodnie z art. 21a i 21b, chyba że takie publiczne powiadomienie zagrażałoby poważnie rynkom finansowym lub wyrządziłoby nieproporcjonalną szkodę stronom, których dotyczy.

2. Grzywny i okresowe kary pieniężne nałożone zgodnie z art. 21a i 21b mają charakter administracyjny.

3. Jeżeli EUNGiPW postanowi nie nakładać grzywien ani kar pieniężnych, informuje o tym odpowiednio Parlament Europejski, Radę, Komisję i właściwe organy danego państwa członkowskiego oraz podaje przyczyny swojej decyzji.

4. Grzywny i okresowe kary pieniężne nałożone zgodnie z art. 21a i 21b podlegają egzekucji.

Postępowanie egzekucyjne regulują przepisy postępowania cywilnego obowiązujące w państwie członkowskim lub państwie trzecim, na którego terytorium jest ono prowadzone.

5. Kwoty grzywien i okresowych kar pieniężnych przypisuje się do budżetu ogólnego Unii Europejskiej.”;

art. 22 i 22a otrzymują brzmienie:

„Artykuł 22

1. Jeżeli w trakcie wykonywania swoich obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia EUNGiPW stwierdzi, że istnieją wiarygodne przesłanki świadczące o możliwości istnienia okoliczności, które stanowią naruszenie lub naruszenia wymienione w art. 21a ust. 2, EUNGiPW wyznacza w swoich strukturach niezależnego urzędnika dochodzeniowego, który wyjaśnia daną sprawę. Wyznaczony urzędnik nie może – ani nie mógł w przeszłości – być bezpośrednio bądź pośrednio zaangażowany w zatwierdzanie prospektu, którego dotyczy naruszenie, i wykonuje swoje funkcje niezależnie od Rady Organów Nadzoru EUNGiPW.

2. Urzędnik dochodzeniowy, o którym mowa w ust. 1, bada domniemane naruszenia, uwzględniając wszelkie uwagi przedstawione przez osoby, które są przedmiotem dochodzeń, i przedkłada Radzie Organów Nadzoru EUNGiPW pełne akta sprawy zawierające dokonane przez niego ustalenia.

3. Aby wykonywać swoje zadania, urzędnik dochodzeniowy ma prawo do występowania o informacje zgodnie z art. 20a i do prowadzenia dochodzeń i kontroli na miejscu zgodnie z art. 20b i 20c.

4. W trakcie wykonywania swych zadań urzędnik dochodzeniowy ma dostęp do wszystkich dokumentów i informacji zebranych przez EUNGiPW w czasie działań nadzorczych.

5. Urzędnik dochodzeniowy – po zakończeniu prowadzonego przez siebie dochodzenia i przed przekazaniem Radzie Organów Nadzoru EUNGiPW akt sprawy zawierających jego ustalenia – zapewnia osobom będącym przedmiotem tego dochodzenia możliwość przedstawienia swojego stanowiska na temat wyjaśnianych spraw. Podstawę ustaleń urzędnika dochodzeniowego mogą stanowić wyłącznie fakty, do których zainteresowane strony miały możliwość się odnieść.

6. W toku dochodzeń prowadzonych na podstawie niniejszego artykułu w pełni przestrzega się prawa do obrony przysługującego osobom, które są przedmiotem dochodzenia.

7. Urzędnik dochodzeniowy, z chwilą przedłożenia Radzie Organów Nadzoru EUNGiPW akt sprawy zawierających dokonane przez niego ustalenia, powiadamia o tym fakcie osoby, które są przedmiotem dochodzenia. Osobom będącym przedmiotem dochodzenia przysługuje prawo dostępu do akt sprawy, z zastrzeżeniem uzasadnionego interesu innych osób w zakresie ochrony ich tajemnicy handlowej. Prawo dostępu do akt sprawy nie obejmuje informacji poufnych dotyczących osób trzecich.

8. Na podstawie akt sprawy zawierających ustalenia urzędnika dochodzeniowego oraz – na wniosek osób, które są przedmiotem dochodzenia – po zapoznaniu się ze stanowiskiem tych osób zgodnie z art. 21b, EUNGiPW decyduje, czy osoby, które są przedmiotem dochodzenia, popełniły naruszenie lub naruszenia wymienione w art. 21a ust. 2, a jeżeli tak – stosuje środek nadzorczy zgodnie z art. 21.

9. Urzędnik dochodzeniowy nie bierze udziału w obradach Rady Organów Nadzoru EUNGiPW ani nie uczestniczy w żaden inny sposób w procesie podejmowania decyzji przez Radę Organów Nadzoru EUNGiPW.

10. Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 26 do dnia [PO: Please insert date 24 months after entry into force] r. w celu określenia przepisów proceduralnych dotyczących wykonywania prawa do nakładania grzywien lub okresowych kar pieniężnych, w tym przepisów dotyczących prawa do obrony, przepisów tymczasowych oraz przepisów dotyczących pobierania grzywien lub okresowych kar pieniężnych, a także dotyczących okresów przedawnienia w zakresie nakładania i egzekwowania grzywien i okresowych kar pieniężnych.

11. EUNGiPW przekazuje sprawy w celu wszczęcia postępowania karnego odpowiednim organom krajowym, jeżeli, wykonując swoje obowiązki wynikające z niniejszego rozporządzenia, stwierdzi, że istnieją wiarygodne przesłanki wskazujące na możliwość wystąpienia okoliczności stanowiących przestępstwo. Ponadto EUNGiPW odstępuje od nałożenia grzywien lub okresowych kar pieniężnych w przypadku, gdy – wskutek postępowania karnego prowadzonego na mocy prawa krajowego – wyrok uniewinniający lub skazujący wynikający z identycznych faktów lub faktów, które są zasadniczo takie same, uprawomocnił się.

Artykuł 22a

1. Przed podjęciem jakiejkolwiek decyzji na mocy art. 21, 21a i 21b EUNGiPW zapewnia osobom objętym postępowaniem możliwość przedstawienia swojego stanowiska odnośnie do ustaleń EUNGiPW. Podstawę decyzji EUNGiPW stanowią wyłącznie ustalenia, co do których osoby objęte postępowaniem mogły przedstawić swoje stanowisko.

2. Przepisy akapitu pierwszego nie mają zastosowania, jeżeli konieczne jest podjęcie pilnych działań zgodnie z art. 21 w celu zapobieżenia istotnym i bezpośrednio grożącym szkodom dla systemu finansowego. W takim przypadku EUNGiPW może przyjąć decyzję tymczasową i zapewnia osobom objętym postępowaniem możliwość przedstawienia swojego stanowiska jak najszybciej po podjęciu decyzji.

3. W toku postępowania w pełni przestrzega się prawa do obrony przysługującego osobom objętym postępowaniem. Osobom tym przysługuje prawo dostępu do gromadzonych przez EUNGiPW akt sprawy, z zastrzeżeniem uzasadnionego interesu innych osób w zakresie ochrony ich tajemnicy handlowej. Prawo dostępu do akt sprawy nie obejmuje dostępu do informacji poufnych oraz wewnętrznych dokumentów przygotowawczych EUNGiPW.”;

dodaje się art. 22b, 22c i 22d w brzmieniu:

„Artykuł 22b

Trybunał Sprawiedliwości ma nieograniczone prawo orzekania w sprawie decyzji EUNGiPW nakładających grzywnę lub okresową karę pieniężną. Może on uchylić, obniżyć lub podwyższyć nałożoną grzywnę lub okresową karę pieniężną.

Artykuł 22c

1. EUNGiPW pobiera od zarządzających kwalifikowalnymi funduszami na rzecz przedsiębiorczości społecznej opłaty zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i aktami delegowanymi przyjętymi zgodnie z ust. 3. Opłaty te w pełni pokrywają niezbędne wydatki EUNGiPW związane z rejestracją zarządzających kwalifikowalnymi funduszami na rzecz przedsiębiorczości społecznej i kwalifikowalnych funduszy na rzecz przedsiębiorczości społecznej oraz udzielaniem im zezwoleń i nadzorem nad nimi oraz pozwalają odzyskać w pełni koszty, jakie mogą ponieść właściwe organy, wykonując prace na mocy niniejszego rozporządzenia, w szczególności w wyniku przekazania zadań zgodnie z art. 22d.

2. Kwota indywidualnej opłaty pobieranej od określonego zarządzającego kwalifikowalnym funduszem na rzecz przedsiębiorczości społecznej pokrywa wszystkie koszty administracyjne poniesione przez EUNGiPW z tytułu jego działań związanych z rejestracją zarządzającego kwalifikowalnym funduszem na rzecz przedsiębiorczości społecznej i kwalifikowalnego funduszu na rzecz przedsiębiorczości społecznej oraz bieżącym nadzorem nad nimi. Kwota ta jest proporcjonalna do wartości zarządzanych aktywów danego kwalifikowalnego funduszu na rzecz przedsiębiorczości społecznej lub, w stosownych przypadkach, funduszy własnych zarządzającego kwalifikowalnym funduszem na rzecz przedsiębiorczości społecznej.

3. Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 26 do dnia [PO: Please insert date 24 months after entry into force] r. w celu określenia rodzajów opłat, czynności, za które są one pobierane, wysokości opłat oraz sposobu ich uiszczania.

Artykuł 22d

1. Jeżeli jest to niezbędne do odpowiedniego wykonania zadania nadzorczego, EUNGiPW może przekazać określone zadania nadzorcze właściwemu organowi państwa członkowskiego zgodnie z wytycznymi wydanymi przez EUNGiPW na mocy art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010. Takie określone zadania nadzorcze mogą w szczególności obejmować prawo do wystosowywania wezwania do udzielenia informacji zgodnie z art. 20a i do prowadzenia dochodzeń i kontroli na miejscu zgodnie z art. 20b i 20c.

Na zasadzie odstępstwa od przepisów akapitu pierwszego nie przekazuje się czynności związanych z rejestracjami na podstawie art. 15 i 15a.

2. Przed przekazaniem danego zadania zgodnie z ust. 1 EUNGiPW konsultuje się z odpowiednim właściwym organem w sprawie:

a) zakresu zadania, które ma zostać przekazane;

b) harmonogramu wykonania tego zadania; oraz

c) przekazania niezbędnych informacji EUNGiPW i przez EUNGiPW.

3. EUNGiPW zwraca właściwemu organowi koszty poniesione w wyniku wykonywania przekazanych mu zadań zgodnie z aktem delegowanym, o którym mowa w art. 22c ust. 3.

4. EUNGiPW w odpowiednich odstępach czasu dokonuje przeglądu przekazania zadań zgodnie z ust. 1. Przekazanie zadań może zostać w każdej chwili odwołane.

5. Przekazanie zadań nie wpływa na odpowiedzialność EUNGiPW i nie ogranicza możliwości prowadzenia i nadzorowania przez EUNGiPW przekazanych czynności.”;

art. 26 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 26

1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 8 ust. 3, art. 22 ust. 10 i art. 22c ust. 3, powierza się Komisji na czas nieokreślony od dnia … [PO: Please insert date of entry into force] r.

3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 8 ust. 3, art. 22 ust. 10 i art. 22c ust. 3, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.

4. Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r.    

5. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

6. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 8 ust. 3, art. 22 ust. 10 i art. 22c ust. 3 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie [dwóch miesięcy] od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o [dwa miesiące] z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.”;

w art. 27 wprowadza się następujące zmiany:

w ust. 1:

(i) dodaje się lit. n);

„n) skuteczność, proporcjonalność i stosowanie grzywien i okresowych kar pieniężnych określonych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;”;

(ii) dodaje się lit. o) w brzmieniu:

„o)    ocena roli EUNGiPW, jego uprawnień dochodzeniowych, przekazania zadań właściwym organom oraz skuteczność zastosowanych środków nadzorczych.”;

b) w ust. 2 dodaje się lit. c) w brzmieniu:

„c) do dnia [PO: Please insert date 84 months after entry into force] r. w odniesieniu do lit. n) i o).”;

dodaje się art. 28a w brzmieniu:

„Artykuł 28a

1.    Wszelkie powierzone właściwym organom kompetencje i obowiązki związane z działalnością z zakresu nadzoru i egzekwowania przepisów w dziedzinie kwalifikowalnych funduszy na rzecz przedsiębiorczości społecznej wygasają w dniu [PO: Please insert date 36 months after entry into force] r. Te kompetencje i obowiązki przejmuje EUNGiPW w tym samym dniu.

2. Wszelkie akta spraw i dokumenty robocze dotyczące działalności z zakresu nadzoru i egzekwowania przepisów w dziedzinie kwalifikowalnych funduszy na rzecz przedsiębiorczości społecznej, w tym dotyczące wszelkich toczących się kontroli i czynności z zakresu egzekwowania przepisów, bądź ich uwierzytelnione kopie przejmuje EUNGiPW w dniu, o którym mowa w ust. 1.

Wniosku o rejestrację, który wpłynął do właściwych organów przed dniem [PO: Please insert date 30 months after entry into force] r., nie przekazuje się jednak do EUNGiPW, a decyzję o rejestracji lub odmowie rejestracji podejmuje odpowiedni organ.

3. Właściwe organy, o których mowa w ust. 1, zapewniają, aby wszelkie istniejące dokumenty i opracowania robocze lub ich uwierzytelnione kopie zostały przekazane EUNGiPW w jak najkrótszym terminie, a w każdym razie przez kwalifikowalne fundusze na rzecz przedsiębiorczości społecznej. Te właściwe organy służą również EUNGiPW wszelką niezbędną pomocą i radą celem ułatwienia skutecznego i sprawnego przekazania i podjęcia działalności z zakresu nadzoru i egzekwowania przepisów w dziedzinie kwalifikowalnych funduszy na rzecz przedsiębiorczości społecznej.

4. EUNGiPW występuje jako następca prawny właściwych organów, o których mowa w ust. 1, we wszelkich postępowaniach administracyjnych i sądowych wynikających z działalności w zakresie nadzoru i egzekwowania przepisów prowadzonej przez te właściwe organy w odniesieniu do spraw wchodzących w zakres niniejszego rozporządzenia.

5. Rejestracja zarządzającego kwalifikowalnym funduszem na rzecz przedsiębiorczości społecznej lub kwalifikowalnego funduszu na rzecz przedsiębiorczości społecznej przez właściwy organ, o którym mowa w ust. 1, zachowuje ważność po przekazaniu kompetencji EUNGiPW.

”.

Artykuł 6

Zmiany w rozporządzeniu (UE) nr 600/2014 w sprawie rynków instrumentów finansowych

W rozporządzeniu (UE) nr 600/2014 wprowadza się następujące zmiany:

w art. 1 wprowadza się następujące zmiany:

w ust. 1 dodaje się lit. g) w brzmieniu:

„g) zezwoleń dla dostawców usług w zakresie udostępniania informacji oraz nadzoru nad nimi.”;

w art. 1 dodaje się ust. 5a w brzmieniu:

„5a. Przepisy art. 40 i 42 mają również zastosowanie w odniesieniu do spółek zarządzających przedsiębiorstwami zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) i spółek inwestycyjnych UCITS, które uzyskały zezwolenie zgodnie z dyrektywą 2009/65/WE, oraz do zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (ZAFI), którzy uzyskali zezwolenie zgodnie z dyrektywą 2011/61/UE.”;

w art. 2 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

pkt 34, 35 i 36 otrzymują brzmienie:

„34)    »zatwierdzony podmiot publikujący« oznacza osobę upoważnioną na mocy niniejszego rozporządzenia do świadczenia usług polegających na upublicznianiu informacji dotyczących obrotu w imieniu firm inwestycyjnych zgodnie z art. 20 i 21;

35) »dostawca informacji skonsolidowanych« oznacza osobę upoważnioną na mocy niniejszego rozporządzenia do świadczenia usług polegających na gromadzeniu informacji dotyczących obrotu dla instrumentów finansowych wymienionych w art. 6, 7, 10, 12, 13, 20 i 21 z rynków regulowanych, MTF, OTF i od zatwierdzonych podmiotów publikujących oraz ich konsolidację w ciągły elektroniczny strumień danych bieżących, obejmujący dane o cenie i wolumenie dla poszczególnych instrumentów finansowych;

36) »zatwierdzony mechanizm sprawozdawczy« oznacza osobę upoważnioną na mocy niniejszego rozporządzenia do świadczenia usług polegających na zgłaszaniu szczegółów transakcji właściwym organom lub EUNGiPW w imieniu firm inwestycyjnych;”;

dodaje się pkt 36a w brzmieniu:

„36a) »dostawcy usług w zakresie udostępniania informacji« oznaczają osoby, o których mowa w pkt 34–36, oraz osoby, o których mowa w art. 38a i art. 27a ust. 2;”;

art. 22 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 22

Dostarczanie informacji na potrzeby przejrzystości i innych wyliczeń

1. W celu dokonywania wyliczeń pozwalających na określenie wymogów dotyczących przejrzystości przedtransakcyjnej i posttransakcyjnej oraz systemów dotyczących obowiązku obrotu, o których mowa w art. 3–11, art. 14–21 i art. 32, które mają zastosowanie do instrumentów finansowych i pozwalają ustalać, czy dana firma inwestycyjna jest podmiotem systematycznie internalizującym transakcje, EUNGiPW i właściwe organy mogą żądać informacji od:

a) systemów obrotu;

b) zatwierdzonych podmiotów publikujących; oraz

c) dostawców informacji skonsolidowanych.

2. Systemy obrotu, zatwierdzone podmioty publikujące i dostawcy informacji skonsolidowanych przechowują niezbędne dane przez wystarczająco długi okres.

3. EUNGiPW opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających treść i częstotliwość wniosków o udzielenie danych oraz formy i terminy, w których systemy obrotu, zatwierdzone podmioty publikujące i dostawcy informacji skonsolidowanych mają udzielić odpowiedzi na wnioski o udzielenie danych, o których mowa w ust. 1, rodzaj danych, które mają być przechowywane, oraz minimalny okres ich przechowywania przez systemy obrotu, zatwierdzone podmioty publikujące i dostawców informacji skonsolidowanych, tak aby mogli oni udzielać odpowiedzi na wnioski o udzielenie danych zgodnie z ust. 2.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w niniejszym ustępie, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.”;

art. 26 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 26

Obowiązek zgłaszania transakcji

1.    Firmy inwestycyjne, które realizują transakcje na instrumentach finansowych, zgłaszają pełne i zgodne ze stanem faktycznym szczegółowe informacje dotyczące tych transakcji EUNGiPW możliwie najszybciej, jednak nie później niż na zamknięcie następnego dnia roboczego.

EUNGiPW udostępnia właściwym organom wszelkie informacje zgłoszone zgodnie z niniejszym artykułem.

2.    Obowiązek ustanowiony w ust. 1 ma zastosowanie do:

a) instrumentów finansowych, które zostały dopuszczone do obrotu lub są przedmiotem obrotu w systemie obrotu lub w odniesieniu do których złożono wniosek o dopuszczenie do obrotu;

b) instrumentów finansowych, których instrumentem bazowym jest instrument finansowy będący przedmiotem obrotu w systemie obrotu; oraz

c) instrumentów finansowych, których instrumentem bazowym jest indeks lub koszyk instrumentów finansowych będących przedmiotem obrotu w systemie obrotu.

Obowiązek ten ma zastosowanie do transakcji na instrumentach finansowych, o których mowa w lit. a)–c), niezależnie od tego, czy transakcje takie są zawierane w systemie obrotu.

3.    Zgłoszenia obejmują w szczególności szczegółowe informacje na temat nazw i numerów instrumentów finansowych kupionych lub sprzedanych, liczby, dat i godzin realizacji, cen transakcyjnych, oznaczenia używanego do identyfikacji klientów, na rachunek których firma inwestycyjna zrealizowała daną transakcję, oznaczenia używanego do identyfikacji osób i algorytmów komputerowych w firmie inwestycyjnej odpowiedzialnych za decyzję inwestycyjną oraz za realizację transakcji, oznaczenia używanego do identyfikacji stosownego zwolnienia, na mocy którego doszło do obrotu, sposobów identyfikacji odnośnych firm inwestycyjnych, a także oznaczenia umożliwiającego identyfikację krótkiej sprzedaży zdefiniowanej w art. 2 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 236/2012 w odniesieniu do akcji i długu państwowego w rozumieniu art. 12, 13 i 17 tego rozporządzenia. W przypadku transakcji niedokonywanych w systemie obrotu zgłoszenia uwzględniają oznaczenie używane do identyfikacji rodzajów transakcji zgodnie ze środkami, które mają zostać przyjęte na mocy art. 20 ust. 3 lit. a) i art. 21 ust. 5 lit. a). W przypadku towarowych instrumentów pochodnych zgłoszenia określają, czy transakcja zmniejsza obiektywnie mierzalne ryzyko zgodnie z art. 57 dyrektywy 2014/65/UE.

4.    Firmy inwestycyjne przekazujące zlecenia uwzględniają przy przekazywaniu zlecenia wszystkie szczegółowe informacje określone w ust. 1 i 3. Zamiast zawierać wyżej wymienione szczegółowe informacje przy przekazywaniu zlecenia, firma inwestycyjna może zdecydować się na zgłoszenie przekazanego zlecenia, jeżeli zostanie ono wykonane, jako transakcji zgodnie z wymogami ust. 1. W takim przypadku w zgłoszeniu transakcji przez firmę inwestycyjną zawiera się informację, że odnosi się ono do przekazanego zlecenia.

5.    Podmiot prowadzący system obrotu zgłasza zgodnie z ust. 1 i 3 szczegóły transakcji na instrumentach finansowych będących przedmiotem obrotu na jego platformie, realizowanych za pośrednictwem jego systemów przez firmę niepodlegającą niniejszemu rozporządzeniu.

6.    Zgłaszając oznaczenie używane do identyfikacji klientów, zgodnie z wymogami określonymi w ust. 3 i 4, firmy inwestycyjne posługują się identyfikatorem podmiotu prawnego ustanowionym do identyfikacji klientów będących osobami prawnymi.

Do dnia [PO: Please insert date 24 months after date of entry into force] r. EUNGiPW opracuje wytyczne zgodnie z art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010 w celu zapewnienia, by stosowanie identyfikatorów podmiotów prawnych w Unii było zgodne z międzynarodowymi standardami, zwłaszcza ze standardami ustanowionymi przez Radę Stabilności Finansowej.

7.    Zgłoszeń do EUNGiPW dokonuje sama firma inwestycyjna, zatwierdzony mechanizm sprawozdawczy działający w jej imieniu lub system obrotu, którego systemy wykorzystano do wykonania transakcji, zgodnie z ust. 1, 3 i 9.

Firmy inwestycyjne ponoszą odpowiedzialność za kompletność, zgodność ze stanem faktycznym i terminowe przekazywanie zgłoszeń przedkładanych EUNGiPW.

W drodze odstępstwa od tego obowiązku, w przypadku gdy firma inwestycyjna zgłasza szczegółowe informacje dotyczące tych transakcji za pośrednictwem zatwierdzonego mechanizmu sprawozdawczego działającego w jej imieniu lub za pośrednictwem systemu obrotu, ta firma inwestycyjna nie ponosi odpowiedzialności za niekompletność, brak zgodności ze stanem faktycznym lub nieterminowe przekazanie zgłoszeń przypisanych temu zatwierdzonemu mechanizmowi sprawozdawczemu lub systemowi obrotu. W takich przypadkach i z zastrzeżeniem art. 66 ust. 4 dyrektywy 2014/65/UE odpowiedzialność za te braki ponosi dany zatwierdzony mechanizm sprawozdawczy lub system obrotu.

Firmy inwestycyjne muszą jednak podejmować zasadne kroki w celu sprawdzenia kompletności, zgodności ze stanem faktycznym i terminowości zgłoszeń transakcji przekazywanych w ich imieniu.

Macierzyste państwo członkowskie nakłada na system obrotu wymóg, aby przy dokonywaniu zgłoszeń w imieniu firmy inwestycyjnej stosowane były solidne mechanizmy zabezpieczające, opracowane po to, by gwarantować zabezpieczanie i uwierzytelnianie środków przesyłu informacji, minimalizować ryzyko uszkodzenia danych i nieupoważnionego dostępu oraz zapobiec wyciekaniu informacji, utrzymując w każdym czasie poufność danych. Macierzyste państwo członkowskie wymaga, aby system obrotu utrzymywał odpowiednie zasoby oraz posiadał systemy zapasowe, aby zapewnić możliwość oferowania swoich usług i ich utrzymanie w każdym czasie.

Systemy kojarzenia zleceń lub systemy zgłaszania transakcji, w tym repozytoria transakcji zarejestrowane lub uznane zgodnie z tytułem VI rozporządzenia (UE) nr 648/2012, mogą zostać zatwierdzone przez EUNGiPW jako zatwierdzony mechanizm sprawozdawczy do celów przekazywania zgłoszeń transakcji EUNGiPW zgodnie z ust. 1, 3 i 9.

W przypadkach gdy transakcje zostały zgłoszone do repozytorium transakcji, zatwierdzonego jako zatwierdzony mechanizm sprawozdawczy, zgodnie z art. 9 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 oraz gdy zgłoszenia te zawierają szczegóły wymagane na mocy ust. 1, 3 i 9 i są przez repozytorium transakcji przekazywane EUNGiPW w terminie określonym w ust. 1, obowiązek nałożony na firmę inwestycyjną na mocy ust. 1 uznaje się za wypełniony.

W przypadku wystąpienia błędów lub opuszczeń w zgłoszeniach transakcji zatwierdzony mechanizm sprawozdawczy, firma inwestycyjna lub system obrotu dokonujący zgłoszenia transakcji poprawiają te informacje i przedkładają skorygowane zgłoszenia EUNGiPW.

8.    Jeżeli zgodnie z art. 35 ust. 8 dyrektywy 2014/65/UE zgłoszenia przewidziane w niniejszym artykule są przekazywane do EUNGiPW, EUNGiPW przekazuje te informacje właściwym organom macierzystego państwa członkowskiego firmy inwestycyjnej, chyba że właściwe organy macierzystego państwa członkowskiego zdecydują, że nie chcą otrzymywać tych informacji.

9.    EUNGiPW opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających:

a) standardy i formaty danych dla informacji zgłaszanych zgodnie z ust. 1 i 3, w tym metody i mechanizmy zgłaszania transakcji finansowych oraz formę i treść takich zgłoszeń;

b) kryteria uznawania rynku za rynek właściwy zgodnie z ust. 1;

c) odniesienia do instrumentów finansowych kupionych lub sprzedanych, ilości, daty i godziny realizacji, ceny transakcyjne, informacje i szczegóły dotyczące tożsamości klienta, oznaczenie używane do identyfikacji klientów, na rachunek których firma inwestycyjna zrealizowała daną transakcję, oznaczenie używane do identyfikacji osób i algorytmów komputerowych w firmie inwestycyjnej odpowiedzialnych za decyzję inwestycyjną oraz za realizację transakcji, oznaczenie określające stosowne zwolnienie, na mocy którego doszło do obrotu, sposoby identyfikacji odnośnych firm inwestycyjnych, sposób zrealizowania transakcji, pola danych niezbędnych do przetworzenia i analizy zgłoszeń transakcji zgodnie z ust. 3; oraz

d) oznaczenie umożliwiające identyfikację krótkiej sprzedaży akcji i długu państwowego, o której mowa w ust. 3;

e) odnośne kategorie instrumentów finansowych, które mają być zgłaszane zgodnie z ust. 2;

f) warunki, na jakich identyfikatory podmiotów prawnych są opracowywane, przypisywane i ewidencjonowane przez państwa członkowskie zgodnie z ust. 6, oraz warunki, na jakich te identyfikatory podmiotów prawnych są wykorzystywane przez firmy inwestycyjne do określenia, zgodnie z ust. 3, 4 i 5, oznaczenia używanego do identyfikacji klientów w zgłoszeniach transakcji, które mają obowiązek sporządzić zgodnie z ust. 1;

g) stosowanie obowiązku zgłaszania transakcji wobec oddziałów firm inwestycyjnych;

h) co stanowi transakcję i realizację transakcji do celów niniejszego artykułu;

i) kiedy uznaje się, że firma inwestycyjna przekazała zlecenie, do celów ust. 4.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

10.    Do dnia [PO: Please insert date 24 months after date of entry into force] r. EUNGiPW przedkłada Komisji sprawozdanie z funkcjonowania niniejszego artykułu, omawiające m.in. jego funkcjonowanie w powiązaniu z odnośnymi obowiązkami sprawozdawczymi wynikającymi z rozporządzenia (UE) nr 648/2012 oraz wskazujące, czy treść i forma zgłoszeń transakcji otrzymywanych przez EUNGiPW i przekazywanych właściwym organom w kompleksowy sposób umożliwia monitorowanie działalności firm inwestycyjnych zgodnie z art. 24 niniejszego rozporządzenia. Komisja może podjąć działania w celu zaproponowania zmian w tym względzie. Komisja przekazuje sporządzone przez EUNGiPW sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.”;

art. 27 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 27

Obowiązek dostarczenia danych referencyjnych instrumentu finansowego

1.    W odniesieniu do instrumentów finansowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym lub będących przedmiotem obrotu na MTF lub OTF systemy obrotu dostarczają EUNGiPW identyfikacyjne dane referencyjne do celów zgłaszania transakcji zgodnie z art. 26.

W odniesieniu do pozostałych instrumentów finansowych objętych zakresem art. 26 ust. 2 każdy podmiot systematycznie internalizujący transakcje dostarcza EUNGiPW dane referencyjne dotyczące instrumentów finansowych będących przedmiotem obrotu w jego systemie.

Identyfikacyjne dane referencyjne muszą być gotowe do przekazania EUNGiPW w ustandaryzowanym formacie elektronicznym przed rozpoczęciem obrotu instrumentem finansowym, którego dane te dotyczą. Dane referencyjne dotyczące instrumentu finansowego aktualizuje się za każdym razem, gdy zmieniają się dane dotyczące instrumentu finansowego. EUNGiPW niezwłocznie publikuje te dane referencyjne na swojej stronie internetowej. EUNGiPW bezzwłocznie udziela właściwym organom dostępu do tych danych referencyjnych.

2.    W celu umożliwienia właściwym organom monitorowania, zgodnie z art. 26, działalności firm inwestycyjnych, aby zapewnić, by prowadziły swoją działalność uczciwie, rzetelnie i profesjonalnie oraz w sposób sprzyjający integralności rynku, EUNGiPW, po konsultacji z właściwymi organami, ustanawia niezbędne mechanizmy mające na celu zapewnienie, aby:

a) EUNGiPW faktycznie otrzymywał dane referencyjne dotyczące instrumentu finansowego zgodnie z ust. 1;

b) jakość otrzymanych w ten sposób danych była odpowiednia do celów zgłaszania transakcji zgodnie z art. 26;

c) dane referencyjne dotyczące instrumentu finansowego otrzymane zgodnie z ust. 1 były sprawnie i bezzwłocznie przekazywane odpowiednim właściwym organom;

d) istniały skuteczne mechanizmy między EUNGiPW i właściwymi organami umożliwiające rozwiązywanie problemów z przekazywaniem danych lub jakością danych.

3.    EUNGiPW opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających:

a) standardy i formaty danych referencyjnych dotyczących instrumentu finansowego, o których mowa w ust. 1, w tym metody i mechanizmy dostarczania EUNGiPW danych i wszelkich ich aktualizacji oraz przekazywania ich właściwym organom zgodnie z ust. 1, a także formę i treść tych danych;

b) środki techniczne niezbędne w związku z mechanizmami, jakie EUNGiPW i właściwe organy mają ustanowić zgodnie z ust. 2.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

dodaje się tytuł IVa w brzmieniu:

„TYTUŁ IVa

USŁUGI W ZAKRESIE UDOSTĘPNIANIA INFORMACJI

ROZDZIAŁ 1

Udzielanie zezwolenia dostawcom usług w zakresie udostępniania informacji

Artykuł 27a

Wymóg uzyskania zezwolenia

1. Prowadzenie działalności w charakterze zatwierdzonego podmiotu publikującego, dostawcy informacji skonsolidowanych lub zatwierdzonego mechanizmu sprawozdawczego jako regularnego zajęcia lub działalności gospodarczej wymaga uzyskania uprzedniego zezwolenia udzielonego przez EUNGiPW zgodnie z przepisami niniejszego tytułu.

2. Firma inwestycyjna lub operator rynku, którzy prowadzą system obrotu, mogą również świadczyć usługi zatwierdzonego podmiotu publikującego, dostawcy informacji skonsolidowanych lub zatwierdzonego mechanizmu sprawozdawczego pod warunkiem uprzedniej weryfikacji przez EUNGiPW przestrzegania przez daną firmę inwestycyjną lub danego operatora rynku przepisów niniejszego tytułu. Fakt świadczenia tych usług uwzględnia się w zezwoleniu udzielonym wspomnianym podmiotom.

3. EUNGiPW tworzy rejestr wszystkich dostawców usług w zakresie udostępniania informacji w Unii. Rejestr ten jest publicznie dostępny i zawiera informacje na temat usług, na których świadczenie dostawca usług w zakresie udostępniania informacji posiada zezwolenie, oraz jest na bieżąco aktualizowany.

W przypadku gdy EUNGiPW cofnął zezwolenie zgodnie z art. 27d, informację o tym fakcie umieszcza się w rejestrze na okres pięciu lat.

4. Dostawcy usług w zakresie udostępniania informacji świadczą swoje usługi pod nadzorem EUNGiPW. EUNGiPW regularnie przeprowadza przeglądy przestrzegania przepisów niniejszego tytułu przez dostawców usług w zakresie udostępniania informacji. EUNGiPW monitoruje, czy dostawcy usług w zakresie udostępniania informacji spełniają przez cały czas warunki uzyskania pierwszego zezwolenia ustanowione na mocy niniejszego tytułu.

Artykuł 27b

Udzielanie zezwolenia dostawcom usług w zakresie udostępniania informacji

1. Dostawcy usług w zakresie udostępniania informacji uzyskują zezwolenie EUNGiPW do celów tytułu IVa, w przypadku gdy:

a) dostawca usług w zakresie udostępniania informacji jest osobą prawną z siedzibą w Unii; oraz

b) dostawca usług w zakresie udostępniania informacji spełnia wymogi określone w tytule IVa.

2. W zezwoleniu, o którym mowa w ust. 1, określa się usługi w zakresie udostępniania informacji, na których świadczenie zezwolono dostawcy usług w zakresie udostępniania informacji. Jeżeli dostawca usług w zakresie udostępniania informacji zamierza rozszerzyć zakres swojej działalności o dodatkowe usługi w zakresie udostępniania informacji, składa do EUNGiPW wniosek o rozszerzenie zakresu wspomnianego zezwolenia.

3. Posiadający zezwolenie dostawca usług w zakresie udostępniania informacji musi spełniać przez cały czas warunki uzyskania zezwolenia, o których mowa w tytule IVa. Posiadający zezwolenie dostawca usług w zakresie udostępniania informacji niezwłocznie powiadamia EUNGiPW o wszelkich istotnych zmianach warunków uzyskania zezwolenia.

4. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, jest skuteczne i ważne na całym terytorium Unii i umożliwia dostawcy usług w zakresie udostępniania informacji świadczenie w całej Unii usług, których dotyczy zezwolenie.

Artykuł 27c

Procedury udzielania zezwoleń i odrzucania wniosków o udzielenie zezwolenia

1. Wnioskujący o zezwolenie dostawca usług w zakresie udostępniania informacji składa wniosek zawierający wszystkie informacje, które są konieczne, aby umożliwić EUNGiPW potwierdzenie, że dany dostawca usług w zakresie udostępniania informacji ustanowił – na dzień udzielenia pierwszego zezwolenia – wszystkie mechanizmy niezbędne do wypełnienia swoich obowiązków wynikających z przepisów niniejszego tytułu, w tym program działania określający m.in. rodzaj usług, które planuje świadczyć, i strukturę organizacyjną.

2. W terminie 20 dni roboczych od otrzymania wniosku o udzielenie zezwolenia EUNGiPW sprawdza, czy jest on kompletny.

Jeżeli wniosek nie jest kompletny, EUNGiPW określa termin przekazania dodatkowych informacji przez dostawcę usług w zakresie udostępniania informacji.

Po stwierdzeniu kompletności wniosku EUNGiPW powiadamia o tym dostawcę usług w zakresie udostępniania informacji.

3. W terminie sześciu miesięcy od otrzymania kompletnego wniosku EUNGiPW ocenia spełnienie przez dostawcę usług w zakresie udostępniania informacji wymogów niniejszego tytułu oraz przyjmuje w pełni uzasadnioną decyzję o udzieleniu lub odmowie udzielenia zezwolenia, o czym powiadamia wnioskującego o zezwolenie dostawcę usług w zakresie udostępniania informacji w terminie pięciu dni roboczych.

4. EUNGiPW opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających:

a) informacje, jakie należy przekazać EUNGiPW na podstawie ust. 6, w tym program działania;

b) informacje zawarte w powiadomieniach przekazywanych na podstawie art. 27b ust. 3.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

8. EUNGiPW opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych w celu określenia standardowych formularzy, wzorów i procedur na potrzeby zgłaszania lub przekazywania informacji przewidzianych w ust. 2 niniejszego artykułu i w art. 27e ust. 3.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

Artykuł 27d

Cofnięcie zezwolenia

1. EUNGiPW może cofnąć zezwolenie udzielone dostawcy usług w zakresie udostępniania informacji, w przypadku gdy dostawca:

a) nie skorzysta z zezwolenia w ciągu 12 miesięcy, jednoznacznie zrzeka się zezwolenia lub gdy w ciągu poprzednich sześciu miesięcy nie świadczył żadnych usług;

b) uzyskał zezwolenie, składając fałszywe oświadczenia lub uzyskał je w jakikolwiek inny sposób sprzeczny z prawem;

c) nie spełnia już warunków, na których podstawie udzielono mu zezwolenia;

d) poważnie i systematycznie naruszał przepisy niniejszego rozporządzenia.

2. EUNGiPW bez zbędnej zwłoki powiadamia właściwy organ w państwie członkowskim, w którym dostawca usług w zakresie udostępniania informacji ma siedzibę, o decyzji w sprawie cofnięcia zezwolenia udzielonego dostawcy usług w zakresie udostępniania informacji.

Artykuł 27e

Wymogi wobec organu zarządzającego dostawcy usług w zakresie udostępniania informacji

1. Organ zarządzający dostawcy usług w zakresie udostępniania informacji przez cały czas musi cieszyć się wystarczająco nieposzlakowaną opinią, posiadać wystarczające umiejętności, wiedzę i doświadczenie oraz musi poświęcać wystarczająco dużo czasu na wykonywanie swoich obowiązków.

Organ zarządzający jako całość musi posiadać odpowiedni poziom wiedzy, umiejętności i doświadczenia pozwalający mu zrozumieć charakter działalności dostawcy usług w zakresie udostępniania informacji. Każdy członek organu zarządzającego działa w sposób uczciwy i etyczny, zachowując niezależność osądu, aby móc w razie konieczności skutecznie przeciwstawić się decyzjom kadry kierowniczej wyższego szczebla oraz w razie konieczności skutecznie nadzorować i monitorować proces podejmowania decyzji przez kierownictwo.

W przypadku gdy operator rynku występuje o zezwolenie na prowadzenie zatwierdzonego podmiotu publikującego, dostawcy informacji skonsolidowanych lub zatwierdzonego mechanizmu sprawozdawczego zgodnie z art. 27c, a członkowie organu zarządzającego zatwierdzonego podmiotu publikującego, dostawcy informacji skonsolidowanych lub zatwierdzonego mechanizmu sprawozdawczego są jednocześnie członkami organu zarządzającego rynku regulowanego, uznaje się, że osoby te spełniają wymogi określone w akapicie pierwszym.

2. Dostawca usług w zakresie udostępniania informacji powiadamia EUNGiPW o tożsamości wszystkich członków swojego organu zarządzającego oraz o wszelkich zmianach jego składu, a także przekazuje wszelkie informacje wymagane do oceny spełnienia przez ten podmiot wymogów określonych w ust. 1.

3. Organ zarządzający dostawcy usług w zakresie udostępniania informacji określa i nadzoruje wdrażanie mechanizmów zarządczych, które zapewniają skuteczne i ostrożne zarządzanie organizacją, w tym podział obowiązków w organizacji i zapobieganie konfliktom interesów, w sposób, który sprzyja integralności rynku i interesom klientów dostawcy.

4. EUNGiPW odmawia udzielenia zezwolenia, jeżeli nie upewnił się, że osoba lub osoby faktycznie kierujące działalnością dostawcy usług w zakresie udostępniania informacji mają wystarczająco nieposzlakowaną opinię, lub jeżeli istnieją obiektywne i możliwe do wykazania powody, aby przypuszczać, że proponowane zmiany składu kierownictwa dostawcy usług mogą stwarzać zagrożenie dla należytego i ostrożnego zarządzania tym podmiotem oraz odpowiedniego uwzględnienia interesów jego klientów oraz kwestii integralności rynku.

5. EUNGiPW opracowuje do dnia [PO: Please insert date 24 months after entry into force] r. projekty regulacyjnych standardów technicznych na potrzeby oceny odpowiedniości członków organu zarządzającego, o której mowa w ust. 1, uwzględniając różne pełnione przez nich role i funkcje oraz potrzebę unikania konfliktów interesów między członkami organu zarządzającego oraz użytkownikami zatwierdzonego podmiotu publikującego, dostawcy informacji skonsolidowanych lub zatwierdzonego mechanizmu sprawozdawczego.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w niniejszym ustępie, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

Rozdział 2

WARUNKI DOTYCZĄCE ZATWIERDZONYCH PODMIOTÓW PUBLIKUJĄCYCH, DOSTAWCÓW INFORMACJI SKONSOLIDOWANYCH I ZATWIERDZONYCH MECHANIZMÓW SPRAWOZDAWCZYCH

Artykuł 27f

Wymogi organizacyjne dotyczące zatwierdzonych podmiotów publikujących

1. Zatwierdzony podmiot publikujący posiada odpowiednie polityki i mechanizmy umożliwiające podawanie do publicznej wiadomości informacji wymaganych na podstawie art. 20 i 21 w czasie jak najbardziej zbliżonym do czasu rzeczywistego, z zastosowaniem możliwych środków technicznych, na właściwych zasadach handlowych. Informacje udostępniane są bezpłatnie 15 minut po ich publikacji przez zatwierdzony podmiot publikujący. Zatwierdzony podmiot publikujący sprawnie i spójnie rozpowszechnia takie informacje w sposób zapewniający szybki dostęp do tych informacji na zasadach niedyskryminacyjnych oraz w formacie ułatwiającym ich konsolidację z podobnymi danymi pochodzącymi z innych źródeł.

2. Informacje podawane do wiadomości publicznej przez zatwierdzony podmiot publikujący zgodnie z ust. 1 obejmują co najmniej następujące elementy:

a) identyfikator instrumentu finansowego;

b) cenę, po jakiej zawarto transakcję;

c) wolumen transakcji;

d) godzinę transakcji;

e) godzinę zgłoszenia transakcji;

f) oznaczenie sposobu, w jaki wyrażono cenę transakcji;

g) kod systemu obrotu, w którym zrealizowano transakcję, lub w przypadku gdy transakcję zrealizowano za pośrednictwem podmiotu systematycznie internalizującego transakcje – kod „SI”, a w innym przypadku kod „OTC”;

h) w stosownych przypadkach wskazanie, czy transakcja podlegała szczególnym warunkom.

3. Zatwierdzony podmiot publikujący stosuje i utrzymuje skuteczne rozwiązania administracyjne mające na celu zapobieganie konfliktom interesów w stosunku do swoich klientów. W szczególności zatwierdzony podmiot publikujący będący również operatorem rynku lub firmą inwestycyjną traktuje wszystkie gromadzone informacje w sposób niedyskryminacyjny oraz stosuje i utrzymuje odpowiednie rozwiązania mające na celu rozdzielenie poszczególnych funkcji biznesowych.

4. Zatwierdzony podmiot publikujący posiada należyte mechanizmy bezpieczeństwa służące zagwarantowaniu bezpieczeństwa środków przekazu informacji, minimalizowaniu ryzyka uszkodzenia danych oraz nieuprawnionego dostępu oraz zapobieganiu wyciekowi informacji przed ich publikacją. Zatwierdzony podmiot publikujący utrzymuje odpowiednie zasoby oraz posiada systemy zapasowe, aby zapewnić możliwość oferowania swoich usług i ich utrzymanie przez cały czas.

5. Zatwierdzony podmiot publikujący posiada systemy umożliwiające skuteczną kontrolę sprawozdań z transakcji pod kątem kompletności, wykrywanie przeoczeń i oczywistych błędów oraz żądanie ponownego przesłania tych błędnych sprawozdań.

6. EUNGiPW opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia wspólnych formatów, standardów danych oraz rozwiązań technicznych ułatwiających konsolidację informacji, o której to konsolidacji mowa w ust. 1.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

7. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 50, określających, czym są właściwe zasady handlowe, na jakich należy podawać informacje do wiadomości publicznej, o czym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.

8. EUNGiPW opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających:

a) środki, za pomocą których zatwierdzony podmiot publikujący może realizować obowiązek informacyjny, o którym mowa w ust. 1;

b) treść informacji publikowanych na podstawie ust. 1, w tym co najmniej informacje, o których mowa w ust. 2, tak aby umożliwić publikację informacji wymaganych na podstawie niniejszego artykułu;

c) konkretne wymogi organizacyjne określone w ust. 3, 4 i 5.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

Artykuł 27g

Wymogi organizacyjne dotyczące dostawców informacji skonsolidowanych

1. Dostawca informacji skonsolidowanych posiada odpowiednie polityki i mechanizmy umożliwiające gromadzenie informacji podawanych do publicznej wiadomości zgodnie z art. 6 i 20, ich konsolidację w formie ciągłego elektronicznego strumienia danych oraz ich podawanie do wiadomości publicznej w czasie jak najbardziej zbliżonym do czasu rzeczywistego, z zastosowaniem możliwych środków technicznych, na właściwych zasadach handlowych.

Informacje te obejmują co najmniej następujące elementy:

a) identyfikator instrumentu finansowego;

b) cenę, po jakiej zawarto transakcję;

c) wolumen transakcji;

d) godzinę transakcji;

e) godzinę zgłoszenia transakcji;

f) oznaczenie sposobu, w jaki wyrażono cenę transakcji;

g) kod systemu obrotu, w którym zrealizowano transakcję, lub w przypadku gdy transakcję zrealizowano za pośrednictwem podmiotu systematycznie internalizującego transakcje – kod „SI”, a w innym przypadku kod „OTC”;

h) w stosownych przypadkach wskazanie, że za decyzję inwestycyjną i realizację transakcji odpowiadał algorytm komputerowy w firmie inwestycyjnej;

i) w stosownych przypadkach wskazanie, czy transakcja podlegała szczególnym warunkom;

j) w przypadku gdy zastosowano zwolnienie z obowiązku upubliczniania informacji, o których mowa w art. 3 ust. 1, zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a) lub b), oznaczenie wskazujące, którym z tych zwolnień podlegała transakcja.

Informacje te udostępnia się bezpłatnie w ciągu 15 minut po ich opublikowaniu przez dostawcę informacji skonsolidowanych. Dostawca informacji skonsolidowanych musi być w stanie sprawnie i spójnie rozpowszechniać takie informacje w sposób zapewniający szybki dostęp do tych informacji na zasadach niedyskryminacyjnych oraz w formatach łatwo dostępnych dla uczestników rynku i pozwalających im w łatwy sposób wykorzystać te informacje.

2. Dostawca informacji skonsolidowanych posiada odpowiednie polityki i mechanizmy umożliwiające gromadzenie informacji podawanych do publicznej wiadomości zgodnie z art. 10 i 21, ich konsolidację w formie ciągłego elektronicznego strumienia danych oraz podawanie następujących informacji do wiadomości publicznej w czasie jak najbardziej zbliżonym do czasu rzeczywistego, z zastosowaniem możliwych środków technicznych, na właściwych zasadach handlowych, w tym podawanie do publicznej wiadomości informacji obejmujących co najmniej następujące elementy:

a) identyfikator instrumentu finansowego lub cechy identyfikujące ten instrument;

b) cenę, po jakiej zawarto transakcję;

c) wolumen transakcji;

d) godzinę transakcji;

e) godzinę zgłoszenia transakcji;

f) oznaczenie sposobu, w jaki wyrażono cenę transakcji;

g) kod systemu obrotu, w którym zrealizowano transakcję, lub w przypadku gdy transakcję zrealizowano za pośrednictwem podmiotu systematycznie internalizującego transakcje – kod „SI”, a w innym przypadku kod „OTC”;

h) w stosownych przypadkach wskazanie, czy transakcja podlegała szczególnym warunkom.

Informacje te udostępnia się bezpłatnie w ciągu 15 minut po ich opublikowaniu przez dostawcę informacji skonsolidowanych. Dostawca informacji skonsolidowanych musi być w stanie sprawnie i spójnie rozpowszechniać takie informacje w sposób zapewniający szybki dostęp do tych informacji na zasadach niedyskryminacyjnych oraz w powszechnie akceptowanych formatach, które są interoperacyjne i łatwo dostępne dla uczestników rynku oraz pozwalają im w łatwy sposób wykorzystać te informacje.

3. Dostawca informacji skonsolidowanych zapewnia konsolidację udostępnianych danych pochodzących ze wszystkich rynków regulowanych, MTF, OTF i zatwierdzonych podmiotów publikujących oraz w odniesieniu do instrumentów finansowych określonych w regulacyjnych standardach technicznych, o których mowa w ust. 8 lit. c).

4. Dostawca informacji skonsolidowanych stosuje i utrzymuje skuteczne rozwiązania administracyjne mające na celu zapobieganie konfliktom interesów. W szczególności operator rynku lub zatwierdzony podmiot publikujący, którzy prowadzą również system publikacji informacji skonsolidowanych, traktują wszystkie gromadzone informacje w sposób niedyskryminacyjny oraz stosują i utrzymują odpowiednie rozwiązania mające na celu rozdzielenie poszczególnych funkcji biznesowych.

5. Dostawca informacji skonsolidowanych posiada należyte mechanizmy bezpieczeństwa służące zagwarantowaniu bezpieczeństwa środków przekazu informacji oraz minimalizowaniu ryzyka uszkodzenia danych i nieuprawnionego dostępu. Dostawca informacji skonsolidowanych utrzymuje odpowiednie zasoby oraz posiada systemy zapasowe, aby zapewnić możliwość oferowania swoich usług i ich utrzymanie przez cały czas.

EUNGiPW opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia standardów i formatów danych w odniesieniu do informacji podlegających opublikowaniu zgodnie z art. 6, 10, 20 i 21, w tym identyfikatora instrumentu finansowego, ceny, ilości, godziny, oznaczenia sposobu, w jaki wyrażono cenę transakcji, identyfikatora systemu obrotu oraz oznaczeń informujących o tym, że transakcja podlegała szczególnym warunkom, jak również technicznych rozwiązań służących sprawnemu i spójnemu rozpowszechnianiu informacji w sposób zapewniający ich łatwą dostępność i możliwość ich łatwego wykorzystania przez uczestników rynku, o których mowa w ust. 1 i 2, w tym określeniu dodatkowych usług podnoszących wydajność funkcjonowania rynku, które dostawca informacji skonsolidowanych mógłby świadczyć.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

6. Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 89 precyzujące, czym są właściwe zasady handlowe, na jakich zapewniany jest dostęp do strumieni danych, o których mowa ust. 1 i 2 niniejszego artykułu.

7. EUNGiPW opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających:

a) środki, za pomocą których dostawca informacji skonsolidowanych może realizować obowiązek informacyjny, o którym mowa w ust. 1 i 2;

b) treść informacji publikowanych na podstawie ust. 1 i 2;

c) instrumenty finansowe, w przypadku których dotyczące ich dane muszą być udostępniane w strumieniu danych, a w odniesieniu do instrumentów nieudziałowych – systemy obrotu i zatwierdzone podmioty publikujące, które należy uwzględnić;

d) inne środki zapewniające spójność danych publikowanych przez różnych dostawców informacji skonsolidowanych oraz umożliwiające ich zestawianie i powiązanie z podobnymi danymi pochodzącymi z innych źródeł, a także ich agregację na poziomie Unii;

e) konkretne wymogi organizacyjne określone w ust. 4 i 5.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

Artykuł 27h

Wymogi organizacyjne dotyczące zatwierdzonych mechanizmów sprawozdawczych

1. Zatwierdzony mechanizm sprawozdawczy posiada odpowiednie polityki i mechanizmy umożliwiające przekazywanie informacji wymaganych na podstawie art. 26 w możliwie najkrótszym terminie, przy czym nie później niż do końca dnia roboczego następującego po dniu, w którym miała miejsce transakcja.

2. Zatwierdzony mechanizm sprawozdawczy stosuje i utrzymuje skuteczne rozwiązania administracyjne mające na celu zapobieganie konfliktom interesów w stosunku do swoich klientów. W szczególności zatwierdzony mechanizm sprawozdawczy będący również operatorem rynku lub firmą inwestycyjną traktuje wszystkie gromadzone informacje w sposób niedyskryminacyjny oraz stosuje i utrzymuje odpowiednie rozwiązania mające na celu rozdzielenie poszczególnych funkcji biznesowych.

3. Zatwierdzony mechanizm sprawozdawczy posiada należyte mechanizmy bezpieczeństwa służące zagwarantowaniu bezpieczeństwa środków przekazu informacji i ich uwierzytelnianiu, zminimalizowaniu ryzyka uszkodzenia danych oraz nieuprawnionego dostępu i zapobieganiu wyciekowi informacji, przy zachowaniu w każdym czasie poufności danych. Zatwierdzony mechanizm sprawozdawczy utrzymuje odpowiednie zasoby oraz posiada systemy zapasowe, aby zapewnić możliwość oferowania swoich usług i ich utrzymanie przez cały czas.

4. Zatwierdzony mechanizm sprawozdawczy posiada systemy umożliwiające skuteczną kontrolę sprawozdań z transakcji pod kątem kompletności, wykrywanie przeoczeń i oczywistych błędów spowodowanych przez firmę inwestycyjną, a w przypadku wystąpienia takiego błędu lub przeoczenia – przekazanie firmie inwestycyjnej szczegółowych informacji o danym błędzie lub przeoczeniu oraz żądanie ponownego przesłania takich błędnych sprawozdań.

Zatwierdzony mechanizm sprawozdawczy posiada systemy umożliwiające mu wykrywanie błędów lub przeoczeń, które spowodował, oraz umożliwiające zatwierdzonemu mechanizmowi sprawozdawczemu skorygowanie i przekazanie – lub, stosownie do przypadku, ponowne przekazanie – właściwemu organowi prawidłowego i kompletnego sprawozdania z transakcji.

5. EUNGiPW opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających:

a) środki, za pomocą których zatwierdzony mechanizm sprawozdawczy może realizować obowiązek informacyjny, o którym mowa w ust. 1; oraz

b) konkretne wymogi organizacyjne określone w ust. 2, 3 i 4.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.”;

dodaje się tytuł VIa w brzmieniu:

„TYTUŁ VIa

Uprawnienia i kompetencje EUNGiPW

ROZDZIAŁ 1

KOMPETENCJE I PROCEDURY

Artykuł 38a

Wykonywanie uprawnień przez EUNGiPW

Uprawnienia powierzone na podstawie art. 38b–38e EUNGiPW lub jakiemukolwiek urzędnikowi EUNGiPW lub innej osobie upoważnionej przez EUNGiPW nie mogą być wykorzystywane w celu żądania ujawnienia informacji lub dokumentów, które są objęte klauzulą poufności wymiany informacji między prawnikiem a klientem.

Artykuł 38b

Wezwanie do udzielenia informacji

1. EUNGiPW może – w drodze zwykłego wezwania lub w drodze decyzji – zobowiązać następujące osoby do udzielenia wszelkich informacji niezbędnych, aby umożliwić EUNGiPW wykonywanie jego obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia:

a)    zatwierdzony podmiot publikujący, dostawcę informacji skonsolidowanych, zatwierdzony mechanizm sprawozdawczy oraz firmę inwestycyjną lub operatora rynku prowadzących system obrotu, którzy świadczą usługi w zakresie udostępniania informacji jako zatwierdzony podmiot publikujący, dostawca informacji skonsolidowanych lub zatwierdzony mechanizm sprawozdawczy, a także osoby, które kontrolują te podmioty lub są przez nie kontrolowane;

   b) zarządzających osobami, o których mowa w lit. a);

c) audytorów i doradców osób, o których mowa w lit. a);

2. Każde zwykłe wezwanie do udzielenia informacji, o którym mowa w ust. 1:

a) odwołuje się do niniejszego artykułu jako podstawy prawnej wezwania;

b) podaje cel wezwania;

c) określa wymagane informacje;

d) zawiera termin przekazania informacji;

e) zawiera adnotację, że osoba, do której skierowano wezwanie do udzielenia informacji, nie ma obowiązku przekazania tych informacji, natomiast w przypadku udzielenia dobrowolnej odpowiedzi na wezwanie przekazane informacje nie mogą być niezgodne z prawdą ani mylące;

f) zawiera wskazanie kwoty grzywny podlegającej nałożeniu zgodnie z art. 38e, w przypadku gdy przekazane informacje są niezgodne z prawdą lub mylące.

3. Wzywając do udzielenia informacji zgodnie z ust. 1 w drodze decyzji, EUNGiPW:

a) odwołuje się do niniejszego artykułu jako podstawy prawnej wezwania;

b) podaje cel wezwania;

c) określa wymagane informacje;

d) wskazuje termin przekazania informacji;

e) wskazuje okresowe kary pieniężne przewidziane w art. 38g, w przypadku gdy przekazane wymagane informacje są niekompletne;

f) wskazuje grzywnę przewidzianą w art. 38f, w przypadku gdy odpowiedzi na zadane pytania są niezgodne z prawdą lub mylące;

g) informuje o prawie do odwołania od decyzji do Komisji Odwoławczej EUNGiPW i prawie do zaskarżenia tej decyzji do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej („Trybunał Sprawiedliwości”) zgodnie z art. 60 i 61 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

4. Do udzielenia wymaganych informacji zobowiązane są osoby, o których mowa w ust. 1, lub ich przedstawiciele, a w przypadku osób prawnych lub stowarzyszeń niemających osobowości prawnej – osoby powołane do ich reprezentacji zgodnie z ustawą lub ich statutem. Prawnicy należycie upoważnieni do działania mogą przedłożyć informacje w imieniu swoich klientów. Klienci ci pozostają w pełni odpowiedzialni za informacje, jeżeli przekazane informacje są niepełne, niezgodne z prawdą lub mylące.

5. EUNGiPW niezwłocznie wysyła kopię zwykłego wezwania lub swojej decyzji właściwemu organowi państwa członkowskiego, w którym osoby, o których mowa w ust. 1, objęte wezwaniem do udzielenia informacji, mają swoje miejsce zamieszkania lub siedzibę.

Artykuł 38c

Dochodzenia ogólne

1. W celu wypełniania swych obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia EUNGiPW może przeprowadzać niezbędne dochodzenia względem osób, o których mowa w art. 38b ust. 1. W tym celu urzędnicy EUNGiPW i inne osoby upoważnione przez EUNGiPW mają prawo do:

a) wglądu we wszelkie dokumenty, dane, procedury i inne materiały istotne z punktu widzenia realizacji zadań EUNGiPW, niezależnie od nośnika, na jakim są one przechowywane;

b) wykonania lub uzyskania uwierzytelnionych kopii lub wyciągów z takich dokumentów, danych, procedur i innych materiałów;

c) wzywania dowolnych osób, o których mowa w art. 38b ust. 1, lub ich przedstawicieli lub członków ich personelu w celu złożenia przez nich ustnych lub pisemnych wyjaśnień na temat sytuacji faktycznej lub dokumentów związanych z przedmiotem i celem kontroli oraz do zaprotokołowania odpowiedzi;

d) prowadzenia rozmów z wszelkimi innymi osobami fizycznymi lub prawnymi, które wyrażą na to zgodę, w celu pozyskania informacji dotyczących przedmiotu dochodzenia;

e) żądania rejestrów połączeń telefonicznych i przesyłu danych.

2. Urzędnicy EUNGiPW i inne osoby upoważnione przez EUNGiPW do prowadzenia dochodzeń, o których mowa w ust. 1, wykonują swoje uprawnienia po przedstawieniu pisemnego upoważnienia określającego przedmiot i cel tego dochodzenia. W upoważnieniu tym wskazuje się również okresowe kary pieniężne przewidziane w art. 38i, nakładane w przypadku, gdy wymagane dokumenty, dane, procedury lub inne materiały bądź odpowiedzi na pytania zadane osobom, o których mowa w art. 38b ust. 1, nie zostaną przekazane bądź udzielone lub są niepełne, a także grzywny przewidziane w art. 38h, w przypadku gdy odpowiedzi na pytania zadane osobom, o których mowa w art. 38b ust. 1, są niezgodne z prawdą lub mylące.

3. Osoby, o których mowa w art. 38b ust. 1, mają obowiązek poddać się dochodzeniom wszczętym na mocy decyzji EUNGiPW. W decyzji określa się przedmiot i cel dochodzenia, okresowe kary pieniężne przewidziane w art. 38i i środki odwoławcze dostępne na mocy rozporządzenia (UE) nr 1095/2010 oraz informuje się o prawie do zaskarżenia decyzji do Trybunału Sprawiedliwości.

4. Z odpowiednim wyprzedzeniem przed rozpoczęciem dochodzenia, o którym mowa w ust. 1, EUNGiPW informuje właściwy organ państwa członkowskiego, w którym ma być prowadzone dochodzenie, o samym dochodzeniu i o tożsamości upoważnionych osób. Na żądanie EUNGiPW urzędnicy danego właściwego organu udzielają tym upoważnionym osobom pomocy w wykonywaniu ich zadań. Na życzenie urzędnicy zainteresowanego właściwego organu mogą być również obecni podczas dochodzeń.

5. Jeżeli żądanie przedstawienia rejestrów połączeń telefonicznych i przesyłu danych, o którym mowa w ust. 1 lit. e), wymaga uzyskania zezwolenia od organu sądowego zgodnie z mającym zastosowanie prawem krajowym, występuje się o takie zezwolenie. O wydanie takiego zezwolenia można również wystąpić zapobiegawczo.

6. W przypadku gdy krajowy organ sądowy otrzyma wniosek o zezwolenie na wystosowanie żądania przedstawienia rejestrów połączeń telefonicznych i przesyłu danych, o którym mowa w ust. 1 lit. e), organ ten sprawdza, czy:

a) przyjęta przez EUNGiPW decyzja, o której mowa w ust. 3, jest autentyczna;

b) wszelkie środki, które mają być zastosowane, są proporcjonalne i nie są arbitralne lub nadmierne.

Do celów lit. b) krajowy organ sądowy może zwrócić się do EUNGiPW o szczegółowe wyjaśnienia, w szczególności dotyczące przesłanek, na podstawie których EUNGiPW podejrzewa, że miało miejsce naruszenie przepisów niniejszego rozporządzenia, a także powagi domniemanego naruszenia oraz charakteru, w jakim osoba, wobec której stosowane są środki przymusu, uczestniczyła w danym naruszeniu. Krajowy organ sądowy nie może jednak dokonywać oceny konieczności przeprowadzania dochodzenia ani żądać dostępu do informacji zawartych w aktach sprawy EUNGiPW. Zgodność z prawem decyzji EUNGiPW podlega kontroli jedynie ze strony Trybunału Sprawiedliwości zgodnie z procedurą określoną w rozporządzeniu (UE) nr 1095/2010.

Artykuł 38d

Kontrole na miejscu

1. W celu wykonywania swoich obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia EUNGiPW może przeprowadzać wszelkie niezbędne kontrole na miejscu w dowolnych lokalach stanowiących miejsce prowadzenia działalności gospodarczej osób, o których mowa w art. 38b ust. 1.

2. Urzędnicy EUNGiPW i inne osoby upoważnione przez EUNGiPW do przeprowadzenia kontroli na miejscu mogą wejść do dowolnych lokali stanowiących miejsce prowadzenia działalności gospodarczej osób, których dotyczy decyzja o dochodzeniu przyjęta przez EUNGiPW, i posiadają wszelkie uprawnienia określone w art. 38b ust. 1. Mają oni również prawo do pieczętowania wszelkich lokali stanowiących miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oraz wszelkich ksiąg lub dokumentów na czas kontroli i w zakresie koniecznym do przeprowadzenia kontroli.

3. Z odpowiednim wyprzedzeniem przed kontrolą EUNGiPW powiadamia o niej właściwy organ państwa członkowskiego, w którym kontrola ta ma być przeprowadzona. Jeżeli jest to wymagane do odpowiedniego i sprawnego przeprowadzenia kontroli, EUNGiPW – po poinformowaniu odpowiedniego właściwego organu – może przeprowadzić ją bez uprzedniego powiadomienia. Kontrole na mocy niniejszego artykułu przeprowadza się pod warunkiem, że odpowiedni organ potwierdził, że nie zgłasza sprzeciwu wobec tych kontroli.

4. Urzędnicy EUNGiPW i inne osoby upoważnione przez EUNGiPW do przeprowadzenia kontroli na miejscu wykonują swoje uprawnienia po przedstawieniu pisemnego upoważnienia określającego przedmiot i cel kontroli oraz wskazującego okresowe kary pieniężne określone w art. 38g, które podlegają nałożeniu w przypadku, gdy dane osoby nie poddadzą się kontroli.

5. Osoby, o których mowa w art. 38b ust. 1, są zobowiązane poddać się kontrolom na miejscu zarządzonym na mocy decyzji EUNGiPW. W decyzji tej określa się przedmiot i cel kontroli, datę jej rozpoczęcia oraz okresowe kary pieniężne przewidziane w art. 38i, jak również środki odwoławcze dostępne na mocy rozporządzenia (UE) nr 1095/2010 oraz prawo do zaskarżenia decyzji do Trybunału Sprawiedliwości.

6. Urzędnicy właściwego organu państwa członkowskiego, w którym ma być przeprowadzana kontrola, a także osoby upoważnione bądź wyznaczone przez ten organ na żądanie EUNGiPW aktywnie pomagają urzędnikom EUNGiPW i innym osobom upoważnionym przez EUNGiPW. Urzędnicy właściwego organu danego państwa członkowskiego mogą również brać udział w kontrolach na miejscu.

7. EUNGiPW może również zażądać od właściwych organów przeprowadzenia w jego imieniu konkretnych czynności dochodzeniowych i kontroli na miejscu przewidzianych w niniejszym artykule i w art. 38b ust. 1.

8. W przypadku gdy urzędnicy i inne osoby towarzyszące upoważnione przez EUNGiPW stwierdzą, że osoba sprzeciwia się kontroli zarządzonej na mocy niniejszego artykułu, właściwy organ danego państwa członkowskiego udziela im niezbędnej pomocy, zwracając się w razie potrzeby o pomoc policji lub równorzędnego organu egzekwowania prawa, aby umożliwić im przeprowadzenie kontroli na miejscu.

9. Jeżeli kontrola na miejscu przewidziana w ust. 1 lub pomoc przewidziana w ust. 7 wymaga zezwolenia wydanego przez organ sądowy zgodnie z prawem krajowym, występuje się o takie zezwolenie. O wydanie takiego zezwolenia można również wystąpić zapobiegawczo.

10. W przypadku gdy krajowy organ sądowy otrzyma wniosek o zezwolenie na kontrolę na miejscu przewidzianą w ust. 1 lub pomoc przewidzianą w ust. 7, organ ten sprawdza, czy:

a)    przyjęta przez EUNGiPW decyzja, o której mowa w ust. 4, jest autentyczna;

b)    wszelkie środki, które mają być zastosowane, są proporcjonalne i nie są arbitralne lub nadmierne.

Do celów lit. b) krajowy organ sądowy może zwrócić się do EUNGiPW o szczegółowe wyjaśnienia, w szczególności dotyczące przesłanek, na podstawie których EUNGiPW podejrzewa, że miało miejsce naruszenie przepisów niniejszego rozporządzenia, a także powagi domniemanego naruszenia oraz charakteru, w jakim osoba, wobec której stosowane są środki przymusu, uczestniczyła w danym naruszeniu. Krajowy organ sądowy nie może jednak dokonywać oceny konieczności przeprowadzania dochodzenia ani żądać dostępu do informacji zawartych w aktach sprawy EUNGiPW. Zgodność z prawem decyzji EUNGiPW podlega kontroli jedynie ze strony Trybunału Sprawiedliwości zgodnie z procedurą określoną w rozporządzeniu (UE) nr 1095/2010.

Artykuł 38e

Wymiana informacji

EUNGiPW i właściwe organy udostępniają sobie nawzajem, bez zbędnej zwłoki, informacje wymagane na potrzeby wykonywania ich obowiązków na mocy niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 38f

Tajemnica zawodowa

Obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej, o której mowa w art. 76 dyrektywy 2014/65/UE, ma zastosowanie do EUNGiPW oraz do wszystkich osób, które pracują lub pracowały dla EUNGiPW lub dla dowolnej innej osoby, której EUNGiPW przekazał zadania, włącznie z audytorami i ekspertami wykonującymi prace na zlecenie EUNGiPW.

Artykuł 38g

Środki nadzorcze stosowane przez EUNGiPW

1. Jeżeli EUNGiPW stwierdzi, że osoba wymieniona w art. 38a ust. 1 lit. a) popełniła jedno z naruszeń wymienionych w tytule IVa, podejmuje jedno lub kilka z poniższych działań:

a) przyjmuje decyzję zobowiązującą daną osobę do zaprzestania danego naruszenia;

b) przyjmuje decyzję nakładającą grzywny na podstawie art. 38h i 38i;

c) wydaje publiczne ogłoszenia.

2. Podejmując działania, o których mowa w ust. 1, EUNGiPW bierze pod uwagę charakter i powagę naruszenia, uwzględniając następujące kryteria:

a) czas trwania i częstotliwość naruszenia;

b) kwestię, czy naruszenie doprowadziło do przestępstwa finansowego bądź też ułatwiło przestępstwo finansowe lub czy istnieje między nimi innego rodzaju związek;

c) kwestię, czy naruszenie jest wynikiem działania umyślnego lub zaniedbania;

d) stopień odpowiedzialności osoby odpowiedzialnej za naruszenie;

e) sytuację finansową osoby odpowiedzialnej za dane naruszenie, której wyznacznikiem jest wysokość całkowitych obrotów odpowiedzialnej osoby prawnej lub roczny dochód i aktywa netto odpowiedzialnej osoby fizycznej;

f) wpływ naruszenia na interesy inwestorów;

g) skalę korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez osobę odpowiedzialną za dane naruszenie lub strat poniesionych przez osoby trzecie w wyniku naruszenia, o ile można je ustalić;

h) zakres współpracy osoby odpowiedzialnej za naruszenie z EUNGiPW, bez uszczerbku dla konieczności wydania korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez tę osobę;

i) poprzednie naruszenia popełnione przez osobę odpowiedzialną za naruszenie;

j) środki zastosowane po popełnieniu naruszenia przez osobę odpowiedzialną za naruszenie w celu zapobieżenia powtórnemu naruszeniu.

3. EUNGiPW niezwłocznie powiadamia osobę odpowiedzialną za naruszenie o każdym działaniu podjętym na podstawie ust. 1, a także przekazuje tę informację właściwym organom państw członkowskich oraz Komisji. W terminie 10 dni roboczych od daty przyjęcia decyzji EUNGiPW ogłasza ją publicznie na swojej stronie internetowej.

Publiczne ogłoszenie, o którym mowa w akapicie pierwszym, musi zawierać następujące elementy:

a)    informację o prawie odwołania się od decyzji przysługującym osobie odpowiedzialnej za naruszenie;

b)    w stosownych przypadkach informację potwierdzającą złożenie odwołania oraz wyjaśnienie, że takie odwołanie nie ma skutku zawieszającego;

c)    informację o możliwości zawieszenia stosowania zaskarżonej decyzji przez Komisję Odwoławczą EUNGiPW zgodnie z art. 60 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

ROZDZIAŁ 2

SANKCJE ADMINISTRACYJNE I INNE ŚRODKI

Artykuł 38h

Grzywny

1. Jeżeli zgodnie z art. 38k ust. 5 EUNGiPW stwierdzi, że osoba, umyślnie lub w wyniku zaniedbania, dopuściła się jednego z naruszeń wymienionych w tytule IVa, przyjmuje decyzję o nałożeniu grzywny zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu.

Uznaje się, że naruszenie popełniono umyślnie, jeżeli EUNGiPW znalazł obiektywne dowody wskazujące na to, że dana osoba działała umyślnie w celu dopuszczenia się naruszenia.

2. Maksymalna kwota grzywny, o której mowa w ust. 1, wynosi 200 000 EUR lub – w państwach członkowskich, których walutą nie jest euro – równowartość tej kwoty w walucie krajowej. .

3. Ustalając wysokość grzywny na podstawie ust. 1, EUNGiPW bierze pod uwagę kryteria określone w art. 38g ust. 2.

Artykuł 38i

Okresowe kary pieniężne

1. EUNGiPW w drodze decyzji nakłada okresowe kary pieniężne w celu zmuszenia:

a) osoby do zaprzestania naruszenia, zgodnie z decyzją podjętą na mocy art. 38b ust. 1 lit. a);

b) osoby, o której mowa w art. 38b ust. 1:

do dostarczenia kompletnych informacji, których zażądano w drodze decyzji na mocy art. 38b;

do poddania się dochodzeniu, a w szczególności do przedłożenia kompletnych dokumentów, danych, procedur i wszelkich innych żądanych materiałów, a także do uzupełnienia i skorygowania innych informacji udostępnionych w dochodzeniu wszczętym na podstawie decyzji podjętej na mocy art. 38c;

do poddania się kontroli na miejscu zarządzonej decyzją podjętą na mocy art. 38d.

2. Okresowa kara pieniężna musi być skuteczna i proporcjonalna. Okresową karę pieniężną nakłada się za każdy dzień opóźnienia.

3. Niezależnie od przepisów ust. 2 kwota okresowych kar pieniężnych wynosi 3 % średniego dziennego obrotu w poprzedzającym roku obrotowym lub, w przypadku osób fizycznych, 2 % średniego dziennego dochodu w poprzedzającym roku kalendarzowym. Okresową karę pieniężną nalicza się od dnia określonego w decyzji o nałożeniu okresowej kary pieniężnej.

4. Okresową karę pieniężną nakłada się na okres nieprzekraczający sześciu miesięcy od powiadomienia o decyzji EUNGiPW. Po upływie tego okresu EUNGiPW dokonuje przeglądu tego środka.

Artykuł 38j

Powiadamianie o grzywnach i okresowych karach pieniężnych oraz ich charakter, egzekucja i przypisywanie

1. EUNGiPW podaje do wiadomości publicznej każdą grzywnę i każdą okresową karę pieniężną, które nałożono zgodnie z art. 38h i 38i, chyba że takie publiczne powiadomienie zagrażałoby poważnie rynkom finansowym lub wyrządziłoby nieproporcjonalną szkodę stronom, których dotyczy. Ujawniane informacje nie mogą obejmować danych osobowych w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 45/2001.

2. Grzywny i okresowe kary pieniężne nałożone zgodnie z art. 38h i 38i mają charakter administracyjny.

3. Jeżeli EUNGiPW postanowi nie nakładać grzywien ani kar pieniężnych, informuje o tym odpowiednio Parlament Europejski, Radę, Komisję i właściwe organy danego państwa członkowskiego oraz podaje przyczyny swojej decyzji.

4. Grzywny i okresowe kary pieniężne nałożone zgodnie z art. 38h i 38i podlegają egzekucji.

5. Postępowanie egzekucyjne regulują przepisy postępowania cywilnego obowiązujące w państwie, na którego terytorium jest ono prowadzone.

6. Kwoty grzywien i okresowych kar pieniężnych przypisuje się do budżetu ogólnego Unii Europejskiej.

Artykuł 38k

Przepisy proceduralne regulujące stosowanie środków nadzorczych i nakładanie grzywien

1. Jeżeli w trakcie wykonywania swoich obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia EUNGiPW stwierdzi, że istnieją wiarygodne przesłanki świadczące o możliwości istnienia okoliczności, które stanowią naruszenie lub naruszenia wymienione w tytule IVa, EUNGiPW wyznacza w swoich strukturach niezależnego urzędnika dochodzeniowego, który wyjaśnia tę sprawę. Wyznaczony urzędnik nie może – ani nie mógł w przeszłości – być bezpośrednio bądź pośrednio zaangażowany w nadzór nad danym dostawcą usług w zakresie udostępniania informacji ani w procedurę udzielania zezwolenia temu dostawcy i wykonuje swoje funkcje niezależnie od EUNGiPW.

2. Urzędnik dochodzeniowy, o którym mowa w ust. 1, bada domniemane naruszenia z uwzględnieniem wszelkich uwag przedstawionych przez osoby, które są przedmiotem dochodzeń, i przedkłada EUNGiPW pełne akta sprawy zawierające dokonane przez niego ustalenia.

3. Aby wykonywać swoje zadania, urzędnik dochodzeniowy może korzystać z prawa do występowania o informacje zgodnie z art. 38b i do prowadzenia dochodzeń i kontroli na miejscu zgodnie z art. 38c i 38d.

4. W trakcie wykonywania swych zadań urzędnik dochodzeniowy ma dostęp do wszystkich dokumentów i informacji zebranych przez EUNGiPW w czasie działań nadzorczych.

5. Urzędnik dochodzeniowy – po zakończeniu prowadzonego przez siebie dochodzenia i przed przekazaniem EUNGiPW akt sprawy zawierających jego ustalenia – zapewnia osobom będącym przedmiotem danego dochodzenia możliwość przedstawienia swojego stanowiska na temat wyjaśnianych spraw. Podstawę ustaleń urzędnika dochodzeniowego mogą stanowić wyłącznie fakty, do których zainteresowane strony miały możliwość się odnieść.

6. W toku dochodzeń prowadzonych na podstawie niniejszego artykułu w pełni przestrzega się prawa do obrony przysługującego zainteresowanym osobom.

7. Urzędnik dochodzeniowy, przedkładając EUNGiPW akta sprawy zawierające dokonane przez niego ustalenia, powiadamia o tym fakcie osoby, które są przedmiotem dochodzenia. Osobom będącym przedmiotem dochodzenia przysługuje prawo dostępu do akt sprawy, z zastrzeżeniem uzasadnionego interesu innych osób w zakresie ochrony ich tajemnicy handlowej. Prawo dostępu do akt sprawy nie obejmuje informacji poufnych dotyczących osób trzecich.

8. Na podstawie akt sprawy zawierających ustalenia urzędnika dochodzeniowego oraz – na wniosek osób, które są przedmiotem dochodzenia – po zapoznaniu się ze stanowiskiem tych osób zgodnie z art. 38l, EUNGiPW decyduje, czy osoby, które są przedmiotem dochodzenia, popełniły naruszenie lub naruszenia wymienione w tytule IVa, a jeżeli tak – stosuje środek nadzorczy zgodnie z art. 38m.

9. Urzędnik dochodzeniowy nie bierze udziału w obradach EUNGiPW ani nie uczestniczy w żaden inny sposób w procesie podejmowania decyzji przez EUNGiPW.

10. Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 50 do dnia [PO: Please insert date 24 months after entry into force] r. w celu uściślenia przepisów proceduralnych dotyczących wykonywania prawa do nakładania grzywien lub okresowych kar pieniężnych, w tym przepisów dotyczących prawa do obrony, przepisów tymczasowych oraz przepisów dotyczących pobierania grzywien lub okresowych kar pieniężnych, a także dotyczących okresów przedawnienia w zakresie nakładania i egzekwowania grzywien i okresowych kar pieniężnych.

11. EUNGiPW przekazuje sprawy w celu wszczęcia postępowania karnego odpowiednim organom krajowym, jeżeli, wykonując swoje obowiązki wynikające z niniejszego rozporządzenia, stwierdzi, że istnieją wiarygodne przesłanki wskazujące na możliwość wystąpienia okoliczności stanowiących przestępstwo. Ponadto EUNGiPW odstępuje od nałożenia grzywien lub okresowych kar pieniężnych w przypadku, gdy – wskutek postępowania karnego prowadzonego na mocy prawa krajowego – wyrok uniewinniający lub skazujący wynikający z identycznych faktów lub z faktów, które są zasadniczo takie same, uprawomocnił się.

Artykuł 38l

Zapoznanie się ze stanowiskiem osób objętych postępowaniem

1. Przed podjęciem jakiejkolwiek decyzji na mocy art. 38g, 38h i 38i EUNGiPW zapewnia osobom objętym postępowaniem możliwość przedstawienia swojego stanowiska odnośnie do ustaleń EUNGiPW. Podstawę decyzji EUNGiPW stanowią wyłącznie ustalenia, co do których osoby objęte postępowaniem mogły przedstawić swoje stanowisko.

Przepisy akapitu pierwszego nie mają zastosowania, jeżeli konieczne jest podjęcie pilnych działań w celu zapobieżenia istotnym i bezpośrednio grożącym szkodom dla systemu finansowego. W takim przypadku EUNGiPW może przyjąć decyzję tymczasową i zapewnia osobom objętym postępowaniem możliwość przedstawienia swojego stanowiska jak najszybciej po podjęciu decyzji.

2. W toku postępowania w pełni przestrzega się prawa do obrony przysługującego osobom, które są przedmiotem dochodzenia. Osobom tym przysługuje prawo dostępu do gromadzonych przez EUNGiPW akt sprawy, z zastrzeżeniem uzasadnionego interesu innych osób w zakresie ochrony ich tajemnicy handlowej. Prawo dostępu do akt sprawy nie obejmuje dostępu do informacji poufnych oraz wewnętrznych dokumentów przygotowawczych EUNGiPW.

Artykuł 38m

Kontrola ze strony Trybunału Sprawiedliwości

Trybunał Sprawiedliwości ma nieograniczone prawo orzekania w sprawie decyzji EUNGiPW nakładających grzywnę lub okresową karę pieniężną. Może on uchylić, obniżyć lub podwyższyć nałożoną grzywnę lub okresową karę pieniężną.

Artykuł 38n

Opłata za udzielenie zezwolenia i opłata nadzorcza

1. EUNGiPW pobiera od dostawców usług w zakresie udostępniania informacji opłaty zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i aktami delegowanymi przyjętymi zgodnie z ust. 3. Opłaty te w pełni pokrywają niezbędne wydatki EUNGiPW związane z udzielaniem zezwoleń dostawcom usług w zakresie udostępniania informacji i nadzorem nad nimi oraz pozwalają odzyskać w pełni koszty, jakie mogą ponieść właściwe organy, wykonując prace na mocy niniejszego rozporządzenia, w szczególności w wyniku przekazania zadań zgodnie z art. 38o.

2. Kwota indywidualnej opłaty pobieranej od danego dostawcy usług w zakresie udostępniania informacji musi pokrywać całość kosztów administracyjnych poniesionych przez EUNGiPW w związku z działaniami tego urzędu w odniesieniu do prospektu, w tym suplementów do niego, sporządzonego przez danego emitenta, oferującego lub osobę wnioskującą o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym. Opłata musi być proporcjonalna do obrotów emitenta, oferującego lub osoby wnioskującej o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym.

3. Komisja przyjmuje akt delegowany zgodnie z art. 50 do dnia [PO: Please insert date 24 months after entry into force] r. w celu uściślenia rodzajów opłat, czynności, za które są one pobierane, wysokości opłat oraz sposobu ich uiszczania.

Artykuł 38o

Przekazywanie zadań przez EUNGiPW właściwym organom

1. Jeżeli jest to niezbędne do odpowiedniego wykonania zadania nadzorczego, EUNGiPW może przekazać określone zadania nadzorcze właściwemu organowi państwa członkowskiego zgodnie z wytycznymi wydanymi przez EUNGiPW na mocy art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010. Takie określone zadania nadzorcze mogą w szczególności obejmować prawo do wystosowywania wezwania do udzielenia informacji zgodnie z art. 38b i do prowadzenia dochodzeń i kontroli na miejscu zgodnie z art. 38c i 38d.

2. Przed przekazaniem danego zadania EUNGiPW konsultuje się z odpowiednim właściwym organem w sprawie:

a) zakresu zadania, które ma zostać przekazane;

b) harmonogramu wykonania tego zadania; oraz

c) przekazania niezbędnych informacji EUNGiPW i przez EUNGiPW.

3. Zgodnie z rozporządzeniem w sprawie opłat przyjętym przez Komisję zgodnie z art. 38n ust. 3 EUNGiPW zwraca właściwemu organowi koszty poniesione w wyniku wykonywania przekazanych mu zadań.

4. EUNGiPW w odpowiednich odstępach czasu dokonuje przeglądu decyzji, o której mowa w ust. 1. Przekazanie zadań może zostać w każdej chwili odwołane.

5. Przekazanie zadań nie wpływa na odpowiedzialność EUNGiPW i nie ogranicza możliwości prowadzenia i nadzorowania przez EUNGiPW przekazanych czynności.”; w art. 50 wprowadza się następujące zmiany:

   ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 1 ust. 9, art. 2 ust. 2, art. 13 ust. 2, art. 15 ust. 5, art. 17 ust. 3, art. 19 ust. 2 i 3, art. 27c, art. 31 ust. 4, art. 40 ust. 8, art. 41 ust. 8, art. 42 ust. 7, art. 45 ust. 10 oraz art. 52 ust. 10 i 12, powierza się Komisji na czas nieokreślony od dnia 2 lipca 2014 r.”;

   ust. 3 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:

„Przekazanie uprawnień, o których mowa w art. 1 ust. 9, art. 2 ust. 2, art. 13 ust. 2, art. 15 ust. 5, art. 17 ust. 3, art. 19 ust. 2 i 3, art. 27c, art. 31 ust. 4, art. 40 ust. 8, art. 41 ust. 8, art. 42 ust. 7, art. 45 ust. 10 oraz art. 52 ust. 10 i 12, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę.”;

ust. 5 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:

„Akt delegowany przyjęty zgodnie z art. 1 ust. 9, art. 2 ust. 2, art. 13 ust. 2, art. 15 ust. 5, art. 17 ust. 3, art. 19 ust. 2 i 3, art. 27c, art. 31 ust. 4, art. 40 ust. 8, art. 41 ust. 8, art. 42 ust. 7, art. 45 ust. 10 oraz art. 52 ust. 10 lub 12 wchodzi w życie jedynie wówczas, gdy Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie trzech miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie lub jeśli przed upływem tego terminu zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu.”;

w art. 52 dodaje się ust. 13 i 14 w brzmieniu:

„13.    Po konsultacji z EUNGiPW Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdania dotyczące funkcjonowania systemu publikacji informacji skonsolidowanych ustanowionego zgodnie z tytułem IVa. Sprawozdanie dotyczące art. 27d ust. 1 przedstawia się do dnia 3 września 2019 r. Sprawozdanie dotyczące art. 27d ust. 2 przedstawia się do dnia 3 września 2021 r.

Sprawozdania, o których mowa w akapicie pierwszym, zawierają ocenę funkcjonowania systemu publikacji informacji skonsolidowanych w oparciu o następujące kryteria:

a)    dostępność i terminowość przekazywania informacji posttransakcyjnych w formie skonsolidowanej obejmującej wszystkie transakcje niezależnie od tego, czy realizowane są one w systemach obrotu, czy nie;

b)    dostępność i terminowość przekazywania pełnych i częściowych informacji posttransakcyjnych charakteryzujących się wysoką jakością w formacie łatwo dostępnym i łatwym do wykorzystania dla uczestników rynku oraz udostępnianych na właściwych zasadach handlowych.

W przypadku gdy Komisja stwierdzi, że dostawcy informacji skonsolidowanych nie dopełniają obowiązku przekazania informacji w sposób, który spełnia kryteria określone w akapicie drugim, Komisja dołącza do swojego sprawozdania wniosek do EUNGiPW o wszczęcie procedury negocjacyjnej w celu powołania w drodze postępowania o udzielenie zamówienia publicznego prowadzonego przez EUNGiPW komercyjnego podmiotu prowadzącego system publikacji informacji skonsolidowanych. EUNGiPW wszczyna tę procedurę po otrzymaniu wniosku Komisji na warunkach określonych w tym wniosku oraz zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (**).

14.    W przypadku wszczęcia procedury określonej w ust. 13 Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 50, określając środki w celu:

a)    określenia okresu obowiązywania zamówienia udzielonego komercyjnemu podmiotowi prowadzącemu system publikacji informacji skonsolidowanych oraz procedury i warunków przedłużenia tego zamówienia, a także ogłoszenia nowego postępowania o udzielenie zamówienia publicznego;

b)    zastrzeżenia, że komercyjny podmiot prowadzący system publikacji informacji skonsolidowanych działa na zasadzie wyłączności i że żaden inny podmiot nie może występować w charakterze dostawcy informacji skonsolidowanych zgodnie z art. 27a;

c)    uprawnienia EUNGiPW do zapewniania przestrzegania przez komercyjny podmiot prowadzący system publikacji informacji skonsolidowanych wybrany w drodze postępowania o udzielenie zamówienia publicznego warunków tego zamówienia;

d)    zapewnienia, aby informacje posttransakcyjne przekazywane przez komercyjny podmiot prowadzący system publikacji informacji skonsolidowanych były wysokiej jakości, w formacie łatwo dostępnym i łatwym do wykorzystania dla uczestników rynku oraz w postaci skonsolidowanej obejmującej cały rynek;

e)    zapewnienia, aby informacje posttransakcyjne były przekazywane na właściwych zasadach handlowych, zarówno w postaci skonsolidowanej, jak i nieskonsolidowanej, oraz aby spełniały potrzeby użytkowników tych informacji w całej Unii;

f)    zapewnienia, aby systemy obrotu i zatwierdzone podmioty publikujące udostępniały swoje dane transakcyjne komercyjnemu podmiotowi prowadzącemu system publikacji informacji skonsolidowanych wybranemu w drodze postępowania o udzielenie zamówienia publicznego przeprowadzonego przez EUNGiPW po rozsądnych cenach;

g)    określenia rozwiązań na wypadek niespełnienia warunków oferty przez komercyjny podmiot prowadzący system publikacji informacji skonsolidowanych wybrany w drodze postępowania o udzielenie zamówienia publicznego;

h)    określenia rozwiązań, zgodnie z którymi dostawcy informacji skonsolidowanych, którzy uzyskali zezwolenie na mocy art. 27a, mogą w dalszym ciągu prowadzić system publikacji informacji skonsolidowanych, w przypadku nieskorzystania z uprawnienia przewidzianego w lit. b) niniejszego ustępu lub w przypadku gdy żaden podmiot nie zostanie wyznaczony w drodze postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, do czasu zakończenia nowego postępowania o udzielenie zamówienia publicznego i wyznaczenia komercyjnego podmiotu do prowadzenia systemu publikacji informacji skonsolidowanych.

*    Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych, skonsolidowanych sprawozdań finansowych i powiązanych sprawozdań niektórych rodzajów jednostek, zmieniająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/43/WE oraz uchylająca dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG (Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 19).

**    Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1).”;

dodaje się art. 54a i 54b w brzmieniu:

„Artykuł 54a
Środki przejściowe dotyczące EUNGiPW

1. Wszelkie kompetencje i obowiązki związane z działalnością z zakresu nadzoru i egzekwowania przepisów w dziedzinie dostawców usług w zakresie udostępniania informacji, które powierzono właściwym organom na podstawie art. 67 dyrektywy 2014/65/UE, wygasają w dniu [PO: Please insert date 36 months after entry into force] r. Te kompetencje i obowiązki przejmuje EUNGiPW w tym samym dniu.

2. Wszelkie akta spraw i dokumenty robocze dotyczące działalności z zakresu nadzoru i egzekwowania przepisów w dziedzinie dostawców usług w zakresie udostępniania informacji, w tym dotyczące wszelkich toczących się kontroli i czynności z zakresu egzekwowania przepisów, bądź ich uwierzytelnione kopie przejmuje EUNGiPW w dniu, o którym mowa w ust. 1.

Wniosku o udzielenie zezwolenia, który wpłynął do właściwych organów przed dniem [PO: Please insert date 30 months after entry into force] r., nie przekazuje się jednak do EUNGiPW, a decyzję o rejestracji lub odmowie rejestracji podejmuje odpowiedni organ.

3. Właściwe organy, o których mowa w ust. 1, zapewniają, aby wszelkie istniejące dokumenty i opracowania robocze lub ich uwierzytelnione kopie zostały przekazane EUNGiPW w jak najkrótszym terminie, a w każdym razie przez dostawców usług w zakresie udostępniania informacji. Te właściwe organy służą również EUNGiPW wszelką niezbędną pomocą i radą celem ułatwienia skutecznego i sprawnego przekazania i podjęcia działalności z zakresu nadzoru i egzekwowania przepisów w dziedzinie dostawców usług w zakresie udostępniania informacji.

4. EUNGiPW występuje jako następca prawny właściwych organów, o których mowa w ust. 1, we wszelkich postępowaniach administracyjnych i sądowych wynikających z działalności w zakresie nadzoru i egzekwowania przepisów prowadzonej przez te właściwe organy w odniesieniu do spraw wchodzących w zakres niniejszego rozporządzenia.

5. Zezwolenie udzielone dostawcy usług w zakresie udostępniania informacji przez właściwy organ, o którym mowa w ust. 1, zachowuje ważność po przekazaniu kompetencji EUNGiPW.

Artykuł 54b
Relacje z audytorami

1.    Każda osoba uprawniona w rozumieniu dyrektywy 2006/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (*), wykonująca u dostawcy usług w zakresie udostępniania informacji zadanie opisane w art. 34 dyrektywy 2013/34/UE lub art. 73 dyrektywy 2009/65/WE lub jakiekolwiek inne zadanie przewidziane prawem, ma obowiązek niezwłocznego zgłaszania EUNGiPW wszelkich faktów lub decyzji dotyczących tego przedsiębiorstwa, o których dowiedziała się w trakcie wykonywania swoich zadań i które mogą:

a)     stanowić istotne naruszenie przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, które ustanawiają warunki regulujące wydawanie zezwoleń lub które w szczególny sposób regulują prowadzenie działalności w charakterze dostawcy usług w zakresie udostępniania informacji;

b)     wpływać na nieprzerwane funkcjonowanie dostawcy usług w zakresie udostępniania informacji;

c)     prowadzić do odmowy zatwierdzenia sprawozdań finansowych lub wydania opinii z zastrzeżeniem.

Osoba ta ma również obowiązek zgłaszania wszelkich faktów i decyzji, o których dowiedziała się w trakcie wykonywania jednego z zadań, o których mowa w akapicie pierwszym, w przedsiębiorstwie mającym bliskie powiązania z dostawcą usług w zakresie udostępniania informacji, u którego wykonuje to zadanie.

2.    Ujawnianie właściwym organom wszelkich faktów lub decyzji, o których mowa w ust. 1, w dobrej wierze przez osoby uprawnione w rozumieniu dyrektywy 2006/43/WE nie stanowi naruszenia jakichkolwiek ograniczeń umownych lub prawnych dotyczących ujawniania informacji i nie powoduje jakiejkolwiek odpowiedzialności tych osób.

*    Dyrektywa 2006/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie ustawowych badań rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych, zmieniająca dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG oraz uchylająca dyrektywę Rady 84/253/EWG (Dz.U. L 157 z 9.6.2006, s. 87).”.

Artykuł 7

Zmiany w rozporządzeniu (UE) 2015/760 w sprawie europejskich długoterminowych funduszy inwestycyjnych

W rozporządzeniu (UE) 2015/760 wprowadza się następujące zmiany:

(1)w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:

pkt 10 otrzymuje brzmienie:

„10)    »właściwy organ« oznacza każdy właściwy organ, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lit. f) i h) dyrektywy 2011/61/UE;”;

skreśla się pkt 11;

art. 3 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3.    EUNGiPW prowadzi centralny rejestr publiczny, w którym figuruje każdy EDFI, który uzyskał zezwolenie zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, oraz zarządzający EDFI. Rejestr udostępnia się w formie elektronicznej.”;

w art. 5 wprowadza się następujące zmiany:

w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

(i)    akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Wniosek o udzielenie zezwolenia dla EDFI składa się do EUNGiPW.”;

(ii)    w akapicie drugim dodaje się lit. e) w brzmieniu:

„e)    wykaz państw członkowskich, w których EDFI ma być wprowadzany do obrotu.”;

(iii)    akapit trzeci otrzymuje brzmienie:

„EUNGiPW może żądać wyjaśnień i informacji w odniesieniu do dokumentów i informacji przedstawionych na podstawie akapitu drugiego.”;

w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

(i)    akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

Wyłącznie ZAFI z UE, który uzyskał zezwolenie zgodnie z dyrektywą 2011/61/UE, może zwrócić się do EUNGiPW o zezwolenie na zarządzanie EDFI, dla którego złożony został wniosek o zezwolenie zgodnie z ust. 1.”;

(ii)    akapit ostatni otrzymuje brzmienie:

„EUNGiPW może zwrócić się do właściwego organu właściwego dla ZAFI z UE o wyjaśnienia i informacje w odniesieniu do dokumentów, o których mowa w akapicie drugim, lub o zaświadczenie dotyczące tego, czy EDFI są objęte zakresem posiadanego przez ZAFI z UE zezwolenia na zarządzanie AFI. Właściwy organ właściwy dla ZAFI z UE udziela odpowiedzi w terminie 10 dni roboczych od daty otrzymania wniosku od EUNGiPW.”;

ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4.    EUNGiPW jest niezwłocznie powiadamiany o wszelkich późniejszych zmianach w dokumentach, o których mowa w ust. 1 i 2.”;

ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5.    Na zasadzie odstępstwa od ust. 1–3, jeżeli forma prawna AFI z UE dopuszcza zarządzanie wewnętrzne i jego organ zarządzający nie powoła zewnętrznego ZAFI, taki AFI z UE składa do EUNGiPW jednocześnie wniosek o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności jako EDFI zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i zezwolenia na prowadzenie działalności jako ZAFI zgodnie z dyrektywą 2011/61/UE.

Wniosek o udzielenie zezwolenia na działalność jako wewnętrznie zarządzany EDFI zawiera następujące elementy:

a)    regulamin funduszu lub jego dokumenty założycielskie;

b)    informację o nazwie depozytariusza;

c)    opis informacji, które mają zostać udostępnione inwestorom, w tym opis rozwiązań służących rozpatrywaniu skarg składanych przez inwestorów detalicznych;

e)    wykaz państw członkowskich, w których EDFI ma być wprowadzany do obrotu;

f)    informacje, o których mowa w art. 7 ust. 2 lit. a)–e) dyrektywy 2011/61/UE.

W terminie trzech miesięcy od daty złożenia kompletnego wniosku EUNGiPW informuje AFI z UE, czy udzielono zezwoleń, o których mowa w akapicie pierwszym.”;

dodaje się ust. 6 i 7 w brzmieniu:

„6. EUNGiPW niezwłocznie powiadamia właściwe organy państw członkowskich, w których EDFI ma być wprowadzany do obrotu zgodnie z art. 31 ust. 2, o zezwoleniach udzielonych na podstawie art. 6.

7. Powiadomienie, o którym mowa w ust. 6, zawiera następujące informacje:

a)    określenie zarządzającego EDFI, EDFI i państwa członkowskiego, w którym EDFI ma swoją siedzibę statutową lub siedzibę zarządu;

b)    regulamin EDFI lub jego dokumenty założycielskie;

c)    określenie depozytariusza EDFI;

d)    opis informacji, które mają zostać udostępnione inwestorom;

e)    opis rozwiązań służących rozpatrywaniu skarg składanych przez inwestorów detalicznych;

f)    prospekt emisyjny oraz, w stosownych przypadkach, dokument zawierający kluczowe informacje, o którym mowa w rozporządzeniu (UE) nr 1286/2014;

g)    informacje dotyczące rozwiązań, o których mowa w art. 26.”;

w art. 6 wprowadza się następujące zmiany:

ust. 1–3 otrzymują brzmienie:

„1.    AFI z UE uzyskuje zezwolenie dla EDFI tylko w przypadku, gdy EUNGiPW:

a)    ustalił, że AFI z UE jest w stanie spełnić wszystkie wymogi określone w niniejszym rozporządzeniu;

b)    zatwierdził wniosek o zezwolenie na zarządzanie EDFI złożony przez ZAFI z UE, który uzyskał zezwolenie zgodnie z dyrektywą 2011/61/UE, a także zatwierdził regulamin funduszu lub jego dokumenty założycielskie i wybór depozytariusza.

2.    Jeżeli AFI z UE składa wniosek zgodnie z art. 5 ust. 5 niniejszego rozporządzenia, EUNGiPW udziela AFI z UE zezwolenia dla EDFI tylko w przypadku, gdy:

a)    ustalił, że AFI z UE spełnia wymogi określone w niniejszym rozporządzeniu;

b)    ustalił, że AFI z UE spełnia wymogi określone w dyrektywie 2011/61/UE;

c)    zatwierdził regulamin funduszu lub jego dokumenty założycielskie i wybór depozytariusza.

3.    EUNGiPW może odmówić zatwierdzenia wniosku ZAFI z UE o zezwolenie na zarządzanie EDFI tylko w przypadku, gdy ZAFI z UE:

a)    nie spełnia wymogów określonych w niniejszym rozporządzeniu;

b)    nie spełnia wymogów określonych w dyrektywie 2011/61/UE w odniesieniu do EDFI, którym zamierza zarządzać;

c)    nie uzyskał zezwolenia właściwego organu właściwego dla zarządzającego ZAFI z UE na zarządzanie AFI stosującymi strategie inwestycyjne takiego samego rodzaju jak te, które są objęte niniejszym rozporządzeniem;

d)    nie przedstawił dokumentów, o których mowa w art. 5 ust. 2, ani wyjaśnień lub informacji wymaganych na jego podstawie.

Przed odmownym rozpatrzeniem wniosku EUNGiPW konsultuje się z właściwym organem właściwym dla ZAFI z UE.”;

skreśla się ust. 4;

ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5.    EUNGiPW informuje AFI z UE o powodach odmowy udzielenia zezwolenia dla EDFI.”;

skreśla się ust. 6 i 7;

dodaje się art. 6a w brzmieniu: