KOMISJA EUROPEJSKA
Bruksela, dnia 30.6.2017
COM(2017) 355 final
SPRAWOZDANIE KOMISJI DLA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
na temat przeglądu wdrożenia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 122/2009 z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie dobrowolnego udziału organizacji w systemie ekozarządzania i audytu we Wspólnocie (EMAS) oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 66/2010 z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie oznakowania ekologicznego UE
{SWD(2017) 252 final}
{SWD(2017) 253 final}
1. Cel sprawozdania
EMAS i oznakowanie ekologiczne UE to elementy ram polityki UE na rzecz zrównoważonej konsumpcji i produkcji. Oznakowanie ekologiczne UE powstało w 1992 r., a EMAS w 1995 r. Wznowienie obu oznakowań miało miejsce w 2008 r. w ramach komunikatu dotyczącego planu działania na rzecz zrównoważonej konsumpcji i produkcji oraz zrównoważonej polityki przemysłowej (plan działania w dziedzinie zrównoważonej konsumpcji i produkcji). Celem oznakowania ekologicznego UE jest: „[...] promocja produktów o ograniczonym poziomie wpływu na środowisko w ciągu całego cyklu życia oraz dostarczanie konsumentom dokładnych, rzetelnych, opartych na naukowych kryteriach informacji na temat wpływu produktów na środowisko”; celem EMAS jest „[...] wspieranie ciągłej poprawy poziomu ekologiczności organizacji poprzez stworzenie i wdrażanie przez organizacje systemów zarządzania środowiskowego, systematyczną i obiektywną okresową ocenę działania takich systemów, dostarczanie informacji o ekologiczności, prowadzenie otwartego dialogu ze społeczeństwem i innymi zainteresowanymi stronami oraz aktywne zaangażowanie pracowników organizacji i właściwe szkolenia.”.
Art. 14 rozporządzenia (WE) nr 66/2010 w sprawie oznakowania ekologicznego UE (rozporządzenie w sprawie oznakowania ekologicznego UE) nakłada na Komisję obowiązek przedłożenia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdania z wdrażania programu oznakowania ekologicznego UE, a także określenia ewentualnych elementów programu wymagających zmiany.
Art. 47 rozporządzenia (WE) nr 1221/2009 w sprawie dobrowolnego udziału organizacji w systemie ekozarządzania i audytu we Wspólnocie (EMAS) (rozporządzenie EMAS) nakłada na Komisję obowiązek przedłożenia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdania zawierającego informacje na temat działań i środków wprowadzonych na podstawie rozdziału VIII oraz informacje otrzymane od państw członkowskich zgodnie z art. 41. Art. 50 rozporządzenia zobowiązuje Komisję do dokonania przeglądu EMAS w świetle doświadczenia zdobytego podczas jego stosowania oraz zmian na poziomie międzynarodowym. Bierze się w nim pod uwagę sprawozdania przekazywane Parlamentowi Europejskiemu i Radzie zgodnie z art. 47.
Niniejsze sprawozdanie Komisji i jego załączniki są dopełnieniem powyższych zobowiązań. Zawierają one również wnioski z kontroli sprawności przepisów przeprowadzonej w ramach programu sprawności i wydajności regulacyjnej (REFIT) Komisji Europejskiej. Celem kontroli sprawności w ramach programu REFIT jest zrozumienie, w jaki sposób rozporządzenia przynoszą zamierzone korzyści – obywatelom, przedsiębiorstwom i społeczeństwu.
EMAS oraz oznakowanie ekologiczne UE to integralne elementy ram polityki produktowej przedstawionej w komunikacie z 2008 r. dotyczącym planu działania na rzecz zrównoważonej konsumpcji i produkcji oraz zrównoważonej polityki przemysłowej. W międzyczasie w 7. unijnym programie działań w zakresie środowiska wskazano na potrzebę ram politycznych, które będą odpowiednim sygnałem dla producentów i konsumentów, skłaniając ich do oszczędzania zasobów i wspierania gospodarki o obiegu zamkniętym; z kolei w komunikacie w sprawie planu działania dotyczącego gospodarki o obiegu zamkniętym wskazano na potrzebę wsparcia wysiłków w zakresie produkcji i konsumpcji, aby umożliwić przejście na gospodarkę o obiegu zamkniętym – elementem tych działań ma być lepsze wykorzystanie systemu EMAS i oznakowania ekologicznego UE. Równocześnie rozporządzenia są ważnym elementem realizacji programu ONZ do roku 2030 i jego 17 celów zrównoważonego rozwoju, a w szczególności celu 12. przewidującego propagowanie zrównoważonych wzorców konsumpcji i produkcji.
EMAS i oznakowanie ekologiczne przyczyniają się do realizacji nie tylko celów środowiskowych, lecz również celów gospodarczych. Przykładowo przedsiębiorstwa, w tym MŚP, uczestniczące w systemie EMAS mogą poprawić swoją konkurencyjność i wyniki finansowe przez bardziej efektywne gospodarowanie zasobami. Jeżeli EMAS i oznakowanie ekologiczne będą powszechnie stosowane i właściwie wdrożone, mogą one stać się prawdziwym czynnikiem innowacji i zmiany rynkowej.
W niniejszym sprawozdaniu ocenia się funkcjonowanie systemu EMAS i oznakowania ekologicznego UE w tak rozumianym szerszym kontekście.
2. Ocena adekwatności, efektywności, skuteczności, spójności i wartości dodanej UE
W 2013 r. Komisja zobowiązała się do przeprowadzenia kontroli sprawności rozporządzeń w sprawie oznakowania ekologicznego UE i EMAS. Zgodnie z wytycznymi Komisji dotyczącymi lepszego stanowienia prawa w ramach kontroli sprawności przeanalizowano oba programy pod względem ich adekwatności, efektywności, skuteczności, spójności i wartości dodanej UE. Zwrócono również szczególną uwagę na to, w jaki sposób rozporządzenia przynoszą zamierzone korzyści – obywatelom, przedsiębiorstwom i społeczeństwu.
W ramach kontroli sprawności przeprowadzono dwa oddzielne badania oceniające oraz zaangażowano zainteresowane strony między innymi poprzez otwarte konsultacje społeczne w zakresie oznakowania ekologicznego UE oraz ukierunkowane konsultacje z zainteresowanymi stronami w zakresie systemu EMAS. Konsultacje z zainteresowanymi stronami są szczególnie ważne, ponieważ kompleksowość kontroli sprawności była w pewnym stopniu ograniczona ze względu na dobrowolny charakter analizowanych programów oraz brak danych umożliwiających ilościową analizę ich skutków. Brak powszechnie przyjętej metodyki obliczania i porównywania efektywności środowiskowej organizacji i produktów oznacza również, że nie ma możliwości systematycznego porównywania produktów i organizacji uczestniczących w programach z tymi, które w nich nie uczestniczą. Ponadto w rozporządzeniach nie określono jasnych celów w zakresie korzystania z programów, dlatego nie można było ocenić ilościowo, czy programy przyniosły spodziewane rezultaty.
Niemniej jednak kontrola sprawności pozwoliła na dokonanie oceny funkcjonowania i skuteczności programów i pozwoliła wyciągnąć wnioski na temat tego, co działa dobrze, a co źle.
Najważniejsze wnioski, ustalone i przeanalizowane w ramach procedur kontroli sprawności, na temat tego, w jaki sposób rozporządzenia spełniają swoje cele, są następujące:
•przyczynianie się do zmniejszenia oddziaływania środowiskowego konsumpcji i produkcji (cel ogólny)
•przyczynianie się do promowania ciągłej poprawy efektywności środowiskowej organizacji i promowania produktów o ograniczonym oddziaływaniu na środowisko (cele szczegółowe) poprzez kryteria oznakowania ekologicznego UE oraz ulepszenia środowiskowe wprowadzane w organizacjach EMAS (cel operacyjny)
Realizacja tego celu jest jednak:
•znacznie ograniczona w związku z niskim upowszechnieniem systemu EMAS i oznakowania ekologicznego UE przez producentów i organizacje (cel operacyjny) w dużym stopniu ze względu na niską świadomość zewnętrznych podmiotów (partnerów biznesowych, konsumentów, ale również organów publicznych) na temat programów, co z kolei prowadzi do małych korzyści rynkowych i administracyjnych/regulacyjnych wynikających z uczestnictwa, a także ze względu na kryteria uczestnictwa, które w niektórych przypadkach mogą być trudne do spełnienia przez przemysł UE;
•ograniczona wobec ogólnego wymiaru wyzwań w zakresie zmniejszania łącznego negatywnego wpływu konsumpcji i produkcji na środowisko.
Pomimo tych ograniczeń rozporządzenia pozostają adekwatnym elementem pakietu reakcji politycznej UE na coraz większe potrzeby zmian w modelach konsumpcji i produkcji, co odzwierciedlono w obecnych strategicznych celach politycznych, w tym w strategii Europa 2020, planie działania na rzecz zasobooszczędnej Europy, 7. programie działań w zakresie środowiska oraz w planie działań UE na rzecz gospodarki o obiegu zamkniętym. EMAS i oznakowanie ekologiczne UE (wraz z ekologicznymi zamówieniami publicznymi) to wyjątkowe instrumenty wśród narzędzi politycznych UE – mają one wpływ na środowisko w całym cyklu życia produktów, również w zakresie skutków konsumpcji europejskiej w krajach spoza UE, gdzie często wytwarza się produkty i materiały importowane do UE. W przypadku EMAS pojawia się również pytanie na temat jego znaczenia w przyszłości – w normie ISO 14001, zmienionej w 2015 r., przyjmuje się coraz więcej jego głównych elementów, ale jeszcze nie wszystkie.
Rozporządzenia są częściowo skuteczne, ponieważ zapewniają one:
•poprawę efektywności środowiskowej produktów z oznakowaniem ekologicznym UE. Nie można jednak zweryfikować ilościowego kryterium doskonałości środowiskowej (najlepsze 10-20 % produktów na rynku pod względem efektywności środowiskowej) ze względu na brak ustalonej metody porównania oraz brak szczegółowych danych. W niektórych przypadkach, gdy okres ważności kryteriów oznakowania ekologicznego UE jest przedłużany bez wnikliwej analizy zmian sytuacji na rynku, może się również okazać, że oznakowanie ekologiczne UE przestało odpowiadać doskonałości środowiskowej;
•poprawę efektywności środowiskowej w zakresie większości najważniejszych wskaźników organizacji z certyfikatem EMAS (energia, woda, emisje CO2). Jeśli chodzi o najważniejsze wskaźniki w dziedzinie odpadów i materiałów, obraz jest mieszany: ponad 75 % przedsiębiorstw zarejestrowanych w EMAS z jednej strony osiąga pozytywne wyniki w zakresie odpadów i materiałów, jednak z drugiej strony notowane są negatywne średnie wyniki obliczane na podstawie próby zgłoszeń najważniejszych wskaźników. Z badań wynika, że EMAS ogólnie rzecz biorąc przynosi lepsze wyniki w zakresie efektywności środowiskowej w porównaniu z normą ISO 14001.
Niemniej jednak ogólna skuteczność instrumentów pozostaje ograniczona ze względu na małe upowszechnienie:
•Poziom upowszechnienia systemu EMAS i oznakowania ekologicznego UE nie jest wystarczający, aby możliwe było osiągnięcie istotnych zmian w ogólnych modelach konsumpcji i produkcji i związanych z tym istotnych korzyści środowiskowych – nadal o uczestnictwie w programach decydują same przedsiębiorstwa i organizacje. Powyższe ograniczenia obu rozporządzeń mogą być związane z brakiem świadomości i uznania na rynku; braku uznania w ramach polityki publicznej; oraz kosztów zapewnienia zgodności z przepisami i weryfikacji.
W przypadku oznakowania ekologicznego UE ograniczenia wynikają z: braku działań promocyjnych na wszystkich szczeblach, w tym Komisji, państw członkowskich i (dobrowolnie) przedsiębiorstw; dużej liczby i surowości wymogów w zakresie spełniania kryteriów; trudności związanych z przestrzeganiem art. 6 ust. 6, w którym zakazuje się stosowania substancji niebezpiecznych. Występują również znaczne różnice pod względem upowszechnienia dla różnych rodzajów produktów – w przypadku szeregu grup produktów oznakowanie nie jest używane (lub bardzo rzadko), co świadczy z jednej strony o barierach dla niektórych szczególnych grup produktów, a z drugiej strony o braku strategicznego podejścia podczas wyboru, w odniesieniu do których grup należy opracować lub zmienić kryteria.
W przypadku systemu EMAS dodatkowe bariery to: brak integracji z polityką publiczną w formie zachęt i zwolnień z innych wymogów regulacyjnych („zwolnienia regulacyjne”); brak działań promocyjnych, na wszystkich szczeblach; istnienie uznanego na całym świecie i mniej wymagającego (pod względem sprawozdawczości i walidacji) systemu zarządzania środowiskowego (norma ISO 14001), który jest liderem rynku.
Skuteczność obu programów jest różna w różnych państwach członkowskich – w niektórych brak jest uczestników lub jest ich bardzo mało, podczas gdy inne osiągają dobre rezultaty – w Niemczech i w Hiszpanii zarejestrowano odpowiednio 1882 i 1289 obiektów EMAS, a licencji oznakowania ekologicznego UE zarejestrowano 555 we Francji i 359 we Włoszech. Różnice te można wyjaśnić głównie poziomem środków zainwestowanych przez państwa członkowskie; zależą one również od tego, czy podejmowane są inicjatywy służące włączeniu omawianych instrumentów do szerszego zestawu środków polityki ochrony środowiska. Przykładowo powiązanie systemu EMAS z przepisami dotyczącymi kontroli środowiskowych mogłoby stanowić zachętę do przyjęcia EMAS i uzyskania „zwolnienia regulacyjnego”; podobnie zachętą do stosowania oznakowania ekologicznego mogłoby być powiązanie go z ekologicznymi zamówieniami publicznymi.
Na podstawie ograniczonych obecnie danych na temat kosztów i korzyści trudno jest odpowiedzieć na pytanie dotyczące efektywności. Istnieją pewne dowody łączące przeprowadzone inwestycje (koszty) i osiągnięte wyniki; ponadto koszty funkcjonowania programu są zasadniczo względnie niskie.
•Szacunkowo średni roczny koszt zarządzania dla Komisji Europejskiej (bez uwzględnienia kosztu personelu) wynosi 500 000 EUR w przypadku EMAS i 1 100 000 EUR w przypadku oznakowania ekologicznego UE. Koszty te obejmują system składający się z 33 grup produktów, 2 000 licencji i 44 000 produktów w przypadku oznakowania ekologicznego UE oraz 4 000 organizacji i 7 500 obiektów w przypadku EMAS.
•Znaczne różnice we wdrażaniu programów na poziomie państw członkowskich świadczą o różnych ocenach stosunku kosztów do korzyści. Ze względu na ich dobrowolny charakter, nie można uznać, że programy nakładają nieproporcjonalne obciążenia na państwa członkowskie lub na przedsiębiorstwa i organizacje – inwestują one w udział w programie tylko w takim zakresie, w jakim uważają to za korzystne. Niemniej jednak niski poziom inwestycji prowadzi również do ograniczonego upowszechnienia i ograniczonych skutków.
•W przypadku niektórych organizacji zarejestrowanych w EMAS – zwłaszcza tych zajmujących się produkcją energii – środki efektywności energetycznej mogą skutkować znacznymi oszczędnościami (zgodnie z badaniem oceniającym kwota oszczędności wynosi około 1,3 mld EUR dla wszystkich organizacji zarejestrowanych w EMAS w ciągu dwóch lat).
Efektywność jest jednak obniżona:
•jeżeli koszty przestrzegania przepisów i weryfikacji dla poszczególnych przedsiębiorstw i organizacji przewyższają korzyści; zmniejsza to wartość dla producentów i organizacji i zniechęca ich do udziału w programach. Dotyczy to zwłaszcza małych podmiotów. Słabe upowszechnienie systemu EMAS w porównaniu z normą ISO 14001 jest również dowodem, że organizacje inaczej postrzegają stosunek kosztów do korzyści w tych dwóch programach;
•jeżeli w danej grupie produktów poziom upowszechnienia jest zerowy lub bardzo niski. W szeregu grup produktów poziom upowszechnienia oznakowania ekologicznego UE jest zerowy albo bardzo niski, co świadczy o tym, że rynek jest niedojrzały lub obciążenie administracyjne i koszty weryfikacji w związku z przestrzeganiem kryteriów mogą być zbyt wysokie lub stanowią barierę dla uczestnictwa.
Oba programy uważa się za zasadniczo spójne i uzupełniające się z innymi istotnymi obszarami polityki UE z zakresu zrównoważonej konsumpcji i produkcji. Jednakże w ocenie zwrócono uwagę na kwestie dotyczące potrzeby:
•dalszej analizy synergii z obszarami polityki UE, w których można by lepiej wykorzystywać możliwości związane z oznakowaniem ekologicznym UE lub systemem EMAS; dotyczy to m.in. planu działania dotyczącego gospodarki o obiegu zamkniętym, dyrektywy w sprawie nieuczciwych praktyk handlowych, dyrektywy w sprawie zamówień publicznych oraz dyrektywy w sprawie emisji przemysłowych.
Jeśli chodzi o spójność między dwoma programami, z oceny wynika, że uzupełniają się one wzajemnie i skierowane są do różnych grup docelowych, choć istnieją też obszary nakładania się wymogów programów EMAS i oznakowania ekologicznego UE, na przykład w niektórych konkretnych sektorach usług takich jak turystyka i usługi kempingowe. W tym przypadku należy zadbać o to, aby sytuacja była jasna dla konsumentów, którzy mogą podejmować decyzje na podstawie obu programów.
Wartość dodana UE programów jest nierówna. Rozporządzenia zapewniają wartość dodaną UE w stopniu ograniczonym ze względu na dobrowolny charakter programów. Wartość dodana jest zapewniona dzięki ramom zharmonizowanych przepisów i procedur na całym rynku wewnętrznym, co jest gwarancją wiarygodności i przejrzystości oświadczeń na temat ekologiczności i może przyczynić się do wsparcia handlu wewnątrz UE. Ramy te są źródłem informacji o efektywności środowiskowej produktów i organizacji oraz dają możliwości uwzględnienia i usprawnienia tych kwestii w innych politykach UE. W ten sposób ramy stanowią wsparcie dla producentów i organizacji, którzy chcą wyjść poza obowiązkowe środki; dotyczy to zwłaszcza MŚP, które nie dysponują środkami na tworzenie własnych systemów.
Pełna ocena ilościowa kosztów i korzyści nie była możliwa. Narzędzia funkcjonują jednak w kontekście ogólnego wsparcia publicznego na rzecz zrównoważonej produkcji i konsumpcji: 77 % mieszkańców UE odpowiedziało w badaniu Eurobarometr, że są gotowi zapłacić więcej za produkty przyjazne dla środowiska, jeśli uznają, że można zaufać ich oznaczeniom. Odpowiedzi udzielone w ramach konsultacji społecznych na temat tych narzędzi pochodziły zazwyczaj od osób, które aktywnie zajmują się tymi narzędziami, były one jednak na ogół pozytywne. Przykładowo 79 % podmiotów zainteresowanych oznakowaniem ekologicznym UE uznało, że oznakowanie to jest cennym narzędziem upowszechniania produktów ekologicznych i swobodnego obrotu nimi w całej Europie; 95 % chciałoby utrzymać program – w obecnym kształcie lub ze zmianami. Równocześnie 70 % uczestniczących w badaniu organizacji EMAS uznało, że w ich przypadku poprawie lub znaczniej poprawie uległy efektywność energetyczna, zużycie materiałów, zużycie wody i wytwarzanie odpadów.
Poziom upowszechnienia systemu EMAS jest znacznie niższy w porównaniu z normą ISO 14001. Z oceny wynika jednak, że przedsiębiorstwa zarejestrowane w EMAS osiągają jednakowe lub lepsze wyniki w zakresie efektywności środowiskowej w porównaniu z organizacjami przestrzegającymi normy ISO 14001; szczególne wymogi EMAS, takie jak przejrzysta sprawozdawczość i kontrola przez organy publiczne (które nie są wymagane w ISO 14001), zwiększają wiarygodność oraz zapewniają lepszy potencjał integracji z innymi środkami polityki ochrony środowiska. Potencjał ten potwierdzają dotychczasowe doświadczenia w wielu państwach członkowskich UE, które czynnie korzystają z tej możliwości.
Jednakże z uwagi na fakt, że programy nie osiągnęły dużego upowszechnienia w całej Europie, trudno jest wykazać pełną wartość dodaną UE, która wykraczałaby poza poprawę parametrów środowiskowych produktów, usług i organizacji, które w tych programach uczestniczą. W szczególności wpływ systemu EMAS jest mniejszy z powodu konkurencji z normą ISO 14001, która jest powszechnie bardziej uznaną alternatywą dla EMAS. Niemniej jednak interakcja pomiędzy tymi dwoma systemami jest konstruktywna i EMAS stał się inspiracją dla nowych i ulepszonych zasad w ramach ISO 14001, dzięki czemu systemy są sobie bliższe, choć nadal utrzymują się między nimi znaczne różnice. W przeciwieństwie do ISO 14001 system EMAS zapewnia platformę regulacji i sprawozdawczości, dzięki której efektywność środowiskowa organizacji jest przejrzysta dla opinii publicznej i organów publicznych. Platforma ta ułatwia organom publicznym uznawanie organizacji osiągających najlepsze wyniki i opracowywanie środków wspierających; przyczynia się ona również do zmniejszenia obciążeń administracyjnych. Wynika to z faktu, że w przeciwieństwie do ISO, organy i inne osoby trzecie mają do niej dostęp i muszą potwierdzić informacje na temat efektywności środowiskowej i zgodności z przepisami, co zapewnia wystarczającą gwarancję do przyznania zwolnień z innych obciążeń regulacyjnych.
3. Wnioski
Systemy oznakowania ekologicznego UE i EMAS są częścią większego pakietu instrumentów polityki produktowej, które przyczyniają się do rozwoju gospodarki o obiegu zamkniętym. W ramach „kontroli sprawności” (badanie oceniające i konsultacje z zainteresowanymi stronami) potwierdzono użyteczność programów (nawet jeśli w ograniczonym zakresie) jako dobrowolnych instrumentów dla przedsiębiorstw, ułatwiających przejście do gospodarki o obiegu zamkniętym oraz przekazywanie konsumentom i przedsiębiorcom informacji o efektywności środowiskowej produktów i organizacji.
Wyniki kontroli sprawności świadczą o tym, że korzystanie z programów mogłoby być bardziej powszechne i skuteczniejsze. Wskazano w niej na wyraźne ograniczenia obu instrumentów związane z ich dobrowolnym charakterem, niskim poziomem upowszechnienia w przypadku niektórych grup produktów oraz brakiem wiedzy na ich temat. Istnieje potrzeba bardziej ukierunkowanego podejścia w celu maksymalizacji namacalnych skutków.
Komisja będzie zatem ulepszać funkcjonalność programu na podstawie rozporządzenia w sprawie oznakowania ekologicznego UE i ukierunkowywać go na osiąganie większych, skumulowanych skutków, podejmując następujące działania:
•opracowanie bardziej strategicznego podejścia do oznakowania ekologicznego UE, które obejmowałoby:
•definicję grup produktów, w tym uproszczone kryteria wyboru produktów oraz rezygnacji z kryteriów dla grup produktów, ich zmiany bądź przedłużenia obowiązywania, zależnie od poziomu upowszechnienia obowiązujących w danym momencie kryteriów. Bardziej ukierunkowane podejście oznacza również powiązanie ze sobą pokrewnych grup produktów (np. różnych produktów w sektorze papieru o dużym potencjale, takich jak papier gazetowy i bibułka);
•rezygnację z następujących grup produktów: toalety spłukiwane i pisuary, armatura sanitarna i urządzenia do przetwarzania obrazu, ponieważ grupy te charakteryzują się niskim poziomem upowszechnienia programu;
•określenie szczegółowych założeń operacyjnych, celów i odpowiednich zadań w zakresie monitorowania;
•strategię komunikacji ukierunkowaną zarówno na producentów, jak i konsumentów, z identyfikacją grup docelowych i podziałem odpowiedzialności za działania promocyjne we współpracy z państwami członkowskimi, przedstawicielami przemysłu i odpowiednich podmiotów opiniotwórczych, zgodnie z dziesięcioma priorytetami programu na rzecz wzrostu i zatrudnienia;
•analizę możliwości zmniejszenia kosztów administracyjnych i kosztów kontroli, uproszczenie procesu konsultacji i wypracowanie praktycznego sposobu wdrażania art. 6 ust. 6 i 7;
•możliwości i najlepsze praktyki w zakresie zwiększenia roli oznakowania ekologicznego UE w zamówieniach publicznych, jak również we wzorcu doskonałości środowiskowej;
•przeprowadzenie badań przygotowawczych w zakresie grup produktów, wspólnie dla inicjatyw ekologicznych zamówień publicznych, ekoprojektu, etykietowania energetycznego i oznakowania ekologicznego. Przyniesie to oszczędności kosztów i pozwoli zapobiec niespójnościom w badaniach zlecanych dla różnych narzędzi przez różne dyrekcje generalne;
•poprawę spójności i integracji oznakowania ekologicznego UE i istniejących oznakowań krajowych/regionalnych.
Jeżeli chodzi o rozporządzenie w sprawie EMAS oraz niejednoznaczne wyniki kontroli sprawności, decydującym czynnikiem kontynuacji programu będzie zaangażowanie i wsparcie państw członkowskich. W związku z tym w 2017 r. Komisja zwróci się do państw członkowskim o potwierdzenie zaangażowania, jeśli chodzi o:
1)kontynuację programu oraz
2)realizację środków wspierających upowszechnienie programu.
W zależności od wsparcia ze strony państw członkowskich Komisja opracuje działania poprawiające wartość dodaną programu:
•stworzenie, we współpracy z państwami członkowskimi, nowych możliwości wykorzystania systemu EMAS jako narzędzia zmniejszenia obciążeń administracyjnych przez stosowanie zwolnień regulacyjnych. Potencjał zmniejszenia obciążenia administracyjnego przez zastosowanie zwolnień regulacyjnych jest duży i był nierównomiernie wykorzystywany w poszczególnych państwach członkowskich;
•korzystanie z poświadczonych kryteriów i przejrzystości w efektywności środowiskowej, które są wymagane w systemie EMAS, w celu poprawy wdrażania polityki w dziedzinie ochrony środowiska w zakresie energii, emisji, różnorodności biologicznej oraz gospodarowania wodą i odpadami;
•analiza, w jaki sposób wdrażanie systemu EMAS może być lepiej uwzględniane we wdrażaniu planu działań ekologicznych dla MŚP;
•określenie jasnej strategii komunikacji, w tym identyfikacja grup docelowych i podział odpowiedzialności za działania promocyjne we współpracy z państwami członkowskimi, przedstawicielami przemysłu i odpowiednich podmiotów opiniotwórczych, zgodnie z dziesięcioma priorytetami programu na rzecz wzrostu i zatrudnienia;
•promocja wśród europejskich przedsiębiorstw, z naciskiem na osiąganie najlepszych wyników i przewagę konkurencyjną, we współpracy z państwami członkowskimi, w ramach której EMAS ma być postrzegany jako prestiżowy system zarządzania środowiskowego;
•uwzględnienie zmian wprowadzonych w normie ISO 14001 w 2015 r. oraz wzajemnych zależności między zmienioną normą a systemem EMAS;
•upowszechnianie środków wdrożonych przez państwa członkowskie, które osiągnęły dużą liczbę rejestracji w systemie EMAS, i uznanych za dobre praktyki;
•zapewnienie skutecznych kanałów sprawozdawczości między organizacjami a organami publicznymi, tak aby efektywność środowiskowa i przestrzeganie przepisów, potwierdzone w systemie EMAS, mogły ułatwiać realizację innych strategii politycznych w dziedzinie środowiska.
