KOMISJA EUROPEJSKA

Bruksela, dnia 23.11.2016

COM(2016) 850 final

2016/0360(COD)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

zmieniające rozporządzenie (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do wskaźnika dźwigni, wskaźnika stabilnego finansowania netto, wymogów w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, ryzyka kredytowego kontrahenta, ryzyka rynkowego, ekspozycji wobec kontrahentów centralnych, ekspozycji wobec przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, dużych ekspozycji, wymogów w zakresie sprawozdawczości i ujawniania informacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

{SWD(2016) 377 final}
{SWD(2016) 378 final}

UZASADNIENIE

1.KONTEKST WNIOSKU

•Przyczyny i cele wniosku

W ostatnich latach UE przeprowadziła gruntowną reformę ram regulacyjnych w zakresie usług finansowych w celu zwiększenia odporności instytucji (tj. instytucji kredytowych lub firm inwestycyjnych) prowadzących działalność w sektorze finansowym UE, w dużej mierze opartą na ogólnoświatowych standardach uzgodnionych z międzynarodowymi partnerami UE. Pakiet reform obejmował w szczególności rozporządzenie (UE) nr 575/2013 1 (rozporządzenie w sprawie wymogów kapitałowych lub CRR) i dyrektywę 2013/36/UE 2 (dyrektywa w sprawie wymogów kapitałowych lub CRD IV) w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji i nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami, dyrektywę 2014/59/UE 3 (dyrektywa w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków) w sprawie działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji oraz rozporządzenie (UE) nr 806/2014 4 w sprawie jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRM).

Środki te zostały podjęte w odpowiedzi na kryzys finansowy, który wybuchł w latach 2007–2008, i odzwierciedlają standardy uzgodnione na szczeblu międzynarodowym. Chociaż wspomniane reformy zwiększyły stabilność i odporność systemu finansowego na wiele rodzajów możliwych przyszłych wstrząsów i kryzysów, nie rozwiązały one jednak jeszcze w sposób kompleksowy wszystkich zidentyfikowanych problemów. Celem przedmiotowych wniosków jest zatem uzupełnienie programu reform poprzez usunięcie pozostałych niedociągnięć i wdrożenie pewnych niezrealizowanych jeszcze elementów reformy, które mają zasadnicze znaczenie dla zapewnienia odporności instytucji, ale które to elementy zostały dopiero niedawno sfinalizowane przez podmioty odpowiedzialne za ustanawianie ogólnoświatowych standardów (tj. Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego i Radę Stabilności Finansowej):

wiążącego wskaźnika dźwigni, który powstrzyma instytucje przed nadmiernym zwiększaniem dźwigni finansowej, np. w celu wyrównania niskiej rentowności;

wiążącego wskaźnika stabilnego finansowania netto, który opierać się będzie na udoskonalonych profilach finansowania instytucji i będzie stanowić zharmonizowany standard dotyczący tego, jak wielu stabilnych, długoterminowych źródeł finansowania instytucja potrzebuje, aby przetrwać w okresach występowania napięć na rynku i niedoborów finansowania;

wymogów w zakresie funduszy własnych (tj. wymogów kapitałowych) w większym stopniu uwzględniających ryzyko w odniesieniu do instytucji, których istotną część działalności stanowią transakcje na papierach wartościowych i instrumentach pochodnych; zapobiegnie to nadmiernym rozbieżnościom tych wymogów, które nie wynikają z profili ryzyka instytucji;

a także nowych standardów dotyczących całkowitej zdolności do pokrycia strat globalnych instytucji o znaczeniu systemowym, zgodnie z którymi tego rodzaju instytucje będą zobowiązane do posiadania większych zdolności do pokrycia strat i dokapitalizowania, rozwiązana zostanie kwestia wzajemnych połączeń na globalnych rynkach finansowych oraz osiągnięte zostanie dalsze wzmocnienie zdolności UE do restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji globalnych instytucji o znaczeniu systemowym przy jednoczesnej minimalizacji ryzyka ponoszonego przez podatników.

Komisja uznała potrzebę dalszego ograniczenia ryzyka w swoim komunikacie z dnia 24 listopada 2015 r. 5 i zobowiązała się do przedstawienia wniosku ustawodawczego, który jest oparty na wyżej wymienionych porozumieniach międzynarodowych. Tego rodzaju środki zarządzania ryzykiem nie tylko spowodują dalsze zwiększenie odporności europejskiego systemu bankowego oraz zaufania do niego na rynkach, lecz również zapewnią podstawę dalszych postępów w tworzeniu unii bankowej. Potrzebę podjęcia dalszych konkretnych działań ustawodawczych w zakresie ograniczenia ryzyka w sektorze finansowym uznano również w konkluzjach Rady Ecofin z dnia 17 czerwca 2016 r. 6 . W rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 10 marca 2016 r. w sprawie unii bankowej – sprawozdanie za rok 2015 również wskazano pewne obszary obowiązujących ram regulacyjnych, w odniesieniu których warto by podjąć dalsze działania.

Jednocześnie Komisja musiała uwzględnić obowiązujące ramy regulacyjne i nowe zmiany regulacyjne na szczeblu międzynarodowym oraz zareagować na wyzwania mające wpływ na gospodarkę UE, szczególnie na potrzebę promowania wzrostu gospodarczego i zatrudnienia w czasach niepewnych perspektyw gospodarczych. Aby wzmocnić gospodarkę Unii, zainicjowano szereg istotnych inicjatyw politycznych, takich jak plan inwestycyjny dla Europy i unia rynków kapitałowych. Należy zwiększyć zdolność instytucji do finansowania gospodarki bez szkody dla stabilności ram regulacyjnych. Aby zapewnić niezakłócone interakcje między niedawnymi reformami w sektorze finansowym oraz między tymi reformami a nowymi inicjatywami politycznymi, jak również niedawnymi szerzej zakrojonymi reformami w sektorze finansowym, Komisja przeprowadziła – na podstawie zaproszenia do zgłaszania uwag – pogłębioną całościową ocenę istniejących ram w zakresie usług finansowych (w tym CRR, CRD IV, dyrektywy w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków oraz rozporządzenia w sprawie SRM). Zbliżający się przegląd ogólnoświatowych standardów oceniono również z punktu widzenia szerzej zakrojonych skutków gospodarczych.

Zmiany oparte na zmianach na szczeblu międzynarodowym stanowią wierne wdrożenie standardów międzynarodowych do prawa Unii, z zastrzeżeniem ukierunkowanych dostosowań służących odzwierciedleniu unijnej specyfiki i ogólniejszych względów politycznych. Przykładowo poleganie głównie na kredytach bankowych przez unijne małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP) lub na potrzeby projektów infrastrukturalnych wymusza konkretne dostosowania regulacyjne, dzięki którym instytucje zachowują zdolność do finansowania tego rodzaju przedsiębiorstw i projektów, które stanowią podstawę jednolitego rynku. Konieczne jest zapewnienie niezakłóconej interakcji z istniejącymi wymogami, takimi jak wymóg rozliczania centralnego i zabezpieczenia ekspozycji z tytułu instrumentów pochodnych, lub stopniowe przejście na stosowanie niektórych nowych wymogów. Tego rodzaju dostosowania, ograniczone pod względem zakresu lub czasu stosowania, nie wpływają zatem niekorzystnie na ogólną zasadność przedmiotowych wniosków, które wpisują się w podstawowy poziom ambicji określony w standardach międzynarodowych.

Ponadto z zaproszenia do zgłaszania uwag wynika, że wnioski służą udoskonaleniu istniejących przepisów. Analiza przeprowadzona przez Komisję wykazała, że aktualne ramy można stosować w bardziej proporcjonalny sposób, uwzględniając w szczególności sytuację małych instytucji i instytucji o mniej złożonej strukturze w sytuacjach, w których wydaje się, że niektóre z obecnych wymogów dotyczących ujawniania informacji, wymogów dotyczących sprawozdawczości oraz złożonych wymogów związane z portfelem handlowym nie są uzasadnione względami o charakterze ostrożnościowym. Ponadto Komisja rozważyła ryzyko związane z kredytami udzielanymi MŚP oraz na potrzeby finansowania projektów infrastrukturalnych i ustaliła, że w przypadku niektórych tego rodzaju kredytów uzasadnione byłoby stosowanie niższych niż obecnie wymogów w zakresie funduszy własnych. W związku z tym w przedmiotowych wnioskach wymogi te zostaną skorygowane oraz zostanie zwiększona proporcjonalność ram ostrożnościowych dotyczących instytucji. Tym samym zdolność instytucji do finansowania gospodarki zostanie zwiększona bez szkody dla stabilności ram regulacyjnych.

Ponadto Komisja, w ścisłej współpracy z grupą ekspertów ds. bankowości, płatności i ubezpieczeń, oceniła stosowanie istniejących opcji i swobód uznania przewidzianych w CRD IV i CRR. Na podstawie wspomnianej analizy celem niniejszego wniosku jest dążenie do wyeliminowania niektórych opcji i swobód uznania dotyczących przepisów w zakresie wskaźnika dźwigni, dużych ekspozycji i funduszy własnych. Proponuje się zniesienie możliwości tworzenia nowych gwarantowanych przez państwo aktywów z tytułu odroczonego podatku dochodowego nieopartych na przyszłej rentowności, które byłyby wyłączone z odliczania z kapitału regulacyjnego.

•Spójność z przepisami obowiązującymi w tej dziedzinie polityki

Szereg elementów wniosków dotyczących CRD IV i CRR stanowi wynik przeglądów przeprowadzonych na podstawie tych aktów, natomiast inne dostosowania finansowych ram prawnych stały się konieczne w świetle późniejszych zmian, takich jak przyjęcie dyrektywy w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków, ustanowienie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego oraz prace prowadzone przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB) oraz na szczeblu międzynarodowym.

We wniosku wprowadza się zmiany do obowiązującego prawodawstwa i zapewnia się jego pełną spójność z istniejącymi przepisami w zakresie polityki w obszarze wymogów ostrożnościowych wobec instytucji, nadzoru nad nimi, a także ram naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

•Spójność z innymi politykami Unii

Cztery lata po tym, jak europejscy szefowie państw i rządów uzgodnili utworzenie unii bankowej, funkcjonują już jej dwa filary – jednolity nadzór oraz restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja – oparte na solidnej podstawie, jaką jest jednolity zbiór przepisów dla wszystkich instytucji UE. Chociaż osiągnięto już istotne postępy, utworzenie unii bankowej wymaga podjęcia dalszych działań, w tym utworzenia jednolitego systemu gwarantowania depozytów.

Przegląd CRR i CRD IV stanowi element środków zmniejszających ryzyko koniecznych do dalszego zwiększenia odporności sektora bankowego i podejmowanych równolegle do stopniowego wprowadzania europejskiego systemu gwarantowania depozytów. Celem tego przeglądu jest zarazem zapewnienie trwałego jednolitego zbioru przepisów dla wszystkich instytucji UE, zarówno w obrębie unii bankowej, jak i poza nią. Opisane powyżej cele ogólne niniejszej inicjatywy są w pełni spójne i zgodne z podstawowymi celami UE, jakimi są: propagowanie stabilności finansowej, ograniczenie prawdopodobieństwa restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji oraz ograniczenie zakresu wsparcia ze strony podatników w takim przypadku, a także przyczynienie się do harmonijnego i trwałego finansowania działalności gospodarczej, co sprzyja wysokiemu poziomowi konkurencyjności i ochrony konsumentów.

Cele ogólne niniejszej inicjatywy są również zgodne z celami określonymi w ramach innych głównych inicjatyw UE, jak opisano powyżej.

2.PODSTAWA PRAWNA, POMOCNICZOŚĆ I PROPORCJONALNOŚĆ

•Podstawa prawna

Proponowane zmiany opierają się na tej samej podstawie prawnej co zmieniane akty ustawodawcze, tj. na art. 114 TFUE w przypadku wniosku dotyczącego rozporządzenia zmieniającego CRR oraz art. 53 ust. 1 TFUE w przypadku wniosku dotyczącego dyrektywy zmieniającej CRD IV.

•Pomocniczość (w przypadku kompetencji niewyłącznych)

Cele proponowanych środków służą uzupełnieniu istniejącego już prawodawstwa UE, w związku z czym najskuteczniej można je osiągnąć na szczeblu UE, a nie za pomocą różnych inicjatyw krajowych. Środki krajowe ukierunkowane na przykład na zmniejszenie dźwigni finansowej instytucji, wzmocnienie ich wymogów kapitałowych dotyczących stabilnego finansowania i portfela handlowego, nie byłyby równie skuteczne pod względem zapewnienia stabilności finansowej co przepisy UE, biorąc pod uwagę swobodę instytucji w zakresie ustanawiania i świadczenia usług w innych państwach członkowskich i wynikający z tego poziom świadczenia usług transgranicznych, transgranicznych przepływów finansowych i transgranicznej integracji rynkowej. Wręcz przeciwnie, środki krajowe mogłyby zakłócać konkurencji i wpływać na przepływy finansowe. Co więcej, przyjęcie środków krajowych stanowiłoby wyzwanie z prawnego punktu widzenia, ponieważ CRR reguluje już kwestie z zakresu bankowości, w tym wymogi w zakresie dźwigni finansowej (sprawozdawczość), wymogi dotyczące płynności (w szczególności wskaźnika pokrycia wypływów netto) i portfela handlowego.

Zmianę CRR i CRD IV uznaje się zatem za najlepszy wariant. Tego rodzaju zmiana zapewnia odpowiednią równowagę między ujednoliceniem przepisów a utrzymaniem niezbędnej elastyczności na szczeblu krajowym bez szkody dla jednolitego zbioru przepisów. Przedmiotowe zmiany służyłyby jeszcze bardziej jednolitemu stosowaniu wymogów ostrożnościowych, ujednoliceniu praktyk nadzorczych oraz zapewnieniu równych warunków działania na całym jednolitym rynku usług bankowych. Cele te nie mogą być osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie. Dotyczy to w szczególności sektora bankowego, w którym wiele instytucji kredytowych prowadzi działalność na całym jednolitym rynku UE. Skuteczny nadzór na zasadzie skonsolidowanej nad instytucjami kredytowymi wymaga pełnej współpracy i pełnego zaufania w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego oraz kolegiów organów nadzoru i właściwych organów nieuczestniczących w Jednolitym Mechanizmie Nadzorczym. Cele te nie zostałyby osiągnięte w ramach przepisów krajowych.

•Proporcjonalność

Proporcjonalność stanowi integralny element oceny skutków towarzyszącej wnioskowi. Wszystkie proponowane warianty dotyczące różnych dziedzin regulacyjnych poddano indywidualnej ocenie pod względem osiągnięcia celu proporcjonalności, a co więcej brak proporcjonalności istniejących przepisów potraktowano jako osobny problem i przeanalizowano konkretne warianty mające na celu ograniczenie kosztów administracyjnych i kosztów przestrzegania przepisów ponoszonych przez mniejsze instytucje (zob. sekcje 2.9 i 4.9 oceny skutków).

•Wybór instrumentów

Wniosek dotyczy wdrożenia środków poprzez zmianę CRR i CRD IV odpowiednio w drodze rozporządzenia i dyrektywy. Proponowane środki istotnie odnoszą się do już obowiązujących przepisów zawartych w powyższych instrumentach prawnych (przepisów dotyczących płynności, dźwigni finansowej, wynagrodzenia, proporcjonalności) lub je rozwijają.

Jeżeli chodzi o nowy standard dotyczący całkowitej zdolności do pokrycia strat, uzgodniony przez Radę Stabilności Finansowej, sugeruje się włączenie przeważającej jego części do CRR, ponieważ tylko rozporządzenie pozwala osiągnąć niezbędne jednolite stosowanie, zasadniczo podobnie jak w przypadku obowiązujących opartych na analizie ryzyka wymogów w zakresie funduszy własnych. Ujęcie wymogów ostrożnościowych w formie zmiany CRR zagwarantowałoby ich bezpośrednie zastosowanie do globalnych instytucji o znaczeniu systemowym. Tego rodzaju działanie uniemożliwiłoby państwom członkowskim wdrożenie rozbieżnych wymogów krajowych w obszarze, w którym pełna harmonizacja jest pożądana w celu niedopuszczenia do występowania nierównych warunków działania. Konieczne będzie jednak dostrojenie obowiązujących przepisów prawnych w ramach dyrektywy w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków w celu zapewnienia wzajemnej całkowitej spójności i zgodności między wymogiem dotyczącym całkowitej zdolności do pokrycia strat a minimalnym wymogiem funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowanych.

W ramach niektórych proponowanych zmian CRD IV mających wpływ na proporcjonalność pozostawiono by państwom członkowskim pewien poziom elastyczności w celu utrzymania różnych przepisów na etapie ich transpozycji do prawa krajowego. Dzięki temu państwa członkowskie miałyby możliwość nakładania bardziej rygorystycznych zasad w określonych kwestiach.

3.WYNIKI OCEN EX POST, KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI I OCEN SKUTKÓW

•Konsultacje z zainteresowanymi stronami

Komisja przeprowadziła różne inicjatywy w celu oceny kwestii, czy obowiązujące ramy ostrożnościowe i zbliżające się przeglądy ogólnoświatowych standardów stanowią najodpowiedniejsze instrumenty do zapewnienia osiągnięcia celów ostrożnościowych w odniesieniu do instytucji UE, jak również kwestii, czy tego rodzaju instytucje nadal będą zapewniały niezbędne finansowanie na potrzeby gospodarki UE.

W lipcu 2015 r. Komisja rozpoczęła konsultacje publiczne dotyczące możliwego wpływu CRR i CRD IV na kredytowanie gospodarki UE przez banki, ze szczególnym uwzględnieniem finansowania MŚP i infrastruktury, a we wrześniu 2015 r. opublikowała zaproszenie do zgłaszania uwag 7 obejmujące przepisy finansowe UE jako całość. Obie inicjatywy miały na celu zgromadzenie dowodów empirycznych i konkretnych informacji zwrotnych dotyczących: (i) przepisów wpływających na zdolność gospodarki do samofinansowania i wzrostu, (ii) zbędnych obciążeń regulacyjnych, (iii) interakcji między przepisami oraz niespójności i luk w przepisach oraz (iv) przepisów wywołujących niezamierzone konsekwencje. Komisja zgromadziła ponadto opinie zainteresowanych stron w ramach szczegółowych analiz przepisów regulujących wynagrodzenie 8 oraz w odniesieniu do proporcjonalności przepisów zawartych w CRR i CRD IV. Rozpoczęto również konsultacje publiczne w kontekście badania zleconego przez Komisję do celów oceny wpływu CRR na kredytowanie gospodarki przez banki 9 .

W wyniku wszystkich wyżej wymienionych inicjatyw uzyskano wyraźne dowody na konieczność aktualizacji i uzupełnienia obowiązujących przepisów w celu: (i) dalszego ograniczenia ryzyka występującego w sektorze bankowym, a tym samym ograniczenia uzależnienia od pomocy państwa i funduszy podatników w przypadku kryzysu, oraz (ii) zwiększenia zdolności instytucji do udostępniania finansowania odpowiedniego do potrzeb gospodarki.

Załączniki 1 i 2 do oceny skutków zawierają streszczenie konsultacji, przeglądów i sprawozdań.

•Ocena skutków

Ocena skutków 10 została omówiona z Radą ds. Kontroli Regulacyjnej i odrzucona w dniu 7 września 2016 r. W następstwie odrzucenia ocenę skutków udoskonalono poprzez dodanie: (i) lepszego uzasadnienia politycznego kontekstu wniosku (tj. powiązania wniosku ze zmianami w zakresie polityki zarówno na szczeblu międzynarodowym, jak i na szczeblu unijnym), (ii) większej ilości informacji dotyczących opinii zainteresowanych stron oraz (iii) dalszych dowodów dotyczących wpływu (zarówno pod względem korzyści, jak i kosztów) poszczególnych wariantów strategicznych zbadanych w ramach oceny skutków. W dniu 27 września 2016 r. Rada ds. Kontroli Regulacyjnej wydała pozytywną opinię 11 na temat ponownie złożonej oceny skutków. Niniejszemu wnioskowi towarzyszy stosowna ocena skutków. Niniejszy wniosek pozostaje spójny z tą oceną skutków.

Jak wynika z analizy symulacyjnej i modelowania makroekonomicznego opracowanych w ramach oceny skutków, należy oczekiwać ograniczonych kosztów związanych z wprowadzeniem nowych wymogów, szczególnie nowych standardów bazylejskich, takich jak wskaźnik dźwigni i portfel handlowy. Szacowany długoterminowy wpływ na produkt krajowy brutto (PKB) wynosi między -0,03 a -0,06 %, natomiast szacowany wzrost kosztów finansowania ponoszonych przez sektor bankowy wynosi poniżej 3 punktów bazowych w scenariuszu warunków najbardziej skrajnych. Jeżeli chodzi o korzyści, przeprowadzona symulacja wykazała, że zasoby publiczne konieczne do wsparcia systemu bankowego w przypadku wystąpienia kryzysu finansowego przypominającego wielkością kryzys finansowy z lat 2007–2008 byłyby mniejsze o 32 %, co oznacza spadek z 51 mld EUR do 34 mld EUR.

•Sprawność regulacyjna i uproszczenie

Oczekuje się, że zachowanie uproszczonych podejść do obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych zapewni stałą proporcjonalność przepisów dla mniejszych instytucji. Ponadto dodatkowe środki służące zwiększeniu proporcjonalności niektórych wymogów (dotyczących sprawozdawczości, ujawniania informacji oraz wynagrodzenia) powinny spowodować zmniejszenie obciążenia administracyjnego i obciążenia związanego z przestrzeganiem przepisów spoczywającego na tego rodzaju instytucjach.

Jeżeli chodzi o MŚP, oczekuje się, że proponowana ponowna kalibracja wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ekspozycji banków wobec MŚP będzie miała pozytywny wpływ na kredytowanie MŚP przez banki. Działanie to będzie miało wpływ w szczególności na MŚP, których ekspozycje przekraczają obecnie 1,5 mln EUR, ponieważ na mocy obowiązujących przepisów ekspozycje na takim poziomie nie są objęte współczynnikiem wsparcia MŚP.

Oczekuje się, że inne elementy wniosku, szczególnie te ukierunkowane na poprawę odporności instytucji na przyszłe kryzysy, poprawią stabilność kredytowania MŚP.

Oczekuje się ponadto, że środki służące ograniczeniu kosztów przestrzegania przepisów ponoszonych przez instytucje, w szczególności małe instytucje i instytucje o mniej złożonej strukturze, ograniczą koszty finansowania zewnętrznego ponoszone przez MŚP.

Z punktu widzenia państw trzecich wniosek spowoduje zwiększenie stabilności rynków finansowych UE, a tym samym ograniczenie prawdopodobieństwa wystąpienia i kosztów potencjalnych negatywnych efektów rozlania na globalne rynki finansowe. Ponadto za sprawą proponowanych zmian osiągnięta zostanie dalsza harmonizacja ram regulacyjnych w całej Unii, dzięki czemu koszty administracyjne ponoszone przez instytucje z państw trzecich prowadzące działalność w UE znacznie się obniżą.

W świetle prowadzonego przeglądu firm inwestycyjnych w ramach CRR oraz wstępnego sprawozdania przedstawionego przez EUNB 12 za zasadne uznaje się stosowanie nowo wprowadzonych wymogów wyłącznie w odniesieniu do firm inwestycyjnych o znaczeniu systemowym, a w odniesieniu do pozostałych firm inwestycyjnych – zasady praw nabytych do czasu ukończenia przeglądu.

Wniosek jest spójny z priorytetem Komisji dotyczącym jednolitego rynku cyfrowego.

•Prawa podstawowe

UE dąży do utrzymywania wysokich standardów ochrony praw podstawowych i jest sygnatariuszem szeregu konwencji dotyczących praw człowieka. W tym kontekście nie jest prawdopodobne, aby wniosek miał bezpośredni wpływ na tego rodzaju prawa, wymienione w głównych konwencjach ONZ dotyczących praw człowieka, Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, stanowiącej integralną część traktatów UE, oraz europejskiej konwencji praw człowieka (EKPC).

4. WPŁYW NA BUDŻET

Wniosek nie ma wpływu finansowego na budżet UE.

5. INNE ELEMENTY

•Plany wdrożenia i ustalenia dotyczące monitorowania, oceny i sprawozdawczości

Oczekuje się, że proponowane zmiany zaczną wchodzić w życie najwcześniej w 2019 r. Zmiany są ściśle powiązane z innymi przepisami CRR i CRD IV, które już obowiązują i są monitorowane od roku 2014.

Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego i EUNB będą w dalszym ciągu gromadzić dane niezbędne do monitorowania wskaźnika dźwigni i nowych środków na utrzymanie płynności finansowej w celu umożliwienia przyszłej oceny skutków nowych narzędzi polityki. Regularny proces przeglądu i oceny nadzorczej (SREP) i regularne stosowanie testów warunków skrajnych pomogą również w monitorowaniu wpływu nowych proponowanych środków na instytucje, których te środki dotyczą, oraz w ocenie kwestii, czy w ramach zapewnionego poziomu elastyczności i proporcjonalności odpowiednio uwzględniono specyfikę mniejszych instytucji. Ponadto służby Komisji będą w dalszym ciągu uczestniczyć w grupach roboczych Bazylejskiego Komitetu Nadzoru Bankowego i wspólnej grupie zadaniowej utworzonej przez Europejski Bank Centralny (EBC) i przez EUNB, które monitorują dynamikę poziomu płynności i poziomu funduszy własnych instytucji odpowiednio na świecie i w UE.

Zestaw wskaźników służących monitorowaniu postępu w ramach wyników otrzymanych w następstwie wdrożenia preferowanych wariantów obejmuje:

w zakresie wskaźnika stabilnego finansowania netto:

w zakresie wskaźnika dźwigni:

w zakresie MŚP

w zakresie całkowitej zdolności do pokrycia strat:

w zakresie portfela handlowego:

w zakresie wynagrodzenia:

w zakresie proporcjonalności:

Ocena skutków niniejszego wniosku zostanie przeprowadzona po upływie pięciu lat od daty rozpoczęcia stosowania proponowanych środków na podstawie metodyki, która zostanie uzgodniona wraz z EUNB niedługo po przyjęciu środków. EUNB będzie uprawniony do określania i gromadzenia danych niezbędnych do monitorowania wyżej wymienionych wskaźników oraz innych wskaźników potrzebnych do przeprowadzenia oceny zmienionych CRR i CRD IV. Istnieje możliwość opracowania metodyki dla poszczególnych opcji lub dla zestawu wzajemnie powiązanych opcji w zależności od okoliczności zachodzących przed rozpoczęciem oceny oraz w zależności od wyników wskaźników monitorowania.

Przestrzeganie i egzekwowanie przepisów będzie zapewniane na bieżąco, a w razie potrzeby Komisja będzie wszczynać postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego polegającego na braku transpozycji lub nieprawidłowej transpozycji bądź nieprawidłowym stosowaniu przedmiotowych środków legislacyjnych. Zgłaszanie naruszeń przepisów prawa Unii może odbywać się za pośrednictwem Europejskiego Systemu Nadzoru Finansowego (ESNF), w tym właściwych organów krajowych i EUNB, a także za pośrednictwem EBC. EUNB będzie również kontynuować publikację swoich regularnych sprawozdań z monitorowania systemu bankowego UE przewidzianego w pakiecie Bazylea III. Monitorowanie obejmuje wpływ wymogów określonych w pakiecie Bazylea III (wdrożonych w drodze CRR i CRD IV) na instytucje UE, w szczególności w zakresie uzyskiwanych przez instytucje współczynników kapitałowych (opartego na analizie ryzyka i nieopartego na analizie ryzyka) oraz wskaźników dotyczących płynności (wskaźnik pokrycia wypływów netto, wskaźnik stabilnego finansowania netto). Monitorowanie to jest prowadzone równolegle z monitorowaniem prowadzonym przez Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego.

•Szczegółowe omówienie poszczególnych przepisów wniosku

Odstępstwa od wymogów kapitałowych i wymogów dotyczących płynności (CRR)

Zobowiązywanie jednostek zależnych do spełnienia wymogów w zakresie funduszy własnych i wymogów dotyczących płynności na zasadzie indywidualnej może uniemożliwiać instytucjom efektywne zarządzanie tymi zasobami na poziomie grupy. Ma to szczególne znaczenie w obecnym kontekście, w którym rozwój technologiczny coraz bardziej ułatwia centralizację zarządzania kapitałem i płynnością w grupie.

W obowiązujących przepisach przewidziano możliwość odstąpienia przez właściwe organy od stosowania wymogów na zasadzie indywidualnej w odniesieniu do jednostek zależnych lub jednostek dominujących w jednym państwie członkowskim lub w podgrupie płynnościowej obejmującej kilka państw członkowskich, z zastrzeżeniem zabezpieczeń zapewniających odpowiednie rozłożenie kapitału i płynności między jednostkę dominującą i jednostki zależne. Wraz z ustanowieniem Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego nadzór nad grupą uległ znacznemu wzmocnieniu, szczególnie w przypadku podmiotów powiązanych zlokalizowanych w państwach członkowskich uczestniczących w Jednolitym Mechanizmie Nadzorczym, ponieważ gromadzi on lepszą wiedzę i sprawuje bezpośrednią kontrolę nad podmiotami powiązanymi znajdującymi się w różnych państwach członkowskich. Do czasu utworzenia unii bankowej w państwach członkowskich, w których jednostki zależne są zlokalizowane, nadal utrzymują się jednak obawy, że niedostateczny poziom płynności lub kapitału na poziomie jednostek zależnych w trudnej sytuacji może oznaczać konsekwencje fiskalne dla tego rodzaju („przyjmujących”) państw członkowskich. Obawy te uwzględniono w niniejszym wniosku, proponując następujące zabezpieczenia: warunki już istniejące w CRR uzupełniono jasno sformułowanym obowiązkiem udzielenia przez jednostkę dominującą wsparcia jednostkom zależnym. Takie zobowiązanie się jednostki dominującej musi być zagwarantowane dla całej kwoty objętej odstępstwem od wymogów, a gwarancja musi być zabezpieczona w odniesieniu do co najmniej połowy gwarantowanej kwoty. Komisja będzie starannie monitorować wdrożenie odpowiednich przepisów.

Uznaje się, że na obecnym etapie tworzenia unii bankowej właściwy organ nadzorujący jednostki dominujące i jednostki zależne z siedzibą w różnych państwach członkowskich należących do unii bankowej powinien mieć możliwość odstąpienia od stosowania wymogów w zakresie funduszy własnych i wymogów dotyczących płynności w odniesieniu do jednostek zależnych zlokalizowanych w innych państwach członkowskich niż jednostka dominująca, ale tylko pod warunkiem, że gwarancja zobowiązania jednostki dominującej do udzielenia wsparcia tego rodzaju jednostkom zależnym obejmuje całą kwotę, której dotyczy wymóg, od którego odstąpiono, a taka gwarancja jest objęta zabezpieczeniem na poziomie co najmniej połowy gwarantowanej kwoty. Odpowiednio zmienia się zatem art. 7 i 8 CRR. Możliwość opcjonalnego skorzystania z tych samych odstępstw zapewnia się właściwym organom państw członkowskich spoza unii bankowej, pod warunkiem ich wyraźnej zgody.

Wdrożenie standardu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat (CRR, dyrektywa w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków, SRM) ustanowionego przez Radę Stabilności Finansowej

W dniu 9 listopada 2015 r. Rada Stabilności Finansowej opublikowała istotne warunki dotyczące całkowitej zdolności do pokrycia strat („standard dotyczący całkowitej zdolności do pokrycia strat”), które zostały przyjęte tydzień później na szczycie grupy G-20 w Turcji 13 . Zgodnie ze standardem dotyczącym całkowitej zdolności do pokrycia strat globalne banki o znaczeniu systemowym, które w przepisach unijnych są określane mianem globalnych instytucji o znaczeniu systemowym, muszą dysponować wystarczającą kwotą zobowiązań zdolnych do pokrycia dużych strat („mogących podlegać umorzeniu lub konwersji”) w celu zapewnienia sprawnego i szybkiego pokrycia strat i dokapitalizowania w przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Interakcję standardu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat z obowiązującymi przepisami unijnymi służącymi tym samym celom regulacyjnym opisano bardziej szczegółowo w uzasadnieniu towarzyszącym wnioskom dotyczącym zmian dyrektywy w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków oraz rozporządzenia w sprawie SRM.

Spójność z dyrektywą w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków

Standard dotyczący całkowitej zdolności do pokrycia strat wdraża się w Unii w drodze zmian CRR w oparciu o istniejące ramy dyrektywy w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków. W celu zintegrowania obu ram służących tym samym celom politycznym konieczne jest wprowadzenie nowych definicji, takich jak definicja instytucji objętych restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, grupy objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją itp. (art. 4 CRR), oraz zapewnienie współpracy między właściwymi organami a organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (art. 2 CRR).

Na podstawie przeglądu wymaganego w art. 518 CRR oraz zgodnie z wymogami określonymi w art. 59 dyrektywy w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków zmienia się kryteria dotyczące instrumentów dodatkowych w Tier I (art. 52 CRR) i instrumentów w Tier II (art. 63 CRR) i wprowadza się w ich ramach wymóg, aby tego rodzaju instrumenty podlegały odpisowi obniżającemu wartość lub zamianie na instrumenty w kapitale podstawowym Tier I w chwili utraty rentowności przez instytucję. Nie wpłynie to na zmianę statusu instrumentów kapitałowych emitowanych przez instytucje UE, a zarazem zagwarantuje, że wyłącznie instrumenty emitowane przez jednostki mające siedzibę w państwie trzecim będące jednostkami zależnymi instytucji UE, które spełniają ten dodatkowy wymóg, mogą zostać uznane za instrumenty dodatkowe w Tier I lub instrumenty w Tier II przez ich unijne jednostki dominujące w momencie obliczania przez nie skonsolidowanych wymogów w zakresie funduszy własnych.

Wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych

Standard dotyczący całkowitej zdolności do pokrycia strat wdraża się w Unii poprzez wprowadzenie wymogu w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, na który składa się współczynnik oparty na analizie ryzyka i współczynnik nieoparty na analizie ryzyka (nowy art. 92a CRR). Tego rodzaju wymóg ma zastosowanie wyłącznie w przypadku globalnych instytucji o znaczeniu systemowym, którymi mogą być grupa instytucji lub instytucje samodzielne (art. 131 ust. 1 CRD IV). Zmienia się art. 6 CRR i wprowadza się w nim wymóg, aby samodzielne globalne instytucje o znaczeniu systemowym będące instytucjami objętymi restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją spełniały wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych na zasadzie indywidualnej, natomiast w art. 11 wprowadza się zmianę, zgodnie z którą instytucje objęte restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją i należące do grup uznanych za globalne instytucje o znaczeniu systemowym zobowiązuje się do spełnienia wymogu w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych na zasadzie skonsolidowanej.

Standard dotyczący całkowitej zdolności do pokrycia strat zawiera również wymóg wewnętrznej całkowitej zdolności do pokrycia strat (tj. wymóg wcześniejszego ustalenia zdolności do pokrycia strat i dokapitalizowania na poziomie jednostek zależnych należących do grupy objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją), który jest transponowany w UE poprzez wprowadzenie wymogu w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych (nowy art. 92b CRR), mającego zastosowanie do globalnych instytucji o znaczeniu systemowym spoza UE (dyrektywa w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków zawiera już podobną zasadę dotyczącą globalnych instytucji o znaczeniu systemowym). Tego rodzaju wymóg odpowiada 90 % wymogu mającego zastosowanie do globalnych instytucji o znaczeniu systemowym zgodnie z nowym art. 92a. Wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych dotyczący globalnych instytucji o znaczeniu systemowym spoza UE ma zastosowanie do istotnych jednostek zależnych globalnych instytucji o znaczeniu systemowym spoza UE na zasadzie indywidualnej, jeżeli nie są one ani instytucjami objętymi restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, ani unijnymi instytucjami dominującymi, oraz na zasadzie skonsolidowanej, jeżeli są one unijnymi jednostkami dominującymi, ale nie są instytucjami objętymi restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją.

Zobowiązania kwalifikowalne

W CRR wprowadza się nowy rozdział 5a (nowe artykuły 72a–72l) dotyczący zobowiązań kwalifikowalnych, następujący po rozdziałach regulujących fundusze własne. W nowym art. 72a wymienia się wyłączone zobowiązania, których nie można zaliczyć na poczet spełnienia wymogu w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych. Art. 72b zawiera kryteria kwalifikowalności dotyczące instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych, przy czym ust. 2 odzwierciedla kryteria kwalifikowalności dotyczące zobowiązań podporządkowanych, natomiast ust. 3 i 4 – kryteria kwalifikowalności dotyczące zobowiązań o równym stopniu uprzywilejowania co wyłączone zobowiązania. Art. 72c stanowi, że na poczet zobowiązań kwalifikowalnych można zaliczyć wyłącznie instrumenty mające rezydualny termin zapadalności wynoszący co najmniej ponad jeden rok. Kryteria kwalifikowalności wyłączają zobowiązania wyemitowane za pośrednictwem jednostek specjalnego przeznaczenia zgodnie z podstawowymi ustaleniami w sprawie całkowitej zdolności do pokrycia strat.

W sekcji 2 nowego rozdziału 5a (art. 72e–72j) przewiduje się zasady dotyczące odliczeń stosowane w celu określenia kwoty netto zobowiązań, które można zaliczy na poczet wymogu w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych. Instytucje są zobowiązane do odliczania posiadanych instrumentów własnych zobowiązań kwalifikowalnych (art. art. 72f) oraz posiadanych zobowiązań kwalifikowalnych innych globalnych instytucji o znaczeniu systemowym (art. 72h i 72i). W art. 72e ust. 3 określa się proporcjonalne odliczenie posiadanych zobowiązań, które mają równy stopień uprzywilejowania co wyłączone zobowiązania i których jedynie ograniczoną kwotę można zaliczyć na poczet zobowiązań kwalifikowalnych. Odliczeń dokonuje się od zobowiązań kwalifikowalnych oraz od funduszy własnych na podstawie odpowiedniej metody odliczenia (art. 66 lit. e) CRR). Art. 72j zawiera wyjątek od odliczeń dotyczący pozycji w portfelu handlowym. Sekcja 3 nowego rozdziału 5a zawiera definicję pojęcia zobowiązań kwalifikowalnych (art. 72k) i pojęcia funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych (art. 72l).

Komisja zwróci się do EUNB z prośbą o poradę w sprawie alternatywnych sposobów traktowania posiadanych instrumentów składających się na całkowitą zdolność do pokrycia strat wyemitowanych przez globalne instytucje o znaczeniu systemowym oraz w sprawie wpływu odnośnych alternatywnych sposobów traktowania tego rodzaju instrumentów. Jeden z wariantów, w odniesieniu do którego Komisja będzie zasięgała porady, polega na wdrożeniu niedawno opublikowanego podejścia Bazylejskiego Komitetu Nadzoru Bankowego do traktowania udziałów kapitałowych składających się na całkowitą zdolność do pokrycia strat. Na podstawie uzyskanej porady Komisja rozważy, czy zmiany rozwiązania przedstawionego w niniejszym wniosku są uzasadnione.

Dostosowania ogólnych wymogów w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych

Dostosowuje się część II tytuł I rozdział 6 CRR (art. 73–80), aby uwzględnić wprowadzenie kategorii zobowiązań kwalifikowalnych. Zakres stosowania art. 77 i 78 rozszerza się na wcześniejsze zezwolenie nadzorcze na wczesny wykup instrumentów kapitałowych i zobowiązań kwalifikowalnych. W art. 78 wprowadza się możliwość udzielenia instytucjom ogólnego wcześniejszego zezwolenia na dokonywanie wczesnych wykupów pod warunkiem spełnienia kryteriów zapewniających spełnienie warunków udzielenia tego rodzaju zezwolenia nadzorczego. Na mocy art. 80 EUNB powierza się monitorowanie emisji funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych. Celem dostosowania kryteriów kwalifikowalności funduszy własnych do kryteriów dotyczących zobowiązań kwalifikowalnych instrumenty dodatkowe w Tier I i instrumenty w Tier II wyemitowane przez jednostkę specjalnego przeznaczenia będzie można zaliczać na potrzeby funduszy własnych wyłącznie do dnia 31 grudnia 2021 r.

Inwestycje kapitałowe w fundusze (CRR)

W grudniu 2013 r. Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego opublikował nowy standard dotyczący sposobu traktowania inwestycji kapitałowych w fundusze. Celem nowego standardu było wyjaśnienie istniejącego sposobu traktowania oraz osiągniecie traktowania tego rodzaju ekspozycji na poziomie międzynarodowym w sposób spójniejszy i w większym stopniu uwzględniający ryzyko (tj. w sposób odzwierciedlający zarówno ryzyko związane z bazowymi inwestycjami funduszu, jak i jego dźwignię finansową). W celu wdrożenia nowego standardu w prawie Unii wprowadzono szereg zmian do CRR.

Dokonuje się zmiany art. 128 w celu zapewnienia, aby definicja pozycji związanych ze szczególnie dużym ryzykiem nie obejmowała ekspozycji w formie jednostek uczestnictwa lub udziałów w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania.

Dokonuje się zmiany art. 132, aby odzwierciedlić nowe ogólne zasady i wymogi leżące u podstaw obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ekspozycji w formie jednostek uczestnictwa lub udziałów w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania w odniesieniu do instytucji stosujących metodę standardową dotyczącą ryzyka kredytowego.

Dodaje się nowy art. 132a w celu doprecyzowania obliczeń dokonywanych w oparciu o dwa z podejść przewidzianych w art. 132, tj. metodę pełnego przeglądu i metodę opartą na uprawnieniach.

Dokonuje się zmiany art. 152 w celu uwzględnienia zmienionych wymogów i metod dotyczących obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ekspozycji w formie jednostek uczestnictwa lub udziałów w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania w odniesieniu do instytucji stosujących metodę wewnętrznych ratingów dotyczącą ryzyka kredytowego.

Metoda standardowa dotycząca ryzyka kredytowego kontrahenta (metoda standardowa dotycząca CCR) (CRR)

W marcu 2014 r. Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego opublikował nowy standard dotyczący nowej metody standardowej służącej do obliczania wartości ekspozycji z tytułu instrumentów pochodnych, tak zwanej metody standardowej dotyczącej ryzyka kredytowego kontrahenta (metoda standardowa dotycząca CCR), aby rozwiązać kwestię niedociągnięć istniejących metod standardowych. W celu wprowadzenia tej nowej metody do prawa Unii w sposób zapewniający proporcjonalność nowych przepisów wprowadzono szereg zmian do CRR.

W art. 273 niektóre definicje zmieniono i dodatkowo wprowadzono kilka nowych definicji w celu uwzględnienia nowo wprowadzonych metod. Metodę wyceny według wartości rynkowej zastąpiono metodą standardową dotyczącą CCR (art. 274–280f). Usunięto przepisy dotyczące metody standardowej. Wprowadzono nowe przepisy dotyczące uproszczonej metody standardowej dotyczącej CCR (art. 281). Zmieniono obowiązujące przepisy dotyczące metody wyceny pierwotnej ekspozycji (art. 282). Zmieniono kryteria kwalifikowalności w zakresie stosowania metody wyceny pierwotnej ekspozycji i wprowadzono kryteria kwalifikowalności w zakresie stosowania metody standardowej dotyczącej CCR (art. 273a i 273b). Zmieniono art. 298 i 299, aby odzwierciedlić wprowadzenie metody standardowej dotyczącej CCR.

Ekspozycje wobec CCP (CRR i EMIR)

W kwietniu 2014 r. Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego opublikował ostateczny standard dotyczący sposobu traktowania ekspozycji wobec kontrahentów centralnych (CCP). W ostatecznym standardzie wyeliminowano niedociągnięcia występujące w tymczasowym standardzie opublikowanym dwa lata wcześniej. W celu wdrożenia ostatecznego standardu w przepisach unijnych wprowadzono szereg zmian do CRR i rozporządzenia (UE) nr 648/2012 (rozporządzenie w sprawie infrastruktury rynku europejskiego lub EMIR).

Zmiany w art. 300–310 i 497 CRR

Dodano szereg nowych definicji w art. 300 obejmujących terminy stosowane w zmienionych przepisach dotyczących wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ekspozycji wobec CCP. Zmieniono art. 301, aby: wprowadzić szczególny sposób traktowania ekspozycji instytucji wobec CCP z tytułu transakcji o charakterze gotówkowym, doprecyzować sposób traktowania początkowego depozytu zabezpieczającego oraz odzwierciedlić fakt, że jedna metoda będzie miała zastosowanie do obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ekspozycji wobec kwalifikujących się CCP. Zmieniono art. 304, aby odzwierciedlić zmianę metod obliczania wartości ekspozycji z tytułu instrumentów pochodnych oraz aby wyjaśnić sposób traktowania transakcji finansowanych z użyciem papierów wartościowych oraz zabezpieczenia zapewnianego przez klientów na rzecz ich członków rozliczających. Zmieniono art. 305, aby wyjaśnić sposób traktowania transakcji finansowanych z użyciem papierów wartościowych i aby dostosować kryteria kwalifikowalności do preferencyjnego traktowania ekspozycji klientów. W art. 306 dodano wyjaśnienie sposobu traktowania gwarancji udzielanych przez członków rozliczających ich klientom, jak również sposobu traktowania transakcji finansowanych z użyciem papierów wartościowych. W art. 308 wprowadzono nową metodę obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu wniesionych z góry wkładów do funduszu kwalifikującego się CCP na wypadek niewykonania zobowiązania. W art. 309 zmieniono wzór stosowany do obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ekspozycji wobec niekwalifikującego się CCP. W art. 310 usunięto alternatywny sposób obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ekspozycji wobec CCP i zastąpiono go nowym sposobem traktowania niewniesionych wkładów do funduszu na wypadek niewykonania zobowiązania. Oprócz tego usunięto przepisy przejściowe zawarte w art. 497.

Zmiany w art. 50a–50d i 89 EMIR

W art. 50a–50d wprowadzono zmiany w celu uwzględnienia nowej metody obliczania kapitału hipotetycznego CCP potrzebnego instytucjom do obliczenia ich wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu wkładu do funduszu danego CCP na wypadek niewykonania zobowiązania. W art. 89 ust. 5a wprowadzono zmiany w celu aktualizacji przepisów przejściowych dotyczących tego obliczania.

Portfel handlowy / ryzyko rynkowe (CRR)

W styczniu 2016 r. Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego zakończył prace nad gruntownym przeglądem portfela handlowego i opublikował nowy standard dotyczący traktowania ryzyka rynkowego. Za pomocą tego standardu usunięto wady projektu występujące w obowiązujących ramach dotyczących ryzyka rynkowego, w tym niewystarczające uwzględnienie pełnego zakresu ryzyk, na które instytucje są narażone, oraz niepewności dotyczącej granicy między portfelem handlowym a niehandlowym (tj. bankowym), stwarzającej możliwości arbitrażu regulacyjnego. Nowy standard obejmuje zmienione przepisy w zakresie stosowania modeli wewnętrznych do obliczania funduszy własnych na pokrycie ryzyka rynkowego, a także nową metodę standardową w miejsce obowiązującej metody. W celu wdrożenia nowego standardu w prawie Unii w sposób zapewniający proporcjonalność nowych przepisów wprowadzono szereg zmian do CRR.

W tytule I – Wymogi ogólne, wycena i sprawozdawczość

W art. 94 określa się zmienione warunki, na których instytucje mogą korzystać z odstępstwa w odniesieniu do instytucji prowadzących działalność zaliczaną do portfela handlowego prowadzoną na małą skalę i zgodnie z którymi wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego można zastąpić wymogami w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka kredytowego związanego z pozycjami portfela niehandlowego. W art. 102 i 103 wyjaśnia się wymogi ogólne dotyczące pozycja portfela handlowego. W art. 104 i 104a wyjaśnia się kryteria w zakresie uwzględniania pozycji w portfelu handlowym oraz warunki reklasyfikacji pozycji portfela handlowego jako pozycję portfela niehandlowego i na odwrót. W art. 104b określa się nowe pojęcie jednostki odpowiadającej za handel. W art. 105 określa się zasady, które muszą być przestrzegane do celów ostrożnościowej wyceny pozycji portfela handlowego. W art. 106 opisuje się uznawanie i sposób traktowania pozycji portfela handlowego, które są uznawane za wewnętrzne instrumenty zabezpieczające pozycje w portfelu niehandlowym.

W tytule IV rozdział 1 – Przepisy ogólne

W art. 325 opisuje się poszczególne metody, które instytucje mogą stosować do obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego oraz warunki ich stosowania i łączenia. W art. 325a doprecyzowuje się kryteria kwalifikowalności dotyczące stosowania uproszonej metody standardowej w odniesieniu do instytucji prowadzących działalność zaliczaną do portfela handlowego prowadzoną na średnią skalę. W art. 325b ustanawia się warunki, na których ekspozycje na ryzyko rynkowe mogą być kompensowane pomiędzy różnymi podmiotami prawnymi w danej grupie do celów obliczania skonsolidowanych wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego. W art. 325c określa się warunki, na których pozycje wprowadzone przez instytucję w celu zabezpieczenia przed niekorzystnym wpływem zmian kursów walutowych na współczynniki funduszy własnych tej instytucji można wyłączyć z wymogów w zakresie ryzyka rynkowego.

Rozdział 1a – Metoda standardowa

W sekcji 1 (art. 325d) opisuje się poszczególne elementy metody standardowej. W sekcji 2 (art. 325e–325l) opisuje się funkcjonowanie pierwszego elementu – metody opartej na wskaźnikach wrażliwości. Określono w niej ogólne zasady dotyczące obliczania i agregacji ryzyk delta i vega oraz ryzyka zakrzywienia. W sekcji 3 podsekcja 1 (art. 325m–325r) określa się współczynniki ryzyka, które należy wziąć pod uwagę przy obliczaniu wrażliwości pozycji portfela handlowego w odniesieniu do różnych klas ryzyka. Sekcja 3 podsekcja 2 (art. 325s–325u) zawiera wyjaśnienie sposobu obliczania tych wskaźników wrażliwości. Sekcja 4 (art. 325v) zawiera opis funkcjonowania drugiego elementu metody standardowej – narzutu ryzyka rezydualnego. W sekcji 5 opisano funkcjonowanie trzeciego elementu metody standardowej – narzut z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania. Art. 325w zawiera najważniejsze definicje. W podsekcji 1 (art. 325x–325z) opisano sposób obliczania narzutu z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania w odniesieniu do pozycji innych niż sekurytyzacyjne, natomiast w podsekcjach 2 (art. 325aa i 325ab) i 3 (art. 325ac–325ae) opisano to samo obliczanie dla pozycji sekurytyzacyjnych. W sekcji 6 (art. 325af–325az) przedstawiono wagi ryzyka i korelacje, które muszą być stosowane w odniesieniu do każdej klasy ryzyka w połączeniu ze wskaźnikami wrażliwości, aby określić wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego z zastosowaniem metody standardowej. Ekspozycje wobec państw UE są włączone do pierwszego koszyka ryzyka, któremu przypisano najniższą wagę ryzyka (art. 325ai i 325al). Traktowanie takie jest zgodne ze sposobem traktowania niezależnym od ratingów, który jest obecnie stosowany w odniesieniu do tych rodzajów ekspozycji, które są uwzględnione w portfelu niehandlowym. Zmniejszono wagi ryzyka mające zastosowanie do obligacji zabezpieczonych wyemitowanych przez instytucje UE (art. 325ai i 325al). Zastosowanie tego sposobu traktowania pozwoliłoby uniknąć potencjalnego znacznego zwiększenia wymogów kapitałowych dotyczących ekspozycji z tytułu obligacji zabezpieczonych wyemitowanych przez instytucje UE, pozwalając tym samym utrzymać niższe koszty finansowania kredytów hipotecznych na nieruchomości mieszkalne i niemieszkalne.

Rozdział 1b – Metoda modeli wewnętrznych

W sekcji 1 (art. 325ba i 325bb) określa się warunki, na jakich instytucje mogą stosować modele wewnętrzne, oraz sposób, w jaki należy obliczać wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego w odniesieniu do jednostek odpowiadających za handel, które korzystają z tego zezwolenia. W sekcji 2 (art. 325bc–325bl) opisano sposób wykorzystywania oczekiwanych braków i horyzontów płynnościowych do obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego, wymogi, jakie muszą spełnić modele wewnętrzne pod względem weryfikacji historycznej, przypisanie zysków i strat, walidację wewnętrzną oraz ogólniejsze wymogi jakościowe i dotyczące pomiaru ryzyka, jak również miarę ryzyka scenariusza warunków skrajnych, która musi być obliczana dla czynników ryzyka niedających się modelować. Podobnie jak w przypadku metody standardowej w ramach metody modeli wewnętrznych wprowadzono korzystny sposób traktowania za pośrednictwem krótszych horyzontów płynnościowych w przypadku ekspozycji wobec państw UE i ekspozycji z tytułu obligacji zabezpieczonych wyemitowanych przez instytucje UE (art. 325be). W sekcji 3 (art. 325bm–325bq) opisano, jak należy obliczać narzut z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania w odniesieniu do jednostek odpowiadających za handel, u których istnieje ryzyko niewykonania zobowiązania, z zastosowaniem metody modeli wewnętrznych.

Rozdziały 2, 3 i 4 – Uproszczona metoda standardowa

W rozdziałach 2, 3 i 4 – dotyczących odpowiednio wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka pozycji, ryzyk walutowych i ryzyk cen towarów – przedstawiono uproszczoną metodę standardową stosowaną w zmienionych ramach prawnych dotyczących ryzyka rynkowego. Przepisy te istniały już w obowiązujących ramach ryzyka rynkowego i pozostają niezmienione. Instytucje będą mogły stosować to podejście do dnia [data rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia] r. Po tej dacie jedynie instytucje, które spełniają kryteria kwalifikowalności określone w art. 325a, będą mogły stosować uproszczoną metodę standardową.

Rozdział 5 – Uproszczona metoda wewnętrzna

Rozdział 5 stanowi uproszczoną metodę modeli wewnętrznych objętą zmienionymi ramami ryzyka rynkowego. Przepisy te istniały już w obowiązujących ramach ryzyka rynkowego i pozostają niezmienione. Instytucje będą mogły stosować to podejście do dnia [data rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia] r. Po tej dacie instytucje nie będą mogły już stosować uproszczonej metody modeli wewnętrznych do obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego. Przepisy rozdziału 5 nadal obowiązują jednak w odniesieniu do obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyk związanych z CVA z zastosowaniem metody zaawansowanej, jak określono w art. 383.

Część dziesiąta – Przepisy przejściowe, sprawozdania, przeglądy i zmiany

W art. 501b opisano sposób wprowadzania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego obliczonych zgodnie z przepisami rozdziałów 1a i 1b. W art. 519a określono liczbę elementów technicznych zmienionych ram ryzyka rynkowego, które po wdrożeniu mogą okazać się problematyczne. EUNB jest upoważniony do przeprowadzenia przeglądu tych elementów technicznych nie później niż trzy lata od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, a w świetle wniosków EUNB Komisja może wnioskować o zmianę przepisów powiązanych.

Duże ekspozycje (CRR)

Obecna baza kapitałowa („uznany kapitał”) obejmuje wyłącznie niewielką część ogólnych dużych ekspozycji instytucji i w związku z tym nie jest wystarczająco ostrożna, by można było uniknąć sytuacji, w której maksymalna możliwa strata po stronie instytucji w przypadku nagłej upadłości pojedynczego kontrahenta lub grupy kontrahentów zagraża przetrwaniu instytucji i kontynuowaniu przez nią działalności. Ponadto obecny limit nie uwzględnia większego ryzyka związanego z ekspozycjami, które globalne instytucje o znaczeniu systemowym mają wobec pojedynczych kontrahentów lub grup powiązanych klientów, a w szczególności ryzyka ekspozycji wobec innych globalnych instytucji o znaczeniu systemowym. Kryzys finansowy wykazał jednak, że straty materialne w jednej globalnej instytucji o znaczeniu systemowym mogą spowodować obawy dotyczące wypłacalności innych globalnych instytucji o znaczeniu systemowym, co może mieć potencjalnie poważne konsekwencje dla stabilności finansowej. Ponadto obowiązujące ramy dotyczące dużych ekspozycji opierają się na mniej dokładnych metodach niż nowa metodyka (tj. metoda standardowa dotycząca ryzyka kredytowego kontrahenta, metoda standardowa dotycząca CCR) opracowana przez Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego na potrzeby obliczania ekspozycji z tytułu instrumentów pochodnych banków (tj. OTC). Ramy dotyczące dużych ekspozycji zostają zmienione w celu wypełnienia stwierdzonych luk. W szczególności kapitał, który można uwzględnić do obliczenia limitów dużych ekspozycji, ogranicza się do kapitału Tier I (już nie do kapitału Tier II); art. 395 ust. 1 zmienia się w celu wprowadzenia niższego limitu o wartości 15 % dla ekspozycji globalnych banków o znaczeniu systemowym wobec innych globalnych banków o znaczeniu systemowym, a w zmienionym art. 390 nakłada się obowiązek stosowania metod standardowych dotyczących CCR w odniesieniu do określania ekspozycji z tytułu transakcji na instrumentach pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, nawet dla banków, które zostały upoważnione do stosowania modeli wewnętrznych. Modyfikacje wprowadzone w obowiązujących ramach ogólnie zwiększą wrażliwość na ryzyko systemu dużych ekspozycji i lepiej dostosują system europejski do standardu Bazylejskiego Komitetu Nadzoru Bankowego dotyczącego dużych ekspozycji wydanego w 2014 r.

Na mocy art. 507 CRR nałożono na Komisję obowiązek prowadzenia przeglądu i przedkładania sprawozdań dotyczących stosowania art. 400 ust. 1 lit. j) i art. 400 ust. 2. Ponieważ nie było możliwe zgromadzenie wystarczających danych ilościowych, by ocenić możliwy wpływ usunięcia lub zmiany obowiązkowych wyłączeń wymienionych w tych przepisach, w art. 507 przewidziano nowe zadanie dla EUNB, jakim jest przekazywanie Komisji sprawozdań dotyczących stosowania wyłączeń określonych w art. 400 ust. 1 i 2 i w art. 390 ust. 6.

Wskaźnik dźwigni (CRR)

Aby wprowadzić wiążący wymóg dotyczący wskaźnika dźwigni dla wszystkich instytucji podlegających CRD IV, wprowadzono nowe przepisy oraz dostosowano szereg artykułów CRR. Wymóg dotyczący wskaźnika dźwigni uzupełnia obowiązujące wymogi dotyczące nadzorczego monitorowania ryzyka nadmiernej dźwigni finansowej w CRD IV oraz określonych w CRR wymogów dotyczących obliczania wskaźnika dźwigni, przekazywania go organom nadzoru oraz – od stycznia 2015 r. – podawania tego wskaźnika do wiadomości publicznej.

Wymóg dotyczący wskaźnika dźwigni

Wymóg dotyczący wskaźnika dźwigni wynoszący 3 % kapitału Tier I – uzgodniony na szczeblu międzynarodowym – zostaje dodany do wymogów w zakresie funduszy własnych określonych w art. 92 CRR, które instytucje muszą spełniać na równi ze swoimi wymogami opartymi na ryzyku. W ten sposób w całej Unii wprowadza się wiążący wymóg, ustalając mechanizm ochronny dla instytucji. Ponadto właściwe organy pozostają odpowiedzialne za monitorowanie polityk i procesów poszczególnych instytucji dotyczących dźwigni finansowych i – jeżeli jest to uzasadnione – mogą nałożyć dodatkowe środki w celu zwalczenia ryzyka nadmiernej dźwigni finansowej.

Dostosowania miary ekspozycji wskaźnika dźwigni

Przeprowadzono dostosowania miary ekspozycji wskaźnika dźwigni, które zostały uwzględnione już w obowiązującej wersji CRR. Ponieważ wskaźnik dźwigni na poziomie 3 % ograniczyłby niektóre modele i linie biznesowe bardziej niż inne, potrzebne są dalsze dostosowania. Instytucje mogą ograniczyć miarę ekspozycji wskaźnika dźwigni w odniesieniu do publicznej akcji kredytowej publicznych banków rozwoju (art. 429a ust. 1 lit. d)), kredytów pass through (art. 429 ust. 1 lit. e)) i oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych (art. 429a ust. 1 lit. f)). Aby zapobiec zniechęceniu instytucji do rozliczania klientów, instytucje mogą zmniejszyć miarę ekspozycji o początkowy depozyt zabezpieczający otrzymany od klientów z tytułu instrumentów pochodnych rozliczonych za pośrednictwem kwalifikujących się CCP (art. 429c ust. 4).

Bufor wskaźnika dźwigni dla globalnych banków o znaczeniu systemowym

Prowadzone są rozmowy na szczeblu międzynarodowym dotyczące możliwego bufora wskaźnika dźwigni dla globalnych banków o znaczeniu systemowym. Po osiągnięciu ostatecznego porozumienia na szczeblu międzynarodowym w zakresie bufora wskaźnika dźwigni należy rozważyć włączenie go do CRR.

Sprawozdawczość regulacyjna (CRR)

Aby zwiększyć proporcjonalność i ograniczyć koszty dla instytucji w ogólnych ramach sprawozdawczości regulacyjnej, do CRR i CRD IV dodano różne nowe przepisy lub zmieniono przepisy w nich zawarte.

Art. 99 ust. 5 zostaje zmieniony, by uwzględnić uprawnienie dla EUNB do przekazania Komisji do dnia 31 grudnia 2019 r. sprawozdania w sprawie kosztów sprawozdawczości regulacyjnej. W uprawnieniu określono bardzo dokładną metodykę, z której EUNB powinien korzystać w celu ilościowego określenia kosztów sprawozdawczości dla instytucji, a także zawarto zobowiązanie do wydania zaleceń dotyczących sposobów uproszczenia sprawozdawczości dla małych instytucji poprzez zmiany istniejących wzorów sprawozdawczych EUNB.

W przeciwieństwie do wszystkich innych instytucji, które muszą przekazywać sprawozdania regulacyjne co pół roku lub częściej, małe instytucje zdefiniowane w art. 430a będą musiały przekazywać sprawozdania regulacyjne jedynie raz do roku (art. 99 ust. 4, art. 100, 101, 394 i 430).

Sprawozdawczość w zakresie dużych ekspozycji zostanie uproszczona poprzez usunięcie jednej pozycji i wyjaśnienie innej pozycji, której zgłoszenie jest aktualnie wymagane na mocy art. 394.

Ujawnianie informacji (CRR)

Zwiększenie proporcjonalności wymogów dotyczących ujawniania informacji

W części ósmej dodano nowe przepisy mające na celu zapewnienie bardziej proporcjonalnego systemu obowiązków informacyjnych, w którym uwzględnia się względny rozmiar i złożoność instytucji. Instytucje klasyfikuje się do trzech następujących kategorii: znaczne (art. 433a), małe (art. 433b) lub inne (art. 433c), przy czym wprowadza się dalsze rozróżnienie na instytucje notowane i nienotowane na giełdzie. Wymogi dotyczące ujawniania informacji będą miały zastosowanie do każdej kategorii instytucji na zasadzie skali malejącej, przy czym będzie obowiązywało rozróżnienie dotyczące przedmiotu ujawnianych informacji oraz i częstotliwości ich ujawniania.

W górnej części skali malejącej duże instytucje posiadające akcje notowane na giełdzie będą zobowiązane do corocznego ujawniania wszystkich informacji wymaganych w przepisach części ósmej, jak również do ujawniania wybranych informacji w odstępie półrocznym lub trzymiesięcznym, w tym również – w tym drugim przypadku – tabeli najważniejszych wskaźników ostrożnościowych (art. 447). W dolnej części skali małe instytucje nienotowane na giełdzie będą musiały raz do roku ujawniać wyłącznie wybrane informacje dotyczące zarządzania, wynagrodzenia i zarządzania ryzykiem oraz tabelę najważniejszych wskaźników.

Ukierunkowane zmiany do celów spójności ze standardami międzynarodowymi oraz nowe lub zmienione wymogi filaru 1

Do części ósmej tytuł II i tytuł III (art. 435–455) wprowadzono szereg zmian mających na celu lepsze dostosowanie wymogów dotyczących ujawniania informacji do standardów międzynarodowych w zakresie ujawniania informacji. W szczególności dodano nowy wymóg dotyczący ujawniania informacji na temat ważnych inwestycji w zakłady ubezpieczeń, w odniesieniu do którego właściwy organ zezwolił na nieodliczanie od dodatkowych wymogów w zakresie funduszy własnych konglomeratów finansowych (art. 438 lit. e) i f)).

Upoważnienia EUNB i Komisji

Wniosek zawiera uprawnienie EUNB do opracowywania jednolitych formatów ujawniania informacji, które powinny być w miarę możliwości dostosowane do międzynarodowych formatów ujawniania informacji w celu ułatwienia porównywalności (art. 434a).

W tym samym celu wniosek zawiera upoważnienie Komisji do zmiany określonych w części ósmej wymogów dotyczących ujawniania informacji, tak aby odzwierciedlić rozwój lub zmianę standardów międzynarodowych dotyczących ujawniania informacji (art. 456 lit. k)).

Wskaźnik stabilnego finansowania netto (CRR)

Do części szóstej dodaje się nowy tytuł, jak również wprowadza się dostosowania istniejących przepisów w celu wprowadzenia wiążącego wskaźnika stabilnego finansowania netto dla instytucji kredytowych oraz firm inwestycyjnych o znaczeniu systemowym.

Przepisy ogólne

Dokonano dostosowań przepisów ogólnych w części pierwszej. Wprowadzono zmiany w art. 8, mające na celu dostosowanie warunków, na jakich instytucje mogą odstąpić od stosowania wymogów dotyczących płynności na zasadzie indywidualnej, jak również zmiany w art. 11 i 18 dotyczące zasad konsolidacji.

Obowiązujące przepisy dotyczące płynności

Wprowadza się zmiany do części szóstej tytuły I i II, aby dostosować definicje i wymogi sprawozdawcze. Dostosowuje się definicje zawarte w art. 411 oraz doprecyzowuje się wymogi sprawozdawcze określone w art. 412, 413, 415, 416 i 422–425. Art. 414 zostaje zmieniony w celu włączenia nowego wymogu dotyczącego wskaźnika stabilnego finansowania netto oraz określenia konsekwencji mających zastosowanie w przypadku niespełnienia tego wymogu.

Nowy tytuł IV w części szóstej: Wskaźnik stabilnego finansowania netto

Rozdział 1: Wskaźnik stabilnego finansowania netto (art. 428a i 428b)

W art. 428a określa się zasady obliczania wskaźnika stabilnego finansowania netto na zasadzie skonsolidowanej, które obowiązują jednostki zależne w państwach trzecich.

W art. 428b określa się ogólny projekt wskaźnika stabilnego finansowania netto, który oblicza się jako stosunek kwoty dostępnego stabilnego finansowania instytucji do jej kwoty wymaganego stabilnego finansowania.

Rozdział 2: Ogólne zasady obliczania wskaźnika stabilnego finansowania netto (art. 428c–428h)

Art. 428c zawiera wyjaśnienie ogólnych zasad mających zastosowanie do obliczania wskaźnika stabilnego finansowania netto.

W art. 428d określa się sposób uwzględniania kontraktów na instrumenty pochodne przy obliczaniu wskaźnika stabilnego finansowania netto, a w art. 428e określa się kompensowanie zabezpieczonych transakcji kredytowych i transakcji opartych na rynku kapitałowym.

W art. 428f określa się warunki, na jakich pewne aktywa i zobowiązania mogą zostać uznane za współzależne, oraz przedstawia się wykaz produktów, których aktywa i zobowiązania należy uznać za współzależne: scentralizowane oszczędności regulowane, kredyty preferencyjne, emisje jednorocznych obligacji zabezpieczonych bez ryzyka finansowania oraz podejmowane przez klientów działania z zakresu rozliczania instrumentów pochodnych. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych w celu zmiany tego wykazu (nowy ust. 3 w art. 460).

W art. 428g określa się sposób traktowania depozytów w sieciach współpracy lub instytucjonalnych systemach ochrony, a w art. 428h wprowadza się swobodę w przyznawaniu przez właściwe organy – pod pewnymi warunkami – traktowania preferencyjnego transakcjom wewnątrzgrupowym.

Rozdział 3: Dostępne stabilne finansowanie (art. 428i–428o)

W sekcji 1 (art. 428i i 428j) niniejszego rozdziału zdefiniowano ogólne zasady mające zastosowanie do obliczania kwoty dostępnego stabilnego finansowania, która stanowi licznik wskaźnika stabilnego finansowania netto.

W sekcji 2 (art. 428k–428o) definiuje się współczynniki dostępnego stabilnego finansowania mające zastosowanie do kapitału regulacyjnego oraz do różnych zobowiązań w zależności od ich cech, w szczególności od ich terminu zapadalności i charakteru kontrahenta.

Rozdział 4: Wymagane stabilne finansowanie (art. 428p–428ag)

W sekcji 1 (art. 428p i 428q) niniejszego rozdziału definiuje się ogólne zasady mające zastosowanie do obliczania kwoty wymaganego stabilnego finansowania, która stanowi mianownik wskaźnika stabilnego finansowania netto.

W sekcji 2 (art. 428r–428o) definiuje się współczynniki wymaganego stabilnego finansowania mające zastosowanie do różnych aktywów i ekspozycji pozabilansowych oraz do różnych zobowiązań w zależności od ich cech, w szczególności od ich terminu zapadalności, ich płynności oraz charakteru kontrahenta.

Definicje oraz współczynniki wymaganego stabilnego finansowania zastosowane do obliczenia wskaźnika stabilnego finansowania netto odzwierciedlają definicje i redukcje wartości stosowane do obliczenia unijnego wskaźnika pokrycia wypływów netto. W szczególności w odniesieniu do aktywów kwalifikujących się jako aktywa płynne wysokiej jakości poziomu 1, z wyłączeniem obligacji zabezpieczonych charakteryzujących się wyjątkowo wysoką jakością, stosuje się współczynnik wymaganego stabilnego finansowania w wysokości 0 % w celu uniknięcia negatywnego wpływu na płynność rynków obligacji państwowych.

W odniesieniu do aktywów będących wynikiem transakcji z klientami finansowymi, które charakteryzują się rezydualnym terminem zapadalności wynoszącym mniej niż sześć miesięcy i które są zabezpieczone przez aktywa płynne wysokiej jakości poziomu 1, z wyłączeniem obligacji zabezpieczonych charakteryzujących się wyjątkowo wysoką jakością, stosuje się współczynnik wymaganego stabilnego finansowania w wysokości 5 % (art. 428s). Jeżeli aktywa są niezabezpieczone lub są zabezpieczone innymi aktywami, stosuje się w odniesieniu do nich współczynnik wymaganego stabilnego finansowania w wysokości 10 % (art. 428u). Wspomniane dostosowania do współczynników wymaganego stabilnego finansowania określonych przez Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego (które wynoszą odpowiednio 10 % i 15 %) mają na celu ograniczenie bezpośredniego wpływu płynności międzybankowych rynków finansowania oraz na płynność papierów wartościowych i działalności animatora rynku. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych w celu przeprowadzenia przeglądu tego sposobu traktowania oraz sposobu traktowania zabezpieczonych transakcji w szerszym ujęciu, uwzględniając wnioski ze sprawozdania przygotowanego przez EUNB. Jeżeli w terminie trzech lat od daty rozpoczęcia stosowania wskaźnika stabilnego finansowania netto nie zostanie podjęta żadna decyzja, wspomniane współczynniki wymaganego stabilnego finansowania zostaną zwiększone do odpowiednio 10 % i 15 % (nowy ust. 7 w art. 510 w części dziesiątej).

W przypadku kontraktów na instrumenty pochodne, jeżeli instrumenty pochodne będące aktywami (skompensowane przez zmienne depozyty zabezpieczające otrzymane w formie pieniężnej oraz aktywa płynne wysokiej jakości poziomu 1, z wyłączeniem obligacji zabezpieczonych charakteryzujących się wyjątkowo wysoką jakością) przewyższają instrumenty pochodne będące zobowiązaniami (zrównoważone przez wszystkie przekazane zmienne depozyty zabezpieczające), w odniesieniu do różnicy stosuje się współczynnik wymaganego stabilnego finansowania w wysokości 100 % (art. 428ag). Ponadto w odniesieniu do aktywów przekazanych jako początkowy depozyt zabezpieczający lub jako wkład CCP do funduszu na wypadek niewykonania zobowiązania stosuje się współczynnik wymaganego stabilnego finansowania w wysokości 85 % (art. 428af). Ponadto wprowadzona zostaje metoda wrażliwa na ryzyko dostosowana w porównaniu z bazylejskim wskaźnikiem stabilnego finansowania netto, co ma na celu uwzględnienie ryzyka przyszłego finansowania instrumentów pochodnych. W przypadku kontraktów na instrumenty pochodne niepodlegających uzupełnieniu zabezpieczenia w odniesieniu do instrumentów pochodnych będących zobowiązaniami brutto stosuje się współczynnik wymaganego stabilnego finansowania w wysokości 10 % (art. 428u), a w przypadku kontraktów na instrumenty pochodne z obowiązkiem uzupełnienia zabezpieczenia w odniesieniu do instrumentów pochodnych będących zobowiązaniami brutto wprowadza się możliwość zastosowania współczynnika wymaganego stabilnego finansowania wynoszącego 20 % albo zastosowania potencjalnej przyszłej ekspozycji obliczonej z zastosowaniem metody standardowej w odniesieniu do ryzyka kredytowego kontrahenta – metody standardowej dotyczącej CCR (art. 428x). Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych w celu przeprowadzenia przeglądu tego sposobu traktowania, uwzględniając wnioski ze sprawozdania przygotowanego przez EUNB. Jeżeli w terminie trzech lat od daty rozpoczęcia stosowania wskaźnika stabilnego finansowania netto nie zostanie podjęta żadna decyzja, w odniesieniu do wszystkich kontraktów na instrumenty pochodne i wszystkich instytucji zastosowanie będzie miał współczynnik wymaganego stabilnego finansowania w wysokości 20 % dotyczący instrumentów pochodnych będących zobowiązaniami brutto (art. 510).

MSSF 9 (CRR)

Dodaje się art. 473a w celu wprowadzenia nowych wymogów w zakresie tworzenia nowych dodatkowych rezerw z tytułu ryzyka kredytowego na podstawie MSSF w okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 31 grudnia 2023 r., mających na celu zmniejszenie wpływu finansowego na instytucje.

Współczynnik wsparcia MŚP (CRR)

Wniosek obejmuje zmiany wymogów kapitałowych z tytułu ekspozycji wobec MŚP (art. 501). Utrzymuje się obowiązujące ograniczenie kapitału wynoszące 23,81 % w odniesieniu do ekspozycji wobec MŚP, jeżeli nie przekracza ono 1,5 mln EUR. W odniesieniu do ekspozycji wobec MŚP przekraczającej 1,5 mln EUR proponuje się zastosowanie ograniczenia kapitału w wysokości 23,81 % w odniesieniu do pierwszej części ekspozycji o wartości 1,5 mln EUR oraz zastosowanie ograniczenia w wysokości 15 % w odniesieniu do pozostałej części ekspozycji po przekroczeniu progu 1,5 mln EUR. Instytucje będą mogły kontynuować wprowadzanie ograniczenia poprzez dostosowanie kwoty ekspozycji ważonej ryzykiem dla danego MŚP.

Sposób traktowania ekspozycji z tytułu infrastruktury (CRR)

Promowanie rentownych projektów infrastrukturalnych w takich dziedzinach jak transport, energia, innowacje, kształcenie i badania ma kluczowe znaczenie dla rozwoju gospodarczego Unii. W połączeniu z innymi inicjatywami Komisji – takimi jak unia rynków kapitałowych i plan inwestycyjny dla Europy – wniosek ma na celu uruchomienie finansowania prywatnego dla wysokiej jakości projektów infrastrukturalnych. W oparciu o ostatnie zmiany ram regulacyjnych dotyczących zakładów ubezpieczeń oraz o trwające prace w kontekście nadchodzącej reformy metody standardowej przez Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego proponuje się przyznanie – zarówno z zastosowaniem metody standardowej, jak i metody wewnętrznych ratingów w odniesieniu do ryzyka kredytowego – preferencyjnego traktowania wobec ekspozycji z tytułu kredytowania specjalistycznego, ukierunkowanego na finansowanie bezpiecznych i prawidłowo funkcjonujących projektów infrastrukturalnych. Ekspozycje te definiuje się poprzez zestaw kryteriów, które mogą zmniejszyć profil ryzyka ekspozycji i zwiększyć zdolności instytucji do zarządzania tym ryzykiem. Kryteria są zgodne z kryteriami stosowanymi do określenia kwalifikowalnych projektów infrastrukturalnych, które otrzymują preferencyjne traktowanie w ramach Wypłacalności II. Proponowany sposób traktowania podlega klauzuli przeglądowej w celu możliwego dostosowania przepisu w świetle jego wpływu na inwestycje w infrastrukturę w UE oraz w celu uwzględnienia wszelkich istotnych zmian na poziomie globalnym. W stosownych przypadkach umożliwi on również zmianę przepisu w kontekście zwiększenia elastyczności, jeżeli chodzi o strukturę finansowania projektów infrastrukturalnych, tj. rozszerzenie podejścia na przedsiębiorstwa instytucjonalne. Po przeprowadzeniu konsultacji z EUNB Komisja będzie przekazywała sprawozdania dotyczące tendencji na rynku inwestycji w infrastrukturę oraz efektywnego profilu ryzyka tych inwestycji i powinna przekazać wspomniane sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wraz z wszelkimi stosownymi wnioskami.

Przegląd firm inwestycyjnych (CRR)

Obecnie trwa drugi etap przeglądu firm inwestycyjnych na podstawie art. 508 ust. 3. W pierwszym sprawozdaniu opublikowanym w grudniu 2015 r. EUNB stwierdził, że wynikające z CRR zasady przypominające zasady bankowe nie były dostosowane do potrzeb większości firm inwestycyjnych, z wyjątkiem firm o większym znaczeniu systemowym, stanowiących ryzyko podobne do ryzyka, na jakie narażone są instytucje kredytowe. Na wniosek Komisji EUNB przeprowadza dodatkowe prace analityczne i gromadzi dane w celu wyrażenia odpowiedniejszego i bardziej proporcjonalnego sposobu ujmowania w kapitale w przypadku firm inwestycyjnych, które uwzględnia wszystkie parametry możliwego nowego systemu. Oczekuje się, że EUNB przedstawi Komisji swoje ostateczne uwagi w czerwcu 2017 r. Do końca 2017 r. Komisja zamierza przedstawić wnioski ustawodawcze, w których ustanawia się specjalne ramy ostrożnościowe dla firm inwestycyjnych niemających znaczenia systemowego.

W oczekiwaniu na przyjęcie tych wniosków za stosowne uznaje się zezwolenie firmom inwestycyjnym niemającym znaczenia systemowego na stosowanie CRR w wersji, która obowiązywała przed wejściem w życie zmian. Z kolei firmy inwestycyjne o znaczeniu systemowym będą podlegały zmienionej wersji CRR. Pozwoli to zapewnić odpowiednie traktowanie firm o znaczeniu systemowym przy jednoczesnym zniesieniu obciążenia regulacyjnego dla firm niemających znaczenia systemowego, które w przeciwnym wypadku w okresie poprzedzającym ostateczne przyjęcie specjalnych ram ostrożnościowych dla firm inwestycyjnych – które zostaną zaproponowane w 2017 r. – musiałyby tymczasowo zastosować nowy zestaw przepisów przeznaczonych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych o znaczeniu systemowym.

Wprowadzenie zmodyfikowanych ram w odniesieniu do ryzyka stopy procentowej (CRR i CRD IV)

W następstwie zmian na poziomie Bazylejskiego Komitetu Nadzoru Bankowego dotyczących pomiaru ryzyka stopy procentowej dokonuje się zmiany art. 84 i 98 CRD IV oraz art. 448 CRR w celu wprowadzenia zmienionych ram uwzględniania ryzyka stopy procentowej pozycji portfela niehandlowego. Zmiany obejmują wprowadzenie wspólnej metody standardowej, którą instytucje mogą stosować w celu uwzględniania tego ryzyka lub której stosowania przez instytucje właściwe organy mogą wymagać, w przypadku gdy opracowane przez instytucje systemy służące do uwzględniania tego ryzyka nie są wystarczające, wprowadzenie ulepszonego testu na wartość odstającą oraz wymogów dotyczących ujawniania informacji. Ponadto na mocy art. 84 CRD IV EUNB jest upoważniony do opracowania szczegółów metody standardowej, kryteriów i warunków, z których instytucje powinny korzystać w celu identyfikacji, oceny i zmniejszania ryzyka stopy procentowej oraz do zarządzania nim, a na mocy art. 98 CRD IV jest upoważniony do określenia sześciu scenariuszy nadzorczych na wypadek wstrząsów stosowanych w odniesieniu do stóp procentowych i wspólnego założenia, które instytucje muszą wdrożyć na potrzeby testu na wartość odstającą.

2016/0360 (COD)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

zmieniające rozporządzenie (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do wskaźnika dźwigni, wskaźnika stabilnego finansowania netto, wymogów w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, ryzyka kredytowego kontrahenta, ryzyka rynkowego, ekspozycji wobec kontrahentów centralnych, ekspozycji wobec przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, dużych ekspozycji, wymogów w zakresie sprawozdawczości i ujawniania informacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego 14 ,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego 15 ,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)W następstwie kryzysu finansowego, który nastąpił w latach 2007–2008, Unia przeprowadziła gruntowną reformę ram regulacyjnych w zakresie usług finansowych w celu zwiększenia odporności unijnych instytucji finansowych. Reforma ta w dużej mierze opierała się na standardach uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym. Wśród licznych środków przewidzianych w pakiecie reform znalazło się między innymi przyjęcie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 16 oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE 17 , na mocy których zaostrzono wymogi ostrożnościowe dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych.

(2)Chociaż wspomniana reforma zwiększyła stabilność i odporność systemu finansowego na wiele rodzajów możliwych przyszłych wstrząsów i kryzysów, nie rozwiązała ona jednak wszystkich zidentyfikowanych problemów. Istotną przyczyną był fakt, że organy ustanawiające standardy międzynarodowe, takie jak Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego oraz Rada Stabilności Finansowej, nie zakończyły jeszcze wówczas prac nad uzgodnionymi na szczeblu międzynarodowym rozwiązaniami mającymi przyczynić się do rozwiązania tych problemów. W związku z tym, że prace nad ważnymi dodatkowymi reformami zostały zakończone, należy zająć się problemami, które pozostają nierozwiązane.

(3)W swoim komunikacie z dnia 24 listopada 2015 r. Komisja uznała potrzebę dalszego ograniczenia ryzyka i zobowiązała się do przedstawienia wniosku ustawodawczego, który będzie oparty na standardach uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym. Potrzeba podjęcia dalszych konkretnych działań ustawodawczych w zakresie ograniczenia ryzyka w sektorze finansowym została również uznana przez Radę w jej konkluzjach z dnia 17 czerwca 2016 r. oraz przez Parlament Europejski w jego rezolucji z dnia 10 marca 2016 r. 18 .

(4)Środki zarządzania ryzykiem powinny nie tylko spowodować dalsze zwiększenie odporności europejskiego systemu bankowego oraz zaufania do niego na rynkach, lecz również zapewnią podstawę dalszych postępów w tworzeniu unii bankowej. Środki te należy rozpatrywać również w kontekście szerzej zakrojonych wyzwań mających wpływ na unijną gospodarkę, szczególnie potrzeby promowania wzrostu gospodarczego i zatrudnienia w czasach niepewnych perspektyw gospodarczych. W tym kontekście zainicjowano szereg istotnych inicjatyw politycznych, takich jak plan inwestycyjny dla Europy i unia rynków kapitałowych, które mają na celu wzmocnienie gospodarki Unii. W związku z tym ważne jest zapewnienie niezakłóconych interakcji między wszystkimi środkami zarządzania ryzykiem a tymi inicjatywami politycznymi, jak również niedawnymi szerzej zakrojonymi reformami w sektorze finansowym.

(5)Przepisy niniejszego rozporządzenia zmieniającego powinny być równoważne ze standardami uzgodnionymi na szczeblu międzynarodowym oraz powinny zapewniać ciągłą równoważność dyrektywy 2013/36/UE i niniejszego rozporządzenia z ramami określonymi w pakiecie Bazylea III. Ukierunkowane dostosowania służące odzwierciedleniu unijnej specyfiki i ogólniejszych względów politycznych powinny być ograniczone pod względem zakresu lub czasu, tak aby nie wpływać niekorzystnie na ogólną zasadność ram ostrożnościowych.

(6)Należy również usprawnić obowiązujące środki zarządzania ryzykiem, aby zapewnić możliwość ich bardziej proporcjonalnego stosowania oraz aby nie powodowały one nadmiernego obciążenia związanego z przestrzeganiem przepisów, w szczególności dla małych instytucji i instytucji o mniej złożonej strukturze.

(7)Wskaźniki dźwigni przyczyniają się do zachowania stabilności finansowej, działając jako mechanizm ochronny wymogów kapitałowych opartych na ryzyku oraz ograniczając akumulację nadmiernej dźwigni finansowej w okresach poprawy koniunktury. W związku z tym należy wprowadzić wymóg dotyczący wskaźnika dźwigni w celu uzupełnienia obowiązującego systemu sprawozdawczości i ujawniania wskaźnika dźwigni.

(8)Aby niepotrzebnie nie ograniczać kredytowania przedsiębiorstw i gospodarstw domowych przez instytucje oraz aby zapobiec wystąpieniu nieuzasadnionego negatywnego wpływu na płynność rynkową, wymóg dotyczący wskaźnika dźwigni należy ustanowić na takim poziomie, na którym będzie on pełnił funkcję wiarygodnego mechanizmu ochronnego przed ryzykiem nadmiernej dźwigni, nie spowalniając wzrostu gospodarczego.

(9)W swoim sprawozdaniu dla Komisji 19 Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB) stwierdził, że wskaźnik dźwigni kapitału Tier I skalibrowany na poziomie 3 % dla dowolnego rodzaju instytucji kredytowej pełniłby funkcję wiarygodnego mechanizmu ochronnego. Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego również uzgodnił na szczeblu międzynarodowym wymóg dotyczący wskaźnika dźwigni na poziomie 3 %. W związku z tym wymóg dotyczący wskaźnika dźwigni należy kalibrować na poziomie 3 %.

(10)Wymóg dotyczący wskaźnika dźwigni na poziomie 3 % ograniczyłby jednak niektóre modele i linie biznesowe bardziej niż inne. Wpłynąłby on nieproporcjonalnie w szczególności na publiczną akcję kredytową publicznych banków rozwoju i oficjalnie wspierane kredyty eksportowe. W związku z tym należy dostosować wskaźnik dźwigni do tych rodzajów ekspozycji.

(11)Wskaźnik dźwigni nie powinien również zakłócać świadczenia przez instytucje usług rozliczenia centralnego na rzecz klientów. W związku z tym z miary ekspozycji wskaźnika dźwigni należy wyłączyć początkowe depozyty zabezpieczające dotyczące transakcji na instrumentach pochodnych rozliczanych na szczeblu centralnym, które instytucje otrzymują od swoich klientów w środkach pieniężnych i które przekazują następnie kontrahentom centralnym (CCP).

(12)Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego dokonał przeglądu standardu międzynarodowego dotyczącego wskaźnika dźwigni w celu doprecyzowania pewnych aspektów projektu tego wskaźnika. Rozporządzenie (UE) nr 575/2013 należy dostosować do zmienionego standardu w celu zwiększenia równych warunków działania na szczeblu międzynarodowym dla instytucji UE prowadzących działalność poza Unią oraz w celu zapewnienia, aby wskaźnik dźwigni nadal stanowił skuteczne uzupełnienie opartych na ryzyku wymogów w zakresie funduszy własnych.

(13)Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego rozważa obecnie wprowadzenie dodatkowego wymogu z tytułu wskaźnika dźwigni dla globalnych banków o znaczeniu systemowym. Ostateczny wynik prac kalibracyjnych Bazylejskiego Komitetu Nadzoru Bankowego powinien wywołać dyskusje na temat odpowiedniej kalibracji wskaźnika dźwigni dla instytucji unijnych o znaczeniu systemowym.

(14)W dniu 9 listopada 2015 r. Rada Stabilności Finansowej opublikowała istotne warunki dotyczące całkowitej zdolności do pokrycia strat („standard dotyczący całkowitej zdolności do pokrycia strat”), które zostały przyjęte na szczycie grupy G-20 w Turcji w listopadzie 2015 r. Zgodnie ze standardem dotyczącym całkowitej zdolności do pokrycia strat globalne banki o znaczeniu systemowym muszą dysponować wystarczającą kwotą zobowiązań zdolnych do pokrycia dużych strat („mogących podlegać umorzeniu lub konwersji”) w celu zapewnienia sprawnego i szybkiego pokrycia strat i dokapitalizowania w przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W swoim komunikacie z dnia 24 listopada 2015 r. Komisja zobowiązała się do tego, że do końca 2016 r. przedstawi wniosek ustawodawczy, który umożliwiłby wdrożenie standardu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat przed terminem uzgodnionym na szczeblu międzynarodowym, który upływa w 2019 r.

(15)Podczas wdrażania standardu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat w Unii należy wziąć pod uwagę istniejący minimalny wymóg funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych określony w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE 20 . Ponieważ całkowita zdolność do pokrycia strat i minimalny wymóg funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych mają wspólny cel, jakim jest zapewnienie, by instytucje posiadały wystarczającą zdolność do pokrycia strat, wspomniane dwa wymogi stanowią uzupełniające się elementy wspólnych ram. Z punktu widzenia operacyjnego w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 należy wprowadzić – za pośrednictwem nowego wymogu w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych – zharmonizowany poziom minimalny standardu dotyczącego całkowitej zdolności do pokrycia strat, a charakterystyczny dla danej firmy narzut dla globalnych instytucji o znaczeniu systemowym oraz charakterystyczny dla danej firmy wymóg z tytułu globalnych instytucji nieposiadających znaczenia systemowego należy wprowadzić poprzez ukierunkowane zmiany dyrektywy 2014/59/UE i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 21 . Odpowiednie przepisy wprowadzające standard dotyczący całkowitej zdolności do pokrycia strat w niniejszym rozporządzeniu (UE) należy interpretować łącznie z przepisami wspomnianych aktów prawnych oraz z dyrektywą 2013/36/UE.

(16)Zgodnie ze standardem dotyczącym całkowitej zdolności do pokrycia strat, który obejmuje wyłącznie globalne banki o znaczeniu systemowym, minimalny wymóg dotyczący wystarczającej kwoty funduszy własnych oraz zobowiązania zdolne do pokrycia dużych strat, które wprowadzono w niniejszym rozporządzeniu, powinny mieć zastosowanie wyłącznie w przypadku globalnych instytucji o znaczeniu systemowym. Wprowadzone w niniejszym rozporządzeniu przepisy dotyczące zobowiązań kwalifikowalnych powinny mieć jednak zastosowanie do wszystkich instytucji, zgodnie z dodatkowymi dostosowaniami oraz wymogami określonymi w dyrektywie 2014/59/UE.

(17)Zgodnie ze standardem dotyczącym całkowitej zdolności do pokrycia strat wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych powinien mieć zastosowanie do instytucji objętych planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które same są globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym lub należą do grupy zidentyfikowanej jako globalna instytucja o znaczeniu systemowym. Wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych powinien mieć zastosowanie na zasadzie indywidualnej albo na zasadzie skonsolidowanej, w zależności od tego, czy takie instytucje objęte planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji są instytucjami samodzielnymi nieposiadającymi jednostek zależnych czy też jednostkami dominującymi.

(18)Dyrektywa 2014/59/UE umożliwia stosowanie instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie tylko w odniesieniu do instytucji, lecz również w odniesieniu do finansowych spółek holdingowych oraz finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej. W związku z tym dominujące finansowe spółki holdingowe i dominujące finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej powinny mieć wystarczającą zdolność do pokrycia strat w taki sam sposób jak instytucje dominujące.

(19)Kluczowe dla zapewnienia skuteczności wymogu w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych jest to, by instrumenty posiadane na potrzeby spełnienia tego wymogu charakteryzowały się wysoką zdolnością do pokrycia strat. Zobowiązania wyłączone z zakresu stosowania instrumentu umorzenia lub konwersji długu, o którym mowa w dyrektywie 2014/59/UE, nie mają takiej zdolności, podobnie jak inne zobowiązania, które – chociaż z zasady mogą podlegać umorzeniu lub konwersji – w praktyce mogą powodować trudności związane z ich umorzeniem lub konwersją. W związku z tym zobowiązań tych nie należy uznawać za kwalifikowalne do celów spełnienia wymogu w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych. Z drugiej strony instrumenty kapitałowe oraz zobowiązania podporządkowane charakteryzują się wysoką zdolnością do pokrycia strat. Ponadto do pewnego stopnia – zgodnie ze standardem dotyczącym całkowitej zdolności do pokrycia strat – należy uznać potencjał, jakim w zakresie pokrywania strat dysponują zobowiązania o takim samym stopniu uprzywilejowania jak niektóre wyłączone zobowiązania.

(20)Aby uniknąć podwójnego liczenia zobowiązań na potrzeby wymogu w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, należy wprowadzić przepisy dotyczące odliczania posiadanych pozycji zobowiązań kwalifikowalnych, które odzwierciedlają odpowiadającą im metodę odliczenia, opracowaną już w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 dla instrumentów kapitałowych. Przy zastosowaniu tej metody posiadane instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych należy najpierw odliczyć od zobowiązań kwalifikowalnych oraz – jeżeli nie wystarczy zobowiązań, od których można dokonać odliczenia – należy je odliczyć od instrumentów kapitałowych Tier II.

(21)Standard dotyczący całkowitej zdolności do pokrycia strat zawiera pewne kryteria kwalifikowalności zobowiązań, które są bardziej rygorystyczne niż obowiązujące kryteria kwalifikowalności instrumentów kapitałowych. Aby zapewnić zgodność, kryteria kwalifikowalności instrumentów kapitałowych należy dostosować w odniesieniu do braku kwalifikowalności instrumentów emitowanych za pośrednictwem jednostek specjalnego przeznaczenia od dnia 1 stycznia 2022 r.

(22)Od czasu przyjęcia rozporządzenia (UE) nr 575/2013 standard międzynarodowy dotyczący ostrożnościowego traktowania ekspozycji instytucji wobec CCP został zmieniony w celu poprawy sposobu traktowania ekspozycji instytucji wobec kwalifikujących się CCP. Najważniejsze zmiany tego standardu obejmowały stosowanie jednej metody do określania wymogu w zakresie funduszy własnych z tytułu ekspozycji wynikających z wkładów do funduszu na wypadek niewykonania zobowiązania, nałożenie jednoznacznego górnego pułapu ogólnych wymogów w zakresie funduszy własnych stosowanego w odniesieniu do ekspozycji wobec kwalifikujących się CCP oraz stosowanie metody bardziej wrażliwej na ryzyko do uwzględnienia wartości instrumentów pochodnych przy obliczaniu hipotetycznych zasobów kwalifikującego się CCP. Jednocześnie sposób traktowania ekspozycji wobec niekwalifikujących się CCP pozostał niezmieniony. Biorąc pod uwagę fakt, że w zmienionych standardach międzynarodowych wprowadzono sposób traktowania, który jest lepiej dostosowany do środowiska rozliczenia centralnego, prawo Unii powinno zostać zmienione, by uwzględnić te standardy.

(23)Aby zapewnić odpowiednie zarządzanie przez instytucje swoimi ekspozycjami w formie jednostek uczestnictwa lub udziałów w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania, zasady określające sposób traktowania tych ekspozycji powinny być wrażliwe na ryzyko i powinny promować przejrzystość w odniesieniu do ekspozycji bazowych przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania. W związku z tym Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego przyjął zmieniony standard, w którym określono wyraźną hierarchię metod obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem dla tych ekspozycji. Hierarchia ta odzwierciedla stopień przejrzystości ekspozycji bazowych. Rozporządzenie (UE) nr 575/2013 powinno zostać dostosowane do tych zasad uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym.

(24)Na potrzeby obliczania wartości ekspozycji z tytułu transakcji na instrumentach pochodnych realizowanych zgodnie z ramami ryzyka kredytowego kontrahenta rozporządzenie (UE) nr 575/2013 umożliwia obecnie instytucjom wybór spośród trzech różnych metod standardowych: metody standardowej, metody wyceny według wartości rynkowej oraz metody wyceny pierwotnej ekspozycji.

(25)We wspomnianych metodach standardowych nie uznaje się jednak odpowiednio ograniczającego ryzyko charakteru zabezpieczenia w ekspozycjach. Ich kalibracje są przestarzałe i nie odzwierciedlają wysokiego poziomu zmienności, który zaobserwowano podczas kryzysu finansowego. Nie uznaje się w nich również odpowiednio korzyści wynikających z kompensowania. Aby wyeliminować te niedociągnięcia, Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego zdecydował się zastąpić metodę wyceny według wartości rynkowej nową metodą standardową służącą do obliczania wartości ekspozycji wynikającej z ekspozycji z tytułu instrumentów pochodnych, tzw. metodą standardową dotyczącą ryzyka kredytowego kontrahenta („metoda standardowa dotycząca CCR”). Biorąc pod uwagę fakt, że w zmienionych standardach międzynarodowych wprowadzono nową metodę standardową, która jest lepiej dostosowana do środowiska rozliczenia centralnego, prawo Unii powinno zostać zmienione, by uwzględnić te standardy.

(26)Metoda standardowa dotycząca CCR jest bardziej wrażliwa na ryzyko niż metoda standardowa i metoda wyceny według wartości rynkowej i w związku z tym jej stosowanie powinno doprowadzić do określenia wymogów w zakresie funduszy własnych, które lepiej odzwierciedlają ryzyko związane z zawieranymi przez instytucje transakcjami na instrumentach pochodnych. Jednocześnie wdrożenie metody standardowej dotyczącej CCR przez instytucje jest bardziej skomplikowane. Wprowadzenie metody standardowej dotyczącej CCR przez niektóre instytucje, które obecnie stosują metodę wyceny według wartości rynkowej, może okazać się zbyt złożone i zbyt obciążające. Na potrzeby tych instytucji należy wprowadzić uproszczoną metodę standardową dotyczącą CCR. Ponieważ taka uproszczona wersja będzie mniej wrażliwa na ryzyko niż metoda standardowa dotycząca CCR, należy ją odpowiednio skalibrować, tak aby zagwarantować, że nie będzie ona pomniejszała wartości ekspozycji z tytułu transakcji na instrumentach pochodnych.

(27)W przypadku instytucji, które posiadają bardzo ograniczone ekspozycje z tytułu instrumentów pochodnych i które obecnie stosują metodę wyceny pierwotnej ekspozycji, zbyt trudne może być zarówno wdrożenie metody standardowej dotyczącej CCR, jak i uproszczonej metody standardowej dotyczącej CCR. Metodę wyceny pierwotnej ekspozycji należy zatem zarezerwować dla tych instytucji, lecz należy ją poddać przeglądowi w celu wyeliminowania najważniejszych niedociągnięć.

(28)Należy wprowadzić jasne kryteria, aby pomóc instytucji w wyborze dozwolonych podejść. Kryteria te powinny opierać się na skali realizowanych przez instytucję działań na instrumentach pochodnych, która wskazuje stopień złożoności, do jakiego instytucja powinna być w stanie się dostosować, aby obliczyć wartość ekspozycji.

(29)Podczas kryzysu finansowego niektóre instytucje posiadające siedzibę w Unii odnotowały znaczne straty z tytułu portfela handlowego. W przypadku niektórych z tych instytucji okazało się, że poziom kapitału wymaganego na pokrycie tych strat był niewystarczający, co doprowadziło do sytuacji, w której instytucje te musiały zwrócić się o nadzwyczajne publiczne wsparcie finansowe. Obserwacje te doprowadziły do tego, że Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego usunął szereg niedociągnięć w ostrożnościowym traktowaniu pozycji portfela handlowego, które stanowią wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego.

(30)W 2009 r. pierwszy zestaw reform na szczeblu międzynarodowym został sfinalizowany i transponowany do prawa Unii za pomocą dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/76/UE 22 .

(31)W reformie z 2009 r. nie odniesiono się jednak do strukturalnych niedociągnięć wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu standardów ryzyka rynkowego. Brak jasności co do granicy między portfelem handlowym a portfelem niehandlowym otworzył możliwości korzystania z arbitrażu regulacyjnego, a brak wrażliwości na ryzyko wymogu w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego nie pozwolił uwzględnić pełnego zakresu ryzyka, na jakie instytucje miały ekspozycję.

(32)W związku z tym Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego rozpoczął gruntowny przegląd portfela handlowego, aby wyeliminować te niedociągnięcie. Prace w tym zakresie zakończono w styczniu 2016 r. Standardy określone w gruntownym przeglądzie portfela handlowego zwiększają wrażliwość na ryzyko ram ryzyka rynkowego dzięki ustanowieniu kwoty wymogu w zakresie funduszy własnych, która jest bardziej proporcjonalna do ryzyka pozycji portfela handlowego; standardy te precyzują również definicję granicy między portfelem niehandlowym a portfelem handlowym.

(33)Wdrożenie w Unii standardów określonych w gruntownym przeglądzie portfela handlowego musi utrzymać dobre funkcjonowanie rynków finansowych w Unii. Z ostatnich badań skutków dotyczących standardów określonych w gruntownym przeglądzie portfela handlowego wynika, że oczekuje się, iż wdrażanie standardów określonych w gruntownym przeglądzie portfela handlowego doprowadzi do nagłego wzrostu wysokości ogólnego wymogu w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego. Aby uniknąć nagłego spadku liczby przedsiębiorstw prowadzących działalność handlową w Unii, należy zatem wprowadzić okres stopniowego wdrażania, aby instytucje mogły uznać ogólny poziom wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego wygenerowany przez transpozycję standardów określonych w gruntownym przeglądzie portfela handlowego w Unii. Należy również zwrócić szczególną uwagę na specyfikę handlu europejskiego i dostosowania do wymogów w zakresie funduszy własnych dotyczących obligacji skarbowych i obligacji zabezpieczonych oraz na proste, przejrzyste i znormalizowane sekurytyzacje.

(34)Proporcjonalne traktowanie ryzyka rynkowego powinno mieć zastosowanie również w odniesieniu do instytucji prowadzących ograniczoną działalność w ramach portfela handlowego, umożliwiając większej liczbie instytucji prowadzących działalność handlową na małą skalę stosowanie ram ryzyka kredytowego w odniesieniu do pozycji portfela niehandlowego, zgodnie ze zmienioną wersją odstępstwa dla działalności zaliczanej do portfela handlowego prowadzonej na małą skalę. Ponadto instytucje posiadające średniej wielości portfel handlowy powinny mieć możliwość stosowania uproszczonej metody standardowej do obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego zgodnie z podejściem stosowanym obecnie na mocy rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

(35)Należy wzmocnić ramy dotyczące dużych ekspozycji w celu zwiększenia zdolności instytucji do pokrywania strat oraz w celu lepszego przestrzegania standardów międzynarodowych. W tym celu jako bazę kapitałową do obliczania limitu dużych ekspozycji należy zastosować kapitał wyższej jakości, a ekspozycje z tytułu kredytowych instrumentów pochodnych należy obliczać z zastosowaniem metody standardowej dotyczącej CCR. Ponadto należy obniżyć limit ekspozycji, jakie globalne banki o znaczeniu systemowym mogą mieć wobec innych globalnych banków o znaczeniu systemowym, w celu zmniejszenia ryzyk systemowych związanych ze wzajemnymi powiązaniami między dużymi instytucjami oraz prawdopodobieństwa, że niewywiązanie się z zobowiązania przez kontrahenta globalnych banków o znaczeniu systemowym będzie miało wpływ na stabilność finansową.

(36)Chociaż wskaźnik pokrycia wypływów netto zapewnia instytucjom kredytowym i firmom inwestycyjnym o znaczeniu systemowym możliwość zachowania równowagi w warunkach skrajnych w krótkiej perspektywie, nie gwarantuje, że te instytucje kredytowe i firmy inwestycyjne będą posiadały stabilną strukturę finansowania w perspektywie długoterminowej. W związku z tym stało się jasne, że aby zapobiec zbytniemu niedopasowaniu terminów zapadalności składników aktywów i zobowiązań oraz nadmiernemu poleganiu na krótkoterminowym finansowaniu z rynku międzybankowego należy opracować na szczeblu UE szczegółowy wiążący wymóg dotyczący stabilnego finansowania, który musi być zawsze spełniony.

(37)Zgodnie ze standardami w zakresie stabilnego finansowania określonymi przez Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego należy zatem przyjąć przepisy, w których zostanie zdefiniowany wymóg dotyczący stabilnego finansowania, będący stosunkiem kwoty dostępnego stabilnego finansowania instytucji do kwoty wymaganego stabilnego finansowania instytucji przez okres jednego roku. Jest to wiążący wskaźnik stabilnego finansowania netto. Kwotę dostępnego stabilnego finansowania należy obliczać, mnożąc zobowiązania i kapitał regulacyjny instytucji przez odpowiednie współczynniki, które odzwierciedlają ich stopień wiarogodności przez okres jednego roku objęty wskaźnikiem stabilnego finansowania netto. Kwotę wymaganego stabilnego finansowania należy obliczać, mnożąc aktywa i ekspozycje pozabilansowe instytucji przez odpowiednie współczynniki, które odzwierciedlają ich charakterystykę płynności i rezydualne terminy zapadalności przez okres jednego roku objęty wskaźnikiem stabilnego finansowania netto.

(38)Wskaźnik stabilnego finansowania netto należy wyrazić jako wielkość procentową i ustalić na minimalnym poziomie 100 %, wskazującym, że instytucja posiada stabilne finansowanie, które jest wystarczające do zaspokojenia jej potrzeb w zakresie finansowania przez okres jednego roku zarówno w warunkach normalnych, jak i skrajnych. Jeżeli wysokość wskaźnika stabilnego finansowania netto instytucji spadnie poniżej poziomu wynoszącego 100 %, instytucja powinna spełnić wymogi szczegółowe określone w art. 414 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 dotyczące szybkiego przywrócenia wskaźnika stabilnego finansowania netto instytucji do poziomu minimalnego. Stosowanie środków nadzorczych w przypadku braku zgodności nie powinno być automatyczne – zamiast tego przed określeniem możliwych środków nadzorczych właściwe organy powinny ocenić powody braku zgodności z wymogiem w zakresie wskaźnika stabilnego finansowania netto.

(39)Zgodnie z zaleceniami sformułowanymi przez EUNB w sprawozdaniu z dnia 15 grudnia 2015 r. przygotowanym zgodnie z art. 510 ust. 1 i 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 zasady obliczania wskaźnika stabilnego finansowania netto powinny być ściśle dostosowane do standardów Bazylejskiego Komitetu Nadzoru Bankowego, w tym do wprowadzonych do tych standardów zmian dotyczących sposobu traktowania transakcji na instrumentach pochodnych. Potrzeba uwzględnienia niektórych aspektów europejskiej specyfiki w celu zapewnienia, by wskaźnik stabilnego finansowania netto nie ograniczał finansowania europejskiej gospodarki realnej uzasadnia jednak dostosowanie w pewnym stopniu bazylejskiego wskaźnika stabilnego finansowania netto w kontekście definicji europejskiego wskaźnika stabilnego finansowania netto. W swoim sprawozdaniu dotyczącym wskaźnika stabilnego finansowania netto EUNB zaleca wspomniane dostosowania wynikające z kontekstu europejskiego, które dotyczą przede wszystkim specjalnych sposobów traktowania (i) modeli pass-through w ujęciu ogólnym, a w szczególności emisji obligacji zabezpieczonych; (ii) działań w zakresie finansowania handlu; (iii) scentralizowanych oszczędności regulowanych; (iv) gwarantowanych kredytów na nieruchomości mieszkalne; oraz (v) unii kredytowych. Zaproponowane specjalne sposoby traktowania w dużym stopniu odzwierciedlają preferencyjne traktowanie przyznane tym działaniom w ramach europejskiego wskaźnika pokrycia wypływów netto w porównaniu ze wskaźnikiem pokrycia wypływów netto określonym przez Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego. Ponieważ wskaźnik stabilnego finansowania netto uzupełnia wskaźnik pokrycia wypływów netto, definicja i kalibracja tych dwóch wskaźników powinny być spójne. W szczególności dotyczy to współczynników wymaganego stabilnego finansowania zastosowanych w odniesieniu do aktywów płynnych wysokiej jakości objętych wskaźnikiem pokrycia wypływów netto na potrzeby obliczenia wskaźnika stabilnego finansowania netto, który odzwierciedla definicje i redukcje wartości europejskiego wskaźnika pokrycia wypływów netto, niezależnie od spełnienia wymogów ogólnych i operacyjnych określonych w odniesieniu do obliczenia wskaźnika pokrycia wypływów netto, które nie są odpowiednie w rocznym horyzoncie obliczania wskaźnika stabilnego finansowania netto.

(40)Poza europejską specyfiką rygorystyczny sposób traktowania transakcji na instrumentach pochodnych w bazylejskim wskaźniku stabilnego finansowania netto mógłby mieć istotny wpływ na działalność instytucji związaną z instrumentami pochodnymi i w związku z tym na europejskie rynki finansowe oraz na dostęp użytkowników końcowych do niektórych operacji. Wprowadzenie bazylejskiego wskaźnika stabilnego finansowania netto bez przeprowadzenia szeroko zakrojonych ilościowych badań skutków i konsultacji publicznych mogłoby wywrzeć niepotrzebny i nieproporcjonalny wpływ na transakcje na instrumentach pochodnych oraz niektóre wzajemnie powiązane transakcje, w tym na działania rozliczeniowe. Dodatkowy wymóg posiadania stabilnego finansowania instrumentów pochodnych będących zobowiązaniami brutto w wysokości 20 % jest powszechnie uznawany za środek o charakterze orientacyjnym, który zawyża oszacowanie dodatkowego ryzyka finansowania związanego z potencjalnym wzrostem instrumentów pochodnych będących zobowiązaniami w okresie jednego roku. W związku z tym rozsądne wydaje się przyjęcie alternatywnego środka bardziej wrażliwego na ryzyko, aby nie utrudniać właściwego funkcjonowania europejskich rynków finansowych oraz zapewniania instytucjom i użytkownikom końcowym, w tym przedsiębiorstwom, narzędzi zabezpieczających ryzyko, w celu zapewnienia, aby ich finansowanie było celem unii rynków kapitałowych.

W przypadku transakcji na instrumentach pochodnych niepodlegających obowiązkowi wniesienia depozytu zabezpieczającego, dla których ryzyko przyszłego finansowania jest zależne od pewnych nieprzewidywalnych zdarzeń takich jak czynniki uruchamiające rating, wiążące się z koniecznością wniesienia depozytu zabezpieczającego, oraz których najlepsze przybliżenie stanowi ich wartość rynkowa odpowiadająca wysokości finansowania, które byłoby wymagane w przypadku wystąpienia takiego zdarzenia, w odniesieniu do ich zobowiązań brutto z tytułu instrumentów pochodnych należy zastosować współczynnik wymaganego stabilnego finansowania w wysokości 10 %. Wydaje się, że współczynnik wymaganego stabilnego finansowania w wysokości 20 % jest faktycznie bardzo ostrożny. W przypadku transakcji na instrumentach pochodnych z obowiązkiem wniesienia depozytu zabezpieczającego instytucje stosujące metodę standardową dotyczącą CCR mają dwie możliwości: mogą zastosować określony w standardzie bazylejskim współczynnik wymaganego stabilnego finansowania w wysokości 20 % albo zastosować swoją potencjalną przyszłą ekspozycję obliczoną z zastosowaniem metody standardowej dotyczącej CCR. Instytucje niekorzystające z metody standardowej dotyczącej CCR posiadają bardzo małe portfele instrumentów pochodnych i powinny zostać wyłączone z tego wymogu. Podejście to jest bardziej wrażliwe na ryzyko, a ponieważ służy ono do obliczania ryzyka kredytowego kontrahenta oraz wskaźnika dźwigni, ich obliczanie nie powinno stanowić dodatkowego obciążenia dla instytucji.

(41)Określony przez Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego asymetryczny sposób traktowania finansowania krótkoterminowego, takiego jak umowy z udzielonym przyrzeczeniem odkupu (brak ujęcia stabilnego finansowania), i pożyczek krótkoterminowych, takich jak zawarte z klientami finansowymi umowy z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu (wymagane pewne stabilne finansowanie – w wysokości 10 %, jeżeli zostało zabezpieczone aktywami płynnymi wysokiej jakości poziomu 1 określonymi we wskaźniku pokrycia wypływów netto oraz w wysokości 15 % w przypadku innych transakcji), ma na celu osłabienie rozbudowanych, opartych na finansowaniu krótkoterminowym powiązań między klientami finansowymi, którzy są źródłem wzajemnego powiązania i utrudniają restrukturyzację i uporządkowaną likwidację danej instytucji bez przeniesienia ryzyka na pozostałą część systemu finansowego w przypadku jej upadłości. Kalibracja asymetrii jest jednak zbyt ostrożna i może wywrzeć wpływ na płynność papierów wartościowych stosowanych zwykle jako zabezpieczenie w transakcjach krótkoterminowych, w szczególności obligacji skarbowych, ponieważ instytucje najprawdopodobniej ograniczą skalę swoich operacji prowadzonych na rynkach odkupu. Może ona również zakłócić działalność animatora rynku, ponieważ rynki odkupu ułatwiają zarządzanie koniecznymi zapasami, co stałoby w sprzeczności z celami unii rynków kapitałowych. Ponadto utrudniłoby to niezwłoczne przekształcenie tych papierów wartościowych w środki pieniężne po dobrej cenie, co mogłoby zagrozić skuteczności wskaźnika pokrycia wypływów netto, mającego pełnić rolę bufora aktywów płynnych, które można z łatwością przekształcić w środki pieniężne w przypadku zaburzenia płynności. Ponadto kalibracja tej asymetrii może wpłynąć na płynność międzybankowych rynków finansowania, w szczególności do celów zarządzania płynnością, ponieważ udzielanie wzajemnych pożyczek krótkoterminowych przez banki stanie się droższe. Należy utrzymać asymetryczne traktowanie, lecz należy zmniejszyć współczynniki wymaganego stabilnego finansowania odpowiednio do 5 % i 10 % (zamiast 10 % i 15 %).

(42)Okazało się, że oprócz ponownej kalibracji współczynnika wymaganego stabilnego finansowania określonego przez Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego, który ma zastosowanie do krótkoterminowych transakcji z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu realizowanych z klientami finansowymi i zabezpieczonych obligacjami skarbowymi (współczynnik wymaganego stabilnego finansowania w wysokości 5 % zamiast 10 %), potrzebne są inne dostosowania służące zapewnieniu, by wprowadzenie wskaźnika stabilnego finansowania netto nie zaburzyło płynności rynków obligacji państwowych. Wynoszący 5 % współczynnik wymaganego stabilnego finansowania określony przez Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego, który ma zastosowanie do aktywów płynnych wysokiej jakości poziomu 1, w tym do obligacji skarbowych, oznacza, że instytucje musiałyby posiadać dostępne bezpośrednio długoterminowe niezabezpieczone finansowanie o takiej wartości procentowej niezależnie od czasu, przez jaki oczekuje się, że będą one posiadały takie obligacje skarbowe. Mogłoby to potencjalnie jeszcze bardziej zachęcić instytucje do deponowania środków pieniężnych w bankach centralnych zamiast do działania w charakterze głównych dealerów i zapewniania płynności na rynkach obligacji państwowych. Ponadto jest to niezgodne ze wskaźnikiem pokrycia wypływów netto, który uznaje pełną płynność tych aktywów, nawet w okresie poważnego zaburzenia płynności (redukcja wartości w wysokości 0 %). W związku z tym współczynnik wymaganego stabilnego finansowania aktywów płynnych wysokiej jakości poziomu 1 określony w unijnym wskaźniku pokrycia wypływów netto, z wyłączeniem obligacji zabezpieczonych charakteryzujących się wyjątkowo wysoką jakością, należy zmniejszyć z 5 % do 0 %.

(43)Ponadto wszystkie aktywa płynne wysokiej jakości poziomu 1 określone w unijnym wskaźniku pokrycia wypływów netto, z wyłączeniem obligacji zabezpieczonych charakteryzujących się wyjątkowo wysoką jakością, otrzymane jako zmienne depozyty zabezpieczające w ramach kontraktów na instrumenty pochodne powinny kompensować instrumenty pochodne będące aktywami, a w ramach standardu bazylejskiego akceptowane są wyłącznie środki pieniężne spełniające warunki ram w zakresie dźwigni finansowej w celu kompensowania instrumentów pochodnych będących aktywami. Wspomniane szersze uznawanie aktywów otrzymanych jako zmienne depozyty zabezpieczające zwiększy płynność rynków obligacji państwowych, pozwoli uniknąć penalizacji użytkowników końcowych posiadających dużą liczbę obligacji skarbowych, lecz mniej środków pieniężnych (takich jak fundusze emerytalne), oraz pozwoli uniknąć dodatkowej presji na zapotrzebowanie na środki pieniężne na rynkach odkupu.

(44)Wskaźnik stabilnego finansowania netto powinien mieć zastosowanie do instytucji zarówno na zasadzie indywidualnej, jak i na zasadzie skonsolidowanej, chyba że właściwe organy odstąpią od stosowania wskaźnika stabilnego finansowania netto na zasadzie indywidualnej. Stanowi to powielenie zakresu stosowania wskaźnika pokrycia wypływów netto, który jest uzupełniany przez wskaźnik stabilnego finansowania netto. Jeżeli nie odstąpiono od stosowania wskaźnika stabilnego finansowania netto na poziomie indywidualnym, transakcjom realizowanym między dwoma instytucjami należącymi do tej samej grupy lub do tego samego instytucjonalnego systemu ochrony należy co do zasady przypisać symetryczne współczynniki dostępnego i wymaganego stabilnego finansowania, by uniknąć straty środków na rynku wewnętrznym oraz by nie zakłócać efektywnego zarządzania płynnością w grupach europejskich, w których zarządzanie płynnością odbywa się na szczeblu centralnym. Tego rodzaju preferencyjne symetryczne traktowanie należy przyznawać wyłączne transakcjom wewnątrzgrupowym, gdy stosowane są wszystkie niezbędne środki ochronne, na podstawie dodatkowych kryteriów dotyczących transakcji transgranicznych oraz wyłącznie po uprzednim zatwierdzeniu przez zaangażowane właściwe organy, ponieważ nie można zakładać, że instytucje doświadczające trudności w spełnieniu swoich zobowiązań płatniczych zawsze otrzymają wsparcie finansowe od innych przedsiębiorstw należących do tej samej grupy lub do tego samego instytucjonalnego systemu ochrony.

(45)Przy konsolidacji jednostek zależnych w państwach trzecich należy należycie uwzględnić wymogi dotyczące stabilnego finansowania mające zastosowanie w tych państwach. W związku z tym w ramach zasad dotyczących konsolidacji w Unii nie należy wprowadzać bardziej preferencyjnego sposobu traktowania dostępnego i wymaganego stabilnego finansowania w jednostkach zależnych w państwach trzecich niż sposób traktowania określony w prawie krajowym danych państw trzecich.

(46)Zgodnie z art. 508 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 Komisja jest zobowiązana do przedstawienia sprawozdania na temat odpowiedniego systemu nadzoru ostrożnościowego nad firmami inwestycyjnymi oraz w stosownych przypadkach do dołączenia wniosku ustawodawczego. Dopóki przepis ten nie zacznie obowiązywać, firmy inwestycyjne inne niż firmy inwestycyjne o znaczeniu systemowym powinny nadal podlegać przepisom prawa krajowego państw członkowskich dotyczącym wymogu dotyczącego stabilnego finansowania netto. W odniesieniu do firm inwestycyjnych innych niż firmy inwestycyjne o znaczeniu systemowym należy jednak stosować wskaźnik stabilnego finansowania netto określony w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 na zasadzie skonsolidowanej, jeżeli są one częścią grupy bankowej, aby umożliwić odpowiednie obliczenie wskaźnika stabilnego finansowania netto na zasadzie skonsolidowanej.

(47)Aby zapewnić odpowiednie monitorowanie możliwych niedopasowań walut, instytucje powinny być zobowiązane do zgłaszania swoim właściwym organom w walucie sprawozdawczej wiążącego szczegółowego wskaźnika stabilnego finansowania netto w odniesieniu do wszystkich pozycji oraz oddzielnie w odniesieniu do pozycji zdenominowanych w każdej istotnej walucie. Wskaźnik stabilnego finansowania netto nie powinien powodować nakładania na instytucje żadnych podwójnych wymogów sprawozdawczych ani wymogów sprawozdawczych niezgodnych z obowiązującymi przepisami, a instytucje powinny mieć wystarczająco dużo czasu, by móc przygotować się do wejścia w życie nowych wymogów sprawozdawczych.

(48)Ponieważ dostarczanie na rynek istotnych i porównywalnych informacji dotyczących wspólnych kluczowych wskaźników ryzyka instytucji stanowi podstawowe założenie solidnego systemu bankowego, należy jak najbardziej zmniejszyć asymetrię informacji oraz ułatwić porównywalność profili ryzyka instytucji kredytowych w ramach jednej jurysdykcji i między nimi. W styczniu 2015 r. Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego opublikował zmienione standardy informacyjne filaru 3, aby zwiększyć porównywalność, jakość i spójność informacji ujawnianych rynkowi zgodnie z wymogami regulacyjnymi. W związku z tym w celu wdrożenia wspomnianych nowych standardów międzynarodowych konieczna jest zmiana obowiązujących wymogów dotyczących ujawniania informacji.

(49)Respondenci, którzy przekazali uwagi w odpowiedzi na wystosowane przez Komisję zaproszenie do zgłaszania uwag na temat ram regulacyjnych UE dotyczących usług finansowych, uznali, że obowiązujące wymogi dotyczące ujawniania informacji są nieproporcjonalne i stanowią obciążenie dla mniejszych instytucji. Bez uszczerbku dla ściślejszego dostosowania ujawnianych informacji do standardów międzynarodowych małe instytucje i instytucje o mniej złożonej strukturze powinny przekazywać informacje rzadziej oraz o mniejszym stopniu szczegółowości niż większe instytucje, co tym samym pozwoli ograniczyć spoczywające na nich obciążenie administracyjne.

(50)Należy również przedstawić objaśnienia dotyczące ujawniania informacji na temat wynagrodzeń. Ponadto instytucje korzystające z odstępstwa od określonych przepisów dotyczących wynagrodzeń powinny być zobowiązane do ujawniania informacji na temat takiego odstępstwa.

(51)Stosowanie rezerw na oczekiwane straty kredytowe, które wprowadzono w zmienionych międzynarodowych standardach rachunkowości dotyczących instrumentów finansowych „MSSF9”, może doprowadzić do nagłego znacznego wzrostu współczynników kapitałowych instytucji. Chociaż prowadzone są rozmowy dotyczące odpowiedniego ostrożnościowego traktowania wpływu zwiększonych oczekiwanych strat kredytowych oraz mające na celu zapobieżenie wystąpieniu nieuzasadnionego negatywnego wpływu na akcję kredytową instytucji kredytowych, należy stopniowo wprowadzić tworzenie dodatkowych rezerw z tytułu ryzyka kredytowego określonych w MSSF9.

(52)Małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP) są jednym z filarów unijnej gospodarki, ponieważ odgrywają zasadniczą rolę w tworzeniu wzrostu gospodarczego i miejsc pracy. Biorąc pod uwagę fakt, że MŚP są obarczone mniejszym ryzykiem systematycznym niż większe przedsiębiorstwa, wymogi kapitałowe z tytułu ekspozycji wobec MŚP powinny być mniejsze niż wymagania wobec większych przedsiębiorstw, aby zapewnić optymalne finansowanie MŚP przez banki. Obecnie ekspozycje wobec MŚP w wysokości do 1,5 mln EUR podlegają zmniejszeniu kwoty ekspozycji ważonej ryzykiem o 23,81 %. Ponieważ próg ekspozycji wobec MŚP w wysokości 1,5 mln EUR nie świadczy o zmianie poziomu ryzyka MŚP, zmniejszenie wymogów kapitałowych należy rozszerzyć na ekspozycje wobec MŚP powyżej progu 1,5 mln EUR, a w odniesieniu do części ekspozycji przekraczającej ten próg zmniejszenie kwoty ekspozycji ważonej ryzykiem powinno wynosić 15 %.

(53)Inwestycje w infrastrukturę mają zasadnicze znaczenie dla zwiększenia konkurencyjności Europy oraz dla pobudzenia tworzenia nowych miejsc pracy. Ożywienie i przyszły wzrost unijnej gospodarki zależą w dużej mierze od dostępności kapitału na strategiczne inwestycje w infrastrukturę o znaczeniu europejskim, mianowicie w sieci szerokopasmowe i sieci energetyczne, oraz w infrastrukturę transportową, w szczególności w ośrodki przemysłowe, kształcenie, badania i innowacje oraz w energię ze źródeł odnawialnych i efektywność energetyczną. Plan inwestycyjny dla Europy ma na celu promowanie dodatkowego finansowania w rentowne projekty infrastrukturalne, między innymi poprzez uruchomienie dodatkowych prywatnych źródeł finansowania. Głównym problemem dla szeregu potencjalnych inwestorów jest postrzegany brak rentownych projektów oraz – biorąc pod uwagę ich złożony charakter – ograniczona zdolność do prawidłowej oceny ryzyka.

(54)Aby zachęcić do prywatnych inwestycji w projekty infrastrukturalne, konieczne jest zatem określenie środowiska regulacyjnego, które może promować wysokiej jakości projekty infrastrukturalne oraz ograniczyć ryzyka dla inwestorów. Należy w szczególności zmniejszyć narzuty kapitałowe z tytułu ekspozycji na projekty infrastrukturalne, pod warunkiem że spełniają one zestaw kryteriów pozwalających na zmniejszenie ich profilu ryzyka oraz na zwiększenie przewidywalności przepływów pieniężnych. Do dnia [trzy lata od wejścia w życie] r. Komisja powinna dokonać przeglądu przepisu, aby ocenić a) wpływ na wielkość inwestycji w infrastrukturę realizowanych przez instytucje oraz na jakość inwestycji, uwzględniając cele UE w zakresie przejścia na gospodarkę niskoemisyjną, odporną na zmianę klimatu i gospodarkę o obiegu zamkniętym oraz b) jego adekwatność z ostrożnościowego punktu widzenia. Komisja powinna również rozważyć, czy zakres stosowania tego przepisu należy rozszerzyć na inwestycje w infrastrukturę realizowane przez przedsiębiorstwa.

(55)W art. 508 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/20132 nałożono na Komisję zobowiązanie do przedstawienia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdania na temat odpowiedniego systemu nadzoru ostrożnościowego nad firmami inwestycyjnymi i przedsiębiorstwami, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz c) tego rozporządzenia, którego następstwem powinno być – w stosownych przypadkach – przedstawienie wniosku ustawodawczego. Na mocy wspomnianego wniosku ustawodawczego można by wprowadzić nowe wymogi dla tych przedsiębiorstw. W celu zapewnienia proporcjonalności i uniknięcia niepotrzebnych i powtarzających się zmian regulacyjnych firmy inwestycyjne niemające znaczenia systemowego powinny zatem zostać wyłączone z obowiązku stosowania nowych przepisów zmieniających rozporządzenie (UE) nr 575/2013. Firmy inwestycyjne stwarzające takie samo ryzyko systemowe jak instytucje kredytowe powinny jednak podlegać takim samym wymogom jak wymogi mające zastosowanie do instytucji kredytowych.

(56)W świetle wzmożonego nadzoru nad grupą, będącego wynikiem wzmocnienia ostrożnościowych ram regulacyjnych oraz utworzenia unii bankowej, pożądane jest, aby instytucje w jeszcze większym stopniu czerpały korzyści z jednolitego rynku, w tym w celu zapewnienia efektywnego zarządzania zasobami kapitałowymi i zasobami płynności w całej grupie. W związku z tym możliwość odstąpienia od stosowania wymogów na zasadzie indywidualnej w odniesieniu do jednostek zależnych lub dominujących powinna być dostępna dla grup transgranicznych, pod warunkiem że obowiązują odpowiednie gwarancje zapewniające, by podmioty podlegające odstępstwu miały dostęp do wystarczającego kapitału i płynności. Jeżeli spełniono wszystkie gwarancje, w gestii właściwego organu pozostaje decyzja o udzieleniu takich odstępstw. Decyzje właściwych organów powinny być należycie uzasadnione.

(57)Aby ułatwić instytucjom przestrzeganie przepisów określonych w niniejszym rozporządzeniu i w dyrektywie 2013/36/UE, jak również aby ułatwić przestrzeganie regulacyjnych standardów technicznych, wykonawczych standardów technicznych, wytycznych i wzorów opracowanych na potrzeby wdrożenia tych przepisów, EUNB powinien opracować narzędzie informatyczne mające ułatwić instytucjom stosowanie odpowiednich przepisów, standardów i wzorów stosownie do ich wielkości oraz stosowanego modelu biznesowego.

(58)Aby ułatwić porównywalność ujawnianych informacji, EUNB powinien być upoważniony do opracowania standardowych wzorów do celów ujawniania informacji, obejmujących wszystkie najważniejsze wymogi dotyczące ujawniania informacji określone w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013. Przy opracowywaniu tych standardów EUNB powinien uwzględnić wielkość i złożoność instytucji oraz charakter i poziom ryzyka prowadzonych przez nie działań.

(59)Aby zapewnić odpowiednie zdefiniowanie niektórych szczegółowych przepisów technicznych rozporządzenia (UE) nr 573/2013 oraz aby uwzględnić możliwe zmiany na szczeblu międzynarodowym, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do wykazu produktów lub usług, których aktywa i zobowiązania można uznać za wzajemnie powiązane, oraz w odniesieniu do definicji sposobu traktowania instrumentów pochodnych, zabezpieczonych transakcji kredytowych i transakcji opartych na rynku kapitałowym oraz transakcji niezabezpieczonych o czasie trwania krótszym niż sześć miesięcy realizowanych z klientami finansowymi na potrzeby obliczania wskaźnika stabilnego finansowania netto.

(60)Komisja – w drodze aktów delegowanych zgodnie z art. 290 TFUE oraz zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010 – powinna przyjąć projekty regulacyjnych standardów technicznych opracowane przez EUNB w obszarach wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego dotyczących pozycji portfela niehandlowego, instrumentów, które mają ekspozycję na ryzyko rezydualne, obliczeń niespodziewanego niewykonania zobowiązania, zezwolenia na stosowanie modeli wewnętrznych dla ryzyka rynkowego, weryfikacji historycznej modelu wewnętrznego, przypisania zysków i strat, niedających się modelować czynników ryzyka i ryzyka niewykonania zobowiązania w metodzie modeli wewnętrznych stosowanej w odniesieniu do ryzyka rynkowego. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Komisja i EUNB powinny zapewnić, aby wspomniane standardy i wymogi mogły być stosowane przez wszystkie zainteresowane instytucje w sposób proporcjonalny do charakteru, skali i stopnia złożoności tych instytucji oraz ich działalności.

(61)Do celów stosowania przepisów dotyczących dużych ekspozycji Komisja powinna określić, przyjmując akty zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w jakich okolicznościach spełnione zostają warunki istnienia grupy klientów powiązanych oraz w jaki sposób należy obliczać wartość ekspozycji wynikających z kontraktów, o których mowa w załączniku II, oraz z kredytowych instrumentów pochodnych niezawartych bezpośrednio z klientem, lecz stanowiących podstawę instrumentu dłużnego lub instrumentu kapitałowego wyemitowanego przez tego klienta, oraz powinna określić termin, w jakim właściwe organy mogą wyrazić zgodę na przekroczenie limitu ekspozycji. Komisja powinna również wydać regulacyjny standard techniczny, w którym określi format i częstotliwość sprawozdań dotyczących dużych ekspozycji oraz kryteria określania instytucji niebędących bankami, których dotyczą obowiązki składania sprawozdań na temat dużych ekspozycji.

(62)Jeżeli chodzi o ryzyko kredytowe kontrahenta, uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy przekazać Komisji w odniesieniu do określenia aspektów dotyczących istotnego czynnika ryzyka transakcji, delty nadzorczej oraz narzutu z tytułu kategorii ryzyka cen towarów.

(63)Szczególnie istotne jest, by przed przyjęciem aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Komisja prowadziła stosowne konsultacje w czasie prac przygotowawczych, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te były prowadzone zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stosowania prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r. W szczególności, aby zapewnić udział na równych zasadach Parlamentu Europejskiego i Rady w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.

(64)Aby skuteczniej reagować na zmiany międzynarodowych i unijnych standardów informacyjnych w czasie, Komisja powinna być upoważniona do zmiany wymogów dotyczących ujawniania informacji określonych w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 poprzez przyjęcie aktu delegowanego.

(65)EUNB powinien przekazywać sprawozdania na temat możliwości zwiększenia proporcjonalności unijnego pakietu sprawozdawczości nadzorczej pod względem zakresu, poziomu rozdrobnienia lub częstotliwości.

(66)Do celów stosowania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ekspozycji w formie jednostek uczestnictwa lub udziałów w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania Komisja powinna określić, przyjmując regulacyjny standard techniczny, w jaki sposób instytucje powinny obliczać kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem z zastosowaniem metody opartej na uprawnieniach, gdy jakiekolwiek parametry wejściowe wymagane na potrzeby tego obliczenia nie są dostępne.

(67)Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia, tj. wzmocnienie i dopracowanie już istniejących przepisów unijnych zapewniających obowiązywanie jednakowych wymogów ostrożnościowych wobec instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych w Unii, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na ich skalę i skutki możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na szczeblu unijnym, Unia może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza działania konieczne do osiągnięcia wspomnianych celów.

(68)Biorąc pod uwagę zmiany sposobu traktowania ekspozycji wobec kwalifikujących się CCP, dotyczące w szczególności sposobu traktowania wkładów instytucji do funduszy na wypadek niewykonania zobowiązania kwalifikujących się CCP, należy również zmienić odpowiednie przepisy rozporządzenia (UE) nr 648/2012, które zostały wprowadzone do tego rozporządzenia rozporządzeniem (UE) nr 575/20136 oraz w których określa się sposób obliczenia hipotetycznego kapitału CCP, z którego następnie korzystają instytucje do obliczenia swoich wymogów w zakresie funduszy własnych.

(69)Stosowanie niektórych przepisów dotyczących nowych wymogów w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, w których wdraża się standard dotyczący całkowitej zdolności do pokrycia strat, powinno rozpocząć się z dniem 1 stycznia 2019 r., jak zostało uzgodnione na szczeblu międzynarodowym.

(70)Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (UE) nr 575/2013,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 wprowadza się następujące zmiany:

(1)art. 1 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 1
Zakres stosowania

W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się jednolity zbiór przepisów dotyczących ogólnych wymogów ostrożnościowych, które muszą być spełnione przez instytucje, finansowe spółki holdingowe i finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej objęte nadzorem na podstawie dyrektywy 2013/36/UE w odniesieniu do następujących kwestii:

(a)wymogów w zakresie funduszy własnych odnoszących się do całkowicie wymiernych, jednolitych i ustandaryzowanych elementów ryzyka kredytowego, ryzyka rynkowego, ryzyka operacyjnego oraz ryzyka rozliczenia;

(b)wymogów ograniczających duże ekspozycje;

(c)wymogów dotyczących płynności odnoszących się do całkowicie wymiernych, jednolitych i ustandaryzowanych elementów ryzyka płynności;

(d)wymogów sprawozdawczych w odniesieniu do lit. a), b) i c) oraz w odniesieniu do dźwigni finansowej;

(e)wymogów dotyczących podawania informacji do wiadomości publicznej.

W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się jednolity zbiór przepisów dotyczących wymogów z tytułu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, które muszą być spełnione przez podmioty objęte planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji będące globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym lub będące częścią globalnych instytucji o znaczeniu systemowym oraz przez istotne jednostki zależne globalnych instytucji o znaczeniu systemowym spoza UE.

Niniejsze rozporządzenie nie reguluje wymogów dotyczących ujawniania informacji nakładanych na właściwe organy w dziedzinie regulacji ostrożnościowej i sprawowania nadzoru nad instytucjami zgodnie z dyrektywą 2013/36/UE.”;

(2)art. 2 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 2
Uprawnienia nadzorcze

1.W celu zapewnienia zgodności z niniejszym rozporządzeniem właściwe organy mają uprawnienia przewidziane w dyrektywie 2013/36/UE i w niniejszym rozporządzeniu oraz przestrzegają ustanowionych w tych aktach procedur.

2.W celu zapewnienia zgodności z niniejszym rozporządzeniem organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mają uprawnienia przewidziane w dyrektywie 2014/59/UE i w niniejszym rozporządzeniu oraz przestrzegają ustanowionych w tych aktach procedur.

3.W celu zapewnienia zgodności z wymogami z tytułu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych właściwe organy współpracują z organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.”;

(3)w art. 4 wprowadza się następujące zmiany:

(a)ust. 1 pkt 7 otrzymuje brzmienie:

„(7)    »przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania« oznacza przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) określone w art. 1 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE 23 lub alternatywny fundusz inwestycyjny (AFI) określony w art. 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE 24 ;”;

(b)ust. 1 pkt 20 otrzymuje brzmienie:

„(20) »finansowa spółka holdingowa« oznacza instytucję finansową, której jednostki zależne są wyłącznie lub głównie instytucjami lub instytucjami finansowymi oraz która nie jest finansową spółką holdingową o działalności mieszanej.

Jednostkami zależnymi instytucji finansowej są głównie instytucje lub instytucje finansowe, w przypadku gdy co najmniej jedna z nich jest instytucją oraz gdy ponad 50 % kapitału własnego, skonsolidowanej sumy bilansowej, przychodów, personelu lub innego wskaźnika uznanego za istotny przez organ właściwy dla instytucji finansowej jest związane z jednostkami zależnymi będącymi instytucjami lub instytucjami finansowymi.”;

(c)ust. 1 pkt 26 otrzymuje brzmienie:

„(26) »instytucja finansowa« oznacza przedsiębiorstwo inne niż instytucja oraz inne niż spółka holdingowa działająca wyłącznie w sektorze przemysłowym, którego podstawową działalnością jest nabywanie pakietów akcji lub wykonywanie co najmniej jednego spośród rodzajów działalności wymienionych w pkt 2–12 i pkt 15 załącznika I do dyrektywy 2013/36/UE; pojęcie to obejmuje finansowe spółki holdingowe, finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej, instytucje płatnicze w rozumieniu dyrektywy 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady 25 i spółki zarządzania aktywami, nie obejmuje jednak ubezpieczeniowych spółek holdingowych i ubezpieczeniowych spółek holdingowych prowadzących działalność mieszaną zdefiniowanych odpowiednio w art. 212 ust. 1 lit. f) i g) dyrektywy 2009/138/WE;”;

(d)w ust. 1 pkt 39 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Za grupę powiązanych klientów nie uznaje się dwóch osób fizycznych lub prawnych lub większej ich liczby, które spełniają warunki określone w lit. a) lub b) z powodu ich bezpośredniej ekspozycji wobec tego samego CCP do celów działań rozliczeniowych.”;

(e)w ust. 1 pkt 71 lit. b) zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:

„b) dla celów art. 97 oznacza sumę następujących elementów:”;

(f)ust. 1 pkt 72 lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a) stanowi rynek regulowany lub rynek państwa trzeciego, który uznaje się za równoważny z rynkiem regulowanym zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 4 lit. a) dyrektywy 2014/65/UE;”;

(g)ust. 1 pkt 86 otrzymuje brzmienie:

„(86) »portfel handlowy« oznacza wszystkie pozycje w instrumentach finansowych i w towarach, które to pozycje instytucja przeznacza do obrotu albo do celów zabezpieczenia pozycji przeznaczonych do obrotu lub pozycji, o których mowa w art. 104 ust. 2, z wyłączeniem pozycji, o których mowa w art. 104 ust. 3;”;

(h)ust. 1 pkt 91 otrzymuje brzmienie:

„(91) »ekspozycja z tytułu transakcji« oznacza bieżącą ekspozycję, w tym zmienny depozyt zabezpieczający należny członkowi rozliczającemu, ale jeszcze nieotrzymany, oraz potencjalną przyszłą ekspozycję członka rozliczającego lub klienta wobec kontrahenta centralnego, wynikające z umów i transakcji wymienionych w art. 301 ust. 1 lit. a), b) i c), a także początkowy depozyt zabezpieczający;”;

(i)ust. 1 pkt 96 otrzymuje brzmienie:

„(96) »wewnętrzny instrument zabezpieczający« oznacza pozycję, która znacznie kompensuje elementy ryzyka składowego pomiędzy pozycją portfela handlowego a jedną pozycją portfela niehandlowego lub większą ich liczbą lub pomiędzy dwoma jednostkami odpowiadającymi za handel;”;

(j)w ust. 1 dodaje się punkty w brzmieniu:

„(129) »organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji« oznacza organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zdefiniowany w art. 2 ust. 1 pkt 18 dyrektywy 2014/59/UE;

(130) »podmiot objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji« oznacza podmiot objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zdefiniowany w art. 2 ust. 1 pkt 83a dyrektywy 2014/59/UE;

(131) »grupa objęta planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji« oznacza grupę objętą planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zdefiniowaną w art. 2 ust. 1 pkt 83b dyrektywy 2014/59/UE;

(132) »globalna instytucja o znaczeniu systemowym« (G-SII) oznacza globalną instytucję o znaczeniu systemowym zgodnie z art. 131 ust. 1 i 2 dyrektywy 2013/36/UE;

(133) »globalna instytucja o znaczeniu systemowym spoza UE« (G-SII spoza UE) oznacza globalne grupy bankowe lub banki o znaczeniu systemowym niebędące globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym, ujęte w regularnie aktualizowanym wykazie globalnych banków o znaczeniu systemowym publikowanym przez Radę Stabilności Finansowej;

(134) »istotna jednostka zależna« oznacza jednostkę zależną, która spełnia dowolny z następujących warunków na zasadzie indywidualnej lub skonsolidowanej:

a)jednostka zależna posiada więcej niż 5 % skonsolidowanych aktywów ważonych ryzykiem swojej pierwotnej jednostki dominującej;

b)jednostka zależna generuje więcej niż 5 % łącznego dochodu z działalności operacyjnej swojej pierwotnej jednostki dominującej;

c)całkowita miara ekspozycji z tytułu dźwigni finansowej jednostki zależnej wynosi więcej niż 5 % skonsolidowanej miary ekspozycji z tytułu dźwigni finansowej jej pierwotnej jednostki dominującej;

(135) »podmiot typu G-SII« oznacza podmiot posiadający osobowość prawną, który jest globalną instytucją o znaczeniu systemowym lub częścią globalnej instytucji o znaczeniu systemowym lub globalną instytucją o znaczeniu systemowym spoza UE;

(136) »instrument umorzenia lub konwersji długu« oznacza instrument umorzenia lub konwersji długu zdefiniowany w art. 2 ust. 1 pkt 57 dyrektywy 2014/59/UE;

(137) »grupa« oznacza grupę przedsiębiorstw, z których co najmniej jedno jest instytucją, która składa się z jednostki dominującej i jej jednostek zależnych lub z przedsiębiorstw powiązanych ze sobą poprzez stosunek określony w art. 22 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE 26 ;

(138) »transakcja finansowana z użyciem papierów wartościowych« oznacza transakcję odkupu, transakcję udzielenia lub zaciągnięcia pożyczki papierów wartościowych lub towarów lub transakcję z obowiązkiem uzupełnienia zabezpieczenia kredytowego;

(139) »firma inwestycyjna o znaczeniu systemowym« oznacza firmę inwestycyjną, którą określono jako globalną instytucję o znaczeniu systemowym lub jako inną instytucję o znaczeniu systemowym zgodnie z art. 131 ust. 1, 2 lub 3 dyrektywy 2013/36/UE;

(140) »początkowy depozyt zabezpieczający« oznacza dowolne zabezpieczenie, inne niż zmienny depozyt zabezpieczający, uzyskane od podmiotu lub przez niego przekazane na potrzeby pokrycia bieżącej i potencjalnej przyszłej ekspozycji z tytułu transakcji lub portfela transakcji w okresie potrzebnym do zamknięcia tych transakcji lub do ponownego zabezpieczenia ryzyka rynkowego z ich tytułu, w następstwie niewywiązania się ze zobowiązania przez kontrahenta transakcji lub portfela transakcji;

(141) »ryzyko rynkowe« oznacza ryzyko strat wynikających ze zmian cen rynkowych;

(142) »ryzyko walutowe« oznacza ryzyko strat wynikających ze zmian kursów walutowych;

(143) »ryzyko cen towarów« oznacza ryzyko strat wynikających ze zmian cen towarów;

(144) »jednostka odpowiadająca za handel« oznacza wyraźnie wyodrębnioną grupę dealerów utworzoną przez instytucję na potrzeby wspólnego zarządzania portfelem pozycji portfela handlowego zgodnie z dobrze określoną i spójną strategią biznesową oraz funkcjonującą w ramach tej samej struktury zarządzania ryzykiem.”;

(k)dodaje się ust. 4 w brzmieniu:

„4. EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych, w których określa okoliczności, w jakich spełnione są warunki przedstawione w pkt 39 akapit pierwszy lit. a) lub b).

EUNB przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [jeden rok od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] r.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.”;

(4)w art. 6 wprowadza się następujące zmiany:

(a)ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„Instytucje wypełniają obowiązki określone w częściach od drugiej do piątej oraz siódmej i ósmej na zasadzie indywidualnej.”;

(b)dodaje się ust. 1a w brzmieniu:

„1a.    Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 1 jedynie instytucje określone jako podmioty objęte planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, będące również globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym lub częścią globalnych instytucji o znaczeniu systemowym i nieposiadające jednostek zależnych, spełniają wymogi określone w art. 92a na zasadzie indywidualnej.

Wyłącznie istotne jednostki zależne globalnych instytucji o znaczeniu systemowym spoza UE niebędące jednostkami zależnymi unijnej instytucji dominującej, niebędące podmiotami objętymi planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz nieposiadające jednostek zależnych, spełniają wymogi określone w art. 92b na zasadzie indywidualnej.”;

(5)art. 7 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:

„1. Właściwe organy mogą odstąpić od stosowania przepisów art. 6 ust. 1 w odniesieniu do każdej jednostki zależnej, gdy zarówno jednostka zależna, jak i jednostka dominująca posiadają siedzibę główną w tym samym państwie członkowskim, a jednostka zależna jest objęta nadzorem na zasadzie skonsolidowanej nad jednostką dominującą, która jest instytucją, finansową spółką holdingową lub finansową spółką holdingową o działalności mieszanej, i gdy spełnione są wszystkie poniższe warunki, w celu zapewnienia odpowiedniego podziału funduszy własnych pomiędzy jednostką dominującą a jej jednostkami zależnymi:

(a)nie istnieją obecnie i nie są oczekiwane w przyszłości istotne przeszkody praktyczne lub prawne dla szybkiego transferu funduszy własnych lub spłaty zobowiązań przez jednostkę dominującą na rzecz jednostki zależnej;

(b)jednostka dominująca wykaże przed właściwym organem, że jednostka zależna jest ostrożnie zarządzana, i oświadczy, za zgodą właściwego organu, że gwarantuje pokrycie zobowiązań zaciągniętych przez jednostkę zależną, albo ryzyko w jednostce zależnej ma znaczenie marginalne;

(c)procedury oceny, pomiaru i kontroli ryzyka w jednostce dominującej obejmują jednostkę zależną;

(d)jednostka dominująca posiada ponad 50 % praw głosu z akcji w kapitale jednostki zależnej lub ma prawo do powoływania lub odwoływania większości członków organu zarządzającego jednostką zależną.

2. Po konsultacji z organem sprawującym nadzór skonsolidowany właściwy organ może odstąpić od stosowania przepisów art. 6 ust. 1 w odniesieniu do jednostki zależnej posiadającej siedzibę główną w innym państwie członkowskim niż siedziba główna jej jednostki dominującej oraz objętej nadzorem na zasadzie skonsolidowanej nad tą jednostką dominującą, która jest instytucją, finansową spółką holdingową lub finansową spółką holdingową o działalności mieszanej, pod warunkiem że spełnione są wszystkie poniższe warunki:

(a)warunki określone w ust. 1 lit. a)–d);

(b)instytucja udziela gwarancji na rzecz swojej jednostki zależnej, która to gwarancja zawsze spełnia następujące warunki:

(I)gwarancja jest udzielana w kwocie co najmniej równoważnej wysokości wymogu w zakresie funduszy własnych dotyczącego jednostki zależnej, wobec której stosuje się odstępstwo;

(II)gwarancja jest uruchamiana, gdy jednostka zależna nie jest w stanie spłacić swoich długów lub innych zobowiązań w terminie ich wymagalności lub gdy w odniesieniu do tej jednostki zależnej dokonano ustalenia zgodnie z art. 59 ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE, w zależności od tego, która z tych sytuacji będzie miała miejsce wcześniej;

(III)gwarancja jest w pełni zabezpieczona w odniesieniu do co najmniej 50 % jej wysokości za pośrednictwem uzgodnienia dotyczącego zabezpieczeń finansowych zdefiniowanego w art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2002/47/WE Parlamentu Europejskiego i Rady 27 ;

(IV)gwarancja i uzgodnienie dotyczące zabezpieczeń finansowych są regulowane przepisami prawa państwa członkowskiego, w którym znajduje się siedziba główna jednostki zależnej, chyba że organ właściwy dla jednostki zależnej stwierdził inaczej;

(V)zabezpieczenie gwarancji jest uznanym zabezpieczeniem, o którym mowa w art. 197, które – po przeprowadzeniu odpowiednio ostrożnych redukcji wartości – jest wystarczające do pełnego pokrycia kwoty, o której mowa w ppkt (iii);

(VI)zabezpieczenie gwarancji jest wolne od obciążeń i nie jest stosowane jako zabezpieczenie jakiejkolwiek innej gwarancji;

(VII)nie istnieją żadne bariery natury prawnej, regulacyjnej lub operacyjnej dla przeniesienia zabezpieczenia z jednostki dominującej do odpowiedniej jednostki zależnej.”;

(6)art. 8 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 8
Odstępstwo od stosowania wymogów dotyczących płynności na zasadzie indywidualnej

1.Właściwe organy mogą w pełni lub częściowo odstąpić od stosowania przepisów określonych w części szóstej w odniesieniu do instytucji i jej wszystkich lub niektórych jednostek zależnych, których siedziby główne znajdują się w tym samym państwie członkowskim co siedziba główna instytucji, oraz sprawować nad nimi nadzór jako nad wydzieloną podgrupą płynnościową, o ile spełniają one wszystkie określone poniżej warunki:

(a)instytucja dominująca na zasadzie skonsolidowanej lub jednostka zależna na zasadzie subskonsolidowanej wypełniają obowiązki określone w części szóstej;

(b)instytucja dominująca na zasadzie skonsolidowanej lub instytucja zależna na zasadzie subskonsolidowanej stale monitorują poziomy płynności wszystkich instytucji wchodzących w skład podgrupy płynnościowej, które zostały objęte odstępstwem zgodnie z niniejszym ustępem, i zapewniają wystarczający poziom płynności dla wszystkich tych instytucji;

(c)instytucje należące do podgrupy płynnościowej zawarły umowy, które są zadowalające dla właściwych organów i które przewidują swobodny przepływ środków między tymi instytucjami, aby umożliwić im wywiązywanie się z indywidualnych i wspólnych zobowiązań w terminie ich wymagalności;

(d)nie istnieją obecnie ani nie są oczekiwane w przyszłości istotne przeszkody praktyczne lub prawne dla wykonania umów, o których mowa w lit. c).

2.Właściwe organy mogą w pełni lub częściowo odstąpić od stosowania przepisów określonych w części szóstej w odniesieniu do instytucji i jej wszystkich lub niektórych jednostek zależnych, których siedziby główne znajdują się w innych państwach członkowskich niż siedziba główna instytucji, oraz sprawować nad nimi nadzór jako nad wydzieloną podgrupą płynnościową wyłącznie po przeprowadzeniu procedury określonej w art. 21 i wyłącznie w odniesieniu do instytucji, w przypadku których właściwe dla tych instytucji organy osiągną porozumienie w sprawie następujących kwestii:

(a)ich oceny spełnienia warunków, o których mowa w ust. 1;

(b)ich oceny zgodności organizacji i sposobu traktowania ryzyka płynności z kryteriami określonymi w art. 86 dyrektywy 2013/36/UE w całej wydzielonej podgrupie płynnościowej;

(c)podziału kwot, lokalizacji oraz tytułu własności do wymaganych aktywów płynnych, które mają być utrzymywane w obrębie wydzielonej podgrupy płynnościowej;

(d)ustalenia minimalnych kwot aktywów płynnych, które mają utrzymywać instytucje, w odniesieniu do których zostanie zastosowane odstępstwo od stosowania przepisów określonych w części szóstej;

(e)konieczności ustanowienia bardziej rygorystycznych parametrów niż przewidziane w części szóstej;

(f)nieograniczonej wymiany kompletnych informacji między właściwymi organami;

(g)pełnego zrozumienia konsekwencji zastosowania takiego odstępstwa.

3.Organ uprawniony do sprawowania nadzoru na zasadzie indywidualnej nad instytucją i wszystkimi lub niektórymi jej jednostkami zależnymi, których siedziby główne znajdują się w innych państwach członkowskich niż siedziba główna instytucji, może w pełni lub częściowo odstąpić od stosowania przepisów określonych w części szóstej w odniesieniu do tej instytucji oraz do wszystkich lub niektórych jednostek zależnych tej instytucji oraz sprawować nad nimi nadzór jako nad wydzieloną podgrupą płynnościową, pod warunkiem że spełnione są wszystkie następujące warunki:

(a)warunki, o których mowa w ust. 1 oraz w ust. 2 lit. b);

(b)instytucja dominująca na zasadzie skonsolidowanej lub instytucja zależna na zasadzie subskonsolidowanej udziela instytucji lub grupie instytucji posiadających swoje siedziby główne w innym państwie członkowskim gwarancji, która spełnia wszystkie poniższe warunki:

(I)gwarancja jest udzielana na kwotę co najmniej równoważną wysokości wypływów płynności netto, które gwarancja zastępuje, i którą oblicza się zgodnie z rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2015/61 28 na zasadzie indywidualnej w odniesieniu do instytucji lub na zasadzie subskonsolidowanej w odniesieniu do grupy instytucji objętych odstępstwem i korzystających z gwarancji, bez uwzględnienia jakiegokolwiek preferencyjnego traktowania;

(II)gwarancja jest uruchamiana, gdy instytucja lub grupa instytucji objętych odstępstwem i korzystających z gwarancji nie są w stanie spłacić swoich długów lub innych zobowiązań w terminie ich wymagalności lub gdy w odniesieniu do tej instytucji lub grupy instytucji objętych odstępstwem dokonano ustalenia zgodnie z art. 59 ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE, w zależności od tego, która z tych sytuacji będzie miała miejsce wcześniej;

(III)gwarancja jest w pełni zabezpieczona za pośrednictwem uzgodnienia dotyczącego zabezpieczeń finansowych zdefiniowanego w art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2002/47/WE;

(IV)gwarancja i uzgodnienie dotyczące zabezpieczeń finansowych są regulowane przepisami prawa państwa członkowskiego, w którym znajduje się siedziba główna instytucji lub grupy instytucji objętych odstępstwem i korzystających z gwarancji, chyba że organ właściwy dla tych instytucji stwierdził inaczej;

(V)zabezpieczenie gwarancji jest kwalifikowalne jako składnik aktywów płynnych wysokiej jakości zdefiniowany w art. 10–13 i art. 15 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/61 oraz po zastosowaniu redukcji wartości, o której mowa w tytule II rozdział 2 tego rozporządzenia, pokrywa co najmniej 50 % wysokości wypływów płynności netto obliczonych zgodnie z tym rozporządzeniem na zasadzie indywidualnej w odniesieniu do instytucji lub na zasadzie subskonsolidowanej w odniesieniu do grupy instytucji objętych odstępstwem i korzystających z gwarancji, bez uwzględnienia jakiegokolwiek preferencyjnego traktowania;

(VI)zabezpieczenie gwarancji jest wolne od obciążeń i nie jest stosowane jako zabezpieczenie jakiejkolwiek innej transakcji;

(VII)nie istnieją obecnie i nie są oczekiwane w przyszłości żadne bariery natury prawnej, regulacyjnej lub operacyjnej dla przeniesienia zabezpieczenia z instytucji udzielającej gwarancji do instytucji lub grupy instytucji objętych odstępstwem i korzystających z gwarancji.

4.Właściwe organy mogą również stosować przepisy ust. 1, 2 i 3 w odniesieniu do jednej jednostki zależnej finansowej spółki holdingowej lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej lub do niektórych z takich jednostek zależnych oraz sprawować nadzór jako nad wydzieloną podgrupą płynnościową nad finansową spółką holdingową lub finansową spółką holdingową o działalności mieszanej oraz nad jednostkami zależnymi objętymi odstępstwem lub wyłącznie nad jednostkami zależnymi objętymi odstępstwem. Odniesienia do instytucji dominującej w ust. 1, 2 i 3 należy rozumieć jako obejmujące finansową spółkę holdingową lub finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej.

5.Właściwe organy mogą również stosować przepisy ust. 1, 2 i 3 w odniesieniu do instytucji będących członkami tego samego instytucjonalnego systemu ochrony, o którym mowa w art. 113 ust. 7, pod warunkiem że instytucje te spełniają wszystkie określone tam warunki, oraz w odniesieniu do innych instytucji powiązanych stosunkiem, o którym mowa w art. 113 ust. 6, pod warunkiem że spełniają one wszystkie warunki w nim określone. W takim przypadku właściwe organy wskazują jedną z instytucji objętych odstępstwem, która ma spełniać wymogi określone w części szóstej na podstawie skonsolidowanej sytuacji wszystkich instytucji wchodzących w skład wydzielonej podgrupy płynnościowej.

6.W przypadku gdy przyznano odstępstwo na podstawie ust. 1–5, właściwe organy mogą również zastosować art. 86 dyrektywy 2013/36/UE, lub jego elementy, na poziomie wydzielonej podgrupy płynnościowej i odstąpić od zastosowania art. 86 dyrektywy 2013/36/UE, lub jego elementów, na zasadzie indywidualnej.

W przypadku gdy przyznano odstępstwo na podstawie ust. 1–5, w odniesieniu do niektórych elementów części szóstej, które objęto zwolnieniem, właściwe organy stosują obowiązki sprawozdawcze określone w art. 415 niniejszego rozporządzenia na poziomie wydzielonej podgrupy płynnościowej i odstępują od stosowania art. 415 na zasadzie indywidualnej.

7.Jeżeli odstępstwa na podstawie ust. 1–5 nie przyznano instytucjom, które poprzednio były objęte odstępstwem na zasadzie indywidualnej, właściwe organy uwzględniają czas potrzebny tym instytucjom na przygotowanie się do stosowania wszystkich lub niektórych przepisów określonych w części szóstej oraz zapewniają odpowiedni okres przejściowy przed zastosowaniem tych przepisów w odniesieniu do tych instytucji.”;

(7)art. 11 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 11
Podejście ogólne

1.Do celów stosowania wymogów określonych w niniejszym rozporządzeniu na zasadzie skonsolidowanej terminy »instytucja«, »dominująca instytucja z państwa członkowskiego«, »unijna instytucja dominująca« i »jednostka dominująca«, w zależności od przypadku, dotyczą również finansowych spółek holdingowych i finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej, którym udzielono zezwolenia zgodnie z art. 21a dyrektywy 2013/36/UE.

2.Dominujące instytucje z państwa członkowskiego wypełniają, w zakresie określonym i w sposób przewidziany w art. 18, zobowiązania ustanowione w częściach od drugiej do czwartej oraz w części siódmej na podstawie swojej sytuacji skonsolidowanej. Jednostki dominujące i ich jednostki zależne objęte niniejszym rozporządzeniem ustanawiają właściwą strukturę organizacyjną i odpowiednie mechanizmy kontroli wewnętrznej, aby zapewnić należyte przetwarzanie i przekazywanie danych wymaganych do celów konsolidacji. Zapewniają one w szczególności, by jednostki zależne nieobjęte niniejszym rozporządzeniem wdrażały zasady, procedury i mechanizmy zapewniające właściwą konsolidację.

3.Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 2 jedynie instytucje dominujące zidentyfikowane jako podmioty objęte planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji będące globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym lub częścią globalnych instytucji o znaczeniu systemowym lub częścią globalnych instytucji o znaczeniu systemowym spoza UE spełniają wymogi określone w art. 92a na zasadzie skonsolidowanej, w takim zakresie i w taki sposób, jak określono w art. 18.

Wyłącznie unijne jednostki dominujące będące istotnymi jednostkami zależnymi globalnych instytucji o znaczeniu systemowym spoza UE i niebędące instytucjami objętymi restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją spełniają wymogi określone w art. 92b na zasadzie skonsolidowanej, w takim zakresie i w taki sposób, jak określono w art. 18.

4.Unijne instytucje dominujące przestrzegają przepisów określonych w części szóstej na podstawie swojej sytuacji skonsolidowanej, jeżeli grupa obejmuje co najmniej jedną instytucję kredytową lub firmę inwestycyjną, które są upoważnione do świadczenia usług inwestycyjnych i prowadzenia działalności wymienionych w sekcji A pkt 3 i 6 załącznika I do dyrektywy 2004/39/WE. W oczekiwaniu na sprawozdanie Komisji, o którym mowa w art. 508 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, oraz jeżeli grupa obejmuje wyłącznie firmy inwestycyjne, właściwe organy mogą zwolnić unijne instytucje dominujące z wymogu przestrzegania przepisów określonych w części szóstej na zasadzie skonsolidowanej, z uwzględnieniem charakteru, skali i stopnia złożoności działalności firmy inwestycyjnej.

Jeżeli udzielono odstępstwa na podstawie art. 8 ust. 1–5, instytucje oraz – w stosownych przypadkach – finansowe spółki holdingowe lub finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej będące częścią podgrupy płynnościowej spełniają obowiązki określone w części szóstej na zasadzie skonsolidowanej lub na zasadzie subskonsolidowanej podgrupy płynnościowej.

5.W przypadku stosowania przepisów art. 10 organ centralny, o którym mowa w tym artykule, spełnia wymogi określone w częściach od drugiej do ósmej na podstawie skonsolidowanej sytuacji jako całość, na którą składa się ten organ centralny wraz z jego instytucjami powiązanymi.

6.Dodatkowo w stosunku do wymogów zawartych w ust. 1–4 i nie naruszając innych przepisów niniejszego rozporządzenia i dyrektywy 2013/36/UE, w przypadku gdy jest to uzasadnione dla celów nadzorczych specyfiką ryzyka lub specyfiką struktury kapitałowej instytucji lub gdy państwa członkowskie przyjmują przepisy krajowe wymagające strukturalnego rozdzielenia działań w ramach grupy bankowej, właściwe organy mogą wymagać, by instytucja wypełniała obowiązki określone w częściach od drugiej do czwartej i od szóstej do ósmej niniejszego rozporządzenia oraz w tytule VII dyrektywy 2013/36/UE na zasadzie subskonsolidowanej.

Stosowanie podejścia określonego w akapicie pierwszym pozostaje bez uszczerbku dla skutecznego nadzoru na zasadzie skonsolidowanej i nie może pociągać za sobą nieproporcjonalnych negatywnych skutków dla całości lub części systemu finansowego innych państw członkowskich lub Unii jako całości, ani nie może stanowić ani stwarzać przeszkody w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego.”;

(8)art. 12 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 12
Skonsolidowane obliczenia na potrzeby globalnych instytucji o znaczeniu systemowym z licznymi podmiotami objętymi planami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji

Jeżeli więcej niż jeden podmiot typu G-SII należący do tej samej globalnej instytucji o znaczeniu systemowym jest podmiotem objętym planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, unijna instytucja dominująca tej globalnej instytucji o znaczeniu systemowym oblicza kwotę funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, o których mowa w art. 92a ust. 1 lit. a). Obliczenie to przeprowadza się na podstawie sytuacji skonsolidowanej unijnej instytucji dominującej w taki sposób, jak gdyby była ona jedynym podmiotem objętym planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji globalnej instytucji o znaczeniu systemowym.

Jeżeli kwota obliczona zgodnie z akapitem pierwszym jest niższa niż suma kwot funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, o których mowa w art. 92a ust. 1 lit. a), wszystkich podmiotów objętych planami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji należących do danej globalnej instytucji o znaczeniu systemowym, organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji postępują zgodnie z art. 45d ust. 3 i art. 45h ust. 2 dyrektywy 2014/59/UE.

Jeżeli kwota obliczona zgodnie z akapitem pierwszym jest wyższa niż suma kwot funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, o których mowa w art. 92a ust. 1 lit. a), wszystkich podmiotów objętych planami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji należących do danej globalnej instytucji o znaczeniu systemowym, organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mogą postąpić zgodnie z art. 45d ust. 3 i art. 45h ust. 2 dyrektywy 2014/59/UE.”;

(9)art. 13 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 13
Stosowanie wymogów dotyczących ujawniania informacji na zasadzie skonsolidowanej

1.Unijne instytucje dominujące wypełniają obowiązki określone w części ósmej na podstawie swojej sytuacji skonsolidowanej.

Duże jednostki zależne unijnych instytucji dominujących ujawniają informacje określone w art. 437, 438, 440, 442, 450, 451, 451a, 451d i 453 na zasadzie indywidualnej lub, w stosownych przypadkach zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i dyrektywą 2013/36/UE – na zasadzie subskonsolidowanej.

2.Instytucje zidentyfikowane jako podmioty objęte planami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji będące globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym lub częścią globalnych instytucji o znaczeniu systemowym przestrzegają zobowiązań określonych w części ósmej na zasadzie ich skonsolidowanej sytuacji finansowej.

3.Przepisy ust. 1 akapit pierwszy nie mają zastosowania do unijnych instytucji dominujących, unijnych dominujących finansowych spółek holdingowych, unijnych dominujących finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej ani do podmiotów objętych planami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jeżeli uwzględniono je w równoważnych informacjach ujawnianych na zasadzie skonsolidowanej przedstawionych przez jednostkę dominującą posiadającą siedzibę w państwie trzecim.

Przepisy ust. 1 akapit drugi mają zastosowanie do jednostek zależnych jednostek dominujących posiadających siedzibę w państwie trzecim, jeżeli te jednostki zależne kwalifikują się jako duże jednostki zależne.

4.W przypadku stosowania przepisów art. 10 organ centralny, o którym mowa w tym artykule, spełnia wymogi określone w części ósmej na podstawie skonsolidowanej sytuacji tego organu centralnego. Przepisy art. 18 ust. 1 mają zastosowanie do organu centralnego, a instytucje powiązane traktuje się jako jednostki zależne tego organu centralnego.”;

(10)art. 18 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 18
Metody przeprowadzania konsolidacji ostrożnościowej

1.Instytucje, finansowe spółki holdingowe i finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej zobowiązane do zapewnienia zgodności z wymogami, o których mowa w sekcji 1 niniejszego rozdziału, na podstawie swojej sytuacji skonsolidowanej przeprowadzają pełną konsolidację wszystkich instytucji i instytucji finansowych będących ich jednostkami zależnymi. Przepisy ust. 3–7 niniejszego artykułu nie mają zastosowania w przypadku, gdy część szósta ma zastosowanie na podstawie sytuacji skonsolidowanej instytucji, finansowej spółki holdingowej lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej lub na podstawie sytuacji subskonsolidowanej podgrupy płynnościowej, jak określono w art. 8 i 10.

Instytucje zobowiązane do spełnienia wymogów, o których mowa w art. 92a lub 92b, na zasadzie skonsolidowanej przeprowadzają pełną konsolidację wszystkich instytucji i instytucji finansowych będących ich jednostkami zależnymi w odpowiednich grupach objętych planami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

2.Jeżeli prowadzenie nadzoru skonsolidowanego jest wymagane zgodnie z art. 111 dyrektywy 2013/36/UE, przedsiębiorstwa usług pomocniczych uwzględnia się w konsolidacji w przypadkach określonych w niniejszym artykule oraz zgodnie z metodami w nim określonymi.

3.W przypadku gdy przedsiębiorstwa są powiązane stosunkiem w rozumieniu art. 22 ust. 7 dyrektywy 2013/34/UE, właściwe organy określają sposób, w jaki konsolidacja ma zostać przeprowadzona.

4.Organ sprawujący nadzór skonsolidowany wymaga przeprowadzenia konsolidacji proporcjonalnej zgodnie z posiadanymi udziałami w kapitale instytucji i instytucji finansowych zarządzanych przez przedsiębiorstwo objęte konsolidacją wraz z przedsiębiorstwem lub przedsiębiorstwami nieobjętymi konsolidacją, w przypadku gdy zobowiązania tych przedsiębiorstw ograniczają się do udziałów, jakie posiadają w kapitale.

5.W przypadku udziałów kapitałowych lub powiązań kapitałowych innych niż te, o których mowa w ust. 1 i 4, właściwe organy określają, czy i w jaki sposób należy przeprowadzić konsolidację. W szczególności mogą one zezwolić na zastosowanie metody praw własności lub wymagać zastosowania tej metody. Stosowanie tej metody nie oznacza jednak objęcia danych przedsiębiorstw nadzorem na zasadzie skonsolidowanej.

6.Właściwe organy określają, czy i w jaki sposób należy przeprowadzić konsolidację w następujących przypadkach:

(a)    gdy w opinii właściwych organów instytucja wywiera znaczny wpływ na co najmniej jedną instytucję lub instytucję finansową, ale nie posiada udziałów kapitałowych w tych instytucjach ani innych powiązań kapitałowych z nimi; oraz

(b)    gdy co najmniej dwie instytucje lub instytucje finansowe są wspólnie zarządzane, a sytuacja ta nie wynika z umowy lub z klauzuli aktów założycielskich lub umów spółki.

W szczególności właściwe organy mogą zezwolić na stosowanie metody przewidzianej w art. 22 ust. 7–9 dyrektywy 2013/34/UE lub wymagać jej stosowania. Stosowanie tej metody nie oznacza jednak objęcia danych przedsiębiorstw nadzorem skonsolidowanym.

7.EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia warunków, zgodnie z którymi przeprowadza się konsolidację w przypadkach, o których mowa w ust. 2–6 niniejszego artykułu.

EUNB przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia 31 grudnia 2016 r.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.”;

(11)art. 22 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 22
Subkonsolidacja w przypadku jednostek w państwach trzecich

1.Instytucje zależne stosują wymogi określone w art. 89–91 oraz w częściach trzeciej i czwartej na podstawie swojej sytuacji subskonsolidowanej, jeżeli instytucje te mają jako jednostkę zależną w państwie trzecim instytucję lub instytucję finansową lub posiadają udziały kapitałowe w takim przedsiębiorstwie.

2.Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 1 instytucje zależne nie mogą stosować wymogów określonych w art. 89–91 oraz w częściach trzeciej i czwartej na podstawie swojej sytuacji subskonsolidowanej, jeżeli łączne aktywa ich jednostki zależnej w państwie trzecim wynoszą mniej niż 10 % łącznej kwoty aktywów i pozycji pozabilansowych instytucji zależnej.”;

(12)tytuł części drugiej otrzymuje brzmienie:

„FUNDUSZE WŁASNE I ZOBOWIĄZANIA KWALIFIKOWALNE”;

(13)art. 33 ust. 1 lit. c) otrzymuje brzmienie:

„c) zysków i strat wartości godziwej związanych z instrumentami pochodnymi będącymi zobowiązaniami instytucji wynikających ze zmian ryzyka kredytowego instytucji.”;

(14)art. 36 ust. 1 lit. j) otrzymuje brzmienie:

„j) kwotę pozycji, którą należy odliczyć od pozycji w kapitale dodatkowym Tier I na podstawie art. 56 i która przekracza wartość pozycji w kapitale dodatkowym w Tier I instytucji;”;

(15)w art. 37 dodaje się lit. c) w brzmieniu:

„c) odliczaną kwotę pomniejsza się o kwotę przeszacowania bilansowego wartości niematerialnych i prawnych jednostek zależnych wyprowadzoną z konsolidacji jednostek zależnych należących do osób innych niż przedsiębiorstwa objęte konsolidacją zgodnie z częścią pierwszą tytuł II rozdział 2.”;

(16)w art. 39 ust. 2 akapit pierwszy formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

„Aktywa z tytułu odroczonego podatku dochodowego nieoparte na przyszłej rentowności ograniczają się do aktywów z tytułu odroczonego podatku dochodowego wynikających z różnic przejściowych, utworzonych przed dniem [data przyjęcia rozporządzenia zmieniającego przez Kolegium] r., jeżeli spełnione są wszystkie poniższe warunki:”;

(17)art. 45 lit. a) ppkt (i) otrzymuje brzmienie:

„(i) termin zapadalności pozycji krótkiej jest albo taki sam jak termin zapadalności pozycji długiej lub późniejszy, albo rezydualny termin zapadalności pozycji długiej wynosi co najmniej 365 dni;”;

(18)w art. 49 na końcu ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Niniejszy ustęp nie ma zastosowania przy obliczaniu funduszy własnych do celów spełnienia wymogów określonych w art. 92a i 92b.”;

(19)w art. 52 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

(a)lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a) instrumenty są wyemitowane bezpośrednio przez instytucję i w pełni opłacone;”;

(b)lit. p) otrzymuje brzmienie:

„p) prawo lub postanowienia umowne regulujące instrumenty zawierają wymóg, aby – po podjęciu przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji decyzji o wykonaniu uprawnienia, o którym mowa w art. 59 dyrektywy 2014/59/UE – kwota główna instrumentów została umorzona na stałe lub aby instrumenty zostały poddane konwersji na instrumenty w kapitale podstawowym Tier I;”;

(c)w ust. 1 dodaje się lit. q) i r) w brzmieniu:

„q) instrumenty można emitować na podstawie przepisów prawa państwa trzeciego lub mogą one w inny sposób podlegać przepisom prawa państwa trzeciego wyłącznie w przypadku, gdy na mocy tych przepisów wykonywanie uprawnień do umorzenia i konwersji, o których mowa w art. 59 dyrektywy 2014/59/UE, jest skuteczne i wykonalne na podstawie przepisów ustawowych lub możliwych do wyegzekwowania na drodze prawnej postanowień umownych, w których uznaje się restrukturyzację i uporządkowaną likwidację lub inne działania z zakresu umorzenia lub konwersji;

r) instrumenty nie podlegają żadnym uzgodnieniom dotyczącym potrącenia ani prawom do kompensowania, które obniżałyby ich zdolność do pokrycia strat.”;

(20)art. 56 lit. e) otrzymuje brzmienie:

„e) kwotę pozycji, którą należy odliczyć od pozycji w Tier II na podstawie art. 66 i która przekracza wartość pozycji w Tier II instytucji;”;

(21)art. 59 lit. a) ppkt (i) otrzymuje brzmienie:

„(i) termin zapadalności pozycji krótkiej jest albo taki sam jak termin zapadalności pozycji długiej lub późniejszy, albo rezydualny termin zapadalności pozycji długiej wynosi co najmniej 365 dni;”;

(22)art. 62 lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a) instrumentów kapitałowych i pożyczek podporządkowanych, o ile spełnione zostały warunki określone w art. 63, oraz w zakresie określonym w art. 64;”;

(23)w art. 63 wprowadza się następujące zmiany:

(a)lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a) instrumenty zostały wyemitowane lub pożyczki podporządkowane zostały zaciągnięte bezpośrednio przez instytucję, stosownie do przypadku, i w pełni opłacone;”;

(b)lit. d) otrzymuje brzmienie:

„d) należność z tytułu kwoty głównej danych instrumentów na mocy przepisów regulujących te instrumenty lub należność z tytułu kwoty głównej pożyczek podporządkowanych na mocy przepisów regulujących pożyczki podporządkowane – stosownie do przypadku – ma niższy stopień uprzywilejowania niż jakakolwiek należność z tytułu instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych;”;

(c)lit. n) otrzymuje brzmienie:

„n) prawo lub postanowienia umowne regulujące instrumenty zawierają wymóg, aby – po podjęciu przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji decyzji o wykonaniu uprawnienia, o którym mowa w art. 59 dyrektywy 2014/59/UE – kwota główna instrumentów została umorzona na stałe lub aby instrumenty zostały poddane konwersji na instrumenty w kapitale podstawowym Tier I;”;

(d)dodaje się lit. o) i p) w brzmieniu:

„o) instrumenty można emitować na podstawie przepisów prawa państwa trzeciego lub mogą one w inny sposób podlegać przepisom prawa państwa trzeciego wyłącznie w przypadku, gdy na mocy tych przepisów wykonywanie uprawnień do umorzenia i konwersji, o których mowa w art. 59 dyrektywy 2014/59/UE, jest skuteczne i wykonalne na podstawie przepisów ustawowych lub możliwych do wyegzekwowania na drodze prawnej postanowień umownych, w których uznaje się restrukturyzację i uporządkowaną likwidację lub inne działania z zakresu umorzenia lub konwersji;

p) instrumenty nie podlegają żadnym uzgodnieniom dotyczącym potrącenia ani prawom do kompensowania, które obniżałyby ich zdolność do pokrycia strat.”;

(24)art. 64 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 64
Amortyzacja instrumentów w Tier II

1.Łączna wartość instrumentów w Tier II o rezydualnym terminie zapadalności wynoszącym ponad pięć lat kwalifikuje się jako pozycje w Tier II.

2.Zakres, w jakim instrumenty w Tier II kwalifikują się jako pozycje w Tier II w trakcie ostatnich pięciu lat terminu zapadalności danych instrumentów, oblicza się, mnożąc wynik obliczenia określonego w lit. a) przez kwotę, o której mowa w lit. b):

(a)    wartość bilansowa instrumentów lub pożyczek podporządkowanych w pierwszym dniu ostatniego pięcioletniego okresu ich umownego terminu zapadalności podzielona przez liczbę dni kalendarzowych w tym okresie;

(b)    liczba pozostałych dni kalendarzowych umownego terminu zapadalności instrumentów lub pożyczek podporządkowanych.”;

(25)w art. 66 dodaje się lit. e) w brzmieniu:

„e) kwotę pozycji, którą należy odliczyć od pozycji zobowiązań kwalifikowalnych na podstawie art. 72e i która przekracza wartość zobowiązań kwalifikowalnych instytucji.”;

(26)art. 69 lit. a) ppkt (i) otrzymuje brzmienie:

„(i) termin zapadalności pozycji krótkiej jest albo taki sam jak termin zapadalności pozycji długiej lub późniejszy, albo rezydualny termin zapadalności pozycji długiej wynosi co najmniej 365 dni;”;

(27)po art. 72 dodaje się rozdział 5a w brzmieniu:

„ROZDZIAŁ 5a
Zobowiązania kwalifikowalne

Sekcja 1
Pozycje i instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych

Artykuł 72a
Pozycje zobowiązań kwalifikowalnych

1.Pozycje zobowiązań kwalifikowalnych składają się z następujących elementów, chyba że należą one do którejkolwiek kategorii wyłączonych zobowiązań określonych w ust. 2:

(a)instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych, jeżeli spełnione zostały warunki określone w art. 72b, w takim zakresie, w jakim nie kwalifikują się one jako pozycje kapitału podstawowego Tier I, pozycje w kapitale dodatkowym Tier I i pozycje w Tier II;

(b)instrumentów w Tier II o rezydualnym terminie zapadalności wynoszącym co najmniej jeden rok, w takim zakresie, w jakim nie kwalifikują się one jako pozycje w Tier II zgodnie z art. 64.

2.Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 1 z pozycji zobowiązań kwalifikowalnych wyłącza się następujące zobowiązania:

(a)gwarantowane depozyty;

(b)depozyty na żądanie i depozyty krótkoterminowe o pierwotnym terminie zapadalności krótszym niż jeden rok;

(c)części kwalifikujących się depozytów osób fizycznych, mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw, przekraczające poziom, o którym mowa w art. 6 dyrektywy 2014/49/UE;

(d)depozyty, które byłyby kwalifikującymi się depozytami osób fizycznych, mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw, gdyby wpłaty nie dokonano za pośrednictwem pozaunijnych oddziałów instytucji mających siedzibę w Unii;

(e)zobowiązania zabezpieczone, w tym obligacje zabezpieczone i zobowiązania w postaci instrumentów finansowych stosowanych do celów zabezpieczających, które stanowią integralną część zbioru aktywów stanowiących zabezpieczenie i które zgodnie z prawem krajowym są zabezpieczone w sposób podobny do obligacji zabezpieczonych, pod warunkiem że wszystkie aktywa zabezpieczone związane ze zbiorem aktywów stanowiących zabezpieczenie obligacji zabezpieczonych pozostają nienaruszone, wyodrębnione i posiadają wystarczające ilości funduszy, oraz z wyłączeniem jakiejkolwiek części zabezpieczonego zobowiązania lub zobowiązania, w odniesieniu do którego ustanowiono zabezpieczenie przekraczające wartość aktywów, zastawu lub zabezpieczenia, w odniesieniu do którego zostało ustanowione;

(f)wszelkie zobowiązania, które powstają w wyniku posiadania aktywów klientów lub środków pieniężnych klientów, w tym aktywów klientów lub środków pieniężnych klientów przechowywanych w imieniu przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, pod warunkiem że taki klient jest chroniony na mocy mającego zastosowanie prawa dotyczącego niewypłacalności;

(g)wszelkie zobowiązania, które powstają w wyniku stosunku powierniczego między podmiotem objętym planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub jakąkolwiek jego jednostką zależną (powiernikiem) a inną osobą (beneficjentem), pod warunkiem że taki beneficjent jest chroniony na mocy mającego zastosowanie prawa dotyczącego niewypłacalności lub prawa cywilnego;

(h)zobowiązania wobec instytucji, z wyłączeniem zobowiązań wobec podmiotów będących częścią tej samej grupy, o pierwotnym terminie zapadalności poniżej siedmiu dni;

(i)zobowiązania, których rezydualny termin zapadalności wynosi mniej niż siedem dni, względem systemów lub operatorów systemów wyznaczonych zgodnie z dyrektywą 98/26/WE lub ich uczestników i powstałych w wyniku udziału w takim systemie;

(j)zobowiązania w stosunku do:

(I)pracowników, związanych z należnymi płacami, świadczeniami emerytalnymi lub innymi stałymi składnikami wynagrodzenia, z wyjątkiem zmiennych składników wynagrodzenia, które nie są regulowane przez układ zbiorowy pracy, oraz z wyjątkiem zmiennych składników wynagrodzenia osób podejmujących istotne ryzyko, o których mowa w art. 92 ust. 2 dyrektywy 2013/36/UE;

(II)wierzycieli komercyjnych lub handlowych, gdy zobowiązanie wynika z dostawy dla instytucji lub jednostki dominującej towarów lub świadczenia na ich rzecz usług, które mają krytyczne znaczenie dla prowadzenia przez tę instytucję lub jednostkę dominującą bieżącej działalności, w tym usług informatycznych, usług użyteczności publicznej oraz usług wynajmu, obsługi i utrzymania budynków i pomieszczeń;

(III)organów podatkowych i instytucji zabezpieczenia społecznego, pod warunkiem że zobowiązania te mają uprzywilejowany charakter w ramach obowiązującego prawa;

(IV)systemów gwarantowania depozytów, gdy zobowiązania powstały ze składek należnych zgodnie z dyrektywą 2014/49/UE;

(k)zobowiązania wynikające z instrumentów pochodnych;

(l)zobowiązania wynikające z instrumentów dłużnych z wbudowanym instrumentem pochodnym.

Artykuł 72b
Instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych

1.Zobowiązania kwalifikują się jako instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych, o ile spełniają warunki określone w niniejszym artykule, oraz tylko w zakresie określonym w niniejszym artykule.

2.Zobowiązania kwalifikują się jako instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych, o ile spełnione są wszystkie następujące warunki:

(a)zobowiązania zostały bezpośrednio wyemitowane lub zaciągnięte, stosownie do przypadku, przez instytucję i są w pełni opłacone;

(b)zobowiązania nie są nabywane przez żaden z następujących podmiotów:

(I)instytucję lub podmiot, które należą do tej samej grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;

(II) przedsiębiorstwo, w którym instytucja posiada bezpośredni lub pośredni udział kapitałowy w postaci co najmniej 20 % praw głosu lub kapitału tego przedsiębiorstwa posiadanych bezpośrednio lub poprzez stosunek kontroli;

(c)zakup zobowiązań nie jest finansowany bezpośrednio ani pośrednio przez podmiot objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;

(d)należność z tytułu kwoty głównej danych zobowiązań na mocy przepisów regulujących dane instrumenty jest w pełni podporządkowana należnościom wynikającym z wyłączonych zobowiązań, o których mowa w art. 72a ust. 2. Tego rodzaju wymóg podporządkowania uznaje się za spełniony w każdej z następujących sytuacji:

(I)postanowienia umowne regulujące zobowiązania stanowią, że w przypadku standardowego postępowania upadłościowego zdefiniowanego w art. 2 ust. 1 pkt 47 dyrektywy 2014/59/UE należność z tytułu kwoty głównej danych instrumentów ma niższy stopień uprzywilejowania niż należności wynikające z jakichkolwiek wyłączonych zobowiązań, o których mowa w art. 72a ust. 2;

(II)prawo regulujące zobowiązania stanowi, że w przypadku standardowego postępowania upadłościowego zdefiniowanego w art. 2 ust. 1 pkt 47 dyrektywy 2014/59/UE należność z tytułu kwoty głównej danych instrumentów ma niższy stopień uprzywilejowania niż należności wynikające z jakichkolwiek wyłączonych zobowiązań, o których mowa w art. 72a ust. 2;

(e)dane instrumenty emituje podmiot objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, który nie ma w swoim bilansie żadnych wyłączonych zobowiązań, o których mowa w art. 72a ust. 2, które mają równy stopień uprzywilejowania co instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych lub które mają niższy stopień uprzywilejowania niż instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych;

(f)zobowiązania nie są zabezpieczone ani objęte gwarancją ani żadnym innym porozumieniem, które zwiększa stopień uprzywilejowania należności, przez żadną z następujących jednostek:

(I)instytucję lub jej jednostki zależne;

(II)jednostkę dominującą instytucji lub jej jednostki zależne;

(III)jakiekolwiek przedsiębiorstwo mające bliskie powiązania z podmiotami, o których mowa w ppkt (i) i (ii);

(g)zobowiązania nie podlegają żadnym uzgodnieniom dotyczącym potrącenia ani prawom do kompensowania, które obniżałyby ich zdolność do pokrycia strat wynikających z restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;

(h)przepisy regulujące zobowiązania nie zawierają żadnej zachęty do wezwania do sprzedaży, wykupienia lub odkupienia kwoty głównej tych zobowiązań przed terminem ich zapadalności, ani do spłacenia kwoty głównej tych zobowiązań przed terminem przez daną instytucję, stosownie do przypadku;

(i)z zastrzeżeniem art. 72c ust. 2 zobowiązania nie zawierają opcji wykupu możliwej do wykonania przez posiadaczy danych instrumentów przed terminem ich zapadalności;

(j)jeżeli dane zobowiązania obejmują, stosownie do przypadku, co najmniej jedną opcję kupna lub co najmniej jedną opcję spłaty przed terminem, dane opcje wykonuje się według wyłącznego uznania emitenta;

(k)można wezwać do sprzedaży zobowiązań, wykupywać lub odkupywać zobowiązania lub spłacać zobowiązania przed terminem wyłącznie wtedy, gdy spełnione są warunki określone w art. 77 i 78;

(l)przepisy regulujące dane zobowiązania nie wskazują bezpośrednio ani pośrednio, że dojdzie lub że może dojść do wezwania do sprzedaży zobowiązań lub że zobowiązania będą lub mogą być wykupywane, odkupywane lub spłacane przed terminem – stosownie do przypadku – przez podmiot objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w przypadku innym niż niewypłacalność lub likwidacja instytucji, a instytucja w żaden inny sposób nie ogłasza sama takiej informacji;

(m)przepisy regulujące dane zobowiązania nie dają posiadaczowi prawa do przyspieszenia planowanej przyszłej płatności odsetek lub kwoty głównej w innych przypadkach niż niewypłacalność lub likwidacja danego podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;

(n)wysokość płatności odsetek lub dywidendy – stosownie do przypadku – należnych z tytułu zobowiązań nie jest zmieniana w oparciu o zdolność kredytową podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ani jego jednostki dominującej;

(o)postanowienia umowne regulujące zobowiązania zawierają wymóg, aby – w przypadku gdy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wykonuje uprawnienia do umorzenia i konwersji zgodnie z art. 48 dyrektywy 2014/59/UE – kwota główna zobowiązań została umorzona na stałe lub aby zobowiązania zostały poddane konwersji na instrumenty w kapitale podstawowym Tier I.

3.Oprócz zobowiązań, o których mowa w ust. 2, zobowiązania kwalifikują się jako instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych do kwoty łącznej, która nie przekracza 3,5 % łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko obliczonej zgodnie z art. 92 ust. 3 i 4, pod warunkiem że:

(a)spełnione są wszystkie warunki określone w ust. 2, z wyjątkiem warunku określonego w lit. d);

(b)zobowiązania mają równy stopień uprzywilejowania co mające najniższy stopień uprzywilejowania wyłączone zobowiązania, o których mowa w art. 72a ust. 2; oraz

(c)włączenie tych zobowiązań do pozycji zobowiązań kwalifikowalnych nie ma znacznego negatywnego wpływu na możliwość przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji, potwierdzoną przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji po dokonaniu oceny elementów, o których mowa w art. 45b ust. 3 lit. b) i c) dyrektywy 2014/59/UE.

Instytucja może podjąć decyzję o niewłączeniu do pozycji zobowiązań kwalifikowalnych zobowiązań, o których mowa w akapicie pierwszym.

4.Jeżeli dana instytucja podejmuje decyzję, o której mowa w ust. 3 akapit drugi, oprócz zobowiązań, o których mowa w ust. 2, zobowiązania kwalifikują się jako instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych, pod warunkiem że:

(a)decyzja instytucji o niewłączeniu do pozycji zobowiązań kwalifikowalnych zobowiązań, o których mowa w ust. 3 akapit pierwszy, jest skuteczna zgodnie z ust. 5;

(b)spełnione są wszystkie warunki określone w ust. 2, z wyjątkiem warunku określonego w lit. d) tego ustępu;

(c)zobowiązania mają równy stopień uprzywilejowania co mające najniższy stopień uprzywilejowania wyłączone zobowiązania, o których mowa w art. 72a ust. 2, lub mają wyższy stopień uprzywilejowania niż te zobowiązania;

(d)w bilansie instytucji kwota wyłączonych zobowiązań, o których mowa w art. 72a ust. 2 i które mają równy stopień uprzywilejowania co te zobowiązania w przypadku niewypłacalności lub które mają niższy stopień uprzywilejowania niż te zobowiązania w przypadku niewypłacalności, nie przekracza 5 % kwoty funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych instytucji;

(e)włączenie tych zobowiązań do pozycji zobowiązań kwalifikowalnych nie ma znacznego negatywnego wpływu na możliwość przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji, potwierdzoną przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji po dokonaniu oceny elementów, o których mowa w art. 45b ust. 3 lit. b) i c) dyrektywy 2014/59/UE.

5.W decyzji, o której mowa w ust. 3 akapit drugi, określa się, czy instytucja zamierza włączyć zobowiązania, o których mowa w ust. 4, do pozycji zobowiązań kwalifikowalnych albo czy zamierza nie uwzględniać żadnych zobowiązań, o których mowa w ust. 3 i 4. Instytucja nie może podjąć decyzji o włączeniu do pozycji zobowiązań kwalifikowalnych zobowiązań, o których mowa zarówno w ust. 3, jak i w ust. 4.

Decyzja ta jest publikowana w sprawozdaniu rocznym i staje się skuteczna po sześciu miesiącach od opublikowania tego sprawozdania. Decyzja ta obowiązuje przez co najmniej jeden rok.

6.Badając, czy warunki określone w niniejszym artykule są spełnione, właściwy organ zasięga opinii organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

Artykuł 72c
Amortyzacja instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych

1.Instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych o rezydualnym terminie zapadalności wynoszącym co najmniej jeden rok w pełni kwalifikują się jako pozycje zobowiązań kwalifikowalnych.

Instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych o rezydualnym terminie zapadalności wynoszącym mniej niż jeden rok nie kwalifikują się jako pozycje zobowiązań kwalifikowalnych. 

2.Do celów ust. 1, w przypadku gdy instrument zobowiązań kwalifikowalnych zawiera opcję wykupu możliwą do wykonania przez posiadacza przed pierwotnie określonym terminem zapadalności instrumentu, termin zapadalności instrumentu określa się jako najwcześniejszy termin, w którym posiadacz może wykonać opcję wykupu i zlecić wykup lub spłatę instrumentu.

Artykuł 72d
Konsekwencje zaprzestania spełniania warunków kwalifikowalności

Jeżeli w przypadku instrumentu zobowiązań kwalifikowalnych mające zastosowanie warunki określone w art. 72b przestają być spełniane, zobowiązania te niezwłocznie przestają kwalifikować się jako instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych.

Zobowiązania, o których mowa w art. 72b ust. 2, nadal można uznawać za instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych, o ile kwalifikują się one jako instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych zgodnie z art. 72b ust. 3 lub art. 72b ust. 4.

Sekcja 2
Odliczenia od pozycji zobowiązań kwalifikowalnych

Artykuł 72e
Odliczenia od pozycji zobowiązań kwalifikowalnych

1.Instytucje, które podlegają przepisom art. 92a, odliczają od pozycji zobowiązań kwalifikowalnych następujące elementy:

(a)posiadane przez instytucję bezpośrednie, pośrednie i syntetyczne udziały kapitałowe w instrumentach własnych zobowiązań kwalifikowalnych, w tym własnych zobowiązań, które instytucja mogłaby mieć obowiązek kupić na mocy istniejących zobowiązań umownych;

(b)posiadane przez instytucję bezpośrednie, pośrednie i syntetyczne udziały kapitałowe w instrumentach zobowiązań kwalifikowalnych podmiotów typu G-SII, z którymi instytucja ma krzyżowe powiązania kapitałowe, uznane przez właściwy organ za mające na celu sztuczne zawyżanie zdolności podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji do pokrywania strat i dokapitalizowania;

(c)mającą zastosowanie i określoną zgodnie z art. 72i kwotę bezpośrednich, pośrednich i syntetycznych udziałów kapitałowych w instrumentach zobowiązań kwalifikowalnych podmiotów typu G-SII, jeżeli instytucja nie dokonała znacznej inwestycji w te podmioty;

(d)posiadane przez instytucję bezpośrednie, pośrednie i syntetyczne udziały kapitałowe w instrumentach zobowiązań kwalifikowalnych podmiotów typu G-SII, jeżeli instytucja dokonała znacznej inwestycji w te podmioty, z wyjątkiem pozycji z tytułu gwarantowania emisji utrzymywanych krócej niż przez pięć dni roboczych.

2.Do celów niniejszej sekcji wszystkie instrumenty o równym stopniu uprzywilejowania co instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych traktowane są jak instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych, z wyjątkiem instrumentów o równym stopniu uprzywilejowania co instrumenty uznane za zobowiązania kwalifikowalne zgodnie z art. 72b ust. 3 i 4.

3.Do celów niniejszej sekcji instytucje mogą obliczać kwotę posiadanych instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych, o których mowa w art. 72b ust. 3, w następujący sposób:

gdzie

h    = kwota posiadanych instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych, o których mowa w art. 72b ust. 3;

i    = indeks oznaczający emitenta;

Hi    = całkowita kwota posiadanych zobowiązań kwalifikowalnych emitenta i, o których mowa w art. 72b ust. 3;

li    = kwota zobowiązań włączonych przez emitenta i do pozycji zobowiązań kwalifikowalnych w granicach określonych w art. 72b ust. 3 zgodnie z najnowszymi informacjami ujawnionymi przez emitenta;

Li    = całkowita kwota pozostających do spłaty zobowiązań emitenta i, o których mowa w art. 72b ust. 3, zgodnie z najnowszymi informacjami ujawnionymi przez emitenta.

4.W przypadku gdy unijna instytucja dominująca lub dominująca instytucja z państwa członkowskiego, która podlega przepisom art. 92a, posiada bezpośrednie, pośrednie lub syntetyczne udziały kapitałowe w instrumentach funduszy własnych lub instrumentach zobowiązań kwalifikowalnych co najmniej jednej jednostki zależnej, która nie należy do tej samej grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji co instytucja dominująca, organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji tej instytucji dominującej może zezwolić instytucji dominującej – po zasięgnięciu opinii organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wszelkich jednostek zależnych, których to dotyczy – na zastosowanie odstępstwa od przepisów ust. 1 lit. c), ust. 1 lit. d) i ust. 2 przez odliczenie niższej kwoty określonej przez macierzysty organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Ta niższa kwota musi być co najmniej równa kwocie (m) obliczonej w następujący sposób:

gdzie:

i    = indeks oznaczający jednostkę zależną;

Oi    = kwota instrumentów funduszy własnych wyemitowanych przez jednostkę zależną i, ujęta w skonsolidowanych funduszach własnych przez instytucję dominującą;

Pi     = kwota instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych wyemitowanych przez jednostkę zależną i, posiadanych przez instytucję dominującą;

rRG     = stosunek mający zastosowanie do danej grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z art. 92a ust. 1 lit. a) oraz art. 45d dyrektywy 2014/59/UE;

Ri     = łączna kwota ekspozycji na ryzyko podmiotu typu G-SII i, obliczona zgodnie z art. 92 ust. 3 i 4.

W przypadku gdy instytucja dominująca ma prawo odliczyć niższą kwotę zgodnie z akapitem pierwszym, jednostka zależna odlicza różnicę kwoty obliczonej zgodnie z ust. 1 lit. c), ust. 1 lit. d) i ust. 2 oraz tej niższej kwoty od odpowiedniego elementu funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych.

Artykuł 72f
Odliczanie posiadanych instrumentów własnych zobowiązań kwalifikowalnych

Do celów art. 72e ust. 1 lit. a) instytucje obliczają wartość udziałów kapitałowych na podstawie pozycji długich brutto z uwzględnieniem następujących wyjątków:

(a)instytucje mogą obliczać kwotę posiadanych udziałów kapitałowych na podstawie pozycji długiej netto, pod warunkiem że spełnione są oba poniższe warunki:

(I)pozycje długie i krótkie mają taką samą ekspozycję bazową, a pozycje krótkie nie wiążą się z ryzykiem kontrahenta;

(II)albo zarówno pozycje długie, jak i krótkie są ujęte w portfelu handlowym, albo są one ujęte w portfelu niehandlowym;

(b)instytucje określają kwotę odliczenia z tytułu posiadanych bezpośrednich, pośrednich i syntetycznych udziałów kapitałowych w postaci indeksowych papierów wartościowych, obliczając ekspozycję bazową z tytułu instrumentów własnych zobowiązań kwalifikowalnych objętych tymi indeksami;

(c)instytucje mogą kompensować pozycje długie brutto w instrumentach własnych zobowiązań kwalifikowalnych związane z posiadanymi indeksowymi papierami wartościowymi względem pozycji krótkich w instrumentach własnych zobowiązań kwalifikowalnych wynikających z pozycji krótkich w indeksach bazowych, również jeżeli te pozycje krótkie obejmują ryzyko kontrahenta, pod warunkiem że spełnione są oba poniższe warunki:

(I)pozycje długie i krótkie są ujęte w tych samych indeksach bazowych;

(II)albo zarówno pozycje długie, jak i krótkie są ujęte w portfelu handlowym, albo są one ujęte w portfelu niehandlowym.

Artykuł 72g
Podstawa odliczeń w odniesieniu do pozycji zobowiązań kwalifikowalnych

Do celów art. 72e ust. 1 lit. b), c) i d) instytucje odliczają pozycje długie brutto z uwzględnieniem wyjątków określonych w art. 72h–72i.

Artykuł 72h
Odliczanie posiadanych zobowiązań kwalifikowalnych innych podmiotów typu G-SII

Instytucje, które nie korzystają z wyjątku określonego w art. 72j, dokonują odliczeń, o których mowa w art. 72e ust. 1 lit. c) i d), zgodnie z następującymi zasadami:

(a)instytucje mogą obliczać posiadane bezpośrednio, pośrednio i syntetycznie instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych na podstawie pozycji długiej netto dotyczącej tej samej ekspozycji bazowej, pod warunkiem że spełnione są oba poniższe warunki:

(I)zapadalność pozycji krótkiej odpowiada zapadalności pozycji długiej lub rezydualny termin zapadalności wynosi co najmniej rok;

(II)albo zarówno pozycje długie, jak i krótkie są ujęte w portfelu handlowym, albo są one ujęte w portfelu niehandlowym;

(b)instytucje określają kwotę odliczenia z tytułu posiadanych bezpośrednich, pośrednich i syntetycznych udziałów kapitałowych w postaci indeksowych papierów wartościowych, dokonując przeglądu ekspozycji bazowej z tytułu instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych objętych tymi indeksami.

Artykuł 72i
Odliczanie zobowiązań kwalifikowalnych, jeżeli instytucja nie dokonała znacznej inwestycji w podmioty typu G-SII

1.Do celów art. 72e ust. 1 lit. c) instytucje obliczają mającą zastosowanie kwotę do odliczenia poprzez pomnożenie kwoty, o której mowa w lit. a) niniejszego ustępu, przez współczynnik będący wynikiem obliczenia, o którym mowa w lit. b) niniejszego ustępu:

(a)kwota łączna, o jaką wartość posiadanych przez instytucję bezpośrednich, pośrednich i syntetycznych udziałów kapitałowych w instrumentach w kapitale podstawowym Tier I, instrumentach dodatkowych w Tier I oraz instrumentach w Tier II wyemitowanych przez podmioty sektora finansowego oraz w instrumentach zobowiązań kwalifikowalnych wyemitowanych przez podmioty typu G-SII, w które to podmioty instytucja nie dokonała znacznej inwestycji, przekracza 10 % wartości pozycji kapitału podstawowego Tier I instytucji, obliczonej po zastosowaniu następujących przepisów:

(I)art. 32–35;

(II)art. 36 ust. 1 lit. a)–g), lit. k) ppkt (ii)–(v) oraz lit. l), z wyjątkiem kwoty odliczanej w związku z aktywami z tytułu odroczonego podatku dochodowego opartymi na przyszłej rentowności i wynikającymi z różnic przejściowych;

(III)art. 44 i 45;

(b)kwota posiadanych przez instytucję bezpośrednich, pośrednich i syntetycznych udziałów kapitałowych w instrumentach zobowiązań kwalifikowalnych wyemitowanych przez podmioty typu G-SII, w które to podmioty instytucja nie dokonała znacznej inwestycji, podzielona przez kwotę łączną posiadanych przez instytucję bezpośrednich, pośrednich i syntetycznych udziałów kapitałowych w instrumentach w kapitale podstawowym Tier I, instrumentach dodatkowych w Tier I oraz instrumentach w Tier II wyemitowanych przez podmioty sektora finansowego oraz w instrumentach zobowiązań kwalifikowalnych wyemitowanych przez podmioty typu G-SII, w które to podmioty podmiot objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie dokonał znacznej inwestycji.

2.Instytucje wyłączają pozycje z tytułu gwarantowania emisji utrzymywane nie dłużej niż przez pięć dni roboczych z kwot, o których mowa w ust. 1 lit. a), oraz z obliczenia współczynnika, o którym mowa w ust. 1 lit. b).

3.Kwotę podlegającą odliczeniu zgodnie z ust. 1 dzieli się między wszystkie posiadane przez instytucję instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych wyemitowane przez podmioty typu G-SII. Instytucje określają kwotę każdego instrumentu zobowiązań kwalifikowalnych, którą odlicza się zgodnie z ust. 1, mnożąc kwotę określoną w lit. a) niniejszego ustępu przez część określoną w lit. b) niniejszego ustępu:

(a)kwota udziałów kapitałowych, którą należy odliczyć zgodnie z ust. 1;

(b)reprezentowana przez każdy posiadany przez instytucję instrument zobowiązań kwalifikowalnych część łącznej kwoty posiadanych przez instytucję bezpośrednich, pośrednich i syntetycznych udziałów kapitałowych w instrumentach zobowiązań kwalifikowalnych wyemitowanych przez podmioty typu G-SII, w które instytucja ta nie dokonała znacznej inwestycji.

4.Kwota udziałów kapitałowych określonych w art. 72e ust. 1 lit. c), która wynosi co najwyżej 10 % wartości pozycji kapitału podstawowego Tier I instytucji po zastosowaniu przepisów określonych w ust. 1 lit. a) ppkt (i), (ii) oraz (iii), nie podlega odliczeniu i jest objęta wagą ryzyka mającą zastosowanie, stosownie do przypadku, zgodnie z częścią trzecią tytuł II rozdziały 2 lub 3 oraz z wymogami określonymi w części trzeciej tytuł IV.

5.Instytucje określają kwotę każdego instrumentu zobowiązań kwalifikowalnych, która jest ważona ryzykiem zgodnie z ust. 4, mnożąc kwotę udziałów kapitałowych, która musi podlegać ważeniu ryzykiem zgodnie z ust. 4, przez część wyliczoną zgodnie z ust. 3 lit. b).

Artykuł 72j
Wyłączenie portfela handlowego z odliczeń od pozycji zobowiązań kwalifikowalnych

1.Instytucje mogą podjąć decyzję o nieodliczaniu wyznaczonej części swoich bezpośrednich, pośrednich i syntetycznych udziałów kapitałowych w instrumentach zobowiązań kwalifikowalnych, która to część łącznie i na podstawie pozycji długich brutto wynosi co najwyżej 5 % wartości pozycji kapitału podstawowego Tier I instytucji po zastosowaniu przepisów art. 32–36, o ile spełnione są wszystkie następujące warunki:

(a)udziały kapitałowe należą do portfela handlowego;

(b)instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych znajdują się w posiadaniu instytucji nie dłużej niż 30 dni roboczych.

2.Kwoty pozycji, które nie są odliczane zgodnie z ust. 1, podlegają wymogom w zakresie funduszy własnych w odniesieniu do pozycji z portfela handlowego.

3.Jeżeli w przypadku udziałów kapitałowych odliczonych zgodnie z ust. 1 warunki określone w tym ustępie przestają być spełniane, te udziały kapitałowe odlicza się zgodnie z art. 72g bez stosowania wyjątków określonych w art. 72h i 72i.

Sekcja 3
Fundusze własne i zobowiązania kwalifikowalne

Artykuł 72k
Zobowiązania kwalifikowalne

Na zobowiązania kwalifikowalne instytucji składają się pozycje zobowiązań kwalifikowalnych tej instytucji po odliczeniach, o których mowa w art. 72e.

Artykuł 72l
Fundusze własne i zobowiązania kwalifikowalne

Fundusze własne i zobowiązania kwalifikowalne danej instytucji stanowią sumę jej funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych.”;

(28)w części drugiej tytuł I tytuł rozdziału 6 otrzymuje brzmienie:

„Wymogi ogólne w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych”;

(29)w art. 73 wprowadza się następujące zmiany:

(a)tytuł otrzymuje brzmienie:

„Wypłaty zysków z tytułu instrumentów”;

(b)ust. 1, 2, 3 i 4 otrzymują brzmienie:

„1. Instrumenty kapitałowe i zobowiązania, w odniesieniu do których do wyłącznego uznania instytucji pozostaje decyzja w sprawie wypłaty zysków w formie innej niż środki pieniężne lub instrumenty funduszy własnych, nie kwalifikują się jako instrumenty w kapitale podstawowym Tier I, instrumenty dodatkowe w Tier I, instrumenty w Tier II ani instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych, chyba że instytucja uzyskała uprzednie zezwolenie właściwego organu.

2. Właściwe organy udzielają zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, wyłącznie wtedy, gdy uznają, że spełnione zostały wszystkie poniższe warunki:

a)swoboda uznania, o której mowa w ust. 1, ani forma ewentualnych wypłat zysków nie miałyby negatywnego wpływu na zdolność instytucji do anulowania płatności z tytułu danego instrumentu;

b)swoboda uznania, o której mowa w ust. 1, ani forma ewentualnych wypłat zysków nie miałyby negatywnego wpływu na zdolność danego instrumentu lub zobowiązania do pokrycia strat;

c)swoboda uznania, o której mowa w ust. 1, ani forma ewentualnych wypłat zysków nie obniżyłyby w inny sposób jakości danego instrumentu kapitałowego lub zobowiązania.

Zanim właściwy organ udzieli zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, zasięga opinii organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na temat zgodności instytucji z tymi warunkami.

3. Instrumenty kapitałowe i zobowiązania, w odniesieniu do których osoba prawna inna niż emitująca je instytucja ma swobodę uznania odnośnie do decydowania o wypłacie zysków lub do wymagania wypłaty zysków z tytułu tych instrumentów lub zobowiązań w formie innej niż środki pieniężne lub instrumenty funduszy własnych, nie kwalifikują się jako instrumenty w kapitale podstawowym Tier I, instrumenty dodatkowe w Tier I, instrumenty w Tier II ani instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych.

4. Instytucje mogą wykorzystywać szeroki indeks giełdowy jako jedną z podstaw określenia poziomu wypłat zysków z tytułu instrumentów dodatkowych w Tier I, instrumentów w Tier II oraz instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych.”;

(c)ust. 6 otrzymuje brzmienie:

„6. Instytucje zgłaszają i ujawniają szerokie indeksy giełdowe, na których opierają się ich instrumenty kapitałowe i instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych.”;

(30)w art. 75 formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

„Wymogi w zakresie zapadalności pozycji krótkich, o których mowa w art. 45 lit. a), art. 59 lit. a), art. 69 lit. a) i art. 72h lit. a), uznaje się za spełnione w odniesieniu do posiadanych pozycji, jeżeli spełnione są wszystkie następujące warunki:”;

(31)art. 76 ust. 1, 2 i 3 otrzymują brzmienie:

„1. Do celów art. 42 lit. a), art. 45 lit. a), art. 57 lit. a), art. 59 lit. a), art. 67 lit. a), art. 69 lit. a) i art. 72h lit. a) instytucje mogą zmniejszyć kwotę pozycji długiej w instrumencie kapitałowym o część indeksu, która składa się z tej samej ekspozycji bazowej będącej przedmiotem zabezpieczenia, o ile spełnione są wszystkie następujące warunki:

(a)albo zarówno pozycja długa będąca przedmiotem zabezpieczenia, jak i pozycja krótka w indeksie stosowanym do zabezpieczenia tej pozycji długiej są ujęte w portfelu handlowym, albo są one obie ujęte w portfelu niehandlowym;

(b)pozycje, o których mowa w lit. a), są wykazywane w wartości godziwej w bilansie instytucji.

2. W przypadku gdy właściwy organ udzielił uprzedniego zezwolenia, instytucja może zastosować ostrożne oszacowanie ekspozycji bazowej danej instytucji z tytułu instrumentów objętych indeksami jako rozwiązanie alternatywne wobec obliczania przez instytucję swojej ekspozycji z tytułu pozycji, o których mowa w co najmniej jednej z poniższych liter:

(a)własnych instrumentów w kapitale podstawowym Tier I, instrumentów dodatkowych w Tier I, instrumentów w Tier II i instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych, objętych indeksami;

(b)instrumentów w kapitale podstawowym Tier I, instrumentów dodatkowych w Tier I i instrumentów w Tier II podmiotów sektora finansowego, objętych indeksami;

(c)instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych instytucji, objętych indeksami.

3. Właściwe organy udzielają zezwolenia, o którym mowa w ust. 2, wyłącznie wtedy, gdy dana instytucja wykazała w sposób je zadowalający, że monitorowanie jej ekspozycji bazowej z tytułu pozycji, o których mowa w co najmniej jednej z liter ust. 2, w stosownych przypadkach, byłoby dla instytucji uciążliwe pod względem operacyjnym.”;

(32)art. 77 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 77
Warunki obniżenia funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych

Dana instytucja musi uzyskać uprzednie zezwolenie od właściwego organu, aby przeprowadzić jedno z następujących działań lub oba następujące działania:

(a)obniżenie, wykup lub odkup instrumentów w kapitale podstawowym Tier I emitowanych przez daną instytucję w sposób dozwolony zgodnie z mającym zastosowanie prawem krajowym;

(b)przeprowadzenie wezwania do sprzedaży, wykupu, spłaty lub odkupu instrumentów dodatkowych w Tier I, instrumentów w Tier II lub instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych – stosownie do przypadku – przed upłynięciem ich umownego terminu zapadalności.”;

(33)art. 78 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 78
Zezwolenie nadzorcze na obniżenie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych

1.Właściwy organ wydaje zezwolenie na obniżenie, odkup, wezwanie do sprzedaży lub wykup przez instytucję instrumentów w kapitale podstawowym Tier I, instrumentów dodatkowych w Tier I, instrumentów w Tier II lub instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych, jeżeli spełniony jest jeden z następujących warunków:

(a)    przed działaniem, o którym mowa w art. 77, lub w tym samym czasie co to działanie instytucja zastępuje instrumenty, o których mowa w art. 77, instrumentami funduszy własnych lub instrumentami zobowiązań kwalifikowalnych o tej samej lub większej jakości na warunkach, które są stabilne z punktu widzenia zdolności dochodowej danej instytucji;

(b)instytucja wykazała w sposób zadowalający właściwy organ, że po dokonaniu przedmiotowego działania fundusze własne i zobowiązania kwalifikowalne instytucji przekroczyłyby wymogi określone w niniejszym rozporządzeniu, w dyrektywie 2013/36/UE i w dyrektywie 2014/59/UE o margines, który właściwy organ uznaje za konieczny.

Przed udzieleniem tego zezwolenia właściwy organ zasięga opinii organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

W przypadku gdy instytucja zapewnia odpowiednie zabezpieczenie swojej zdolności działania za pomocą funduszy własnych w kwocie wyższej niż przewidziana w wymogach określonych w niniejszym rozporządzeniu, w dyrektywie 2013/36/UE i w dyrektywie 2014/59/UE, organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji może – po zasięgnięciu opinii właściwego organu – udzielić tej instytucji uprzedniego zezwolenia ogólnego na wezwanie do sprzedaży, wykup, spłatę lub odkup instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych, z zastrzeżeniem kryteriów zapewniających zgodność wszelkich takich przyszłych działań z warunkami określonymi w lit. a) i b) niniejszego ustępu. Przedmiotowego uprzedniego zezwolenia ogólnego udziela się tylko na określony okres nie dłuższy niż jeden rok, po którego upływie może ono zostać przedłużone. Uprzedniego zezwolenia ogólnego udziela się tylko na konkretną wcześniej ustaloną kwotę, którą określa organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji informują właściwe organy o każdym udzielonym uprzednim zezwoleniu ogólnym.

W przypadku gdy instytucja zapewnia odpowiednie zabezpieczenie swojej zdolności działania za pomocą funduszy własnych w kwocie wyższej niż przewidziana w wymogach określonych w niniejszym rozporządzeniu, w dyrektywie 2013/36/UE i w dyrektywie 2014/59/UE, właściwy organ może – po zasięgnięciu opinii organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji – udzielić tej instytucji uprzedniego zezwolenia ogólnego na wezwanie do sprzedaży, wykup, spłatę lub odkup instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych, z zastrzeżeniem kryteriów zapewniających zgodność wszelkich takich przyszłych działań z warunkami określonymi w lit. a) i b) niniejszego ustępu. Przedmiotowego uprzedniego zezwolenia ogólnego udziela się tylko na określony okres nie dłuższy niż jeden rok, po którego upływie może ono zostać przedłużone. Uprzedniego zezwolenia ogólnego udziela się na konkretną wcześniej ustaloną kwotę, którą określa właściwy organ. W przypadku instrumentów w kapitale podstawowym Tier I ta wcześniej ustalona kwota nie może przekraczać 3 % kwoty danej emisji i 10 % kwoty, o którą kapitał podstawowy Tier I przekracza sumę wymogów w zakresie kapitału podstawowego Tier I określonych w niniejszym rozporządzeniu, w dyrektywie 2013/36/UE i w dyrektywie 2014/59/UE o margines, który właściwy organ uznaje za konieczny. W przypadku instrumentów dodatkowych w Tier I lub instrumentów w Tier II ta wcześniej ustalona kwota nie może przekraczać 10 % kwoty danej emisji i 3 % łącznej kwoty wszystkich należności z tytułu instrumentów dodatkowych w Tier I lub instrumentów w Tier II, w stosownych przypadkach. W przypadku instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych wcześniej ustaloną kwotę określa organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji po zasięgnięciu opinii właściwego organu.

Właściwe organy cofają uprzednie zezwolenie ogólne, jeżeli instytucja narusza którekolwiek z kryteriów przewidzianych do celów tego zezwolenia.

2.Przy ocenianiu zgodnie z ust. 1 lit. a) stabilności instrumentów zastępujących z punktu widzenia zdolności dochodowej danej instytucji właściwe organy biorą pod uwagę stopień, w jakim te zastępujące instrumenty kapitałowe i zobowiązania byłyby bardziej kosztowne dla instytucji niż instrumenty, które miałyby one zastąpić.

3.Jeżeli instytucja podejmuje działanie, o którym mowa w art. 77 lit. a), a odmowa wykupu instrumentów w kapitale podstawowym Tier I, o których mowa w art. 27, jest zabroniona mającym zastosowanie prawem krajowym, właściwy organ może odstąpić od warunków określonych w ust. 1 niniejszego artykułu, pod warunkiem że właściwy organ zażąda od danej instytucji ograniczenia wykupu takich instrumentów w oparciu o odpowiednią podstawę.

4.Właściwe organy mogą zezwolić instytucjom na wezwanie do sprzedaży, wykup, spłatę lub odkup instrumentów dodatkowych w Tier I lub instrumentów w Tier II w okresie pięciu lat od daty ich emisji, jeżeli spełnione są warunki określone w ust. 1 oraz którykolwiek z następujących warunków:

(a)nastąpiła zmiana w regulacyjnej klasyfikacji tych instrumentów, która mogłaby spowodować ich wyłączenie z funduszy własnych lub ich reklasyfikację jako formę funduszy własnych niższej jakości, przy spełnieniu obu poniższych warunków:

(I)właściwy organ uznaje tę zmianę za wystarczająco pewną;

(II)instytucja wykazuje w sposób zadowalający właściwy organ, że regulacyjna reklasyfikacja tych instrumentów nie była w sposób racjonalny możliwa do przewidzenia w chwili ich emisji;

(b)nastąpiła zmiana w mającym zastosowanie opodatkowaniu tych instrumentów, a instytucja wykazuje w sposób zadowalający właściwy organ, że zmiana ta jest istotna i że nie była w sposób racjonalny możliwa do przewidzenia w chwili ich emisji;

(c)instrumenty podlegają zasadzie praw nabytych zgodnie z art. 484 CRR;

(d)przed działaniem, o którym mowa w art. 77, lub w tym samym czasie co to działanie instytucja zastępuje instrumenty, o których mowa w art. 77, instrumentami funduszy własnych lub instrumentami zobowiązań kwalifikowalnych o tej samej lub większej jakości na warunkach, które są stabilne z punktu widzenia zdolności dochodowej danej instytucji, a właściwy organ zezwolił na to działanie na podstawie ustalenia, że byłoby ono korzystne z ostrożnościowego punktu widzenia i uzasadnione wyjątkowymi okolicznościami;

(e) instrumenty dodatkowe w Tier I lub instrumenty w Tier II odkupuje się do celów pełnienia funkcji animatora rynku.

Przed udzieleniem zezwolenia właściwy organ zasięga opinii organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na temat tych warunków.

5.EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia następujących elementów:

(a)    znaczenia pojęcia »stabilny z punktu widzenia zdolności dochodowej danej instytucji«;

(b)    odpowiednich podstaw ograniczenia wykupu, o których mowa w ust. 3;

(c)    procesu, w tym ograniczeń i procedur, udzielania przez właściwe organy uprzedniego zezwolenia na przeprowadzenie działania wymienionego w art. 77 oraz wymogów w zakresie danych, które powinny być zawarte w składanym przez instytucję wniosku o zezwolenie właściwego organu na przeprowadzenie działania wymienionego w art. 77, w tym procesu, który należy zastosować w przypadku wykupu akcji wyemitowanych dla członków spółdzielni, oraz terminu przetwarzania takiego wniosku;

(d)wyjątkowych okoliczności, o których mowa w ust. 4;

(e) znaczenia terminu »pełnienie funkcji animatora rynku«, o którym mowa w ust. 4.

EUNB przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [3 miesiące od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] r.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.”;

(34)w art. 79 wprowadza się następujące zmiany:

(a)tytuł otrzymuje brzmienie:

„Tymczasowe odstępstwo od odliczania z funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych”;

(b)ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Jeżeli dana instytucja posiada instrumenty kapitałowe lub zobowiązania lub udzieliła pożyczek podporządkowanych, stosownie do przypadku, które kwalifikują się tymczasowo jako instrumenty w kapitale podstawowym Tier I, instrumenty dodatkowe w Tier I, instrumenty w Tier II wyemitowane przez podmiot sektora finansowego lub jako instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych wyemitowane przez instytucję, a właściwy organ uważa, że celem tych posiadanych udziałów jest pomoc finansowa przeznaczona na reorganizację i uratowanie tego podmiotu lub tej instytucji, właściwy organ może tymczasowo odstąpić od stosowania przepisów dotyczących odliczania, które w przeciwnym razie miałyby zastosowanie do tych instrumentów.”;

(35)w art. 80 wprowadza się następujące zmiany:

(a)tytuł otrzymuje brzmienie:

„Ciągły przegląd jakości funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych”;

(b)ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. EUNB monitoruje jakość instrumentów funduszy własnych i instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych emitowanych przez instytucje w całej Unii oraz niezwłocznie powiadamia Komisję, jeżeli istnieje istotny dowód na to, że instrumenty te nie spełniają odpowiednich kryteriów kwalifikowalności określonych w niniejszym rozporządzeniu.

Właściwe organy niezwłocznie, na wniosek EUNB, przekazują EUNB wszystkie informacje, jakie EUNB uzna za stosowne w odniesieniu do wyemitowanych nowych instrumentów kapitałowych lub nowych rodzajów zobowiązań, aby umożliwić EUNB monitorowanie jakości instrumentów funduszy własnych i instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych emitowanych przez instytucje w całej Unii.”;

(c)w ust. 3 formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

„3. EUNB zapewnia Komisji doradztwo techniczne w zakresie wszelkich znaczących zmian, jakie uzna za konieczne do wprowadzenia w definicji funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych w wyniku:”.

(36)art. 81 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Udziały mniejszości obejmują sumę instrumentów w kapitale podstawowym Tier I, jeżeli spełnione są następujące warunki:

(a)jednostką zależną jest jeden z następujących podmiotów:

(I)instytucja;

(II)przedsiębiorstwo, które na mocy mającego zastosowanie prawa krajowego podlega wymogom niniejszego rozporządzenia i dyrektywy 2013/36/UE;

(III)pośrednicząca finansowa spółka holdingowa w państwie trzecim, która podlega tym samym przepisom co instytucje kredytowe w tym państwie trzecim, oraz jeżeli Komisja uznała zgodnie z art. 107 ust. 4, że przepisy te są co najmniej równoważne przepisom niniejszego rozporządzenia;

(b)jednostka zależna jest w pełni objęta konsolidacją zgodnie z częścią pierwszą tytuł II rozdział 2;

(c)kapitał podstawowy Tier I, o którym mowa w części wprowadzającej niniejszego ustępu, należy do osób innych niż przedsiębiorstwa objęte konsolidacją zgodnie z częścią pierwszą tytuł II rozdział 2.”;

(37)art. 82 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 82
Kwalifikujący się kapitał dodatkowy Tier I, kapitał Tier I, kapitał Tier II i kwalifikujące się fundusze własne

Kwalifikujący się kapitał dodatkowy Tier I, kapitał Tier I, kapitał Tier II i kwalifikujące się fundusze własne obejmują, w stosownych przypadkach, udziały mniejszości, instrumenty dodatkowe w Tier I lub instrumenty w Tier II, a także powiązane zyski zatrzymane i ażio emisyjne jednostki zależnej, jeżeli spełnione są następujące warunki:

a)jednostką zależną jest jeden z następujących podmiotów:

(I)instytucja;

(II)przedsiębiorstwo, które na mocy mającego zastosowanie prawa krajowego podlega wymogom niniejszego rozporządzenia i dyrektywy 2013/36/UE;

(III)pośrednicząca finansowa spółka holdingowa w państwie trzecim, która podlega tym samym przepisom co instytucje kredytowe w tym państwie trzecim, oraz jeżeli Komisja uznała zgodnie z art. 107 ust. 4, że przepisy te są co najmniej równoważne przepisom niniejszego rozporządzenia;

b)jednostka zależna jest w pełni objęta zakresem konsolidacji zgodnie z częścią pierwszą tytuł II rozdział 2;

c)przedmiotowe instrumenty należą do osób innych niż przedsiębiorstwa objęte konsolidacją zgodnie z częścią pierwszą tytuł II rozdział 2.”;

(38)w art. 83 ust. 1 formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

„1. Instrumenty dodatkowe w Tier I i instrumenty w Tier II emitowane przez jednostkę specjalnego przeznaczenia oraz powiązane ażio emisyjne uwzględnia się do dnia 31 grudnia 2021 r., w stosownych przypadkach, w kwalifikującym się kapitale dodatkowym Tier I, kapitale Tier I lub kapitale Tier II lub w kwalifikujących się funduszach własnych wyłącznie wtedy, gdy spełnione są następujące warunki:”;

(39)w art. 92 wprowadza się następujące zmiany:

(a)w ust. 1 dodaje się lit. d) w brzmieniu:

„d)    wskaźnik dźwigni na poziomie 3 %.”;

(b)ust. 3 lit. b), c) i d) otrzymują brzmienie:

„b)    wymogów w zakresie funduszy własnych w odniesieniu do działalności zaliczanej do portfela handlowego danej instytucji dla następujących elementów:

(IV)ryzyka rynkowego ustalonego zgodnie z tytułem IV niniejszej części;

(V)dużych ekspozycji przekraczających limity określone w art. 395–401 w zakresie, w jakim zezwala się instytucji na przekroczenie tych limitów, ustalonych zgodnie z częścią czwartą.

c) wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego określonych w tytule IV niniejszej części w odniesieniu do wszystkich rodzajów działalności generujących ryzyko walutowe lub ryzyko cen towarów;

d) wymogów w zakresie funduszy własnych określonych zgodnie z tytułem V, z wyjątkiem art. 379 w odniesieniu do ryzyka rozliczenia.”;

(40)dodaje się art. 92a i 92b w brzmieniu:

„Artykuł 92a
Wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych dotyczący globalnych instytucji o znaczeniu systemowym

1.Z zastrzeżeniem art. 93 i 94 oraz wyjątków określonych w ust. 2 niniejszego artykułu instytucje określone jako podmioty objęte planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, będące globalnymi instytucjami o znaczeniu systemowym lub częścią globalnych instytucji o znaczeniu systemowym, muszą zawsze spełniać następujące wymogi w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych:

(a)współczynnik oparty na analizie ryzyka na poziomie 18 %, reprezentujący fundusze własne i zobowiązania kwalifikowalne instytucji wyrażone jako odsetek łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko obliczonej zgodnie z art. 92 ust. 3 i 4;

(b)współczynnik nieoparty na analizie ryzyka na poziomie 6,75 %, reprezentujący fundusze własne i zobowiązania kwalifikowalne instytucji wyrażone jako odsetek miary ekspozycji całkowitej, o której mowa w art. 429 ust. 4.

2.Wymóg określony w ust. 1 nie ma zastosowania w następujących przypadkach:

(a)w ciągu trzech lat od dnia, w którym dana instytucja lub grupa, do której należy dana instytucja, została uznana za globalną instytucję o znaczeniu systemowym;

(b)w ciągu dwóch lat od dnia, w którym organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zastosował instrument umorzenia lub konwersji długu zgodnie z dyrektywą 2014/59/UE;

(c)w ciągu dwóch lat od dnia, w którym podmiot objęty planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wprowadził alternatywny środek sektora prywatnego, o którym mowa w art. 32 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2014/59/UE, na mocy którego instrumenty kapitałowe i inne zobowiązania zostały umorzone lub poddane konwersji na instrumenty w kapitale podstawowym Tier I w celu dokapitalizowania podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji bez stosowania instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

3.W przypadku gdy suma wynikająca z zastosowania wymogów określonych w ust. 1 lit. a) w odniesieniu do każdego podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, który należy do tej samej globalnej instytucji o znaczeniu systemowym, przekracza wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych obliczony zgodnie z art. 12, organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji właściwy dla unijnej instytucji dominującej może – po zasięgnięciu opinii innych właściwych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji – postąpić zgodnie z art. 45d ust. 3 lub art. 45h ust. 1 dyrektywy 2014/59/UE.

Artykuł 92b
Wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych dotyczący globalnych instytucji o znaczeniu systemowym spoza UE

Instytucje, które są istotnymi jednostkami zależnymi globalnych instytucji o znaczeniu systemowym spoza UE i które nie są podmiotami objętymi planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, muszą zawsze spełniać wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych na poziomie 90 % wymogów w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych określonych w art. 92a.

Do celów zgodności z ust. 1 instrumenty dodatkowe w Tier I, instrumenty w Tier II i instrumenty zobowiązań kwalifikowalnych uwzględnia się wyłącznie wtedy, gdy znajdują się w posiadaniu jednostki dominującej danej instytucji w państwie trzecim.”;

(41)art. 94 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 94
Odstępstwo w odniesieniu do działalności zaliczanej do portfela handlowego prowadzonej na małą skalę

1.Na zasadzie odstępstwa od art. 92 ust. 3 lit. b) instytucje mogą obliczać wymóg w zakresie funduszy własnych w odniesieniu do ich działalności zaliczanej do portfela handlowego zgodnie z ust. 2, pod warunkiem że zgodnie z przeprowadzaną co miesiąc oceną wielkość ich bilansowej i pozabilansowej działalności zaliczanej do portfela handlowego nie przekracza następujących progów:

(a)5 % całkowitej kwoty aktywów instytucji;

(b)50 mln EUR.

2.Jeżeli spełnione są warunki określone w ust. 1, instytucje mogą obliczać wymóg w zakresie funduszy własnych w odniesieniu do ich działalności zaliczanej do portfela handlowego w następujący sposób:

(a)w przypadku kontraktów wymienionych w pkt 1 załącznika II, umów dotyczących instrumentów kapitałowych, o których to umowach mowa w pkt 3 załącznika II, oraz kredytowych instrumentów pochodnych instytucje mogą wyłączyć te pozycje z wymogu w zakresie funduszy własnych, o którym mowa w art. 92 ust. 3 lit. b);

(b)w przypadku pozycji portfela handlowego innych niż te, o których mowa w lit. a), instytucje mogą zastąpić wymóg w zakresie funduszy własnych, o którym mowa w art. 92 ust. 3 lit. b), wymogiem obliczonym zgodnie z art. 92 ust. 3 lit. a).

3.Do celów ust. 1 instytucje obliczają wielkość prowadzonej przez siebie działalności bilansowej i pozabilansowej zaliczanej do portfela handlowego na dany dzień zgodnie z poniższymi wymogami:

(a)w obliczeniach uwzględnia się wszystkie pozycje przypisane do portfela handlowego zgodnie z art. 104 z wyjątkiem:

(I)pozycji dotyczących wymiany walutowej i towarów;

(II)kredytowych instrumentów pochodnych, które uznaje się za wewnętrzne instrumenty zabezpieczające przed ekspozycjami na ryzyko kredytowe zaliczonymi do portfela niehandlowego lub ekspozycjami na ryzyko kredytowe kontrahenta;

(b)wszystkie pozycje wycenia się według ich cen rynkowych w danym dniu; jeżeli cena rynkowa pozycji w danym dniu nie jest dostępna, instytucje stosują ostatnią dostępną wartość rynkową dla tej pozycji;

(c)wartość bezwzględną pozycji długich sumuje się z wartością bezwzględną pozycji krótkich.

4.Instytucje powiadamiają właściwe organy o obliczaniu lub zaprzestaniu obliczania przez nie wymogów w zakresie funduszy własnych w odniesieniu do ich działalności zaliczanej do portfela handlowego zgodnie z niniejszym ust. 2.

5.Instytucja, która nie spełnia już żadnego z warunków określonych w ust. 1, niezwłocznie powiadamia o tym właściwy organ.

6.Instytucja zaprzestaje ustalania wymogów w zakresie funduszy własnych w odniesieniu do jej działalności zaliczanej do portfela handlowego zgodnie z ust. 2 w ciągu trzech miesięcy od wystąpienia jednej z poniższych sytuacji:

(a)instytucja nie spełnia żadnego z warunków określonych w ust. 1 przez trzy kolejne miesiące;

(b)instytucja nie spełnia żadnego z warunków określonych w ust. 1 przez ponad 6 miesięcy w ciągu ostatnich 12 miesięcy.

7.Jeżeli instytucja zaprzestaje obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych w odniesieniu do swojej działalności zaliczanej do portfela handlowego zgodnie z niniejszym artykułem, może ona obliczać wymogi w zakresie funduszy własnych w odniesieniu do swojej działalności zaliczanej do portfela handlowego zgodnie z niniejszym artykułem tylko wówczas, gdy wykaże właściwemu organowi, że wszystkie warunki określone w ust. 1 były spełnione nieprzerwanie przez okres całego roku.

8.Instytucje nie mogą otwierać pozycji portfela handlowego tylko po to, by spełnić którykolwiek z warunków określonych w ust. 1 w trakcie comiesięcznej oceny.”;

(42)art. 99 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 99
Sprawozdawczość dotycząca wymogów w zakresie funduszy własnych i informacje finansowe

1.Instytucje przedstawiają swoim właściwym organom sprawozdanie dotyczące obowiązków określonych w art. 92 zgodnie z niniejszym artykułem.

Podmioty objęte planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przedstawiają swoim właściwym organom sprawozdanie dotyczące obowiązków określonych w art. 92a i 92b co najmniej raz na pół roku.

2.Oprócz sprawozdawczości dotyczącej funduszy własnych, o której mowa w ust. 1, instytucje przedstawiają swoim właściwym organom informacje finansowe, jeżeli są jednym z następujących podmiotów:

(a)instytucją podlegającą art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1606/2002;

(b)instytucją kredytową, która przygotowuje swoje skonsolidowane sprawozdanie finansowe zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości zgodnie z art. 5 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1606/2002.

3.Właściwe organy mogą wymagać od instytucji kredytowych, które ustalają swoje fundusze własne na zasadzie skonsolidowanej zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości zgodnie z art. 24 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, by przedstawiały informacje finansowe zgodnie z niniejszym artykułem.

4.Małe instytucje zdefiniowane w art. 430a składają sprawozdania wymagane zgodnie z ust. 1–3 raz w roku, a wszystkie inne instytucje, z zastrzeżeniem ust. 6, składają te sprawozdania co pół roku lub częściej.

5.Sprawozdawczość dotycząca informacji finansowych, o których mowa w ust. 2 i 3, obejmuje wyłącznie informacje, które są niezbędne do uzyskania kompleksowego obrazu profilu ryzyka instytucji i obrazu ryzyk systemowych stwarzanych przez instytucje dla sektora finansowego lub gospodarki realnej, jak określono w rozporządzeniu (UE) nr 1093/2010.

6.EUNB opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych w celu określenia jednolitych formatów, częstotliwości i terminów przedstawiania sprawozdań, definicji i rozwiązań informatycznych, które mają być stosowane na potrzeby sprawozdawczości, o której mowa w art. 100 ust. 1–3.

Wymogi w zakresie sprawozdawczości określone w niniejszym artykule stosuje się do instytucji w sposób proporcjonalny, z uwzględnieniem wielkości i złożoności instytucji oraz charakteru i poziomu ryzyka prowadzonej przez nie działalności.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

7.EUNB ocenia wpływ finansowy rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 680/2014 29 na instytucje pod względem kosztów przestrzegania przepisów i składa Komisji sprawozdanie ze swoich ustaleń nie później niż do dnia [31 grudnia 2019 r.]. W sprawozdaniu tym w szczególności bada się, czy wymogi w zakresie sprawozdawczości zastosowano w sposób wystarczająco proporcjonalny. Do tych celów w sprawozdaniu:

(a)dzieli się instytucje na kategorie w zależności od ich wielkości i złożoności oraz charakteru i poziomu ryzyka prowadzonej przez nie działalności. W sprawozdaniu uwzględnia się w szczególności kategorię małych instytucji zdefiniowanych w art. 430a;

(b)mierzy się obciążenie sprawozdawcze każdej kategorii instytucji w odnośnym okresie mające na celu spełnienie wymogów w zakresie sprawozdawczości określonych w rozporządzeniu wykonawczym (UE) nr 680/2014, z uwzględnieniem następujących zasad:

(I)obciążenie sprawozdawcze mierzy się jako stosunek kosztów przestrzegania przepisów do dochodu netto instytucji w odnośnym okresie;

(II)koszty przestrzegania przepisów obejmują wszystkie wydatki bezpośrednio lub pośrednio związane z wdrożeniem i bieżącym funkcjonowaniem systemów sprawozdawczości, w tym wydatki na personel, systemy informatyczne, usługi prawne, rachunkowe, audytowe i doradcze;

(III)odnośny okres oznacza każdy roczny okres, w trakcie którego instytucje poniosły koszty przestrzegania przepisów w celu przygotowania się do realizacji wymogów w zakresie sprawozdawczości określonych w rozporządzeniu wykonawczym (UE) nr 680/2014 i do dalszego bieżącego funkcjonowania systemów sprawozdawczości;

(c)ocenia się, czy i w jakim stopniu koszty przestrzegania przepisów istotnie uniemożliwiły nowo utworzonym instytucjom wejście na rynek;

(d)ocenia się wpływ kosztów przestrzegania przepisów, o których to kosztach jest mowa w lit. b) ppkt (ii), na każdą kategorię instytucji pod względem kosztów alternatywnych; oraz

(e)zaleca się wprowadzenie zmian w rozporządzeniu wykonawczym (UE) nr 680/2014 w celu zmniejszenia obciążenia sprawozdawczego instytucji lub określonych kategorii instytucji w stosownych przypadkach, mając na uwadze cele niniejszego rozporządzenia i dyrektywy 2013/36/UE. Sprawozdanie zawiera przynajmniej zalecenia dotyczące sposobu obniżenia poziomu szczegółowości wymogów w zakresie sprawozdawczości w odniesieniu do małych instytucji zdefiniowanych w art. 430a.

8.Do celów ust. 7 lit. d) »koszty alternatywne« oznaczają wartość utraconą przez instytucje z tytułu usług nieświadczonych klientom ze względu na koszty przestrzegania przepisów.

9.Właściwe organy zasięgają opinii EUNB w kwestii tego, czy instytucje inne niż te, o których mowa w ust. 2 i 3, powinny przekazywać informacje finansowe na zasadzie skonsolidowanej zgodnie z ust. 2, o ile spełnione są wszystkie następujące warunki:

(a)przedmiotowe instytucje nie prowadzą już sprawozdawczości na zasadzie skonsolidowanej;

(b)przedmiotowe instytucje podlegają standardom rachunkowości zgodnie z dyrektywą 86/635/EWG;

(c)sprawozdawczość finansową uważa się za niezbędną do uzyskania kompleksowego obrazu profilu ryzyka działalności tych instytucji i obrazu ryzyk systemowych stwarzanych przez te instytucje dla sektora finansowego lub gospodarki realnej, jak określono w rozporządzeniu (UE) nr 1093/2010.

EUNB opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych w celu określenia formatów, które instytucje, o których mowa w akapicie pierwszym, stosują do celów określonych w tym akapicie.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie drugim, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

10.W przypadku gdy właściwy organ uzna informacje nieobjęte wykonawczym standardem technicznym, o którym mowa w ust. 6, za konieczne do celów określonych w ust. 5, powiadamia EUNB i ERRS o dodatkowych informacjach, których włączenie do wykonawczego standardu technicznego, o którym mowa w tym ustępie, uznaje za konieczne.

11.Właściwe organy mogą odstąpić od wymogów zgłaszania pozycji danych określonych w wykonawczych standardach technicznych, o których mowa w niniejszym artykule oraz w art. 100, 101, 394, 415 i 430, jeżeli te pozycje danych są już dostępne właściwym organom za pomocą środków innych niż te określone w wyżej wspomnianych wykonawczych standardach technicznych, w tym jeżeli informacje te są dostępne właściwym organom w innych formatach lub na innych poziomach szczegółowości.”;

(43)art. 100 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 100
Wymogi w zakresie sprawozdawczości dotyczące obciążenia aktywów

1.Instytucje składają swoim właściwym organom sprawozdanie ze swojego poziomu obciążenia aktywów.

2.Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, zawiera podział według rodzaju obciążenia aktywów, takiego jak: umowy z udzielonym przyrzeczeniem odkupu, udzielanie pożyczek papierów wartościowych, sekurytyzowane ekspozycje lub kredyty stanowiące zabezpieczenie obligacji zabezpieczonych.”;

(44)w art. 101 ust. 1 formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

„1.    Instytucje przedstawiają swoim właściwym organom raz na pół roku następujące dane zagregowane dotyczące każdego krajowego rynku nieruchomości, wobec którego posiadają ekspozycję:”;

(45)art. 101 ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie:

„4.    EUNB opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych w celu określenia jednolitych formatów, definicji oraz częstotliwości i terminów przedstawiania sprawozdań w odniesieniu do danych zagregowanych, o których mowa w ust. 1, jak również w celu określenia rozwiązań informatycznych.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

5.    Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 małe instytucje zdefiniowane w art. 430a przedstawiają informacje, o których mowa w ust. 1, raz w roku.”;

(46)w art. 102 wprowadza się następujące zmiany:

(a)ust. 2, 3 i 4 otrzymują brzmienie:

„2. Przeznaczenie do obrotu wykazuje się na podstawie strategii, zasad i procedur ustanowionych przez instytucję w celu zarządzania daną pozycją lub portfelem zgodnie z art. 104.

3. Instytucje ustanawiają i utrzymują systemy i mechanizmy kontroli w celu zarządzania swoimi portfelami handlowymi zgodnie z art. 103.

4. Pozycje portfela handlowego przypisuje się jednostkom odpowiadającym za handel utworzonym przez instytucję zgodnie z art. 104b, chyba że instytucja kwalifikuje się do traktowania określonego w art. 94 lub przyznano jej odstępstwo, o którym mowa w art. 104b ust. 3.”;

(b)dodaje się ust. 5 i 6 w brzmieniu:

„5. Pozycje portfela handlowego podlegają wymogom w zakresie ostrożnej wyceny określonym w art. 105.

6. Instytucje traktują wewnętrzne instrumenty zabezpieczające zgodnie z art. 106.”;

(47)w art. 103 wprowadza się następujące zmiany:

(a)ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Instytucje ustanawiają jasno określone zasady i procedury ogólnego zarządzania portfelem handlowym. Przedmiotowe zasady i procedury określają przynajmniej:

a)działalność, którą instytucja uznaje za działalność handlową i zalicza do portfela handlowego do celów wymogu w zakresie funduszy własnych;

b)zakres, w jakim pozycja podlega codziennej wycenie rynkowej w drodze odniesienia do aktywnego, płynnego rynku dwustronnego;

c)w przypadku pozycji podlegających wycenie według modelu – zakres, w jakim instytucja może:

(IV)rozpoznać wszystkie istotne ryzyka związane z pozycją;

(V)zabezpieczyć się przed wszystkimi istotnymi ryzykami związanymi z pozycją za pomocą instrumentów, dla których istnieje aktywny, płynny rynek dwustronny;

(VI)dokonywać miarodajnych oszacowań podstawowych założeń i parametrów stosowanych w modelu;

d)zakres, w jakim instytucja może i jest zobowiązana generować wyceny dotyczące pozycji, które mogą być walidowane przez zewnętrznie w jednolity sposób;

e)zakres, w jakim ograniczenia prawne lub inne wymogi operacyjne wpłynęłyby negatywnie na zdolność instytucji do upłynnienia lub zabezpieczenia pozycji w krótkim okresie;

f)zakres, w jakim instytucja może i jest zobowiązana aktywnie zarządzać ryzykami związanymi z pozycjami w ramach swojej działalności handlowej;

g)zakres, w jakim instytucja może dokonywać transferu ryzyka lub pozycji między portfelem niehandlowym a handlowym oraz kryteria dla takich transferów, o których mowa w art. 104b.”;

(b)w ust. 2 część wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

„2. Zarządzając swoimi pozycjami lub portfelami pozycji w portfelu handlowym, instytucja spełnia wszystkie następujące wymogi:”;

(c)ust. 2 lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a)    instytucja ustanawia dobrze udokumentowaną strategię handlową w odniesieniu do pozycji lub portfeli w portfelu handlowym, zatwierdzoną przez kadrę kierowniczą wyższego szczebla i obejmującą oczekiwany okres posiadania;”;

(d)w ust. 2 lit. b) w części wprowadzającej wprowadza się następujące zmiany:

„b)    instytucja ustanawia jasno określone zasady i procedury w odniesieniu do aktywnego zarządzania pozycjami lub portfelami w portfelu handlowym. W ramach tych zasad i procedur uwzględnia się następujące kwestie:”;

(e)w ust. 2 lit. b) ppkt (i) wprowadza się następujące zmiany:

„(i) które pozycje lub portfele pozycji mogą być otwierane przez poszczególne jednostki odpowiadające za handel lub, w zależności od przypadku, przez wyznaczonych dealerów;”;

(48)art. 104 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 104
Uwzględnienie w portfelu handlowym

1.Instytucje ustanawiają jasno określone zasady i procedury dotyczące określania, które pozycje należy uwzględnić w portfelu handlowym w związku z obliczaniem ich wymogów kapitałowych, zgodnie z wymogami określonymi w art. 102, z definicją portfela handlowego przedstawioną w art. 4 ust. 1 pkt 86 oraz z przepisami niniejszego artykułu, z uwzględnieniem możliwości i praktyk danej instytucji w zakresie zarządzania ryzykiem. Instytucja dokumentuje w pełni przestrzeganie tych zasad i procedur, poddaje je audytowi wewnętrznemu co najmniej raz w roku oraz udostępnia wyniki tego audytu właściwym organom.

2.Do portfela handlowego przypisuje się pozycje w następujących instrumentach:

(a)instrumentach, które spełniają kryteria włączenia do korelacyjnego portfela handlowego, o którym mowa w ust. 6–9;

(b)instrumentach finansowych, którymi zarządza jednostka odpowiadająca za handel ustanowiona zgodnie z art. 104b;

(c)instrumentach finansowych skutkujących powstaniem krótkiej pozycji kredytowej lub kapitałowej netto;

(d)instrumentach wynikających z zobowiązań do zagwarantowania emisji;

(e)aktywach finansowych lub zobowiązaniach finansowych wycenianych według wartości godziwej;

(f)instrumentach wynikających z działalności animatora rynku;

(g)przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania, o ile spełniają one warunki określone w ust. 10 niniejszego artykułu;

(h)instrumentach kapitałowych notowanych na rynku regulowanym;

(i)transakcjach finansowanych z użyciem papierów wartościowych związanych z działalnością handlową;

(j)opcjach, w tym wbudowanych instrumentach pochodnych oddzielonych od instrumentów w portfelu niehandlowym, które związane są z ryzykiem kredytowym lub ryzykiem cen akcji.

Do celów lit. c) niniejszego ustępu instytucja posiada krótką pozycję kapitałową netto, jeżeli spadek ceny akcji skutkuje zyskiem dla instytucji. Analogicznie instytucja posiada krótką pozycję kredytową netto, jeżeli wzrost spreadu kredytowego lub pogorszenie zdolności kredytowej emitenta lub grupy emitentów skutkuje zyskiem dla instytucji.

3.Do portfela handlowego nie przypisuje się pozycji w następujących instrumentach:

(a)instrumentach służących tworzeniu przechodniego portfela sekurytyzacyjnego (ang. securitisation warehousing);

(b)posiadanych nieruchomościach;

(c)kredytach detalicznych i kredytach dla MŚP;

(d)przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania innych niż te określone w ust. 2 lit. g), w przypadku których instytucja nie może codziennie dokonać pełnego przeglądu funduszu lub jeżeli instytucja nie może codziennie uzyskać realnych cen za swoje inwestycje kapitałowe w funduszu;

(e)kontraktach na instrumenty pochodne z instrumentami bazowymi, o których mowa w lit. a)–d);

(f)instrumentach przeznaczonych do celów zabezpieczenia określonego ryzyka związanego z daną pozycją w instrumencie, o którym mowa w lit. a)–e).

4.Niezależnie od przepisów ust. 2 instytucja nie może przypisać pozycji w instrumencie, o którym mowa w ust. 2 lit. e)–i), do portfela handlowego, jeżeli instytucja ta jest w stanie dowieść właściwym organom, że dana pozycja nie jest przeznaczona do obrotu ani do celów zabezpieczenia pozycji przeznaczonych do obrotu.

5.Właściwe organy mogą wymagać od instytucji przedstawienia dowodów, że pozycja, która nie jest wspomniana w ust. 3, jest przypisana do portfela handlowego. W przypadku braku odpowiednich dowodów właściwe organy mogą zażądać od instytucji przeniesienia tej pozycji do portfela niehandlowego, z wyjątkiem pozycji, o których mowa w ust. 2 lit. a)–d).

6.Właściwe organy mogą wymagać od instytucji przedstawienia dowodów, że pozycja, która nie jest wymieniona w ust. 2 lit. a)–d), jest przypisana do portfela niehandlowego. W przypadku braku odpowiednich dowodów właściwe organy mogą zażądać od instytucji przeniesienia tej pozycji do portfela handlowego, chyba że o pozycji tej mowa jest w ust. 3.

7.Pozycje sekurytyzacyjne korelacyjnego portfela handlowego i kredytowe instrumenty pochodne uruchamiane n-tym niewykonaniem zobowiązania, które spełniają wszystkie następujące kryteria, przypisuje się do korelacyjnego portfela handlowego:

(a)pozycje nie są ani pozycjami resekurytyzacyjnymi, ani opcjami na transzę sekurytyzacyjną, ani żadnymi innymi instrumentami pochodnymi ekspozycji sekurytyzacyjnych, które nie dają proporcjonalnego udziału we wpływach z transzy sekurytyzacyjnej;

(b)wszystkie ich instrumenty bazowe są:

(VII)instrumentami jednopodmiotowymi, w tym jednopodmiotowymi kredytowymi instrumentami pochodnymi, dla których istnieje płynny dwustronny rynek;

(VIII)indeksami będącymi przedmiotem zwyczajowego obrotu opartymi na instrumentach, o których mowa w ppkt (i).

Uznaje się, że rynek dwustronny istnieje wówczas, gdy występują na nim niezależne, składane w dobrej wierze oferty kupna i sprzedaży, tak że możliwe jest określenie w ciągu jednego dnia ceny racjonalnie powiązanej z ostatnią ceną sprzedaży lub bieżącymi kwotowaniami konkurencyjnych, przedstawianych w dobrej wierze, kursów kupna i sprzedaży oraz dokonanie kupna lub sprzedaży po tej cenie w stosunkowo krótkim czasie, który odpowiada obowiązującym zwyczajom handlowym.

8.Do korelacyjnego portfela handlowego nie włącza się pozycji z którymkolwiek z poniższych instrumentów bazowych:

(a)instrumentami bazowymi, które należą do kategorii ekspozycji, o których mowa w art. 112 lit. h) lub i);

(b)roszczeniem wobec jednostki specjalnego przeznaczenia zabezpieczonym pośrednio lub bezpośrednio pozycją, która zgodnie z ust. 6 sama nie kwalifikowałaby się do włączenia do korelacyjnego portfela handlowego.

9.Instytucje mogą włączyć do korelacyjnego portfela handlowego pozycje, które nie są ani pozycjami sekurytyzacyjnymi, ani kredytowymi instrumentami pochodnymi uruchamianymi n-tym niewykonaniem zobowiązania, ale które zabezpieczają inne pozycje tego portfela, pod warunkiem że płynny rynek dwustronny opisany w ust. 7 akapit ostatni istnieje w odniesieniu do danego instrumentu lub jego instrumentów bazowych.

10.Instytucja przypisuje do portfela handlowego pozycję w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania, która spełnia co najmniej jeden z następujących warunków:

(a)instytucja może codziennie dokonać pełnego przeglądu danego przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania;

(b)instytucja może codziennie uzyskać ceny w odniesieniu do danego przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania.”;

(49)dodaje się art. 104a i 104b w brzmieniu:

„Artykuł 104a
Zmiana klasyfikacji pozycji

1.Instytucje ustanawiają jasno określone zasady dotyczące określania, jakie wyjątkowe okoliczności uzasadniają zmianę klasyfikacji pozycji portfela handlowego na pozycję portfela niehandlowego lub odwrotnie, pozycji portfela niehandlowego na pozycję portfela niehandlowego, do celów ustalenia ich wymogów w zakresie funduszy własnych w sposób wymagany przez właściwe organy. Instytucje dokonują przeglądu tych zasad co najmniej raz w roku.

Do dnia [dwa lata od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] r. EUNB opracuje wytyczne dotyczące znaczenia terminu „wyjątkowe okoliczności” do celów niniejszego artykułu.

2.Właściwe organy udzielają zezwolenia na zmianę klasyfikacji pozycji portfela handlowego na pozycję portfela niehandlowego lub odwrotnie, pozycji portfela niehandlowego na pozycję portfela niehandlowego, do celów ustalenia wymogów w zakresie funduszy własnych instytucji wyłącznie wówczas, gdy instytucja przedstawiła właściwym organom pisemne dowody na to, że jej decyzja o zmianie klasyfikacji tej pozycji jest wynikiem wyjątkowych okoliczności, które są zgodne z zasadami ustanowionymi przez instytucję zgodnie z ust. 1. W tym celu instytucja przedstawia wystarczające dowody na to, że pozycja ta nie spełnia już warunku pozwalającego na sklasyfikowanie jej jako pozycji portfela handlowego lub portfela niehandlowego zgodnie z art. 104.

Decyzja, o której mowa w akapicie pierwszym, musi zostać zatwierdzona przez organ zarządzający instytucji.

3.Jeżeli właściwe organy udzieliły zezwolenia zgodnie z ust. 2, instytucja:

(a)w najwcześniejszym dniu sprawozdawczym podaje do wiadomości publicznej informację o zmianie klasyfikacji swojej pozycji;

(b)z zastrzeżeniem traktowania określonego w ust. 4 ustala na najwcześniejszy dzień sprawozdawczy wymogi w zakresie funduszy własnych w odniesieniu do pozycji o zmienionej klasyfikacji zgodnie z art. 92.

4.Jeżeli w najwcześniejszym dniu sprawozdawczym zmiana netto kwoty wymogów w zakresie funduszy własnych instytucji wynikająca ze zmiany klasyfikacji pozycji skutkuje spadkiem netto wymogów w zakresie funduszy własnych, instytucja musi posiadać dodatkowe fundusze własne w wysokości równej tej zmianie netto i podaje do wiadomości publicznej kwotę tych dodatkowych funduszy własnych. Kwota tych dodatkowych funduszy własnych pozostaje stała do czasu zapadalności pozycji, chyba że właściwe organy zezwolą instytucji na wycofanie tej kwoty we wcześniejszym terminie.

5.Zmiana klasyfikacji pozycji zgodnie z niniejszym artykułem jest nieodwołalna.

Artykuł 104b
Wymogi dotyczące jednostki odpowiadającej za handel

1.Instytucje ustanawiają jednostki odpowiadające za handel i przypisują każdą ze swoich pozycji portfela handlowego jednej z tych jednostek. Pozycje portfela handlowego przypisuje się tej samej jednostce odpowiadającej za handel wyłącznie wtedy, gdy są one zgodne z uzgodnioną strategią działalności dotyczącą danej jednostki odpowiadającej za handel oraz konsekwentnie zarządzane i monitorowane zgodnie z ust. 2.

2.Jednostki odpowiadające za handel instytucji muszą zawsze spełniać wszystkie następujące wymogi:

(a)każda jednostka odpowiadająca za handel posiada jasną i odrębną strategię działalności oraz strukturę zarządzania ryzykiem odpowiednią dla jej strategii działalności;

(b)każda jednostka odpowiadająca za handel posiada jasną strukturę organizacyjną; pozycjami przypisanymi danej jednostce odpowiadającej za handel zarządzają wyznaczeni dealerzy w ramach instytucji; każdy dealer ma wyznaczone funkcje w jednostce odpowiadającej za handel; jeden dealer jest przydzielony tylko do jednej jednostki odpowiadającej za handel; w każdej jednostce odpowiadającej za handel jeden dealer kieruje nadzorem nad działalnością i nad pozostałymi dealerami danej jednostki odpowiadającej za handel;

(c)limity pozycji są ustalane w każdej jednostce odpowiadającej za handel zgodnie ze strategią działalności tej jednostki;

(d)sprawozdania dotyczące działalności, rentowności, zarządzania ryzykiem i wymogów regulacyjnych na poziomie jednostki odpowiadającej za handel sporządzane są co najmniej raz w tygodniu i regularnie przekazywane organowi zarządzającemu instytucji;

(e)każda jednostka odpowiadająca za handel posiada jasny roczny plan biznesowy, w tym dokładnie zdefiniowaną politykę w zakresie wynagrodzeń opartą na rzetelnych kryteriach stosowanych do celów pomiaru wyników.

3.Instytucje powiadamiają właściwe organy o sposobie, w jaki zapewniają zgodność z przepisami ust. 2. Właściwe organy mogą wymagać od instytucji zmiany struktury lub organizacji jednostek odpowiadających za handel, tak aby była ona zgodna z niniejszym artykułem.

4.Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 instytucje stosujące określone w art. 325 ust. 1. lit. a) i c) podejścia do określania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego mogą wnioskować o odstępstwo od części lub całości wymogów określonych w niniejszym artykule. Właściwe organy mogą wyrazić zgodę na takie odstępstwo, jeżeli instytucja wykaże, że:

(a)niezgodność z przepisami ust. 2 nie miałaby znacznego negatywnego wpływu na zdolność instytucji do skutecznego zarządzania ryzykiem rynkowym swoich pozycji portfela handlowego oraz do monitorowania tego ryzyka;

(b)instytucja spełnia wymogi ogólne w zakresie zarządzania portfelem handlowym określone w art. 103.”;

(50)w art. 105 wprowadza się następujące zmiany:

(a)ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.    Wszystkie pozycje portfela handlowego i pozycje portfela niehandlowego wyceniane według wartości godziwej podlegają normom w zakresie ostrożnej wyceny określonym w niniejszym artykule. Instytucje w szczególności zapewniają, aby w ramach ostrożnej wyceny ich pozycji portfela handlowego osiągnięto odpowiedni stopień pewności, uwzględniający dynamiczny charakter pozycji portfela handlowego i pozycji portfela niehandlowego wycenianych według wartości godziwej, wymagania wynikające z podejścia ostrożnościowego oraz zasady działania i cel wymogów kapitałowych w odniesieniu do pozycji portfela handlowego i pozycji portfela niehandlowego wycenianych według wartości godziwej.”;

(b)ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie:

„3.    Instytucje aktualizują wycenę pozycji portfela handlowego według wartości godziwej co najmniej raz dziennie. Zmiany wartości tych pozycji odnotowuje się w rachunku zysków i strat instytucji.

4.    Instytucje dokonują w miarę możliwości wyceny rynkowej swoich pozycji portfela handlowego i pozycji portfela niehandlowego wycenianych według wartości godziwej, w tym przy stosowaniu do tych pozycji odpowiedniego sposobu ujmowania w kapitale.”;

(c)ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie:

„6.    Jeżeli wycena rynkowa nie jest możliwa, instytucje dokonują ostrożnej wyceny swoich pozycji i portfeli według modelu, w tym przy obliczaniu wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu pozycji portfela handlowego oraz pozycji portfela niehandlowego wycenianych według wartości godziwej.”;

(d)ust. 7 akapit ostatni otrzymuje brzmienie:

„Do celów lit. d) model opracowuje się lub zatwierdza niezależnie od jednostek odpowiadających za handel oraz poddaje się go niezależnym testom, które obejmują walidację danych matematycznych, założeń oraz zastosowanego oprogramowania.”;

(e)ust. 11 lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a)    dodatkowy czas, jaki byłby potrzebny do zabezpieczenia pozycji lub ryzyka związanego z pozycją poza horyzonty płynnościowe przypisane czynnikom ryzyka danej pozycji zgodnie z art. 325be;”;

(51)w art. 106 wprowadza się następujące zmiany:

(a)ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:

„2.    Wymogi ust. 1 stosuje się bez uszczerbku dla wymogów mających zastosowanie do pozycji zabezpieczonej, która należy do portfela niehandlowego lub portfela handlowego, w stosownych przypadkach.

3.    Jeżeli instytucja zabezpiecza ekspozycję na ryzyko kredytowe zaliczoną do portfela niehandlowego lub ekspozycję na ryzyko kontrahenta przy użyciu kredytowego instrumentu pochodnego zaliczanego do portfela handlowego tej instytucji, tę pozycję w kredytowym instrumencie pochodnym uznaje się za wewnętrzny instrument zabezpieczający ekspozycję na ryzyko kredytowe zaliczoną do portfela niehandlowego lub ekspozycję na ryzyko kontrahenta do celów obliczenia kwot ekspozycji ważonych ryzykiem, o których mowa w art. 92 ust. 3 lit. a), w przypadku gdy instytucja zawrze z uznanym zewnętrznym dostawcą ochrony kolejną transakcję na kredytowym instrumencie pochodnym, która spełnia wymogi w zakresie ochrony kredytowej nierzeczywistej w portfelu niehandlowym i doskonale kompensuje ryzyko rynkowe wewnętrznego instrumentu zabezpieczającego.

Zarówno wewnętrzny instrument zabezpieczający uznany zgodnie z akapitem pierwszym, jak i kontrakt na kredytowy instrument pochodny zawarty z osobą trzecią włącza się do portfela handlowego do celów obliczenia wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego.”;

(b)dodaje się ust. 4, 5 i 6 w brzmieniu:

„4.    Jeżeli instytucja zabezpiecza ekspozycję na ryzyko cen akcji zaliczoną do portfela niehandlowego przy użyciu instrumentu pochodnego na akcje zaliczanego do portfela handlowego tej instytucji, tę pozycję w instrumencie pochodnym na akcje uznaje się za wewnętrzny instrument zabezpieczający ekspozycję na ryzyko cen akcji zaliczoną do portfela niehandlowego do celów obliczenia kwot ekspozycji ważonych ryzykiem, o których mowa w art. 92 ust. 3 lit. a), w przypadku gdy instytucja zawrze z uznanym zewnętrznym dostawcą ochrony kolejną transakcję na instrumencie pochodnym na akcje, która spełnia wymogi w zakresie ochrony kredytowej nierzeczywistej w portfelu niehandlowym i doskonale kompensuje ryzyko rynkowe wewnętrznego instrumentu zabezpieczającego.

Zarówno wewnętrzny instrument zabezpieczający uznany zgodnie z akapitem pierwszym, jak i kontrakt na instrument pochodny na akcje zawarty z osobą trzecią włącza się do portfela handlowego do celów obliczenia wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego.

5. Jeżeli instytucja zabezpiecza ekspozycje na ryzyko stopy procentowej zaliczane do portfela niehandlowego przy użyciu pozycji ryzyka stopy procentowej zaliczanej do portfela handlowego tej instytucji, pozycję tę uznaje się za wewnętrzny instrument zabezpieczający do celów oceny ryzyka stopy procentowej wynikającego z pozycji portfela niehandlowego zgodnie z art. 84 i 98 dyrektywy 2013/36/UE, w przypadku gdy spełnione są następujące warunki:

(a)pozycję przypisano jednostce odpowiadającej za handel ustanowionej zgodnie z art. 104b, której strategia działalności poświęcona jest wyłącznie zarządzaniu ryzykiem rynkowym wewnętrznych instrumentów zabezpieczających ekspozycję na ryzyko stopy procentowej oraz ograniczaniu tego ryzyka rynkowego. W tym celu ta jednostka odpowiadająca za handel może otworzyć inne pozycje ryzyka stopy procentowej z osobami trzecimi lub innymi jednostkami odpowiadającymi za handel danej instytucji, o ile te inne jednostki odpowiadające za handel doskonale kompensują ryzyko rynkowe tych innych pozycji ryzyka stopy procentowej poprzez otwarcie z osobami trzecimi pozycji ryzyka stopy procentowej o przeciwnym znaku;

(b)instytucja w pełni udokumentowała, w jaki sposób pozycja ogranicza ryzyko stopy procentowej wynikające z pozycji portfela niehandlowego do celów wymogów określonych w art. 84 i 98 dyrektywy 2013/36/UE.

6. Wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego wszystkich pozycji przypisanych jednostce odpowiadającej za handel, o której mowa w ust. 3 lit. a), lub otwartych przez tę jednostkę oblicza się niezależnie jako oddzielny portfel i dodaje się do wymogów w zakresie funduszy własnych w odniesieniu do pozostałych pozycji portfela handlowego.”;

(52)art. 107 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Do celów niniejszego rozporządzenia ekspozycje wobec firmy inwestycyjnej z państwa trzeciego, instytucji kredytowej z państwa trzeciego i giełdy z państwa trzeciego traktuje się jako ekspozycje wobec instytucji wyłącznie wtedy, gdy państwo trzecie stosuje względem takiego podmiotu wymogi ostrożnościowe i nadzorcze, które są co najmniej równoważne wymogom stosowanym w Unii.”;

(53)art. 128 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:

„1. Instytucje przypisują wagę ryzyka równą 150 % ekspozycjom, które są związane ze szczególnie wysokim ryzykiem.

2. Do celów niniejszego artykułu instytucje traktują finansowanie nieruchomości spekulacyjnych jako ekspozycje związane ze szczególnie wysokim ryzykiem.”;

(54)art. 132 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 132
Wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ekspozycji w formie jednostek uczestnictwa lub udziałów w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania

1.Instytucje obliczają kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem w odniesieniu do swoich ekspozycji w formie jednostek uczestnictwa lub udziałów w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania poprzez pomnożenie kwoty ekspozycji ważonej ryzykiem w odniesieniu do ekspozycji przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, obliczonej zgodnie z metodami, o których mowa w ust. 2 akapit pierwszy, przez odsetek jednostek uczestnictwa lub udziałów posiadanych przez te instytucje.

2.Jeżeli spełnione są warunki określone w ust. 3, instytucje mogą stosować metodę pełnego przeglądu zgodnie z art. 132a ust. 1 lub metodę opartą na uprawnieniach zgodnie z art. 132a ust. 2.

Z zastrzeżeniem art. 132b ust. 2 instytucje, które nie stosują metody pełnego przeglądu lub metody opartej na uprawnieniach, przypisują wagę ryzyka równą 1 250 % (»metoda rezerwowa«) swoim ekspozycjom w formie jednostek uczestnictwa lub udziałów w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania.

Instytucje mogą obliczać kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem w odniesieniu do swoich ekspozycji w formie jednostek uczestnictwa lub udziałów w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania, stosując kombinację metod, o których mowa w niniejszym ustępie, o ile spełnione są warunki stosowania tych metod.

3.Instytucje mogą określać kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem w odniesieniu do ekspozycji przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania zgodnie z metodami określonymi w art. 132a, jeżeli spełnione są wszystkie następujące warunki:

(a)przedsiębiorstwem zbiorowego inwestowania jest jeden z następujących podmiotów:

(I)przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) objęte dyrektywą 2009/65/WE;

(II)AFI z UE zarządzany przez ZAFI z UE zarejestrowanego zgodnie z art. 3 ust. 3 dyrektywy 2011/61/UE;

(III)AFI zarządzany przez ZAFI z UE posiadającego zezwolenie zgodnie z art. 6 dyrektywy 2011/61/UE;

(IV)AFI zarządzany przez ZAFI spoza UE posiadającego zezwolenie zgodnie art. 37 dyrektywy 2011/61/UE;

(V)AFI spoza UE zarządzany przez ZAFI spoza UE i wprowadzany do obrotu zgodnie z art. 42 dyrektywy 2011/61/UE;

(b)prospekt emisyjny przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania lub równoważny dokument zawiera następujące elementy:

(I)kategorie aktywów, do inwestowania w które przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania jest upoważnione;

(II)jeżeli zastosowanie mają limity inwestycyjne – odpowiednie limity i metody ich obliczania;

(c)sprawozdawczość przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania wobec instytucji spełnia następujące wymogi:

(I)sprawozdania z działalności przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania są składane co najmniej tak często jak sprawozdania z działalności instytucji;

(II)poziom szczegółowości informacji finansowych umożliwia instytucji obliczenie kwoty ekspozycji ważonej ryzykiem w odniesieniu do przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania zgodnie z metodą wybraną przez instytucję;

(III)jeżeli instytucja stosuje metodę pełnego przeglądu, informacje o ekspozycjach bazowych są weryfikowane przez niezależną osobę trzecią.

4.Instytucje, które nie posiadają danych lub informacji wystarczających do obliczenia kwoty ekspozycji ważonej ryzykiem w odniesieniu do ekspozycji przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania zgodnie z metodami określonymi w art. 132a, mogą opierać się na obliczeniach przeprowadzonych przez osobę trzecią, o ile spełnione są wszystkie następujące warunki:

(a)osobą trzecią jest jeden z następujących podmiotów:

(I)instytucja przyjmująca depozyty lub przyjmująca depozyty instytucja finansowa przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, pod warunkiem że przedsiębiorstwo to inwestuje wyłącznie w papiery wartościowe i deponuje wszystkie papiery wartościowe w tej instytucji przyjmującej depozyty lub przyjmującej depozyty instytucji finansowej;

(II)w przypadku przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania nieobjętych ppkt (i) – przedsiębiorstwo zarządzające przedsiębiorstwem zbiorowego inwestowania, pod warunkiem że spełnia ono warunek określony w ust. 3 lit. a);

(b)osoba trzecia przeprowadza obliczenia zgodnie z metodami określonymi, stosownie do przypadku, w art. 132a ust. 1, 2 i 3;

(c)poprawność obliczeń przeprowadzonych przez osobę trzecią potwierdził audytor zewnętrzny.

Instytucje, które opierają się na obliczeniach przeprowadzonych przez osobę trzecią, mnożą kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem w odniesieniu do ekspozycji przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania wynikającą z tych obliczeń przez współczynnik wynoszący 1,2.

Jeżeli instytucja stosuje metody, o których mowa w art. 132a, do celów obliczania kwoty ekspozycji ważonej ryzykiem w odniesieniu do ekspozycji przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania (»przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania poziomu 1«), a którakolwiek z ekspozycji bazowych przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania poziomu 1 jest ekspozycją w formie jednostek uczestnictwa lub udziałów w innym przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania (»przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania poziomu 2«), kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem w odniesieniu do ekspozycji przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania poziomu 2 można obliczyć za pomocą dowolnej z trzech metod opisanych w ust. 2. Instytucja może stosować metodę pełnego przeglądu do obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem w odniesieniu do ekspozycji przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania na poziomie 3 i na jakimkolwiek kolejnym poziomie wyłącznie wtedy, gdy zastosowała tę metodę do obliczeń na poprzednim poziomie. W każdym innym scenariuszu instytucja musi stosować metodę rezerwową.

6.Kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem w odniesieniu do ekspozycji przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania obliczoną zgodnie z metodą pełnego przeglądu i metodą opartą na uprawnieniach ogranicza się do ważonej ryzykiem kwoty ekspozycji tego przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania obliczonej zgodnie z metodą rezerwową.”;

(55)dodaje się art. 132a w brzmieniu:

„Artykuł 132a
Metody obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania

1.Jeżeli warunki określone w art. 132 ust. 3 są spełnione, instytucje, które posiadają wystarczające informacje o poszczególnych ekspozycjach bazowych przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, dokonują pełnego przeglądu tych ekspozycji, aby obliczyć kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, ważąc ryzykiem wszystkie ekspozycje bazowe przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w taki sposób, jakby znajdowały się one bezpośrednio w posiadaniu tych instytucji.

2.Jeżeli warunki określone w art. 132 ust. 3 są spełnione, instytucje, które nie posiadają wystarczających informacji o poszczególnych ekspozycjach bazowych przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, by zastosować metodę pełnego przeglądu, mogą obliczyć kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem w odniesieniu do tych ekspozycji zgodnie z granicami określonymi w uprawnieniach przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania oraz w odpowiednich przepisach.

Do celów akapitu pierwszego instytucje przeprowadzają obliczenia przy założeniu, że przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania w pierwszej kolejności doprowadza do powstania ekspozycji w największym zakresie dozwolonym w ramach jego uprawnień lub odpowiednich przepisów w odniesieniu do tych ekspozycji, które wiążą się z najwyższym wymogiem w zakresie funduszy własnych, następnie zaś kontynuuje doprowadzanie do powstania ekspozycji w porządku malejącym aż do osiągnięcia maksymalnego łącznego limitu ekspozycji.

Instytucje przeprowadzają obliczenia, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z metodami określonymi w niniejszym rozdziale, w rozdziale 5 niniejszego tytułu oraz w rozdziale 6 sekcje 3, 4 lub 5 niniejszego tytułu.

3.Na zasadzie odstępstwa od art. 92 ust. 3 lit. d) instytucje, które obliczają kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem w odniesieniu do ekspozycji przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania zgodnie z ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, mogą zastąpić wymóg w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka związanego z korektą wyceny kredytowej ekspozycji z tytułu instrumentów pochodnych tego przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania kwotą równą 50 % wartości tych ekspozycji obliczonej zgodnie z rozdziałem 6 sekcja 3, 4 lub 5 niniejszego tytułu, stosownie do przypadku.

Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego instytucja może wyłączyć z obliczania wymogu w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka związanego z korektą wyceny kredytowej ekspozycje z tytułu instrumentów pochodnych, które to ekspozycje nie podlegałyby temu wymogowi, gdyby zostały utworzone bezpośrednio przez instytucje.

4.EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia, w jaki sposób instytucje powinny obliczać kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem, o której mowa w ust. 2, gdy nie są dostępne żadne parametry wejściowe wymagane na potrzeby tego obliczenia.

EUNB przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [dziewięć miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] r.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.”;

(56)dodaje się art. 132b w brzmieniu:

„Artykuł 132b
Wyłączenia z metod obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania

1.Instytucje wyłączają z obliczeń, o których mowa w art. 132, instrumenty w kapitale podstawowym Tier I, instrumenty dodatkowe w Tier I i instrumenty w Tier II posiadane przez przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania, które to instrumenty muszą być odliczone zgodnie z odpowiednio art. 36 ust. 1, art. 56 i art. 66.

2.Instytucje mogą wyłączyć z obliczeń, o których mowa w art. 132, ekspozycje w formie jednostek uczestnictwa lub udziałów w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania w rozumieniu art. 150 ust. 1 lit. g) i h), a zamiast tego stosować do tych ekspozycji metodę określoną w art. 133.”;

(57)art. 152 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 152
Sposób traktowania ekspozycji w formie jednostek uczestnictwa lub udziałów w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania

1.Instytucje obliczają kwoty ekspozycji ważonych ryzykiem w odniesieniu do swoich ekspozycji w formie jednostek uczestnictwa lub udziałów w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania poprzez pomnożenie kwoty ekspozycji ważonej ryzykiem przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, obliczonej zgodnie z metodami określonymi w niniejszym artykule, przez odsetek jednostek uczestnictwa lub udziałów posiadanych przez te instytucje.

2.Jeżeli warunki określone w art. 132 ust. 3 są spełnione, instytucje, które posiadają wystarczające informacje o poszczególnych ekspozycjach bazowych przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, dokonują pełnego przeglądu tych ekspozycji bazowych, aby obliczyć kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, ważąc ryzykiem wszystkie ekspozycje bazowe przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w taki sposób, jakby znajdowały się one bezpośrednio w posiadaniu tych instytucji.

3.Na zasadzie odstępstwa od art. 92 ust. 3 lit. d) instytucje, które obliczają kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania zgodnie z ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, mogą zastąpić wymóg w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka związanego z korektą wyceny kredytowej ekspozycji z tytułu instrumentów pochodnych tego przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania kwotą równą 50 % wartości tych ekspozycji obliczonej zgodnie z rozdziałem 6 sekcje 3, 4 lub 5 niniejszego tytułu, stosownie do przypadku.

Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego instytucja może wyłączyć z obliczania wymogu w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka związanego z korektą wyceny kredytowej ekspozycje z tytułu instrumentów pochodnych, które to ekspozycje nie podlegałyby temu wymogowi, gdyby zostały utworzone bezpośrednio przez instytucje.

4.Instytucje, które stosują metodę pełnego przeglądu zgodnie z ust. 2 i 3 oraz które spełniają warunki stałego stosowania w niepełnym zakresie zgodnie z art. 150 lub które nie spełniają warunków pozwalających na stosowanie metod określonych w niniejszym rozdziale w odniesieniu do wszystkich lub niektórych ekspozycji bazowych przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, obliczają kwoty ekspozycji ważonych ryzykiem oraz kwoty oczekiwanych strat zgodnie z następującymi zasadami:

(a)w przypadku ekspozycji należących do kategorii ekspozycji kapitałowych, o której mowa w art. 147 ust. 2 lit. e), instytucje stosują uproszczoną metodę ważenia ryzykiem określoną w art. 155 ust. 2;

(b)w przypadku ekspozycji należących do kategorii ekspozycji sekurytyzacyjnych instytucje stosują metodę ratingów zewnętrznych określoną w art. 261;

(c)w przypadku wszystkich innych ekspozycji bazowych instytucje stosują metodę standardową określoną w rozdziale 2 niniejszego tytułu.

Jeżeli do celów akapitu pierwszego lit. a) instytucja nie jest w stanie dokonać rozróżnienia między ekspozycjami z tytułu niepublicznych instrumentów kapitałowych, giełdowymi ekspozycjami kapitałowymi i innymi ekspozycjami kapitałowymi, instytucja traktuje takie ekspozycje jako inne ekspozycje kapitałowe.

5.Jeżeli warunki określone w art. 132 ust. 3 są spełnione, instytucje, które nie posiadają wystarczających informacji o poszczególnych ekspozycjach bazowych przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, mogą obliczyć kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem w odniesieniu do tych ekspozycji zgodnie z metodą opartą na uprawnieniach określoną w art. 132a ust. 2. W przypadku ekspozycji wymienionych w ust. 4 lit. a), b) i c) niniejszego artykułu instytucje stosują jednak metody określone w tych literach.

6.Z zastrzeżeniem art. 132b ust. 2 instytucje, które nie stosują metody pełnego przeglądu zgodnie z ust. 2 i 3 niniejszego artykułu ani metody opartej na uprawnieniach zgodnie z ust. 5 niniejszego artykułu, stosują metodę rezerwową, o której mowa w art. 132 ust. 2.

7.Instytucje, które nie posiadają danych lub informacji wystarczających do obliczenia kwoty ważonej ryzykiem ekspozycji przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania zgodnie z metodami określonymi w ust. 2, 3, 4 i 5, mogą opierać się na obliczeniach przeprowadzonych przez osobę trzecią, o ile spełnione są wszystkie następujące warunki:

(a)osobą trzecią jest jeden z następujących podmiotów:

(I)instytucja przyjmująca depozyty lub przyjmująca depozyty instytucja finansowa przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, pod warunkiem że przedsiębiorstwo to inwestuje wyłącznie w papiery wartościowe i deponuje wszystkie papiery wartościowe w tej instytucji przyjmującej depozyty lub przyjmującej depozyty instytucji finansowej;

(II)w przypadku przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania nieobjętych ppkt (i) – przedsiębiorstwo zarządzające przedsiębiorstwem zbiorowego inwestowania, pod warunkiem że spełnia ono kryteria określone w art. 132 ust. 3 lit. a);

(b)w przypadku ekspozycji innych niż wymienione w ust. 4 lit. a), b) i c) – osoba trzecia przeprowadza obliczenia zgodnie z metodą określoną w art. 132a ust. 1;

(c)w przypadku ekspozycji wymienionych w ust. 4 lit. a), b) i c) – osoba trzecia przeprowadza obliczenia zgodnie z metodami określonymi w tych literach;

(d)poprawność obliczeń przeprowadzonych przez osobę trzecią potwierdził audytor zewnętrzny.

Instytucje, które opierają się na obliczeniach przeprowadzonych przez osobę trzecią, mnożą kwoty ekspozycji ważonych ryzykiem w odniesieniu do ekspozycji przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania wynikające z tych obliczeń przez współczynnik wynoszący 1,2.

8.Do celów niniejszego artykułu stosuje się przepisy art. 132 ust. 5 i 6 oraz art. 132b.”;

(58)art. 201 ust. 1 lit. h) otrzymuje brzmienie:

„h) kwalifikujący się kontrahenci centralni.”;

(59)dodaje się art. 204a w brzmieniu:

„Artykuł 204a
Uznane rodzaje instrumentów pochodnych na akcje

1.Instytucje mogą wykorzystywać instrumenty pochodne na akcje, które są swapami przychodu całkowitego lub które mają podobne do nich właściwości ekonomiczne, jako uznaną ochronę kredytową wyłącznie w celu stosowania wewnętrznych instrumentów zabezpieczających.

Jeżeli instytucja nabywa ochronę kredytową poprzez swap przychodu całkowitego i księguje płatności netto otrzymane z tytułu swapu jako przychody netto, ale nie księguje zrównoważenia zmniejszenia wartości zabezpieczonych aktywów poprzez obniżenie wartości godziwej lub zwiększenie rezerw, taka ochrona kredytowa nie kwalifikuje się jako uznana ochrona kredytowa.

2.Jeżeli instytucja wykorzystuje wewnętrzny instrument zabezpieczający, stosując instrument pochodny na akcje, warunkiem zakwalifikowania wewnętrznego instrumentu zabezpieczającego jako uznanej ochrony kredytowej do celów niniejszego rozdziału jest dokonanie transferu ryzyka kredytowego, przeniesionego do portfela handlowego, na rzecz osoby trzeciej lub osób trzecich.

Jeżeli wewnętrzny instrument zabezpieczający został zastosowany zgodnie z akapitem pierwszym, a wymogi określone w niniejszym rozdziale zostały spełnione, do obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem oraz kwot oczekiwanej straty, w przypadku gdy zostają one objęte ochroną kredytową nierzeczywistą, instytucje stosują zasady ustanowione w sekcjach 4–6 niniejszego rozdziału.”;

(60)w art. 223 wprowadza się następujące zmiany:

(a)ust. 3 akapit ostatni otrzymuje brzmienie:

„W przypadku transakcji na instrumentach pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym instytucje stosujące metodę określoną w rozdziale 6 sekcja 6 obliczają EVA (wartość ekspozycji skorygowaną o współczynnik zmienności) według następującego wzoru:

.”;

(b)ust. 5 akapit ostatni otrzymuje brzmienie:

„W przypadku transakcji na instrumentach pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym instytucje stosujące metody określone w rozdziale 6 sekcje 3, 4 i 5 niniejszego tytułu uwzględniają efekty ograniczenia ryzyka wynikające z zabezpieczenia zgodnie z przepisami określonymi w tych sekcjach, stosownie do przypadku.”;

(61)art. 272 pkt 6 i 12 otrzymują brzmienie:

„(6) »pakiet zabezpieczający« oznacza grupę transakcji w ramach pojedynczego pakietu kompensowania, w przypadku której dozwolone jest pełne lub częściowe kompensowanie w celu określenia potencjalnej przyszłej ekspozycji według metod określonych w sekcji 3 lub 4 niniejszego rozdziału;

(12) »bieżąca wartość rynkowa« (»CMV«) oznacza do celów sekcji 3–5 niniejszego rozdziału wartość rynkową netto wszystkich transakcji w ramach pakietu kompensowania przed posiadaniem lub przekazaniem jakiegokolwiek zabezpieczenia, gdzie przy obliczaniu bieżącej wartości rynkowej kompensuje się dodatnie i ujemne wartości rynkowe;”;

(62)w art. 272 dodaje się pkt 7a i 12a w brzmieniu:

„(7a) » umowa o jednostronne dostarczenie zabezpieczenia« oznacza umowę o dostarczenie zabezpieczenia, zgodnie z którą instytucja ma obowiązek przekazać zmienne depozyty zabezpieczające kontrahentowi, ale nie jest uprawniona do otrzymania zmiennego depozytu zabezpieczającego od tego kontrahenta lub odwrotnie;”;

„(12a) » wartość niezależnego zabezpieczenia netto« oznacza sumę wartości netto zabezpieczenia skorygowanej o współczynnik zmienności, które jest otrzymywane lub przekazywane, w stosownych przypadkach, do pakietu kompensowania innego niż zmienny depozyt zabezpieczający;”;

(63)w art. 273 wprowadza się następujące zmiany:

(a)ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.    Instytucje obliczają wartość ekspozycji dla umów wymienionych w załączniku II na podstawie jednej z metod określonych w sekcjach 3–6 niniejszego załącznika zgodnie z niniejszym artykułem.

Instytucja, która nie spełnia warunków określonych w art. 273a ust. 2, nie może stosować metody określonej w sekcji 4 niniejszego rozdziału. Instytucja, która nie spełnia warunków określonych w art. 273a ust. 3, nie może stosować metody określonej w sekcji 5 niniejszego rozdziału.

Instytucja nie może stosować metody określonej w sekcji 5 niniejszego rozdziału do określenia wartości ekspozycji dla umów wymienionych w pkt 3 załącznika II.

Instytucje mogą stosować łącznie metody określone w sekcjach 3–6 niniejszego rozdziału na stałe w ramach określonej grupy. Pojedyncza instytucja nie może na stałe stosować łącznie metod określonych w sekcjach 3–6 niniejszego rozdziału.”;

(b)ust. 6, 7, 8 i 9 otrzymują brzmienie:

„6. Zgodnie z wszystkimi metodami określonymi w sekcjach 3–6 niniejszego rozdziału wartość ekspozycji dla danego kontrahenta jest równa sumie wartości ekspozycji obliczonej dla każdego pakietu kompensowania z udziałem takiego kontrahenta.

Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego, jeżeli jedna umowa o dostarczenie zabezpieczenia stosuje się do wielu pakietów kompensowania z udziałem tego kontrahenta, a instytucja stosuje jedną z metod określonych w sekcjach 3 i 6 niniejszego rozdziału do obliczania wartości ekspozycji tych pakietów kompensowania, wartość ekspozycji oblicza się zgodnie z tą sekcją.

W odniesieniu do danego kontrahenta wartość ekspozycji dla danego pakietu kompensowania instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym wymienionych w załączniku II obliczana zgodnie z niniejszym rozdziałem jest równa większej z dwóch następujących wartości: zera albo różnicy między sumą wartości ekspozycji z wszystkich pakietów kompensowania z udziałem danego kontrahenta i sumą wartości korekty wyceny kredytowej dla tego kontrahenta uznawanej przez daną instytucję jako poniesiony odpis aktualizujący wartość. Korekty wyceny kredytowej oblicza się, nie uwzględniając żadnej korekty z tytułu kompensowania wartości obciążenia przypisanej własnemu ryzyku kredytowemu danej firmy, które już zostało wykluczone z funduszy własnych zgodnie z art. 33 ust. 1 lit. c).

7. Przy obliczaniu wartości ekspozycji zgodnie z metodami określonymi w sekcjach 3–5 niniejszego rozdziału instytucje mogą traktować dwa doskonale dopasowane kontrakty pochodne będące przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym objęte tą samą umową o kompensowaniu zobowiązań jako pojedynczy kontrakt z referencyjną kwotą główną wynoszącą zero.

Do celów akapitu pierwszego dwa kontrakty pochodne będące przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym są doskonale dopasowane, gdy spełniają wszystkie następujące warunki:

(c)ich pozycje ryzyka są przeciwne;

(d)ich cechy, z wyjątkiem daty zawarcia transakcji, są identyczne;

(e)przepływy pieniężne w ich ramach w pełni się kompensują wzajemnie.

8. Instytucje określają wartość ekspozycji w odniesieniu do ekspozycji z tytułu transakcji z długim terminem rozliczenia z wykorzystaniem dowolnej z metod określonych w sekcjach 3–6 niniejszego rozdziału, niezależnie od tego, którą metodę dana instytucja wybrała dla instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym oraz transakcji odkupu, transakcji udzielania lub zaciągania pożyczek papierów wartościowych lub towarów oraz transakcji z obowiązkiem uzupełnienia zabezpieczenia kredytowego. Przy obliczaniu wymogów w zakresie funduszy własnych dla transakcji z długim terminem rozliczenia instytucja korzystająca z metody określonej w rozdziale 3 może na stałe przypisać takim transakcjom wagi ryzyka zgodne z metodą określoną w rozdziale 2 niezależnie od istotności tych pozycji.

9. W przypadku metod określonych w sekcjach 3–6 niniejszego rozdziału instytucje traktują transakcje, w których stwierdzono szczególne ryzyko korelacji, zgodnie z art. 291.”;

(64)dodaje się art. 273a i 273b w brzmieniu:

„Artykuł 273a
Warunki stosowania uproszczonych metod obliczania wartości ekspozycji

1.Instytucja może obliczyć wartość ekspozycji pozycji w instrumentach pochodnych zgodnie z metodą określoną w sekcji 4, pod warunkiem że zgodnie z przeprowadzaną co miesiąc oceną wielkość prowadzonej przez nią działalności bilansowej i pozabilansowej dotyczącej instrumentów pochodnych nie przekracza następujących progów:

(a)10 % całkowitej kwoty aktywów instytucji;

(b)150 mln EUR.

Do celów niniejszego ustępu instytucje określają wielkość prowadzonej przez siebie działalności bilansowej i pozabilansowej dotyczącej instrumentów pochodnych na dany dzień, uwzględniając wszystkie swoje pozycje w instrumentach pochodnych, które uznaje się za wewnętrzne instrumenty zabezpieczające przed ekspozycjami na ryzyko kredytowe portfela niehandlowego, z wyjątkiem kredytowych instrumentów pochodnych.

2.Instytucja może obliczyć wartość ekspozycji z tytułu pozycji w instrumentach pochodnych na stopę procentową, walutę lub złoto zgodnie z sekcją 5, pod warunkiem że zgodnie z przeprowadzaną co miesiąc oceną wielkość prowadzonej przez nią działalności bilansowej i pozabilansowej dotyczącej instrumentów pochodnych nie przekracza następujących progów:

(a)5 % całkowitej kwoty aktywów instytucji;

(b)20 mln EUR.

Do celów niniejszego ustępu instytucje określają wielkość prowadzonej przez siebie działalności bilansowej i pozabilansowej dotyczącej instrumentów pochodnych na dany dzień, uwzględniając wszystkie swoje pozycje w instrumentach pochodnych, które w załączniku II pkt 1 i 2 określa się jako kontrakty.

3.Do celów ust. 1 i 2 instytucje obliczają wielkość prowadzonej przez siebie działalności bilansowej i pozabilansowej dotyczącej instrumentów pochodnych na dany dzień zgodnie z poniższymi wymogami:

(a)pozycje w instrumentach pochodnych wycenia się według ich cen rynkowych w danym dniu. Jeżeli wartość rynkowa pozycji w danym dniu nie jest dostępna, instytucje stosują ostatnią dostępną wartość rynkową dla tej pozycji;

(b)wartość bezwzględną pozycji długich sumuje się z wartością bezwzględną pozycji krótkich.

4.Instytucje zgłaszają właściwym organom, które metody określone w sekcjach 4 lub 5 niniejszego rozdziału stosują lub przestają stosować, stosownie do przypadku, do obliczania wartości ekspozycji swoich pozycji w instrumentach pochodnych.

5.Instytucje nie mogą zawierać transakcji na instrumentach pochodnych tylko po to, by spełnić którykolwiek z warunków określonych w ust. 1 i 2 w trakcie comiesięcznej oceny.

Artykuł 273b
Niespełnienie warunków stosowania uproszczonych metod obliczania wartości ekspozycji instrumentów pochodnych

1.Instytucja, która nie spełnia już żadnego z warunków określonych w art. 273a ust. 1 lub 2, niezwłocznie powiadamia o tym właściwy organ.

2.Instytucja zaprzestaje stosowania przepisów art. 273a ust. 1 lub 2 w ciągu trzech miesięcy od wystąpienia jednej z poniższych sytuacji:

(a)instytucja nie spełnia żadnego z warunków określonych w art. 273a ust. 1 lub 2 przez trzy kolejne miesiące;

(b)instytucja nie spełnia żadnego z warunków określonych odpowiednio w art. 273a ust. 1 lub 2 przez ponad 6 miesięcy w ciągu ostatnich 12 miesięcy.

3.Jeżeli instytucja zaprzestaje stosowania przepisów art. 273a ust. 1 lub 2, może ona określać wartość ekspozycji swoich pozycji w instrumentach pochodnych poprzez stosowanie metod określonych odpowiednio w sekcji 4 lub 5 niniejszego rozdziału tylko wówczas, gdy wykaże właściwemu organowi, że spełnia wszystkie warunki określone w art. 273a ust. 1 lub 2 nieprzerwanie przez cały rok.”;

(65)część trzecia tytuł II rozdział 6 sekcja 3 otrzymuje brzmienie:

„Sekcja 3
Metoda standardowa dotycząca ryzyka kredytowego kontrahenta

Artykuł 274
Wartość ekspozycji

1.Instytucja może obliczyć jedną wartość ekspozycji na poziomie pakietu kompensowania dla wszystkich transakcji objętych umową o kompensowaniu zobowiązań, jeżeli spełnione zostały wszystkie poniższe warunki:

(a)umowa o kompensowaniu zobowiązań należy do jednego z rodzajów umów o kompensowaniu zobowiązań, o których mowa w art. 295;

(b)umowa o kompensowaniu zobowiązań została uznana przez właściwe organy zgodnie z art. 296;

(c)instytucja spełniła wymogi określone w art. 297 dotyczące umowy o kompensowaniu zobowiązań.

Jeżeli nie został spełniony którykolwiek z powyższych warunków, instytucja traktuje każdą transakcję jako odrębny pakiet kompensowania.

2.Instytucje obliczają wartość ekspozycji (»Exposure value«) pakietu kompensowania według metody standardowej dotyczącej ryzyka kredytowego kontrahenta w następujący sposób:

gdzie:

RC    =    koszt odtworzenia obliczony zgodnie z art. 275;

PFE    =    potencjalna przyszła ekspozycja obliczona zgodnie z art. 278;

α    =    1,4.

3.Górnym limitem wartości ekspozycji pakietu kompensowania, który podlega umowie o dostarczenie zabezpieczenia, jest wartość ekspozycji tego samego pakietu kompensowania, który nie podlega żadnej formie umowy o dostarczenie zabezpieczenia.

4.Jeżeli do tego samego pakietu kompensowania ma zastosowanie wiele umów o dostarczenie zabezpieczenia, instytucje przypisują każdą umowę o dostarczenie zabezpieczenia do grupy transakcji w pakiecie kompensowania, do których stosuje się umowę o dostarczenie zabezpieczenia, oraz obliczają wartość ekspozycji oddzielnie dla każdej z tych pogrupowanych transakcji.

5.Instytucje mogą ustalić zerową wartość ekspozycji pakietu kompensowania, jeżeli spełnia on wszystkie poniższe warunki:

(a)pakiet kompensowania składa się wyłącznie ze sprzedanych opcji;

(b)bieżąca wartość rynkowa pakietu kompensowania jest stale ujemna;

(c)instytucja z góry otrzymała premię dla wszystkich opcji zawartych w pakiecie kompensowania, aby zagwarantować wykonanie kontraktów;

(d)pakiet kompensowania nie podlega żadnej umowie o dostarczenie zabezpieczenia.

6.Do celów obliczenia wartości ekspozycji pakietu kompensowania zgodnie z niniejszą sekcją instytucja zastępuje transakcję w pakiecie kompensowania, która jest liniowym połączeniem nabytych i sprzedanych opcji kupna lub opcji sprzedaży, wszystkimi pojedynczymi opcjami, które tworzą to liniowe połączenie i które traktuje jako pojedynczą transakcję.

Artykuł 275
Koszt odtworzenia

1.Instytucje obliczają koszt odtworzenia (»RC«) dla pakietów kompensowania nieobjętych umową o dostarczenie zabezpieczenia zgodnie z poniższym wzorem:

2.Instytucje obliczają koszt odtworzenia dla pojedynczych pakietów kompensowania objętych umową o dostarczenie zabezpieczenia zgodnie z poniższym wzorem:

gdzie:

VM        =    wartość zmiennego depozytu zabezpieczającego netto skorygowana o współczynnik zmienności, która jest regularnie otrzymywana lub przekazywana, stosownie do przypadku, do pakietu kompensowania, aby ograniczyć zmiany CMV pakietu kompensowania;    

TH        =    próg zabezpieczenia, który zgodnie z umową o dostarczenie zabezpieczenia ma zastosowanie do pakietu kompensowania i poniżej którego instytucja nie może żądać dostarczenia zabezpieczenia;

MTA        =    minimalna kwota transferu, która zgodnie z umową o dostarczenie zabezpieczenia ma zastosowanie do pakietu kompensowania.

3.Instytucje obliczają koszt odtworzenia dla wielu pakietów kompensowania objętych umową o dostarczenie zabezpieczenia zgodnie z poniższym wzorem:

gdzie:

i    =    indeks oznaczający pakiety kompensowania objęte jedną umową o dostarczenie zabezpieczenia;

CMVi    =    CMV pakietu kompensowania »i«;

VMMA    =    suma wartości zabezpieczenia skorygowanej o współczynnik zmienności, która jest regularnie otrzymywana lub przekazywana, stosownie do przypadku, do wielu pakietów kompensowania, aby ograniczyć zmiany ich CMV;

NICAMA    =    suma wartości zabezpieczenia skorygowanej o współczynnik zmienności, która jest otrzymywana lub przekazywana, stosownie do przypadku, do wielu pakietów kompensowania innych niż w przypadku VMMA.

Do celów akapitu pierwszego wartość NICAMA może być obliczana na poziomie transakcji, na poziomie pakietu kompensowania lub na poziomie wszystkich pakietów kompensowania, do których ma zastosowanie umowa o dostarczenie zabezpieczenia, w zależności od poziomu, do którego ma zastosowanie umowa o dostarczenie zabezpieczenia.

Artykuł 276
Uznawanie i sposób traktowania zabezpieczenia

1.Do celów niniejszej sekcji instytucje obliczają kwoty zabezpieczeń dla VM, VMMA, NICA i NICAMA poprzez zastosowanie wszystkich poniższych wymogów:

(a)jeżeli wszystkie transakcje wchodzące w skład pakietu kompensowania wchodzą w skład portfela handlowego, uznawane jest jedynie takie zabezpieczenie, które można uznać zgodnie z art. 299;

(b)jeżeli pakiet kompensowania zawiera przynajmniej jedną transakcję, która wchodzi w skład portfela niehandlowego, uznawane jest jedynie takie zabezpieczenie, które można uznać zgodnie z art. 197;

(c)zabezpieczenie otrzymane od kontrahenta uznaje się, nadając mu znak dodatni, a zabezpieczenie przekazane kontrahentowi uznaje się, nadając mu znak ujemny;

(d)skorygowaną o współczynnik zmienności wartość każdego rodzaju otrzymanego lub przekazanego zabezpieczenia oblicza się zgodnie z art. 223. Do celów tego obliczenia instytucje nie mogą stosować metody określonej w art. 225;

(e)nie można włączyć tej samej pozycji zabezpieczenia równocześnie w VM i w NICA;

(f)nie można włączyć tej samej pozycji zabezpieczenia równocześnie w VMMA i w NICAMA;

(g)do celów obliczeń NICA i NICAMA nie można uznać żadnego zabezpieczenia przekazanego kontrahentowi, które zostało oddzielone od aktywów tego kontrahenta i które w wyniku tego oddzielenia jest wyłączone z masy upadłościowej w związku z niewykonaniem zobowiązania przez tego kontrahenta lub niewypłacalnością tego kontrahenta.

2.W celu obliczenia wartości przekazanego zabezpieczenia skorygowanej o współczynnik zmienności, o której mowa w ust. 1 lit. d), instytucje stosują następujący wzór zamiast wzoru podanego art. 223 ust. 2:

3.Do celów ust. 1 lit. d) instytucje określają okres likwidacji właściwy do obliczenia wartości każdego zabezpieczenia skorygowanej o współczynnik zmienności, która została otrzymana lub przekazana, zgodnie z jednym z poniższych horyzontów czasowych:

(a)w przypadku pakietów kompensowania, o których mowa w art. 276 ust. 1, horyzont czasowy wynosi jeden rok;

(b)w przypadku pakietów kompensowania, o których mowa w art. 276 ust. 2 i 3, horyzont czasowy wynosi tyle, co okres ryzyka w związku z uzupełnieniem zabezpieczenia określony zgodnie z art. 279d ust. 1 lit. b).

Artykuł 277
Przyporządkowanie transakcji do kategorii ryzyka

1.Instytucje przyporządkowują każdą transakcję z pakietu kompensowania do jednej z sześciu poniższych kategorii ryzyka, aby określić potencjalną przyszłą ekspozycję pakietu kompensowania, o której mowa w art. 278:

(a)ryzyko stopy procentowej;

(b)ryzyko walutowe;

(c)ryzyko kredytowe;

(d)ryzyko cen akcji;

(e)ryzyko cen towarów;

(f)inne rodzaje ryzyka.

2.Instytucje dokonują przyporządkowania, o którym mowa w ust. 1, na podstawie pierwotnego czynnika ryzyka dla transakcji. W przypadku transakcji innych niż te, o których mowa w ust. 3, pierwotnym czynnikiem ryzyka jest jedyny istotny czynnik ryzyka pozycji w instrumentach pochodnych.

3.Od [dzień rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia] w przypadku transakcji na instrumentach pochodnych przypisanej do portfela handlowego, w odniesieniu do którego instytucja stosuje podejście określone w rozdziale 1a albo 1b w celu obliczenia wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego, pierwotnym czynnikiem ryzyka jest czynnik ryzyka, do którego odnosi się najwyższy bezwzględny wskaźnik wrażliwości spośród wszystkich wskaźników wrażliwości dla tej transakcji obliczonych zgodnie z tytułem IV rozdział 1b.

4.Niezależnie od przepisów ust. 1 i 2 podczas przyporządkowywania transakcji do kategorii ryzyka wyszczególnionych w ust. 1 instytucje stosują następujące wymogi:

(a)jeżeli pierwotny czynnik ryzyka transakcji jest zmienną inflacji, instytucje przyporządkowują transakcję do kategorii ryzyka stopy procentowej;

(b)jeżeli pierwotny czynnik ryzyka transakcji jest zmienną warunków klimatycznych, instytucje przyporządkowują transakcję do kategorii ryzyka cen towarów.

5.Na zasadzie odstępstwa od ust. 2 instytucje przyporządkowują transakcje na instrumentach pochodnych, które posiadają więcej niż jeden istotny czynnik ryzyka, do więcej niż jednej kategorii ryzyka. Jeżeli wszystkie istotne czynniki ryzyka jednej z tych transakcji należą do tej samej kategorii ryzyka, instytucje są zobowiązane przyporządkować tę transakcję do tej kategorii ryzyka tylko jeden raz w oparciu o najbardziej istotny z tych czynników ryzyka. Jeżeli istotne czynniki ryzyka jednej z tych transakcji należą do różnych kategorii ryzyka, instytucje jednorazowo przyporządkowują tę transakcję do każdej kategorii ryzyka, w odniesieniu do której transakcja posiada co najmniej jeden istotny czynnik ryzyka, w oparciu o najbardziej istotny z czynników ryzyka w tej kategorii ryzyka.

6.EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu doprecyzowania:

(a)metody określania jedynego istotnego czynnika ryzyka transakcji innych niż te, o których mowa w ust. 3;

(b)metody określania transakcji o więcej niż jednym istotnym czynniku ryzyka oraz określania najbardziej istotnego z tych czynników ryzyka do celów ust. 3.

EUNB przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] r.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

Artykuł 277a
Pakiety zabezpieczające

1.Instytucje określają właściwe pakiety zabezpieczające dla każdej kategorii ryzyka pakietu kompensowania i przypisują każdą transakcję do tych pakietów zabezpieczających w następujący sposób:

(a)transakcje przyporządkowane do kategorii ryzyka stopy procentowej przypisuje się do tego samego pakietu zabezpieczającego wyłącznie wówczas, gdy ich pierwotny czynnik ryzyka jest denominowany w tej samej walucie;

(b)transakcje przyporządkowane do kategorii ryzyka walutowego przypisuje się do tego samego pakietu zabezpieczającego wyłącznie wówczas, gdy ich pierwotny czynnik ryzyka jest oparty na tej samej parze walutowej;

(c)wszystkie transakcje przyporządkowane do kategorii ryzyka kredytowego przypisuje się do tego samego pakietu zabezpieczającego;

(d)wszystkie transakcje przyporządkowane do kategorii ryzyka cen akcji przypisuje się do tego samego pakietu zabezpieczającego;

(e)transakcje przyporządkowane do kategorii ryzyka cen towarów przypisuje się do jednego z pięciu poniższych pakietów zabezpieczających w zależności od charakteru ich pierwotnego czynnika ryzyka:

(I)energia;

(II)metale;

(III)towary rolne;

(IV)warunki klimatyczne;

(V)inne towary.

(f)transakcje przyporządkowane do pozostałych kategorii ryzyka przypisuje się do tego samego pakietu zabezpieczającego wyłącznie wówczas, gdy ich pierwotny czynnik ryzyka jest taki sam.

Do celów lit. a) transakcje przyporządkowane do kategorii ryzyka stopy procentowej, których pierwotnym czynnikiem ryzyka jest zmienna inflacji, przypisuje się do oddzielnych pakietów zabezpieczających innych niż pakiety zabezpieczające określone dla transakcji przyporządkowanych do kategorii ryzyka stopy procentowej, których pierwotnym czynnikiem ryzyka jest zmienna inflacji. Te transakcje przypisuje się do tego samego pakietu zabezpieczającego wyłącznie wówczas, gdy ich pierwotny czynnik ryzyka określony jest w tej samej walucie.

2.Na drodze odstępstwa od ust. 1 instytucje określają oddzielne pojedyncze pakiety zabezpieczające w każdej kategorii ryzyka dla następujących transakcji:

(a)transakcji, których pierwotnym czynnikiem ryzyka jest albo zmienność implikowana rynkiem, albo zrealizowana zmienność czynnika ryzyka, albo współzależność między dwoma czynnikami ryzyka;

(b)transakcji, których pierwotnym czynnikiem ryzyka jest różnica między dwoma czynnikami ryzyka przyporządkowanymi do tej samej kategorii ryzyka, lub transakcji, które składają się z dwóch składników płatnościowych transakcji denominowanych w tej samej walucie i w przypadku których czynnik ryzyka z tej samej kategorii ryzyka pierwotnego czynnika ryzyka jest zawarty w innym składniku płatnościowym transakcji niż ten, który zawiera pierwotny czynnik ryzyka.

Do celów akapitu pierwszego lit. a) instytucje przypisują transakcje do tego samego pakietu zabezpieczającego właściwej kategorii ryzyka tylko wówczas, gdy ich pierwotny czynnik ryzyka jest taki sam.

Do celów akapitu pierwszego lit. b) instytucje przypisują transakcje do tego samego pakietu zabezpieczającego właściwej kategorii ryzyka tylko wówczas, gdy para czynników ryzyka w tych transakcjach, o których mowa w lit. b), jest taka sama, a dwa czynniki ryzyka wchodzące w skład tej pary są skorelowane dodatnio. W innym przypadku instytucje przypisują transakcje, o których mowa w lit. b), do jednego z pakietów zabezpieczających określonych zgodnie z ust. 1, na podstawie tylko jednego z dwóch czynników ryzyka, o których mowa w lit. b).

3.Na wniosek właściwych organów instytucje udostępniają im liczbę pakietów zabezpieczających określonych zgodnie z ust. 2 dla każdej kategorii ryzyka wraz z pierwotnym czynnikiem ryzyka lub parą czynników ryzyka dla każdego z tych pakietów zabezpieczających oraz z liczbą transakcji zawartych w każdym z tych pakietów zabezpieczających.

Artykuł 278
Potencjalna przyszła ekspozycja

1.Instytucje obliczają potencjalną przyszłą ekspozycję (»PFE«) pakietu kompensowania zgodnie z poniższym wzorem:

gdzie:

a    =    indeks oznaczający kategorie ryzyka uwzględnione w obliczeniu potencjalnej przyszłej ekspozycji pakietu kompensowania;

AddOn(a)    =    narzut z tytułu kategorii ryzyka »a« obliczony zgodnie z art. 280a–280f, stosownie do przypadku;

multiplier    =    mnożnik obliczony zgodnie ze wzorem, o którym mowa w ust. 3.

Do celów tego obliczenia instytucje uwzględniają narzut z tytułu danej kategorii ryzyka w obliczeniu potencjalnej przyszłej ekspozycji pakietu kompensowania, jeżeli co najmniej jedna transakcja wchodząca w skład pakietu kompensowania została przyporządkowana do tej kategorii ryzyka.

2.Potencjalną przyszłą ekspozycję wielu pakietów kompensowania objętych jedną umową o dostarczenie zabezpieczenia, jak opisano w art. 275 ust. 3, oblicza się jako sumę wszystkich pojedynczych pakietów kompensowania, traktując je tak, jakby nie były objęte żadną formą umowy o dostarczenie zabezpieczenia.

3.Do celów ust. 1 mnożnik oblicza się w następujący sposób:

gdzie:

Floorm    =    5 %;

y        =    

z        =

NICAi    =    wartość niezależnego zabezpieczenia netto obliczona wyłącznie dla transakcji, które wchodzą w skład pakietu kompensowania »i«. NICAi oblicza się na poziomie transakcji lub na poziomie pakietu kompensowania w zależności od umowy o dostarczenie zabezpieczenia.

Artykuł 279
Obliczanie pozycji ryzyka

Do celów obliczenia narzutów z tytułu kategorii ryzyka, o których mowa w art. 280a–280f, instytucje obliczają pozycję ryzyka (»RiskPosition«) każdej transakcji wchodzącej w skład pakietu kompensowania w następujący sposób:

gdzie:

δ        =    wartość delty nadzorczej transakcji obliczona zgodnie ze wzorem określonym w art. 279a;

AdjNot    =    skorygowana kwota referencyjna transakcji obliczona zgodnie z art. 279b;

MF        =    współczynnik terminu zapadalności transakcji obliczony zgodnie ze wzorem określonym w art. 279c;

Artykuł 279a
Delta nadzorcza

1.Instytucje obliczają wartość delty nadzorczej (δ) w następujący sposób:

(a)w przypadku opcji kupna i opcji sprzedaży, które uprawniają nabywcę opcji do nabycia lub sprzedaży instrumentu bazowego w cenie dodatniej w danym dniu w przyszłości, z wyjątkiem tych opcji, które przyporządkowano do kategorii ryzyka stopy procentowej, instytucje stosują następujący wzór:

gdzie:

N(x)        =    dystrybuanta zmiennej losowej o standardowym rozkładzie normalnym, tj. prawdopodobieństwo, że zmienna losowa o rozkładzie normalnym ze średnią zero i wariancją 1 jest mniejsza lub równa »x«;

P        =    cena kasowa lub cena terminowa kontraktu forward instrumentu bazowego opcji;

K        =    kurs wykonania opcji;

T        =    data wygaśnięcia opcji będąca jedynym terminem w przyszłości, w którym można skorzystać z opcji. Datę wygaśnięcia wyraża się w latach z zastosowaniem właściwej konwencji dni roboczych.

σ        =    nadzorcza wartość zmienności opcji określona zgodnie z tabelą 1 na podstawie kategorii ryzyka transakcji i charakteru instrumentu bazowego opcji.

Tabela 1

Instytucje stosujące cenę terminową kontraktu forward instrumentu bazowego opcji zapewniają, by:

(i) cena terminowa kontraktu forward była zgodna z właściwościami opcji;

(ii) cena terminowa kontraktu forward została obliczona przy wykorzystaniu właściwej stopy procentowej obowiązującej w dniu sprawozdawczym;

(iii) cena terminowa kontraktu forward uwzględniała przewidywane przepływy pieniężne w ramach instrumentu bazowego przed datą wygaśnięcia opcji;

(b)     w przypadku transz syntetycznej sekurytyzacji instytucje stosują następujący wzór:

gdzie:

sign     =

A    =    punkt inicjujący transzy;

D    =    punkt kończący transzy;

(c)w przypadku transakcji innych niż te, o których mowa w lit. a) lub b), instytucje stosują następującą wartość delty nadzorczej:

2.Do celów niniejszej sekcji pozycja długa w pierwotnym czynniku ryzyka oznacza, że wartość rynkowa transakcji zwiększa się, gdy zwiększa się wartość pierwotnego czynnika ryzyka, zaś pozycja krótka w pierwotnym czynniku ryzyka oznacza, że wartość rynkowa transakcji zmniejsza się, gdy zwiększa się wartość pierwotnego czynnika ryzyka.

W przypadku transakcji, o których mowa w art. 277 ust. 3, pozycja długa jest transakcją, dla której znak wrażliwości pierwotnego czynnika ryzyka jest dodatni, a pozycja krótka jest transakcją, dla której znak wrażliwości pierwotnego czynnika ryzyka jest ujemny. W przypadku transakcji innych niż te, o których mowa w art. 277 ust. 3, instytucje określają, czy te transakcje są pozycjami długimi czy krótkimi w pierwotnym czynniku ryzyka, na podstawie obiektywnych informacji na temat struktury tych transakcji lub ich celu.

3.Instytucje określają, czy transakcja o więcej niż jednym istotnym czynniku ryzyka jest pozycją długą czy pozycją krótką w każdym pierwotnym czynniku ryzyka, zgodnie z podejściem zastosowanym na podstawie ust. 2 dla pierwotnego czynnika ryzyka.

4.EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia:

(a)wzoru, który instytucje stosują, aby obliczyć deltę nadzorczą opcji kupna i opcji sprzedaży przyporządkowanych do kategorii ryzyka stopy procentowej i uwzględniającego warunki rynkowe, w których stopy procentowe mogą być ujemne, a także aby obliczyć nadzorczą wartość zmienności, która jest odpowiednia dla tego wzoru;

(b)z jakich obiektywnych informacji na temat struktury i celu transakcji korzystają instytucje, aby określić, czy transakcja inna niż te, o których mowa w art. 277 ust. 2, jest pozycją długą czy krótką w jej pierwotnym czynniku ryzyka.

EUNB przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] r.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

Artykuł 279b
Skorygowana kwota referencyjna

1.Instytucje obliczają skorygowaną kwotę referencyjną w następujący sposób:

(a)w przypadku transakcji przyporządkowanych do kategorii ryzyka stopy procentowej lub do kategorii ryzyka kredytowego instytucje obliczają skorygowaną kwotę referencyjną jako wynik pomnożenia kwoty referencyjnej kontraktu na instrumenty pochodne przez nadzorczy współczynnik czasu trwania, który oblicza się w następujący sposób:

gdzie:

R    =    nadzorcza stopa dyskontowa; R = 5%;

S    =    termin rozpoczęcia będący dniem, w którym w ramach transakcji rozpoczęto ustalanie lub dokonywanie płatności innych niż te odnoszące się do wymiany zabezpieczenia na podstawie umowy o dostarczenie zabezpieczenia. Jeżeli w dniu sprawozdawczym rozpoczęto już ustalanie lub dokonywanie płatności w ramach transakcji, wartość terminu rozpoczęcia wynosi 0. Datę rozpoczęcia wyraża się w latach z zastosowaniem właściwej konwencji dni roboczych.

Jeżeli dla danej transakcji wyznaczono jeden dzień lub wiele dni w przyszłości, w których instytucja lub kontrahent może zdecydować o zakończeniu transakcji przed upływem jej umownego terminu zapadalności, termin rozpoczęcia jest równy najwcześniejszej z poniższych dat:

(i) dzień lub najwcześniejszy z wielu dni w przyszłości, w którym instytucja lub kontrahent może zdecydować o zakończeniu transakcji przed upływem jej umownego terminu zapadalności;

(ii) dzień, w którym w ramach transakcji rozpoczęto ustalanie lub dokonywanie płatności innych niż te odnoszące się do wymiany zabezpieczenia na podstawie umowy o dostarczenie zabezpieczenia.

Jeżeli instrumentem bazowym transakcji jest instrument finansowy, który może spowodować powstanie dodatkowych zobowiązań umownych poza zobowiązaniami dotyczącymi transakcji, termin rozpoczęcia transakcji określa się na podstawie najwcześniejszego dnia, w którym w ramach instrumentu bazowego rozpoczęto ustalanie lub dokonywanie płatności.

E    =    termin zakończenia będący dniem, w którym instytucja i kontrahent dokonali wymiany wartości ostatniej płatności umownej w ramach transakcji. Termin zakończenia wyraża się w latach z zastosowaniem właściwej konwencji dni roboczych.

Jeżeli instrumentem bazowym transakcji jest instrument finansowy, który może spowodować powstanie dodatkowych zobowiązań umownych poza zobowiązaniami dotyczącymi transakcji, termin zakończenia transakcji określa się na podstawie ostatniej płatności umownej w ramach instrumentu bazowego transakcji;

(b)w przypadku transakcji przyporządkowanych do kategorii ryzyka walutowego instytucje obliczają skorygowaną kwotę referencyjną w następujący sposób:

(I)jeżeli transakcja składa się z jednego składnika płatnościowego transakcji, skorygowana kwota referencyjna jest równa kwocie referencyjnej kontraktu na instrumenty pochodne;

(II)jeżeli transakcja składa się z dwóch składników płatnościowych transakcji, a kwota referencyjna jednego ze składników płatnościowych transakcji jest denominowana w walucie sprawozdawczej instytucji, skorygowana kwota referencyjna jest równa kwocie referencyjnej drugiego składnika płatnościowego transakcji;

(III)jeżeli transakcja składa się z dwóch składników płatnościowych transakcji, a kwota referencyjna każdego składnika płatnościowego transakcji jest denominowana w innej walucie niż waluta sprawozdawcza instytucji, skorygowana kwota referencyjna jest równa większej z kwot referencyjnych dwóch składników płatnościowych transakcji po przeliczeniu tych kwot na walutę sprawozdawczą instytucji po obowiązującym natychmiastowym kursie wymiany;

(c)w przypadku transakcji przyporządkowanych do kategorii ryzyka cen akcji lub do kategorii ryzyka cen towarów instytucje obliczają skorygowaną kwotę referencyjną jako wynik pomnożenia ceny rynkowej jednej jednostki instrumentu bazowego transakcji przez liczbę jednostek instrumentu bazowego wskazaną dla transakcji.

Instytucje stosują kwotę referencyjną jako skorygowaną kwotę referencyjną, jeżeli transakcja przyporządkowana do kategorii ryzyka cen akcji lub do kategorii ryzyka cen towarów została umownie wyrażona jako kwota referencyjna, a nie jako liczba jednostek instrumentu bazowego.

2.Instytucje określają kwotę referencyjną lub liczbę jednostek instrumentu bazowego do celów obliczenia skorygowanej kwoty referencyjnej transakcji, o której mowa w ust. 1, w następujący sposób:

(a)jeżeli kwota referencyjna lub liczba jednostek instrumentu bazowego transakcji nie zostanie ustalona przed upływem jej umownego terminu zapadalności:

(I)w przypadku deterministycznych kwot referencyjnych i liczb jednostek instrumentu bazowego kwota referencyjna jest równa średniej ważonej wszystkich wartości deterministycznych kwot referencyjnych lub liczb jednostek instrumentu bazowego, w stosownych przypadkach, przed upływem umownego terminu zapadalności transakcji, przy czym wagi odpowiadają częściom okresu, w których stosowano każdą wartość kwoty referencyjnej;

(II)w przypadku stochastycznych kwot referencyjnych i liczb jednostek instrumentu bazowego kwota referencyjna jest równa kwocie określonej poprzez ustalenie bieżących wartości rynkowych w ramach wzoru do obliczenia przyszłych wartości rynkowych;

(b)w przypadku opcji binarnych kwota referencyjna jest równa największej wartości z możliwych stanów wypłaty opcji w terminie zapadalności tej opcji.

Nie naruszając przepisów akapitu pierwszego, jeżeli możliwy stan wypłaty opcji jest stochastyczny, instytucja stosuje metodę określoną w lit. a) ppkt (ii), aby określić wartość kwoty referencyjnej;

(c)w przypadku kontraktów z wielokrotną wymianą kwoty referencyjnej kwotę referencyjną mnoży się przez liczbę płatności pozostałych do realizacji zgodnie z kontraktami;

(d)w przypadku kontraktów, które przewidują zwielokrotnienie płatności w ramach przepływów pieniężnych lub zwielokrotnienie instrumentu bazowego kontraktu, instytucja koryguje kwotę referencyjną, aby uwzględnić skutki zwielokrotnienia dla profilu ryzyka tych kontraktów.

3.Instytucje przeliczają skorygowaną kwotę referencyjną transakcji na swoją walutę sprawozdawczą po obowiązującym natychmiastowym kursie wymiany w przypadku, w którym zgodnie z niniejszym artykułem skorygowaną kwotę referencyjną oblicza się na podstawie umownej kwoty referencyjnej lub ceny rynkowej liczby jednostek instrumentu bazowego denominowanych w innej walucie.

Artykuł 279c
Współczynnik terminu zapadalności

1.Instytucje obliczają współczynnik terminu zapadalności (»MF«) w następujący sposób:

(a)w przypadku transakcji wchodzących w skład pakietów kompensowania, o których mowa w art. 275 ust. 1, instytucje stosują następujący wzór:

gdzie:

M            =    rezydualny termin zapadalności transakcji, który jest równy okresowi potrzebnemu do wypełnienia wszystkich zobowiązań umownych wynikających z transakcji. W tym celu za zobowiązanie umowne uznaje się każdą opcjonalność kontraktu na instrumenty pochodne. Rezydualny termin zapadalności wyraża się w latach z zastosowaniem właściwej konwencji dni roboczych.

Jeżeli instrumentem bazowym transakcji jest inny kontrakt na instrumenty pochodne, który może powodować powstanie dodatkowych zobowiązań umownych poza zobowiązaniami umownymi transakcji, rezydualny termin zapadalności transakcji jest równy okresowi potrzebnemu do wypełnienia wszystkich zobowiązań umownych wynikających z instrumentu bazowego.

OneBusinessYear    =    jeden rok wyrażony w dniach roboczych z zastosowaniem właściwej konwencji dni roboczych;

(b)w przypadku transakcji wchodzących w skład pakietów kompensowania, o których mowa w art. 275 ust. 2 i 3, współczynnik terminu zapadalności określa się jako:

gdzie:

MPOR        =    okres ryzyka w związku z uzupełnieniem zabezpieczenia pakietu kompensowania określony zgodnie z art. 285 ust. 2–5.

Określając długość okresu ryzyka w związku z uzupełnieniem zabezpieczenia dla transakcji między klientem a uczestnikiem rozliczającym, instytucja działająca jako klient albo jako uczestnik rozliczający stosuje okres wynoszący pięć dni roboczych zamiast minimalnego okresu, o którym mowa w art. 285 ust. 2 lit. b).

2.Do celów ust. 1 rezydualny termin zapadalności jest równy okresowi pozostającemu do najbliższego terminu przeformułowania warunków umowy dla transakcji, które są tak skonstruowane, aby rozliczyć należność z tytułu ekspozycji po określonych terminach płatności, oraz gdy ich warunki zostają przeformułowane w taki sposób, że wartość rynkowa kontraktu jest równa zeru w tych określonych terminach płatności.

Artykuł 280
Współczynnik czynnika nadzorczego pakietu zabezpieczającego

Do celów obliczenia narzutu pakietu zabezpieczającego, o którym mowa w art. 280a–280f, współczynnik czynnika nadzorczego pakietu zabezpieczającego »ϵ« oblicza się w następujący sposób:

Artykuł 280a
Narzut z tytułu kategorii ryzyka stopy procentowej

1.Do celów art. 278 instytucje obliczają narzut z tytułu kategorii ryzyka stopy procentowej w odniesieniu do danego pakietu kompensowania w następujący sposób:

gdzie:

j        = indeks oznaczający wszystkie pakiety zabezpieczające z kategorii ryzyka stopy procentowej określone zgodnie z art. 277a ust. 1 lit. a) i art. 277a ust. 2 dla pakietu kompensowania;

AddOnIRj    = narzut z tytułu kategorii ryzyka stopy procentowej dla pakietu zabezpieczającego »j« obliczony zgodnie z ust. 2.

2.Narzut z tytułu kategorii ryzyka stopy procentowej dla pakietu zabezpieczającego »j« oblicza się w następujący sposób:

gdzie:

ϵj            =    współczynnik czynnika nadzorczego pakietu zabezpieczającego dla pakietu zabezpieczającego »j« określony zgodnie z właściwą wartością określoną w art. 280;

SFIR             =    współczynnik nadzorczy dla kategorii ryzyka stopy procentowej o wartości równej 0,5 %;

EffNotIRj    =    efektywna wartość referencyjna pakietu zabezpieczającego »j« obliczona zgodnie z ust. 3 i 4.

3.Do celów obliczania efektywnej wartości referencyjnej pakietu zabezpieczającego »j« instytucje w pierwszej kolejności przypisują każdą transakcję wchodzącą w skład pakietu zabezpieczającego do właściwego koszyka w tabeli 2. Instytucje dokonują tego na podstawie terminu zakończenia każdej transakcji, jak określono w art. 279b ust. 1 lit. a):

Tabela 2

Następnie instytucje obliczają efektywną wartość referencyjną pakietu zabezpieczającego »j« zgodnie z następującym wzorem:

gdzie:

l    =    indeks oznaczający pozycję ryzyka;

Dj,k     =    efektywna wartość referencyjna koszyka »k« pakietu zabezpieczającego »j« obliczona w następujący sposób:

Artykuł 280b
Narzut z tytułu kategorii ryzyka walutowego

1.Do celów art. 278 narzut z tytułu kategorii ryzyka walutowego w odniesieniu do danego pakietu kompensowania oblicza się w następujący sposób:

gdzie:

j    = indeks oznaczający pakiety zabezpieczające z kategorii ryzyka walutowego określone zgodnie z art. 277a ust. 1 lit. b) i art. 277a ust. 2 dla pakietu kompensowania;

AddOnFXj     =    narzut z tytułu kategorii ryzyka walutowego w odniesieniu do pakietu zabezpieczającego »j« obliczony zgodnie z ust. 2.

2.Narzut z tytułu kategorii ryzyka walutowego w odniesieniu do pakietu zabezpieczającego »j« oblicza się w następujący sposób:

gdzie:

ϵj        =    współczynnik czynnika nadzorczego pakietu zabezpieczającego dla pakietu zabezpieczającego »j« obliczony zgodnie z art. 280;

SFFX        =    współczynnik nadzorczy dla kategorii ryzyka walutowego o wartości równej 4 %;

EffNotIRj    =    efektywna wartość referencyjna pakietu zabezpieczającego »j« obliczona w następujący sposób:

Artykuł 280c
Narzut z tytułu kategorii ryzyka kredytowego

1.Do celów ust. 2 instytucje określają właściwe podmioty referencyjne dla ryzyka kredytowego w ramach pakietu kompensowania w następujący sposób:

(a)na każdego emitenta referencyjnego instrumentu dłużnego będącego podstawą transakcji jednopodmiotowej przypisanej do kategorii ryzyka kredytowego przypada jeden podmiot referencyjny dla ryzyka kredytowego. Transakcje jednopodmiotowe przypisuje się temu samemu podmiotowi referencyjnemu dla ryzyka kredytowego wyłącznie wówczas, gdy bazowe referencyjne instrumenty dłużne tych transakcji zostały wyemitowane przez tego samego emitenta;

(b)na każdą grupę referencyjnych instrumentów dłużnych lub jednopodmiotowych kredytowych instrumentów pochodnych będących podstawą transakcji wielopodmiotowej przypisanej do kategorii ryzyka kredytowego przypada jeden podmiot referencyjny dla ryzyka kredytowego. Transakcje wielopodmiotowe przypisuje się temu samemu podmiotowi referencyjnemu dla ryzyka kredytowego wyłącznie wówczas, gdy grupa bazowych referencyjnych instrumentów dłużnych lub jednopodmiotowych kredytowych instrumentów pochodnych tych transakcji składa się z tych samych składników.

2.Do celów art. 278 instytucje obliczają narzut z tytułu kategorii ryzyka kredytowego w odniesieniu do danego pakietu kompensowania w następujący sposób:

gdzie:

j        =    indeks oznaczający wszystkie pakiety zabezpieczające z kategorii ryzyka kredytowego określone zgodnie z art. 277a ust. 1 lit. c) i art. 277a ust. 2 dla pakietu kompensowania;

AddOnCreditj    =    narzut z tytułu kategorii ryzyka kredytowego w odniesieniu do pakietu zabezpieczającego »j« obliczony zgodnie z ust. 2.

3.Instytucje obliczają narzut z tytułu kategorii ryzyka kredytowego dla pakietu zabezpieczającego »j« w następujący sposób:

gdzie:

j            =    indeks oznaczający podmioty referencyjne dla ryzyka kredytowego w ramach pakietu kompensowania określone zgodnie z ust. 1;

ϵj            =    współczynnik czynnika nadzorczego pakietu zabezpieczającego dla pakietu zabezpieczającego »j« obliczony zgodnie z art. 280 ust. 3;

AddOn(Entityj)    =    narzut dla podmiotu referencyjnego dla ryzyka kredytowego »j« określony zgodnie z ust. 4;

ρjCredit         =    współczynnik korelacji dla podmiotu »j«. Jeżeli podmiot referencyjny dla ryzyka kredytowego »j« został określony zgodnie z ust. 1 lit. a), wówczas ρjCredit = 50 %. Jeżeli podmiot referencyjny dla ryzyka kredytowego »j« został określony zgodnie z ust. 1 lit. b), wówczas ρjCredit = 80 %.

4.Instytucje obliczają narzut dla podmiotu referencyjnego dla ryzyka kredytowego »j« w następujący sposób:

gdzie:

EffNotCreditj    =    efektywna wartość referencyjna podmiotu referencyjnego dla ryzyka kredytowego »j« obliczona w następujący sposób:

gdzie:

l        =    indeks oznaczający pozycję ryzyka;

SFj,lCredit    =    współczynnik nadzorczy mający zastosowanie do podmiotu referencyjnego dla ryzyka kredytowego »j« określony zgodnie z ust. 5.

5.Do celów ust. 4 instytucje obliczają współczynnik nadzorczy mający zastosowanie dla podmiotu referencyjnego dla ryzyka kredytowego »j« w następujący sposób:

(a)w przypadku podmiotu referencyjnego dla ryzyka kredytowego »j« określonego zgodnie z ust. 1 lit. a) wartość SFj,lCredit przyporządkowuje się do jednego z sześciu współczynników nadzorczych określonych w tabeli 3 niniejszego artykułu na podstawie zewnętrznej oceny kredytowej wystawionej przez wyznaczoną ECAI odpowiadającego indywidualnego emitenta. W przypadku indywidualnego emitenta, który nie posiada oceny kredytowej wystawionego przez wyznaczoną ECAI:

(I) instytucja stosująca metodę, o której mowa w tytule II rozdział 3, przyporządkowuje rating wewnętrzny indywidualnego emitenta jednej z zewnętrznych ocen kredytowych;

(II) instytucja stosująca metodę, o której mowa w tytule II rozdział 2, przypisuje temu podmiotowi referencyjnemu dla ryzyka kredytowego wartość SFj,lCredit = 0,54 %. Jeżeli jednak instytucja stosuje przepisy art. 128 do przypisania wagi ryzyka ekspozycjom na ryzyko kredytowe kontrahenta wobec tego indywidualnego emitenta, przypisuje się SFj,lCredit = 1,6 %;

(b)w przypadku podmiotów referencyjnych dla ryzyka kredytowego »j« określonych zgodnie z ust. 1 lit. b):

(I)jeżeli pozycja »l« przyporządkowana do podmiotu referencyjnego dla ryzyka kredytowego »j« jest indeksem kredytowym notowanym na uznanej giełdzie, wartość SFj,lCredit przyporządkowuje się do jednego z dwóch współczynników nadzorczych określonych w tabeli 4 niniejszego artykułu na podstawie przeważającej jakości kredytowej jego poszczególnych składników;

(II)jeżeli pozycja »l« przyporządkowana do podmiotu referencyjnego dla ryzyka kredytowego »j« nie jest pozycją, o której mowa w ppkt (i) niniejszej litery, wartość SFj,lCredit jest równa średniej ważonej współczynników nadzorczych przyporządkowanych do każdego składnika zgodnie z metodą określoną w lit. a) niniejszego ustępu, przy czym wagi określa się zgodnie ze stosunkiem wartości referencyjnych składników tej pozycji.

Tabela 3

Tabela 4

Artykuł 280d
Narzut z tytułu kategorii ryzyka cen akcji

1.Do celów ust. 2 instytucje określają właściwe podmioty referencyjne dla ryzyka cen akcji w ramach pakietu kompensowania w następujący sposób:

(a)na każdego emitenta referencyjnego instrumentu kapitałowego będącego podstawą transakcji jednopodmiotowej przypisanej do kategorii ryzyka cen akcji przypada jeden podmiot referencyjny dla ryzyka cen akcji. Transakcje jednopodmiotowe przypisuje się temu samemu podmiotowi referencyjnemu dla ryzyka cen akcji wyłącznie wówczas, gdy bazowe referencyjne instrumenty kapitałowe tych transakcji zostały wyemitowane przez tego samego emitenta;

(b)na każdą grupę referencyjnych instrumentów kapitałowych lub jednopodmiotowych instrumentów pochodnych na akcje będących podstawą transakcji wielopodmiotowej przypisanej do kategorii ryzyka cen akcji przypada jeden podmiot referencyjny dla ryzyka cen akcji. Transakcje wielopodmiotowe przypisuje się temu samemu podmiotowi referencyjnemu dla ryzyka cen akcji wyłącznie wtedy, gdy grupa bazowych referencyjnych instrumentów kapitałowych lub jednopodmiotowych instrumentów pochodnych na akcje tych transakcji, stosownie do przypadku, składa się z tych samych składników.

2.Do celów art. 278 instytucje obliczają narzut z tytułu kategorii ryzyka cen akcji w odniesieniu do danego pakietu kompensowania w następujący sposób:

gdzie:

j        =    indeks oznaczający wszystkie pakiety zabezpieczające z kategorii ryzyka kredytowego określone zgodnie z art. 277a ust. 1 lit. d) i art. 277a ust. 2 dla pakietu kompensowania;

AddOnEquityj    =    narzut z tytułu kategorii ryzyka kredytowego dla pakietu zabezpieczającego »j« obliczony zgodnie z ust. 3.

3.Instytucje obliczają narzut z tytułu kategorii ryzyka cen akcji w odniesieniu do pakietu zabezpieczającego »j« w następujący sposób:

      gdzie:

j     =    indeks oznaczający podmioty referencyjne dla ryzyka cen akcji w ramach pakietu kompensowania określone zgodnie z ust. 1;

ϵj         =    współczynnik czynnika nadzorczego pakietu zabezpieczającego dla pakietu zabezpieczającego »j« obliczony zgodnie z art. 280;

AddOn(Entityj) =    narzut dla podmiotu referencyjnego dla ryzyka cen akcji »j« określony zgodnie z ust. 4;

ρjEquity      =    współczynnik korelacji dla podmiotu »j«. Jeżeli podmiot referencyjny dla ryzyka cen akcji »j« został określony zgodnie z ust. 1 lit. a), wówczas ρjEquity = 50 %. Jeżeli podmiot referencyjny dla ryzyka cen akcji »j« został określony zgodnie z ust. 1 lit. b), wówczas ρjEquity = 80 %.

4.Instytucje obliczają narzut dla podmiotu referencyjnego dla ryzyka cen akcji »j« w następujący sposób:

gdzie:

SFjEquity     =    współczynnik nadzorczy mający zastosowanie do podmiotu referencyjnego dla ryzyka cen akcji »j«. Jeżeli podmiot referencyjny dla ryzyka cen akcji »j« został określony zgodnie z ust. 1 lit. a), wówczas SFjEquity = 32 %; jeżeli podmiot referencyjny dla ryzyka cen akcji »j« został określony zgodnie z ust. 1 lit. b), wówczas SFjEquity = 20 %;

EffNotEquityj    =    efektywna wartość referencyjna podmiotu referencyjnego dla ryzyka cen akcji »j« obliczona w następujący sposób:

Artykuł 280e
Narzut z tytułu kategorii ryzyka cen towarów

1.Do celów art. 278 instytucje obliczają narzut z tytułu kategorii ryzyka cen towarów w odniesieniu do danego pakietu kompensowania w następujący sposób:

j        =    indeks oznaczający pakiety zabezpieczające z kategorii ryzyka cen towarów określone zgodnie z art. 277a ust. 1 lit. e) i art. 277a ust. 2 dla pakietu kompensowania;

AddOnComj    = narzut z tytułu kategorii ryzyka cen towarów w odniesieniu do pakietu zabezpieczającego »j« określony zgodnie z ust. 4.

2.Do celów obliczenia narzutu dla pakietu zabezpieczającego z kategorii ryzyka cen towarów w odniesieniu do danego pakietu kompensowania zgodnie z ust. 4 instytucje określają właściwe rodzaje referencyjne pod względem ryzyka cen towarów w odniesieniu do każdego pakietu zabezpieczającego. Transakcje na towarowych instrumentach pochodnych przypisuje się do tego samego rodzaju referencyjnego pod względem ryzyka cen towarów wyłącznie wówczas, gdy bazowy instrument towarowy dla tych transakcji ma taki sam charakter.

3.Na zasadzie odstępstwa od ust. 2 właściwe organy mogą zażądać, aby instytucja posiadająca duży i skoncentrowany portfel towarowych instrumentów pochodnych rozważyła dodatkowe właściwości oprócz charakteru bazowego instrumentu towarowego, aby określić rodzaje referencyjne pod względem ryzyka cen towarów dla pakietu zabezpieczającego z kategorii ryzyka cen towarów zgodnie z ust. 2.

EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu doprecyzowania, co stanowi duży i skoncentrowany portfel towarowych instrumentów pochodnych, o którym mowa w akapicie pierwszym.

EUNB przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [15 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] r.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

4.Instytucje obliczają narzut z tytułu kategorii ryzyka cen towarów w odniesieniu do pakietu zabezpieczającego »j« w następujący sposób:

gdzie:

k            =    indeks oznaczający rodzaje referencyjne pod względem ryzyka cen towarów w ramach pakietu kompensowania określone zgodnie z ust. 2;

ϵj             =    współczynnik czynnika nadzorczego pakietu zabezpieczającego dla pakietu zabezpieczającego »j« obliczony zgodnie z art. 280;

AddOn(Typejk)    =    narzut dla rodzaju referencyjnego pod względem ryzyka cen towarów »k« obliczony zgodnie z ust. 5;

ρCom            =    współczynnik korelacji kategorii ryzyka cen towarów o wartości równej 40 %.

5.Instytucje obliczają narzut dla rodzaju referencyjnego pod względem ryzyka cen towarów »k« w następujący sposób:

gdzie:

SFkCom     =    współczynnik nadzorczy mający zastosowanie do rodzaju referencyjnego pod względem ryzyka cen towarów »k«.

Jeżeli rodzaj referencyjny pod względem ryzyka cen towarów »k« odpowiada transakcjom przypisanym do pakietu zabezpieczającego, o którym mowa w art. 277b ust. 1 lit. e) ppkt (i), wówczas SFkCom = 40 %; w innym przypadku SFkCom = 18 %.

EffNotComk    =    efektywna wartość referencyjna rodzaju referencyjnego pod względem ryzyka cen towarów »k« obliczona w następujący sposób:

Artykuł 280f
Narzut z tytułu innych kategorii ryzyka

1.Do celów art. 278 instytucje obliczają narzut z tytułu innych kategorii ryzyka w odniesieniu do danego pakietu kompensowania w następujący sposób:

gdzie:

j        =    indeks oznaczający pakiety zabezpieczające z innych kategorii ryzyka określone zgodnie z art. 277a ust. 1 lit. f) i art. 277a ust. 2 dla pakietu kompensowania;

AddOnOtherj    =    narzut z tytułu innych kategorii ryzyka w odniesieniu do pakietu zabezpieczającego »j« określony zgodnie z ust. 2.

2.Instytucje obliczają narzut z tytułu innych kategorii ryzyka w odniesieniu do pakietu zabezpieczającego »j« w następujący sposób:

gdzie:    

ϵj         =    współczynnik czynnika nadzorczego pakietu zabezpieczającego dla pakietu zabezpieczającego »j« obliczony zgodnie z art. 280;

SFOther     =    współczynnik nadzorczy dla innej kategorii ryzyka o wartości równej 8 %;

EffNotOtherj = efektywna wartość referencyjna pakietu zabezpieczającego »j« obliczona w następujący sposób:

”;

(66)część trzecia tytuł II rozdział 6 sekcja 4 otrzymuje brzmienie:

„Sekcja 4
Uproszczona metoda standardowa dotycząca ryzyka kredytowego kontrahenta

Artykuł 281
Obliczanie wartości ekspozycji

1.Instytucja oblicza jedną wartość ekspozycji na poziomie pakietu kompensowania zgodnie z sekcją 3 niniejszego rozdziału, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.Wartość ekspozycji pakietu kompensowania oblicza się zgodnie z następującymi wymogami:

(a)instytucje nie stosują podejścia, o którym mowa w art. 274 ust. 6;

(b)na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 275 ust. 1 instytucje stosują następujące reguły:

w przypadku pakietów kompensowania innych niż te, o których mowa w art. 275 ust. 2, instytucje obliczają koszt odtworzenia zgodnie z następującym wzorem:

;

(c)na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 275 ust. 2 instytucje stosują następujące reguły:

w przypadku pakietów kompensowania transakcji będących przedmiotem obrotu na uznanej giełdzie, pakietów kompensowania transakcji rozliczanych centralnie przez kontrahenta centralnego, któremu udzielono zezwolenia na prowadzenie działalności zgodnie z art. 14 rozporządzenia (EU) nr 648/2012 lub którego uznano zgodnie z art. 25 rozporządzenia (UE) nr 648/2012, lub pakietów kompensowania transakcji, których zabezpieczenie jest przedmiotem wymiany dwustronnej z kontrahentem zgodnie z art. 11 rozporządzenia (UE) nr 648/2012, instytucje obliczają koszt odtworzenia zgodnie z następującym wzorem:

gdzie:

TH    =    próg zabezpieczenia, który zgodnie z umową o dostarczenie zabezpieczenia ma zastosowanie do pakietu kompensowania i poniżej którego instytucja nie może żądać dostarczenia zabezpieczenia;

MTA    =    minimalna kwota transferu, która zgodnie z umową o dostarczenie zabezpieczenia ma zastosowanie do pakietu kompensowania;

(d)na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 275 ust. 3 instytucje stosują następujące reguły:

w przypadku pakietów kompensowania objętych umową o dostarczenie zabezpieczenia, która odnosi się do wielu pakietów kompensowania, instytucje obliczają koszt odtworzenia jako sumę kosztów odtworzenia każdego odrębnego pakietu kompensowania obliczonych zgodnie z ust. 1, tak jakby nie były one objęte obowiązkiem uzupełnienia zabezpieczenia;

(e)wszystkie pakiety zabezpieczające ustanawia się zgodnie z art. 277a ust. 1;

(f)instytucje przyjmują, że wartość mnożnika we wzorze wykorzystywanym do obliczenia potencjalnej przyszłej ekspozycji, o której mowa w art. 278 ust. 1, wynosi 1, w następujący sposób:

;

(g)na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 279a ust. 1 instytucje stosują następujące reguły:

w odniesieniu do wszystkich transakcji instytucje obliczają wartość delty nadzorczej w następujący sposób:

;

(h) do obliczania nadzorczego współczynnika czasu trwania, o którym mowa w art. 279b ust. 1 lit. a), wykorzystuje się następujący wzór:

;

(i)współczynnik terminu zapadalności, o którym mowa w art. 279c ust. 1, oblicza się w następujący sposób:

(III) a) w przypadku transakcji wchodzących w skład pakietów kompensowania, o których mowa w art. 275 ust. 1, MF = 1;

b) w przypadku transakcji wchodzących w skład pakietów kompensowania, o których mowa w art. 275 ust. 2 i 3, MF = 0,42;

(j)wzór wykorzystywany do obliczania efektywnej wartości referencyjnej pakietu zabezpieczającego »j«, o którym mowa w art. 280a ust. 3, przedstawia się następująco:

(k)wzór wykorzystywany do obliczania narzutu z tytułu kategorii ryzyka kredytowego w odniesieniu do pakietu zabezpieczającego »j« ustanowionego dla danej kategorii ryzyka kredytowego, o którym mowa w art. 280c ust. 3, przedstawia się następująco:

(l)wzór wykorzystywany do obliczania narzutu z tytułu kategorii ryzyka cen akcji w odniesieniu do pakietu zabezpieczającego »j« ustanowionego dla danej kategorii ryzyka cen akcji, o którym mowa w art. 280d ust. 3, przedstawia się następująco:

(m)wzór wykorzystywany do obliczania narzutu z tytułu kategorii ryzyka cen towarów w odniesieniu do pakietu zabezpieczającego »j« ustanowionego dla danej kategorii ryzyka cen towarów, o którym mowa w art. 280e ust. 3, przedstawia się następująco:

”;

(67)część trzecia tytuł II rozdział 6 sekcja 5 otrzymuje brzmienie:

„Sekcja 5
Metoda wyceny pierwotnej ekspozycji

Artykuł 282
Obliczanie wartości ekspozycji

1.Instytucje mogą obliczyć jedną wartość ekspozycji dla wszystkich transakcji objętych umową o kompensowaniu zobowiązań, jeżeli wszystkie warunki przewidziane w art. 274 ust. 1 zostały spełnione. W przeciwnym razie instytucje obliczają wartość ekspozycji osobno dla każdej transakcji, traktując każdą z nich jako odrębny pakiet kompensowania.

2.Wartość ekspozycji pakietu kompensowania lub transakcji odpowiada 1,4-krotności sumy aktualnego kosztu odtworzenia i potencjalnej przyszłej ekspozycji.

3.Aktualny koszt odtworzenia, o którym mowa w ust. 2, ustala się w następujący sposób:

(a)w przypadku pakietów kompensowania transakcji będących przedmiotem obrotu na uznanej giełdzie, pakietów kompensowania transakcji rozliczanych centralnie przez kontrahenta centralnego, któremu udzielono zezwolenia na prowadzenie działalności zgodnie z art. 14 rozporządzenia (EU) nr 648/2012 lub którego uznano zgodnie z art. 25 rozporządzenia (UE) nr 648/2012, lub pakietów kompensowania transakcji, których zabezpieczenie jest przedmiotem wymiany dwustronnej z kontrahentem zgodnie z art. 11 rozporządzenia (UE) nr 648/2012, instytucje obliczają aktualny koszt odtworzenia, o którym mowa w ust. 2, w następujący sposób:

gdzie:

TH    =    próg zabezpieczenia, który zgodnie z umową o dostarczenie zabezpieczenia ma zastosowanie do pakietu kompensowania i poniżej którego instytucja nie może żądać dostarczenia zabezpieczenia;

MTA    =    minimalna kwota transferu, która zgodnie z umową o dostarczenie zabezpieczenia ma zastosowanie do pakietu kompensowania;

(b)w przypadku wszystkich innych pakietów kompensowania lub poszczególnych transakcji instytucje obliczają aktualny koszt odtworzenia, o którym mowa w ust. 2, w następujący sposób:

Aby obliczyć aktualny koszt odtworzenia, instytucje aktualizują bieżące wartości rynkowe przynajmniej raz w miesiącu.

4.Instytucje obliczają potencjalną przyszłą ekspozycję, o której mowa w ust. 2, w następujący sposób:

(a)potencjalna przyszła ekspozycja pakietu kompensowania stanowi sumę potencjalnych przyszłych ekspozycji wszystkich transakcji wchodzących w skład pakietu kompensowania obliczoną zgodnie z lit. b);

(b)potencjalna przyszła ekspozycja pojedynczej transakcji odpowiada jej kwocie referencyjnej pomnożonej przez:

(I)iloczyn uzyskany po pomnożeniu 0,5 % przez wartość rezydualnego terminu zapadalności transakcji w przypadku kontraktów na stopę procentową;

(II)4 % w przypadku kontraktów związanych z kontraktami na kursy walutowe;

(III)18 % w przypadku kontraktów związanych z kontraktami na złoto;

(c)wysokość kwoty referencyjnej, o której mowa w lit. b), ustala się – w stosownych przypadkach – zgodnie z art. 279b ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 279b ust. 2 i 3;

(d)potencjalną przyszłą ekspozycję pakietów kompensowania, o których mowa w ust. 3 lit. a), mnoży się przez 0,42.

Przy obliczaniu potencjalnej ekspozycji kontraktów na stopę procentową zgodnie z lit. b) ppkt (ii) instytucja może oprzeć się na pierwotnym terminie zapadalności, a nie na rezydualnym terminie zapadalności kontraktów.”;

(68)art. 283 ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. W przypadku wszystkich transakcji na instrumentach pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym i wszystkich transakcji z długim terminem rozliczenia, w odniesieniu do których instytucja nie otrzymała na mocy ust. 1 zezwolenia na stosowanie IMM, instytucja ta korzysta z metod określonych w sekcjach 3 lub 5. Metody te można stosować łącznie na stałe w ramach określonej grupy.”;

(69)art. 298 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 298
Skutki uznawania kompensowania za ograniczające ryzyko

Kompensowanie do celów sekcji 3–6 uznaje się według zasad określonych w tych sekcjach.”;

(70)w art. 299 ust. 2 skreśla się lit. a);

(71)w art. 300 wprowadza się następujące zmiany:

(a)zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:

„Do celów niniejszej sekcji i części siódmej stosuje się następujące definicje:”;

(b)dodaje się pkt 5–11 w brzmieniu:

„(5) »transakcje o charakterze gotówkowym« oznaczają transakcje w gotówce, instrumentach dłużnych i instrumentach kapitałowych, a także kasowe transakcje walutowe i kasowe transakcje towarowe; transakcji odkupu i transakcji udzielania lub zaciągania pożyczek papierów wartościowych lub towarów nie uznaje się za transakcje o charakterze gotówkowym;

(6) »pośrednie uzgodnienie rozliczeniowe« oznacza uzgodnienie spełniające warunki ustanowione w art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 648/2012;

(7) »wielopoziomowa struktura klientów« oznacza pośrednie uzgodnienie rozliczeniowe, w ramach którego podmiot niebędący uczestnikiem rozliczającym, który sam jest klientem uczestnika rozliczającego lub klienta wyższego poziomu, świadczy usługi rozliczeniowe na rzecz instytucji;

(8) »klient wyższego poziomu« oznacza podmiot świadczący usługi rozliczeniowe na rzecz klienta niższego poziomu;

(9) »klient niższego poziomu« oznacza podmiot korzystający z usług kontrahenta centralnego za pośrednictwem klienta wyższego poziomu;

(10) »niewniesiony wkład do funduszu na wypadek niewykonania zobowiązania« oznacza wkład, który instytucja pełniąca rolę uczestnika rozliczającego zobowiązała się na mocy umowy przekazać na rzecz CCP po wyczerpaniu przez niego jego funduszu na wypadek niewykonania zobowiązania w celu pokrycia strat, które CCP poniósł w wyniku niewykonania zobowiązania przez jednego ze swoich uczestników rozliczających lub przez większą liczbę swoich uczestników rozliczających;

(11) »w pełni gwarantowana transakcja udzielenia lub zaciągnięcia pożyczki depozytu« oznacza w pełni zabezpieczoną transakcję rynku pieniężnego, w ramach której dwóch kontrahentów wymienia się depozytami, a CCP pełni rolę pośrednika między nimi, aby zagwarantować, że wywiążą się oni ze spoczywających na nich zobowiązań płatniczych.”;

(72)art. 301 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 301
Zakres przedmiotowy

1.Niniejsza sekcja ma zastosowanie do poniższych umów i transakcji przez cały okres, gdy pozostają one nierozliczone z CPP:

(a)umowy wymienione w załączniku II oraz kredytowe instrumenty pochodne;

(b)transakcje finansowane z użyciem papierów wartościowych i w pełni gwarantowane transakcje udzielenia lub zaciągnięcia pożyczki depozytu;

(c)transakcje z długim terminem rozliczenia.

Przepisy niniejszej sekcji nie mają zastosowania do ekspozycji z tytułu rozliczenia transakcji o charakterze gotówkowym. Instytucje stosują podejście ustanowione w tytule V niniejszej części w odniesieniu do ekspozycji z tytułu transakcji wynikających z takich transakcji oraz wagę ryzyka w wysokości 0 % w odniesieniu do wkładów do funduszu na wypadek niewykonania zobowiązania obejmujących wyłącznie takie transakcje. Instytucje stosują podejście określone w art. 307 w odniesieniu do wkładów do funduszu na wypadek niewykonania zobowiązania obejmujących dowolne z umów wymienionych w akapicie pierwszym poza transakcjami o charakterze gotówkowym.

2.Do celów niniejszej sekcji zastosowanie mają następujące warunki:

(a)początkowy depozyt zabezpieczający nie obejmuje wkładów na rzecz CCP wynikających z uzgodnień dotyczących wzajemnego podziału strat;

(b)początkowy depozyt zabezpieczający obejmuje zabezpieczenie zdeponowane przez instytucję pełniącą rolę uczestnika rozliczającego lub przez klienta, którego kwota przekracza minimalną kwotę wymaganą przez, odpowiednio, CCP lub instytucję pełniącą rolę uczestnika rozliczającego, pod warunkiem że kontrahent centralny lub instytucja pełniąca rolę uczestnika rozliczającego może, w stosownych przypadkach, uniemożliwić instytucji pełniącej rolę uczestnika rozliczającego lub klientowi wycofanie takiej nadwyżki zabezpieczenia;

(c)jeżeli CCP korzysta z początkowego depozytu zabezpieczającego w celu podziału strat między swoich uczestników rozliczających, instytucje pełniące rolę uczestników rozliczających traktują ten początkowy depozyt zabezpieczający jako wkład do funduszu na wypadek niewykonania zobowiązania.”;

(73)art. 302 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Za pomocą odpowiedniej analizy scenariuszy i odpowiednich testów warunków skrajnych instytucje oceniają, czy poziom funduszy własnych utrzymywanych względem ekspozycji wobec CCP, w tym ewentualnych przyszłych lub warunkowych ekspozycji na ryzyko kredytowe, ekspozycji wynikających z wkładów do funduszu na wypadek niewykonania zobowiązania oraz – w przypadku gdy instytucja pełni rolę uczestnika rozliczającego – ekspozycji wynikających z ustaleń umownych określonych w art. 304, jest odpowiednio powiązany z ryzykami nieodłącznie związanymi z tymi ekspozycjami.”;

(74)art. 303 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 303
Traktowanie ekspozycji uczestników rozliczających wobec CCP

1.Instytucja pełniąca rolę uczestnika rozliczającego – dla własnych celów albo jako pośrednik finansowy między klientem a CCP – oblicza wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu swoich ekspozycji wobec CCP w następujący sposób:

(a)stosuje podejście określone w art. 306 w odniesieniu do swoich ekspozycji z tytułu transakcji wobec CCP;

(b)stosuje podejście określone w art. 307 w odniesieniu do wniesionego przez siebie wkładu do funduszu na wypadek niewykonania zobowiązania wobec CCP.

2.Do celów ust. 1 suma wymogów w zakresie funduszy własnych danej instytucji z tytułu jej ekspozycji wobec kwalifikującego się CCP wynikających z ekspozycji z tytułu transakcji oraz wkładu do funduszu na wypadek niewykonania zobowiązania jest ograniczona górnym pułapem w wysokości odpowiadającej sumie wymogów w zakresie funduszy własnych, które miałyby zastosowanie do tych samych ekspozycji, gdyby dany CCP był niekwalifikującym się CCP.”;

(75)w art. 304 wprowadza się następujące zmiany:

(a)ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Instytucja pełniąca rolę uczestnika rozliczającego, która działa w tym charakterze jako pośrednik finansowy między klientem a CCP, oblicza wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu swoich transakcji związanych z CCP przeprowadzanych z klientem zgodnie z przepisami sekcji 1–8 niniejszego rozdziału, sekcji 4 rozdziału 4 niniejszego tytułu oraz tytułu VI niniejszej części, stosownie do przypadku.”;

(b)ust. 3, 4 i 5 otrzymują brzmienie:

„3. Jeżeli instytucja pełniąca rolę uczestnika rozliczającego stosuje metody określone w sekcji 3 lub 6 niniejszego rozdziału przy obliczaniu wymogów w zakresie funduszy własnych dla swoich ekspozycji, zastosowanie mają następujące warunki:

(a)na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 285 ust. 2 instytucja może stosować okres ryzyka w związku z uzupełnieniem zabezpieczenia wynoszący co najmniej pięć dni roboczych w odniesieniu do swoich ekspozycji wobec klienta;

(b)instytucja stosuje okres ryzyka w związku z uzupełnieniem zabezpieczenia wynoszący co najmniej 10 dni roboczych w odniesieniu do swoich ekspozycji wobec CCP;

(c)na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 285 ust. 3, jeżeli pakiet kompensowania uwzględniony w obliczeniach spełnia warunki określone w lit. a) tego ustępu, instytucja może pominąć ograniczenie ustanowione w tej literze, jeżeli pakiet kompensowania nie spełnia warunku określonego w lit. b) tego ustępu i jeżeli nie obejmuje transakcji spornych;

(d)jeżeli CCP utrzymuje zmienny depozyt zabezpieczający w odniesieniu do danej transakcji, a zabezpieczenie ustanowione przez instytucję nie podlega ochronie na wypadek niewypłacalności CCP, instytucja stosuje okres ryzyka w związku z uzupełnieniem zabezpieczenia odpowiadający jednemu rokowi lub rezydualnemu terminowi zapadalności transakcji, w zależności od tego, który z tych okresów jest krótszy, przy czym okres ten musi wynosić przynajmniej 10 dni roboczych.

4. Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 281 ust. 2 lit. h), jeżeli instytucja pełniąca rolę uczestnika rozliczającego korzysta z metody określonej w sekcji 4 niniejszego rozdziału do obliczania wymogu w zakresie funduszy własnych z tytułu swoich ekspozycji wobec klienta, instytucja może na potrzeby tych obliczeń zastosować współczynnik terminu zapadalności w wysokości 0,21.

5. Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 282 ust. 4 lit. d), jeżeli instytucja pełniąca rolę uczestnika rozliczającego korzysta z metody określonej w sekcji 5 niniejszego rozdziału do obliczania wymogu w zakresie funduszy własnych z tytułu swoich ekspozycji wobec klienta, może ona zastosować na potrzeby tych obliczeń współczynnik terminu zapadalności w wysokości 0,21.”;

(c)dodaje się ust. 6 i 7 w brzmieniu:

„6. Instytucja pełniąca rolę uczestnika rozliczającego może stosować obniżoną wartość ekspozycji, której dotyczy niewykonanie zobowiązania, obliczoną zgodnie z ust. 3, 4 i 5 przy obliczaniu wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka związanego z CVA zgodnie z tytułem VI.

7. Instytucja pełniąca rolę uczestnika rozliczającego, która pobiera zabezpieczenie od klienta na potrzeby transakcji związanej z CCP i która przekazuje zabezpieczenie CCP, może uznać to zabezpieczenie w celu obniżenia wartości swojej ekspozycji wobec klienta w ramach tej transakcji związanej z CCP.

W przypadku wielopoziomowej struktury klientów metodę opisaną w akapicie pierwszym można stosować na każdym poziomie tej struktury.”;

(76)w art. 305 wprowadza się następujące zmiany:

(a)ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Instytucja będąca klientem oblicza wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu swoich transakcji związanych z CCP przeprowadzanych ze swoim uczestnikiem rozliczającym zgodnie z sekcjami 1–8 niniejszego rozdziału, sekcją 4 rozdziału 4 niniejszego tytułu i tytułem VI niniejszej części, stosownie do przypadku.”;

(b)ust. 2 lit. c) otrzymuje brzmienie:

„c) klient przeprowadził dostatecznie szczegółową weryfikację prawną potwierdzającą, że uzgodnienia służące zapewnieniu spełnienia warunku przewidzianego w lit. b) są zgodne z prawem, ważne, wiążące i egzekwowalne zgodnie z odpowiednimi przepisami obowiązującymi w stosownej jurysdykcji lub w stosownych jurysdykcjach, i zapewnił aktualność wyników tej weryfikacji;”;

(c)w ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Przy ocenianiu swojej zgodności z warunkiem ustanowionym w akapicie pierwszym lit. b) instytucja może wziąć pod uwagę wszelkie ewidentne wcześniejsze przypadki przeniesienia pozycji klienta i odpowiedniego zabezpieczenia na poziomie CCP oraz wszelkie deklaracje podmiotów prowadzących działalność w tym sektorze świadczące o gotowości kontynuowania tej praktyki.”;

(d)ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie:

„3. Na zasadzie odstępstwa od ust. 2 niniejszego artykułu, jeżeli instytucja będąca klientem nie spełnia warunku ustanowionego w lit. a) tego ustępu, ponieważ nie jest chroniona przed stratami w przypadku, gdy zarówno uczestnik rozliczający, jak i inny klient tego uczestnika rozliczającego wspólnie nie wykonają zobowiązania, ale spełnione są wszystkie pozostałe warunki określone w lit. a) tego ustępu i w pozostałych literach tego ustępu, instytucja może obliczyć wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu swoich ekspozycji z tytułu transakcji związanych z CCP wobec swojego uczestnika rozliczającego zgodnie z art. 306, o ile zastąpi wagę ryzyka równą 2 %, o której mowa w art. 306 ust. 1 lit. a), wagą ryzyka wynoszącą 4 %.

4. W przypadku wielopoziomowej struktury klientów instytucja będąca klientem niższego poziomu, która uzyskuje dostęp do usług CCP za pośrednictwem klienta wyższego poziomu, może stosować podejście określone w ust. 2 lub 3 wyłącznie w przypadku, gdy warunki ustanowione w tych ustępach są spełnione na wszystkich szczeblach tej struktury.”;

(77)w art. 306 wprowadza się następujące zmiany:

(a)ust. 1 lit. c) otrzymuje brzmienie:

„c) w przypadkach gdy instytucja pełni rolę pośrednika finansowego między klientem a CCP i zgodnie z warunkami transakcji związanej z CCP instytucja nie jest zobowiązana do zwrotu klientowi jakichkolwiek strat poniesionych w związku ze zmianą wartości tej transakcji w przypadku niewykonania zobowiązania przez CCP, instytucja ta może określić, że wartość ekspozycji z tytułu transakcji wobec CCP, która odpowiada danej transakcji związanej z CCP, wynosi zero;”;

(b)w ust. 1 dodaje się lit. d) w brzmieniu:

„d) w przypadkach gdy instytucja pełni rolę pośrednika finansowego między klientem a CCP i zgodnie z warunkami transakcji związanej z CCP instytucja jest zobowiązana do zwrotu klientowi wszelkich strat poniesionych w związku ze zmianą wartości tej transakcji w przypadku niewykonania zobowiązania przez CCP, instytucja ta stosuje podejście, o którym mowa w lit. a) lub b), stosownie do przypadku, w odniesieniu do ekspozycji z tytułu transakcji wobec CCP, która odpowiada danej transakcji związanej z CCP.”;

(c)ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:

„2. Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 1, jeżeli aktywa przekazane jako zabezpieczenie do CCP lub do uczestnika rozliczającego są wyłączone z masy upadłościowej w razie niewypłacalności CCP, uczestnika rozliczającego lub jego innego klienta lub klientów, instytucja może przypisać wartość ekspozycji równą zeru ekspozycjom na ryzyko kredytowe kontrahenta związanym z tymi aktywami.

3. Instytucja oblicza wartości ekspozycji swoich ekspozycji z tytułu transakcji wobec CCP zgodnie z przepisami sekcji 1–8 niniejszego rozdziału i zgodnie z sekcją 4 rozdziału 4 niniejszego tytułu, stosownie do przypadku.”;

(78)art. 307 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 307
Wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu wniesionego z góry wkładu do funduszu CCP na wypadek niewykonania zobowiązania

Instytucja pełniąca rolę uczestnika rozliczającego stosuje następujące traktowanie wobec swoich ekspozycji z tytułu swoich wkładów do funduszu CCP na wypadek niewykonania zobowiązania:

(a)oblicza ona wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu wniesionego przez nią z góry wkładu do funduszu kwalifikującego się CCP na wypadek niewykonania zobowiązania zgodnie z podejściem określonym w art. 308;

(b)oblicza ona wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu jej wniesionych z góry wkładów oraz jej niewniesionych wkładów do funduszu niekwalifikującego się CCP na wypadek niewykonania zobowiązania zgodnie z podejściem określonym w art. 309;

(c)oblicza ona wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu jej niewniesionych wkładów do funduszu kwalifikującego się CCP na wypadek niewykonania zobowiązania zgodnie z metodą określoną w art. 310.”;

(79)w art. 308 wprowadza się następujące zmiany:

(a)ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:

„2. Instytucja oblicza wymóg w zakresie funduszy własnych (Ki) w celu pokrycia ekspozycji z tytułu wniesionego przez siebie z góry wkładu (DFi) w następujący sposób:

gdzie:

i =    indeks oznaczający uczestnika rozliczającego;

KCCP    = kapitał hipotetyczny kwalifikującego się CCP podany do wiadomości instytucji przez kwalifikującego się CCP zgodnie z art. 50c rozporządzenia (UE) nr 648/2012;

DFCM     = suma wkładów wniesionych z góry przez wszystkich uczestników rozliczających kwalifikującego się CCP podana do wiadomości instytucji przez kwalifikującego się CCP zgodnie z art. 50c rozporządzenia (UE) nr 648/2012;

DFCCP    = wniesione z góry zasoby finansowe CCP podane do wiadomości instytucji przez CCP zgodnie z art. 50c rozporządzenia (UE) nr 648/2012.

3. Instytucja oblicza kwoty ekspozycji ważonej ryzykiem dla ekspozycji z tytułu wkładu wniesionego z góry przez instytucję do funduszu kwalifikującego się CCP na wypadek niewykonania zobowiązania do celów art. 92 ust. 3 jako wymogi w zakresie funduszy własnych (KCMi) określone zgodnie z ust. 2 i pomnożone przez 12,5.”;

(b)skreśla się ust. 4 i 5;

(80)art. 309 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 309
Wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu wniesionych z góry wkładów do funduszu niekwalifikującego się CCP na wypadek niewykonania zobowiązania oraz z tytułu niewniesionych wkładów do funduszu niekwalifikującego się CCP na wypadek niewykonania zobowiązania

1.Instytucja stosuje następujący wzór do obliczania wymogu w zakresie funduszy własnych (K) dla ekspozycji z tytułu wniesionych przez nią z góry wkładów do funduszu niekwalifikującego się CCP na wypadek niewykonania zobowiązania (DF) oraz z tytułu niewniesionych wkładów (UC) na rzecz takiego CCP:

2.Instytucja oblicza kwoty ekspozycji ważonej ryzykiem dla ekspozycji z tytułu wkładu wniesionego przez tę instytucję do funduszu niekwalifikującego się CCP na wypadek niewykonania zobowiązania do celów art. 92 ust. 3 jako wymogi w zakresie funduszy własnych (K) określone zgodnie z ust. 1 i pomnożone przez 12,5.”;

(81)art. 310 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 310
Wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu niewniesionych wkładów do funduszu kwalifikującego się CCP na wypadek niewykonania zobowiązania

Instytucja stosuje wagę ryzyka w wysokości 0 % w odniesieniu do swoich niewniesionych wkładów do funduszu kwalifikującego się CCP na wypadek niewykonania zobowiązania.”;

(82)art. 311 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 311
Wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ekspozycji wobec CCP, którzy przestali spełniać pewne warunki

1.Instytucje stosują podejście określone w niniejszym artykule, jeżeli dowiedzą się z publicznego ogłoszenia lub powiadomienia ze strony organu właściwego dla CCP, z którego korzystają instytucje, lub od samego CCP o tym, że CCP nie będzie już spełniać warunków zezwolenia lub uznania, stosownie do przypadku.

2.W przypadku spełnienia warunku określonego w ust. 1 instytucje – w ciągu trzech miesięcy od zaistnienia sytuacji określonej w tym ustępie lub wcześniej, jeżeli wymagają tego właściwe organy tych instytucji – podejmują następujące czynności względem swoich ekspozycji wobec tego CCP:

(a)stosują podejście określone w art. 306 ust. 1 lit. b) względem swoich ekspozycji z tytułu transakcji wobec tego CCP;

(b)stosują podejście określone w art. 309 względem swoich wniesionych z góry wkładów do funduszu tego CCP na wypadek niewykonania zobowiązania oraz względem swoich niewniesionych wkładów na rzecz tego CCP;

(c)traktują swoje ekspozycje wobec tego CCP, inne niż ekspozycje wymienione w lit. a) i b) niniejszego ustępu, jako ekspozycje wobec przedsiębiorstwa zgodnie z metodą standardową dotyczącą ryzyka kredytowego określoną w rozdziale 2 niniejszego tytułu.”;

(83)część trzecia tytuł IV rozdział 1 otrzymuje brzmienie:

„Rozdział 1
Przepisy ogólne

Artykuł 325
Podejścia do obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego

1.Instytucja oblicza wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego dla wszystkich pozycji portfela handlowego oraz pozycji portfela niehandlowego obciążonych ryzykiem walutowym lub ryzykiem cen towarów, stosując następujące podejścia:

(a)od dnia [data rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia] r. – metodę standardową określoną w rozdziale 1a niniejszego tytułu;

(b)od dnia [data rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia] r. – metodę modeli wewnętrznych określoną w rozdziale 1b niniejszego tytułu wyłącznie w odniesieniu do pozycji, które zostały przypisane jednostkom odpowiadającym za handel, dla których instytucja otrzymała zezwolenie właściwych organów na stosowanie tego podejścia przedstawionego w art. 325ba;

(c)po dniu [data rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia] r. z uproszczonej metody standardowej, o której mowa w ust. 4, do celów ustalania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego mogą korzystać wyłącznie instytucje spełniające warunki określone w art. 325a ust. 1;

(d)do dnia [data rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia] r. – uproszczoną metodę modeli wewnętrznych określoną w rozdziale 5 niniejszego tytułu w odniesieniu do tych kategorii ryzyka, dla których instytucja otrzymała zezwolenie na stosowanie tego podejścia wydane zgodnie z art. 363. Po dniu [data rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia] r. instytucje nie będą już mogły korzystać z uproszczonej metody modeli wewnętrznych określonej w rozdziale 5 do celów ustalania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego.

2.Wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego obliczone zgodnie z uproszczoną metodą standardową, o której mowa w ust. 1 lit. c), oznaczają – stosownie do przypadku – sumę następujących wymogów w zakresie funduszy własnych:

(a)wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka pozycji, o których mowa w rozdziale 2 niniejszego tytułu;

(b)wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka walutowego, o których mowa w rozdziale 3 niniejszego tytułu;

(c)wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka cen towarów, o których mowa w rozdziale 4 niniejszego tytułu.

3.Instytucja może na stałe w ramach grupy stosować połączenie podejść przedstawionych w ust. 1 lit. a) i b, o ile wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego obliczone zgodnie z podejściem określonym w lit. a) nie przekraczają 90 % łącznych wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego. W przeciwnym wypadku instytucja stosuje podejście przedstawione w ust. 1 lit. a) w odniesieniu do wszystkich pozycji podlegających wymogom w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego.

4.Instytucja może stosować połączenie podejść przedstawionych w ust. 1 lit. c) i d) na stałe w ramach grupy zgodnie z art. 363.

5.Instytucja nie może stosować żadnego z podejść przedstawionych w ust. 1 lit. a) i b) w połączeniu z podejściem przedstawionym w lit. c).

6.Instytucje nie mogą stosować podejścia określonego w ust. 1 lit. b) w odniesieniu do instrumentów w portfelu handlowym, które stanowią pozycje sekurytyzacyjne lub pozycje wchodzące w zakres korelacyjnego portfela handlowego zgodnie z definicją przedstawioną w art. 104 ust. 7–9.

7.Do celów obliczenia wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka związanego z CVA z zastosowaniem metody zaawansowanej określonej w art. 383 instytucje mogą nadal korzystać z uproszczonej metody modeli wewnętrznych przedstawionej w rozdziale 5 niniejszego tytułu po dniu [data rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia] r., kiedy to instytucje zaprzestaną stosowania tego podejścia do celów obliczenia wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego.

8.EUNB opracowuje regulacyjne standardy techniczne, aby sprecyzować sposób ustalania przez instytucje wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego dotyczących pozycji portfela niehandlowego obciążonych ryzykiem walutowym lub ryzykiem cen towarów zgodnie z podejściami określonymi w ust. 1 lit. a) i b).

EUNB przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] r.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

Artykuł 325a
Warunki stosowania uproszczonej metody standardowej

1.Instytucja może obliczyć wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego, stosując podejście, o którym mowa w art. 325 ust. 1 lit. c), o ile wielkość jej działalności bilansowej i pozabilansowej obciążonej ryzykiem rynkowym ustalona na podstawie oceny przeprowadzanej w odstępach comiesięcznych jest równa następującym progom lub niższa niż następujące progi:

(a)10 % całkowitej kwoty aktywów instytucji;

(b)300 mln EUR.

2.Instytucje obliczają wielkość prowadzonej przez siebie działalności bilansowej i pozabilansowej obciążonej ryzykiem rynkowym na dany dzień zgodnie z następującymi wymogami:

(a)wszystkie pozycje przypisane do portfela handlowego muszą zostać uwzględnione – jedynym wyjątkiem są kredytowe instrumenty pochodne uznawane za wewnętrzne instrumenty zabezpieczające przed ekspozycjami na ryzyko kredytowe portfela niehandlowego;

(b)wszystkie pozycje portfela niehandlowego wiążące się z ryzykiem walutowym i ryzykiem cen towarów muszą zostać uwzględnione;

(c)wszystkie pozycje muszą zostać wycenione według ich cen rynkowych w danym dniu – jedynym wyjątkiem są pozycje, o których mowa w lit. b). Jeżeli cena rynkowa pozycji w danym dniu nie jest dostępna, instytucje stosują ostatnią dostępną cenę rynkową dla tej pozycji;

(d)wszystkie pozycje portfela niehandlowego wiążące się z ryzykiem cen towarów muszą zostać uwzględnione jako ogólna pozycja walutowa netto i wycenione zgodnie z art. 352;

(e)wszystkie pozycje portfela niehandlowego wiążące się z ryzykiem cen towarów muszą zostać wycenione zgodnie z przepisami art. 357–358;

(f)wartość bezwzględną pozycji długich sumuje się z wartością bezwzględną pozycji krótkich.

3.Instytucje powiadamiają właściwe organy o obliczaniu lub zaprzestaniu obliczania przez nie wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego zgodnie z niniejszym artykułem.

4.Instytucja, które nie spełnia już żadnego z warunków określonych w ust. 1, niezwłocznie powiadamia o tym właściwy organ.

5.Instytucje zaprzestają obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego zgodnie z ust. 1 w ciągu trzech miesięcy od daty wystąpienia jednej z poniższych sytuacji:

(a)instytucja nie spełnia żadnego z warunków określonych w ust. 1 przez trzy kolejne miesiące;

(b)instytucja nie spełnia żadnego z warunków określonych w ust. 1 przez ponad 6 miesięcy w ciągu ostatnich 12 miesięcy.

6.Jeżeli instytucja zaprzestaje obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego zgodnie z ust. 1, może ona obliczać wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego zgodnie z ust. 1 tylko wówczas, gdy wykaże właściwemu organowi, że wszystkie warunki określone w ust. 1 były spełnione nieprzerwanie przez okres całego roku.

7.Instytucje nie mogą otwierać pozycji tylko po to, by spełnić którykolwiek z warunków określonych w ust. 1 w trakcie comiesięcznej oceny.

Artykuł 325b
Dopuszczalne rozwiązania dotyczące wymogów skonsolidowanych

1.Z zastrzeżeniem ust. 2 i jedynie do celów obliczania pozycji netto i wymogów w zakresie funduszy własnych zgodnie z niniejszym tytułem na zasadzie skonsolidowanej instytucje mogą wykorzystywać pozycje w jednej instytucji bądź przedsiębiorstwie do kompensowania pozycji w innej instytucji bądź przedsiębiorstwie.

2.Instytucje mogą stosować przepisy ust. 1 wyłącznie po uzyskaniu zezwolenia właściwych organów, które wydają je po spełnieniu wszystkich poniższych warunków:

(a)alokacja funduszy własnych w grupie jest satysfakcjonująca;

(b)warunki regulacyjne, prawne lub umowne określające działalność tych instytucji gwarantują wzajemne wsparcie finansowe w ramach grupy.

3.W przypadku przedsiębiorstw zlokalizowanych w państwach trzecich oprócz warunków wymienionych w ust. 2 spełnione są wszystkie poniższe warunki:

(a)przedsiębiorstwom takim udzielono zezwolenia w danym państwie trzecim i przedsiębiorstwa te albo spełniają definicję instytucji kredytowej, albo są uznanymi firmami inwestycyjnymi z państwa trzeciego;

(b)przedsiębiorstwa takie, w ujęciu indywidualnym, przestrzegają wymogów w zakresie funduszy własnych równoważnych wymogom określonym w niniejszym rozporządzeniu;

(c)w danych państwach trzecich nie obowiązują przepisy, które mogłyby znacząco wpływać na transfer funduszy w ramach grupy.

Artykuł 325c
Zabezpieczenia strukturalne ryzyka walutowego

1.Wszelkie utrzymywane celowo przez instytucję pozycje zabezpieczające przed niekorzystnym wpływem kursów walutowych na współczynniki, o których mowa w art. 92 ust. 1, można – pod warunkiem uzyskania zezwolenia właściwych organów – wyłączyć z obliczeń wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego, pod warunkiem że spełnione są następujące warunki:

(a)wyłączenie ogranicza się do najwyższej z następujących kwot:

(I)kwoty inwestycji w podmioty powiązane, które nie zostały skonsolidowane w ramach instytucji, zdenominowanej w walutach zagranicznych;

(II)kwoty inwestycji w skonsolidowane jednostki zależne zdenominowanej w walutach zagranicznych;

(b)wyłączenie z obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego obowiązuje przez co najmniej sześć miesięcy;

(c)instytucja przekazała właściwym organom szczegółowe informacje na temat danej pozycji i uzasadniła, że dana pozycja powstała w celu częściowego lub całkowitego zabezpieczenia się przed niekorzystnym wpływem kursu walutowego na jej współczynniki określone zgodnie z art. 92 ust. 1 oraz że kwoty tej pozycji zostały wyłączone z obliczeń wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego, o których mowa w lit. a).

2.Wszelkie wyłączenia pozycji z obliczeń wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego zgodnie z ust. 1 są stosowane spójnie i zachowują ważność przez cały czas trwania aktywów lub innych pozycji.

3.Właściwe organy zatwierdzają wszelkie przeprowadzane później przez instytucję zmiany kwot wyłączonych z obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego zgodnie z ust. 1.”;

(84)w części trzeciej tytuł IV dodaje się rozdziały 1a i 1b w brzmieniu:

„Rozdział 1a
Metoda standardowa

Sekcja 1
Przepisy ogólne

Artykuł 325d
Zakres i struktura metody standardowej

Instytucja oblicza wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego zgodnie z metodą standardową dla portfela pozycji portfela handlowego lub pozycji portfela niehandlowego wiążących się z ryzykiem walutowym i ryzykiem cen towarów jako sumę następujących trzech elementów:

a)wymogu w zakresie funduszy własnych wyznaczonego według metody opartej na wskaźnikach wrażliwości określonej w sekcji 2 niniejszego rozdziału;

b)wymogu w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania określonego w sekcji 5 niniejszego rozdziału, który ma zastosowanie wyłącznie do pozycji portfela handlowego, o których mowa w tej sekcji;

c)wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rezydualnego określonych w sekcji 4 niniejszego rozdziału, które mają zastosowanie wyłącznie do pozycji portfela handlowego, o których mowa w tej sekcji.

Sekcja 2
Wymóg w zakresie funduszy własnych wyznaczony według metody opartej na wskaźnikach wrażliwości

Artykuł 325e
Definicje

Do celów niniejszego rozdziału stosuje się następujące definicje:

(1) »klasa ryzyka« oznacza jedną z następujących siedmiu kategorii: (i) ryzyko ogólne stopy procentowej; (ii) niesekurytyzacyjne ryzyko spreadu kredytowego; (iii) sekurytyzacyjne ryzyko spreadu kredytowego (poza korelacyjnym portfelem handlowym); (iv) sekurytyzacyjne ryzyko spreadu kredytowego (korelacyjny portfel handlowy); (v) ryzyko cen akcji; (vi) ryzyko cen towarów; i (vii) ryzyko walutowe;

(2) »wrażliwość« oznacza względną zmianę wartości pozycji, obliczaną zgodnie z modelem wyceny stosowanym przez daną instytucję, będącą wynikiem zmiany wartości jednego z istotnych współczynników ryzyka tej pozycji;

(3) »koszyk« oznacza podkategorię pozycji w ramach jednej klasy ryzyka, która cechuje się podobnym profilem ryzyka i do której przypisano wagę ryzyka określoną w sekcji 3 podsekcja 1 niniejszego rozdziału.

Artykuł 325f
Elementy metody opartej na wskaźnikach wrażliwości

1.Instytucje obliczają wymóg w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego zgodnie z metodą opartą na wskaźnikach wrażliwości, sumując następujące trzy wymogi w zakresie funduszy własnych zgodnie z art. 325i:

a)wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka delta ujmującego ryzyko zmiany wartości instrumentu w wyniku zmian jego współczynników ryzyka niezwiązanych ze zmiennością przy założeniu liniowego przebiegu funkcji wyceny;

b)wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka vega ujmującego ryzyko zmiany wartości instrumentu w wyniku zmian jego współczynników ryzyka związanych ze zmiennością;

c)wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka zakrzywienia ujmującego ryzyko zmiany wartości instrumentu w wyniku zmian głównych współczynników ryzyka niezwiązanych ze zmiennością, których nie obejmuje ryzyko delta.

2.Do celów dokonywania obliczeń, o których mowa w ust. 1:

a)wszystkie pozycje w instrumentach cechujących się opcjonalnością podlegają wymogom w zakresie funduszy własnych, o których mowa w ust. 1 lit. a), b) i c);

b)wszystkie pozycje w instrumentach pozbawionych opcjonalności podlegają wyłącznie wymogom w zakresie funduszy własnych, o których mowa w ust. 1 lit. a).

Do celów niniejszego rozdziału za instrumenty cechujące się opcjonalnością uznaje się m.in.: opcje kupna, opcje sprzedaży, górne pułapy, dolne pułapy, swapcje, opcje barierowe i opcje egzotyczne. Opcje wbudowane, takie jak opcje przedpłaty lub opcje zachowania, uznaje się za samodzielne pozycje w opcjach do celów obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego.

Na potrzeby niniejszego rozdziału instrumenty, których przepływy pieniężne mogą zostać przedstawione w postaci funkcji liniowej wartości referencyjnej instrumentu bazowego, uznaje się za instrumenty pozbawione opcjonalności.

Artykuł 325g
Wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka delta i ryzyka vega

1.Instytucje stosują współczynniki ryzyka delta i vega opisane w sekcji 3 podsekcja 1 niniejszego rozdziału do obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka delta i ryzyka vega.

2.Przy obliczaniu wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka delta i ryzyka vega instytucje stosują procedurę określoną w ust. 3–8.

3.Dla każdej klasy ryzyka wrażliwość wszystkich instrumentów objętych wymogami w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka delta i ryzyka vega dla wszystkich mających zastosowanie współczynników ryzyka delta lub ryzyka vega wchodzących w zakres tej klasy ryzyka oblicza się, stosując odpowiednie wzory przedstawione w sekcji 3 podsekcja 2 niniejszego rozdziału. Jeżeli wartość danego instrumentu zależy od szeregu współczynników ryzyka, wrażliwość ustala się odrębnie dla każdego współczynnika ryzyka.

4.Wskaźniki wrażliwości przypisuje się do jednego z koszyków »b« w ramach każdej klasy ryzyka.

5.W ramach każdego koszyka »b« kompensuje się dodatnie i ujemne wskaźniki wrażliwości dla tego samego współczynnika ryzyka, dzięki czemu uzyskuje się wskaźniki wrażliwości netto ( dla każdego współczynnika ryzyka k wchodzącego w skład danego koszyka.

6.Wskaźniki wrażliwości netto dla każdego współczynnika ryzyka () wchodzącego w skład poszczególnych koszyków mnoży się przez odpowiednie wagi ryzyka (RWk) przewidziane w sekcji 6, dzięki czemu uzyskuje się ważone wskaźniki wrażliwości (WSk) dla każdego współczynnika ryzyka wchodzącego w skład tego koszyka zgodnie z następującym wzorem:

7.Ważone wskaźniki wrażliwości dla poszczególnych współczynników ryzyka wchodzących w skład poszczególnych koszyków sumuje się zgodnie z poniższym wzorem, gdzie dolny pułap wartości pierwiastka kwadratowego wynosi zero, dzięki czemu uzyskuje się wskaźnik wrażliwości określonego koszyka (Kb). Należy korzystać z odpowiednich korelacji dla ważonych wskaźników wrażliwości w ramach tego samego koszyka () ustanowionych w sekcji 6.

8.Wskaźnik wrażliwości określonego koszyka (Kb) oblicza się dla każdego koszyka w ramach danej klasy ryzyka zgodnie z ust. 5–7. Po obliczeniu wskaźnika wrażliwości określonego koszyka dla wszystkich koszyków sumuje się ważone wskaźniki wrażliwości dla wszystkich współczynników ryzyka we wszystkich koszykach zgodnie z poniższym wzorem, stosując odpowiednie korelacje γbc dla ważonych wskaźników ryzyka w poszczególonych koszykach ustanowione w ust. 6, dzięki czemu uzyskuje się wymóg w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka delta lub ryzyka vega dla określonej klasy ryzyka:

gdzie dla wszystkich współczynników ryzyka w koszyku b i dla wszystkich współczynników ryzyka w koszyku c. Jeżeli wartości parametrów i doprowadzą do tego, że ogólna suma przyjmie wartość ujemną, instytucja oblicza wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka delta i ryzyka vega dla określonej klasy ryzyka, stosując alternatywną specyfikację, zgodnie z którą dla wszystkich współczynników ryzyka w koszyku b i dla wszystkich współczynników ryzyka w koszyku c.

Wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka delta i ryzyka vega dla określonej klasy ryzyka oblicza się dla każdej klasy ryzyka zgodnie z ust. 1–8.

Artykuł 325h
Wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka zakrzywienia

1.Przy obliczaniu wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka zakrzywienia instytucje stosują procedurę określoną w ust. 2–6.

2.Korzystając z wskaźników wrażliwości obliczonych zgodnie z art. 325g ust. 4, w odniesieniu do każdej klasy ryzyka wymóg w zakresie ryzyka zakrzywienia netto dla każdego współczynnika ryzyka (k) należącego do danej klasy ryzyka oblicza się zgodnie z poniższym wzorem.

gdzie:

i = indeks oznaczający instrument obciążony ryzykiem zakrzywienia związanym z współczynnikiem ryzyka k;

= bieżąca wartość współczynnika ryzyka k;

= wartość instrumentu i oszacowana zgodnie z modelem wyceny stosowanym przez instytucję w oparciu o bieżącą wartość współczynnika ryzyka k;

i = wartość instrumentu i po podwyższeniu i obniżeniu poziomu , stosownie do danego przypadku, zgodnie z odpowiednimi wagami ryzyka;

= waga ryzyka w odniesieniu do współczynnika ryzyka zakrzywienia k dla instrumentu i ustalona zgodnie z sekcją 6.

= wrażliwość delta instrumentu i dla współczynnika ryzyka delta odpowiadającego współczynnikowi ryzyka zakrzywienia k.

3.Dla każdej klasy ryzyka wymogi w zakresie ryzyka zakrzywienia netto obliczone zgodnie z ust. 2 przypisuje się do jednego z koszyków (b) w ramach tej klasy ryzyka.

4.Wszystkie wymogi w zakresie ryzyka zakrzywienia netto w ramach każdego koszyka (b) sumuje się zgodnie z poniższym wzorem, korzystając z odpowiednich przewidzianych korelacji kl między parami współczynników ryzyka k,l w ramach każdego koszyka, dzięki czemu uzyskuje się wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka zakrzywienia dla określonego koszyka:

gdzie:

ψ = funkcja, która przyjmuje wartość 0, jeżeli zarówno, jak i przyjmie wartość ujemną. We wszystkich innych przypadkach ψ przyjmuje wartość 1.

5.Wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka zakrzywienia netto sumuje się pomiędzy koszykami w poszczególnych klasach ryzyka zgodnie z poniższym wzorem, korzystając z odpowiednich przewidzianych korelacji γbc dla grup wymogów w zakresie ryzyka zakrzywienia netto należących do różnych koszyków. Pozwala to obliczyć wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka zakrzywienia dla określonej klasy ryzyka.

gdzie:

dla wszystkich współczynników ryzyka w koszyku b i dla wszystkich współczynników ryzyka w koszyku c;

to funkcja, która przyjmuje wartość 0, jeżeli zarówno, jak i przyjmie wartość ujemną. We wszystkich innych przypadkach przyjmuje wartość 1.

Jeżeli wartości i spowodują, że ogólna suma

będzie ujemna, instytucja oblicza narzut z tytułu ryzyka zakrzywienia, stosując alternatywną specyfikację, zgodnie z którą dla wszystkich współczynników ryzyka w koszyku b i dla wszystkich współczynników ryzyka w koszyku c.

6.Wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka zakrzywienia dla określonej klasy ryzyka oblicza się dla każdej klasy ryzyka zgodnie z ust. 2–5.

Artykuł 325i
Sumowanie wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka delta, ryzyka vega i ryzyka zakrzywienia dla określonej klasy ryzyka

1.Instytucje sumują wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka delta, ryzyka vega i ryzyka zakrzywienia dla określonej klasy ryzyka zgodnie z procedurą określoną w ust. 2–5.

2.Procedurę obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka delta, ryzyka vega i ryzyka zakrzywienia dla określonej klasy ryzyka opisaną w art. 325g i 325h przeprowadza się trzykrotnie dla każdej klasy ryzyka, za każdym razem przy wykorzystaniu innego zestawu parametrów korelacji (korelacja między współczynnikami ryzyka w ramach koszyka) i (korelacja między koszykami w ramach klasy ryzyka). Każdy z tych trzech zestawów odpowiada jednemu z następujących scenariuszy:

a)scenariuszowi »średnich korelacji«, w ramach którego parametry korelacji i pozostają takie same jak parametry określone w sekcji 6;

b)scenariuszowi »wysokich korelacji«, w ramach którego parametry korelacji i określone w sekcji 6 zostają jednakowo pomnożone przez 1,25, a dla i wyznacza się górny pułap wynoszący 100 %;

c)scenariuszowi »niskich korelacji«, w ramach którego odpowiednie przewidziane korelacje określone w sekcji 6 zostają jednakowo pomnożone przez 0,75.

3.Wszystkie wymogi w zakresie funduszy własnych dla określonej klasy ryzyka związane z poszczególnymi scenariuszami sumuje się odrębnie dla ryzyka delta, ryzyka vega i ryzyka zakrzywienia, dzięki czemu uzyskuje się trzy różne wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka delta, ryzyka vega i ryzyka zakrzywienia dla poszczególnych scenariuszy.

4.Za ostateczne wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka delta, ryzyka vega lub ryzyka zakrzywienia uznaje się najwyższe spośród trzech wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka delta, ryzyka vega i ryzyka zakrzywienia dla poszczególnych scenariuszy obliczone zgodnie z ust. 3.

5.Wymóg w zakresie funduszy własnych bazujący na metodzie opartej na wskaźnikach wrażliwości stanowi sumę trzech ostatecznych wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka delta, ryzyka vega i ryzyka zakrzywienia.

Artykuł 325j
Sposób traktowania instrumentów indeksowych i opcji na wiele instrumentów bazowych

1.Instytucje stosują metodę pełnego przeglądu w odniesieniu do instrumentów indeksowych i opcji na wiele instrumentów bazowych, jeżeli wskaźniki wrażliwości na ryzyko delta wszystkich składników tego indeksu lub tej opcji są albo dodatnie, albo ujemne. Wskaźniki wrażliwości na współczynniki ryzyka składników instrumentów indeksowych i opcji na wiele instrumentów bazowych mogą być kompensowane bez ograniczeń ze wskaźnikami wrażliwości na instrumenty jednopodmiotowe, z wyjątkiem pozycji w korelacyjnym portfelu handlowym.

2.Opcje na wiele instrumentów bazowych, z których część charakteryzuje się dodatnimi wskaźnikami wrażliwości na ryzyko delta, a część ujemnymi wskaźnikami wrażliwości na to ryzyko, są wyłączone z ryzyka delta i ryzyka vega, ale podlegają narzutowi z tytułu ryzyka rezydualnego, o którym mowa w sekcji 4 niniejszego rozdziału.

Artykuł 325k
Sposób traktowania przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania

1.Instytucje obliczają wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego dla pozycji w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania, stosując jedno z następujących podejść:

a)instytucja, która jest w stanie codziennie zidentyfikować bazowe inwestycje przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania lub instrumenty indeksowe tego przedsiębiorstwa, przeprowadza pełny przegląd tych bazowych inwestycji i oblicza wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego dla tej pozycji zgodnie z podejściem określonym w art. 325j ust. 1;

b)jeżeli informacje cenowe dotyczące danego przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania są dostępne w ujęciu dziennym, ale instytucja posiada wiedzę na temat uprawnień przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, taka instytucja traktuje pozycję w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania jako instrument kapitałowy na potrzeby metody opartej na wskaźnikach wrażliwości;

c)jeżeli informacje cenowe dotyczące danego przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania cenach są dostępne w ujęciu dziennym, ale instytucja nie posiada wiedzy na temat uprawnień przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, taka instytucja traktuje pozycję w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania jako instrument kapitałowy na potrzeby metody opartej na wskaźnikach wrażliwości i przypisuje tej pozycji w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania wagę ryzyka właściwą dla koszyka ryzyka cen akcji »inny sektor«.

2.Instytucje mogą skorzystać z usług następujących osób trzecich w zakresie obliczeń i sprawozdań dotyczących ich wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego dla pozycji w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania zgodnie z metodami określonymi w niniejszym rozdziale:

a)depozytariusza przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, pod warunkiem że przedsiębiorstwo to inwestuje wyłącznie w papiery wartościowe i deponuje wszystkie te papiery wartościowe u danego depozytariusza;

b)w przypadku innych przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania – przedsiębiorstwa zarządzającego przedsiębiorstwem zbiorowego inwestowania, pod warunkiem że spełnia ono kryteria określone w art. 132 ust. 3 lit. a).

3.EUNB opracowuje regulacyjne standardy techniczne w celu doprecyzowania, jakie wagi ryzyka należy przypisywać pozycjom w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania, o których mowa w ust. 1 lit. b).

EUNB przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [piętnaście miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] r.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

Artykuł 325l
Pozycje z tytułu gwarantowania emisji

1.Instytucje mogą korzystać z procedury ustanowionej w niniejszym artykule do obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego dla pozycji z tytułu gwarantowania emisji instrumentów dłużnych lub instrumentów kapitałowych.

2.Instytucje stosują jeden z odpowiednich mnożników wymienionych w tabeli 1 w odniesieniu do wskaźników wrażliwości netto wszystkich pozycji z tytułu gwarantowania emisji każdego indywidualnego emitenta, z wyjątkiem pozycji z tytułu gwarantowania emisji, które są subskrybowane lub regwarantowane przez osoby trzecie na podstawie formalnych umów, i obliczają wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego zgodnie z podejściem określonym w niniejszym rozdziale w oparciu o skorygowane wskaźniki wrażliwości netto.

Tabela 1

Do celów niniejszego artykułu »dzień roboczy 0« oznacza dzień roboczy, w którym instytucja podejmuje bezwarunkowe zobowiązanie przejęcia określonej liczby papierów wartościowych po ustalonej cenie.

3.Instytucje powiadamiają właściwe organy o zastosowaniu procedury ustanowionej w niniejszym artykule.

Sekcja 3
Definicje współczynnika ryzyka i wskaźników wrażliwości

Podsekcja 1
Definicje współczynnika ryzyka

Artykuł 325m
Współczynniki ryzyka ogólnego stopy procentowej

1.W odniesieniu do wszystkich współczynników ryzyka ogólnego stopy procentowej, z uwzględnieniem ryzyka inflacji i ryzyka bazy walutowej, dla każdej waluty stosuje się jeden koszyk, w którym uwzględnia się różne rodzaje współczynników ryzyka.

Współczynniki ryzyka ogólnego stopy procentowej delta mające zastosowanie do instrumentów wrażliwych na stopę procentową odpowiadają odpowiednim stopom wolnym od ryzyka wyznaczonym w odniesieniu do danej waluty dla każdego z następujących terminów zapadalności: 0,25 roku, 0,5 roku, 1 rok, 2 lata, 3 lata, 5 lat, 10 lat, 15 lat, 20 lat, 30 lat. Instytucje przyporządkowują współczynniki ryzyka do określonych punktów w drodze interpolacji liniowej lub stosując metodę w największym stopniu zgodną z funkcjami wyceny wykorzystywanymi przez niezależną komórkę kontroli ryzyka instytucji, aby przekazywać kadrze kierowniczej wyższego szczebla informacje na temat ryzyka rynkowego lub zysków i strat.

2.Instytucje otrzymują stopy wolne od ryzyka dla poszczególnych walut z instrumentów rynku pieniężnego ujętych w portfelu handlowym instytucji i posiadających najmniejsze ryzyko kredytowe, takich jak jednodniowe transakcje swap na rynku międzybankowym.

3.Jeżeli instytucje nie mogą zastosować podejścia, o którym mowa w ust. 2, stopy wolne od ryzyka opierają się jednej rynkowej krzywej swapu lub na większej liczbie takich krzywych, które instytucje wykorzystują do wyceny pozycji według wartości rynkowej, np. takich jak krzywe swapu międzybankowej stopy procentowej.

Jeżeli dane dotyczące rynkowych krzywych swapu opisane w ust. 2 i w niniejszym ustępie akapit pierwszy są niewystarczające, stopy wolne od ryzyka można wyprowadzić z najwłaściwszej krzywej obligacji skarbowej dla danej waluty.

Jeżeli instytucje wykorzystują współczynniki ryzyka wyprowadzone zgodnie z procedurą ustanowioną w niniejszym ustępie akapit drugi w odniesieniu do instrumentów długu państwowego, instrumentu długu państwowego nie wyłącza się z wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka spreadu kredytowego. W tych przypadkach, gdzie nie jest możliwe oddzielenie stopy wolnej od ryzyka od elementu spreadu kredytowego, wrażliwość na ten współczynnik ryzyka przypisuje się zarówno do klasy ryzyka ogólnego stopy procentowej, jak i do klasy ryzyka spreadu kredytowego.

4.W przypadku współczynników ryzyka ogólnego stopy procentowej każda waluta stanowi osobny koszyk. Instytucje przypisują współczynnikom ryzyka w ramach tego samego koszyka, ale o różnych terminach zapadalności, inną wagę ryzyka zgodnie z sekcją 6.

Instytucje stosują dodatkowe współczynniki ryzyka dotyczące ryzyka inflacji w odniesieniu do instrumentów dłużnych, których przepływy pieniężne są funkcjonalnie zależne od stóp inflacji. Tego rodzaju dodatkowe współczynniki ryzyka składają się z jednego wektora rynkowych stóp inflacji o różnych terminach zapadalności dla poszczególnych walut. W przypadku każdego instrumentu wektor składa się z tylu elementów, ile jest stóp inflacji wykorzystywanych jako zmienne w modelu wyceny instytucji w odniesieniu do tego instrumentu.

5.Instytucje obliczają wrażliwość instrumentu na dodatkowy współczynnik ryzyka dotyczący ryzyka inflacji, o którym mowa w ust. 4, jako zmianę wartości tego instrumentu, zgodnie z jego modelem wyceny, w wyniku przesunięcia o 1 punkt bazowy w każdym z elementów wektora. Każda waluta stanowi osobny koszyk. W ramach każdego koszyka instytucje traktują inflację jako pojedynczy współczynnik ryzyka niezależnie od liczby elementów każdego wektora. Instytucje kompensują wszystkie wskaźniki wrażliwości na inflację w ramach koszyka, obliczone w sposób opisany powyżej, aby uzyskać jedną wrażliwość netto na koszyk.

6.Instrumenty dłużne, które wiążą się z płatnościami w różnych walutach, również podlegają ryzyku bazy walutowej pomiędzy tymi walutami. Do celów metody opartej na wskaźnikach wrażliwości współczynnikiem ryzyka, które mają stosować instytucje, jest ryzyko bazy walutowej w odniesieniu do każdej waluty w stosunku do USD albo EUR. Instytucje obliczają bazy walutowe, które nie odnoszą się do bazy w stosunku do USD ani do bazy w stosunku do EUR, stosując »bazę w stosunku do USD« albo »bazę w stosunku do EUR«.

Każdy współczynnik ryzyka bazy walutowej składa się z jednego wektora bazy walutowej o różnych terminach zapadalności dla poszczególnych walut. W przypadku każdego instrumentu wektor składa się z tylu elementów, ile jest baz walutowych wykorzystywanych jako zmienne w modelu wyceny instytucji w odniesieniu do tego instrumentu. Każda waluta stanowi inny koszyk.

Instytucje obliczają wrażliwość instrumentu na ten współczynnik ryzyka jako zmianę wartości tego instrumentu, zgodnie z jego modelem wyceny, w wyniku przesunięcia o 1 punkt bazowy w każdym z elementów wektora. Każda waluta stanowi osobny koszyk. W obrębie każdego koszyka istnieją dwa możliwe osobne współczynniki ryzyka: baza w stosunku do EUR i baza w stosunku do USD niezależnie od liczby elementów, z których składa się wektor każdej bazy walutowej. Maksymalna liczba wskaźników wrażliwości netto na koszyk wynosi dwa.

7.Współczynnikami ryzyka ogólnego stopy procentowej vega mającymi zastosowanie do opcji o instrumentach bazowych, które są wrażliwe na ryzyko ogólne stopy procentowej, są implikowane zmienności odnośnych stóp wolnych od ryzyka, jak opisano w ust. 2 i 3, które przypisuje się do koszyków w zależności od waluty i przyporządkowuje się następującym terminom zapadalności w ramach każdego koszyka: 0,5 roku, 1 rok, 3 lata, 5 lat, 10 lat. Istnieje jeden koszyk na walutę.

Do celów kompensowania instytucje uznają, że implikowane zmienności związane z tymi samymi stopami wolnymi od ryzyka oraz przyporządkowane do tych samych terminów zapadalności stanowią ten sam współczynnik ryzyka.

Jeżeli instytucje przyporządkowują implikowane zmienności do terminów zapadalności, jak określono w niniejszym ustępie, zastosowanie mają następujące warunki:

a)jeżeli     termin zapadalności opcji jest dostosowany do terminu zapadalności instrumentu bazowego, uwzględnia się pojedynczy współczynnik ryzyka, który przyporządkowuje się zgodnie z tym terminem zapadalności;

b)jeżeli termin zapadalności opcji jest krótszy od terminu zapadalności instrumentu bazowego, następujące współczynniki ryzyka uwzględnia się w następujący sposób:

(I)pierwszy współczynnik ryzyka przyporządkowuje się zgodnie z terminem zapadalności opcji;

(II)drugi współczynnik ryzyka przyporządkowuje się zgodnie z rezydualnym terminem zapadalności instrumentu bazowego opcji w dacie wygaśnięcia opcji.

8.Współczynniki ryzyka ogólnego stopy procentowej zakrzywienia, które mają stosować instytucje, składają się z jednego wektora stóp wolnych od ryzyka, reprezentującego konkretną wolną od ryzyka krzywą dochodowości, na walutę. Każda waluta stanowi inny koszyk. W przypadku każdego instrumentu wektor składa się z tylu elementów, ile jest różnych terminów zapadalności stóp wolnych od ryzyka wykorzystywanych jako zmienne w modelu wyceny instytucji w odniesieniu do tego instrumentu.

9.Instytucje obliczają wrażliwość instrumentu na każdy współczynnik ryzyka wykorzystywany we wzorze na ryzyko zakrzywienia zgodnie z art. 325h. Do celów ryzyka zakrzywienia instytucje uznają wektory odpowiadające różnym krzywym dochodowości oraz posiadające różną liczbę elementów za ten sam współczynnik ryzyka, pod warunkiem że wspomniane wektory odpowiadają tej samej walucie. Instytucje kompensują wskaźniki wrażliwości na ten sam współczynnik ryzyka. Istnieje wyłącznie jedna wrażliwość netto na koszyk.

Nie dokonuje się żadnego narzutu z tytułu ryzyka zakrzywienia w odniesieniu do ryzyka inflacyjnego i ryzyka bazy walutowej.

Artykuł 325n
Współczynniki ryzyka spreadu kredytowego w odniesieniu do pozycji niesekurytyzacyjnych

1.Współczynnikami ryzyka spreadu kredytowego delta, które mają stosować instytucje w odniesieniu do instrumentów niesekurytyzacyjnych wrażliwych na spready kredytowe, są stopy spreadu kredytowego ich emitenta wyprowadzone z odpowiednich instrumentów dłużnych oraz swapów ryzyka kredytowego i przyporządkowane do każdego z następujących terminów zapadalności: 0,25 roku, 0,5 roku, 1 rok, 2 lata, 3 lata, 5 lat, 10 lat, 15 lat, 20 lat, 30 lat. Instytucje stosują jeden współczynnik ryzyka w odniesieniu do emitenta i terminu zapadalności bez względu na to, czy wspomniane stopy spreadu kredytowego emitenta wyprowadzono z instrumentów dłużnych czy ze swapu ryzyka kredytowego. Koszyki są koszykami sektorowymi, o których mowa w sekcji 6, i każdy koszyk obejmuje wszystkie współczynniki ryzyka przypisane do danego sektora.

2.Współczynnikami ryzyka spreadu kredytowego vega, które mają stosować instytucje w odniesieniu do opcji o niesekurytyzacyjnych instrumentach bazowych wrażliwych na spread kredytowy, są implikowane zmienności stóp spreadu kredytowego emitenta instrumentu bazowego wyprowadzone w sposób określony w ust. 1, które przyporządkowuje się do następujących terminów zapadalności zgodnie z terminem zapadalności opcji podlegającej wymogom w zakresie funduszy własnych: 0,5 roku, 1 rok, 3 lata, 5 lat, 10 lat. Wykorzystuje się te same koszyki, które wykorzystano w odniesieniu do ryzyka spreadu kredytowego delta dla pozycji niesekurytyzacyjnych.

3.Współczynniki ryzyka spreadu kredytowego zakrzywienia, które mają stosować instytucje w odniesieniu do instrumentów niesekurytyzacyjnych, obejmują jeden wektor stóp spreadu kredytowego reprezentujący konkretną krzywą spreadu kredytowego emitenta. W przypadku każdego instrumentu wektor składa się z tylu elementów, ile jest różnych terminów zapadalności stóp spreadu kredytowego wykorzystywanych jako zmienne w modelu wyceny instytucji w odniesieniu do tego instrumentu. Wykorzystuje się te same koszyki, które wykorzystano w odniesieniu do ryzyka spreadu kredytowego delta dla pozycji niesekurytyzacyjnych.

4.Instytucje obliczają wrażliwość instrumentu na każdy współczynnik ryzyka wykorzystywany we wzorze na ryzyko zakrzywienia zgodnie z art. 325h. Do celów ryzyka zakrzywienia instytucje uznają wektory o różnej liczbie elementów wyprowadzone na podstawie odpowiednich instrumentów dłużnych albo swapów ryzyka kredytowego za ten sam współczynnik ryzyka, pod warunkiem że wspomniane wektory odpowiadają temu samemu emitentowi.

Artykuł 325o
Współczynniki ryzyka spreadu kredytowego w odniesieniu do sekurytyzacji

1.Instytucje stosują współczynniki ryzyka spreadu kredytowego sekurytyzacji korelacyjnego portfela handlowego, o których mowa w ust. 3, do pozycji sekurytyzacyjnych, które wchodzą w skład korelacyjnego portfela handlowego, o których mowa w art. 104 ust. 7–9.

Instytucje stosują współczynniki ryzyka spreadu kredytowego sekurytyzacji niewchodzących w skład korelacyjnego portfela handlowego, o których mowa w ust. 5, do pozycji sekurytyzacyjnych niewchodzących w skład korelacyjnego portfela handlowego, o których mowa w art. 104 ust. 7–9.

2.Koszyki mające zastosowanie do ryzyka spreadu kredytowego sekurytyzacji, które wchodzą w skład korelacyjnego portfela handlowego, pokrywają się z koszykami mającymi zastosowanie do ryzyka spreadu kredytowego pozycji niesekurytyzacyjnych, o których mowa w sekcji 6.

Koszyki mające zastosowanie do ryzyka spreadu kredytowego sekurytyzacji, które nie wchodzą w skład korelacyjnego portfela handlowego, są odrębne dla danej kategorii klasy ryzyka, o której mowa w sekcji 6.

3.Współczynniki ryzyka spreadu kredytowego, które mają stosować instytucje do pozycji sekurytyzacyjnych wchodzących w skład korelacyjnego portfela handlowego, są następujące:

a)współczynnikami ryzyka delta są wszystkie odpowiednie stopy spreadu kredytowego emitentów ekspozycji bazowych pozycji sekurytyzacyjnej wyprowadzone z odpowiednich instrumentów dłużnych oraz swapów ryzyka kredytowego i przyporządkowane do każdego z następujących terminów zapadalności: 0,5 roku, 1 rok, 3 lata, 5 lat, 10 lat;

b)współczynnikami ryzyka vega mającymi zastosowanie do opcji, których instrumentami bazowymi są pozycje sekurytyzacyjne wchodzące w skład korelacyjnego portfela handlowego, są implikowane zmienności spreadów kredytowych emitentów ekspozycji bazowych pozycji sekurytyzacyjnej wyprowadzone w sposób opisany w lit. a) niniejszego ustępu, które przyporządkowuje się do następujących terminów zapadalności zgodnie z terminem zapadalności odpowiadającej im opcji podlegającej wymogom w zakresie funduszy własnych: 0,5 roku, 1 rok, 3 lata, 5 lat, 10 lat;

c)współczynnikami ryzyka zakrzywienia są odpowiednie krzywe dochodowości spreadu kredytowego emitentów ekspozycji bazowych pozycji sekurytyzacyjnej wyrażone jako wektor stóp spreadu kredytowego w odniesieniu do różnych terminów zapadalności, wyprowadzone w sposób opisany w lit. a) niniejszego ustępu. W przypadku każdego instrumentu wektor składa się z tylu elementów, ile jest różnych terminów zapadalności stóp spreadu kredytowego wykorzystywanych jako zmienne w modelu wyceny instytucji w odniesieniu do tego instrumentu.

4.Instytucje obliczają wrażliwość pozycji sekurytyzacyjnej na każdy współczynnik ryzyka wykorzystywany we wzorze na ryzyko zakrzywienia, jak określono w art. 325h. Do celów ryzyka zakrzywienia instytucje uznają wektory wyprowadzone z odpowiednich instrumentów dłużnych albo swapów ryzyka kredytowego oraz posiadające inną liczbę elementów za ten sam współczynnik ryzyka, pod warunkiem że wspomniane wektory odpowiadają temu samemu emitentowi.

5.Współczynniki ryzyka spreadu kredytowego, które mają stosować instytucje do pozycji sekurytyzacyjnych niewchodzących w skład korelacyjnego portfela handlowego, odnoszą się do spreadu transzy, a nie do spreadu instrumentów bazowych i są następujące:

a)współczynnikami ryzyka delta są odnośne stopy spreadu kredytowego transzy przyporządkowane do następujących terminów zapadalności zgodnie z terminem zapadalności transzy: 0,5 roku, 1 rok, 3 lata, 5 lat, 10 lat;

b)współczynnikami ryzyka vega mającymi zastosowanie do opcji, których instrumentami bazowymi są pozycje sekurytyzacyjne niewchodzące w skład korelacyjnego portfela handlowego, są implikowane zmienności spreadów kredytowych transz, przy czym każda z nich jest przyporządkowana do następujących terminów zapadalności zgodnie z terminem zapadalności opcji podlegającej wymogom w zakresie funduszy własnych: 0,5 roku, 1 rok, 3 lata, 5 lat, 10 lat;

c)współczynniki ryzyka zakrzywienia są takie same, jak współczynniki opisane w lit. a) niniejszego ustępu. W odniesieniu do wszystkich wymienionych współczynników ryzyka stosuje się wspólną wagę ryzyka, o której mowa w sekcji 6.

Artykuł 325p
Współczynniki ryzyka cen akcji

1.Koszykami dla wszystkich współczynników ryzyka cen akcji są koszyki sektorowe, o których mowa w sekcji 6.

2.Współczynnikami ryzyka delta cen akcji, które mają stosować instytucje, są wszystkie ceny kasowe akcji i wszystkie stopy umów z udzielonym przyrzeczeniem odkupu akcji lub stopy repo akcji.

Do celów ryzyka cen akcji konkretną krzywą repo akcji stanowi pojedynczy współczynnik ryzyka wyrażony jako wektor stóp repo w odniesieniu do różnych terminów zapadalności. W przypadku każdego instrumentu wektor składa się z tylu elementów, ile jest różnych terminów zapadalności stóp repo wykorzystywanych jako zmienne w modelu wyceny instytucji w odniesieniu do tego instrumentu.

Instytucje obliczają wrażliwość instrumentu na ten współczynnik ryzyka jako zmianę wartości tego instrumentu, zgodnie z jego modelem wyceny, w wyniku przesunięcia o 1 punkt bazowy w każdym z elementów wektora. Instytucje kompensują wskaźniki wrażliwości na współczynnik ryzyka stopy repo tego samego udziałowego papieru wartościowego bez względu na liczbę elementów każdego wektora.

3.Współczynnikami ryzyka vega cen akcji, które mają stosować instytucje do opcji o instrumentach bazowych wrażliwych na akcje, są implikowane zmienności cen kasowych akcji, które przyporządkowuje się do następujących terminów zapadalności zgodnie z terminami zapadalności odpowiadających im opcji podlegających wymogom w zakresie funduszy własnych: 0,5 roku, 1 rok, 3 lata, 5 lat, 10 lat. Nie dokonuje się żadnego narzutu kapitałowego z tytułu ryzyka vega w odniesieniu do stóp repo akcji.

4.Współczynnikami ryzyka zakrzywienia cen akcji, które mają stosować instytucje do opcji o instrumentach bazowych wrażliwych na akcje, są wszystkie ceny kasowe akcji niezależnie od terminu zapadalności odpowiadających im opcji. Nie dokonuje się żadnego narzutu z tytułu ryzyka zakrzywienia w odniesieniu do stóp repo akcji.

Artykuł 325q
Współczynniki ryzyka cen towarów

1.Koszykami dla wszystkich współczynników ryzyka cen towarów są koszyki sektorowe, o których mowa w sekcji 6.

2.Współczynnikami ryzyka delta cen towarów, które mają stosować instytucje w odniesieniu do instrumentów wrażliwych na towary, są wszystkie ceny kasowe towarów dla poszczególnych rodzajów towarów oraz dla każdej z dwóch klas kontraktów: klasy podstawowej lub klasy nominalnej. Instytucje uznają, że dwie ceny towarów w odniesieniu do tego samego rodzaju towaru, o tym samym terminie zapadalności oraz o tej samej klasie kontraktu, stanowią ten sam współczynnik ryzyka wyłącznie wówczas, gdy zbiory warunków prawnych dotyczących lokalizacji dostawy są identyczne.

3.Współczynnikami ryzyka vega cen towarów, które mają stosować instytucje do opcji o instrumentach bazowych wrażliwych na towary, są implikowane zmienności kapitałowych cen towarów dla poszczególnych rodzajów towarów, które przyporządkowuje się do następujących terminów zapadalności zgodnie z terminami zapadalności odpowiadających im opcji podlegających wymogom w zakresie funduszy własnych: 0,5 roku, 1 rok, 3 lata, 5 lat, 10 lat. Instytucje uznają wskaźniki wrażliwości na ten sam rodzaj towaru przypisane do tego samego terminu zapadalności za pojedynczy współczynnik ryzyka, który następnie kompensują.

4.Współczynnikiem ryzyka zakrzywienia cen towarów, który mają stosować instytucje do opcji o instrumentach bazowych wrażliwych na towary, jest jeden zestaw cen towarów o różnych terminach zapadalności dla poszczególnych rodzajów towarów, wyrażony jako wektor. W przypadku każdego instrumentu wektor składa się z tylu elementów, ile jest cen tego towaru wykorzystywanych jako zmienne w modelu wyceny instytucji w odniesieniu do tego instrumentu. Instytucje nie rozróżniają cen towarów według klas ani lokalizacji dostawy.

Wrażliwość instrumentu na każdy współczynnik ryzyka wykorzystywany we wzorze na ryzyko zakrzywienia oblicza się w sposób określony w art. 325h. Do celów ryzyka zakrzywienia instytucje uznają wektory posiadające różną liczbę elementów za ten sam współczynnik ryzyka, pod warunkiem że wspomniane wektory odpowiadają temu samemu rodzajowi towarów.

Artykuł 325r
Współczynniki ryzyka walutowego

1.Współczynnikami ryzyka walutowego delta, które mają stosować instytucje w odniesieniu do instrumentów wrażliwych na kurs walutowy, są wszystkie natychmiastowe kursy wymiany między walutą, w której instrument jest denominowany, a walutą sprawozdawczą instytucji. Istnieje jeden koszyk na parę walutową zawierający pojedynczy współczynnik ryzyka i pojedynczą wrażliwość netto.

2.Współczynnikami ryzyka walutowego vega, które mają stosować instytucje do opcji o instrumentach bazowych wrażliwych na kurs walutowy, są implikowane zmienności kursów wymiany między parami walutowymi, o których mowa w ust. 1. Wspomniane implikowane zmienności kursów wymiany przyporządkowuje się do następujących terminów zapadalności zgodnie z terminami zapadalności odpowiadających im opcji podlegających wymogom w zakresie funduszy własnych: 0,5 roku, 1 rok, 3 lata, 5 lat, 10 lat.

3.Współczynniki ryzyka walutowego zakrzywienia, które mają stosować instytucje do opcji o instrumentach bazowych wrażliwych na kurs walutowy, są takie same jak współczynniki, o których mowa w ust. 1.

4.Od instytucji nie wymaga się dokonywania rozróżnienia między wariantami waluty funkcjonującymi na rynku wewnętrznym (ang. onshore) i zewnętrznym (ang. offshore) w odniesieniu do wszystkich współczynników ryzyka walutowego delta, vega i zakrzywienia.

Podsekcja 2:
Definicje wskaźników wrażliwości

Artykuł 325s
Wskaźniki wrażliwości ryzyka delta

1.Instytucje obliczają wskaźniki wrażliwości na ryzyko ogólne stopy procentowej delta w następujący sposób:

a)wskaźniki wrażliwości na współczynniki ryzyka obejmujące stopy wolne od ryzyka oblicza się w następujący sposób:

gdzie:

= wskaźnik wolnej od ryzyka krzywej k o terminie zapadalności t;

Vi (.) = funkcja wyceny instrumentu i;

x,y = inne zmienne w funkcji wyceny;

b)wskaźniki wrażliwości na współczynniki ryzyka obejmujące ryzyko inflacji i bazę walutową () oblicza się w następujący sposób:

gdzie:

= wektor m elementów reprezentujący implikowaną krzywą inflacji lub krzywą bazy walutowej dla danej waluty j, przy czym m jest równe liczbie zmiennych związanych z inflacją lub z walutą wykorzystanych w modelu wyceny instrumentu i;

= wektor jedynek, długości m (1 x m);

Vi (.) = funkcja wyceny instrumentu i;

y, z = inne zmienne w modelu wyceny.

2.Instytucje obliczają wskaźniki wrażliwości na ryzyko spreadu kredytowego delta dla wszystkich pozycji sekurytyzacyjnych i pozycji niesekurytyzacyjnych () w następujący sposób:

gdzie:

= wartość stopy spreadu kredytowego emitenta j w terminie zapadalności t;

Vi (.) = funkcja wyceny instrumentu i;

x,y = inne zmienne w funkcji wyceny;

3.Instytucje obliczają wskaźniki wrażliwości na ceny akcji delta w następujący sposób:

a)wskaźniki wrażliwości na współczynniki ryzyka k (sk), obejmujące ceny kasowe akcji, oblicza się w następujący sposób:

gdzie:

k stanowi konkretny udziałowy papier wartościowy;

EQk stanowi wartość ceny kasowej tego udziałowego papieru wartościowego; oraz

Vi (.) stanowi funkcję wyceny instrumentu i;

x,y stanowią inne zmienne w modelu wyceny;

b)wskaźniki wrażliwości na współczynniki ryzyka obejmujące stopy repo akcji oblicza się w następujący sposób:

gdzie:

k = indeks oznaczający akcje;

= wektor m elementów reprezentujący strukturę terminową transakcji repo dla danych akcji k, przy czym m jest równe liczbie stóp repo odpowiadających różnym terminom zapadalności wykorzystanym w modelu wyceny instrumentu i;

= wektor jedynek, długości m (1 x m);

Vi (.) = funkcja wyceny instrumentu i;

y, z = inne zmienne w modelu wyceny instrumentu i.

4.Instytucje obliczają wskaźniki wrażliwości na cenę towaru delta w odniesieniu do każdego współczynnika ryzyka k (sk) w następujący sposób:

gdzie:

k = dany współczynnik ryzyka cen towarów;

CTYk = wartość współczynnika ryzyka k; 

Vi (.) = wartość rynkowa instrumentu i jako funkcja współczynnika ryzyka k.

5.Instytucje obliczają wskaźniki wrażliwości na kurs walutowy delta w odniesieniu do każdego współczynnika ryzyka walutowego k (sk) w następujący sposób:

gdzie:

k = dany współczynnik ryzyka walutowego;

FXk = wartość współczynnika ryzyka;

Vi (.) = wartość rynkowa instrumentu i jako funkcja współczynnika ryzyka k.

Artykuł 325t
Wskaźniki wrażliwości na ryzyko vega

1.Instytucje obliczają wskaźnik wrażliwości opcji na ryzyko vega w odniesieniu do danego współczynnika ryzyka k (sk ) w następujący sposób:

gdzie:

k = określony współczynnik ryzyka vega obejmujący zmienność implikowaną;

= wartość tego współczynnika ryzyka, którą należy wyrazić jako wartość procentową;

x,y = inne zmienne w funkcji wyceny;

2.W przypadku klas ryzyka, w których współczynniki ryzyka vega posiadają wymiar terminu zapadalności, ale zasady dotyczące przyporządkowywania współczynników ryzyka nie mają zastosowania, ponieważ opcje nie mają terminu zapadalności, instytucje przyporządkowują te współczynniki ryzyka do najdłuższego przewidzianego terminu zapadalności. Tego rodzaju opcje są przedmiotem narzutu z tytułu ryzyka rezydualnego.

3.W przypadku opcji, które nie posiadają kursu wykonania ani bariery, oraz opcji posiadających wiele kursów wykonania lub barier instytucje stosują przyporządkowanie do kursów wykonania i terminu zapadalności stosowanych wewnętrznie przez instytucję do wyceny opcji. Tego rodzaju opcje są również przedmiotem narzutu z tytułu ryzyka rezydualnego.

4.Instytucje nie obliczają ryzyka vega dla transz sekurytyzacyjnych wchodzących w skład korelacyjnego portfela handlowego, o których mowa w art. 104 ust. 7–9, które nie posiadają zmienności implikowanej. Dla takich transz sekurytyzacyjnych oblicza się narzuty z tytułu ryzyka delta i ryzyka zakrzywienia.

Artykuł 325u
Wymogi w zakresie obliczeń wskaźników wrażliwości

1.Instytucje wyprowadzają wskaźniki wrażliwości z modelu wyceny instytucji zastosowanego w ich rachunku zysków i strat.

2.Przy obliczaniu wskaźników wrażliwości delta dla instrumentów podlegających opcjonalności instytucje zakładają, że zmienność implikowana pozostaje stała.

3.Przy obliczaniu wskaźników wrażliwości na ryzyko ogólne stopy procentowej vega lub wrażliwości na ryzyko spreadu kredytowego instytucje zakładają, że instrument bazowy opcji przyjmuje rozkład logarytmiczno-normalny albo rozkład normalny w modelach wyceny, z których wyprowadzane są wskaźniki wrażliwości. Przy obliczaniu wskaźników wrażliwości na ceny akcji, ceny towarów lub kurs walutowy vega instytucje zakładają, że instrument bazowy opcji przyjmuje rozkład logarytmiczno-normalny albo rozkład normalny w modelach wyceny, z których wyprowadzane są wskaźniki wrażliwości.

4.Instytucje obliczają wszystkie wskaźniki wrażliwości z wyłączeniem korekt wyceny kredytowej.

Sekcja 4
Narzut z tytułu ryzyka rezydualnego

Artykuł 325v
Wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rezydualnego

1.Oprócz wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rynkowego, o których mowa w sekcji 2 niniejszego rozdziału, instytucje stosują dodatkowe wymogi w zakresie funduszy własnych zgodnie z niniejszym artykułem w odniesieniu do instrumentów, które mają ekspozycję na ryzyko rezydualne.

2.Instrumenty mają ekspozycję na ryzyko rezydualne, jeżeli spełniają którykolwiek z następujących warunków:

a)instrument odnosi się do egzotycznego instrumentu bazowego;

b)instrument wiąże się z innym ryzykiem rezydualnym.

3.Instytucje obliczają dodatkowe wymogi w zakresie funduszy własnych, o których mowa w ust. 1, jako sumę kwot referencyjnych brutto instrumentów, o których mowa w ust. 2, pomnożoną przez następujące wagi ryzyka:

a)1,0 % w przypadku instrumentów, o których mowa w ust. 2 lit. a);

b)0,1 % w przypadku instrumentów, o których mowa w ust. 2 lit. b).

4.Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 instytucja nie stosuje wymogu w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rezydualnego w przypadku instrumentu, który spełnia którykolwiek z następujących warunków:

a)instrument jest notowany na uznanej giełdzie;

b)instrument kwalifikuje się do rozliczenia centralnego zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 648/2012;

c)instrument doskonale kompensuje ryzyko rynkowe innej pozycji portfela handlowego – wówczas obie doskonale dopasowane pozycje portfela handlowego są wyłączone z wymogu w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka rezydualnego.

5.EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu doprecyzowania, czym jest egzotyczny instrument bazowy oraz które instrumenty mają ekspozycję na inne ryzyka rezydualne, do celów ust. 2.

Przy opracowywaniu wspomnianych projektów regulacyjnych standardów technicznych EUNB bierze pod uwagę następujące elementy:

a)egzotyczny instrument bazowy obejmuje ekspozycje, które nie są objęte zakresem traktowania ryzyka delta, vega lub zakrzywienia, zgodnie z metodą opartą na wskaźnikach wrażliwości ustanowioną w sekcji 2 lub z narzutem z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania ustanowionym w sekcji 5. EUNB bada co najmniej, czy ryzyko długowieczności, pogodę, klęski żywiołowe i przyszłą zrealizowaną zmienność należy uznać za ekspozycje z tytułu egzotycznego instrumentu bazowego;

b)przy określaniu, które instrumenty mają ekspozycję na inne ryzyka rezydualne, EUNB bada co najmniej instrumenty, które spełniają którekolwiek z następujących kryteriów:

(I)instrument podlega wymogom w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka vega i ryzyka zakrzywienia w ramach metody opartej na wskaźnikach wrażliwości ustanowionej w sekcji 2 oraz generuje wypłaty, których nie można odwzorować jako skończonego linearnego połączenia prostych opcji waniliowych;

(II)instrument stanowi pozycję sekurytyzacyjną, która wchodzi w skład korelacyjnego portfela handlowego, zgodnie z art. 104 ust. 7–9. Nie uwzględnia się zabezpieczeń niesekurytyzacyjnych, które wchodzą w skład korelacyjnego portfela handlowego.

EUNB przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [piętnaście miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] r.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

Sekcja 5
Narzut z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania

Artykuł 325w
Definicje i przepisy ogólne

1.Wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania mają zastosowanie do instrumentów dłużnych i kapitałowych, do instrumentów pochodnych, których instrumentami bazowymi są instrumenty dłużne i kapitałowe, oraz do instrumentów pochodnych, na których wypłaty lub wartości godziwe ma wpływ zdarzenie niewykonania zobowiązania przez dłużnika innego niż kontrahent będący stroną tegoż instrumentu pochodnego. Instytucje obliczają wymogi w zakresie ryzyka niewykonania zobowiązania osobno dla każdego z następujących rodzajów instrumentów: instrumentów niesekurytyzacyjnych, instrumentów sekurytyzacyjnych, które nie wchodzą w skład korelacyjnego portfela handlowego, oraz instrumentów sekurytyzacyjnych, które wchodzą w skład korelacyjnego portfela handlowego. Ostateczne wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania wobec instytucji stanowią sumę tych trzech elementów.

2.Do celów niniejszej sekcji stosuje się następujące definicje:

a)»ekspozycja krótka« oznacza, że niewykonanie zobowiązania przez emitenta lub grupę emitentów prowadzi do zysku dla instytucji, bez względu na rodzaj instrumentu lub transakcji tworzących ekspozycję;

b)»ekspozycja długa« oznacza, że niewykonanie zobowiązania przez emitenta lub grupę emitentów prowadzi do straty dla instytucji, bez względu na rodzaj instrumentu lub transakcji tworzących ekspozycję;

c)»kwota brutto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania« oznacza szacowaną wysokość straty lub zysku na danej ekspozycji z powodu niewykonania zobowiązania przez dłużnika;

d)»kwota netto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania« oznacza szacowaną wysokość straty lub zysku dla danej instytucji z powodu niewykonania zobowiązania przez dłużnika po dokonaniu kompensowania poszczególnych kwot brutto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania;

e)»LGD« oznacza stratę z tytułu niewykonania zobowiązania przez dłużnika na instrumencie wyemitowanym przez dłużnika, wyrażoną jako udział w wartości referencyjnej instrumentu;

f)»wagi ryzyka niewykonania zobowiązania« oznaczają wartość procentową reprezentującą szacowane prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania przez każdego z dłużników zgodnie ze zdolnością kredytową danego dłużnika.

Podsekcja 1
Narzut z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania w odniesieniu do pozycji niesekurytyzacyjnych

Artykuł 325x
Kwoty brutto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania

1.Instytucje obliczają kwoty brutto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania w odniesieniu do każdej ekspozycji długiej z tytułu instrumentów dłużnych, stosując następujące wzory:

gdzie:

Vnotional = wartość referencyjna instrumentu;

P&Llong = element, który stanowi korektę o zyski lub straty już ujęte przez instytucję z powodu zmian wartości godziwej instrumentu tworzącego ekspozycję długą. Zyski wprowadza się do wzoru ze znakiem dodatnim, a straty – ze znakiem ujemnym;

Adjustmentlong = kwotą, o jaką – w związku ze strukturą instrumentu pochodnego – strata instytucji w przypadku niewykonania zobowiązania zwiększyłaby się lub zmniejszyła w stosunku do pełnej straty na instrumencie bazowym. W przypadku zwiększenia wprowadza się termin Adjustmentlong ze znakiem dodatnim, a w przypadku zmniejszenia – ze znakiem ujemnym.

2.Instytucje obliczają kwoty brutto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania w odniesieniu do każdej ekspozycji krótkiej z tytułu instrumentów dłużnych, stosując następujące wzory:

gdzie:

Vnotional = wartość referencyjna instrumentu, którą wprowadza się do wzoru ze znakiem ujemnym;

P&Lshort = element, który stanowi korektę o zyski lub straty już ujęte przez instytucję z powodu zmian wartości godziwej instrumentu tworzącego ekspozycję krótką. Zyski wprowadza się do wzoru ze znakiem dodatnim, a straty – ze znakiem ujemnym;

Adjustmentshort = kwotą, o jaką – w związku ze strukturą instrumentu pochodnego – zysk instytucji w przypadku niewykonania zobowiązania zwiększyłby się lub zmniejszył w stosunku do pełnej straty na instrumencie bazowym. W przypadku zmniejszenia wprowadza się termin Adjustmentshort ze znakiem dodatnim, a w przypadku zmniejszenia – ze znakiem ujemnym.

3.LGD odnosząca się do instrumentów dłużnych, którą mają stosować instytucje do celów obliczeń, o których mowa w ust. 1 i 2, jest następująca:

a)ekspozycjom z tytułu instrumentów dłużnych innych niż uprzywilejowane przypisuje się LGD równą 100 %;

b)ekspozycjom z tytułu uprzywilejowanych instrumentów dłużnych przypisuje się LGD równą 75 %;

c)ekspozycjom z tytułu obligacji zabezpieczonych, o których mowa w art. 129, przypisuje się LGD równą 25 %.

4.Do celów obliczeń, o których mowa w ust. 1 i 2, wartością referencyjną w przypadku instrumentów dłużnych jest wartość nominalna instrumentu dłużnego. Do celów obliczeń, o których mowa w ust. 1 i 2, wartością referencyjną w przypadku instrumentów pochodnych, których instrumentem bazowym są dłużne papiery wartościowe, jest wartość nominalna danego bazowego instrumentu dłużnego.

5.W odniesieniu do ekspozycji z tytułu instrumentów kapitałowych instytucje obliczają kwoty brutto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania w następujący sposób zamiast korzystać ze wzorów, o których mowa w ust. 1 i 2:

gdzie

V = wartość godziwa akcji lub, w przypadku instrumentów pochodnych na akcje, wartość godziwa bazowego instrumentu kapitałowego danego instrumentu pochodnego.

6.Instytucje przypisują LGD w wysokości 100 % instrumentom kapitałowym do celów obliczeń, o których mowa w ust. 6.

7.W przypadku ekspozycji na ryzyko niewykonania zobowiązania wynikające z instrumentów pochodnych, których wypłaty w przypadku niewykonania zobowiązania przez dłużnika nie są związane z wartością referencyjną konkretnego instrumentu wyemitowanego przez tego dłużnika, z LGD dłużnika lub z instrumentem wyemitowanym przez tego dłużnika, instytucje stosują alternatywne metody szacowania kwot brutto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania, które spełniają definicję kwoty brutto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania zawartą w art. 325t ust. 3.

8.EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu doprecyzowania, w jaki sposób instytucje obliczają kwoty z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania w odniesieniu do różnych rodzajów instrumentów zgodnie z niniejszym artykułem oraz którą z alternatywnych metod instytucje stosują do celów oszacowania kwoty brutto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania, o którym to oszacowaniu mowa w ust. 7.

EUNB przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia [piętnaście miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] r.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

Artykuł 325y
Kwoty netto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania

1.Instytucje obliczają kwoty netto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania, kompensując kwoty brutto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania w przypadku ekspozycji krótkich i długich. Kompensowanie jest możliwe wyłącznie między ekspozycjami wobec tego samego dłużnika, jeżeli ekspozycje krótkie posiadają taki sam lub niższy stopień uprzywilejowania jak ekspozycje długie.

2.Kompensowanie jest pełne albo częściowe w zależności od terminów zapadalności ekspozycji objętych kompensowaniem:

a)kompensowanie jest pełne, jeżeli wszystkie ekspozycje objęte kompensowaniem mają terminy zapadalności wynoszące jeden rok lub więcej;

b)kompensowanie jest częściowe, jeżeli co najmniej jedna z ekspozycji objętych kompensowaniem ma termin zapadalności wynoszący mniej niż jeden rok; wówczas wysokość kwoty z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania każdej ekspozycji o terminie zapadalności wynoszącym mniej niż jeden rok zostaje pomniejszona proporcjonalnie do wartości równej stosunkowi terminu zapadalności ekspozycji do okresu wynoszącego jeden rok.

3.Jeżeli kompensowanie nie jest możliwe, kwoty brutto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania są równe kwotom netto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania w przypadku ekspozycji, których termin zapadalności wynosi jeden rok lub więcej. Kwoty brutto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania o terminie zapadalności wynoszącym mniej niż jeden rok zostają pomniejszone w celu obliczenia kwot netto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania.

Współczynnikiem korygującym w odniesieniu do tych ekspozycji jest wartość równa stosunkowi terminu zapadalności ekspozycji do okresu wynoszącego jeden rok, o dolnym pułapie wynoszącym 3 miesiące.

4.Do celów ust. 2 i 3 uwzględnia się terminy zapadalności kontraktów na instrumenty pochodne, a nie terminy zapadalności ich instrumentów bazowych. Pieniężnym ekspozycjom z tytułu instrumentów kapitałowych przypisuje się termin zapadalności wynoszący jeden rok albo trzy miesiące, według uznania instytucji.

Artykuł 325z
Obliczanie wymogu w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania

1.Niezależnie od rodzaju kontrahenta kwoty netto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania mnoży się przez odpowiadające im wagi ryzyka niewykonania zobowiązania zgodnie z ich jakością kredytową określoną w tabeli 2:

Tabela 2

2.Ekspozycjom, którym przypisano by wagę ryzyka wynoszącą 0 % z zastosowaniem metody standardowej dla ryzyka kredytowego zgodnie z częścią III tytuł II rozdział 2, przypisuje się wagę ryzyka niewykonania zobowiązania wynoszącą 0 % w odniesieniu do wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania.

3.Ważoną kwotę netto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania przypisuje się do następujących koszyków: przedsiębiorstwa, państwa oraz samorządy terytorialne / gminy.

4.Ważone kwoty netto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania agreguje się w ramach każdego koszyka zgodnie z następującym wzorem:

gdzie

i = indeks, który oznacza instrument należący do koszyka b;

= wymóg w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania w odniesieniu do koszyka b;

= współczynnik uwzględniający korzyść dla powiązań zabezpieczających w ramach koszyka, który oblicza się w następujący sposób:

Pozycje krótkie i długie sumuje się do celów i w odniesieniu do wszystkich pozycji w ramach koszyka bez względu na stopień jakości kredytowej, do którego te pozycje są przypisane, co skutkuje powstaniem specyficznych dla danego koszyka wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania.

5.Ostateczny wymóg w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania w odniesieniu do pozycji niesekurytyzacyjnych oblicza się jako prostą sumę wymogów w zakresie funduszy własnych na poziomie koszyka.

Podsekcja 2
Narzut z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania w odniesieniu do pozycji sekurytyzacyjnych (niewchodzących w skład korelacyjnego portfela handlowego)

Artykuł 325aa
Kwoty z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania

1.Kwotami brutto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania w odniesieniu do ekspozycji sekurytyzacyjnych są wartości godziwe ekspozycji sekurytyzacyjnych.

2.Kwoty netto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania określa się w drodze kompensowania kwot brutto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania w odniesieniu do pozycji długich i kwot brutto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania w odniesieniu do pozycji krótkich. Kompensowanie jest możliwe wyłącznie między ekspozycjami sekurytyzacyjnymi o tym samym pakiecie aktywów bazowych i należących do tej samej transzy. Nie jest dozwolone kompensowanie między ekspozycjami sekurytyzacyjnymi o różnych pakietach aktywów bazowych, nawet jeżeli punkt inicjujący i punkt kończący są takie same.

3.Jeżeli dekomponując lub łącząc istniejące ekspozycje sekurytyzacyjne, można doskonale odwzorować inne istniejące ekspozycje sekurytyzacyjne z wyjątkiem terminu zapadalności, do celów kompensowania zamiast pierwotnych ekspozycji można wykorzystać ekspozycje wynikające z dekompozycji lub z połączenia.

4.Jeżeli dekomponując lub łącząc istniejące ekspozycje sekurytyzacyjne w podmiotach bazowych, można doskonale odwzorować strukturę całej transzy istniejącej ekspozycji sekurytyzacyjnej, do celów kompensowania można wykorzystać ekspozycje wynikające z dekompozycji lub z połączenia. Jeżeli podmioty bazowe wykorzystuje się w ten sposób, wyklucza się je z traktowania ryzyka niewykonania zobowiązania z tytułu pozycji niesekurytyzacyjnych.

5.Art. 325y ma zastosowanie zarówno do pierwotnych, jak i do odwzorowanych ekspozycji sekurytyzacyjnych. Odnośnymi terminami zapadalności są terminy zapadalności transz sekurytyzacyjnych.

Artykuł 325ab
Obliczanie wymogu w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania w odniesieniu do sekurytyzacji

1.Kwoty netto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania dotyczące ekspozycji sekurytyzacyjnych mnoży się przez 8 % wagi ryzyka, która ma zastosowanie do danej ekspozycji sekurytyzacyjnej, w tym prostych, przejrzystych i standardowych sekurytyzacji (ang. simple, transparent and standardised, STS), w portfelu niehandlowym zgodnie z hierarchią podejść określoną w tytule II rozdział 5 sekcja 3, niezależnie od rodzaju kontrahenta.

2.Termin zapadalności wynoszący jeden rok ma zastosowanie do wszystkich transz, w przypadku których wagi ryzyka oblicza się zgodnie z SEC-IRBA i SEC-ERBA.

3.Ważone ryzykiem kwoty z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania w odniesieniu do poszczególnych pieniężnych ekspozycji sekurytyzacyjnych ogranicza się do wartości godziwej pozycji.

4.Ważone ryzykiem kwoty netto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania przypisuje się do następujących koszyków:

a)jednego wspólnego koszyka dla wszystkich przedsiębiorstw niezależnie od regionu;

b)44 różnych koszyków odpowiadających 1 koszykowi na każdy region dla każdej z jedenastu zdefiniowanych klas aktywów. Do tych jedenastu klas aktywów należą: ABCP, kredyty na zakup samochodu / leasingi samochodów, papiery wartościowe zabezpieczone spłatami mieszkaniowych kredytów hipotecznych, karty kredytowe, papiery wartościowe zabezpieczone spłatami komercyjnych kredytów hipotecznych, instrumenty typu CLO, instrumenty typu CDO-squared, małe i średnie przedsiębiorstwa, kredyty studenckie, inne detaliczne, inne hurtowe. Do wspomnianych czterech regionów należą: Azja, Europa, Ameryka Północna oraz inne regiony.

5.Aby przypisać ekspozycję sekurytyzacyjną do koszyka, instytucje opierają się na klasyfikacji powszechnie stosowanej na rynku. Instytucje przypisują każdą ekspozycję sekurytyzacyjną wyłącznie do jednego z powyższych koszyków. Każdą ekspozycję sekurytyzacyjną, której instytucja nie może przypisać do rodzaju lub regionu instrumentu bazowego, przypisuje się odpowiednio do kategorii »inne detaliczne«, »inne hurtowe« lub »inne regiony«.

6.Ważone kwoty netto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania agreguje się w obrębie każdego koszyka w ten sam sposób, co w przypadku ryzyka niewykonania zobowiązania związanego z ekspozycjami niesekurytyzacyjnymi z zastosowaniem wzoru przedstawionego w art. 325z ust. 4, co skutkuje powstaniem wymogu w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania w odniesieniu do każdego koszyka.

7.Ostateczny wymóg w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania w odniesieniu do pozycji niesekurytyzacyjnych oblicza się jako prostą sumę wymogów w zakresie funduszy własnych na poziomie koszyka.

Podsekcja 3
Narzut z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania w odniesieniu do pozycji sekurytyzacyjnych (wchodzących w skład korelacyjnego portfela handlowego)

Artykuł 325ac
Zakres stosowania

1.W przypadku korelacyjnego portfela handlowego narzut kapitałowy obejmuje ryzyko niewykonania zobowiązania w odniesieniu do ekspozycji sekurytyzacyjnych i zabezpieczeń niesekurytyzacyjnych. Zabezpieczenia takie wyłącza się z obliczeń ryzyka niewykonania zobowiązania w odniesieniu do pozycji niesekurytyzacyjnych. Nie istnieje korzyść z dywersyfikacji między narzutem z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania w odniesieniu do pozycji niesekurytyzacyjnych, narzutem z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania w odniesieniu do pozycji sekurytyzacyjnych (niewchodzących w skład korelacyjnego portfela handlowego) oraz narzutem z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania w odniesieniu do pozycji sekurytyzacyjnych korelacyjnego portfela handlowego.

2.W przypadku będących przedmiotem obrotu niesekurytyzacyjnych kredytowych instrumentów pochodnych i niesekurytyzacyjnych instrumentów pochodnych na akcje kwoty z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania dla poszczególnych odnośnych podmiotów prawnych będących emitentami ustala się, stosując metodę pełnego przeglądu.

Artykuł 325ad
Kwoty z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania w odniesieniu do korelacyjnego portfela handlowego

1.Kwotami brutto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania w odniesieniu do ekspozycji sekurytyzacyjnych i ekspozycji niesekurytyzacyjnych w korelacyjnym portfelu handlowym są wartości godziwe tych ekspozycji.

2.Produkty uruchamiane n-tym niewykonaniem zobowiązania są traktowane jako produkty transzowane o następujących punktach inicjujących i kończących:

a)punkt inicjujący = (N – 1) / podmioty ogółem

b)punkt kończący = (N – 1) / podmioty ogółem

gdzie wyrażenie »podmioty ogółem« oznacza całkowitą liczbę podmiotów w koszyku bazowym lub w puli bazowej.

3.Kwoty netto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania określa się, kompensując kwoty brutto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania w odniesieniu do pozycji długich i pozycji krótkich. Kompensowanie jest możliwe wyłącznie wśród ekspozycji, których wszystkie właściwości poza terminem zapadalności są identyczne. Kompensowanie jest możliwe wyłącznie w następujących przypadkach:

a)w odniesieniu do produktów opartych na indeksach kompensowanie jest możliwe pomiędzy terminami zapadalności w ramach tej samej rodziny, serii i transzy indeksów, z zastrzeżeniem specyfikacji dla ekspozycji o terminie zapadalności krótszym niż jeden rok ustanowionych w art. 325y. Kwoty brutto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania w odniesieniu do pozycji długich i pozycji krótkich, które stanowią doskonałe odwzorowania, można kompensować za pośrednictwem dekompozycji na jednopodmiotowe równoważne ekspozycje, wykorzystując model wyceny. Do celów niniejszego artykułu dekompozycja z wykorzystaniem modelu wyceny oznacza, że jednopodmiotowy składnik sekurytyzacji wycenia się jako różnicę między bezwarunkową wartością sekurytyzacji a warunkową wartością sekurytyzacji, przy założeniu, że niewykonanie zobowiązania w przypadku jednopodmiotowego składnika prowadzi do LGD w wysokości 100 %. W takich przypadkach suma kwot brutto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania jednopodmiotowych ekspozycji równoważnych otrzymana w drodze dekompozycji jest równa kwocie brutto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania ekspozycji, której nie poddano dekompozycji;

b)kompensowanie w drodze dekompozycji, jak określono w lit. a), nie jest dozwolone w odniesieniu do resekurytyzacji;

c)w odniesieniu do indeksów i transz opartych na indeksach kompensowanie jest możliwe pomiędzy terminami zapadalności w ramach tej samej rodziny, serii i transzy indeksów w drodze odwzorowania lub dekompozycji. Do celów niniejszego artykułu:

(I)odwzorowanie oznacza, że poszczególne transze sekurytyzacyjne oparte na indeksach łączy się w celu odwzorowania innej transzy o tej samej serii indeksu lub w celu odwzorowania pozycji nietranszowanych w serii indeksu;

(II)dekompozycja oznacza odwzorowanie indeksu za pośrednictwem sekurytyzacji, w przypadku której ekspozycje bazowe w puli są identyczne z ekspozycjami jednopodmiotowymi, które składają się na indeks.

Jeżeli ekspozycje długie i krótkie są równoważne poza jednym elementem rezydualnym, kompensowanie jest dozwolone, a kwota netto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania odzwierciedla ekspozycję rezydualną;

d)nie można kompensować różnych transz o tej samej serii indeksu, o różnych seriach tego samego indeksu oraz o różnych rodzinach indeksów.

Artykuł 325ae
Obliczanie wymogu w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania w odniesieniu do korelacyjnego portfela handlowego

1.Kwoty netto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania mnoży się przez:

a)w przypadku produktów transzowanych – wagi ryzyka niewykonania zobowiązania odpowiadające ich jakości kredytowej, jak określono w art. 348 ust. 1 i 2;

b)w przypadku produktów nietranszowanych – wagi ryzyka niewykonania zobowiązania, o których mowa w art. 325y ust. 1.

2.Ważone ryzykiem kwoty netto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania przypisuje się do koszyków, które odpowiadają indeksowi.

3.Ważone kwoty netto z tytułu niespodziewanego niewykonania zobowiązania agreguje się w ramach każdego koszyka zgodnie z następującym wzorem:

gdzie

i = instrument należący do koszyka b;

= wymóg w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania w odniesieniu do koszyka b;

ctp = współczynnik uwzględniający korzyść dla powiązań zabezpieczających w ramach koszyka, który oblicza się zgodnie ze wzorem dla określonym w art. 325z ust. 4, ale z wykorzystaniem pozycji długich i krótkich w całym korelacyjnym portfelu handlowym, a nie tylko pozycji w konkretnym koszyku.

4.Instytucje obliczają wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania w odniesieniu do korelacyjnego portfela handlowego (DRCCTP), stosując następujący wzór:

Sekcja 6
Wagi i korelacje ryzyka

Podsekcja 1
Wagi i korelacje ryzyka delta

Artykuł 325af
Wagi ryzyka w odniesieniu do ryzyka ogólnego stopy procentowej

1.W odniesieniu do walut nieuwzględnionych w podkategorii walut o największej płynności, o której mowa w art. 325be ust. 5 lit. b), wagi ryzyka współczynników ryzyka stóp wolnych od ryzyka są następujące:

Tabela 3