(1)

W art. 39 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/892 (2) przewiduje się, że dodatkowa należność celna przywozowa, o której mowa w art. 182 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, może być stosowana w odniesieniu do produktów oraz w okresach wymienionych w załączniku VII do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/892. Dodatkową należność przywozową stosuje się, jeśli ilość dowolnych produktów wprowadzonych do swobodnego obrotu w dowolnym okresie obowiązywania określonym w tym załączniku przekracza wielkość progową przywozu dla tego produktu w danym roku. Nie nakłada się dodatkowych należności celnych przywozowych, jeżeli przywóz prawdopodobnie nie zakłóci funkcjonowania rynku Unii lub jeżeli skutki takiego nałożenia byłyby nieproporcjonalne do zakładanego celu.

(2)

Zgodnie z art. 182 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 wielkości progowe w odniesieniu do przywozu, określane do celów ewentualnego stosowania dodatkowych należności celnych za niektóre owoce i warzywa, są oparte na danych dotyczących przywozu i danych dotyczących konsumpcji krajowej za poprzednie trzy lata. Na podstawie danych przekazanych przez państwa członkowskie za lata 2015, 2016 i 2017 należy ustalić wielkości progowe dla niektórych owoców i warzyw w odniesieniu do lat 2019 i 2020.

(3)

Biorąc pod uwagę, że okres stosowania ewentualnych dodatkowych należności przywozowych określonych w załączniku VII do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/892 w odniesieniu do szeregu produktów rozpoczyna się dnia 1 stycznia, niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie od dnia 1 stycznia 2019 r., w związku z czym powinno ono wejść w życie jak najszybciej,