UZASADNIENIE

1.           KONTEKST WNIOSKU

1.1.        Podstawa i cele wniosku

W ostatniej dekadzie rynek żywności ekologicznej charakteryzował dynamiczny wzrost napędzany znacznym zwiększeniem popytu. Globalny rynek takiej żywności zwiększył się czterokrotnie od 1999 r. Obszary przeznaczone pod rolnictwo ekologiczne w Unii Europejskiej (Unii) zwiększyły się natomiast dwukrotnie. Każdego roku 500 000 ha przekształcanych jest pod uprawę żywności ekologicznej. Jednak ani wewnętrzna podaż, ani ramy legislacyjne nie dotrzymują kroku tej ekspansji rynku. Reguły produkcji nie uwzględniają dostatecznie zmieniających się obaw i oczekiwań konsumentów i obywateli, reguły znakowania są skomplikowane, ustalono również niedociągnięcia w systemie kontroli i reżimie handlowym. Przepisy są skomplikowane i narzucają znaczne obciążenia administracyjne, które zniechęcają drobnych producentów rolnych do przystąpienia do unijnego systemu rolnictwa ekologicznego. Niektóre z wyjątków, które były potrzebne dla zapewnienia rozwoju sektora, nie wydają się mieć dłużej uzasadnienia.

Niniejszy wniosek ma udoskonalić przepisy dotyczące rolnictwa ekologicznego w następujących celach:

(1) usunięcie przeszkód na drodze do trwałego rozwoju produkcji ekologicznej w Unii;

(2) zagwarantowanie uczciwej konkurencji dla rolników i podmiotów oraz umożliwienie sprawniejszego funkcjonowania rynku wewnętrznego;

(3) podtrzymanie lub pogłębienie zaufania konsumentów do produktów ekologicznych.

1.2.        Kontekst ogólny

Przyjmując rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007 w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych[1], Rada określiła szereg kwestii, w przedmiocie których Komisja została zobowiązana do przedłożenia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdania, po analizie doświadczeń uzyskanych w toku stosowania rozporządzenia (WE) nr 834/2007.

Rada przyjęła konkluzje na temat sprawozdania Komisji[2] podczas posiedzenia poświęconego kwestiom rolnictwa i rybołówstwa w dn. 13-14 maja 2013 r.[3] i wezwała państwa członkowskie i Komisję do rozwoju sektora rolnictwa ekologicznego w ambitnej skali poprzez dokonanie przeglądu obowiązujących ram prawnych, w celu poprawy ich użyteczności, zapewniając równocześnie okres stabilizacji i pewności, jak również zmierzając do dalszego sprecyzowania i uproszczenia przepisów, a także zaradzenia nadal nierozwiązanym problemom, wymagającym dalszych wysiłków.

Przegląd prawodawstwa w zakresie produkcji ekologicznej stanowi element programu sprawności i wydajności regulacyjnej Komisji[4].

Przegląd ten daje okazję do dostosowania uprawnień wykonawczych Komisji ustanowionych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 834/2007 do rozróżnienia między uprawnieniami delegowanymi a wykonawczymi Komisji wprowadzonego w art. 290 i 291 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).

1.3.        Obowiązujące przepisy w dziedzinie, której dotyczy wniosek

Pierwszy unijny akt legislacyjny w sprawie produkcji ekologicznej przyjęty został w 1991 r. Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 zawierało definicję prawną produkcji ekologicznej ustanawiając reguły produkcji, określało wymogi w zakresie kontroli i znakowania, jak również przepisy dotyczące przywozu produktów ekologicznych. Stanowiło to podstawę ochrony konsumentów i producentów żywności ekologicznej przed fałszywymi i wprowadzającymi w błąd oznaczeniami produktów.

Przepisy te zostały zmienione wraz z przyjęciem w czerwcu 2007 r. rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007, w którym w szczególności:

– zawarto bardziej szczegółową definicję produkcji ekologicznej, opisując jej cele i zasady;

– poprawiono harmonizację przepisów dotyczących produkcji ekologicznej w Unii, kończąc obowiązywanie krajowych przepisów dotyczących produktów pochodzenia zwierzęcego;

– wprowadzono możliwość zastosowania (ściśle ograniczonych i obowiązujących przez krótki czas) wyjątków od przepisów na odpowiedzialność państw członkowskich;

– powiązano system kontroli produkcji ekologicznej z urzędowym systemem kontroli żywności i pasz przewidzianym w rozporządzeniu (WE) nr 882/2004[5] oraz wprowadzono obowiązek akredytacji prywatnych jednostek kontrolnych;

– zrestrukturyzowano system przywozu: obok uznania państw trzecich do celów stwierdzenia równoważności, Unia Europejska uznaje organy kontrolne działające w państwach trzecich do celów stwierdzenia równoważności lub zgodności. Poprzedni system polegający na przyznawaniu przez państwa członkowskie indywidualnych zezwoleń na każdą sprowadzaną partię produktów został usunięty z podstawowego rozporządzenia i jest stopniowo wycofywany.

1.4.        Spójność z pozostałymi obszarami polityki

Niniejsza inicjatywa służy realizacji celów komunikatu w sprawie inteligentnych regulacji w Unii Europejskiej. Jednym z celów przeglądu jest ograniczenie obciążeń legislacyjnych.

Wpisuje się to w ogólne ramy strategii „Europa 2020”, szczególnie jeśli chodzi o priorytet dotyczący trwałego wzrostu oraz promowanie zasobooszczędnej, bardziej ekologicznej i konkurencyjnej gospodarki.

Jest to również spójne z reformą wspólnej polityki rolnej (WPR) kształtującej ogólne ramy rozwoju rolnictwa w Unii w latach 2014-2020[6]. Nowe przepisy zmierzają to uzyskania trwałej konkurencyjności, aby zbudować ekonomicznie rentowny sektorowi produkcji żywności oraz w sposób zrównoważony zarządzać naturalnymi zasobami rolnymi Unii – a produkcja ekologiczna została uznana za jeden z kluczowych elementów tego modelu.

Wniosek uwzględnia nową wspólną politykę rybołówstwa w zakresie dotyczącym akwakultury, która odgrywa kluczową rolę w zagwarantowaniu trwałego, długoterminowego bezpieczeństwa żywnościowego, jak również wzrostu i zatrudnienia, równocześnie zmniejszając presję na naturalne zasoby ryb, w kontekście wzrastającego globalnego popytu na żywność pochodzącą ze środowiska wodnego.

Jest on również spójny z wnioskiem Komisji dotyczącym nowego rozporządzenia Rady i Parlamentu w sprawie kontroli urzędowych[7], służącego konsolidacji zintegrowanego podejścia we wszystkich obszarach związanych z łańcuchem żywnościowym, poprzez racjonalizację i uproszczenie ogólnych ram legislacyjnych, realizując równocześnie cel lepszego stanowienia prawa. W szczególności uzgodniono lub sprecyzowano definicje (stosownie do przypadku), zaproponowano również niezbędne szczegółowe przepisy dotyczące kontroli, które mają być włączone w jednolite ramy legislacyjne w zakresie kontroli urzędowych.

Wreszcie, system produkcji ekologicznej stanowi element unijnych systemów jakości produkcji rolnej, wraz z oznaczeniami geograficznymi, gwarantowanymi tradycyjnymi specjalnościami oraz produktami pochodzącymi z regionów najbardziej oddalonych i obszarów górskich, co podkreślono w komunikacie Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów w sprawie polityki jakości produktów rolnych, jak również zaznaczono w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych[8].

2.           WYNIKI KONSULTACJI Z ZAINTERESOWANYMI STRONAMI ORAZ OCENY SKUTKÓW

2.1.        Konsultacje

Obecna sytuacja została wnikliwie przeanalizowana na podstawie informacji zgromadzonych podczas serii wysłuchań zainteresowanych podmiotów, na które Komisja zaprosiła ponad 70 ekspertów i przedstawicieli środowiska akademickiego, by kompleksowo omówić obecne i przyszłe wyzwania stojące przed sektorem rolnictwa ekologicznego.

Na początku 2013 r. Komisja rozpoczęła konsultacje on-line. W odpowiedzi na kwestionariusz przesłano 45 000 odpowiedzi, nadesłano również 1 400 spontanicznych wypowiedzi. Większość (96 %) odpowiedzi przesłali obywatele Unii Europejskiej, a pozostałe 4 % zainteresowane podmioty.

Poza tym zainteresowane podmioty z sektora zostały poinformowane o przeglądzie i skonsultowane w tej sprawie podczas szeregu posiedzeń Grupy Doradczej ds. Rolnictwa Ekologicznego.

Państwa członkowskie, jako właściwe organy odpowiedzialne za wdrażanie przepisów, były stale informowane i konsultowane w sprawie technicznych aspektów przeglądu.

2.2.        Najważniejsze wyniki konsultacji

Respondenci, którzy wzięli udział w konsultacjach społecznych, koncentrowali się głównie na kwestiach środowiska i jakości. Pragnęliby oni poprawy europejskich reguł produkcji ekologicznej oraz jednolitych przepisów w tym zakresie dla rolników i innych podmiotów w całej Unii. Dlatego też większość z nich opowiada się za zaprzestaniem stosowania wyjątków od obowiązujących reguł. Wyrażano również duże oczekiwania w odniesieniu do pozostałości produktów oraz substancji, na których używanie nie zezwala się w produkcji ekologicznej. Logo Unii Europejskiej dla produktów ekologicznych uznawane było za równoważne z logo używanymi na szczeblu krajowym, jeżeli chodzi o uznawanie produktów ekologicznych. Większość obywateli i zainteresowanych podmiotów wierzy w skuteczność systemów kontroli produkcji ekologicznej, równocześnie widząc pole do ich poprawy, zwłaszcza poprzez wprowadzenie certyfikacji elektronicznej. Opowiadają się oni również za grupową certyfikacją drobnych producentów rolnych.

W sektorze produkcji ekologicznej panuje powszechna zgoda co do konieczności poprawy przepisów dotyczących tej produkcji. Ogólnie podzielana jest również opinia, że produkcja ekologiczna powinna pozostać wierna swym zasadom i celom oraz co do tego, że należy zaprzestać stosowania wyjątków od obowiązujących reguł.

2.3.        Ocena skutków

Ocena skutków polegała na porównaniu trzech alternatywnych wariantów strategicznych:

– Poprawione status quo, dzięki udoskonaleniom i skuteczniejszemu egzekwowaniu obowiązujących przepisów.

– Wariant rynkowy, mający zapewnić warunki pozwalające dynamicznie reagować na dalszą ewolucję rynku dzięki bardziej elastycznym przepisom. Reguły produkcji obejmowałyby wyjątki obowiązujące przez długi okres czasu.

– Wariant powrotu do zasad mający doprowadzić do ponownego skoncentrowania produkcji ekologicznej na jej fundamentalnych zasadach, które zostałyby w większym stopniu odzwierciedlone w regułach produkcji. Zaprzestano by stosowania wyjątków.

Trzy powyższe warianty polityczne zostały ocenione pod kątem potencjału w zakresie realizacji celów WPR do 2020 r., szczególnych celów polityki oraz celów operacyjnych przeglądu, jak również pod kątem skuteczności i efektywności. Wariant powrotu do zasad wypada najlepiej na tle wszystkich ocenianych kryteriów, po nim jest wariant rynkowy, a na końcu wariant poprawionego status quo.

Oczekiwane rezultaty wariantu powrotu do zasad są następujące:

– pozytywny wizerunek rynkowy dzięki zwiększonemu zaufaniu konsumentów, co powinno umożliwić uzyskiwanie wyższych cen za produkty ekologiczne oraz przyciągnąć do sektora nowe podmioty;

– zaprzestanie stosowania wyjątków powinno przyczynić się do tworzenia ekologicznych materiałów, zwłaszcza nasion;

– jaśniejsze i prostsze reguły produkcji uczynią sektor bardziej atrakcyjnym;

– konkurencja będzie uczciwsza dzięki większej harmonizacji, prostszym i jaśniejszym przepisom oraz odejściu od stwierdzania równoważności na rzecz stwierdzania zgodności pozwalającej na uznanie organów kontrolnych w państwach trzecich;

– zwiększenie zaufania konsumentów dzięki ulepszonemu systemowi kontroli oraz zharmonizowanym regułom produkcji uwzględniającym kwestie będące aktualnie przedmiotem troski społeczeństwa (systemy zarządzania środowiskiem dla przetwórców i handlowców, dobrostan zwierząt);

– podejście oparte na ocenie ryzyka ma zwiększyć skuteczność i efektywność kontroli oraz przyczynić się, wraz z bardziej wiarygodnym systemem przywozu, do zapobiegania oszustwom.

– Podkreślone zostaną korzyści środowiskowe związane z produkcją ekologiczną dzięki zaprzestaniu stosowania wyjątków od reguł.

– Poprawiony zostanie dobrostan zwierząt poprzez likwidację wyjątków.

Ocena skutków pozwoliła ustalić, że preferowanym wariantem jest wariant powrotu do zasad łącznie z wprowadzeniem udoskonaleń przedstawionych w wariancie poprawionego status quo, jak również niektórymi podwariantami.

Szczególną uwagę zwrócono na kwestię uproszczenia całego procesu. Wariant preferowany:

– doprecyzuje przepisy dotyczące zakresu, reguł produkcji, znakowania i mechanizmów kontrolnych;

– usunie nieskuteczne przepisy;

– ograniczy możliwość podejmowania na szczeblu państw członkowskich decyzji o stosowaniu wyjątków od reguł;

– uprości system przywozu;

– uprości wymogi dla drobnych producentów rolnych, w szczególności dzięki wprowadzeniu certyfikacji grupowej.

Jeżeli chodzi o koszty administracyjne, obecny wniosek doprowadzi do likwidacji 37 ze 135 obowiązujących wymogów informacyjnych nałożonych na podmioty prowadzące produkcję ekologiczną i administrację.

3.           ASPEKTY PRAWNE WNIOSKU

3.1.        Krótki opis proponowanych działań

Produkcja ekologiczna musi w dalszym ciągu przebiegać w myśl zestawu zasad odzwierciedlających oczekiwania konsumentów.

Konkretne reguły produkcji zostały zebrane w załączniku do rozporządzenia będącego przedmiotem wniosku, co powinno rozstrzygnąć kwestię czytelności.

Reguły produkcji zostały poprawione i zharmonizowane przez likwidację wyjątków, co nie dotyczy sytuacji, w których niezbędne są tymczasowe środki umożliwiające kontynuację lub ponowne rozpoczęcie produkcji ekologicznej w przypadku wystąpienia katastrofy. Gospodarstwa prowadzące produkcję ekologiczną muszą być w całości zarządzane zgodnie z wymogami mającymi zastosowanie do produkcji ekologicznej, a okresu konwersji nie można już zasadniczo uznawać z mocą wsteczną. Produkty rolne stanowiące składnik ekologicznie przetworzonych produktów muszą być uzyskiwane wyłącznie w sposób ekologiczny. Z wyjątkiem mikroprzedsiębiorstw, podmioty prowadzące produkcję ekologiczną inne niż rolnicy lub podmioty uprawiające wodorosty lub hodujące zwierzęta akwakultury zobowiązane są do stworzenia systemu służącemu zwiększaniu ich efektywności środowiskowej.

System kontroli został wzmocniony poprzez włączenie wszystkich przepisów dotyczących kontroli do jednego tekstu legislacyjnego w ramach wniosku Komisji dotyczącego kontroli urzędowych oraz innych czynności urzędowych w obszarze żywności i pasz. W związku z tym podmioty, właściwe organy, organy kontrolne i jednostki certyfikujące nie będą już musieli opierać się przepisach dotyczących kontroli zawartych w dwóch różnych tekstach legislacyjnych.

Możliwości kontroli zostały rozszerzone dzięki sprecyzowaniu, uproszczeniu i harmonizacji reguł produkcji oraz usunięciu szeregu możliwych wyjątków od tych reguł.

Wniosek zmierza do zniesienia możliwości wyłączenia niektórych kategorii detalistów przewidzianej w rozporządzeniu (WE) nr 834/2007, która doprowadziła do odmiennych interpretacji i praktyk w poszczególnych państwach członkowskich oraz utrudniła zarządzanie, nadzór i kontrolę.

Podejście do kontroli urzędowych oparte na ocenie ryzyka jest wzmocnione przez zniesienie wymogu obligatoryjnej corocznej weryfikacji zgodności wszystkich podmiotów przewidzianej w rozporządzeniu (WE) nr 834/2007. Umożliwi do dostosowanie częstotliwości kontroli poprzez akty delegowane przyjmowane zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr XX/XXX (rozporządzenie w sprawie kontroli urzędowych), tak by podmioty o niskim profilu ryzyka mogły być fizycznie kontrolowane rzadziej niż raz do roku lub podlegały ograniczonym corocznym fizycznym kontrolom, natomiast wzmocniona została kontrola podmiotów o wyższym profilu ryzyka. Presja kontrolna zostanie tym samym bardziej sprawiedliwie rozłożona na poszczególne podmioty – te z nich, które dowiodły w przeszłości, że przestrzegają reguł, będą podlegać mniejszym obciążeniom, a właściwe organy, organy kontrolne i jednostki certyfikujące będą mogły skuteczniej i efektywniej wykorzystywać swoje zasoby.

Wprowadzono szczególne przepisy celem zwiększenia przejrzystości w zakresie opłat, które mogą być pobierane za kontrolę, jak również poprawiono przepisy dotyczące publikowania informacji o podmiotach, wraz z informacjami o statusie ich certyfikacji.

Wprowadzono system certyfikacji grupowej dla drobnych producentów rolnych w Unii celem ograniczenia kosztów kontroli i certyfikacji i powiązanych obciążeń administracyjnych, wzmacniając lokalne sieci, przyczyniając się do wzmocnienia rynków zbytu oraz gwarantując równe szanse w stosunku do podmiotów z państw trzecich.

Wprowadzono przepisy szczegółowe celem poprawy identyfikowalności i zapobiegania oszustwom: podmioty nie mogą być kontrolowane przez różne organy kontrolne lub jednostki certyfikujące w zakresie tych samych grup produktów na różnych etapach łańcucha ekologicznego.

Wprowadzono również szczegółowe przepisy na rzecz harmonizacji działań, które należy podjąć w wypadku wykrycia niedozwolonych produktów czy substancji. W tym kontekście należy zaznaczyć, że może dojść do przypadków, w których rolnicy nie będą mogli wprowadzać swoich produktów do obrotu jako ekologicznych ze względu na niezamierzone występowanie w nich niedozwolonych produktów lub substancji. Komisja może zezwolić państwom członkowskim na przyznanie płatności krajowych mających wyrównać związane z tym szkody. Poza tym państwa członkowskie mogą skorzystać w celu całkowitego lub częściowego wyrównania tych szkód z instrumentów wspólnej polityki rolnej.

Wreszcie, wniosek określa działania, jakie podjąć należy w całej Unii w przypadku tych samych, szeroko ujętych kategorii naruszeń, by zapewnić równe traktowanie podmiotów, właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego oraz podtrzymanie zaufanie ze strony konsumentów, nie przesądzając zarazem jakie konkretne sankcje zostaną ustalone przez państwa członkowskie, ponieważ kwestia ta leży w ich kompetencji.

Reżim handlowy został dostosowany, tak by w większym stopniu zrównać szanse podmiotów prowadzących produkcję ekologiczną z Unii Europejskiej i z państw trzecich, jak również w większym stopniu zagwarantować zaufanie konsumentów. Utrzymano możliwość zawierania umów o równoważności z państwami trzecimi, natomiast system jednostronnej równoważności zostanie stopniowo wycofany. Uznawanie organów kontrolnych ma być stopniowo przenoszone w ramy systemu zgodności.

3.2.        Podstawa prawna

Artykuł 42 akapit pierwszy i art. 43 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

3.3.        Zasady pomocniczości i zasada proporcjonalności

Wniosek prowadzi do zmiany systemu jakości ustanowionego obecnie w ramach WPR. Wytwarzanie produktów rolnych i pasz oraz obrót nimi na rynku Unii Europejskiej oraz kwestia zagwarantowania odpowiedniego funkcjonowania rynku wewnętrznego produktów ekologicznych należą do kompetencji, które Unia dzieli z państwami członkowskimi.

Jako część szeroko pojętej WPR ogólnounijny system produkcji ekologicznej dużo bardziej skutecznie zapewnia harmonijny rozwój jednolitego rynku niż 28 indywidualnych systemów. Poza tym umożliwia on prowadzenie silniejszej i bardziej spójnej polityki wobec partnerów handlowych, w szczególności zwiększając siłę negocjacyjną Unii.

Wniosek prowadzi do dalszej harmonizacji w następujących obszarach:

–          Ograniczono oferowane obecnie państwom członkowskim możliwości zezwalania na odstępstwa, które prowadzą do nieuczciwej konkurencji między podmiotami, grożą utratą zaufania ze strony konsumentów, jak również komplikują przepisy i prowadzenie handlu (trudności z zapewnieniem zgodności).

–          Fakt, że w poszczególnych państwach członkowskich reakcja na naruszenia unijnego prawodawstwa w zakresie produkcji ekologicznej może być zróżnicowana, stanowi problem będący źródłem nieuczciwej konkurencji i nieskutecznego funkcjonowania rynku wewnętrznego.

3.4.        Wybór instrumentów

Proponowanym instrumentem jest rozporządzenie, ponieważ dowiedziono, że obowiązujące przepisy stanowią odpowiednie ramy dla państw członkowskich – żaden inny rodzaj środków nie byłby odpowiedni. Dyrektywa ustanowiłaby bardziej elastyczne przepisy, co mogłoby prowadzić do nieuczciwej konkurencji między podmiotami oraz niepewności i zawodu po stronie konsumentów. Rozporządzenie przewiduje spójne podejście dla państw członkowskich oraz ogranicza obciążenia administracyjne, ponieważ podmioty muszą przestrzegać jednego zestawu reguł. Uznano, że instrumenty „miękkiego” prawa, takiej jak wytyczne, nie mogą zaradzić różnicom w zakresie wykładni i wdrażania przepisów. Wzięto tutaj również pod uwagę kontekst międzynarodowy.

4.           WPŁYW NA BUDŻET

Wniosek przewiduje przydział funduszy na środki pomocy technicznej. Bliższe informacje na temat wpływu na budżet można znaleźć w ocenie skutków finansowych regulacji.

5.           ELEMENTY FAKULTATYWNE: UPROSZCZENIE

Wniosek przewiduje uproszczenie i wyjaśnienie przepisów oraz wypełnia szereg luk w prawodawstwie. Doprowadzi on m.in. do zniesienia 37 ze 135 obowiązków w przepisach dotyczących rolnictwa ekologicznego. Wniosek doprowadzi też do znaczącego ograniczenia obciążenia administracyjnego. Akty delegowane przewidziane we wniosku opracowywane będą według tych samych zasad.

Jeżeli chodzi o reguły produkcji, wniosek wprowadza znaczące uproszczenia dla podmiotów i administracji krajowej, ograniczając możliwość zezwalania na wyjątki na szczeblu państw członkowskich. Usunięto szereg nieskutecznych przepisów, zwłaszcza poprzez wzmocnienie aspektów podejścia kontrolnego opartych na ocenie ryzyka. Jeżeli chodzi o przywóz, producenci, organy kontrolne i Komisja będą mogły łatwiej radzić sobie z systemem zgodności stosowanym do organów kontrolnych.

Grupowa certyfikacja oznacza duże uproszczenie dla drobnych producentów, wprowadzając bardziej proporcjonalne wymogi w zakresie kontroli i ewidencjonowania.

Wniosek ma uczynić przepisy lepiej dostosowanymi do potrzeb adresatów. W szczególności podczas gdy ogólne reguły produkcji pozostają w tekście rozporządzenia, szczegółowe reguły produkcji ekologicznej zawarte są w załączniku do rozporządzenia.

6.           UZGODNIENIE

W 2010 r. Komisja przyjęła wniosek COM (2010)759 dotyczący uzgodnienia rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 z traktatem lizbońskim. Szczegółowe trójstronne dyskusje w 2011 i 2012 r. zakończyły się w praktyce impasem w kwestii tego wniosku. Niniejszy wniosek zawiera niezbędne elementy z wniosku dotyczącego uzgodnienia, w tym architekturę przepisów prawnych w akcie podstawowym, aktach delegowanych i aktach wykonawczych. Dlatego wniosek COM (2010) 759 zostanie wycofany jako nieaktualny.

2014/0100 (COD)

Wniosek

ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych, zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr XXX/XXX [rozporządzenie o kontrolach urzędowych] i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 42 akapit pierwszy i art. 43 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego[9],

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Regionów[10],

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)       Produkcja ekologiczna jest ogólnym systemem zarządzania gospodarstwem i produkcji żywności, łączącym najkorzystniejsze dla środowiska i klimatu praktyki, wysoki stopień różnorodności biologicznej, ochronę zasobów naturalnych oraz stosowanie wysokich standardów dotyczących dobrostanu zwierząt i norm produkcji, odpowiadających zapotrzebowaniu rosnącej liczby konsumentów na wyroby wytwarzane przy użyciu naturalnych substancji i procesów. Produkcja ekologiczna pełni zatem podwójną funkcję społeczną: z jednej strony kształtuje konkretny rynek w odpowiedzi na zapotrzebowanie konsumentów na produkty ekologiczne, a z drugiej strony dostarcza powszechnie dostępnych dóbr, przyczyniając się do ochrony środowiska i dobrostanu zwierząt, jak również rozwoju obszarów wiejskich.

(2)       Poszanowanie wysokich norm w zakresie zdrowia, środowiska i dobrostanu zwierząt w ramach wytwarzania produktów ekologicznych decyduje o wysokiej jakości tych produktów. Jak podkreślono w komunikacie Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów w sprawie polityki jakości produktów rolnych[11], produkcja ekologiczna stanowi element unijnych systemów jakości produkcji rolnej, wraz z oznaczeniami geograficznymi, gwarantowanymi tradycyjnymi specjalnościami i produktami pochodzącymi z regionów najbardziej oddalonych, odpowiednio zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012[12] oraz rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 228/2013[13]. W tym ujęciu produkcja ekologiczna realizuje te same cele w ramach wspólnej polityki rolnej („WPR”), które stanowią nieodłączny element wszystkich unijnych systemów jakości produkcji rolnej.

(3)       Bardziej konkretnie, cele polityki w obszarze produkcji ekologicznej wpisane są w cele WPR dzięki zagwarantowaniu, by rolnicy otrzymywali odpowiednią zapłatę za poszanowanie reguł produkcji ekologicznej. Poza tym rosnące zapotrzebowanie na produkty ekologiczne tworzy warunki do dalszego rozwoju i ekspansji rynku na te produkty, zwiększając tym samym zyski rolników zajmujących się produkcją ekologiczną.

(4)       Należy także dodać, że produkcja ekologiczna to system, który przyczynia się do włączenia wymogów ochrony środowiska w ramy WPR oraz przyczynia się do zrównoważonej produkcji rolnej. Dlatego też w ramach WPR wprowadzono środki finansowego wspierania produkcji rolnej, ostatnio zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013[14]. Środki te zostały w szczególności wzmocnione w toku ostatniej reformy ram prawnych polityki rozwoju obszarów wiejskich wprowadzonej rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013[15].

(5)       Produkcja ekologiczna przyczynia się również do osiągnięcia celów unijnej polityki ochrony środowiska, w szczególności tych zawartych w strategii ochrony różnorodności biologicznej na okres do 2020 r.[16], komunikacie w sprawie zielonej infrastruktury[17], strategii tematycznej w dziedzinie ochrony gleby[18] oraz w przepisach dotyczących ochrony środowiska, takich jak dyrektywy ptasia[19] i siedliskowa[20], dyrektywa w sprawie azotanów[21], ramowa dyrektywa wodna[22], dyrektywa w sprawie krajowych poziomów emisji[23] oraz dyrektywa w sprawie zrównoważonego stosowania pestycydów[24].

(6)       Ze względu na cele unijnej polityki w zakresie produkcji ekologicznej, ramy prawne ustanowione dla realizacji tej polityki powinny służyć zagwarantowaniu uczciwej konkurencji i właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego produktów ekologicznych, jak również podtrzymaniu i uzasadnieniu zaufania konsumentów do produktów oznaczonych jako ekologiczne. Ponadto ramy prawne powinny zmierzać do stworzenia takich warunków, w których unijna polityka kształtowana będzie zgodnie z tendencjami rynkowymi i tendencjami w dziedzinie produkcji.

(7)       Priorytety polityczne strategii „Europa 2020” określono w komunikacie Komisji zatytułowanym „Europa 2020: Strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu[25] ˗ obejmują one cele zakładające osiągnięcie konkurencyjnej gospodarki opartej na wiedzy i innowacji oraz wspieranie gospodarki o wysokim poziomie zatrudnienia, zapewniającej spójność społeczną i terytorialną, jak również przyczynianie się do procesu przechodzenia na zasobooszczędną i niskoemisyjną gospodarkę. Polityka produkcji ekologicznej powinna zatem zapewnić podmiotom właściwe instrumenty pozwalające na skuteczniejsze identyfikowanie i promowanie ich wyrobów, chroniąc ich jednocześnie przed nieuczciwymi praktykami.

(8)       Ze względu na dynamiczne przemiany w sektorze produkcji ekologicznej, w rozporządzeniu Rady (WE) nr 834/2007[26] wskazano na potrzebę przyszłego przeglądu unijnych przepisów w obszarze produkcji ekologicznej, przy uwzględnieniu doświadczeń uzyskanych przy stosowaniu tych przepisów. Rezultaty przeglądu dokonanego przez Komisję wskazują, że unijne ramy prawne w obszarze produkcji ekologicznej powinny zostać poprawione, by ustanowić przepisy odpowiadające wysokim oczekiwaniom konsumentów oraz zagwarantować dostateczną jasność dla adresatów tych przepisów. Należy zatem uchylić rozporządzenie (WE) nr 834/2007 i zastąpić je nowym rozporządzeniem.

(9)       Doświadczenia zdobyte do tej pory w toku stosowania rozporządzenia (WE) nr 834/2007 wskazują na potrzebę sprecyzowania, do jakich produktów rozporządzenie ma zastosowanie. Jego zakres powinien w pierwszym rzędzie obejmować produkty rolne (w tym produkty akwakultury) wyszczególnione w załączniku I do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („Traktatu”). Powinno ono ponadto obejmować przetworzone produkty rolne przeznaczone na żywność lub paszę, ponieważ wprowadzanie takich produktów na rynek jako produktów ekologicznych tworzy duże możliwości zbytu produktów rolnych oraz zwraca uwagę konsumentów na ekologiczny charakter produktów rolnych, z których zostały one wytworzone. Niniejsze rozporządzenie powinno też obejmować niektóre inne produkty powiązane z produktami rolnymi w podobny sposób, co przetworzone produkty rolne, bądź to ze względu na to, że te inne produkty oznaczają duże możliwości zbytu produktów rolnych, bądź też dlatego, że stanowią integralny element procesu produkcji. Wreszcie, zakresem rozporządzenia należy objąć także sól morską, ponieważ jest ona wytwarzana z zastosowaniem naturalnych metod produkcji, a produkcja ta przyczynia się do rozwoju obszarów wiejskich, tym samym przyczyniając się do realizacji celów niniejszego rozporządzenia. W imię większej jasności, te inne produkty, niewyszczególnione w załączniku I do Traktatu, powinny zostać wyszczególnione w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

(10)     W celu uzupełnienia lub zmiany pewnych elementów niniejszego rozporządzenia innych niż istotne należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu. Szczególnie ważne jest, aby w czasie swoich prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i właściwe przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

(11)     Aby uwzględnić nowe metody lub materiały produkcyjne albo zobowiązania międzynarodowe, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania określonych aktów dotyczących zmiany wykazu innych produktów należących do zakresu niniejszego rozporządzenia. Do zamieszczenia w wykazie kwalifikować powinny się jedynie produkty blisko powiązane z produktami rolnymi.

(12)     Ze względu na lokalnych charakter operacji zbiorowego żywienia, środki podjęte przez państwa członkowskie oraz prywatne programy w tym obszarze uznawane są za odpowiednie do zagwarantowania funkcjonowania jednolitego rynku. Dlatego też żywność przygotowywana przez zakłady żywienia zbiorowego w ich pomieszczeniach nie powinna być przedmiotem niniejszego rozporządzenia. Podobnie produkty myślistwa i rybołówstwa dzikich zwierząt nie powinny wchodzić w zakres niniejszego rozporządzenia, ponieważ w ich przypadku nie da się pełni kontrolować procesów produkcyjnych.

(13)     Z projektów badawczych wynika, że zaufanie konsumentów ma zasadnicze znaczenie na rynku żywności ekologicznej. W dłuższej perspektywie czasowej mało wiarygodne normy mogą podważyć publiczne zaufanie i doprowadzić do załamania rynku. Dlatego też fundamentem trwałego rozwoju produkcji ekologicznej w Unii powinny być należyte reguły produkcji zharmonizowane na szczeblu UE. Poza tym te reguły produkcji powinny odpowiadać oczekiwaniom podmiotów i konsumentów, jeżeli chodzi o jakość produktów ekologicznych oraz zgodność z zasadami i przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu.

(14)     Niniejsze rozporządzenie powinno obowiązywać bez uszczerbku dla powiązanych przepisów, takich jak przepisy w obszarze bezpieczeństwa łańcucha żywnościowego, zdrowia i dobrostanu zwierząt, zdrowia roślin, materiałów rozmnożeniowych roślin, znakowania i środowiska. Bardziej konkretnie, jeżeli chodzi o dopuszczanie produktów i substancji, które mogą być wykorzystywane do wytwarzania produktów ekologicznych, istotne jest podkreślenie, że takie produkty i substancje muszą zostać najpierw dopuszczone na szczeblu Unii. Dlatego też niniejsze rozporządzenie powinno obowiązywać bez uszczerbku dla innych unijnych przepisów dotyczących dopuszczania i wprowadzania na rynek tych produktów i substancji.

(15)     Ogólne reguły produkcji w niniejszym rozporządzeniu powinny zasadniczo obejmować zakaz wykorzystywania promieniowania jonizującego oraz organizmów zmodyfikowanych genetycznie (GMO), jak również produktów wytworzonych przez lub z GMO. Ponieważ konsumenci w coraz większym stopniu przejmują się skutkami przetwarzania i transportu żywności dla środowiska, podmioty inne niż rolnicy oraz podmioty uprawiający wodorosty lub hodujący zwierzęta akwakultury powinny być zobowiązane do zarządzania swoją efektywnością środowiskową zgodnie ze zharmonizowanym systemem. W celu maksymalnego ograniczenia regulacyjnych obciążeń spoczywających na mikroprzedsiębiorstwach (zdefiniowanych w zaleceniu 2003/361/WE[27]) zaangażowanych w produkcję ekologiczną, należy zwolnić je z tego wymogu. Aby zagwarantować prawidłowe stosowanie ogólnych reguł produkcji, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania określonych aktów dotyczących ustanowienia kryteriów, którym odpowiadać powinny systemy zarządzania środowiskiem.

(16)     Uznaje się, że w gospodarstwach rolnych obejmujących jednostki, które nie są zarządzane zgodnie z regułami produkcji ekologicznej, zachodzi wyższe ryzyko nieprzestrzegania reguł produkcji ekologicznej. Dlatego też, po odpowiednim okresie konwersji, wszystkie gospodarstwa rolne w Unii, które zamierzają stać się gospodarstwami ekologicznymi, powinny być w całości zarządzane zgodnie z wymogami mającymi zastosowanie do produkcji ekologicznej. Ekologiczne gospodarstwa rolne powinien obowiązywać ten sam okres konwersji we wszystkich państwach członkowskich, niezależnie od uprzedniego uczestnictwa tych gospodarstw w środkach rolno-środowiskowych wspieranych z funduszy unijnych. Żaden okres konwersji nie jest jednak niezbędny w przypadku gruntów ugorowanych. Aby zagwarantować jakość, identyfikowalność i zgodność z niniejszym rozporządzeniem, jak również dostosowanie do postępu technicznego, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania określonych aktów ustanawiających przepisy uzupełniające ogólne przepisy dotyczące konwersji lub uzupełniające i zmieniające szczegółowe przepisy dotyczące konwersji.

(17)     Należy ustanowić szczegółowe reguły produkcji dotyczące roślin, zwierząt gospodarskich i wytwarzania akwakultury, w tym reguły dotyczące zbiorów dziko rosnących roślin i wodorostów, jak również dotyczące wytwarzania przetworzonej żywności i pasz, a także wina i drożdży, w celu zagwarantowania harmonizacji oraz realizacji celów i zasad produkcji ekologicznej.

(18)     Podstawą ekologicznej produkcji roślinna jest odżywianie roślin poprzez ekosystem gleby, nie należy zatem zezwalać na produkcję hydroponiczną. Poza tym ekologiczna produkcja roślinna powinna wiązać się z wykorzystaniem takich technik produkcji, które zapobiegają przyczynianiu się do zanieczyszczenia środowiska lub minimalizują to zjawisko.

(19)     Jeżeli chodzi o zarządzanie glebą i nawożenie, należy ustanowić warunki wykorzystania technik uprawy dozwolonych w ekologicznej produkcji roślinnej oraz wykorzystania nawozów i polepszaczy.

(20)     Należy znacząco ograniczyć stosowanie pestycydów. Pierwszeństwo należy przyznać zastosowaniu środków zapobiegających wszelkim szkodom spowodowanym przez szkodniki i chwasty przy pomocy technik niezwiązanych z wykorzystaniem środków ochrony roślin, takich jak płodozmian. Należy monitorować występowanie szkodników i chwastów, by móc decydować, czy interwencja jest zasadna z punktu widzenia ekonomicznego i ekologicznego. Należy zezwolić na wykorzystanie niektórych produktów ochrony roślin, jeżeli wyżej wymienione techniki nie zapewniają odpowiedniej ochrony i wyłącznie gdy dane produkty ochrony roślin zostały dopuszczone zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009[28] oraz zostały uznane za zgodne z celami i zasadami produkcji ekologicznej, z rygorystycznym określeniem warunków ich stosowania, a tym samym są dopuszczone zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

(21)     Aby zagwarantować jakość, identyfikowalność i zgodność z niniejszym rozporządzeniem oraz dostosowanie do postępu technicznego, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania określonych aktów ustanawiających przepisy zmieniające lub uzupełniające szczegółowe przepisy dotyczące produkcji roślinnej, w odniesieniu do technik uprawy, zarządzania glebą i nawożenia, zdrowia roślin i zarządzania szkodnikami i chwastami, zarządzania produkcją grzybów i innymi szczególnymi roślinami oraz systemami produkcji roślin, miejsca pochodzenia wytwarzanego materiału rozmnożeniowego roślin, jak również zbioru dziko rosnących roślin.

(22)     Ponieważ produkcja zwierząt gospodarskich jest naturalnie związana z gospodarowaniem gruntami rolnymi, a obornik wykorzystywany jest do nawożenia wspomagającego produkcję roślin, należy zakazać produkcji zwierzęcej bez wykorzystania gruntów. Przy doborze ras należy uwzględnić ich zdolności dostosowania się do miejscowych warunków, żywotność i odporność na choroby, należy także propagować jak największą różnorodność biologiczną.

(23)     Środowisko hodowli ekologicznych zwierząt gospodarskich, w odpowiednich przypadkach będące środowiskiem wodnym, powinno zaspokajać behawioralne potrzeby zwierząt. Należy ustanowić szczegółowe warunki utrzymywania i praktyki gospodarskie dotyczące niektórych zwierząt, w tym pszczół. Te warunki i praktyki powinny gwarantować wysoki poziom dobrostanu zwierząt, który w niektórych aspektach powinien wykraczać poza unijne normy dobrostanu zwierząt mające zastosowanie do produkcji zwierzęcej w ogólności. W większości przypadków zwierzętom gospodarskim należy zapewnić stały dostęp do pastwisk na otwartej przestrzeni, przy czym tereny te należy zasadniczo objąć odpowiednim systemem rotacji.

(24)     Aby zapobiec zanieczyszczeniu składnikami odżywczymi zasobów naturalnych, takich jak gleba i woda, należy określić górną granicę użycia obornika na hektar oraz obsady zwierząt na hektar. Granica ta powinna odnosić się do zawartości azotu w oborniku.

(25)     Należy zabronić okaleczeń prowadzących do stresu, krzywdy, choroby lub cierpienia zwierząt.

(26)     Zwierzęta gospodarskie należy żywić materiałami paszowymi wytworzonymi zgodnie z regułami produkcji ekologicznej – najlepiej pochodzącymi z własnego gospodarstwa – uwzględniając przy tym potrzeby fizjologiczne zwierząt. Ponadto, aby zapewnić spełnienie minimalnych wymagań żywieniowych przewidzianych dla zwierząt gospodarskich, należy zapewnić możliwość podawania, na ściśle określonych warunkach, niektórych składników mineralnych, pierwiastków śladowych i witamin.

(27)     Zarządzanie zdrowiem zwierząt powinno być nakierowane głównie na zapobieganie chorobom. Ponadto należy wykonywać określone czynności w zakresie czyszczenia i dezynfekcji. Nie należy zezwalać na profilaktyczne stosowanie syntetycznych alopatycznych produktów leczniczych w produkcji ekologicznej, za wyjątkiem przypadków choroby lub urazu zwierzęcia wymagających niezwłocznego leczenia, przy czym nawet wtedy należy ograniczyć je do niezbędnego minimum, niezbędnego do powrotu zwierzęcia do dobrej kondycji. W takich przypadkach, w celu zagwarantowania konsumentom integralności produkcji ekologicznej, należy zapewnić możliwość przyjęcia środków ograniczających, takich jak podwojenie urzędowego okresu karencji po zastosowaniu takich produktów leczniczych, zgodnie z właściwymi przepisami Unii. W odniesieniu do hodowli pszczół, należy ustanowić szczegółowe reguły profilaktyki chorób i leczenia weterynaryjnego.

(28)     Aby zagwarantować jakość, identyfikowalność oraz zgodność z niniejszym rozporządzeniem i dostosowanie do postępu technicznego, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania określonych aktów ustanawiających przepisy zmieniające lub uzupełniające szczegółowe przepisy dotyczące produkcji zwierzęcej w odniesieniu do pochodzenia zwierząt, pomieszczeń inwentarskich ˗ w tym minimalne powierzchnie wewnętrzne i zewnętrzne ˗ jak również maksymalnej liczby zwierząt na hektar, praktyk gospodarskich, reprodukcji, pasz i żywienia, a także również profilaktyki chorób i leczenia weterynaryjnego.

(29)     Niniejsze rozporządzenie uwzględnia cele nowej wspólnej polityki rybołówstwa w zakresie dotyczącym akwakultury, która odgrywa kluczową rolę w zagwarantowaniu trwałego, długoterminowego bezpieczeństwa żywnościowego, jak również wzrostu gospodarczego i zatrudnienia, równocześnie zmniejszając presję na naturalne zasoby ryb, w kontekście wzrastającego globalnego popytu na żywność pochodzącą ze środowiska wodnego. Komunikat Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego z 2013 r. w sprawie strategicznych wytycznych dotyczących zrównoważonego rozwoju akwakultury w UE[29] uwydatnia główne wezwania stojące przed unijną akwakulturą oraz potencjał rozwoju tego sektora. Akwakultura została w nim określona jako szczególnie obiecujący sektor, podkreślono tam również przewagę konkurencyjną, jaką zapewnia certyfikacja ekologiczna.

(30)     Akwakultura ekologiczna jest względnie nowym działem produkcji ekologicznej w porównaniu z rolnictwem ekologicznym, w przypadku którego zebrano już dużo doświadczeń na poziomie gospodarstw. Biorąc pod uwagę rosnące zainteresowanie konsumentów produktami ekologicznej akwakultury, oczekuje się, że coraz więcej jednostek produkcji w sektorze akwakultury będzie przechodzić na produkcję ekologiczną. Dzięki temu zwiększa się zasób doświadczeń i wiedzy technicznej oraz przyśpieszony zostaje rozwój, a akwakultura ekologiczna jest udoskonalana, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w regułach produkcji.

(31)     Aby zagwarantować powszechne zrozumienie, zapobiec dwuznacznościom i zapewnić jednolite stosowanie reguł dotyczących produkcji zwierząt i uprawy wodorostów w ramach akwakultury ekologicznej, tym regułom produkcji towarzyszyć powinny określone definicje odnoszące się do akwakultury.

(32)     Aby zagwarantować jakość, identyfikowalność oraz zgodność z niniejszym rozporządzeniem i dostosowanie do postępu technicznego, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania określonych aktów ustanawiających przepisy zmieniające lub uzupełniające szczegółowe przepisy dotyczące produkcji wodorostów, w odniesieniu do określania właściwego środowiska wodnego i planu zrównoważonego zarządzania, zbioru dzikich wodorostów, uprawy wodorostów oraz środków przeciwporostowych i czyszczenia sprzętu i pomieszczeń produkcyjnych, jak również dotyczących ustanowienia przepisów uzupełniających szczegółowe przepisy dotyczące produkcji zwierząt akwakultury w odniesieniu do określania właściwego środowiska wodnego i planu zrównoważonego zarządzania, pochodzenia zwierząt akwakultury, praktyk gospodarskich w zakresie akwakultury, w tym zamkniętych systemów wodnych, systemów produkcji i maksymalnej obsady, reprodukcji, zarządzania zwierzętami akwakultury, paszy i żywienia oraz profilaktyki chorób i leczenia weterynaryjnego.

(33)     Podmioty produkujące żywność lub paszę ekologiczną powinny stosować odpowiednie procedury opierające się na systematycznej identyfikacji krytycznych etapów przetwarzania w celu zapewnienia, tak aby przetworzone produkty były zgodne z regułami produkcji ekologicznej. Ekologiczne produkty przetworzone powinny być produkowane przy użyciu takich metod przetwarzania, które gwarantują przestrzeganie reguł produkcji ekologicznej i utrzymanie zasadniczych cech produktu na wszystkich etapach produkcji ekologicznej.

(34)     Należy ustanowić przepisy dotyczące składu ekologicznej żywności przetworzonej. W szczególności żywność ta powinna być wytwarzana głównie z ekologicznych produktów rolnych, z ograniczoną możliwością wykorzystania niektórych nieekologicznych produktów rolnych określonych w niniejszym rozporządzeniu. Poza tym należy do stosowania przy produkcji ekologicznej żywności przetworzonej dopuścić jedynie niektóre substancje, dozwolone zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

(35)     Żywność przetworzona powinna być oznaczona jako ekologiczna, wyłącznie gdy wszystkie lub niemal wszystkie składniki pochodzenia rolniczego są ekologiczne. Należy jednak ustanowić szczególne przepisy dotyczące znakowania żywności przetworzonej zawierającej produkty rolne, których nie można otrzymać ekologicznie, np. produkty myślistwa i rybołówstwa. Ponadto w celu informowania konsumentów, zapewnienia przejrzystości rynku i zachęcania do stosowania składników pochodzących z rolnictwa ekologicznego, należy pod pewnymi warunkami umożliwić odniesienie do produkcji ekologicznej w wykazie składników.

(36)     Należy ustanowić przepisy dotyczące składu ekologicznej paszy przetworzonej oraz zastosowania niektórych substancji i technik w produkcji tej paszy.

(37)     Aby zagwarantować jakość, identyfikowalność oraz zgodność z niniejszym rozporządzeniem i dostosowanie do postępu technicznego, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania określonych aktów ustanawiających przepisy zmieniające lub uzupełniające szczegółowe przepisy dotyczące produkcji przetworzonej żywności i pasz w odniesieniu do procedur, które należy stosować, środków zapobiegawczych, jakie należy podjąć, składu przetworzonej żywności lub pasz, czyszczenia, wprowadzenia do obrotu przetworzonych produktów, w tym ich znakowania i identyfikacji, oddzielenia produktów ekologicznych, składników pochodzenia rolniczego oraz materiałów paszowych z produktów nieekologicznych, składników pochodzenia rolniczego i materiałów paszowych, wykazu nieekologicznych składników pochodzenia rolniczego, które można wyjątkowo stosować w produkcji ekologicznych produktów przetworzonych, obliczania udziału procentowego składników pochodzenia rolniczego oraz technik wykorzystywanych w przetwarzaniu żywności lub pasz.

(38)     Wino ekologiczne powinno być wytwarzane wyłącznie z ekologicznych surowców i należy dopuścić dodawanie do niego jedynie niektórych substancji dozwolonych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Należy zakazać niektórych praktyk, procesów i zabiegów enologicznych przy produkcji wina ekologicznego. Na inne praktyki, procesy i zabiegi należy zezwolić na ściśle określonych warunkach.

(39)     Aby zagwarantować jakość, identyfikowalność i zgodność z niniejszym rozporządzeniem, jak również dostosowanie do postępu technicznego, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania określonych aktów ustanawiających przepisy zmieniające lub uzupełniające szczegółowe przepisy dotyczące produkcji wina w odniesieniu do praktyk i ograniczeń enologicznych.

(40)     Pierwotnie drożdże nie były uznawane za składnik pochodzenia rolniczego na mocy rozporządzenia (WE) nr 834/2007 i dlatego nie były uwzględniane przy ustalaniu składników pochodzenia rolniczego produktów ekologicznych. Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 889/2008[30] wprowadzono jednak obowiązek zaliczania drożdży i produktów drożdżowych do składników pochodzenia rolniczego do celów produkcji ekologicznej od dnia 31 grudnia 2013 r., dając tym samym sektorowi wystarczającą ilość czasu na dostosowanie się do tego przepisu. W związku z tym do produkcji ekologicznych drożdży należy wykorzystywać wyłącznie ekologicznie uzyskane składniki a jedynie niektóre substancje powinny zostać dopuszczone do wykorzystania przy ich produkcji, wytwarzaniu i przygotowywaniu. Poza tym drożdże ekologiczne nie powinny występować w ekologicznej żywności ani paszy wraz z drożdżami nieekologicznymi.

(41)     Aby zagwarantować jakość, identyfikowalność i zgodność z niniejszym rozporządzeniem, jak również dostosowanie do postępu technicznego, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania określonych aktów ustanawiających przepisy zmieniające lub uzupełniające szczegółowe przepisy dotyczące produkcji drożdży w odniesieniu do ich przetwarzania i składników wykorzystywanych do ich produkcji.

(42)     Aby uwzględnić ewentualną przyszłą potrzebę ustanowienia szczegółowych reguł produkcji dla produktów, których produkcja nie należy do żadnej kategorii szczegółowych reguł produkcji, ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu, jak również w celu zagwarantowania jakości, identyfikowalności i zgodności z niniejszym rozporządzeniem, a następnie dostosowania do postępu technicznego, należy przekazać Komisji uprawnienia do ustanowienia szczegółowych reguł produkcji takich produktów, w tym do ich zmieniania i uzupełniania.

(43)     Rozporządzeniem (WE) nr 834/2007 wprowadzono różne wyjątki od reguł produkcji ekologicznej. Doświadczenia uzyskane przy stosowaniu tych przepisów pokazały, że takie wyjątki mają negatywny wpływ na produkcję ekologiczną. W szczególności ustalono, że samo istnienie takich wyjątków hamuje wytwarzanie produktów w formie ekologicznej oraz że nie jest zagwarantowany wysoki poziom dobrostanu zwierząt wiążący się z produkcją ekologiczną. Poza tym zarządzanie wyjątkami i ich kontrolowanie pociągają za sobą znaczne obciążenia administracyjne, zarówno dla administracji krajowej, jak i podmiotów. Wreszcie, istnienie wyjątków doprowadziło do stworzenia warunków umożliwiających zakłócenie konkurencji oraz spowodowało ryzyko podważenia zaufania konsumentów. W związku z tym należy dalej ograniczyć możliwość zezwalania na wyjątki od reguł produkcji ekologicznej i ograniczyć je do przypadków wystąpienia katastrof.

(44)     Aby umożliwić kontynuowanie lub wznowienie produkcji ekologicznej w przypadku wystąpienia katastrofalnych okoliczności, należy przekazać Komisji uprawnienia do ustanowienia kryteriów kwalifikowania określonych sytuacji jako katastrofalnych okoliczności, jak również ustanowienia szczegółowych przepisów postępowania w takich przypadkach a także niezbędnych wymogów w zakresie monitorowania i sprawozdawczości.

(45)     Pod pewnymi warunkami warunkach produkty ekologiczne i nieekologiczne można gromadzić i transportować jednocześnie. Należy określić szczegółowe przepisy w celu zapewnienia odpowiedniego oddzielenia produktów ekologicznych od nieekologicznych w trakcie obchodzenia się z nimi oraz w celu uniknięcia mieszania się produktów.

(46)     Aby zagwarantować integralność produkcji ekologicznej oraz dostosowanie do postępu technicznego, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania określonych aktów dotyczących ustanowienia przepisów zmieniających lub uzupełniających szczegółowe przepisy dotyczące gromadzenia, transportu i przechowywania produktów ekologicznych.

(47)     Należy ograniczyć do minimum wykorzystywanie w produkcji ekologicznej takich produktów i substancji jak: środki ochrony roślin, nawozy, polepszacze gleby, składniki odżywcze, składniki paszy dla zwierząt, dodatki do pasz lub żywności, substancje pomocnicze w przetwórstwie oraz produkty do czyszczenia i dezynfekcji – ich użycie powinno być możliwe na szczególnych warunkach ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu. To samo podejście należy przyjąć odnośnie do wykorzystywania w produkcji ekologicznej żywności przetworzonej produktów i substancji takich jak dodatki do żywności oraz substancje pomocnicze w przetwórstwie. Dlatego też należy ustanowić przepisy określające wszelkie możliwe przypadki zastosowania takich produktów i substancji w produkcji ekologicznej w ogólności oraz w produkcji ekologicznej żywności przetworzonej w szczególności, z zastrzeżeniem zasad ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu i określonych kryteriów.

(48)     Aby zagwarantować jakość, identyfikowalność i zgodność z niniejszym rozporządzeniem w odniesieniu do produkcji ekologicznej w ogólności oraz produkcji ekologicznej żywności przetworzonej w szczególności, jak również dostosowanie do postępu technicznego, należy przekazać Komisji uprawnienia do ustanowienia dodatkowych kryteriów zezwalania na wykorzystywanie w produkcji ekologicznej w ogólności oraz produkcji ekologicznej żywności przetworzonej w szczególności, określonych produktów i substancji, jak również wycofywania tych produktów i substancji, a także innych wymogów dotyczących wykorzystywania takich dopuszczonych produktów i substancji.

(49)     W braku szczególnych przepisów unijnych w sprawie środków, jakie należy podjąć w przypadku występowania w produktach ekologicznych niedozwolonych substancji lub produktów, w Unii wypracowano i stosowano różne podejścia w tym zakresie. Sytuacja ta prowadzi do niepewności po stronie podmiotów oraz organów kontrolnych i jednostek certyfikujących. Może ona również prowadzić do nierównego traktowania podmiotów w Unii oraz wpływać na zaufanie konsumentów do produktów ekologicznych. Należy zatem ustanowić jasne i jednolite przepisy zakazujące wprowadzania do obrotu tych produktów ekologicznych, w których zwartość niedozwolonych produktów lub substancji przekracza określone poziomy. Poziomy te powinny zostać ustanowione z uwzględnieniem w szczególności dyrektywy Komisji 2006/125/WE[31] w sprawie przetworzonej żywności na bazie zbóż oraz żywności dla niemowląt i małych dzieci.

(50)     Aby zagwarantować skuteczność, wydajność i przejrzystość produkcji ekologicznej i systemu znakowania, Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjmowania określonych aktów dotyczących szczególnych kryteriów i warunków ustanowienia i stosowania poziomów zawartości niedozwolonych produktów i substancji, których przekroczenie w produktach powoduje, że nie można danych produktów wprowadzać do obrotu jako ekologiczne, jak również dotyczących ustanowienia tych poziomów i ich dostosowywania w świetle postępu technicznego.

(51)     Produkcja ekologiczna opiera się na ogólnej zasadzie ograniczania zastosowania zewnętrznych składników. Rolnicy mają obowiązek podejmowania środków mających zapobiec ryzyku zanieczyszczenia niedozwolonymi produktami lub substancjami. Mimo takich środków może dojść do przypadków, w których rolnicy nie będą mogli wprowadzać swoich produktów do obrotu jako ekologicznych ze względu na niezamierzone występowanie w nich niedozwolonych produktów lub substancji. Należy zatem zapewnić możliwość wydania przez Komisję państwom członkowskim, na mocy art. 42 Traktatu, upoważnienia do przyznawania płatności krajowych mających wyrównać związane z tym szkody. Państwa członkowskie mogą także skorzystać, w celu całkowitego lub częściowego wyrównania tych szkód, z instrumentów wspólnej polityki rolnej.

(52)     Znakowanie produktów rolnych i środków spożywczych powinno podlegać ogólnym przepisom ustanowionym w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011[32], a w szczególności przepisom służącym zapobieganiu znakowaniu mogącemu dezorientować konsumentów lub wprowadzać ich w błąd. Poza tym w niniejszym rozporządzeniu należy ustanowić szczególne przepisy dotyczące znakowania produktów ekologicznych. Powinny one chronić zarówno interesy podmiotów związane z wprowadzaniem do obrotu odpowiednio oznaczonych produktów oraz funkcjonowaniem w warunkach uczciwej konkurencji, jak również interesy konsumentów, umożliwiając im podejmowanie świadomych wyborów.

(53)     W związku z tym terminy używane do oznaczania produktów ekologicznych powinny podlegać ochronie, tak aby nie mogły być używane do oznaczania produktów nieekologicznych w obrębie Unii, niezależnie od wykorzystanego języka. Ochronie powinny podlegać także zwyczajowe terminy pochodne od tych określeń i ich wersje skrócone, bez względu na to, czy są one używane osobno czy łącznie.

(54)     Aby sytuacja na rynku unijnym była jasna dla konsumentów, należy wprowadzić obowiązek umieszczania logo Unii Europejskiej na wszelkich ekologicznych produktach żywnościowych wytworzonych w obrębie Unii. Ponadto należy umożliwić dobrowolne umieszczanie tego logo w przypadku niepakowanych produktów ekologicznych wytworzonych w Unii lub wszelkich produktów ekologicznych sprowadzonych z państw trzecich. W niniejszym rozporządzeniu należy określić model logo produkcji ekologicznej Unii Europejskiej.

(55)     Jednakże by uniknąć wprowadzania konsumentów w błąd co do ekologicznego charakteru całego produktu, właściwe jest ograniczenie wykorzystania tego logo do produktów, które zawierają wyłącznie, lub prawie wyłącznie, składniki ekologiczne. Dlatego też nie należy zezwalać na stosowanie tego logo do oznaczania produktów wytworzonych w okresie konwersji lub produktów przetworzonych, w których mniej niż 95 % składników pochodzenia rolniczego to składniki ekologiczne.

(56)     By zapobiec dezorientacji wśród konsumentów co do pochodzenia produktu z Unii lub spoza niej, w każdym przypadku zastosowania logo produkcji ekologicznej Unii Europejskiej należy informować konsumentów o miejscu wytworzenia surowców rolnych będących składnikami danego produktu. W związku z tym należy zezwolić na odnoszenie się na etykiecie produktów pochodzących z ekologicznej akwakultury do akwakultury zamiast do rolnictwa.

(57)     Aby zapewnić konsumentom jasną sytuację oraz zagwarantować przekazywanie im odpowiednich informacji, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania określonych aktów dotyczących dostosowania wykazu terminów odnoszących się do produkcji ekologicznej określonych w niniejszym rozporządzeniu, ustanowienia szczególnych wymogów w zakresie znakowania i składu mających zastosowanie do paszy i jej składników, ustanowienia dalszych przepisów dotyczących znakowania i używania oznaczeń, innych niż logo produkcji ekologicznej Unii Europejskiej, określonych w niniejszym rozporządzeniu, a także dotyczących zmiany logo produkcji ekologicznej Unii Europejskiej oraz przepisów odnoszących się do tego logo.

(58)     Produkcja ekologiczna jest wiarygodna jedynie wtedy, gdy towarzyszy jej skuteczna weryfikacja i kontrole na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji. Produkcja ekologiczna powinna podlegać kontrolom urzędowym lub innym czynnościom urzędowym prowadzonym zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr (XXX/XXXX)[33], w celu weryfikowania zgodności z przepisami dotyczącymi produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych.

(59)     Należy ustanowić szczegółowe wymogi celem zagwarantowania zgodności z regułami charakterystycznymi dla produkcji ekologicznej. W szczególności należy ustanowić przepisy przewidujące zgłaszanie działalności podmiotów oraz system certyfikacji służący identyfikacji podmiotów, którzy przestrzegają przepisów regulujących produkcję ekologiczną i znakowanie produktów ekologicznych. Przepisy te powinny mieć zastosowanie także do wszystkich podwykonawców danych podmiotów. Należy zagwarantować przejrzystość systemu certyfikacji, poprzez zobowiązanie państw członkowskich do opublikowania wykazu podmiotów, którzy zgłosili swoją działalność oraz opłat, które mogą zostać pobrane w związku z kontrolami zgodności z regułami produkcji ekologicznej.

(60)     Drobni producenci rolni w Unii borykają się, indywidualnie, z wysokimi kosztami kontroli i znacznymi obciążeniami administracyjnymi w związku z certyfikacją ekologiczną. Należy zezwolić na system certyfikacji grupowej celem ograniczenia kosztów kontroli i certyfikacji oraz powiązanych obciążeń administracyjnych, wzmacniając lokalne sieci, przyczyniając się do wzmocnienia rynków zbytu oraz gwarantując równe szanse w stosunku do podmiotów z państw trzecich. Z tej przyczyny należy wprowadzić i zdefiniować pojęcie „grupy podmiotów”.

(61)     Aby zagwarantować skuteczność, wydajność i przejrzystość systemu ekologicznej produkcji i znakowania, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania określonych aktów dotyczących wymogów prowadzenia ewidencji przez podmioty lub grupy podmiotów, wymogu opublikowania wykazu podmiotów, jak również wymogów i procedur, jakie należy zastosować w zakresie publikowania opłat, jakie mogą być pobierane w związku z kontrolami zgodności z regułami produkcji ekologicznej oraz nadzorowania przez właściwe organy stosowania tych opłat, a także kryteriów określania grup produktów, w przypadku których producenci powinny być uprawnieni do posiadania tylko jednego certyfikatu wydanego przez dany organ kontrolny lub jednostkę certyfikującą.

(62)     Aby zagwarantować skuteczne i wydajne funkcjonowanie certyfikacji grupy podmiotów, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania określonych aktów dotyczących odpowiedzialności poszczególnych członków grupy podmiotów, składu i rozmiaru takiej grupy, kategorii produktów, jakie mają być wytwarzane przez grupę podmiotów i warunków udziału w grupie, jak również konstrukcji i funkcjonowania systemu kontroli wewnętrznej grupy, w tym zakresu, przedmiotu i częstotliwości kontroli, jakie mają być prowadzone.

(63)     Doświadczenia z przepisami dotyczącymi przywozu produktów ekologicznych do Unii stosowanymi na mocy rozporządzenia (WE) nr 834/2007 wskazują na potrzebę rewizji tych przepisów, w odpowiedzi na oczekiwania konsumentów, by przywożone produkty ekologiczne odpowiadały normom równie wysokim co unijne, jak również w celu zagwarantowania lepszego dostępu unijnych produktów ekologicznych do rynku międzynarodowego. Poza tym należy zapewnić jasność w kwestii przepisów mających zastosowanie do wywozu produktów ekologicznych, w szczególności poprzez ustanowienie świadectwa wywozowego oraz ustanowienie przepisów dotyczących wywozu do państw trzecich uznanych na potrzeby równoważności na mocy rozporządzenia (WE) nr 834/2007.

(64)     Należy dalej udoskonalić przepisy regulujące przywóz produktów zgodnych z unijnymi regułami produkcji i znakowania, i w związku z którymi podmioty zostały poddani kontrole organów kontrolnych i innych jednostek kontrolnych uznanych przez Komisje za właściwe do prowadzenia kontroli i certyfikacji w dziedzinie produkcji ekologicznej w państwach trzecich. Należy w szczególności ustanowić wymogi dotyczące organów akredytacyjnych akredytujących organy kontrolne do celów przywozu zgodnych z wymogami produktów ekologicznych do Unii, dążąc do zagwarantowania równych szans w zakresie nadzoru nad organami kontrolnymi ze strony Komisji. Poza tym niezbędne jest zapewnienie Komisji możliwości bezpośredniego kontaktowania się z organami akredytacyjnymi oraz właściwymi organami w państwach trzecich, by usprawnić nadzór nad organami kontrolnymi i innymi jednostkami kontrolnymi.

(65)     Należy zachować możliwość wprowadzania na rynek Unii produktów ekologicznych, które nie spełniają norm zawartych w unijnych przepisach dotyczących produkcji ekologicznej, jednak pochodzą z państw trzecich, których systemy ekologicznej produkcji i kontroli zostały uznane za równoważne z tymi, które funkcjonują w Unii. Równocześnie jednak uznawanie równoważności państw trzecich przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 834/2007 powinno obowiązywać jedynie w przypadku zawarcia umowy międzynarodowej między Unią a tymi państwami trzecimi, przewidującej wzajemne uznawanie równoważności dla Unii.

(66)     Państwa trzecie uznane za równoważne na mocy rozporządzenia (WE) nr 834/2007 powinny być nadal za takie uznawane na mocy niniejszego rozporządzenia, przez ograniczony okres niezbędny do zagwarantowania sprawnego przejścia na system uznawania na mocy umowy międzynarodowej, o ile nadal gwarantują równoważność swojej produkcji ekologicznej i reguł kontroli w stosunku do obowiązujących w Unii przepisów, oraz że spełniają wymogi dotyczące nadzoru ich uznawania przez Komisję. Nadzór powinien opierać się w szczególności na corocznych sprawozdaniach przesyłanych Komisji przez państwa trzecie.

(67)     Doświadczenia z systemem organów kontrolnych i jednostek certyfikujących uznawanych za właściwe do prowadzenia kontroli oraz wydawania certyfikatów w państwach trzecich na potrzeby przywozu produktów zapewniających równoważne gwarancje pokazują, że te organy i jednostki stosują różne przepisy, które w praktyce może być trudno uznać za równoważne z odpowiednimi przepisami Unii. Ponadto namnożenie organów kontrolnych i jednostek certyfikujących utrudnia sprawowanie odpowiedniego nadzoru przez Komisję. Dlatego należy znieść system uznawania równoważności. Należy jednak dać tym organom kontrolnym i jednostkom certyfikującym wystarczający czas na przygotowanie się do uzyskania uznania na potrzeby przywozu produktów spełniających wymogi unijnych przepisów.

(68)     Wprowadzanie do obrotu jako ekologiczne produktów przywożonych do Unii na podstawie jakichkolwiek regulacji przywozowych przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu powinno zależeć od dostępności informacji niezbędnych do zagwarantowania identyfikowalności produktu w łańcuchu dostaw żywności.

(69)     Aby zagwarantować uczciwą konkurencję między podmiotami, identyfikowalność przywożonych produktów, które mają być wprowadzone do obrotu na terytorium Unii jako produkty ekologiczne, oraz przejrzystość procedury uznawania i nadzoru stosowanej przez organy kontrolne i jednostki certyfikujące w kontekście przywozu zgodnych z wymogami produktów, a także zagwarantować zarządzanie wykazem państw trzecich uznanych za równoważne na mocy rozporządzenia (WE) nr 834/2007, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania określonych aktów dotyczących dokumentów przeznaczonych dla organów celnych w państwach trzecich, w szczególności ekologicznych świadectw wywozowych, w miarę możliwości w formie elektronicznej, dokumentów potrzebnych do przywozu, również w formie elektronicznej w miarę możliwości, kryteriów uznawania lub wycofania uznawania organów kontrolnych i jednostek certyfikujących w kontekście przywozu produktów ekologicznych spełniających wymogi, jak również dotyczących informacji przesyłanych przez państwa trzecie uznane na mocy wspomnianego rozporządzenia, niezbędnych do nadzorowania ich uznawania oraz prowadzenia tego nadzoru przez Komisję, w tym do kontroli na miejscu.

(70)     Należy zagwarantować, by przepływ produktów ekologicznych, które zostały poddane kontroli w jednym z państw członkowskich, i które są zgodne z niniejszym rozporządzeniem, nie mógł być ograniczany w innym państwie członkowskim. Aby zagwarantować odpowiednie funkcjonowanie jednolitego rynku i handlu między państwami członkowskimi, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania określonych aktów w celu ustanowienia przepisów dotyczących swobodnego przepływu produktów ekologicznych.

(71)     W celu uzyskania wiarygodnych informacji niezbędnych do wdrożenia niniejszego rozporządzenia państwa członkowskie powinny corocznie dostarczać Komisji niezbędnych informacji. Dla zapewnienia jasności i przejrzystości państwa członkowskie powinny aktualizować wykazy właściwych organów oraz organów kontrolnych i jednostek certyfikujących. Wykaz organów kontrolnych i jednostek certyfikujących powinien zostać publicznie udostępniony przez państwa członkowskie i corocznie publikowany przez Komisję.

(72)     Należy ustanowić środki mające zagwarantować sprawne wprowadzenie zmian w ramach prawnych regulujących przywóz produktów ekologicznych do Unii, ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu. W szczególności, aby zagwarantować sprawne przejście ze starych na nowe ramy prawne, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania określonych aktów dotyczących przepisów odnoszących się do okresów konwersji rozpoczętych na mocy rozporządzenia (WE) nr 834/2007, w drodze odstępstwa od ogólnej reguły stanowiącej, że nie można wstecznie uznawać za element okresu konwersji żadnych uprzednich okresów.

(73)     Ponadto należy określić datę wygaśnięcia uznania organów kontrolnych i jednostek certyfikujących za równoważne, jak również ustanowić przepisy regulujące sytuację do czasu wygaśnięcia ich uznania. Należy również ustanowić przepisy dotyczące wniosków państw trzecich o uznanie równoważności, które zostały złożone na mocy rozporządzenia (WE) nr 834/2007, a które będą nadal w trakcie rozpatrywania w momencie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

(74)     Aby zagwarantować zarządzanie wykazem organów kontrolnych i jednostek certyfikujących uznanych za równoważne na mocy rozporządzenia (WE) nr 84/2007, jak również ułatwić dokończenie rozpatrywania wniosków państw trzecich o uznanie równoważności, które będą nadal w trakcie rozpatrywania w momencie wejście w życie niniejszego rozporządzenia, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania niektórych aktów dotyczących informacji, które mają być przesyłane przez te organy kontrolne i jednostki certyfikujące, niezbędnych do nadzorowania ich uznania, a także dotyczących wszelkich przepisów proceduralnych niezbędnych do rozpatrzenia nadal nierozpatrzonych wniosków państw trzecich.

(75)     Aby zagwarantować jednolite warunki wdrażania niniejszego rozporządzenia, Komisji należy przekazać uprawnienia wykonawcze w zakresie technicznych aspektów ustanowienia bazy danych zawierającej odmiany, w przypadku których dostępny jest roślinny materiał rozmnożeniowy uzyskany w ramach produkcji ekologicznej, jeżeli chodzi o wydawanie lub cofanie zezwolenia na produkty i substancje, które mogą być wykorzystywane w produkcji ekologicznej w ogólności oraz w produkcji przetworzonej żywności ekologicznej w szczególności, w tym procedury w zakresie zezwalania i tworzenia wykazów tych produktów i substancji oraz, w odpowiednich przypadkach, ich opis, wymogi w zakresie składu oraz wielkości oznaczenia wskazujące na kody nadane organom kontroli produktów ekologicznych i organom delegowanym i oznaczenia miejsca, w którym wytworzono surowce rolnicze, przyznawanie kodów organom kontrolnym i jednostkom certyfikującym oraz oznaczenie miejsca, w którym surowce rolnicze zostały wytworzone, jeżeli chodzi o bliższe informacje oraz specyfikacje dotyczące treści, formy i sposobu zawiadamiania właściwych organów przez podmiotów i grupy podmiotów o prowadzonej przez nich działalności, jak również formę obwieszczania opłat, jakie mogą być pobierane za kontrole, jeżeli chodzi o wymianę informacji między grupami podmiotów a właściwymi organami, organami kontrolnymi i jednostkami certyfikującymi oraz pomiędzy państwami członkowskimi a Komisją, jeżeli chodzi o uznawanie lub wycofywanie uznawania organom kontroli produkcji ekologicznej i organom delegowanym uprawnionym do prowadzenia kontroli w państwach trzecich oraz ustanowienie wykazu takich organów kontrolnych i jednostek certyfikujących a także przepisy mające zagwarantować stosowanie środków w przypadku niezgodności wpływających na integralność przywożonych produktów ekologicznych lub podejrzenia ich wystąpienia; jeżeli chodzi o system, jaki należy wykorzystywać do przekazywania informacji niezbędnych do wdrażania i monitorowania niniejszego rozporządzenia oraz jeżeli chodzi o ustanowienie wykazu państw trzecich uznanych na mocy art. 33 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 834/2007 i zmianę tego wykazu, jak również o przepisy mające zagwarantować zastosowanie środków w odniesieniu do przypadków niezgodności, lub podejrzenia wystąpienia niezgodności wpływających na integralność produktów ekologicznych przywożonych z państw trzecich, jeżeli chodzi o system używany do przekazywania informacji niezbędnych do wprowadzania w życie i monitorowania niniejszego rozporządzenia, a także jeśli chodzi o ustanowienie wykazu organów kontrolnych i jednostek certyfikujących uznanych na mocy art. 33 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 834/2007 i zmianę tego wykazu. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011[34].

(76)     Komisja powinna być uprawniona do niezwłocznego przyjmowania obowiązujących aktów wykonawczych w należycie uzasadnionych przypadkach dotyczących ochrony przed nieuczciwymi praktykami niezgodnymi z zasadami i regułami produkcji ekologicznej, ochrony zaufania konsumentów lub ochrony uczciwej konkurencji między podmiotami, w których jest to niezbędne ze względu na szczególnie pilną potrzebę zagwarantowania stosowania środków w przypadkach niezgodności wpływających na integralność przywożonych produktów ekologicznych kontrolowanych przez uznane organy kontrolne i jednostki certyfikujące lub podejrzenia ich wystąpienia.

(77)     Aby zagwarantować sprawne przejście, z jednej strony, z przepisów dotyczących ekologicznego pochodzenia roślinnego materiału rozmnożeniowego i zwierząt do celów hodowlanych przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 834/2007, jak również, z drugiej strony, z wyjątków od reguł produkcji przyjętych na mocy art. 22 tego rozporządzenia, na nowe reguły produkcji roślin, produktów roślinnych i zwierząt gospodarskich przewidziane w niniejszym rozporządzeniu, należy przekazać Komisji uprawnienia do zezwalania na wyjątki, o ile wyjątki te uznawane są za konieczne w celu zagwarantowania dostępu do roślinnego materiału rozmnożeniowego oraz żywych zwierząt do celów reprodukcji, które mogą być wykorzystywane w produkcji ekologicznej. Ponieważ akty te mają charakter przejściowy, powinny one obowiązywać przez ograniczony okres.

(78)     Komisja powinna przeanalizować stan dostępności roślinnego materiału rozmnożeniowego i zwierząt do celów reprodukcji oraz przedstawić w tym celu sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w 2021 r.

(79)     Należy zapewnić możliwość wyczerpania zapasów produktów, które zostały wytworzone zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 834/2007 i wprowadzone od obrotu przed rozpoczęciem okresu stosowania niniejszego rozporządzenia.

(80)     Przegląd ram legislacyjnych produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych wykazał, że szczególne potrzeby związane z kontrolami urzędowymi i innymi czynnościami urzędowymi realizowanymi zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kontroli urzędowych), wymagają ustanowienia przepisów pozwalających lepiej reagować na przypadki niezgodności. Poza tym przepisy rozporządzenia (UE) nr XXX/XXX [rozporządzenia w sprawie kontroli urzędowych] dotyczące zadań i kompetencji właściwych organów, zatwierdzania i nadzorowania organów delegowanych, oficjalnej certyfikacji, obowiązków sprawozdawczych i pomocy administracyjnej powinny zostać dostosowane, by odpowiadały szczególnym potrzebom sektora produkcji ekologicznej. Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (UE) nr XXX/XXX [rozporządzenie w sprawie kontroli urzędowych],

(81)     Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia, w szczególności zagwarantowanie uczciwej konkurencji i właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego produktów ekologicznych, jak również zagwarantowanie zaufania konsumentów do tych produktów oraz do logo produkcji ekologicznej Unii Europejskiej, nie mogą być w wystarczającym stopniu osiągnięte przez same państwa członkowskie lecz raczej, ze względu na wymaganą harmonizację przepisów dotyczących produkcji rolnej, mogą być lepiej osiągnięte na szczeblu Unii, ta ostatnia może przyjść środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym samym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

(82)     Należy wyznaczyć taką datę rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, która dawałaby podmiotom możliwość dostosowania się do nowych wprowadzonych wymogów.

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

ROZDZIAŁ I

Przedmiot, zakres i definicje

Artykuł 1

Przedmiot

Niniejsze rozporządzenie ustanawia zasady produkcji ekologicznej oraz przepisy dotyczące produkcji ekologicznej a także używania związanych z nią oznaczeń w etykietach i reklamach.

Artykuł 2

Zakres

1.           Niniejsze rozporządzenie stosuje się do produktów rolnych wyszczególnionych w załączniku I do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („Traktatu”) oraz niektórych innych produktów wyszczególnionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, o ile te produkty rolne oraz te inne produkty mają być wytwarzane, przygotowywane, dystrybuowane, wprowadzane do obrotu, przywożone lub wywożone jako ekologiczne.

Produkty myślistwa i rybołówstwa dzikich zwierząt nie są uznawane za produkty ekologiczne.

2.           Niniejsze rozporządzenie stosuje się do każdego podmiotu uczestniczącego w działaniach na jakimkolwiek etapie produkcji, przygotowania i dystrybucji dotyczących produktów, o których mowa w ust. 1.

Operacje żywienia zbiorowego realizowane przez zakłady żywienia zbiorowego określone w art. 2 ust. 2 lit. d) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011[35] nie są przedmiotem niniejszego rozporządzenia.

Państwa członkowskie mogą stosować przepisy krajowe lub, w przypadku ich braku, prywatne normy w zakresie znakowania i kontroli produktów pochodzących z operacji zbiorowego żywienia.

3.           Niniejsze rozporządzenie obowiązuje bez uszczerbku dla powiązanego prawodawstwa Unii w obszarze m.in. łańcucha żywnościowego, zdrowia i dobrostanu zwierząt, zdrowia roślin i roślinnego materiału rozmnożeniowego, a w szczególności rozporządzania Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr XX/XXX [36] (roślinny materiał rozmnożeniowy) oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr XX/XXXX[37] (środki ochrony przed szkodnikami roślin).

4.           Niniejsze rozporządzenie obowiązuje bez uszczerbku dla szczegółowych przepisów Unii dotyczących wprowadzania produktów do obrotu, a w szczególności rozporządzenia Parlamentu Europejskiego[38] i Rady (UE) nr 1308/2013 oraz rozporządzenia (UE) nr 1169/2011.

5.           Aby uwzględnić nowe informacje na temat metod produkcji lub materiałów produkcyjnych albo zobowiązania międzynarodowe, Komisja powinna być uprawniona do przyjmowania, zgodnie z art. 36, aktów delegowanych zmieniających wykaz produktów zamieszczony w załączniku I. Do zamieszczenia w wykazie kwalifikują się jedynie produkty blisko powiązane z produktami rolnymi.

Artykuł 3

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

(1) „produkcja ekologiczna” oznacza stosowanie metod produkcji zgodnych z niniejszym rozporządzeniem na wszystkich etapach produkcji, przygotowania i dystrybucji;

(2) „ekologiczny” oznacza pochodzący z produkcji ekologicznej lub z nią związany;

(3) „surowiec rolniczy” oznacza produkt rolny, który nie został poddany żadnej czynności służącej jego konserwacji lub przetwarzaniu;

(4) „środki zapobiegawcze” oznaczają środki podejmowane w celu zagwarantowania jakości gleby, jak również zapobieżeniu szkodnikom i chwastom oraz kontrolowaniu ich, a także zapobieżeniu zanieczyszczeniu przez produkty lub substancje niedozwolone na mocy niniejszego rozporządzenia;

(5) „konwersja” oznacza przejście z produkcji nieekologicznej na produkcję ekologiczną w ramach wyznaczonego okresu;

(6) „podmiot“ oznacza osobę fizyczną lub prawną odpowiedzialną za zagwarantowanie zgodności z niniejszym rozporządzeniem na wszystkich kontrolowanych przez nią etapach produkcji, przygotowywania i dystrybucji;

(7) „grupa podmiotów“ oznacza grupę, w której każdy podmiot jest rolnikiem, w którego gospodarstwie wykorzystywana powierzchnia użytków rolnych nie przekracza 5 ha, i która może, oprócz wytwarzania żywności lub paszy, zajmować się także przetwarzaniem żywności lub paszy;

(8) „rolnik” oznacza osobę fizyczną lub prawną albo grupę osób fizycznych lub prawnych, niezależnie od statusu prawnego nadanego takiej grupie i jej członkom w prawie krajowym, prowadzącą działalność rolniczą.

(9)  „użytki rolne” oznaczają użytki rolne zdefiniowane w art. 4 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013;

(10) „rośliny” oznaczają rośliny zdefiniowane w art. 3 pkt 5 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009;

(11) „produkcja roślinna” oznacza wytwarzanie produktów rolnych pochodzenia roślinnego, w tym pozyskiwanie w celach handlowych produktów z roślin dziko rosnących;

(12) „produkty roślinne” oznaczają produkty zdefiniowane w art. 3 pkt 6 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009;

(13) „szkodniki” oznaczają szkodniki zdefiniowane w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr XX/XXXX (w sprawie środków ochronnych przeciwko agrofagom roślin);

(14) „środki ochrony roślin” oznaczają produkty, o których mowa w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009;

(15) „produkcja zwierzęca” oznacza chów zwierząt domowych lub udomowionych zwierząt lądowych, w tym owadów;

(16) „weranda” oznacza dodatkową, zadaszoną, nieizolowaną, zewnętrzną część budynku inwentarskiego, w której najdłuższa strona zazwyczaj zabezpieczona jest drutem kolczastym lub siatką. panuje w niej klimat zewnętrzny, występuje naturalne lub sztuczne oświetlenie, a podłoże wyłożone jest ściółką;

(17) „akwakultura“ oznacza akwakulturę zdefiniowaną w art. 4 ust. 1 pkt 25 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013[39];

(18) „opieka weterynaryjna” oznacza wszelkie cykle opieki leczniczej lub profilaktycznej przeciwko jednemu wystąpieniu danej choroby;

(19) „weterynaryjne produkty lecznicze“ oznaczają weterynaryjne produkty lecznicze zdefiniowane w art. 1 pkt 2 dyrektywy 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady[40];

(20) „przygotowanie” oznacza czynności konserwowania lub przetwarzania produktów rolnictwa ekologicznego włącznie z ubojem i rozbiorem produktów zwierzęcych, a także pakowanie, znakowanie lub wprowadzanie zmian w etykietach odnoszących się do ekologicznej metody produkcji;

(21) „żywność“ oznacza żywność zdefiniowaną w art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 178/2002[41];

(22) „pasza” oznacza rośliny zdefiniowane w art. 4 pkt 3 rozporządzenia (WE) nr 178/2002;

(23) „materiały paszowe“ oznaczają materiały paszowe zdefiniowane w art. 3 ust. 2 lit. g) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2009[42];

(24) „pasza wytwarzana w okresie konwersji” oznacza paszę wytwarzaną w okresie konwersji, z wyłączeniem paszy zebranej w ciągu 12 miesięcy po rozpoczęciu okresu konwersji;

(25) „wprowadzenie na rynek” oznacza wprowadzenie na rynek zdefiniowane w art. 3 pkt 8 rozporządzenia (WE) nr 178/2002;

(26) „identyfikowalność” oznacza możliwość śledzenia zdefiniowaną w art. 15 pkt 3 rozporządzenia (WE) nr 178/2002;

(27) „etapy produkcji, przygotowania i dystrybucji” oznaczają każdy etap, począwszy od pierwotnego wytworzenia produktu ekologicznego aż do przechowywania, przetwarzania, transportu, sprzedaży lub zaopatrzenia ostatecznego konsumenta, jak również – w stosownych przypadkach – znakowanie, reklamę, przywóz, wywóz oraz działania podwykonawcze;

(28) „katastrofalne okoliczności” oznaczają okoliczności wynikające z „niekorzystnego zjawiska klimatycznego” lub „incydentu środowiskowego”, „klęski żywiołowej” lub „katastrofy” zdefiniowanych odpowiednio w art. 2 ust. 1 lit. h), j), k) i l) rozporządzenia (UE) nr 1305/2013;

(29) „składnik” oznacza składnik zdefiniowany w art. 2 ust. 2 lit. f) rozporządzenia (UE) nr 1169/2011;

(30) „znakowanie” oznacza etykietowanie zdefiniowane w art. 2 ust. 2 lit. j) rozporządzenia (UE) nr 1169/2011;

(31) „reklama” oznacza wszelką formę prezentacji produktów ekologicznych w każdej postaci innej niż etykieta, mające wywrzeć wpływ lub kształtować postawę, przekonania lub zachowanie lub mogące oddziaływać w taki sposób, w celu bezpośredniego lub pośredniego promowania sprzedaży produktów rolnictwa ekologicznego;

(32) „właściwe organy” oznaczają właściwe organy zdefiniowane w art. 2 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr XXX/XXXX [rozporządzenie w sprawie kontroli urzędowych];

(33) „organ kontrolny” oznacza organ kontroli produktów ekologicznych i znakowania tych produktów zdefiniowany w art. 2 pkt 39 rozporządzenia (UE) nr XXX/XXXX [rozporządzenie w sprawie kontroli urzędowych];

(34) „jednostka certyfikująca” oznacza organ delegowany zdefiniowany w art. 2 pkt 38 rozporządzenia (UE) nr XXX/XXXX [rozporządzenie w sprawie kontroli urzędowych], jak również jednostkę uznaną przez Komisję albo przez państwo trzecie uznane przez Komisję, na potrzeby prowadzenia kontroli w państwach trzecich w zakresie przywozu produktów ekologicznych do Unii;

(35) „niezgodność” oznacza niezgodność z niniejszym rozporządzeniem;

(36) „organizm zmodyfikowany genetycznie” oznacza organizm zmodyfikowany genetycznie zdefiniowany w art. 2 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE[43], który nie został uzyskany za pomocą technik modyfikacji genetycznej wyszczególnionych w załączniku I B do tej dyrektywy, zwany dalej „GMO”;

(37) „wyprodukowany z GMO” oznacza pochodzący, w całości lub częściowo, z GMO, ale niezawierający GMO ani nieskładający się z GMO;

(38) „wyprodukowany przy użyciu GMO” oznacza wytworzony przy użyciu GMO jako ostatniego żywego organizmu w procesie produkcji, ale niezawierający GMO, nieskładający się z GMO, ani nie wyprodukowany z GMO;

(39)  „dodatek do żywności“ oznacza dodatek do żywności zdefiniowany w art. 3 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008[44] ;

(40) „dodatek paszowy“ oznacza dodatek paszowy zdefiniowany w art. 2 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1831/2003[45];

(41) „równoważność” oznacza realizację tych samych celów i zasad poprzez stosowanie przepisów zapewniających ten sam poziom zagwarantowanej zgodności; „substancja pomocnicza w przetwórstwie” oznacza substancję pomocniczą w przetwórstwie zdefiniowaną w art. 3 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1333/2008;

(42)  „enzym spożywczy“ oznacza enzym spożywczy zdefiniowany w art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1332/2008[46];

(43) „promieniowanie jonizujące“ oznacza promieniowanie jonizujące zdefiniowane w art. 1 dyrektywy Rady 96/29/Euratom[47].

ROZDZIAŁ II

Zasady produkcji ekologicznej

Artykuł 4

Zasady ogólne

Produkcja ekologiczna to zrównoważony system zarządzania rolnictwem oparty na następujących zasadach ogólnych:

(a) poszanowanie naturalnych systemów i cykli oraz utrzymanie i polepszanie stanu gleby, wody, powietrza i różnorodności biologicznej, zdrowia roślin i zwierząt oraz równowagi pomiędzy nimi;

(b) przyczynianie się do wysokiego poziomu różnorodności biologicznej;

(c) korzystanie w odpowiedzialny sposób z energii i zasobów naturalnych, takich jak woda, gleba, materia organiczna i powietrze;

(d) przestrzeganie wysokich norm dotyczących dobrostanu zwierząt, a w szczególności zaspokajanie charakterystycznych dla danego gatunku potrzeb behawioralnych;

(e) odpowiednie zaprojektowanie procesów biologicznych i zarządzanie nimi, w oparciu o systemy ekologiczne stosujące wewnątrzsystemowe zasoby naturalne przy zastosowaniu metod, które:

(i)      wykorzystują żywe organizmy i mechaniczne metody produkcji;

(ii)     polegają na uprawie roślin na gruntach rolnych i prowadzeniu produkcji zwierzęcej lub akwakultury spełniającej zasadę zrównoważonej eksploatacji zasobów rybnych;

(iii)    wykluczają stosowanie GMO i produktów wytworzonych z GMO lub przy ich użyciu, z wyjątkiem leczniczych produktów weterynaryjnych;

(iv)    opierają się na stosowaniu, w odpowiednich przypadkach, środków zapobiegawczych;

(f) ograniczenie stosowania materiałów zewnętrznych. Jeśli materiały zewnętrzne są wymagane, lub jeśli nie istnieją odpowiednie sposoby i metody zarządzania, o których mowa w lit. e), ograniczają się one do:

(i)      materiałów pochodzących z produkcji ekologicznej;

(ii)     substancji naturalnych lub substancji będących ich pochodnymi;

(iii)    wolno rozpuszczalnych nawozów mineralnych;

(g) dostosowywanie, w razie potrzeby i w ramach niniejszego rozporządzenia, procesu produkcji, przy uwzględnieniu stanu sanitarnego, regionalnych różnic w równowadze ekologicznej, klimatu i warunków lokalnych, stopnia rozwoju i szczególnych praktyk hodowlanych.

Artykuł 5

Szczegółowe zasady mające zastosowanie do działalności rolniczej i akwakultury

W ramach działalności rolniczej i akwakultury produkcja ekologiczna opiera się w szczególności na następujących szczegółowych zasadach:

(a) utrzymywanie i poprawa życia w glebie i naturalnej żyzności gleby, stabilności gleby, potencjału retencyjnego gleby i jej różnorodności biologicznej, zapobieganie traceniu przez glebę materii organicznej, zagęszczaniu i erozji gleby oraz zwalczanie tych zjawisk, a także odżywianie roślin głównie poprzez ekosystem gleby;

(b) ograniczenie do minimum wykorzystania nieodnawialnych zasobów i materiałów zewnętrznych;

(c) recykling odpadów i produktów ubocznych pochodzenia roślinnego i zwierzęcego jako materiału w produkcji roślinnej i zwierzęcej;

(d) utrzymywanie zdrowia roślin poprzez stosowanie środków zapobiegawczych, w szczególności takich jak dobór odpowiednich gatunków i odmian oraz niejednorodnych materiałów odpornych na szkodniki i choroby, odpowiedni płodozmian, metody mechaniczne i fizyczne oraz ochrona naturalnych wrogów szkodników;

(e) dobór ras z uwzględnieniem zdolności zwierząt do przystosowania się do warunków lokalnych, ich żywotności oraz odporności na choroby lub problemy zdrowotne; praktykowanie produkcji zwierzęcej odpowiedniej do lokalnych warunków i powiązanej z gruntami rolnymi; stosowanie praktyk hodowli zwierząt wzmacniających układ odpornościowy i naturalny system obrony przed chorobami, w tym zwłaszcza zapewnienie regularnego ruchu oraz – w odpowiednich przypadkach – dostępu do terenów na wolnym powietrzu i pastwisk;

(f) zapewnianie wysokiego poziomu dobrostanu zwierząt z uwzględnieniem specyficznych potrzeb danych gatunków;

(g) żywienie zwierząt paszą ekologiczną złożoną ze składników pochodzenia rolniczego uzyskanych w produkcji ekologicznej oraz z naturalnych substancji nierolniczych;

(h) wykluczenie inżynierii genetycznej, klonowania zwierząt, sztucznie wywoływanej poliploidalności oraz promieniowania jonizującego z całego ekologicznego łańcucha żywnościowego;

(i) stałe zapewnianie zdrowego środowiska wodnego oraz jakości otaczających ekosystemów wodnych i lądowych;

(j) żywienie organizmów wodnych paszą pochodzącą ze zrównoważonej eksploatacji zasobów rybnych zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1380/2013 lub paszą ekologiczną złożoną ze składników pochodzenia rolniczego pochodzących z produkcji ekologicznej, w tym akwakultury ekologicznej oraz z naturalnych substancji nierolniczych.

Artykuł 6

Szczegółowe zasady dotyczące przetwarzania żywności i paszy ekologicznej

Produkcja przetworzonej żywności i paszy ekologicznej opiera się w szczególności na następujących szczegółowych zasadach:

(a) produkowanie żywności ekologicznej z ekologicznych składników pochodzenia rolniczego;

(b) produkowanie paszy ekologicznej z ekologicznych materiałów paszowych;

(c) ograniczenie stosowania dodatków żywnościowych, składników nieekologicznych pełniących głównie funkcje technologiczne i sensoryczne, jak również mikroelementów oraz substancji pomocniczych w przetwórstwie, tak by były stosowane w minimalnym zakresie i tylko na wypadek istotnej potrzeby technologicznej lub do szczególnych celów żywieniowych;

(d) ograniczenie do minimum stosowania dodatków paszowych oraz substancji pomocniczych w przetwórstwie i tylko na wypadek istotnej potrzeby technologicznej lub zootechnicznej lub do szczególnych celów żywieniowych;

(e) wykluczenie substancji i metod przetwarzania mogących wprowadzać w błąd w kwestii prawdziwej natury danego produktu;

(f) staranne przetwarzanie żywności i paszy, najlepiej przy zastosowaniu metod biologicznych, mechanicznych i fizycznych.

ROZDZIAŁ III

Reguły produkcji

Artykuł 7

Ogólne reguły produkcji

1.           Podmioty przestrzegają następujących ogólnych reguł produkcji:

(a) całe gospodarstwo rolne lub hodowla akwakultury są zarządzane zgodnie z wymogami mającymi zastosowanie do produkcji ekologicznej;

(b) z zastrzeżeniem odmiennych przepisów w pkt 2.2 części IV i pkt 1.3 części VI załącznika II, w ekologicznej produkcji i akwakulturze mogą być wykorzystywane jedynie produkty i substancje dopuszczone na mocy art. 19, o ile dany produkt lub substancja zostały dopuszczone do stosowania w rolnictwie i akwakulturze zgodnie z odpowiednimi przepisami prawa Unii oraz, w razie potrzeby, w danym państwie członkowskim, zgodnie z przepisami krajowymi opartymi na prawie Unii;

(c) zakazane jest poddawanie żywności lub paszy ekologicznej lub surowców stosowanych w żywności lub paszy ekologicznej działaniu promieniowania jonizującego.

(d) podmioty prowadzące produkcję ekologiczną, inne niż mikroprzedsiębiorstwa, rolnicy i podmioty produkujące wodorosty lub zwierzęta akwakultury, wprowadzają system zarządzania środowiskowego w celu uzyskania lepszej efektywności środowiskowej.

2.           Aby zagwarantować prawidłowe stosowanie ogólnych reguł produkcji, Komisja upoważniona jest do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 36, określających kryteria, którym odpowiadać ma system zarządzania środowiskowego, o którym mowa w ust. 1 lit. d). W ramach tych kryteriów uwzględnia się specyfikę małych i średnich przedsiębiorstw.

Artykuł 8

Konwersja

1.           Rolnicy i podmioty produkujące wodorosty lub zwierzęta akwakultury przestrzegają okresu konwersji. Podczas całego okresu konwersji stosują oni reguły produkcji ekologicznej ustanowione w niniejszym rozporządzeniu, a w szczególności szczegółowe przepisy dotyczące konwersji określone w załączniku II.

2.           Konwersja rozpoczyna się najwcześniej z chwilą poinformowania przez rolnika lub podmiot produkujący wodorosty lub zwierzęta akwakultury właściwych organów o prowadzonej działalności zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

(2a) Na zasadzie odstępstwa od ust. 2, w przypadkach, w których ziemia była ugorowana przed dokonaniem zgłoszenia, o którym mowa w art. 24 ust. 1, co najmniej przez okres niezbędny do konwersji, oraz o ile spełniono inne niezbędne wymogi, nie ma konieczności stosowania okresu konwersji w przypadku tych gruntów.

3.           Żaden wcześniejszy okres nie może zostać uznany z mocą wsteczną za element okresu konwersji.

4.           Produkty wytworzone podczas okresu konwersji nie mogą być wprowadzane do obrotu jako ekologiczne.

5.           Na zasadzie odstępstwa od art. 7 ust. 1 lit. a) w okresie konwersji gospodarstwo rolne może zostać podzielone na wyraźnie wydzielone jednostki, z których nie wszystkie są zarządzane zgodnie z zasadami produkcji ekologicznej. Jeżeli chodzi o zwierzęta gospodarskie, w okresie konwersji w produkcji ekologicznej wykorzystuje się inne gatunki. Jeśli chodzi o akwakulturę, wykorzystywane mogą być te same gatunki pod warunkiem odpowiedniego rozdzielenia miejsc produkcji. Jeżeli chodzi o rośliny, w okresie konwersji w produkcji ekologicznej wykorzystuje się różne, łatwo odróżnialne odmiany.

6.           Aby zagwarantować jakość, identyfikowalność i zgodność z niniejszym rozporządzeniem, jeżeli chodzi o produkcję ekologiczną i dostosowanie do postępu technicznego, Komisja uprawniona jest do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 36, uzupełniających przepisy ustanowione w niniejszym artykule lub uzupełniających i zmieniających przepisy określone w załączniku II, w odniesieniu do konwersji.

Artykuł 9

Zakaz stosowania GMO

1.           GMO i produkty wytworzone z GMO lub przy ich użyciu nie mogą być wykorzystywane w produkcji ekologicznej w żywności i paszy lub jako żywność, pasza, substancje pomocnicze w przetwórstwie, środki ochrony roślin, nawozy, polepszacze gleby, roślinny materiał rozmnożeniowy, mikroorganizmy i zwierzęta.

2.           Do celów ust. 1, jeżeli chodzi o GMO lub produkty wytworzone z GMO lub przy ich użyciu do żywności lub paszy, podmioty mogą opierać się na etykietach produktu lub jakimkolwiek innym dokumencie towarzyszącym, dołączonym lub dostarczonym na mocy dyrektywy 2001/18/WE, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1829/2003[48] lub rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1830/2003[49].

3.           Podmioty mogą założyć, że nie wykorzystano żadnych GMO ani produktów wytworzonych z nich lub przy ich użyciu w produkcji zakupionej żywności i paszy, jeśli produkty te nie są opatrzone etykietą, ani nie towarzyszy im żaden dokument zgodnie rozporządzeniami, o których mowa w ust. 2, chyba że z otrzymanych przez nich innych informacji wynika, że znakowanie przedmiotowych produktów jest niezgodne z tymi rozporządzeniami.

Artykuł 10

Reguły produkcji roślin

1.           Podmioty produkujące rośliny lub produkty roślinne przestrzegają w szczególności szczegółowych reguł produkcji określonych w części I załącznika II.

2.           Każde państwo członkowskie zapewnia ustanowienie skomputeryzowanej bazy danych na potrzeby prowadzenia wykazu odmian i niejednorodnych materiałów zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr XX/XXX (w sprawie roślinnych materiałów rozmnożeniowych), w przypadku których na terytorium tego państwa dostępny jest roślinny materiał rozmnożeniowy uzyskany dzięki ekologicznej metodzie produkcji.

3.           Aby zagwarantować jakość, identyfikowalność i zgodność z niniejszym rozporządzeniem, jeżeli chodzi o ekologiczną produkcję roślinną i dostosowanie do postępu technicznego, Komisja uprawniona jest do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 36, zmieniających lub uzupełniających szczegółowe przepisy dotyczące produkcji roślin w odniesieniu do:

(a) sposobów uprawy;

(b) gospodarowania glebą i nawożenia;

(c) zdrowia roślin i zarządzania szkodnikami i chwastami;

(d) zarządzania produkcją grzybów i innymi szczególnymi systemami roślinnymi i produkcji roślin;

(e) pochodzenia roślinnych materiałów rozmnożeniowych;

(f) zbioru roślin dziko rosnących.

4.           Komisja przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające techniczne szczegóły stworzenia baz danych, o których mowa w ust. 2. Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 37 ust. 2.

Artykuł 11

Reguły produkcji zwierząt gospodarskich

1.           Podmioty hodujące zwierzęta gospodarskie przestrzegają w szczególności szczegółowych reguł produkcji określonych w części II załącznika II.

2.           Aby zagwarantować jakość, identyfikowalność i zgodność z niniejszym rozporządzeniem, jeżeli chodzi o ekologiczną produkcję zwierząt gospodarskich i dostosowanie do postępu technicznego, Komisja uprawniona jest do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 36, zmieniających lub uzupełniających szczegółowe przepisy dotyczące produkcji zwierząt gospodarskich w odniesieniu do:

(a) pochodzenia zwierząt;

(b) wybiegów i pomieszczeń inwentarskich, w tym minimalnej powierzchni pomieszczeń i wybiegów oraz maksymalnej liczby zwierząt na hektar;

(c) praktyk hodowlanych;

(d) reprodukcji;

(e) paszy i żywienia;

(f) zapobiegania chorobom i opieki weterynaryjnej.

Artykuł 12

Reguły produkcji wodorostów i zwierząt akwakultury

1.           Podmioty produkujące wodorosty i zwierzęta akwakultury przestrzegają w szczególności szczegółowych reguł produkcji określonych w części III załącznika II.

2.           Aby zagwarantować jakość, identyfikowalność i zgodność z niniejszym rozporządzeniem, jeżeli chodzi o ekologiczną produkcję wodorostów i dostosowanie do postępu technicznego, Komisja uprawniona jest do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 36, zmieniających lub uzupełniających szczegółowe przepisy dotyczące produkcji wodorostów w odniesieniu do:

(a) odpowiedniego środowiska wodnego i planu zrównoważonego zarządzania;

(b) zbioru wodorostów dziko rosnących;

(c) uprawy wodorostów;

(d) środków antyporostowych i czyszczenia urządzeń i instalacji produkcyjnych.

3.           Aby zagwarantować jakość, identyfikowalność i zgodność z niniejszym rozporządzeniem, jeżeli chodzi o ekologiczną produkcję zwierząt akwakultury i dostosowanie do postępu technicznego, Komisja uprawniona jest do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 36, zmieniających lub uzupełniających szczegółowe przepisy dotyczące produkcji zwierząt akwakultury w odniesieniu do:

(a) odpowiedniego środowiska wodnego i planu zrównoważonego zarządzania;

(b) pochodzenia zwierząt akwakultury;

(c) hodowli zwierząt akwakultury, w szczególności zamkniętych systemów wodnych, systemów produkcji, maksymalnej obsady oraz, w odpowiednich przypadkach, minimalnej obsady;

(d) reprodukcji;

(e) zarządzania zwierzętami akwakultury;

(f) paszy i żywienia;

(g) zapobiegania chorobom i opieki weterynaryjnej.

Artykuł 13

Reguły produkcji przetworzonej żywności i paszy

1.           Podmioty produkujące przetworzoną żywność i paszę przestrzegają w szczególności szczegółowych reguł produkcji określonych w części IV załącznika II.

2.           Aby zagwarantować jakość, identyfikowalność i zgodność z niniejszym rozporządzeniem jeżeli chodzi o produkcję ekologicznej przetworzonej żywności i paszy oraz dostosowanie do postępu technicznego, Komisja uprawniona jest do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 36, zmieniających lub uzupełniających szczegółowe reguły produkcji przetworzonej żywności i paszy w odniesieniu do:

(a) obowiązujących procedur;

(b) niezbędnych środków zapobiegawczych;

(c) składu i warunków użycia przetworzonej żywności i paszy, w tym produktów i substancji dopuszczonych do wykorzystania w przetworzonej żywności i paszy;

(d) środków czyszczenia;

(e) wprowadzania na rynek przetworzonych produktów, w tym ich znakowania i identyfikacji;

(f) oddzielenia ekologicznych produktów, składników pochodzenia rolniczego i materiałów paszowych od nieekologicznych produktów, składników pochodzenia rolniczego i materiałów paszowych.

(g) wykazu nieekologicznych składników pochodzenia rolniczego, które mogą być wyjątkowo wykorzystywane w produkcji ekologicznych produktów przetworzonych;

(h) obliczenia udziału procentowego składników pochodzenia rolniczego, o którym mowa w art. 21 ust. 3 lit. a) ppkt (ii) i lit. b);

(i) technik wykorzystywanych w przetwarzaniu żywności i paszy.

Artykuł 14

Reguły produkcji wina

1.           Podmioty wytwarzające produkty w sektorze wina przestrzegają w szczególności szczegółowych reguł produkcji określonych w części V załącznika II.

2.           Aby zagwarantować jakość, identyfikowalność i zgodność z niniejszym rozporządzeniem, jeżeli chodzi o ekologiczną produkcję wina i dostosowanie do postępu technicznego, Komisja uprawniona jest do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 36, zmieniających lub uzupełniających szczegółowe przepisy dotyczące produkcji wina w odniesieniu do praktyk i ograniczeń enologicznych.

Artykuł 15

Reguły produkcji drożdży wykorzystywanych jako żywność lub pasza

1.           Podmioty produkujące drożdże do wykorzystania jako żywność lub pasza przestrzegają w szczególności szczegółowych reguł produkcji określonych w części VI załącznika II.

2.           Aby zagwarantować jakość, identyfikowalność i zgodność z niniejszym rozporządzeniem, jeżeli chodzi o ekologiczną produkcję drożdży i dostosowanie do postępu technicznego, Komisja uprawniona jest do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 36, zmieniających lub uzupełniających szczegółowe przepisy dotyczące produkcji drożdży w odniesieniu do przetwarzania i wykorzystywanych substratów.

Artykuł 16

Reguły produkcji pozostałych produktów

Aby uwzględnić ewentualną przyszłą potrzebę posiadania szczegółowych reguł produkcji dla produktów innych niż te, o których mowa w art. 10-15, oraz dla zagwarantowania jakości, identyfikowalności i zgodności z niniejszym rozporządzeniem w odniesieniu do ekologicznej produkcji tych dodatkowych innych produktów, jak również w celu zagwarantowania dostosowania do postępu technicznego, Komisja uprawniona jest do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 36, zmieniających lub uzupełniających załącznik II w zakresie szczegółowych reguł produkcji tych produktów.

Artykuł 17

Przyjęcie wyjątkowych reguł produkcji

Aby umożliwić kontynuowania lub przywrócenie produkcji ekologicznych w przypadku wystąpienia katastrofalnych okoliczności i zastrzeżeniem zasad ustanowionych w rozdziale II, Komisja uprawniona jest do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 36, określających kryteria kwalifikowania takich okoliczności jako katastrofalnych oraz ustanowienia szczegółowych przepisów dotyczących reagowania na takie okoliczności, monitorowania oraz wymogów sprawozdawczych.

Artykuł 18

Zbieranie, pakowanie, transport i przechowywanie

1. Produkty ekologiczne są zbierane, pakowane, transportowane i przechowywane zgodnie z regułami określonymi w załączniku III.

2. Aby zagwarantować integralność produkcji ekologicznej i dostosowanie do postępu technicznego, Komisja uprawniona jest do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 36, zmieniających lub uzupełniających reguły określone w załączniku III.

Artykuł 19

Dopuszczanie produktów i substancji wykorzystywanych w produkcji ekologicznej

1.           Komisja może zezwolić na wykorzystywanie określonych produktów i substancji w produkcji ekologicznej oraz zamieścić je w ograniczonych wykazach w następujących celach:

(a) jako środki ochrony roślin;

(b) jako nawozy, polepszacze gleby i składniki odżywcze;

(c) jako materiały paszowe;

(d) jako dodatki paszowe i substancje pomocnicze w przetwórstwie;

(e) jako produkty służące do czyszczenia i odkażania stawów, klatek, basenów, torów wodnych, budynków i instalacji stosowanych w produkcji zwierzęcej;

(f) jako produkty służące do czyszczenia i odkażania budynków i instalacji stosowanych w produkcji roślinnej, w tym używanych do przechowywania w gospodarstwie rolnym.

W szczególności Komisja może zezwolić na wykorzystywanie określonych produktów i substancji w produkcji ekologicznej żywności przetworzonej oraz zamieścić je w ograniczonych wykazach w następujących celach:

(a) jako dodatki do żywności, enzymy żywnościowe i substancje pomocnicze w przetwórstwie;

(b) jako substancje pomocnicze w przetwórstwie używane w produkcji drożdży i produktów drożdżowych.

2.           Produkty i substancje, o których mowa w ust. 1 akapit pierwszy, są dopuszczane do wykorzystania w produkcji ekologicznej z zastrzeżeniem zasad ustanowionych w rozdziale II, ocenia się również całościowo następujące kryteria:

(a) ich stosowanie jest niezbędne dla zrównoważonej produkcji i ma podstawowe znaczenie dla jej przeznaczenia;

(b) wszystkie produkty i substancje są pochodzenia roślinnego, zwierzęcego, mikrobiologicznego lub mineralnego, z wyjątkiem przypadków, gdy produkty lub substancje z takich źródeł nie są dostępne w wystarczających ilościach lub nie mają odpowiedniej jakości, albo też nie są dostępne środki alternatywne;

(c) w przypadku produktów, o których mowa w ust. 1 akapit pierwszy lit. a), obowiązują następujące reguły:

(i)      ich stosowanie ma kluczowe znaczenie dla kontrolowania szkodników, których nie można zwalczyć za pomocą alternatywnych metod biologicznych, fizycznych lub hodowlanych lub praktyk uprawy, nie istnieją też inne skuteczne sposoby ich opanowania;

(ii)     jeżeli produkty nie są pochodzenia roślinnego, zwierzęcego, mikrobiologicznego ani mineralnego i nie są one identyczne z ich formami naturalnymi, mogą one zostać dopuszczone do stosowania wyłącznie, jeżeli warunki ich stosowania wykluczają wszelki bezpośredni kontakt z jadalnymi częściami uprawy;

(d) w przypadku produktów, o których mowa w ust. 1 akapit pierwszy lit. b), ich stosowanie jest niezbędne do osiągnięcia lub utrzymania żyzności gleby lub do spełnienia szczegółowych wymogów upraw w zakresie żywienia, lub do szczególnych celów w zakresie poprawy jakości gleby;

(e) w przypadku produktów, o których mowa w ust. 1 akapit pierwszy lit. c) i d), obowiązują następujące reguły:

(i)      ich wykorzystanie jest niezbędne do utrzymania zdrowia zwierząt, ich dobrostanu i żywotności, oraz przyczyniają się one do zapewnienia właściwej diety zaspokajającej fizjologiczne i behawioralne potrzeby odnośnych gatunków, lub też ich wykorzystanie jest niezbędne do wytwarzania lub konserwacji paszy, ponieważ niemożliwe byłoby produkowanie lub konserwowanie pasz bez stosowania tych substancji;

(ii)     pasza pochodzenia mineralnego, elementy śladowe, witaminy i prowitaminy są pochodzenia naturalnego, z wyjątkiem przypadków, gdy produkty lub substancje z takich źródeł nie są dostępne w wystarczających ilościach lub nie mają odpowiedniej jakości, lub jeżeli nie są dostępne środki alternatywne;

Produkty i substancje, o których mowa w ust. 1 akapit drugi, są dopuszczane do wykorzystania w produkcji ekologicznej żywności przetworzonej z zastrzeżeniem zasad ustanowionych w rozdziale II, ocenia się również całościowo następujące kryteria:

(a) środki alternatywne dopuszczone zgodnie z niniejszym artykułem nie są dostępne;

(b) bez użycia tych produktów i substancji nie byłoby możliwe wyprodukowanie lub konserwowanie żywności, lub zaspokojenie danych wymogów żywieniowych określonych na podstawie prawodawstwa Unii;

(c) te produkty i substancje są pochodzenia naturalnego i mogły zostać poddane tylko procesom mechanicznym, fizycznym, biologicznym, enzymatycznym lub mikrobiologicznym, z wyjątkiem przypadków, gdy produkty i substancje z takich źródeł nie są dostępne w wystarczających ilościach lub nie mają odpowiedniej jakości.

Zezwalanie na wykorzystanie chemicznie uzyskanych produktów lub substancji ogranicza się ściśle do przypadków, w których wykorzystanie materiałów zewnętrznych, o których mowa w art. 4 lit. f), miałoby niedopuszczalny wpływ na środowisko.

3.           Aby zagwarantować jakość, identyfikowalność i zgodność z niniejszym rozporządzeniem w odniesieniu do produkcji ekologicznej w ogólności oraz produkcji żywności przetworzonej w szczególności, jak również dostosowanie do postępu technicznego, Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 36, ustanawiających dodatkowe kryteria zezwalania na wykorzystywanie w produkcji ekologicznej w ogólności oraz produkcji ekologicznej żywności przetworzonej w szczególności, produktów i substancji, o których mowa w ust. 1, jak również wycofywania tych produktów i substancji, a także innych wymogów dotyczących i warunków wykorzystywania takich dopuszczonych produktów i substancji.

4.           W przypadku gdy państwo członkowskie uzna, że produkt lub substancja powinny zostać dodane do wykazów dopuszczonych produktów i substancji, o których mowa w ust. 1, lub z nich wycofane, albo też, że specyfikacje stosowania wymienione w regułach produkcji powinny zostać zmienione, dane państwo członkowskie zapewnia, aby dokumentacja precyzująca powody włączenia, wycofania lub zmian została oficjalnie przesłana Komisji i pozostałym państwom członkowskim.

Państwa członkowskie publikują wnioski o zmianę lub wycofanie.

5.           Komisja przyjmuje akty wykonawcze zezwalające na wykorzystywanie produktów i substancji w produkcji ekologicznej w ogólności oraz produktów i substancji w produkcji przetworzonej żywności ekologicznej w szczególności albo wycofujące takie zezwolenie, jak również ustanawiające procedury, które należy zastosować w celu udzielenia zezwolenia, i wykazy tych produktów i substancji, a także, w odpowiednich przypadkach, ich opis, wymogi w zakresie składu oraz warunki wykorzystywania. Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 37 ust. 2.

Artykuł 20

Obecność niedozwolonych produktów lub substancji

1.           Produkty, w których wykryto obecność produktów lub substancji, które nie zostały dopuszczone zgodnie z art. 19, na poziomie przekraczającym poziomy ustanowione z uwzględnieniem w szczególności dyrektywy 2006/125/WE, nie mogą być wprowadzane do obrotu jako ekologiczne.

2.           Aby zagwarantować skuteczność, wydajność i przejrzystość produkcji ekologicznej i systemu znakowania, Komisja uprawniona jest do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 36, dotyczących szczegółowych kryteriów i warunków stosowania poziomów, o których mowa w ust. 1, jak również ustanowienia tych poziomów i ich dostosowywania w świetle postępu technicznego.

3.           Na zasadzie odstępstwa od art. 211 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 oraz pod warunkiem uzyskania zezwolenia Komisji wydanego bez zastosowania procedury, o której mowa w art. 37 ust. 2 lub 3 niniejszego rozporządzenia, państwa członkowskie mogą przyznać płatności krajowe mające wyrównać rolnikom szkody poniesione wskutek zanieczyszczenia ich produktów rolnych niedozwolonymi produktami lub substancjami, co uniemożliwia im wprowadzanie danych produktów do obrotu jako ekologiczne, o ile rolnicy ci podjęli wszelkie odpowiednie środki w celu zapobieżenia takiemu zanieczyszczeniu. Państwa członkowskie mogą także skorzystać, w celu całkowitego lub częściowego wyrównania tych szkód, z instrumentów wspólnej polityki rolnej.

Rozdział IV

Znakowanie

Artykuł 21

Stosowanie terminów związanych z produkcją ekologiczną

1.           Do celów niniejszego rozporządzenia uznaje się, że produkt opatrzony jest terminem odnoszącym się do produkcji ekologicznej, jeżeli na etykietach, w materiałach reklamowych lub dokumentach handlowych taki produkt, jego składniki lub materiały paszowe opisywane są za pomocą terminów sugerujących nabywcy, że produkt ten, jego składniki lub materiały paszowe zostały uzyskane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. W szczególności terminy wymienione w załączniku IV, ich pochodne lub wersje skrócone, jak np. „bio” i „eko”, używane samodzielnie lub łącznie, mogą być stosowane na terytorium Unii i we wszystkich językach wymienionych w tym załączniku na etykietach i w reklamach produktów zgodnych z niniejszym rozporządzeniem.

2.           W przypadku produktów, o których mowa w art. 2 ust. 1, terminy, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, nie mogą być nigdzie używane w Unii, w żadnym z języków wymienionych w załączniku IV, na etykietach, w reklamach i dokumentach handlowych produktów niezgodnych z niniejszym rozporządzeniem.

Ponadto nie stosuje się żadnych terminów, w tym terminów stosowanych w znakach towarowych, ani praktyk stosowanych w znakowaniu lub reklamie mogących wprowadzić konsumenta lub użytkownika w błąd poprzez sugerowanie, że produkt lub jego składniki spełniają wymogi wymienione w niniejszym rozporządzeniu.

3.           W odniesieniu do żywności przetworzonej terminy, o których mowa w ust. 1, można stosować:

(a) w opisie handlowym, pod warunkiem że:

(i)      przetworzona żywność jest zgodna z regułami produkcji określonymi w części IV załącznika II;

(ii)     co najmniej 95 % masy jej składników pochodzenia rolniczego stanowią składniki ekologiczne;

(b) jedynie w wykazach składników, gdy mniej niż 95 % składników pochodzenia rolniczego to składniki ekologiczne i o ile składniki te są zgodne z regułami produkcji określonymi w niniejszym rozporządzeniu.

W wykazie składników, o którym mowa w akapicie pierwszym lit. b), określa się, które składniki są ekologiczne. Odniesienia do produkcji ekologicznej mogą być zamieszczane jedynie w związku ze składnikami ekologicznymi. W wykazie składników podawany jest łączny udział procentowy składników ekologicznych w łącznej ilości składników pochodzenia rolniczego.

Terminy, o których mowa w ust. 1 i dane procentowe, o których mowa w lit. b) w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, prezentowane są w tym samym kolorze oraz mają identyczny rozmiar i format czcionki jak inne oznaczenia znajdujące się w wykazie składników.

4.           Aby zapewnić jasność konsumentom oraz zagwarantować przekazywanie im odpowiednich informacji, Komisja uprawiona jest do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 36, dotyczących dostosowania wykazu terminów określonego w załączniku IV, przy uwzględnieniu zmian językowych w państwach członkowskich, jak również dotyczących ustanowienia szczególnych wymogów w zakresie znakowania i składu mających zastosowanie do pasz i ich składników.

Artykuł 22

Obowiązkowe oznaczenia

1.           Jeżeli stosuje się terminy, o których mowa w art. 21 ust. 1:

(a) na etykiecie umieszcza się również kod organu kontrolnego lub jednostki certyfikującej, którym podlega podmiot gospodarczy, który zrealizował ostatni etap produkcji lub przygotowania;

(b) na etykiecie umieszcza się również logo produkcji ekologicznej Unii Europejskiej, o której mowa w art. 23, jeżeli chodzi o żywność opakowaną, zdefiniowaną w art. 2 ust. 2 lit. e) rozporządzenia (UE) nr 1169/2011.

2.           W przypadku stosowania logo produkcji ekologicznej UE, w tym samym polu widzenia co logo umieszcza się oznaczenie miejsca, w którym wyprodukowano surowce rolne, z których składa się produkt końcowy – oznaczenie to przyjmuje odpowiednio jedną z następujących form:

(c) „rolnictwo UE”, gdy surowiec rolny wyprodukowano w Unii;

(d) „rolnictwo poza UE”, gdy surowiec rolny wyprodukowano w państwach trzecich;

(e) „rolnictwo UE/poza UE”, gdy część surowców wyprodukowano w Unii, a część w państwie trzecim.

W odpowiednich przypadkach słowo „rolnictwo” zastępuje się słowem „akwakultura”.

Oznaczenie „UE” lub „poza UE” może być zastąpione lub uzupełnione nazwą państwa, jeśli wszystkie surowce rolne, z których składa się produkt, wyprodukowano w danym państwie.

W przypadku oznaczenia „UE” lub „poza UE” można nie uwzględniać składników o małym udziale wagowym, pod warunkiem że łączny ich udział nie przekracza 5 % całkowitej masy surowców rolnych.

Oznaczenie „UE” lub „poza UE” nie może być prezentowane w kolorze, rozmiarze ani formacie czcionki bardziej rzucającym się w oczy niż nazwa produktu żywnościowego.

3.           Oznaczenia, o których mowa w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu oraz w art. 23 ust. 3, umieszczane są w eksponowanym miejscu w taki sposób, aby były dobrze widoczne, czytelne i nieusuwalne.

4.           W celu zapewnienia jasnej sytuacji dla konsumentów oraz zagwarantowania przekazywania im odpowiednich informacji, Komisja uprawniona jest do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 36, ustanawiających dalsze przepisy dotyczące znakowania i korzystania z oznaczeń, o których mowa w ust. 1 lit. a) oraz ust. 2 niniejszego artykułu, jak również w art. 23 ust. 3.

5.           Komisja przyjmuje akty wykonawcze dotyczące:

(a) szczegółowych i praktycznych metod prezentacji, składu i rozmiarów oznaczeń, o których mowa w ust. 1 lit. a) oraz ust. 2 niniejszego artykułu oraz w art. 23 ust. 3.

(b) przydzielania kodów organom kontrolnym i jednostkom certyfikującym;

(c) oznaczania miejsca, w których wyprodukowano surowce rolne, zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu oraz art. 232 ust. 3.

Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 37 ust. 2.

Artykuł 23

Logo produkcji ekologicznej Unii Europejskiej

1.           Logo produkcji ekologicznej Unii Europejskiej może być wykorzystywane na etykietach oraz w prezentacjach i reklamach produktów zgodnych z niniejszym rozporządzeniem.

2.           Logo produkcji ekologicznej Unii Europejskiej to poświadczenie urzędowe zgodnie z art. 85 i 90 rozporządzenia (UE) nr XXX/XXXX [rozporządzenie w sprawie kontroli urzędowych].

3.           Wykorzystanie logo produkcji ekologicznej Unii Europejskiej ma charakter fakultatywny w przypadku produktów przywożonych z państw trzecich. Poza tym, w przypadkach, w których logo to zamieszczane jest na etykietach, zamieszczane jest na nich także oznaczenie, o którym mowa w art. 22 ust. 2.

4.           Logo produkcji ekologicznej Unii Europejskiej jest zgodne z modelem określonym w załączniku V oraz przepisami ustanowionymi w tym załączniku.

5.           Krajowe i prywatne logo mogą być wykorzystywane na etykietach oraz w prezentacjach i reklamach produktów zgodnych z niniejszym rozporządzeniem.

6.           W celu zapewnienia jasnej sytuacji dla konsumentów oraz zagwarantowania przekazywania im odpowiednich informacji, Komisja uprawniona jest do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 36, zmieniających logo produkcji ekologicznej Unii Europejskiej oraz odnośne przepisy ustanowione w załączniku V.

Rozdział V

Certyfikacja ekologiczna

Artykuł 24

System certyfikacji ekologicznej

1.           Podmioty lub grupy podmiotów, które produkują, przygotowują lub przechowują produkty ekologiczne, które sprowadzają takie produkty z państwa trzeciego lub wywożą takie produkty do państwa trzeciego, albo które wprowadzają takie produkty do obrotu, przed wprowadzeniem produktu do obrotu jako produktu ekologicznego lub przed przekształceniem zgłaszają swoją działalność właściwym organom państwa członkowskiego/państw członkowskich, w którym/których działalność ta jest prowadzona.

2.           Jeżeli podmioty lub grupa podmiotów zleca podwykonawstwo jakiekolwiek części działalności osobie trzeciej, zarówno podmioty i grupy podmiotów, jak i osoba trzecia, której zlecono podwykonawstwo działalności, postępują zgodnie z ust. 1.

3.           Podmioty i grupy podmiotów prowadzą ewidencję różnych rodzajów prowadzonej działalności zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

4.           Właściwe organy prowadzą aktualizowany wykaz zawierający imiona i nazwiska/nazwy podmiotów i grup podmiotów, które zgłosiły swoją działalność zgodnie z ust. 1, oraz podają ten wykaz do wiadomości publicznej, wraz z informacjami dotyczącymi ich certyfikatów ekologicznych, o których mowa w art. 25 ust. 1. Właściwe organy przestrzegają wymogów w zakresie ochrony danych osobowych wynikających z dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady[50].

5.           Państwa członkowskie zapewniają, by opłaty, które mogą być pobierane przez właściwe organy oraz organy kontrolne i jednostki certyfikujące zgodnie z art. 76 rozporządzenia (UE) nr XX/XXXX (rozporządzenie w sprawie kontroli urzędowych) zostały podane do wiadomości publicznej.

6.           Aby zagwarantować skuteczność, wydajność i przejrzystość produkcji ekologicznej i systemu znakowania, Komisja uprawniona jest do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 36, dotyczących wymogów prowadzenia ewidencji, wymogów publikowania wykazów, o których mowa w ust. 4 niniejszego artykułu, oraz wymogów i procedur, które należy stosować w zakresie publikowania opłat, o których mowa w ust. 5 niniejszego artykułu, oraz nadzorowania przez właściwe organy stosowania tych opłat.

7.           Komisja może przyjąć akty wykonawcze w celu podania szczegółowych informacji i specyfikacji dotyczących treści, formy i sposobu zawiadamiania, o którym mowa w ust. 1, jak również formy publikowania opłat, o których mowa w ust. 5. Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 37 ust. 2.

Artykuł 25

Certyfikat ekologiczny

1.           Podmioty i grupy podmiotów, które zgłosiły swoją działalność zgodnie z art. 24 ust. 1 i pozostają w zgodności z niniejszym rozporządzeniem, są uprawnione do uzyskania certyfikatu ekologicznego. Certyfikat ekologiczny, który jest w miarę możliwości wydawany w formie elektronicznej, umożliwia co najmniej identyfikację podmiotu lub grupy podmiotów, rodzaju lub zakresu produktów objętych certyfikatem oraz jego okresu ważności.

2.           Certyfikat ekologiczny stanowi świadectwo urzędowe w rozumieniu art. 85 i 86 rozporządzenia (UE) nr XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kontroli urzędowych).

3.           Podmioty i grupy podmiotów nie są uprawnione do uzyskiwania certyfikatu ekologicznego od różnych organów kontrolnych lub jednostek certyfikujących dla tych samych grup produktów, nawet jeśli te podmioty i grupy podmiotów zajmują się różnymi etapami produkcji, przygotowania lub dystrybucji.

4.           Członkowie grup podmiotów nie są uprawnieni do uzyskania indywidualnego certyfikatu ekologicznego z tytułu jakichkolwiek działalności objętej certyfikatem grupy.

5.           Podmioty systematycznie weryfikują certyfikat ekologiczny podmiotów będących ich dostawcami.

6.           Aby zagwarantować skuteczność, wydajność i przejrzystość produkcji ekologicznej i systemu znakowania, Komisja uprawniona jest do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 36, dotyczących kryteriów określania grup produktów, o których mowa w ust. 3.

Artykuł 26

Grupa podmiotów

1.           Każda grupa podmiotów ustanawia system kontroli wewnętrznej. System składa się z udokumentowanego zestawu czynności i procedur kontrolnych, w ramach którego określona osoba lub organ odpowiada za sprawdzanie przestrzegania przepisów niniejszego rozporządzenia przez każdego członka grupy.

2.           Niedociągnięcia w strukturze lub funkcjonowaniu systemu kontroli wewnętrznej, o którym mowa w ust. 1, w szczególności polegające na niewykrywaniu przypadków braku przestrzegania przepisów przez członków grupy podmiotów wpływających na integralność produktów ekologicznych, oraz niereagowaniu na takie przypadki, mogą doprowadzić do wycofania certyfikatu ekologicznego całej grupy.

3.           Aby zagwarantować skuteczne i wydajne funkcjonowanie certyfikacji grupy podmiotów, Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 36, dotyczących odpowiedzialności poszczególnych członków grupy podmiotów, składu i rozmiaru takiej grupy, kategorii produktów, jakie mają być wytwarzane przez grupę podmiotów, warunków udziału w grupie, jak również struktury i funkcjonowania systemu kontroli wewnętrznej grupy, w tym zakresu, przedmiotu i częstotliwości kontroli, jakie mają być prowadzone.

4.           Komisja może przyjąć akty wykonawcze dotyczące wymiany informacji między grupami podmiotów oraz właściwymi organami, organami kontrolnymi lub jednostkami certyfikującymi, jak również między państwami członkowskimi i Komisją. Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 37 ust. 2.

ROZDZIAŁ VI

Handel z państwami trzecimi

Artykuł 27

Wywóz produktów ekologicznych

1.           Produkt może zostać wywieziony z Unii jako produkt ekologiczny i zostać opatrzony logo produkcji ekologicznej Unii Europejskiej, tylko jeśli jest zgodny z niniejszym rozporządzeniem.

Jednakże produkt, który ma zostać wywieziony jako produkt ekologiczny do państwa trzeciego uznanego zgodnie z art. 31, może zostać wywieziony do tego państwa trzeciego, jeżeli spełnia wymogi tego państwa trzeciego w zakresie wprowadzania produktów do obrotu w tym państwie jako produktów ekologicznych.

2.           Aby uniknąć tworzenia nierównych warunków dla podmiotów w zakresie wywozu do państw trzecich, Komisja uprawniona jest do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 36, dotyczących szczegółowych przepisów w zakresie wywozu produktów ekologicznych do państwa trzeciego uznanego zgodnie z art. 31.

3.           Aby zagwarantować uczciwą konkurencję między podmiotami, Komisja uprawniona jest do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 36, dotyczących dokumentów przeznaczonych dla organów celnych w państwach trzecich, w szczególności w odniesieniu do ekologicznego świadectwa wywozowego wydawanego, w miarę możliwości, w formie elektronicznej i poświadczającego, że wywożone produkty ekologiczne są zgodne z niniejszym rozporządzeniem.

Artykuł 28

Przywóz produktów ekologicznych

1.           Produkt może zostać przywieziony z państwa trzeciego w celu wprowadzenia go do obrotu w Unii Europejskiej jako produktu ekologicznego, jeżeli spełnione są następujące warunki:

(a) produkt jest produktem ekologicznym, o którym mowa w art. 2 ust. 1;

(b) produkt:

(i)      jest zgodny z przepisami rozdziałów II, III i IV a wszystkie podmioty, w tym eksporterzy w danym państwie trzecim, znajdują się pod kontrolą organów kontrolnych lub jednostek certyfikujących uznanych zgodnie z art. 29; lub

(ii)     pochodzi państwa trzeciego uznanego zgodnie z:

– art. 30; lub

– art. 31;

(c) podmioty w państwach trzecich są w stanie w każdym czasie dostarczyć importerom lub organom krajowym informacji umożliwiających identyfikację podmiotów, które przeprowadziły ostatnią operację, w celu zagwarantowania identyfikowalności produktu ekologicznego.

2.           Aby zagwarantować identyfikowalność przywożonych produktów, które mają być wprowadzone do obrotu w Unii jako produkty ekologiczne, Komisja uprawniona jest do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 36, dotyczących dokumentów, w miarę możliwości wydawanych w formie elektronicznej, potrzebnych do celów przywozu.

3.           Poszanowanie warunków i środków przywozu produktów ekologicznych do Unii jest weryfikowane w punktach kontroli granicznej, zgodnie z art. 45 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kontroli urzędowych). Kontrole fizyczne, o których mowa w art. 47 ust. 3 tego rozporządzenia, wykonywane są z częstotliwością zależną od ryzyka nieprzestrzegania przepisów niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 29

Uznawanie organów kontrolnych i jednostek certyfikujących

1.           Komisja może przyjąć akty wykonawcze w sprawie uznania lub wycofania uznania organów kontrolnych i jednostek certyfikujących spełniających kryteria określone w akcie delegowanym przyjętym na mocy ust. 7, które są właściwe do prowadzenia kontroli w państwach trzecich, jak również ustanawiające wykaz tych organów kontrolnych i jednostek certyfikujących. Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 37 ust. 2.

2.           Organom kontrolnym przyznawana jest akredytacja zgodnie z właściwą zharmonizowaną normą „Ocena zgodności – wymogi dla jednostek certyfikujących produkty, procesy i usługi”, do której odniesienie opublikowano w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

3.           Akredytacja, o której mowa w ust. 2, może zostać przeprowadzona jedynie przez:

(a) krajowy organ akredytacyjny w Unii zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008[51]; lub

(b) organ akredytacyjny spoza terytorium Unii będący sygnatariuszem wielostronnej umowy o uznawaniu pod auspicjami Międzynarodowego Forum Akredytacyjnego.

4.           Przy ocenie wniosków w sprawie uznania Komisja zwraca się do organu kontrolnego lub jednostki certyfikującej o przedstawienie wszelkich niezbędnych informacji.

Uznane organy kontrolne i jednostki certyfikujące przedkładają certyfikat wydany przez organ akredytacyjny lub, odpowiednio do przypadku, sprawozdanie z oceny wydane przez właściwy organ, jak również, odpowiednio do przypadku, sprawozdania z przeprowadzanej na miejscu regularnej oceny, nadzoru oraz wieloletniej oceny ich działań.

5.           Na podstawie informacji, o których mowa w ust. 4, Komisja zapewnia właściwy nadzór nad uznanymi organami kontrolnymi i jednostkami certyfikującymi, dokonując regularnego przeglądu ich uznania. Do celów tego nadzoru Komisja może wzywać organy akredytacyjne lub, w odpowiednich przypadkach, właściwe organy, do przedłożenia dodatkowych informacji.

6.           Charakter nadzoru ustalany jest na podstawie oceny ryzyka niezgodności.

7.           Aby zagwarantować przejrzystość procedur uznawania i nadzoru Komisja uprawniona jest do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 36, dotyczących kryteriów, jakie należy stosować przy uznawaniu lub wycofywaniu uznania, organów kontrolnych i jednostek certyfikujących, o których mowa w ust. 1, jak również dotyczących sprawowania nadzoru przez Komisję, w tym przez kontrole na miejscu.

8.           Komisja może przyjąć akty wykonawcze celem zagwarantowania stosowania środków związanych z przypadkami niezgodności wpływającymi na integralność produktów ekologicznych przywożonych w ramach uznania przewidzianego w niniejszym artykule, lub podejrzeniem takich przypadków. Środki te mogą polegać w szczególności na weryfikacji integralności produktów ekologicznych przed wprowadzeniem ich do obrotu w Unii oraz, w odpowiednich przypadkach, zawieszeniu zezwolenia na wprowadzanie takich produktów do obrotu w Unii jako produktów ekologicznych. Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 37 ust. 2.

9.           W należycie uzasadnionych przypadkach szczególnie pilnej potrzeby zapewnienia ochrony przed nieuczciwymi praktykami lub praktykami niezgodnymi z zasadami i regułami produkcji ekologicznej, ochrony zaufania konsumentów lub ochrony uczciwej konkurencji między podmiotami, Komisja przyjmuje niezwłocznie obowiązujące akty wykonawcze zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 37 ust. 3, celem podjęcia środków, o których mowa w ust. 8 niniejszego artykułu lub podjęcia decyzji o wycofaniu uznania organów kontrolnych i jednostek certyfikujących, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.

Artykuł 30

Równoważność na podstawie umowy handlowej

Uznane państwo trzecie, o którym mowa w art. 28 ust. 1 lit. b) ppkt (ii) tiret pierwsze to państwo trzecie, które Unia, na podstawie umowy handlowej, uznała za posiadające system produkcji realizujący te same cele i zasady, dzięki stosowaniu przepisów gwarantujących taki sam poziom zgodności, co przepisy Unii.

Artykuł 31

Równoważność na podstawie rozporządzenia (WE) nr 834/2007

1.           Uznane państwo trzecie, o którym mowa w art. 28 ust. 1 lit. b) ppkt (ii) tiret drugie, to państwo trzecie uznane do celów równoważności na mocy art. 33 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 834/2007, w tym państwo trzecie uznane w ramach środka przejściowego przewidzianego w art. 40.

Uznanie państw trzecich, o którym mowa w akapicie pierwszym, wygasa w dniu [należy wprowadzić datę przypadającą 5 lat po dacie rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia].

2.           Na podstawie rocznych sprawozdań przesyłanych Komisji do dnia 31 marca każdego roku przez państwa trzecie, o których mowa w ust. 1, i dotyczących wdrażania i egzekwowania ustanowionych przez te państwa środków kontrolnych, Komisja wspierana przez państwa członkowskie zapewnia należyte nadzorowanie uznanych państw członkowskich poprzez regularne weryfikowanie kwestii ich uznawania. Charakter nadzoru ustalany jest na podstawie oceny ryzyka niezgodności.

3.           Organom kontrolnym prowadzącym kontrole w państwach trzecich, o których mowa w ust. 1, przyznawana jest akredytacja zgodnie z właściwą zharmonizowaną normą „Ocena zgodności – wymogi dla jednostek certyfikujących produkty, procesy i usługi”, do której odniesienie opublikowano w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Jeżeli akredytacja nie została przyznana przez krajowy organ akredytacyjny w Unii zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 765/2008, może ona zostać przyznana jedynie przez organ akredytacyjny spoza Unii, będący sygnatariuszem wielostronnej umowy o uznawaniu pod auspicjami Międzynarodowego Forum Akredytacyjnego.

4.           Komisja w drodze aktów wykonawczych ustanawia wykaz państw trzecich, o których mowa w ust. 1, oraz może zmieniać ten wykaz za pośrednictwem aktów wykonawczych. Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 37 ust. 2.

5.           Aby zagwarantować zarządzanie wykazem państw trzecich, o którym mowa w ust. 4, Komisja uprawniona jest do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 36, dotyczących informacji, które mają być przesyłane przez te państwa trzecie, niezbędnych do nadzorowania ich uznawania przez Komisją, jak również sprawowania tego nadzoru przez Komisję, w tym poprzez kontrole na miejscu.

6.           Komisja może przyjąć akty wykonawcze celem zagwarantowania stosowania środków związanych z przypadkami niezgodności wpływającymi na integralność produktów ekologicznych przywożonych z państw trzecich, o których mowa w niniejszym artykule, lub podejrzeniem takich przypadków. Środki te mogą polegać w szczególności na weryfikacji integralności produktów ekologicznych przed wprowadzeniem ich do obrotu w Unii oraz, w odpowiednich przypadkach, zawieszeniu zezwolenia na wprowadzanie takich produktów do obrotu w Unii jako produktów ekologicznych. Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 37 ust. 2.

Rozdział VII

Przepisy ogólne

Sekcja 1

Swobodny przepływ produktów ekologicznych

Artykuł 32

Niezakazywanie i nieograniczanie wprowadzania do obrotu produktów ekologicznych

1.           Właściwe organy oraz organy kontrolne i jednostki certyfikujące nie mogą, z przyczyn odnoszących się do produkcji, znakowania lub prezentacji produktów, zakazywać ani ograniczać obrotu produktami ekologicznymi kontrolowanymi przez inny właściwy organ, organ kontrolny lub jednostkę certyfikującą zlokalizowane w innym państwie członkowskim, jeżeli produkty te są zgodne z niniejszym rozporządzeniem. W szczególności nie można przeprowadzać kontroli urzędowych ani innych czynności urzędowych poza tymi przewidzianymi w rozporządzeniu (UE) nr XXX/XXX (rozporządzenie w sprawie kontroli urzędowych), ani też pobierać opłat z tytułu kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych, poza opłatami przewidzianymi w art. 76 tego rozporządzenia.

2.           Aby zagwarantować prawidłowe funkcjonowanie jednolitego rynku i wymiany handlowej między państwami członkowskimi, Komisja uprawniona jest do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 36, ustanawiających przepisy dotyczące swobodnego przepływu produktów ekologicznych do celów ust. 1 niniejszego artykułu.

Sekcja 2

Informacje oraz sprawozdawczość

Artykuł 33

Informacje dotyczące sektora i handlu ekologicznego

1.           Państwa członkowskie przekazują Komisji informacje konieczne do wykonania i monitorowania niniejszego rozporządzenia.

2.           Komisja przyjmuje akty wykonawcze dotyczące systemu wykorzystywanego do przekazywania informacji, o których mowa w ust. 1, szczegółów informacji, jakie powinny być przekazywane oraz daty, do jakiej należy je przekazać. Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 37 ust. 2.

Artykuł 34

Informacje dotyczące właściwych organów, organów kontrolnych i jednostek certyfikujących

1.           Państwa członkowskie prowadzą regularnie aktualizowany wykaz zawierający:

(a) nazwy i adresy właściwych organów;

(b) nazwy i adresy organów kontrolnych i jednostek certyfikujących oraz ich kody.

Państwa członkowskie podają wykaz, o którym mowa w akapicie pierwszym lit. b) do wiadomości publicznej.

2.           Komisja corocznie publikuje w internecie wykaz organów kontrolnych i jednostek certyfikujących, o którym mowa w akapicie pierwszym lit. b).

Artykuł 35

Sprawozdanie

Do dnia 31 grudnia 2021 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat dostępności ekologicznych roślinnych materiałów rozmnożeniowych i zwierząt do celów reprodukcyjnych.

ROZDZIAŁ VIII

Przepisy zmieniające, przejściowe i końcowe

Sekcja 1

Przepisy proceduralne

Artykuł 36

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1.           Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2.           Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. [……….], może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.

3.           Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

4.           Akt delegowany przyjęty na podstawie art. […..] wchodzi w życie tylko wówczas, gdy Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady. .

Artykuł 37

Procedura komitetowa

1.           Komisję wspomaga komitet zwany „Komitetem ds. Produkcji Ekologicznej”. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

2.           W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu zastosowanie ma art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

3.           W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu zastosowanie ma art. 8 rozporządzenia (UE) nr 182/2011 w związku z jego art. 5.

Sekcja 2

Utrata mocy, zmiany, przepisy przejściowe i końcowe

Artykuł 38

Utrata mocy

Rozporządzenie (WE) nr 834/2007 traci moc.

Rozporządzenie to jest jednak nadal stosowane do celów zakończenia rozpatrywania nadal nierozpatrzonych wniosków państw trzecich, zgodnie z art. 42 niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 39

Środki przejściowe związane z konwersją na rolnictwo ekologiczne

Aby zagwarantować płynne przejście ze starych na nowe ramy prawne, Komisja uprawniona jest do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 36, dotyczących przepisów przewidujących odstępstwo od art. 8 ust. 3 w odniesieniu do okresów konwersji dla rolników, którzy rozpoczęli proces przechodzenia na rolnictwo ekologiczne przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 40

Środki przejściowe związane z pochodzeniem roślinnego materiału rozmnożeniowego, zwierząt do celów reprodukcyjnych oraz młodych osobników zwierząt akwakultury.

W celu zagwarantowania płynnego przejścia z przepisów dotyczących ekologicznego pochodzenia roślinnych materiałów rozmnożeniowych przewidzianych w art. 12 ust. 1 lit. (i) rozporządzenia (WE) nr 834/2007, przepisów dotyczących zwierząt do celów reprodukcyjnych przewidzianych w art. 14 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia oraz przepisów dotyczących młodych osobników zwierząt akwakultury przewidzianych w art. 15 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) tego rozporządzenia, jak również wyjątku od reguł produkcji przyjętego przez Komisję na mocy art. 22 rozporządzenia (WE) nr 834/2007 na nowe reguły produkcji roślin i produktów roślinnych, zwierząt gospodarskich oraz wodorostów i zwierząt akwakultury przewidziane odpowiednio w art. 10 ust. 1 i art. 11 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, Komisja uprawniona jest do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 36, przewidujących wyjątki, jeśli zezwolenie na wyjątki uznawane jest za niezbędne do zagwarantowania dostępu do roślinnych materiałów rozmnożeniowych, żywych zwierząt do celów reprodukcyjnych oraz młodych osobników zwierząt akwakultury, które mogą być wykorzystywane w produkcji ekologicznej. Akty delegowane przyjęte na mocy niniejszego artykułu przestają obowiązywać w dniu 31 grudnia 2021 r.

Artykuł 41

Środki przejściowe dotyczące organów kontrolnych i jednostek certyfikujących uznanych na mocy art. 33 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 834/2007

1.           Uznanie organów kontrolnych i jednostek certyfikujących na mocy art. 33 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 834/2007 wygasa najpóźniej w dniu [31 grudnia 2018 r.].

2.           Komisja w drodze aktów wykonawczych ustanawia wykaz organów kontrolnych i jednostek certyfikujących uznanych na podstawie art. 33 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 834/2007 oraz może zmienić ten wykaz za pomocą aktów wykonawczych. Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 37 ust. 2.

3.           Aby zagwarantować zarządzanie wykazem organów kontrolnych i jednostek certyfikujących, o którym mowa w ust. 2, Komisja uprawniona jest do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 36, dotyczących informacji, które mają być przesyłane przez te organy kontrolne i jednostki certyfikujące, niezbędnych do nadzorowania ich uznawania przez Komisją, jak również sprawowania tego nadzoru przez Komisję, w tym poprzez kontrole na miejscu.

Artykuł 42

Środki przejściowe dotyczące wniosków państw trzecich przedłożonych na mocy art. 33 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 834/2007

1.           Komisja dokańcza rozpatrywanie wniosków państw trzecich przedłożonych na mocy art. 33 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 834/2007, które nie zostały jeszcze rozpatrzone w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. Do rozpatrywania takich wniosków stosuje się rozporządzenie (WE) nr 834/2007.

2.           Aby ułatwić dokończenie rozpatrywania wniosków, o których mowa w ust. 1, Komisja uprawniona jest do przyjmowania, zgodnie z art. 36, aktów delegowanych dotyczących przepisów proceduralnych niezbędnych do ich rozpatrzenia, w tym informacji, które powinny przedłożyć państwa trzecie.

Artykuł 43

Przepisy przejściowe dotyczące zapasów produktów ekologicznych wytworzonych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 834/2007

Produkty wytworzone zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 834/2007 i wprowadzone do obrotu przed 1 lipca 2017 r. mogą znajdować się w obrocie po tej dacie do wyczerpania zapasów.

Artykuł 44

Zmiany w rozporządzeniu (UE) nr [...] [w sprawie kontroli urzędowych]

W rozporządzeniu (UE) nr XXX/XXXX (rozporządzenie w sprawie kontroli urzędowych) wprowadza się następujące zmiany:

1.           W art. 2 pkt 38 i 39 otrzymują brzmienie:

„38. „organ delegowany” oznacza osobę trzecią, której właściwe organy powierzyły konkretne zadania związane z kontrolą urzędową lub inne czynności urzędowe;

39. „organ kontroli produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych” oznacza jednostkę administracji publicznej państwa członkowskiego, której właściwe organy przekazały, w całości lub częściowo, swoje kompetencje w związku ze stosowaniem prawodawstwa Unii w obszarze, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. j), w tym w stosownych przypadkach odpowiedni organ państwa trzeciego lub działający w państwie trzecim;”;

2.           Artykuł 3 otrzymuje brzmienie

a) ustęp 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Właściwe organy odpowiedzialne za weryfikację zgodności z przepisami, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. j), mogą przekazać zadania związane z kontrolą urzędową lub inne czynności urzędowe jednemu lub większej liczbie organów kontroli w odniesieniu do produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych. W takich przypadkach każdemu z nich przydziela się kod.”;

b)       ust. 4 lit. c) otrzymuje brzmienie:

„c) organów kontroli w odniesieniu do produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych, o których mowa w ust. 3;”;

3.           Artykuł 23 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 23

Przepisy szczegółowe dotyczące kontroli urzędowych oraz działań, jakie mają podjąć właściwe organy, w związku z produktami ekologicznymi oraz chronionymi nazwami pochodzenia, chronionymi oznaczeniami geograficznymi i gwarantowanymi tradycyjnymi specjalnościami

1. W związku z przepisami, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. j), właściwe organy:

a)       w przypadku niezgodności wpływającej na integralność produktów ekologicznych na jakimkolwiek etapie produkcji, przygotowania, dystrybucji i wywozu, w szczególności wskutek zastosowania zakazanych lub niedozwolonych substancji i technik albo wymieszania z produktami nieekologicznymi, dopilnowują, by na etykietach i w reklamach danej partii lub serii produkcyjnej nie pojawiło się odniesienie do produkcji ekologicznej;

b) w przypadku powtarzania się przypadków niezgodności lub stałej niezgodności, dopilnowują, by, oprócz zastosowania środków, o których mowa w lit. a) niniejszego ustępu, danym podmiotom lub grupie podmiotów, zgodnie z definicją w art. 3 pkt 6 i 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr [produkcja ekologiczna]*, zakazano wprowadzania do obrotu produktów zawierających odniesienie do produkcji ekologicznej, oraz by ich certyfikaty ekologiczne zostały, stosownie do okoliczności, zawieszone lub cofnięte.

2. Komisja uprawniona jest do przyjmowania, zgodnie z art. 139, aktów delegowanych w odniesieniu do przepisów w zakresie przeprowadzania kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych w celu zweryfikowania zgodności z przepisami, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. j) i k), oraz w zakresie działań, jakie mają podjąć właściwe organy w następstwie takich kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych.

3. W związku z przepisami, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. j), w aktach delegowanych, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, ustanawia się przepisy dotyczące:

a) dodatkowych szczególnych obowiązków i zadań właściwych organów, oprócz tych przewidzianych w art. 4, 8, 9, 10 ust.1, art. 11-13, 34 ust. 1 i 2 oraz art. 36; jak również oprócz art. 25, 26, 28, 29, 30 i 32; w odniesieniu do zatwierdzania i nadzorowania organów delegowanych, jak również art. 85-90 dotyczących certyfikacji urzędowej;

b) dodatkowych wymagań oprócz tych, o których mowa w art. 8 ust. 1, w odniesieniu do oceny ryzyka i określenia częstotliwości kontroli urzędowych oraz w stosownych przypadkach pobierania próbek, z uwzględnieniem ryzyka wystąpienia niezgodności;

c) częstotliwości kontroli urzędowych podmiotów oraz przypadków i warunków, w których takie podmioty są wyłączone z określonych kontroli urzędowych;

d) metod i technik przeprowadzania kontroli urzędowych oprócz tych, o których mowa w art. 13 i art. 33 ust. 1–5, oraz szczególnych wymagań dotyczących przeprowadzania kontroli urzędowych w celu zapewniania identyfikowalności produktów ekologicznych na wszystkich etapach produkcji, przygotowania i dystrybucji oraz w celu zapewnienia zgodności z przepisami, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. j);

e) dodatkowych działań i środków oprócz tych przewidzianych w art. 134 ust. 2 i 3, w przypadku podejrzenia niezgodności, dodatkowych kryteriów oprócz tych, o których mowa w art. 135 ust. 1 tiret drugie, oraz dodatkowych kryteriów i środków oprócz tych przewidzianych w art. 135 ust. 2 oraz w ust. 1 niniejszego artykułu w przypadku niezgodności;

f) dodatkowych wymagań oprócz tych określonych w art. 4 ust. 1 lit. f), w odniesieniu do pomieszczeń i sprzętu koniecznych do przeprowadzania kontroli urzędowych oraz dodatkowych warunków i obowiązków oprócz tych, o których mowa w art. 25, 26, 28, 29, i w art. 30-32, w odniesieniu do przekazania zadań związanych z kontrolą urzędową i innych czynności urzędowych organom delegowanym;

g) dodatkowych obowiązków sprawozdawczych oprócz tych, o których mowa w art. 12, 28 i 31, dla właściwych organów, organów kontrolnych i organów delegowanych odpowiedzialnych za kontrole urzędowe i inne czynności urzędowe;

h) szczegółowych kryteriów i warunków dotyczących uruchomienia i funkcjonowania mechanizmów pomocy administracyjnej określonych w tytule IV, w tym wymiany informacji dotyczących przypadków niezgodności lub prawdopodobieństwa niezgodności, między właściwymi organami, organami kontrolnymi i organami delegowanymi.

4. W związku z przepisami, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. k) w aktach delegowanych, o których mowa w ust. 3 niniejszego artykułu, ustanawia się przepisy dotyczące:

a) dodatkowych wymogów, metod i technik oprócz tych, o których mowa w art. 11 i 13, w odniesieniu do kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu weryfikacji zgodności ze specyfikacjami produktu i wymogami dotyczącymi oznakowania;

b) dodatkowych metod i technik oprócz tych, o których mowa w art. 13, w odniesieniu do przeprowadzania kontroli urzędowych w celu zapewniania identyfikowalności produktów wchodzących w zakres przepisów, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. k), na wszystkich etapach produkcji, przygotowania i dystrybucji oraz w celu zapewnienia zgodności z tymi przepisami;

c) szczególnych dodatkowych kryteriów dodatkowych i treści oprócz tych określonych w art. 108 w celu przygotowania stosownych części wieloletniego krajowego planu kontroli określonego w art. 107 ust. 1 oraz szczególnych treści dodatkowych sprawozdania określonego w art. 112;

d) szczegółowych kryteriów i warunków dotyczących uruchomienia mechanizmów pomocy administracyjnej określonych w tytule IV;

e) szczegółowych środków, które należy wprowadzić, oprócz tych, o których mowa w art. 135 ust. 2, w przypadku niezgodności i poważnej lub powtarzającej się niezgodności.

5. W stosownych przypadkach akty delegowane, o których mowa w ust. 3 i 4, wprowadzają odstępstwa od przepisów niniejszego rozporządzenia, o których mowa w tych ustępach.

* Dz.U. L […] z […], s. […].”

4.           a) w art. 128 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. W obszarach regulowanych przepisami, o których mowa w art. 1 ust. 2, z wyłączeniem art. 1 ust. 2 lit. d), e), g), h) i j), Komisja może w drodze aktów wykonawczych uznać, że środki zastosowane w państwie trzecim lub jego regionach są równoważne z wymogami określonymi we wspomnianych przepisach na podstawie:

a) dogłębnej analizy informacji i danych przedstawionych przez zainteresowane państwo trzecie na podstawie art. 124 ust. 1;

b) w stosownych przypadkach, zadowalającego wyniku kontroli przeprowadzonej zgodnie z art. 119 ust. 1.

Te akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 141 ust. 2.”

5.           a) w art. 141 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Komisję wspomaga Stały Komitet ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Paszy ustanowiony na mocy art. 58 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011. W przypadku środków należących do obszaru, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. j) niniejszego rozporządzenia, Komisję wspomaga Komitet ds. Produkcji Ekologicznej ustanowiony w art. 37 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr [produkcja ekologiczna].”

Artykuł 45

Wejście w życie i stosowanie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 lipca 2017 r.[52].

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego           W imieniu Rady

Przewodniczący                                             Przewodniczący […]                                                                […]

Ocena skutków finansowych regulacji

1.           STRUKTURA WNIOSKU/INICJATYWY

              1.1.    Tytuł wniosku/inicjatywy

              1.2.    Dziedziny polityki w strukturze ABM/ABB, których dotyczy wniosek/inicjatywa

              1.3.    Charakter wniosku/inicjatywy

              1.4.    Cele

              1.5.    Uzasadnienie wniosku/inicjatywy

              1.6.    Okres trwania działania i jego wpływ finansowy

              1.7.    Przewidywane tryby zarządzania

2.           ŚRODKI ZARZĄDZANIA

              2.1.    Zasady nadzoru i sprawozdawczości

              2.2.    System zarządzania i kontroli

              2.3.    Środki zapobiegania nadużyciom finansowym i nieprawidłowościom

3.           SZACUNKOWY WPŁYW FINANSOWY WNIOSKU/INICJATYWY

              3.1.    Działy wieloletnich ram finansowych i linie budżetowe po stronie wydatków, na które wniosek/inicjatywa ma wpływ

              3.2.    Szacunkowy wpływ na wydatki

              3.2.1. Synteza szacunkowego wpływu na wydatki

              3.2.2. Szacunkowy wpływ na środki operacyjne

              3.2.3. Szacunkowy wpływ na środki administracyjne

              3.2.4. Zgodność z obowiązującymi wieloletnimi ramami finansowymi

              3.2.5. Udział osób trzecich w finansowaniu

              3.3.    Szacunkowy wpływ na dochody

OCENA SKUTKÓW FINANSOWYCH REGULACJI

1.           STRUKTURA WNIOSKU/INICJATYWY

1.1.        Tytuł wniosku/inicjatywy

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr XXX/XXX [rozporządzenie o kontrolach urzędowych] i uchylające rozporządzenie (WE) nr 834/2007

1.2.        Dziedziny polityki w strukturze ABM/ABB, których dotyczy wniosek/inicjatywa[53]

1.3.        Charakter wniosku/inicjatywy

¨Wniosek/inicjatywa dotyczy nowego działania

¨Wniosek/inicjatywa dotyczy nowego działania będącego następstwem projektu pilotażowego/działania przygotowawczego[54]

¨Wniosek/inicjatywa wiąże się z przedłużeniem bieżącego działania

X Wniosek/inicjatywa dotyczy działania, które zostało przekształcone pod kątem nowego działania

1.4.        Cele

1.4.1.     Wieloletnie cele strategiczne Komisji wskazane we wniosku/inicjatywie

Wniosek dotyczy sposobu, w jaki przepisy dotyczące produkcji ekologicznej przyczyniają się do realizacji priorytetów politycznych strategii „Europa 2020” w zakresie inteligentnego, trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu, a w szczególności stworzenia konkurencyjnej gospodarki opartej na wiedzy i innowacjach, wspierania gospodarki o wysokim poziomie zatrudnienia zapewniającej spójność społeczną i terytorialną oraz wspierania procesu przechodzenia na zasobooszczędną i niskoemisyjną gospodarkę. Cele szczegółowe i działania ABM/ABB, których dotyczy wniosek/inicjatywa

Szczegółowe cele wniosku to:

– usunięcie przeszkód na drodze do rozwoju produkcji ekologicznej w Unii,

– zagwarantowanie uczciwej konkurencji dla rolników i podmiotów oraz poprawa funkcjonowania rynku wewnętrznego,

– podtrzymanie lub pogłębienie zaufania konsumentów do produktów ekologicznych.

Zgodnie ze wspólnymi ramami monitorowania i oceny wspólnej polityki rolnej (WPR) na lata 2014-2020[55], wniosek przyczynia się do realizacji następujących ogólnych celów: „zrównoważonego gospodarowania zasobami naturalnymi i działań na rzecz klimatu” poprzez dostarczanie dóbr publicznych (głównie środowiskowych) oraz „łagodzenia zmiany klimatu i przystosowania się do niej” i „rentownej produkcji żywności” poprzez „sprostanie oczekiwaniom konsumentów” oraz „poprawę konkurencyjności sektora rolnego i zwiększanie udziału w łańcuchu żywieniowym” w ramach pierwszego filaru WPR.  

Poza tym wniosek przyczynia się do realizacji ogólnego celu zakładającego „zrównoważone gospodarowanie zasobami naturalnymi oraz działania na rzecz klimatu” poprzez przywrócenie, ochronę i ulepszanie ekosystemów (priorytet 4) w ramach filaru II WPR.

Wniosek powiązany jest ze środkami wspieranymi zarówno w ramach filaru I (płatności bezpośrednie i rynki), jak i drugiego filaru WPR.

Działanie ABB, którego dotyczy wniosek: 05 04 Rozwój obszarów wiejskich (oraz 05 02 Interwencje na rynkach rolnych i 05 03 Pomoc bezpośrednia).

1.4.2.     Oczekiwane wyniki i wpływ

Należy wskazać, jakie efekty przyniesie wniosek/inicjatywa beneficjentom/grupie docelowej.

Pozytywny wizerunek rynkowy dzięki zwiększonemu zaufaniu konsumentów, co powinno umożliwić uzyskiwanie wyższych cen za produkty ekologiczne oraz przyciągnąć do sektora nowe podmioty,

Zaprzestanie stosowania wyjątków powinno przyczynić się do tworzenia ekologicznych materiałów, zwłaszcza nasion.

Jaśniejsze i prostsze reguły produkcji uczynią sektor bardziej atrakcyjnym.

Konkurencja będzie uczciwsza dzięki większej harmonizacji, prostszym i jaśniejszym przepisom oraz odejściu od stwierdzania równoważności na rzecz stwierdzania zgodności pozwalającej na uznanie organów kontrolnych w państwach trzecich,

Zwiększaniu zaufania konsumentów służyć mają zharmonizowane reguły produkcji uwzględniające kwestie będące aktualnie przedmiotem troski społeczeństwa (dobrostan zwierząt, systemy zarządzania środowiskiem dla przetwórców i handlowców).

Podejście oparte na ocenie ryzyka ma zwiększyć skuteczność i efektywność kontroli oraz przyczynić się, wraz z bardziej wiarygodnym systemem przywozu, do zapobiegania oszustwom,

Należy określić wskaźniki, które umożliwią monitorowanie realizacji wniosku/inicjatywy.

Główne wskaźniki uzyskiwanych wyników we wspólnych ramach monitorowania i oceny to:

– udział areału przeznaczonego pod produkcję ekologiczną w wykorzystywanej powierzchni użytków rolnych;

– udział zwierząt gospodarskich hodowanych w ramach produkcji ekologicznej w łącznej liczbie inwentarza.

A główne wskaźniki uzyskanych produktów to:

– areał przeznaczony pod produkcję ekologiczną (w trakcie konwersji i w pełni przekształcony);

– liczba certyfikowanych podmiotów ekologicznych.

W kontekście rozporządzenia monitorowane będą także następujące wskaźniki uzupełniające:

– zwierzęta gospodarski (liczba zwierząt hodowanych w ramach produkcji ekologicznej oraz ekologicznych produktów pochodzenia zwierzęcego);

– produkcja roślinna i przetwarzanie roślin (liczba podmiotów oraz wartość/wolumen produkcji z podziałem na poszczególne rodzaje działalności gospodarczej);

– liczba stosowanych wyjątków i liczba zlikwidowanych wyjątków,

– znajomość unijnego logo ekologicznego i zaufanie do niego (badanie Eurobarometru).

1.5.        Uzasadnienie wniosku/inicjatywy

1.5.1.     Potrzeby, które należy zaspokoić w perspektywie krótko- lub długoterminowej

Ogólny cel ram legislacyjnych, jakim jest trwały rozwój produkcji ekologicznej, nie został jeszcze w pełni zrealizowany. Prowadzi to do utraconych możliwości dla rolników i podmiotów w Unii (w ostatniej dekadzie areał gruntów przeznaczonych pod produkcję ekologiczną zwiększył się jedynie dwukrotnie, podczas gdy rynek zwiększył się czterokrotnie), ryzyka ograniczenia ekspansji rynku ekologicznego a także ryzyka ograniczenia korzyści środowiskowych związanych z produkcją ekologiczną.

Główne czynniki to: regulacyjne i pozaregulacyjne przeszkody dla rozwoju produkcji ekologicznej w Unii; ryzyko podważenia zaufania konsumentów, zwłaszcza ze względu na fakt, że istnieje wiele wyjątków od reguł produkcji ekologicznej, które osłabiają te reguły oraz ze względu na przypadki nadużyć, do których dochodzi wskutek niedociągnięć w systemie kontroli oraz systemie przywozu; nieuczciwa konkurencja między podmiotami w Unii i państwach trzecich; jak również problemy z opracowaniem i egzekwowaniem przepisów prawnych, zwłaszcza problemy z funkcjonowaniem rynku wewnętrznego ze względu na luki w prawodawstwie oraz różne podejścia we wdrażaniu.

1.5.2.     Wartość dodana z tytułu zaangażowania Unii Europejskiej:

Obecny wniosek stanowi aktualizację systemu jakości istniejącego w ramach wspólnej polityki rolnej.

Wytwarzanie produktów rolnych i środków spożywczych, a także obrót nimi na rynku wewnętrznym oraz zagwarantowanie funkcjonowania rynku wewnętrznego należą do kompetencji Unii. Kompetencje w obu powyższych obszarach są dzielone z państwami członkowskimi.

Ogólnounijny system jest bardziej wydajny niż 28 różnych systemów oraz umożliwia prowadzenie bardziej efektywnej i spójnej polityki handlowej wobec globalnych partnerów handlowych, zwłaszcza dzięki zwiększeniu siły negocjacyjnej Unii.

Logo ekologiczne Unii Europejskiej powinno obejmować produkty odpowiadające wspólnemu zestawowi reguł stosowanych w całej Unii.

Obszary, w których niezbędna jest harmonizacja, obejmują: wyjątki od reguł oraz działania na rzecz ochrony integralności produkcji ekologicznej, w tym wspólne podejście do reagowania na występowanie pozostałości niedozwolonych substancji w produktach ekologicznych.

1.5.3.     Główne wnioski wyciągnięte z podobnych działań

W 2013 r. przeprowadzono zewnętrzną ocenę unijnego prawodawstwa w obszarze rolnictwa ekologicznego[56]. W jej ramach przeanalizowano w szczególności kwestię odpowiedniości reguł produkcji oraz przepisów dotyczących kontroli, przywozu i znakowania produktów ekologicznych. W ocenie stwierdzono, że większość przepisów ustanowionych w ramach legislacyjnych produkcji ekologicznej jest odpowiednia do realizacji celów tych ram. Ustalono jednak także szereg niedociągnięć, proponując zalecenia mające służyć poprawie przepisów. Zalecenia te zostały należycie uwzględnione w niniejszym wniosku.

Europejski Trybunał Obrachunkowy skontrolował skuteczność systemu kontroli produkcji, przetwarzania, dystrybucji i przywozu produktów ekologicznych, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 834/2007. Wyniki opublikowane w specjalnym sprawozdaniu ETO nr 9/2012 wskazują na szereg niedociągnięć, zawierają również zalecenia dotyczące ulepszeń, które zostały uwzględnione w niniejszym wniosku.

1.5.4.     Spójność z innymi właściwymi instrumentami oraz możliwa synergia:

Wniosek jest zgodny z nową WPR, np. z nowym rozporządzeniem o płatnościach bezpośrednich[57], w myśl którego gospodarstwa ekologiczne korzystają faktycznie z nowej, pro-ekologicznej płatności, jak również z nowym rozporządzeniem w sprawie rozwoju obszarów wiejskich[58] przewidującym szczególne środki sprzyjające rolnictwu ekologicznemu, a także z nową wspólną polityką rybołówstwa.

Wniosek jest także zgodny z wnioskiem dotyczącym nowego rozporządzenia w sprawie kontroli urzędowych dotyczących żywności i pasz oraz z zasadami inteligentnych regulacji.

1.6.        Okres trwania działania i jego wpływ finansowy

¨Wniosek/inicjatywa o ograniczonym okresie trwania

– ¨  Okres trwania wniosku/inicjatywy: od [DD/MM]RRRR r. do [DD/MM]RRRR r.

– ¨  Okres trwania wpływu finansowego: od RRRR r. do RRRR r.

X Wniosek/inicjatywa o nieograniczonym okresie trwania

– Wprowadzenie w życie z okresem rozruchu od RRRR r. do RRRR r.,

– po którym następuje faza operacyjna.

1.7.        Przewidywane tryby zarządzania[59]

Bezpośrednie zarządzanie przez Komisję

– X przez jej departamenty, w tym jej personel w delegaturach Unii;

– ¨  przez agencje wykonawcze;

X Zarządzanie dzielone z państwami członkowskimi

¨ Zarządzenie pośrednie poprzez przekazanie zadań wykonawczych:

– ¨ państwom trzecim lub organom przez nie wyznaczonym;

– ¨ organizacjom międzynarodowym i ich agencjom (należy wyszczególnić);

– ¨ EBI oraz Europejskiemu Funduszowi Inwestycyjnemu;

– ¨ organom, o których mowa w art. 208 i 209 rozporządzenia finansowego;

– ¨ organom prawa publicznego;

– ¨ podmiotom podlegającym prawu prywatnemu, które świadczą usługi użyteczności publicznej, o ile zapewniają one odpowiednie gwarancje finansowe;

– ¨ podmiotom podlegającym prawu prywatnemu państwa członkowskiego, którym powierzono realizację partnerstwa publiczno-prywatnego oraz które zapewniają odpowiednie gwarancje finansowe;

– ¨ osobom odpowiedzialnym za wykonanie określonych działań w dziedzinie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa na mocy tytułu V Traktatu o Unii Europejskiej oraz określonym we właściwym podstawowym akcie prawnym.

– W przypadku wskazania więcej niż jednego trybu należy podać dodatkowe informacje w części „Uwagi”.

Uwagi

2.           ŚRODKI ZARZĄDZANIA

2.1.        Zasady nadzoru i sprawozdawczości

Należy określić częstotliwość i warunki.

Państwa członkowskie przekazują corocznie Komisji informacje niezbędne do wprowadzenia w życie i monitorowania stosowania niniejszego rozporządzenia. Państwa członkowskie przekazują również Komisji coroczne informacje na temat kontroli przeprowadzonych w celu zagwarantowania zgodności z wymogami w zakresie produkcji ekologicznej, w ramach ich wieloletnich krajowych planów kontroli oraz rocznych sprawozdań, o których mowa w rozporządzeniu w sprawie kontroli urzędowych.

Państwa trzecie uznane za równoważne oraz organy kontrolne lub jednostki certyfikujące uznane za zgodne na potrzeby przywozu produktów ekologicznych do Unii przedkładają Komisji roczne sprawozdania zawierające informacje niezbędne do wykonania wymogów wynikających z niniejszego rozporządzenia.

2.2.        System zarządzania i kontroli

2.2.1.     Zidentyfikowane ryzyka

Możliwe do ustalenia ogólne ryzyka związane z przepisami rozporządzenia dotyczą skuteczności wniosku a nie wydatków UE, ze względu na stosunkowo nieznaczne kwoty wchodzące w grę:

zharmonizowane reguły produkcji likwidujące wyjątki mogą, na początkowym etapie, stwarzać problemy dla niektórych podmiotów i zniechęcać do zaangażowania w system produkcji ekologicznej;

okres przejściowy na przejście z systemu równoważności do systemu zgodności, jeżeli chodzi o przywóz produktów ekologicznych do Unii, może nie gwarantować w pełni równych szans;

zastąpienie corocznych kontroli fizycznych wszystkich podmiotów, niezależnie od ich profilu ryzyka, podejściem kontrolnym w pełni opartym na ocenie ryzyka, może być uznawane za niewłaściwe przez niektóre zainteresowane podmioty lub organy kontrolne i jednostki certyfikujące w państwach członkowskich.

Inne ryzyka mogą wiązać się z niedociągnięciami w zakresie egzekwowania, mianowicie wprowadzaniem w życie przez właściwe organy oraz organy kontrolne i jednostki certyfikujące w państwach członkowskich i państwach trzecich, oraz nadzorem ze strony Komisji.

Doświadczenia uzyskane przy wprowadzaniu w życie rozporządzenia (WE) nr 834/2007 – w tym dzięki rezultatom audytów, opiniom zainteresowanych podmiotów w ramach oceny skutków oraz zaleceniom zawartym w analizach zewnętrznych i ocenie zewnętrznej zostały należycie uwzględnione przy opracowywaniu wniosku, by ograniczyć te ryzyka. Szczególną uwagę zwrócono na ograniczenie ryzyka związanego z potencjalnymi niedociągnięciami we wprowadzaniu w życie, podejmując wysiłki na rzecz ustanowienia jaśniejszych przepisów, łatwiejszych do zarządzania i kontroli.

2.2.2.     Informacje dotyczące struktury wewnętrznego systemu kontroli.

Wydatki związane z niniejszym wnioskiem będą realizowane przez Komisję w ramach zarządzenia bezpośredniego, zgodnie z zasadami określonymi w art. 32 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii – rozporządzenia finansowego.

Zgodnie z wymaganiami rozporządzenia finansowego dyrektor generalny ds. rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich ustanowił strukturę organizacyjną oraz procedury kontroli wewnętrznej służące osiągnięciu celów w zakresie realizowanej polityki i kontroli, zgodnie z normami kontroli wewnętrznej przyjętymi przez Komisję i z uwzględnieniem ryzyk związanych ze środowiskiem, w którym polityka ta jest realizowana.

2.2.3.     Oszacowanie kosztów i korzyści wynikających z kontroli i ocena prawdopodobnego ryzyka błędu.

Wydatki związane z niniejszym wnioskiem nie doprowadzą do podwyższenia poziomu błędów w zakresie Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), ze względu na stosunkowo niewielkie kwoty wchodzące w grę.

2.3.        Środki zapobiegania nadużyciom finansowym i nieprawidłowościom

Określić istniejące lub przewidywane środki zapobiegania i ochrony

Komisja podejmuje odpowiednie środki zapewniające, by przy podejmowaniu działań finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia, interesy finansowe Unii podlegały ochronie poprzez zastosowanie środków mających zapobiegać nadużyciom finansowym, korupcji i innym nielegalnym działaniom, poprzez skuteczne kontrole oraz, w przypadku ustalenia nieprawidłowości, poprzez odzyskiwanie nienależnie wypłaconych kwot, jak również poprzez zastosowanie skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających kar, zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 o ochronie interesów finansowych Wspólnot Europejskich oraz , tytułem IV rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.

Komisja lub jej przedstawiciele oraz Trybunał Obrachunkowy mają uprawnienia do audytu, na podstawie dokumentacji i na miejscu, wobec wszystkich wykonawców i podwykonawców, którzy otrzymują od Unii środki. OLAF upoważniony jest do prowadzenia kontroli i inspekcji na miejscu u podmiotów gospodarczych, których dotyczy bezpośrednio lub pośrednio takie finansowanie, zgodnie z procedurami ustanowionymi w rozporządzeniu Rady nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r., w celu ustalenia, że doszło do nadużyć finansowych. Decyzje, umowy i zamówienia wynikające z wykonywania rozporządzenia wyraźnie uprawniają Komisję, w tym OLAF i Trybunał Obrachunkowy, do prowadzenia takich audytów oraz kontroli i inspekcji na miejscu.

3.           SZACUNKOWY WPŁYW FINANSOWY WNIOSKU/INICJATYWY

3.1.        Działy wieloletnich ram finansowych i linie budżetowe po stronie wydatków, na które wniosek/inicjatywa ma wpływ

· Istniejące linie budżetowe

Według działów wieloletnich ram finansowych i linii budżetowych

Dział wieloletnich ram finansowych || Linia budżetowa || Rodzaj wydatków || Wkład

Numer […][Treść…...….............................................] || Zróżnicowane /niezróżnicowane ([60]) || państw EFTA[61] || krajów kandydujących[62] || państw trzecich || w rozumieniu art. 21 ust. 2 lit. b) rozporządzenia finansowego

2 || 05 04 60 02 Operacyjna pomoc techniczna || Zróżnicowane || /NIE || /NIE || /NIE || /NIE

3.2.        Szacunkowy wpływ na wydatki

3.2.1.     Synteza szacunkowego wpływu na wydatki

mln EUR.

Dział wieloletnich ram finansowych || 2 || Zrównoważony wzrost gospodarczy: zasoby naturalne

Dyrekcja Generalna: AGRI || || || 2015 || 2016 || 2017 || 2018 || 2019 || 2020 || OGÓŁEM

Ÿ Środki operacyjne || || || || || || ||

05 04 60 02 Operacyjna pomoc techniczna * || Środki na zobowiązania || (1) || 0,800 || 0,230 || 0,170 || 0,170 || 0,170 || 0,170 || 1,710

Środki na płatności || (2) || 0,800 || 0,230 || 0,170 || 0,170 || 0,170 || 0,170 || 1,710

Środki administracyjne finansowane ze środków przydzielonych na określone programy operacyjne[63] || || || || || || ||

|| || (3) || || || || || || ||

OGÓŁEM środki** dla Dyrekcji Generalnej AGRI || Środki na zobowiązania || =1+1a +3 || 0,800 || 0,230 || 0,170 || 0,170 || 0,170 || 0,170 || 1,710

Środki na płatności || =2+2a +3 || 0,800 || 0,230 || 0,170 || 0,170 || 0,170 || 0,170 || 1,710

* Obecnie kontrola przywozu produktów ekologicznych odbywa się za pośrednictwem systemu TRACES, który jest częściowo finansowany z tej pozycji, a wniosek nie powinien raczej zwiększyć kwot potrzebnych na funkcjonowanie tego systemu. Oprócz już istniejących narzędzi w zakresie przywozu rozporządzenie przewiduje, że cała produkcja ekologiczna wprowadzona na rynek UE będzie musiała uzyskać certyfikat elektroniczny, dlatego niezbędne jest rozciągnięcie zakresu tego certyfikatu przywozowego na produkty na terytorium Unii. Konieczne będzie stworzenia narzędzia informatycznego w ramach architektury systemu Traces (którego koszt szacowany jest na 500 000 EUR) na potrzeby certyfikatu elektronicznego dla wewnętrznej produkcji ekologicznej przewidzianego w art. 23 wniosku Komisji, by zagwarantować możliwość stosowania certyfikatu od dnia 1 stycznia 2016 r. Koszty utrzymywania narzędzia szacuje się na 110 000 EUR rocznie.

 * W art. 10 wniosku przewiduje się ponadto harmonizację bazy danych nasion ekologicznych: aby zagwarantować stworzenie tej osobnej bazy nasion, wsparcie techniczne ze strony Unii (o szacunkowej wartości 300 000 EUR) ma zostać sfinansowane z tej pozycji odrębnie od systemu TRACES. Koszty utrzymywania szacowane są na 120 000 EUR w pierwszym roku po stworzeniu bazy oraz 60 000 EUR w kolejnych latach.

|| || || 2015 || 2016 || 2017 || 2018 || 2019 || 2020 || OGÓŁEM

Ÿ OGÓŁEM środki operacyjne || Środki na zobowiązania || (4) || 0,800 || 0,230 || 0,170 || 0,170 || 0,170 || 0,170 || 1,710

Środki na płatności || (5) || 0,800 || 0,230 || 0,170 || 0,170 || 0,170 || 0,170 || 1,710

Ÿ OGÓŁEM środki administracyjne finansowane ze środków przydzielonych na określone programy operacyjne || (6) || || || || || || ||

OGÓŁEM środki na DZIAŁ 2 wieloletnich ram finansowych || Środki na zobowiązania || =4+ 6 || 0,800 || 0,230 || 0,170 || 0,170 || 0,170 || 0,170 || 1,710

Środki na płatności || =5+ 6 || 0,800 || 0,230 || 0,170 || 0,170 || 0,170 || 0,170 || 1,710

** Narzędzia informatyczne zostaną sfinansowane w ramach wsparcia technicznego Komisji zgodnie z art. 58 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE nr XXX/2013 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005. Kwoty te przewidziane są także w wieloletnich ramach finansowych na lata 2014-2020.

Dział wieloletnich ram finansowych || 5 || Administracja

mln EUR.

|| || ||  2015 || 2016 || 2017 || 2018 || 2019 || 2020 || OGÓŁEM

Dyrekcja Generalna: AGRI ||

Ÿ Zasoby ludzkie || - || - || - || - || - || - || -

Ÿ Pozostałe wydatki administracyjne || 0,127 || 0,127 || 0,055 || 0,055 || 0,055 || 0,055 || 0,474

OGÓŁEM Dyrekcja Generalna AGRI || Środki || 0,127 || 0,127 || 0,055 || 0,055 || 0,055 || 0,055 || 0,474

OGÓŁEM środki na DZIAŁ 5 wieloletnich ram finansowych || (Środki na zobowiązania ogółem = środki na płatności ogółem) || 0,127 || 0,127 || 0,055 || 0,055 || 0,055 || 0,055 || 0,474

OGÓŁEM środki na DZIAŁ 5 wieloletnich ram finansowych || (Środki na zobowiązania ogółem = środki na płatności ogółem) || 0,127 || 0,127 || 0,055 || 0,055 || 0,055 || 0,055 || 0,474

mln EUR.

|| || || 2015 || 2016 || 2017 || 2018 || 2019 || 2020 || OGÓŁEM

OGÓŁEM środki na DZIAŁY 1 do 5 wieloletnich ram finansowych Środki na zobowiązania || Środki na zobowiązania || 0 927 || 0 357 || 0 225 || 0 225 || 0 225 || 0 225 || 2 184

Środki na płatności || 0 927 || 0 357 || 0 225 || 0 225 || 0 225 || 0 225 || 2 184

3.2.2.     Szacunkowy wpływ na środki operacyjne

– ¨  Wniosek/inicjatywa nie wiąże się z koniecznością wykorzystania środków operacyjnych

– ¨  Wniosek/inicjatywa wiąże się z koniecznością wykorzystania środków operacyjnych, jak określono poniżej:

Środki na zobowiązania (mln EUR)

Określić cele i produkty || || || 2016 || 2017 || 2018 || 2019 || 2020 || OGÓŁEM

REALIZACJE (produkty) ||

Rodzaj[64] || Średni koszt || Liczba || Koszt || Liczba || Koszt || Liczba || Koszt || Liczba || Koszt || Liczba || Koszt || Liczba || Koszt

CEL SZCZEGÓŁOWY[65] ||  Stworzyć warunki dla zrównoważonego zarządzania zasobami naturalnymi, wspierając przechodzenie na zasobooszczędną i niskoemisyjną gospodarkę. ||

Produkt || Areał przeznaczony pod produkcję ekologiczną            (liczba ha) || || || || || || || || || || || || ||

Produkt || Areał w trakcie przekształcania            (liczba ha) || || || || || || || || || || || || ||

Produkt || Liczba certyfikowanych podmiotów ekologicznych. || || || || || || || || || || || || ||

Produkt || Liczba certyfikowanych producentów ekologicznych. || || || || || || || || || || || || ||

KOSZT OGÓŁEM || || || || || || || || || || || ||

3.2.3.     Szacunkowy wpływ na środki administracyjne

3.2.3.1.  Streszczenie

– ¨  Wniosek/inicjatywa nie wiąże się z koniecznością wykorzystania środków operacyjnych

– x   Wniosek/inicjatywa wiąże się z koniecznością wykorzystania środków operacyjnych, jak określono poniżej:

w mln EUR (do trzech miejsc po przecinku)

|| 2015 || 2016 || 2017 || 2018 || 2019 || 2020 || OGÓŁEM

DZIAŁ 5 wieloletnich ram finansowych || || || || || || ||

 Zasoby ludzkie || - || - || - || - || - || - || -

Pozostałe wydatki administracyjne || 0,127 || 0,127 || 0,055 || 0,055 || 0,055 || 0,055 || 0 474

DZIAŁ 5 wieloletnich ram finansowych – suma cząstkowa || 0,127 || 0,127 || 0,055 || 0,055 || 0,055 || 0,055 || 0 474

Poza DZIAŁEM 5[66] wieloletnich ram finansowych || || || || || || ||

Zasoby ludzkie || || || || || || ||

Pozostałe wydatki administracyjne || || || || || || ||

Poza DZIAŁEM 5 wieloletnich ram finansowych – suma cząstkowa || 0,127 || 0,127 || 0,055 || 0,055 || 0,055 || 0,055 || 0,474

OGÓŁEM || 0,127 || 0,127 || 0,055 || 0,055 || 0,055 || 0,055 || 0,474

Potrzeby w zakresie środków na zasoby ludzkie zostaną pokryte z zasobów DG już przydzielonych na zarządzanie tym działaniem lub przesuniętych w ramach dyrekcji generalnej, uzupełnionych w razie potrzeby wszelkimi dodatkowymi zasobami, które mogą zostać przydzielone zarządzającej dyrekcji generalnej w ramach procedury rocznego przydziału środków oraz z uwzględnieniem istniejących ograniczeń budżetowych.

3.2.3.2.  Szacowane zapotrzebowanie na zasoby ludzkie

– ¨  Wniosek/inicjatywa nie wiąże się z koniecznością wykorzystania zasobów ludzkich

– X  Wniosek/inicjatywa wiąże się z koniecznością wykorzystania zasobów ludzkich, jak określono poniżej:

Wartości szacunkowe należy wyrazić w ekwiwalentach pełnego czasu pracy

|| 2015 || 2016 || 2017 || 2018 || 2019 || 2020

XX 01 01 01 (w centrali i w biurach przedstawicielstw Komisji) || 18 || 18 || 18 || 18 || 18 || 18

XX 01 01 02 (w delegaturach) || || || || || ||

XX 01 05 01 (pośrednie badania naukowe) || || || || || ||

10 01 05 01 (bezpośrednie badania naukowe) || || || || || ||

XX 01 02 01 (CA, SNE, INT z globalnej koperty finansowej) || 3 || 3 || 3 || 3 || 3 || 3

XX 01 02 02 (CA, LA,SNE, INT i JED w delegaturach) || || || || || ||

XX 01 04 yy || - w centrali || || || || || ||

- w delegaturach || || || || || ||

XX 01 05 02 (CA,SNE, INT – pośrednie badania naukowe) || || || || || ||

10 01 05 02 (CA,SNE, INT – bezpośrednie badania naukowe) || || || || || ||

Inna linia budżetowa (określić) || || || || || ||

OGÓŁEM (*) || 21 || 21 || 21 || 21 || 21 || 21

XX oznacza odpowiednią dziedzinę polityki lub odpowiedni tytuł w budżecie

Potrzeby w zakresie środków na zasoby ludzkie zostaną pokryte z zasobów DG już przydzielonych na zarządzanie tym działaniem lub przesuniętych w ramach dyrekcji generalnej, uzupełnionych w razie potrzeby wszelkimi dodatkowymi zasobami, które mogą zostać przydzielone zarządzającej dyrekcji generalnej w ramach procedury rocznego przydziału środków oraz z uwzględnieniem istniejących ograniczeń budżetowych.

Opis zadań do wykonania:

Urzędnicy i pracownicy zatrudnieni na czas określony || Opracowanie polityki Wdrażanie polityki Planowanie, programowanie, monitorowanie i nadzór Relacje z państwami członkowskimi i zainteresowanymi podmiotami Negocjacje oraz reprezentowanie Komisji w stosunkach z państwami trzecimi Relacje z innymi instytucjami i organami Unii

Personel zewnętrzny || Wspieranie wdrażania polityki, monitorowanie i kontakty z państwami trzecimi i zainteresowanymi podmiotami

3.2.4.     Zgodność z obowiązującymi wieloletnimi ramami finansowymi

– X  Wniosek/inicjatywa jest zgodny(-a) z obowiązującymi wieloletnimi ramami finansowymi.

– ¨  Wniosek/inicjatywa wymaga przeprogramowania odpowiedniego działu w wieloletnich ramach finansowych.

– ¨  Wniosek/inicjatywa wymaga zastosowania instrumentu elastyczności lub zmiany wieloletnich ram finansowych.

3.2.5.     Udział osób trzecich w finansowaniu

– X Wniosek/inicjatywa nie przewiduje współfinansowania ze strony osób trzecich

– Wniosek/inicjatywa przewiduje współfinansowanie szacowane zgodnie z poniższym:

3.3.        Szacunkowy wpływ na dochody

– X  Wniosek/inicjatywa nie ma wpływu finansowego na dochody.

– ¨  Wniosek/inicjatywa ma wpływ finansowy określony poniżej:

– ¨  wpływ na zasoby własne

– ¨  wpływ na dochody różne

[1]               Rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 (Dz.U. L 189 z 20.7.2007, s. 1).

[2]               COM (2012) 212 final z dnia 11 maja 2012 r. Sprawozdanie Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady na temat stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych.

[3]               8906/13 AGRILEG 56 – Rolnictwo ekologiczne: Stosowanie ram regulacyjnych i rozwój sektora.

[4]               Komunikat Komisji w sprawie sprawności regulacyjnej z dnia 12 grudnia 2012 r. – COM(2012)746.

[5]               Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 882/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz.U. L 165 z 30.4.2004, s. 1).

[6]               Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 608); Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 234/79, rozporządzenie (WE) nr 1037/2001 i rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671); Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 487); Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 oraz (WE) nr 485/2008 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 549).

[7]               Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych przeprowadzanych w celu zapewnienia stosowania prawa żywnościowego i paszowego oraz zasad dotyczących zdrowia i dobrostanu zwierząt, zdrowia roślin, materiału przeznaczonego do reprodukcji roślin i środków ochrony roślin, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 999/2001, 1829/2003, 1831/2003, 1/2005, 396/2005, 834/2007, 1099/2009, 1069/2009, 1107/2009, rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, [….]/2013 [Urząd Publikacji proszony jest o wstawienie numeru rozporządzenia ustanawiającego przepisy w zakresie zarządzania wydatkami odnoszącymi się do łańcuch żywnościowego, zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt oraz dotyczącymi zdrowia roślin i materiału przeznaczonego do reprodukcji roślin] oraz dyrektywy 98/58/WE, 1999/74/WE, 2007/43/WE, 2008/119/WE, 2008/120/WE i 2009/128/WE (rozporządzenie w sprawie kontroli urzędowych), COM(2013)265 final z 6.5.2013 r.

[8]               Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1).

[9]               Dz.U. C z [...], s. [...].

[10]             Dz.U. C z , s. .

[11]             COM (2009) 234 final.

[12]             Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1).

[13]             Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 228/2013 z dnia 13 marca 2013 r. ustanawiające szczególne środki w dziedzinie rolnictwa na rzecz regionów najbardziej oddalonych w Unii Europejskiej i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 247/2006 (Dz.U. L 78 z 20.3.2013, s. 23).

[14]             Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s 608).

[15]             Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 487).

[16]             COM(2011) 244 final, „Nasze ubezpieczenie na życie i nasz kapitał naturalny - unijna strategia ochrony różnorodności biologicznej na okres do 2020 r.”.

[17]             SWD(2013) 155 final, „Zielona infrastruktura – zwiększanie kapitału naturalnego Europy”.

[18]             COM(2006) 231 final, „Strategia tematyczna w dziedzinie ochrony gleby”.

[19]             Dyrektywa 2009/147/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. L 20 z 26.1.2010, s. 7).

[20]             Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206 z 22.7.1992, s. 7).

[21]             Dyrektywa Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. dotycząca ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego (Dz.U. L 375 z 31.12.1991, s. 1)

[22]             Dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej, (Dz. U. L 327 z 22.12.2000, s.1).

[23]             Dyrektywa 2001/81/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie krajowych poziomów emisji dla niektórych rodzajów zanieczyszczenia powietrza (Dz.U. L 309 z 27.11.2001, s. 22).

[24]             Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/18/WE z dnia 21 października 2009 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania na rzecz zrównoważonego stosowania pestycydów, (Dz. U. L 309 z 24.11.2009, s.71).

[25]             COM(2010)2020 final.

[26]             Rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 (Dz.U. L 189 z 20.7.2007, s. 1).

[27]             Zalecenie Komisji 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. w sprawie definicji mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw (Dz. U. L 124 z 20.5.2003, s. 36).

[28]             Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylające dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (Dz.U. L 309 z 24.11.2009, s.1).

[29]             COM(2013) 229 z 29.4.2013 r.

[30]             Rozporządzenie Komisji (WE) nr 889/2008 z dnia 5 września 2008 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych w odniesieniu do produkcji ekologicznej, znakowania i kontroli (Dz.U. L 250 z 18.9.2008, s. 1).

[31]             Dyrektywa Komisji 2006/125/WE z dnia 5 grudnia 2006 r. w sprawie przetworzonej żywności na bazie zbóż oraz żywności dla niemowląt i małych dzieci (Dz.U. L 339 z 6.12.2006, s. 16).

[32]             Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz.U. L 304 z 22.11.2011, s. 18).

[33]             Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr XX/XXX w sprawie kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych przeprowadzanych w celu zapewnienia stosowania prawa żywnościowego i paszowego oraz zasad dotyczących zdrowia i dobrostanu zwierząt, zdrowia roślin, materiału przeznaczonego do reprodukcji roślin i środków ochrony roślin, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 999/2001, 1829/2003, 1831/2003, 1/2005, 396/2005, 834/2007, 1099/2009, 1069/2009, 1107/2009, rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, [….]/2013 [Urząd Publikacji proszony jest o wstawienie numeru rozporządzenia ustanawiającego przepisy w zakresie zarządzania wydatkami odnoszącymi się do łańcuch żywnościowego, zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt oraz dotyczącymi zdrowia roślin i materiału przeznaczonego do reprodukcji roślin] oraz dyrektywy 98/58/WE, 1999/74/WE, 2007/43/WE, 2008/119/WE, 2008/120/WE i 2009/128/WE (rozporządzenie w sprawie kontroli urzędowych) (Dz.U. L ...).

[34]             Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).

[35]             Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz.U. L 304 z 22.11.2011, s. 18).

[36]             [pełny tytuł] (Dz.U. L,…).

[37]             [pełny tytuł] (Dz.U. L,…).

[38]             Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s 671).

[39]             Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22).

[40]             Dyrektywa 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych (Dz.U. L 311 z 28.11.2001, s. 1).

[41]             Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. L 31 z 1.2.2002, s. 1).

[42]             Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2009 z dnia 13 lipca 2009 r.w sprawie wprowadzania na rynek i stosowania pasz, zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady i uchylające dyrektywę Rady 79/373/EWG, dyrektywę Komisji 80/511/EWG, dyrektywy Rady 82/471/EWG, 83/228/EWG, 93/74/EWG, 93/113/WE i 96/25/WE oraz decyzję Komisji 2004/217/WE (Dz.U. L 229 z 1.9.2009, s. 1).

[43]             Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylająca dyrektywę Rady 90/220/EWG (Dz.U. L 106 z 17.4.2001, s. 1).

[44]             Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie dodatków do żywności (Dz.U. L 354 z 31.12.2008, s. 16).

[45]             Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1831/2003 dnia 22 sierpnia 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt (Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 29).

[46]             Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1332/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie dodatków do żywności i zmieniające dyrektywę Rady 83/417/EWG, rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999, dyrektywę 2000/13/WE, dyrektywę Rady 2001/112/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 258/97 (Dz.U. L 354 z 31.12.2008, s. 7).

[47]             Dyrektywa Rady 96/29/Euratom z dnia 13 maja 1996 r. ustanawiająca podstawowe normy bezpieczeństwa w zakresie ochrony zdrowia pracowników i ogółu społeczeństwa przed zagrożeniami wynikającymi z promieniowania jonizującego (Dz.U. L 159 z 29.6.1996, s. 1).

[48]             Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1829/2003 z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy (Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 1).

[49]             Rozporządzenie (WE) nr 1830/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. dotyczące możliwości śledzenia i etykietowania organizmów zmodyfikowanych genetycznie oraz możliwości śledzenia żywności i produktów paszowych wyprodukowanych z organizmów zmodyfikowanych genetycznie i zmieniające dyrektywę 2001/18/WE (Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s . 24).

[50]             Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31).

[51]             Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. ustanawiające wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące się do warunków wprowadzania produktów do obrotu i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 339/93 (Dz.U. L 218 z 13.8.2008, s. 30).

[52]             Co najmniej 6 miesięcy po dacie wejście w życie.

[53]             ABM: activity-based management: zarządzanie kosztami działań - ABB: activity-based budgeting: budżet zadaniowy.

[54]             O którym mowa w art. 54 ust. 2 lit. a) lub b) rozporządzenia finansowego.

[55]             Artykuł 110 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej.

[56]             Sanders, J (red.) 2013: Evaluation of the EU legislation on organic farming, Thünen Institute of Farm Economics http://ec.europa.eu/agriculture/evaluation/market-and-income-reports/organic-farming-2013_en.htm

[57]          Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009.

[58]             Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005.

[59]             Wyjaśnienia dotyczące trybów zarządzania oraz odniesienia do rozporządzenia finansowego znajdują się na następującej stronie: http://www.cc.cec/budg/man/budgmanag/budgmanag_en.html

[60]             Środki zróżnicowane/ środki niezróżnicowane

[61]             EFTA: Europejskie Stowarzyszenie Wolnego Handlu

[62]             Kraje kandydujące oraz w stosownych przypadkach potencjalne kraje kandydujące Bałkanów Zachodnich.

[63]             Wsparcie techniczne lub administracyjne oraz wydatki na wsparcie w zakresie wprowadzania w życie programów lub działań UE (dawne linie „BA”), pośrednie badania naukowe, bezpośrednie badania naukowe.

[64]             Produkty odnoszą się do produktów i usług, które zostaną zapewnione (np. liczba sfinansowanych wymian studentów, liczba kilometrów zbudowanych dróg itp.).

[65]             Zgodnie ze wspólnymi ramami monitorowania i oceny WPR, od 2014 r. ustanowione zostaną wspólne ramy monitorowania i oceny od 2014 r., dlatego tabele ze wskaźnikami zostaną należycie wypełnione na późniejszym etapie.

[66]             Wsparcie techniczne lub administracyjne oraz wydatki na wsparcie w zakresie wprowadzania w życie programów lub działań UE (dawne linie „BA”), pośrednie badania naukowe, bezpośrednie badania naukowe.

ZAŁĄCZNIK I

INNE PRODUKTY, O KTÓRYCH MOWA W ART. 2 UST. 1

– drożdże używane jako żywność lub pasza,

– piwo,

– maté (herbata paragwajska),

– ekstrakty, esencje i koncentraty kawy, herbaty lub herbaty paragwajskiej oraz przetwory na bazie tych produktów lub na bazie kawy, herbaty lub herbaty paragwajskiej; cykoria palona i pozostałe palone namiastki kawy oraz ich ekstrakty, esencje i koncentraty,

– nektary owocowe,

– pasta kakaowa, masło, tłuszcz, olej, czekolada i pozostałe przetwory spożywcze zawierające kakao,

– wyroby cukiernicze,

– preparaty ze zbóż, mąki, skrobi lub mleka; pieczywa cukiernicze,

– zupy,

– sosy,

– gotowane posiłki,

– lody,

– jogurty smakowe, jogurty zawierające dodatek owoców, orzechów lub kakao,

– sól morska,

– naturalne gumy i żywice,

– pierzga,

– wosk pszczeli,

– olejki eteryczne,

– napoje spirytusowe, pod warunkiem że alkohol etylowy stosowany do wytwarzania napojów spirytusowych jest wyłącznie pochodzenia rolniczego.

ZAŁĄCZNIK II

SZCZEGÓŁOWE REGUŁY PRODUKCJI, O KTÓRYCH MOWA W ROZDZIALE III

Część I: Reguły produkcji roślinnej

Oprócz reguł dotyczących produkcji określonych w art. 7-10, reguły ustanowione w niniejszej części stosuje się do ekologicznej produkcji roślinnej.

1. Wymogi ogólne

1.1. Produkcja hydroponiczna oznaczająca metodę uprawy roślin z korzeniami znajdującymi się jedynie w roztworze substancji odżywczej lub w podłożu obojętnym, do którego dodawana jest substancja odżywcza, jest zabroniona.

1.2. Wszelkie stosowane techniki produkcji roślinnej zapobiegają zanieczyszczaniu środowiska lub ograniczają je do minimum.

1.3. Konwersja

1.3.1. Aby rośliny lub produkty roślinne mogły być uznane za ekologiczne, na działkach w okresie konwersji należy stosować reguły ustanowione w niniejszym rozporządzeniu, przez przynajmniej dwa lata przed wysiewem lub, w przypadku łąki lub upraw roślin wieloletnich, przez co najmniej dwa lata przed ich wykorzystaniem jako paszy z rolnictwa ekologicznego, lub, w przypadku roślin wieloletnich innych niż rośliny łąkowe, przez przynajmniej trzy lata przed pierwszym zbiorem produktów ekologicznych.

1.3.2. W niektórych przypadkach właściwy organ może zadecydować o przedłużeniu okresu konwersji poza okres określony w pkt 1.3.1 w przypadku, gdy dany obszar został skażony środkami niedozwolonymi w produkcji ekologicznej.

1.3.3. W przypadku stosowania zabiegów przy pomocy środka niedozwolonego w produkcji ekologicznej właściwy organ wymaga przeprowadzenia nowego okresu konwersji zgodnie z pkt 1.3.1.

Okres ten może zostać skrócony w następujących dwóch przypadkach:

a)      zabiegów przy pomocy środka niedozwolonego w produkcji ekologicznej jako części obowiązkowego środka kontroli dotyczącego szkodników lub chwastów, w tym organizmów kwarantannowych lub gatunków inwazyjnych, wymaganych przez właściwy organ państwa członkowskiego;

b)      zabiegów przy pomocy środka niedozwolonego w produkcji ekologicznej jako części badań naukowych zatwierdzonych przez właściwy organ państwa członkowskiego.

1.3.4. W przypadkach, o których mowa w pkt 1.3.2 i 1.3.3, długość okresu konwersji wyznacza się, uwzględniając następujące czynniki:

a)      proces degradacji danego środka musi gwarantować, na końcu okresu konwersji, nieznaczny poziom jego pozostałości w glebie oraz, w przypadku zbioru roślin wieloletnich, w roślinie;

b)      plony po zabiegach przy pomocy danego środka nie mogą być sprzedawane jako wytworzone w produkcji ekologicznej.

1.3.5. Szczegółowe reguły dotyczące konwersji terenów związanych z ekologiczną produkcją zwierzęcą powinny być następujące:

1.3.5.1. Reguły konwersji stosuje się do całego obszaru jednostki produkcyjnej, na której wytwarzana jest pasza dla zwierząt.

1.3.5.2. Niezależnie od przepisów pkt 1.3.5.1 okres konwersji można skrócić do jednego roku dla pastwisk i obszarów na otwartej przestrzeni wykorzystywanych przez gatunki inne niż roślinożerne.

1.4. Pochodzenie roślin, w tym materiału rozmnożeniowego roślin

1.4.1. Do wytwarzania roślin i produktów roślinnych stosuje się wyłącznie materiał rozmnożeniowy roślin wyprodukowany metodami ekologicznymi. W tym celu rośliny przeznaczone do produkcji materiału rozmnożeniowego roślin oraz, tam gdzie to stosowne, rośliny mateczne, zostają wyhodowane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem przynajmniej przez jedno pokolenie, a w przypadku roślin wieloletnich – co najmniej przez dwa sezony wegetacyjne.

1.4.2. Użycie materiału rozmnożeniowego roślin nieuzyskanego z produkcji ekologicznej

Materiał rozmnożeniowy roślin, którego nie uzyskano z produkcji ekologicznej, można stosować tylko wtedy, gdy pochodzi z jednostki produkcyjnej będącej w trakcie konwersji na produkcję ekologiczną lub, gdy uzasadnione jest stosowanie go do badań, prób polowych wykonywanych na niewielką skalę lub w celu zachowania zasobów genetycznych, po udzieleniu zgody przez właściwy organ państwa członkowskiego.

1.5. Gospodarowanie glebą i nawożenie

1.5.1. W ekologicznej produkcji roślinnej stosuje się praktyki uprawy, które przyczyniają się do utrzymania lub zwiększenia ilości materii organicznej gleby, zwiększają jej stabilność i różnorodność biologiczną, oraz które zapobiegają zagęszczaniu i erozji gleby.

1.5.2. Żyzność i aktywność biologiczna gleby jest utrzymywana i zwiększana poprzez stosowanie wieloletniego płodozmianu z wykorzystaniem roślin strączkowych i innych roślin na nawóz zielony, a także obornika lub materiału organicznego, w najlepiej przekompostowanego, pochodzącego z produkcji ekologicznej;

1.5.3. W przypadku gdy potrzeby odżywcze roślin nie mogą być zaspokojone przy pomocy środków określonych w pkt 1.5.1. i 1.5.2. w produkcji ekologicznej można używać – tylko w koniecznym zakresie – wyłącznie nawozów i polepszaczy gleby zgodnie z art. 19.

1.5.4. Zawartość azotu w oborniku zwierzęcym, określona w dyrektywie Rady 91/676/EWG[1], stosowanym w gospodarstwie rolnym nie może przekroczyć 170 kg rocznie na 1 hektar użytków rolnych. Limit ten stosuje się wyłącznie do użycia obornika gospodarskiego, suchego obornika i odwodnionego nawozu od drobiu, kompostowanych odchodów zwierzęcych, w tym nawozu od drobiu, przekompostowanego obornika i płynnych odchodów zwierzęcych.

1.5.5. Ekologiczne gospodarstwa rolne mogą zawierać pisemne umowy o współpracy w zakresie zastosowania nadmiaru obornika pochodzącego z produkcji ekologicznej wyłącznie z innymi gospodarstwami rolnymi i przedsiębiorstwami przestrzegającymi reguł produkcji ekologicznej. Maksymalny limit, o którym mowa w pkt 1.5.4, wylicza się z uwzględnieniem wszystkich jednostek produkcji ekologicznej zaangażowanych w taką współpracę.

1.5.6. Aby poprawić ogólny stan gleby lub dostępność składników odżywczych w glebie lub w uprawach, można stosować preparaty z mikroorganizmów.

1.5.7. Do aktywacji kompostu mogą być stosowane odpowiednie preparaty na bazie roślin lub preparaty z mikroorganizmów.

1.5.8. Nie stosuje się mineralnych nawozów azotowych.

1.6. Ochrona przed szkodnikami i chwastami

1.6.1. Zapobieganie szkodom wyrządzanym przez szkodniki i chwasty polega przede wszystkim na ochronie poprzez:

– naturalnych wrogów,

– wybór gatunków, odmian i niejednorodnego materiału,

– płodozmian,

– techniki uprawy takie jak biofumigacja, oraz

– procesy termiczne, takie jak solaryzacja i płytka obróbka gleby parą (do maksymalnej głębokości 10 cm).

1.6.2. W przypadku gdy odpowiednia ochrona roślin przed szkodnikami nie jest możliwa z wykorzystaniem środków określonych w pkt 1.6.1, lub w przypadku stwierdzonego zagrożenia uprawy, można stosować jedynie środki dopuszczone do wykorzystania w produkcji ekologicznej zgodnie z art. 19 i tylko w zakresie, w jakim jest to niezbędne.

1.6.3. Pułapki i dozowniki produktów, innych niż feromony, muszą zapobiegać przenikaniu tych substancji do środowiska oraz zapobiegać stykaniu się ich z uprawianymi roślinami. Pułapki po użyciu należy zebrać oraz pozbyć się ich w sposób bezpieczny.

1.7. Produkty stosowane do czyszczenia i dezynfekowania

W odniesieniu do czyszczenia i dezynfekowania zezwala się wyłącznie na stosowanie produktów służących do czyszczenia i dezynfekowania w produkcji roślinnej, dopuszczonych do stosowania w produkcji ekologicznej zgodnie z art. 19.

2. Wymogi dotyczące szczególnych roślin lub produktów roślinnych

2.1. Reguły produkcji grzybów

W przypadku produkcji grzybów dopuszczalne jest stosowanie podłoży, które zawierają wyłącznie poniższe części składowe:

a)      obornik gospodarski i ekskrementy zwierzęce:

(i)      pochodzące z gospodarstw rolnych produkujących zgodnie z regułami produkcji ekologicznej; lub

(ii)     lub określone w pkt 1.5.3 wyłącznie wtedy, gdy produkt określony w ppkt (i) nie jest dostępny; i pod warunkiem że masa obornika gospodarskiego i ekskrementów zwierzęcych nie przekracza 25 % łącznej masy wszystkich komponentów podłoża, z wyłączeniem materiału pokrywającego i dodanej wody, przed kompostowaniem;

b)      produkty pochodzenia rolniczego inne niż ujęte w lit. a), pochodzące z gospodarstw rolnych produkujących zgodnie z regułami produkcji ekologicznej;

c)      torf niepoddany obróbce chemicznej;

d)      drewno nieimpregnowane środkami chemicznymi po ścięciu;

e)      produkty mineralne wymienione w pkt 1.5.3, woda i gleba.

2.2. Reguły dotyczące zbioru dziko rosnących roślin

Zbieranie roślin dziko rosnących i ich części, rosnących w sposób naturalny na obszarach naturalnych, w lasach i na obszarach rolniczych, uznaje się za produkcję ekologiczną, pod warunkiem że:

a)      w okresie co najmniej trzech lat przed zbiorem obszary te nie zostały poddane działaniu produktów innych niż dopuszczone do stosowania w produkcji ekologicznej zgodnie z art. 19;

b)      zbieranie nie wpływa na równowagę siedliska przyrodniczego ani na utrzymanie gatunków na obszarze zbioru.

Część II: Reguły produkcji zwierzęcej

W uzupełnieniu reguł produkcji określonych w art. 7, 8, 9 i 11, reguły ustanowione w niniejszej części stosuje się do ekologicznej produkcji zwierzęcej.

1. Wymogi ogólne

1.1. Zabrania się produkcji zwierzęcej bez gruntów rolnych, w przypadku której rolnik nie gospodaruje gruntami rolnymi, ani nie zawarł pisemnego porozumienia o współpracy z innym rolnikiem.

1.2. Konwersja

1.2.1. Okres konwersji rozpoczyna się najwcześniej z chwilą poinformowania przez rolnika właściwych organów o prowadzonej przez niego działalności oraz włączenia jego gospodarstwa w system kontroli zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

1.2.2. Okresy konwersji charakterystyczne dla rodzaju produkcji zwierzęcej określono w pkt 2.

1.2.3. Zwierzęta i produkty zwierzęce wytwarzane podczas okresu konwersji nie mogą być wprowadzane do obrotu jako ekologiczne.

1.2.4. Zwierzęta i produkty zwierzęce mogą być uznane za ekologiczne na koniec okresu konwersji, jeżeli odbywa się równoczesna konwersja całej jednostki produkcyjnej, obejmująca zwierzęta gospodarskie, pastwiska lub jakiekolwiek grunty wykorzystywane do żywienia zwierząt.

1.3. Pochodzenie zwierząt

1.3.1. Zwierzęta z chowu ekologicznego są urodzone i chowane w rolnych gospodarstwach ekologicznych.

1.3.2. Zwierzęta w gospodarstwie rolnym będącym w początkowej fazie okresu konwersji, a także produkty wytworzone z tych zwierząt, mogą być uznane za ekologiczne po spełnieniu wymogów okresu konwersji, o którym mowa w pkt 2.

1.3.3. W odniesieniu do rozrodu zwierząt w ramach produkcji ekologicznej:

a)      w rozrodzie stosuje się metody naturalne, dozwolona jest jednak sztuczna inseminacja;

b)      rozród nie jest wywoływany poprzez podawanie hormonów lub podobnych substancji, chyba że jest to forma leczenia weterynaryjnego stosowana indywidualnie w odniesieniu do danego zwierzęcia;

c)      nie stosuje się innych form sztucznego rozrodu, takich jak klonowanie i przenoszenie zarodków;

d)      wybór ras jest odpowiedni i przyczynia się do zapobiegania cierpieniom zwierząt i unikania konieczności ich okaleczania.

1.3.4. Przy wyborze ras lub linii należy brać pod uwagę zdolność zwierząt do przystosowania się do miejscowych warunków, bez szkody dla ich dobrostanu, żywotności i odporności na choroby. Należy ponadto kierować się możliwością uniknięcia określonych chorób lub problemów zdrowotnych związanych z niektórymi rasami lub liniami wykorzystywanymi w intensywnej produkcji, takich jak zespół napięcia u świń, zespół PSE (mięso jasne, miękkie, cieknące), nagła śmierć, spontaniczne poronienie oraz trudne porody wymagające cesarskiego cięcia. Pierwszeństwo należy dać rodzimym rasom i liniom.

1.3.5. Do celów rozrodu zwierzęta, które nie były chowane w gospodarstwach ekologicznych, mogą zostać wprowadzone do rolnego gospodarstwa ekologicznego na szczególnych warunkach, kiedy hodowla rasy jest zagrożona zgodnie z załącznikiem IV do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006[2], przy czym w takim przypadku zwierzęta tej rasy nie muszą być koniecznie nieródkami.

1.4. Żywienie

1.4.1. Wymogi ogólne w zakresie żywienia

W odniesieniu do żywienia stosuje się następujące reguły:

a)      pasze dla zwierząt pozyskuje się przede wszystkim z gospodarstwa, w którym zwierzęta są utrzymywane, lub z innych rolnych gospodarstw ekologicznych w tym samym regionie;

b)      zwierzęta są żywione paszami ekologicznymi zaspokajającymi potrzeby pokarmowe zwierząt w różnych okresach ich rozwoju. Żywienie ograniczone nie jest dozwolone w produkcji zwierzęcej;

c)      trzymanie zwierząt gospodarskich w warunkach, które mogą prowadzić do anemii, lub stosowanie diety powodującej taki skutek jest zabronione;

d)      tucz musi być odwracalny na każdym etapie procesu chowu. Zabronione jest wymuszone karmienie zwierząt;

e)      z wyjątkiem pszczół, zwierzęta mają stały dostęp do pastwisk lub pasz objętościowych;

f)       nie stosuje się stymulatorów wzrostu ani syntetycznych aminokwasów;

g)      w okresie ssania preferuje się karmienie zwierząt mlekiem matki przez minimalny okres;

h)      materiały paszowe pochodzenia mineralnego, dodatki paszowe, niektóre produkty używane w żywieniu zwierząt oraz substancje pomocnicze w przetwórstwie są stosowane wyłącznie w przypadku, gdy zostały dopuszczone do stosowania w produkcji ekologicznej zgodnie z art. 19.

1.4.2. Wypas na wspólnych terenach oraz transhumancja

1.4.2.1. Zwierzęta chowane ekologicznie można wypasać na wspólnym terenie, pod warunkiem, że:

a)      wspólne tereny są w pełni zarządzane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;

b)      zwierzęta pochodzące z chowu nieekologicznego, korzystające z tych terenów, pochodzą z systemu produkcyjnego równoważnego z jednym z tych, o których mowa w art. 28 i 30 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013[3];

c)      produkty zwierzęce wytworzone przez zwierzęta z chowu ekologicznego w trakcie korzystania przez nie z tych obszarów nie są uznawane za produkty ekologiczne, chyba że zostanie przedstawiony przekonujący dowód wskazujący na odpowiednie odizolowanie tych zwierząt.

1.4.2.2. W trakcie transhumancji zwierzęta można wypasać na terenach nieekologicznych, gdy są pędzone z jednego pastwiska do drugiego. Podawanie paszy nieekologicznej w postaci trawy i innych roślin, którymi wypasane są zwierzęta w tym okresie, jest dozwolone przez okres maksymalnie 35 dni obejmujący zarówno wędrówkę na pastwisko, jak i powrót.

1.4.3. Pasze w okresie konwersji

1.4.3.1. W odniesieniu do gospodarstw rolnych będących w okresie konwersji do 15 % całkowitej średniej ilości pasz, którymi żywione są zwierzęta gospodarskie, może pochodzić z wypasania lub zbiorów na pastwiskach trwałych, działkach z uprawami roślin wieloletnich lub roślin wysokobiałkowych zasianych na gruntach zarządzanych ekologicznie w pierwszym roku konwersji, pod warunkiem, że są one częścią samego gospodarstwa. Pasze w pierwszym roku konwersji nie mogą zostać wykorzystane do produkcji przetworzonej ekologicznie paszy. Jeżeli stosuje się zarówno paszę z okresu konwersji jak i paszę z działek będących w pierwszym roku konwersji, całkowity łączny odsetek takich pasz nie przekracza maksymalnych poziomów ustalonych w pkt 1.4.3.2.

1.4.3.2. W odniesieniu do rolnych gospodarstw ekologicznych, średnio do 20 % składu pokarmu mogą stanowić pasze pochodzące z produkcji w okresie konwersji, a mianowicie pasze od drugiego roku konwersji. W odniesieniu do gospodarstw rolnych będących w okresie konwersji, w przypadku gdy pasze z produkcji w okresie konwersji pochodzą z tego samego gospodarstwa, odsetek ten można zwiększyć do 100.

1.4.3.3. Wartości liczbowe wspomniane w pkt 1.4.3.1. oraz 1.4.3.2 są obliczane corocznie jako procent suchej masy pasz pochodzenia roślinnego.

1.4.4. Stosowanie niektórych paszowych materiałów i substancji w paszach

Do przetwarzania pasz ekologicznych i żywienia zwierząt ekologicznych można stosować wyłącznie ekologiczne materiały paszowe pochodzenia zwierzęcego oraz materiały paszowe i dodatki do pasz dopuszczone do stosowania w produkcji ekologicznej zgodnie z art. 19.

1.5. Ochrona zdrowia

1.5.1. Zapobieganie chorobom

1.5.1.1. Zapobieganie chorobom opiera się na doborze ras i linii, odpowiednich metodach chowu, podawaniu paszy wysokiej jakości, zapewnianiu możliwości ruchu, odpowiedniej obsady i dostosowanych do potrzeb pomieszczeń utrzymywanych w higienicznym stanie.

1.5.1.2. Dozwolone jest stosowanie immunologicznych weterynaryjnych produktów leczniczych.

1.5.1.3. Zabronione jest profilaktyczne stosowanie syntetycznych alopatycznych, weterynaryjnych produktów leczniczych lub antybiotyków;

1.5.1.4. Stosowanie stymulatorów wzrostu lub produktywności (w tym antybiotyków, kokcydiostatyków lub innych sztucznych środków wspomagających wzrost) oraz stosowanie hormonów lub podobnych środków służących kontroli reprodukcji lub innym celom (np. wywoływaniu lub synchronizowaniu rui) jest zabronione.

1.5.1.5. W przypadku pozyskiwania zwierząt z jednostek nieekologicznych stosuje się, odpowiednio do miejscowych warunków, specjalne środki, takie jak badania przesiewowe lub okresy kwarantanny.

1.5.1.6. W odniesieniu do czyszczenia i dezynfekowania zezwala się wyłącznie na stosowanie produktów służących do czyszczenia i dezynfekowania budynków oraz urządzeń inwentarskich dopuszczonych do stosowania w produkcji ekologicznej zgodnie z art. 19.

1.5.1.7. Pomieszczenia, kojce, sprzęt i wyposażenie należy prawidłowo czyścić i dezynfekować, aby zapobiec przenoszeniu infekcji i rozwojowi organizmów przenoszących choroby. Odchody, mocz, niezjedzone lub rozsypane jedzenie należy usuwać tak często, jak to jest niezbędne dla zminimalizowania odoru i uniknięcia przyciągania owadów lub gryzoni. Do likwidacji owadów i innych szkodników w pomieszczeniach i urządzeniach dla zwierząt gospodarskich można używać środków gryzoniobójczych (wyłącznie w pułapkach) i środków dopuszczonych do stosowania w produkcji ekologicznej zgodnie z art. 19.

1.5.2. Opieka weterynaryjna

1.5.2.1. Jeżeli pomimo wprowadzenia wszystkich środków zapobiegawczych, mających na celu zapewnienie zdrowia zwierząt, zwierzęta zachorują lub ulegną zranieniu, należy natychmiast przystąpić do ich leczenia.

1.5.2.2. Choroby leczy się natychmiast, aby zapobiec cierpieniu zwierząt; jeśli stosowanie produktów fitoterapeutycznych, homeopatycznych i innych jest nieodpowiednie, w razie konieczności i przy spełnieniu rygorystycznych warunków oraz na odpowiedzialność weterynarza, można stosować pochodzące z syntezy chemicznej alopatyczne produkty lecznicze weterynaryjne, w tym antybiotyki; w szczególności zostają określone ograniczenia w odniesieniu do cyklów leczenia oraz okresów odstawienia leku.

1.5.2.3. Materiały paszowe pochodzenia mineralnego i dodatki dietetyczne dopuszczone do stosowania w produkcji ekologicznej zgodnie z art. 19 oraz produkty roślinne i homeopatyczne mają mają pierwszeństwo przed syntetycznymi alopatycznymi weterynaryjnymi produktami leczniczymi w tym antybiotykami, przy założeniu, że ich działanie terapeutyczne jest skuteczne dla danego gatunku zwierząt oraz w warunkach, w jakich mają być one zastosowane.

1.5.2.4. Z wyjątkiem szczepień, leczenia chorób pasożytniczych i innych obowiązkowych programów eliminowania chorób, w przypadku gdy zwierzę lub grupa zwierząt przechodzi więcej niż trzy kuracje syntetycznymi weterynaryjnymi produktami leczniczymi, w tym antybiotykami, w okresie 12 miesięcy lub więcej niż jedną kurację, jeżeli ich cykl produkcyjny jest krótszy niż rok, dane zwierzęta gospodarskie ani produkty z nich otrzymane nie mogą być wprowadzane do obrotu jako produkty ekologiczne, a chów zwierząt gospodarskich musi zostać poddany konwersji przez okresy, o których mowa w w pkt 1.2 i 2.

1.5.2.5. Okres karencji między podaniem zwierzęciu ostatniej dawki alopatycznego weterynaryjnego produktu leczniczego w normalnych warunkach stosowania a wyprodukowaniem środków spożywczych metodami ekologicznymi ma być dwukrotnie dłuższy niż okres karencji, o którym mowa w art. 11 dyrektywy 2001/82/WE, lub w przypadku gdy taki okres nie został określony – ma wynosić 48 godzin.

1.5.2.6. Dozwolone są zabiegi związane z ochroną zdrowia ludzi i zwierząt wymagane na podstawie prawodawstwa Unii.

1.6. Pomieszczenia inwentarskie i praktyki gospodarskie

1.6.1. Izolacja, ogrzewanie i wentylacja budynków muszą zapewniać utrzymanie obiegu powietrza, poziomu kurzu, temperatury, względnej wilgotności powietrza oraz stężenia gazów gwarantujących dobrostan zwierząt. Budynek musi umożliwiać wydajną naturalną wentylację i dopływ naturalnego światła.

1.6.2. Pomieszczenia dla zwierząt gospodarskich nie są obowiązkowe na terenach o odpowiednich warunkach klimatycznych umożliwiających zwierzętom przebywanie na otwartej przestrzeni. Zwierzęta mają stały dostęp do obszarów na otwartej przestrzeni, w miarę możliwości do pastwisk, kiedy tylko pozwalają na to warunki pogodowe i stan gruntu, chyba że na podstawie prawodawstwa Unii nałożono ograniczenia i zobowiązania związane z ochroną zdrowia ludzi i zwierząt. Zwierzęta mają dostęp do schronień lub przestrzeni zacienionej, by móc schronić się przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi.

1.6.3. Obsada zwierząt gospodarskich w budynkach musi zapewniać im komfort i dobrostan oraz spełnienie specyficznych dla danego gatunku potrzeb, które w szczególności zależą od gatunku, rasy i wieku zwierząt. Należy także uwzględnić potrzeby behawioralne zwierząt, które zależą w szczególności od wielkości grupy i płci zwierząt. Obsada zapewnia zwierzętom dobrostan poprzez udostępnienie im wystarczającej przestrzeni do naturalnego stania, poruszania się, łatwego kładzenia się, obracania, czyszczenia się, zakładając możliwość przyjmowania wszystkich naturalnych pozycji oraz wykonywania wszystkich naturalnych ruchów, takich jak przeciąganie się czy machanie skrzydłami.

1.6.4. Minimalne powierzchnie pomieszczeń i otwartych wybiegów, a także inne właściwości budynków odpowiednie dla różnych gatunków oraz kategorii zwierząt określono w pkt 2.1.4., 2.2.4., 2.3.4. i 2.4.5.

1.6.5. Obszary na otwartej przestrzeni mogą być częściowo zadaszone. Werandy nie są uważane za obszary na otwartej przestrzeni.

1.6.6. Łączna obsada zwierząt nie przekracza limitu 170 kg azotu organicznego rocznie na hektar użytków rolnych.

1.6.7. W celu wyznaczenia właściwej obsady zwierząt gospodarskich, o których mowa w pkt 1.6.6, właściwy organ ustala jednostki inwentarskie odpowiadające poziomowi, o którym mowa w pkt 1.6.6., na podstawie wartości liczbowych ustanowionych w każdym z poszczególnych wymogów dotyczących produkcji zwierzęcej.

1.7. Dobrostan zwierząt

1.7.1. Wszystkie osoby zajmujące się utrzymywaniem zwierząt posiadają niezbędną podstawową wiedzę na temat zdrowia i potrzeb związanych z dobrostanem zwierząt oraz umiejętności w tych dziedzinach.

1.7.2. Praktyki gospodarskie, w tym obsada i warunki w pomieszczeniach, zapewniają zaspokojenie potrzeb rozwojowych, fizjologicznych i etologicznych zwierząt.

1.7.3. Zwierzęta mają stały dostęp do obszarów na otwartej przestrzeni, w miarę możliwości do pastwisk, kiedy tylko pozwalają na to warunki pogodowe i stan gruntu, chyba że na podstawie prawodawstwa Unii narzucono ograniczenia i zobowiązania związane z ochroną zdrowia ludzi i zwierząt.

1.7.4. Ogranicza się liczbę zwierząt, aby zminimalizować nadmierny wypas, zrycie gleby, erozję i zanieczyszczenia powodowane przez zwierzęta lub przez rozrzucanie obornika.

1.7.5. W przypadku gdy zastosowanie mają art. 8 ust. 5 i pkt 1.4.2.2 niniejszej części, zwierzęta utrzymywane ekologicznie są oddzielone od innych zwierząt.

1.7.6. Trzymanie zwierząt na uwięzi i ich izolowanie jest zabronione, chyba że w odniesieniu do pojedynczych zwierząt przez ograniczony okres czasu oraz w takim zakresie, jak jest to konieczne ze względów weterynaryjnych. Właściwe organy mogą zezwolić na trzymanie bydła na uwięzi w mikroprzedsiębiorstwach, jeżeli nie ma możliwości podzielenia zwierząt na grupy odpowiednie do ich sposobu zachowania się, pod warunkiem że mają one dostęp do pastwisk w okresie wypasania i mają dostęp do obszarów na otwartej przestrzeni przynajmniej dwa razy w tygodniu wtedy, gdy wypasanie nie jest możliwe.

1.7.7. Czas trwania transportu zwierząt ogranicza się do minimum.

1.7.8. Wszelkiego rodzaju cierpienie ogranicza się do minimum w trakcie całego życia zwierzęcia, w tym podczas uboju.

1.7.9. Okaleczanie zwierząt jest zakazane.

1.7.10. Cierpienie zwierząt należy ograniczyć do minimum poprzez zastosowanie odpowiedniego znieczulenia lub analgezji i zaangażowanie wykwalifikowanego personelu do przeprowadzania zabiegów, a także wykonywanie zabiegów w najbardziej odpowiednim wieku zwierzęcia.

1.7.11. Dopuszcza się przeprowadzanie zabiegów kastracyjnych w przypadkach uzasadnionych utrzymaniem jakości produktów i tradycyjnymi praktykami produkcyjnymi, ale wyłącznie pod odpowiednim znieczuleniem lub analgezją, przeprowadzając zabiegi w najbardziej odpowiednim wieku przez wykwalifikowany personel.

1.7.12. Załadunek i rozładunek zwierząt odbywa się bez stosowania przymusu i wykorzystania elektrycznej stymulacji. Stosowanie środków uspokajających, zarówno przed, jak i podczas transportu, jest zabronione.

2. Wymogi dotyczące poszczególnych gatunków zwierząt gospodarskich

2.1. Produkcja bydła, owiec i kóz

2.1.1. Konwersja

W przypadku bydła, owiec i kóz i wytworzonych z nich produktów zwierzęcych uznanie ich za ekologiczne wymaga stosowania reguł produkcji określonych w niniejszym rozporządzeniu przez co najmniej:

a)      12 miesięcy w przypadku bydła przeznaczonego do produkcji mięsnej, a w każdym przypadku przez co najmniej trzy czwarte ich życia;

b)      sześć miesięcy w przypadku owiec i kóz oraz zwierząt przeznaczonych do produkcji mleka;

2.1.2. Żywienie

W odniesieniu do żywienia stosuje się następujące reguły:

a)      bydło, owce i kozy muszą mieć zapewniony dostęp do pastwisk, kiedy tylko pozwalają na to warunki,

b)      niezależnie od przepisów lit. a), należy zapewnić dostęp do pastwisk lub obszarów na otwartej przestrzeni bykom ponadrocznym;

c)      w przypadku gdy bydło, owce i kozy mają dostęp do pastwisk w okresie wypasu, a system pomieszczeń zimowych daje zwierzętom swobodę ruchu, w miesiącach zimowych można odstąpić od obowiązku zapewnienia im obszarów na otwartej przestrzeni;

d)      z wyjątkiem corocznego okresu, gdy zwierzęta są na sezonowym wypasie, o którym mowa w pkt 1.4.2.2, co najmniej 90 % paszy pochodzi z gospodarstwa rolnego utrzymującego te zwierzęta lub, w przypadku gdy nie jest to możliwe, jest produkowane we współpracy z innymi gospodarstwami ekologicznymi znajdującymi się w tym samym regionie;

e)      system chowu bydła, owiec i kóz należy oprzeć na maksymalnym wykorzystaniu pastwisk, stosownie do ich dostępności w różnych porach roku. Co najmniej 60 % suchej masy dziennej dawki pokarmowej bydła, owiec i kóz powinna stanowić pasza objętościowa, zielona, susz paszowy lub kiszonka. Dopuszcza się obniżenie do 50 % udziału tych pasz w odniesieniu do zwierząt przeznaczonych do produkcji mlecznej maksymalnie przez okres trzech miesięcy podczas wczesnej laktacji.

f)       w okresie ssania preferuje się karmienie bydła, owiec i kóz mlekiem matki przez minimalny okres trzech miesięcy w odniesieniu do bydła i 45 dni w odniesieniu do owiec i kóz.

2.1.3. Szczególne warunki dotyczące pomieszczeń inwentarskich

W odniesieniu do warunków dotyczących pomieszczeń inwentarskich stosuje się następujące reguły:

a)      w pomieszczeniach inwentarskich dla bydła, owiec i kóz podłoga musi być gładka, ale nie śliska. Przynajmniej połowa powierzchni podłogi określona w tabeli dotyczącej minimalnej powierzchni dla bydła, owiec i kóz, określona w pkt 2.1.4, musi być lita, to znaczy nie może być zbudowana z listew ani krat;

b)      w pomieszczeniu musi być wystarczająco dużo wygodnej, czystej i suchej powierzchni do leżenia/wypoczynku o konstrukcji litej bez listew. Na powierzchni wypoczynkowej musi znajdować się obszerne, suche miejsce do leżenia wyłożone ściółką. Ściółka musi składać się ze słomy lub innego odpowiedniego naturalnego materiału. Ściółka może być ulepszona i wzbogacona dowolnymi produktami mineralnymi dopuszczonymi jako nawóz lub środek użyźniający glebę do stosowania w produkcji ekologicznej zgodnie z art. 19;

c)      niezależnie od art. 3 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) oraz art. 3 ust. 1 akapit drugi dyrektywy Rady 2008/119/WE[4], trzymanie cieląt w wieku powyżej tygodnia życia w indywidualnych boksach jest zabronione, chyba że w odniesieniu do pojedynczych zwierząt przez ograniczony okres czasu oraz w takim zakresie, jak jest to konieczne ze względów weterynaryjnych.

2.1.4. Gęstość obsady

Liczba bydła, owiec i kóz na hektar musi być zgodna z następującymi limitami:

Klasa lub gatunek || Maksymalna liczba zwierząt na ha odpowiadająca 170 kg N/ha/rok

Cielęta opasowe || 5

Pozostałe zwierzęta zaliczane do bydła w wieku poniżej jednego roku || 5

Byki w wieku od jednego roku do dwóch lat || 3,3

Jałówki w wieku od jednego roku do dwóch lat || 3,3

Byki dwuletnie i starsze || 2

Jałówki hodowlane || 2,5

Jałówki na opas || 2,5

Krowy mleczne || 2

Krowy mleczne wycofane ze stada || 2

Pozostałe krowy || 2,5

Kozy || 13,3

Owce maciorki || 13,3

Minimalna powierzchnia pomieszczeń i przestrzeni otwartych oraz inne cechy pomieszczeń dla bydła, owiec i kóz są następujące:

|| Powierzchnia pomieszczeń (wewnętrzna powierzchnia netto dostępna dla zwierząt) || Powierzchnia wybiegu (zewnętrzna, w tym pastwisko)

|| Minimalna masa żywa (kg) || M2/głowę || M2/głowę

Bydło przeznaczone do rozrodu i bydło opasowe || maksymalnie 100 || 1,5 || 1,1

maksymalnie 200 || 2,5 || 1,9

maksymalnie 350 || 4,0 || 3

ponad 350 || 5, minimum 1 m2/100 kg || 3,7, minimum 0,75 m2/100 kg

Krowy mleczne || || 6 || 4,5

Buhaje hodowlane || || 10 || 30

Owce i kozy || || 1,5 owca/koza || 2,5

|| 0,35 jagnię/koźlę || 2,5 przy 0,5 na jagnię/koźlę

2.2. Produkcja zwierząt koniowatych

2.2.1. Konwersja

W przypadku koniowatych i wytworzonych z nich produktów zwierzęcych uznanie ich za ekologiczne wymaga stosowania reguł produkcji określonych w niniejszym rozporządzeniu przez co najmniej:

a)      12 miesięcy w przypadku koniowatych przeznaczonych do produkcji mięsnej, a w każdym przypadku przez co najmniej trzy czwarte ich życia;

b)      sześć miesięcy w przypadku zwierząt przeznaczonych do produkcji mlecznej;

2.2.2. Żywienie

W odniesieniu do żywienia stosuje się następujące reguły:

a)      zwierzęta koniowate muszą mieć zapewniony dostęp do pastwisk, kiedy tylko pozwalają na to warunki;

b)      w przypadku gdy zwierzęta koniowate mają dostęp do pastwisk w okresie wypasu, a system pomieszczeń zimowych daje zwierzętom swobodę ruchu, w miesiącach zimowych można odstąpić od obowiązku zapewnienia im obszarów na otwartej przestrzeni.

c)      z wyjątkiem corocznego okresu, gdy zwierzęta są na sezonowym wypasie wymienionym w pkt 1.4.2.2, co najmniej 90 % paszy pochodzi z gospodarstwa rolnego utrzymującego te zwierzęta lub, w przypadku gdy nie jest to możliwe, jest produkowane we współpracy z innymi gospodarstwami ekologicznymi znajdującymi się w tym samym regionie;

d)      system chowu zwierząt koniowatych opiera się na maksymalnym wykorzystaniu pastwisk, stosownie do ich dostępności w różnych porach roku. Co najmniej 60 % suchej masy dziennej dawki pokarmowej zwierząt koniowatych powinna stanowić pasza objętościowa, zielona, susz paszowy lub kiszonka;

e)      w okresie ssania preferuje się karmienie zwierząt koniowatych mlekiem matki przez minimalny okres trzech miesięcy;

2.2.3. Szczególne warunki dotyczące pomieszczeń inwentarskich

W odniesieniu do warunków dotyczących pomieszczeń inwentarskich stosuje się następujące reguły:

a)      w pomieszczeniach inwentarskich dla zwierząt koniowatych podłoga musi być gładka, ale nie śliska. Przynajmniej połowa powierzchni podłogi określona w tabeli dotyczącej minimalnej powierzchni dla zwierząt koniowatych, określona w pkt 2.2.4, musi być lita, to znaczy nie może być zbudowana z listew ani krat;

b)      w pomieszczeniu musi być wystarczająco dużo wygodnej, czystej i suchej powierzchni do leżenia/wypoczynku o konstrukcji litej bez listew. Na powierzchni wypoczynkowej musi znajdować się obszerne, suche miejsce do leżenia wyłożone ściółką. Ściółka musi składać się ze słomy lub innego odpowiedniego naturalnego materiału. Ściółka może być ulepszona i wzbogacona dowolnymi produktami mineralnymi dopuszczonymi jako nawóz lub środek użyźniający glebę do stosowania w produkcji ekologicznej zgodnie z art. 19.

2.2.4. Gęstość obsady

Liczba zwierząt koniowatych na hektar musi być zgodna z następującymi limitami:

Klasa lub gatunek || Maksymalna liczba zwierząt na ha odpowiadająca 170 kg N/ha/rok

Zwierzęta koniowate w wieku powyżej szóstego miesiąca życia || 2

Minimalna powierzchnia pomieszczeń i przestrzeni otwartych oraz inne cechy pomieszczeń dla zwierząt koniowatych jest następująca:

|| Powierzchnia pomieszczeń (wewnętrzna powierzchnia netto dostępna dla zwierząt) || Powierzchnia wybiegu (zewnętrzna, w tym pastwisko)

|| Minimalna masa żywa (kg) || M2/głowę || M2/głowę

Zwierzęta koniowate przeznaczone do rozrodu i zwierzęta koniowate opasowe || maksymalnie 100 || 1,5 || 1,1

maksymalnie 200 || 2,5 || 1,9

maksymalnie 350 || 4,0 || 3

ponad 350 || 5, minimum 1 m2/100 kg || 3,7, minimum 0,75 m2/100 kg

2.3. Produkcja trzody chlewnej

2.3.1. Konwersja

W przypadku trzody chlewnej i wytworzonych z niej produktów zwierzęcych uznanie ich za ekologiczne wymaga stosowania reguł produkcji określonych w niniejszym rozporządzeniu przez co najmniej sześć miesięcy.

2.3.2. Żywienie

W odniesieniu do żywienia stosuje się następujące reguły:

a)      co najmniej 60 % paszy pochodzi z danego gospodarstwa rolnego lub, w przypadku gdy nie jest to możliwe, jest produkowane w tym samym regionie we współpracy z innymi gospodarstwami ekologicznymi lub podmiotami działającymi na rynku pasz;

b)      w okresie ssania preferuje się karmienie trzody chlewnej mlekiem matki przez minimalny okres 40 dni;

c)      do dziennej dawki pokarmowej świń należy dodawać paszę objętościową, zieloną, susz paszowy lub kiszonkę.

2.3.3. Szczególne warunki dotyczące pomieszczeń inwentarskich

W odniesieniu do warunków dotyczących pomieszczeń inwentarskich stosuje się następujące reguły:

a)      w pomieszczeniach inwentarskich dla trzody chlewnej podłoga musi być gładka, ale nie śliska. Przynajmniej połowa powierzchni podłogi określona w tabeli dotyczącej minimalnej powierzchni dla trzody chlewnej, określona w pkt 2.3.4, musi być lita, to znaczy nie może być zbudowana z listew ani krat;

b)      w pomieszczeniu dla trzody chlewnej musi być wystarczająco dużo wygodnej, czystej i suchej powierzchni do leżenia/wypoczynku o konstrukcji litej bez listew. Na powierzchni wypoczynkowej musi znajdować się obszerne, suche miejsce do leżenia wyłożone ściółką. Ściółka musi składać się ze słomy lub innego odpowiedniego naturalnego materiału. Ściółka może być ulepszona i wzbogacona dowolnymi produktami mineralnymi dopuszczonymi jako nawóz lub środek użyźniający glebę do stosowania w produkcji ekologicznej zgodnie z art. 19;

c)      lochy należy trzymać w grupach, z wyjątkiem końcowego okresu ciąży i w okresie karmienia;

d)      prosiąt nie można trzymać na płaskich podestach ani w klatkach;

e)      wybiegi muszą umożliwiać trzodzie chlewnej załatwianie potrzeb fizjologicznych i rycie. Do celów rycia można stosować różne podłoża.

2.3.4. Gęstość obsady

Liczba sztuk trzody chlewnej na hektar musi być zgodna z następującymi limitami:

Klasa lub gatunek || Maksymalna liczba zwierząt na ha odpowiadająca 170 kg N/ha/rok

Prosięta || 74

Lochy do dalszego chowu || 6,5

Trzoda chlewna do tuczu || 14

Pozostała trzoda chlewna || 14

Minimalna powierzchnia pomieszczeń i przestrzeni otwartych oraz inne cechy pomieszczeń dla trzody chlewnej jest następująca:

|| Powierzchnia pomieszczeń (wewnętrzna powierzchnia netto dostępna dla zwierząt) || Powierzchnia wybiegu (zewnętrzna, w tym pastwisko)

|| Minimalna masa żywa (kg) || M2/głowę || M2/głowę

Lochy z prosiętami do 40 dnia życia || || 7,5 na lochę || 2,5

Pozostała trzoda chlewna do tuczu || maksymalnie 50 || 0,8 || 0,6

maksymalnie 85 || 1,1 || 0,8

maksymalnie 110 || 1,3 || 1

Prosięta || powyżej 40 dnia życia i do 30 kg || 0,6 || 0,4

Trzoda chlewna do rozrodu || || 2,5/ na samicę || 1,9

|| 6/ na samca W przypadku gdy kojce są wykorzystywane do naturalnego zapłodnienia: 10 m2/na knura || 8,0

2.4. Produkcja drobiu

2.4.1. Konwersja

W drobiu i wytworzonych z niego produktów zwierzęcych uznanie ich za ekologiczne wymaga stosowania reguł produkcji określonych w niniejszym rozporządzeniu przez co najmniej:

a)      10 tygodni w przypadku drobiu przeznaczonego na produkcję mięsa, sprowadzonego w wieku poniżej trzech dni;

b)      sześć tygodni w przypadku drobiu przeznaczonego do produkcji jaj.

2.4.2. Miejsce pochodzenia drobiu

Chów drobiu trwa do osiągnięcia przez niego minimalnego wieku ubojowego lub pochodzi on z wolno rosnących odmian drobiu określonych przez właściwy organ. W przypadku gdy dany rolnik nie korzysta z wolno rosnących ras i linii drobiu, obowiązuje następujący minimalny wiek ubojowy:

a)      81 dni w przypadku kurczaków;

b)      150 dni w przypadku kapłonów;

c)      49 dni w przypadku kaczek pekińskich;

d)      70 dni w przypadku samic kaczki piżmowej;

e)      84 dni w przypadku samców kaczki piżmowej;

f)       92 dni w przypadku kaczek krzyżówek;

g)      94 dni w przypadku perlic;

h)      140 dni w przypadku indyków i gęsi przeznaczonych do pieczenia; oraz

i)       100 dni w przypadku samic indyka.

2.4.3. Żywienie

W odniesieniu do żywienia stosuje się następujące reguły:

a)      co najmniej 60 % paszy pochodzi z danego gospodarstwa rolnego lub, w przypadku gdy nie jest to możliwe, jest produkowane w tym samym regionie we współpracy z innymi gospodarstwami ekologicznymi lub podmiotów produkujących pasze;

b)      do dziennej dawki pokarmowej należy dodawać paszę objętościową, zieloną, susz paszowy lub kiszonkę.

2.4.4. Szczególne warunki dotyczące pomieszczeń inwentarskich

W odniesieniu do warunków dotyczących pomieszczeń inwentarskich stosuje się następujące reguły:

a)      zabrania się trzymania drobiu w klatkach;

b)      ptactwo wodne ma dostęp do strumienia, stawu, jeziora lub sadzawki w każdym przypadku, gdy pozwalają na to warunki atmosferyczne i higieniczne, tak aby możliwe było zaspokojenie potrzeb specyficznych dla określonych gatunków i spełnienie warunków w zakresie dobrostanu zwierząt; gdy warunki atmosferyczne na to nie pozwalają ptactwo ma dostęp do wody, która umożliwia im zanurzenie głowy i wyczyszczenie upierzenia;

c)      drób musi mieć dostęp do terenów na otwartej przestrzeni przynajmniej przez jedną trzecią część życia. Otwarte zagrody dla drobiu muszą być głównie pokryte roślinnością oraz być wyposażone w urządzenia zabezpieczające, a także umożliwiać ptakom łatwy dostęp do poideł i karmników;

d)      jeżeli drób jest trzymany w pomieszczeniach zamkniętych w związku z ograniczeniami lub zobowiązaniami nałożonymi prawodawstwem Unii, ptaki muszą mieć stały dostęp do wystarczających ilości suchej paszy objętościowej i odpowiedniego materiału pozwalającego ptakom na zaspokojenie swoich potrzeb etologicznych;

e)      kurniki dla każdego rodzaju drobiu muszą spełniać następujące warunki:

(i)      przynajmniej jedna trzecia powierzchni podłogi musi być lita, to znaczy nie może być zbudowana z listew ani krat, oraz musi być pokryta ściółką, taką jak słoma, wióry drzewne, piasek lub torf;

(ii)     w pomieszczeniach dla kur niosek wystarczająco duża powierzchnia dostępna dla kur jest przeznaczona na gromadzenie odchodów;

(iii)    drób musi być wyposażony w grzędy w ilości i rozmiarach proporcjonalnych do wielkości grupy i ptaków, zgodnie z tabelą dotyczącą minimalnej powierzchni pomieszczeń i przestrzeni otwartych oraz innych właściwości budynków odpowiednich do produkcji drobiu określonych w pkt 2.4.5;

(iv)    zewnętrzne granice kurnika, w tym jeśli to możliwe werandy, muszą mieć otwory wejściowe/wyjściowe o rozmiarach dostosowanych do wielkości ptaków, łączna długość tych otworów musi wynosić przynajmniej 4 m na 100 m² powierzchni pomieszczeń przeznaczonych dla ptaków. W przypadku istnienia werandy łączna długość wewnętrznych otworów pomiędzy werandą a kurnikiem musi wynosić 2 m na 100 m² powierzchni kurnika. Należy umożliwić całodobowy dostęp do werandy;

(v)     kurniki muszą być skonstruowane w sposób umożliwiający ptakom łatwy dostęp do obszarów na otwartej przestrzeni, tj. maksymalna odległość od każdego punktu w kurniku do najbliższego otworu zewnętrznego nie może być większa niż 15 m;

(vi)    systemy wielopoziomowe mają nie więcej niż trzy poziomy powierzchni użytkowej, w tym parter. Odległość między poszczególnymi poziomami lub obszarami pośrednimi, takimi jak miejsca lęgowe, nie jest większa niż 1 m. Wyższe poziomy muszą być wyposażone w automatyczny system usuwania obornika;

f)       światło naturalne może być uzupełnione światłem sztucznym, tak aby maksymalny czas oświetlenia w ciągu doby wynosił 16 godzin z nieprzerwanym 8-godzinnym okresem odpoczynku nocnego bez światła sztucznego;

g)      budynki opróżnia się ze zwierząt gospodarskich przed wprowadzeniem nowej partii chowanego drobiu. W tym czasie budynki i urządzenia należy wyczyścić i zdezynfekować. Ponadto po zakończeniu chowu każdej partii drobiu zagrody pozostawia się puste przez okres ustalony przez państwa członkowskie w celu odtworzenia roślinności. Wymagania te nie dotyczą przypadków niewielkich ilości drobiu, który nie jest trzymany w zagrodach i porusza się swobodnie przez cały dzień.

2.4.5. Gęstość obsady

Liczba sztuk drobiu na hektar musi być zgodna z następującymi limitami:

Klasa lub gatunek || Maksymalna liczba zwierząt na ha odpowiadająca 170 kg N/ha/rok

Brojlery || 580

Kury nioski || 230

Minimalna powierzchnia pomieszczeń i przestrzeni otwartych oraz inne cechy pomieszczeń dla ptaków z gatunku Gallus gallus jest następująca:

|| Ptaki hodowlane/rodzice || Młode osobniki || Ptaki przeznaczone na tucz || Kapłony || Poziomy

Wiek || Ptaki hodowlane || Nioski 0-8 tygodni || Nioski 9-18 tygodni || Brojler starter 0-21 dni || Brojler finiszer 22-81 dni || 22-150 dni || Kury nioski od 19 tygodni

Wewnętrzna gęstość obsady (liczba ptaków na m2 powierzchni użytkowej) dla stałych i ruchomych kurników || 6 ptaków || 24 ptaki, maksymalnie 21 kg masy żywej/m2 || 15 ptaków, maksymalnie 21 kg masy żywej/m2 || 20 ptaków, maksymalnie 21 kg masy żywej/m2 || 10 ptaków, maksymalnie 21 kg masy żywej/m2 || 10 ptaków, maksymalnie 21 kg masy żywej/m2 || 6 ptaków

Grzędy (cm) || || || || || 18

Systemy wielopoziomowe: dodatkowe limity/m2 powierzchni parteru (w tym weranda, jeżeli dostęp jest całodobowy) || 9 ptaków || 36 ptaków z wyłączeniem powierzchni werandy || 22 ptaki || Normalnie nie dotyczy || 9 ptaków

Ograniczenia wielkości stada || 3 000 w tym samce || 10 000* || 3 300 || 10 000* || 4 800 || 2 500 || 3 000

Gęstość obsady w otwartych wybiegach (liczba ptaków na m2 z zachowaniem limitu 170 kg N/ha/rok || 4 || 1 || 4 || 1 || 4 || 4 || 4

*   podzielny w celu wyprodukowania 3x3000 lub 2x4800 partii

Minimalna powierzchnia pomieszczeń i przestrzeni otwartych oraz inne cechy pomieszczeń dla ptaków z gatunku innego niż Gallus gallus są następujące:

|| Indyki || Gęsi || Kaczki || Perliczki

Rodzaj || Samiec || Samica || Wszystkie || Kaczka pekińska || Samiec kaczki piżmowej || Samica kaczki piżmowej || Kaczka krzyżówka || Wszystkie

Wewnętrzna gęstość obsady (liczba ptaków na m2 powierzchni użytkowej) dla stałych i ruchomych kurników || 10, maksymalnie 21 kg masy żywej/m2 || 10, maksymalnie 21 kg masy żywej/m2 || 10, maksymalnie 21 kg masy żywej/m2 || 10, maksymalnie 21 kg masy żywej/m2 || 10, maksymalnie 21 kg masy żywej/m2 || 10, maksymalnie 21 kg masy żywej/m2 || 10, maksymalnie 21 kg masy żywej/m2 || 10, maksymalnie 21 kg masy żywej/m2

Grzędy (cm) || 40 || 40 || Normalnie nie dotyczy || Normalnie nie dotyczy || 40 || 40 || Normalnie nie dotyczy || 20

Ograniczenia wielkości stada || 2 500 || 2 500 || 2 500 || 4 000 samic 3 200 samców || 3 200 || 4 000 || 3 200 || 5 200

Gęstość obsady w otwartych wybiegach (liczba ptaków na m2 z zachowaniem limitu 170 kg N/ha/rok || 10 || 10 || 15 || 4,5 || 4,5 || 4,5 || 4,5 || 4

2.4.6. Dostęp do obszarów na otwartej przestrzeni

W odniesieniu do dostępu do obszarów na otwartej przestrzeni stosuje się następujące reguły:

a)      drób musi mieć dostęp do terenów na otwartej przestrzeni przynajmniej przez jedną trzecią część życia. W szczególności w ciągu całego dnia zapewniony jest stały dostęp do otwartej przestrzeni od możliwie jak najwcześniejszego wieku, w każdym razie gdy pozwalają na to warunki fizjologiczne i fizyczne, z wyjątkiem okresowych ograniczeń nałożonych na podstawie przepisów Unii;

b)      obszary na otwartej przestrzeni dla drobiu są głównie pokryte roślinnością złożoną z rozmaitego rodzaju roślin oraz wyposażone w urządzenia zabezpieczające, a także umożliwiają ptakom łatwy dostęp do poideł i karmników; Roślinność występująca na obszarze na otwartej przestrzeni musi być zbierana i usuwana w regularnych odstępach czasu w celu ograniczenia potencjalnych nadwyżek składników pokarmowych. Granice wybiegów na otwartej przestrzeni nie mogą sięgać dalej niż 150 m od najbliższego otworu wyjściowego kurnika. Dopuszcza się jednak przedłużenie tej odległości do 350 m od najbliższego otworu wyjściowego kurnika, pod warunkiem że na całej przestrzeni wybiegu równomiernie rozmieszczona jest wystarczająca liczba schronień i poideł, przy czym na jednym hektarze znajdują się co najmniej cztery schronienia;

c)      jeżeli dostępności pasz z gatunków występujących na obszarze jest ograniczona, na przykład z powodu długoterminowej pokrywy śnieżnej lub suszy, dokarmianie za pomocą suchej paszy objętościowej musi stanowić część diety drobiu;

d)      jeżeli drób jest trzymany w pomieszczeniach zamkniętych w związku z ograniczeniami lub zobowiązaniami nałożonymi prawodawstwem Unii, ptaki muszą mieć stały dostęp do wystarczających ilości suchej paszy objętościowej i odpowiedniego materiału pozwalającego ptakom na zaspokojenie swoich potrzeb etologicznych.

2.4.7. Dobrostan zwierząt

Skubanie żywego drobiu jest zakazane.

2.5. Pszczelarstwo

2.5.1. Konwersja

Produkty pszczelarskie można sprzedawać jako produkty produkcji ekologicznej tylko wtedy, gdy reguły rolnictwa ekologicznego określone w niniejszym rozporządzeniu stosowano co najmniej przez jeden rok.

W okresie konwersji wosk należy wymienić na wosk pochodzący z pszczelarstwa ekologicznego.

2.5.2. Pochodzenie pszczół

Pierwszeństwo przysługuje rasom europejskim Apis mellifera i ich miejscowym ekotypom.

2.5.3. Żywienie

W odniesieniu do żywienia stosuje się następujące reguły:

a)      na zakończenie sezonu produkcyjnego rodziny należy pozostawić z zapasem miodu i pyłku wystarczającym do przetrwania zimy;

b)      sztuczne dokarmianie rodziny pszczelej dopuszcza się wyłącznie, gdy jej przetrwanie jest zagrożone w wyniku warunków klimatycznych. W dokarmianiu stosuje się ekologiczny miód, ekologiczny syrop cukrowy lub ekologiczny cukier.

2.5.4. Szczegółowe reguły dotyczące zapobiegania chorobom oraz opieki weterynaryjnej w pszczelarstwie

W odniesieniu do zapobiegania chorobom i opieki weterynaryjnej stosuje się następujące reguły:

a)      do celów ochrony ramek, uli i plastrów, w szczególności przed szkodnikami, dopuszcza się wyłącznie stosowanie środków gryzoniobójczych (wyłącznie w pułapkach) i właściwych produktów dopuszczonych do stosowania w produkcji ekologicznej zgodnie z art. 19;

b)      dopuszcza się stosowanie środków fizycznych do dezynfekcji pasiek, takich jak strumieniowe lub bezpośrednie odymianie.

c)      dopuszcza się praktykę niszczenia czerwi wyłącznie w celu odizolowania zakażenia Varroa destructor;

d)      jeżeli pomimo środków zapobiegawczych rodziny pszczele zachorują lub zostaną zainfekowane, natychmiast przystępuje się do ich leczenia i, w razie konieczności, można umieścić je w izolowanych pasiekach;

e)      w przypadkach zarażenia Varroa destructor dopuszcza się stosowanie kwasu mrówkowego, mlekowego, octowego i szczawiowego, a także mentolu, tymolu, eukaliptolu lub kamfory;

f)       jeżeli stosuje się leczenie syntetycznymi alopatycznymi produktami leczniczymi, to w tym okresie rodziny pszczele poddawane leczeniu należy umieścić w izolowanych pasiekach, a cały wosk wymienić na wosk pochodzący z pszczelarstwa ekologicznego. Następnie dla takich rodzin pszczelich stosuje się przez okres jednego roku konwersję przewidzianą w pkt 2.5.1;

g)      lit. f) nie ma zastosowania w przypadku produktów dopuszczonych do stosowania w produkcji ekologicznej zgodnie z art. 19.

2.5.5. Szczegółowe warunki dotyczące pomieszczeń w pszczelarstwie

W odniesieniu do warunków dotyczących pomieszczeń stosuje się następujące reguły:

a)      pasieki muszą być umieszczane na obszarach, na których źródłem nektaru i pyłku są zasadniczo rośliny uprawiane ekologicznie lub, odpowiednio, roślinność naturalna, lub lasy, które nie są zarządzane zgodnie z regułami produkcji ekologicznej, lub uprawy poddawane jedynie działaniu metod o słabym stopniu oddziaływania na środowisko;

b)      pasieki powinny znajdować się w dostatecznej odległości od źródeł mogących prowadzić do zanieczyszczenia produktów pszczelich lub osłabienia stanu zdrowotności rodzin pszczelich;

c)      pasieka jest tak zlokalizowana, aby w promieniu 3 km od pasieki źródłami nektaru i pyłku były zasadniczo rośliny uprawiane metodami ekologicznymi lub roślinność naturalna lub rośliny uprawiane metodami o niewielkim wpływie na środowisko, odpowiadającymi metodom określonym w art. 28 i 30 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013, które nie stanowią zagrożenia dla kwalifikacji pasiek jako ekologicznych. Powyższe wymogi nie dotyczą obszarów, na których nie ma kwitnienia lub ule są w stanie uśpienia.

d)      Ule i materiały stosowane w pszczelarstwie są wykonywane zasadniczo z naturalnych materiałów niestwarzających ryzyka skażenia środowiska ani produktów pszczelarskich.

2.5.6. Szczególne reguły dotyczące praktyk w pszczelarstwie

W odniesieniu do praktyk pszczelarskich stosuje się następujące reguły:

a)      wosk pszczeli stosowany do nowych węz pochodzi z jednostek produkcji ekologicznej;

b)      w ulach dopuszcza się stosowanie wyłącznie produktów naturalnych, takich jak propolis, wosk i oleje roślinne;

c)      zabrania się stosowania syntetycznych repelentów podczas czynności pozyskiwania miodu;

d)      zabrania się pozyskiwania miodu z plastrów zawierających czerwie;

e)      pszczelarstwo nie jest uważane za ekologiczne, jeżeli jest uprawiane w regionach lub obszarach wyznaczonych przez państwa członkowskie jako regiony lub obszary, na których pszczelarstwo ekologiczne nie jest możliwe.

2.5.7. Dobrostan zwierząt

W odniesieniu do dobrostanu zwierząt stosuje się następujące reguły:

a)      zabrania się niszczenia pszczół na plastrach jako metody związanej ze zbiorem produktów pszczelarskich;

b)      zabrania się okaleczania pszczół, takiego jak przycinanie skrzydeł królowej.

Część III: Reguły dotyczące produkcji wodorostów morskich i zwierząt akwakultury

1. Definicje

Na potrzeby niniejszej części stosuje się następujące definicje:

1)      „zamknięte urządzenie produkcji akwakultury z systemem recyrkulacji” oznacza urządzenie, w którym akwakultura ma miejsce w zamkniętym środowisku, na lądzie lub na statku, wymagającym recyrkulacji wody i zależnym od stałych zewnętrznych dostaw energii w celu stabilizacji środowiska dla zwierząt akwakultury;

2)      „energia ze źródeł odnawialnych” oznacza odnawialne, niekopalne źródła energii, takie jak energia wiatru, energia promieniowania słonecznego, energia geotermalna, energia fal, prądów i pływów morskich, hydroenergia, energia pozyskiwaną z gazu pochodzącego ze składowisk odpadów, oczyszczalni ścieków i ze źródeł biologicznych (biogaz);

3)      „wylęgarnia” oznacza miejsce rozmnażania, wylęgu i chowu na wczesnych etapach życia zwierząt akwakultury, w szczególności ryb oraz mięczaków, skorupiaków i szkarłupni;

4)      „podchowalnia” oznacza miejsce, w którym prowadzi się pośredni etap produkcji pomiędzy wylęgarnią a etapem wzrostowym. Etap podchowalni musi się zakończyć w pierwszej z trzech części cyklu produkcji, z wyjątkiem gatunków przechodzących proces smoltyfikacji;

5)      „zanieczyszczenie” oznacza bezpośrednie lub pośrednie wprowadzenie do środowiska wodnego substancji lub energii zdefiniowanych odpowiednio w dyrektywie 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady[5] i dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/56/WE[6], w zależności od tego, do jakich wód się stosują;

6)      „polikultura” oznacza chów dwóch lub więcej gatunków zazwyczaj z różnych poziomów troficznych w tej samej jednostce chowu;

7)      „cykl produkcyjny” oznacza długość życia zwierzęcia akwakultury lub wodorostu morskiego od najwcześniejszego etapu życia (zapłodnione jaja w przypadku zwierząt akwakultury) do chwili zbioru;

8)      „gatunki występujące lokalnie” oznaczają gatunki, które nie są gatunkami obcymi ani niewystępującymi miejscowo zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 708/2007[7], jak również gatunki wymienione w załączniku IV do tego rozporządzenia;

9)      „gęstość obsady” oznacza masę żywych zwierząt akwakultury na metr sześcienny wody w dowolnym momencie etapu wzrostowego, a w przypadku płastug i krewetek – masę na metr kwadratowy powierzchni.

2. Wymogi ogólne

2.1. Działalność jest zlokalizowana w miejscach, które nie są skażone produktami lub substancjami niedozwolonymi do użycia w produkcji ekologicznej bądź zanieczyszczeniami, które zagrażają ekologicznemu charakterowi produktów.

2.2. Ekologiczne i nieekologiczne jednostki produkcyjne są oddzielone odpowiednio i z poszanowaniem minimalnych odległości oddzielających określonych przez państwa członkowskie, w przypadku gdy takie minimalne odległości zostały ustalone. Oddzielenie takie opiera się na naturalnych okolicznościach, osobnych sieciach dystrybucji wody, odległościach, prądzie pływowym oraz umieszczeniu ekologicznej jednostki produkcyjnej w górnym lub dolnym biegu. Produkcja wodorostów morskich nie jest uważana za ekologiczną, jeśli stosowana jest w miejscach lub na obszarach wyznaczonych przez organy państw członkowskich jako miejsca lub obszary, które są nieodpowiednie do ekologicznej akwakultury lub uprawy wodorostów morskich.

2.3. W odniesieniu do każdego nowego podmiotu pragnącego prowadzić produkcję ekologiczną i produkować rocznie powyżej 20 ton produktów akwakultury wymagana jest proporcjonalna względem wielkości jednostki produkcyjnej ocena środowiskowa, aby zapewnić odpowiednie warunki dla jednostki produkcyjnej i jej bezpośredniego otoczenia oraz określić potencjalne skutki tej działalności. Podmiot gospodarczy przedstawia ocenę środowiskową organowi kontrolnemu lub jednostce certyfikującej. Treść oceny środowiskowej opracowuje się na podstawie załącznika IV do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE[8]. Jeżeli jednostka podlegała już wcześniej równoważnej ocenie, zezwala się na jej wykorzystanie do tego celu.

2.4. Podmiot gospodarczy przedkłada proporcjonalny względem wielkości jednostki produkcyjnej plan zrównoważonego zarządzania zbiorami akwakultury i wodorostów morskich.

2.5. Plan jest aktualizowany każdego roku i zawiera szczegóły dotyczące skutków środowiskowych prowadzonej działalności, monitoringu środowiskowego, który należy rozpocząć, oraz wyszczególnia środki, które należy podjąć w celu zminimalizowania niekorzystnych skutków dla otaczającego środowiska wodnego i lądowego, w tym - gdzie stosowne - zrzuty związków odżywczych do środowiska w każdym cyklu produkcyjnym lub rocznie. Plan uwzględnia kwestie nadzoru i napraw technicznego wyposażenia.

2.6. Podmioty gospodarcze w obszarze akwakultury i wodorostów morskich sporządzają w ramach swoich planów zrównoważonego zarządzania harmonogram ograniczania odpadów, który wdrożą wraz z rozpoczęciem działalności. Jeżeli to możliwe, używanie ciepła odpadowego jest ograniczone do energii ze źródeł odnawialnych. W odniesieniu do zbioru wodorostów morskich dokonuje się na początku jednorazowej szacunkowej oceny biomasy.

3. Wymogi dotyczące wodorostów morskich

W uzupełnieniu reguł produkcji określonych w art. 7, 8, 9 i 12 oraz, tam gdzie to stosowne, w sekcji 2, reguły ustanowione w niniejszej sekcji 3 stosuje się do ekologicznego zbierania i produkcji wodorostów. Reguły te stosuje się z uwzględnieniem niezbędnych zmian do produkcji wszystkich wielokomórkowych alg morskich, fitoplanktonu i mikroalg do dalszego stosowania jako pasza dla zwierząt akwakultury.

3.1. Konwersja

3.1.1. Okres konwersji miejsca zbierania wodorostów morskich wynosi sześć miesięcy.

3.1.2. Okres konwersji jednostki uprawy wodorostów morskich wynosi sześć miesięcy lub jeden pełny cykl produkcyjny, w zależności od tego, co trwa dłużej.

3.1.3. W okresie konwersji gospodarstwo akwakultury może zostać podzielone na wyraźnie oddzielone jednostki, z których nie wszystkie są zarządzane zgodnie z regułami produkcji ekologicznej. Jeśli chodzi o produkcję wodorostów, mogą być uwzględnione te same gatunki, pod warunkiem odpowiedniego rozdzielenia jednostek produkcji.

3.2. Reguły produkcji wodorostów morskich

3.2.1. Zbieranie naturalnie rosnących w morzu wodorostów i ich części uznaje się za produkcję ekologiczną, pod warunkiem że:

a)      obszary dorastania znajdują się w bardzo dobrym stanie ekologicznym określonym w dyrektywie 2000/60/WE[9], oraz nie są nieodpowiednie ze zdrowotnego punktu widzenia.

b)      zbieranie nie wpływa znacząco na równowagę naturalnego ekosystemu ani na utrzymanie gatunków na obszarze zbioru.

3.2.2. Uprawa wodorostów jest prowadzona w obszarach przybrzeżnych, które – aby mogły być uznane za ekologiczne – pod względem środowiskowym i zdrowotnym dorównują co najmniej obszarom opisanym w pkt 3.2.1 lit. a). Ponadto zastosowanie mają poniższe reguły produkcji:

a)      na wszystkich etapach produkcji – od zbioru wodorostów młodych do zbioru wodorostów dojrzałych – stosuje się praktyki zgodne z zasadami zrównoważonego rozwoju;

b)      aby zagwarantować utrzymanie szerokiej puli genowej, zbiór dziko rosnących młodych wodorostów w obszarach ich naturalnego występowania następuje regularnie w celu uzupełniania zapasów kultur hodowlanych;

c)      nawozy stosuje się wyłącznie w infrastrukturze wewnętrznej i tylko wtedy, gdy zostały dopuszczone do użytku do tego celu w produkcji ekologicznej.

3.3. Uprawa wodorostów morskich

3.3.1. W uprawie wodorostów morskich w morzu wykorzystuje się wyłącznie związki odżywcze naturalnie znajdujące się w środowisku lub pochodzące z ekologicznej produkcji zwierzęcej w sektorze akwakultury położonej najlepiej w bliskiej odległości jako część systemu polikultury.

3.3.2. W urządzeniach na lądzie, w których stosuje się zewnętrzne źródła związków odżywczych, poziom związków odżywczych w wodach wypływających powinien być potwierdzalnie taki sam lub niższy niż w wodach wpływających. Można stosować wyłącznie związki odżywcze pochodzenia roślinnego lub mineralnego dopuszczone do stosowania w produkcji ekologicznej zgodnie z art. 19.

3.3.3. Rejestruje się gęstość uprawy lub intensywność działalności, które utrzymują integralność środowiska wodnego poprzez zagwarantowanie, że nie przekracza się maksymalnej ilości wodorostów morskich, które mogą rosnąć w danym miejscu bez wywierania niekorzystnych skutków na środowisko.

3.3.4. Sznury oraz pozostały sprzęt wykorzystywane do uprawy wodorostów morskich są, jeśli to możliwe, powtórnie wykorzystane lub poddane recyklingowi.

3.4. Zrównoważone zbiory wodorostów morskich dziko rosnących

3.4.1. W odniesieniu do zbioru wodorostów morskich dokonuje się na początku jednorazowej szacunkowej oceny biomasy.

3.4.2. W jednostce lub w obiektach przechowuje się dokumentację księgową, na podstawie której podmiot może określić, a organ kontrolny lub jednostka certyfikująca zweryfikować, czy zbieracze dostarczyli wyłącznie wodorosty morskie dziko rosnące wyprodukowane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

3.4.3. Zbiorów dokonuje się w taki sposób, aby zebrane ilości nie wywierały znaczącego oddziaływania na stan środowiska wodnego. Podejmuje się środki jak: technika zbierania, minimalna wielkość, wiek, cykle reprodukcyjne bądź też wielkość pozostających zasobów wodorostów, które gwarantują, że wodorosty morskie mogą odrosnąć oraz zapobiegają przyłowom.

3.4.4. Jeżeli zbiorów dokonuje się na dzielonym lub wspólnym obszarze zbiorów, dostępna musi być dokumentacja wykazująca, że całkowite zbiory są zgodne z przepisami rozporządzenia.

4. Wymogi dotyczące zwierząt akwakultury

W uzupełnieniu reguł produkcji określonych w art. 7, 8, 9 i 12, reguły ustanowione w niniejszej sekcji 4 stosuje się do gatunków ryb, skorupiaków, szkarłupni i mięczaków określonych w pkt 4.1.5.10. Reguły te stosuje się również z uwzględnieniem niezbędnych zmian do zooplanktonu, mikro skorupiaków, wrotek, robaków i innych zwierząt wodnych przeznaczonych na paszę.

4.1. Wymogi ogólne

4.1.1. Konwersja

4.1.1.1. Do następujących typów urządzeń wykorzystywanych w produkcji w sektorze akwakultury, włącznie z istniejącymi zwierzętami akwakultury, stosuje się następujące okresy konwersji jednostek produkcji akwakultury:

a)      dla urządzeń, których nie można opróżnić z wody, wyczyścić i zdezynfekować, okres konwersji wynosi 24 miesiące;

b)      dla urządzeń, które zostały opróżnione, lub które były odłogowane, okres konwersji wynosi 12 miesięcy;

c)      dla urządzeń, które zostały opróżnione, wyczyszczone i zdezynfekowane, okres konwersji wynosi 6 miesięcy;

d)      dla urządzeń w otwartych wodach włącznie z urządzeniami produkującymi małże, okres konwersji wynosi 3 miesiące.

4.1.1.2. W okresie konwersji gospodarstwo akwakultury może zostać podzielone na wyraźnie oddzielone jednostki, z których nie wszystkie są zarządzane zgodnie z regułami produkcji ekologicznej. Jeśli chodzi o produkcję zwierząt akwakultury, mogą być uwzględnione te same gatunki, pod warunkiem odpowiedniego rozdzielenia jednostek produkcji.

4.1.2. Pochodzenie zwierząt akwakultury

4.1.2.1. W odniesieniu do pochodzenia zwierząt akwakultury stosuje się następujące reguły:

a)      akwakultura ekologiczna opiera się na hodowli młodych osobników pochodzących od osobników hodowanych ekologicznie i z gospodarstw ekologicznych;

b)      wykorzystuje się gatunki występujące lokalnie, natomiast celem hodowli jest uzyskanie odmian lepiej dostosowanych do warunków chowu, zapewniających zdrowie i dobrostan zwierząt oraz dobre wykorzystanie zasobów żywnościowych. Dokumentację potwierdzającą ich pochodzenie i traktowanie przedstawia się do kontroli organowi kontrolnemu lub jednostce certyfikującej;

c)      wybiera się takie gatunki, które są odporne i których chów nie spowoduje znaczących szkód w stadach dziko żyjących;

d)      schwytane na wolności dzikie zwierzęta lub nieekologiczne zwierzęta akwakultury można wprowadzać do gospodarstwa w celu poprawy genetycznej stada. Zwierzęta te powinny być utrzymywane w warunkach zarządzania ekologicznego przez co najmniej 3 miesiące, zanim można będzie je wykorzystać do celów reprodukcyjnych.

4.1.2.2. Następujące reguły mają zastosowanie w odniesieniu do rozmnażania:

a)      zakazuje się stosowania hormonów i substancji pochodnych od hormonów;

b)      nie stosuje się sztucznego uzyskiwania linii jednopłciowych, z wyjątkiem doboru manualnego, indukcji poliploidów, sztucznej hybrydyzacji i klonowania;

c)      dokonuje się wyboru linii;

d)      w stosownych przypadkach ustala się charakterystyczne dla danego gatunku warunki gospodarowania osobnikami, chowu i hodowli młodych osobników.

4.1.3. Żywienie

4.1.3.1. W odniesieniu do paszy dla ryb i skorupiaków i szkarłupni stosuje się następujące reguły:

a)      zwierzęta są żywione paszami zaspokajającymi potrzeby pokarmowe zwierząt w różnych okresach ich rozwoju;

b)      sposób żywienia określa się zgodnie z następującymi priorytetami:

(i)      zdrowie i dobrostan zwierząt;

(ii)     wysoka jakość produktu, włącznie ze składem odżywczym, która powinna zapewnić wysoką jakość końcowego produktu spożywczego;

(iii)    niewielkie oddziaływanie na środowisko.

c)      roślinny składnik paszy pochodzi z produkcji ekologicznej, a składnik paszy uzyskany ze zwierząt akwakultury jest produktem akwakultury ekologicznej lub zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa;

d)      stosowanie nieekologicznych materiałów paszowych pochodzenia roślinnego, materiałów paszowych pochodzenia zwierzęcego i mineralnego, dodatków paszowych, niektórych produktów używanych w żywieniu zwierząt oraz substancji pomocniczych w przetwórstwie jest dozwolone wyłącznie w przypadku, gdy zostały one dopuszczone do stosowania w produkcji ekologicznej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;

e)      nie stosuje się stymulatorów wzrostu i syntetycznych aminokwasów.

f)       w produkcji ekologicznej można stosować wyłącznie materiały pochodzenia roślinnego lub mineralnego dopuszczone do stosowania w akwakulturze ekologicznej zgodnie z art. 19;

g)      w akwakulturze ekologicznej można stosować wyłącznie niektóre produkty używane w żywieniu zwierząt oraz środki pomocnicze używane w przetwórstwie, o których mowa w pkt 1.4.4 części II.

4.1.3.2. Następujące reguły mają zastosowanie w odniesieniu do małż i innych gatunków nie karmionych przez człowieka, lecz żywiących się naturalnym planktonem:

a)      takie zwierzęta filtrujące zaspokajają wszystkie swoje wymogi żywieniowe naturalnie, z wyjątkiem młodych osobników hodowanych w wylęgarniach i szkółkach;

b)      obszary dorastania charakteryzują się bardzo dobrą jakością ekologiczną zdefiniowaną w dyrektywie 2000/60/WE.

4.1.3.3. Szczególne reguły dotyczące pasz dla mięsożernych zwierząt akwakultury

Pasza dla mięsożernych zwierząt akwakultury pochodzi ze źródeł wykorzystywanych zgodnie z następującymi priorytetami:

a)      ekologiczna pasza pochodząca z akwakultury;

b)      mączka rybna i olej rybny z ekologicznych okrawków akwakultury pochodzących z ryb, skorupiaków lub mięczaków;

c)      mączka rybna i olej rybny oraz składniki pochodzenia rybnego z okrawków ryb, skorupiaków lub mięczaków już złowionych do spożycia przez ludzi w ramach zrównoważonego rybołówstwa;

d)      mączka rybna i olej rybny oraz składniki pochodzenia rybnego z okrawków ryb już złowionych w ramach zrównoważonego rybołówstwa i nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi;

e)      ekologiczne materiały paszowe pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego; materiał roślinny nie przekracza 60 % wszystkich składników.

4.1.3.4. Szczególne reguły dotyczące pasz dla niektórych zwierząt akwakultury

Ryby w wodach lądowych, krewetki z rodziny Penaeidae i krewetki słodkowodne i słodkowodne ryby tropikalne są żywione w następujący sposób:

a)      paszą naturalnie dostępną w stawach i jeziorach;

b)      jeżeli naturalna pasza nie jest dostępna w wystarczających ilościach określonych w lit. a), można stosować ekologiczne pasze pochodzenia roślinnego, najlepiej z upraw danego gospodarstwa, lub wodorosty morskie. Podmioty gospodarcze przechowują dokumentację potwierdzającą potrzebę użycia dodatkowej paszy;

c)      jeżeli naturalna pasza jest uzupełniana zgodnie z lit. b), dzienna dawka żywieniowa dla gatunków wymienionych w pkt 4.1.5.10 lit. g) oraz dla suma panga (Pangasius sp.) może zawierać maksymalnie 10 % mączki rybnej lub oleju rybnego pochodzących ze zrównoważonego rybołówstwa.

4.1.4. Ochrona zdrowia

4.1.4.1. Zapobieganie chorobom

W odniesieniu do zapobiegania chorobom stosuje się następujące reguły:

a)      zapobieganie chorobom opiera się na utrzymywaniu zwierząt w optymalnych warunkach, z uwzględnieniem między innymi wymogów danego gatunku co do dobrej jakości wody, przepływu i wymiany wody, optymalnym projekcie gospodarstw, stosowaniu dobrych praktyk w zakresie hodowli i gospodarowania, w tym regularnego czyszczenia i odkażania obiektów, używaniu pasz wysokiej jakości, zapewnieniu odpowiedniej gęstości obsady oraz doboru ras i linii;

b)      dozwolone jest stosowanie immunologicznych leków weterynaryjnych;

c)      plan zarządzania w zakresie zdrowia zwierząt zawiera szczegóły dotyczące bezpieczeństwa biologicznego i praktyk zapobiegania chorobom włącznie z pisemną umową na doradztwo zdrowotne proporcjonalne do jednostki produkcyjnej podpisaną z wykwalifikowanymi służbami zajmującymi się zdrowiem zwierząt akwakultury i odwiedzającymi gospodarstwo z częstotliwością nie mniejszą niż raz w roku, a w przypadku małży - nie mniejszą niż raz na dwa lata;

d)      odpowiednio czyści się i dezynfekuje urządzenia, w których trzyma się zwierzęta, sprzęt i narzędzia;

e)      organizmy porastające usuwa się wyłącznie mechanicznie lub ręcznie i w stosownych przypadkach wrzuca ponownie do morza w pewnej odległości od miejsca uprawy;

f)       można stosować wyłącznie środki czyszczące i dezynfekujące wyposażenie i obiekty dopuszczone do stosowania w produkcji ekologicznej zgodnie z art. 19.

g)      W odniesieniu do odłogowania stosuje się następujące reguły:

(i)      właściwy organ określa czy konieczny jest okres odłogowania, oraz jego długość, co należy udokumentować po każdym cyklu produkcyjnym w systemie zamkniętym na otwartym morzu;

(ii)     jego stosowanie nie jest obowiązkowe w chowie małży;

(iii)    w trakcie odłogowania klatki i inne konstrukcje stosowane w produkcji zwierząt akwakultury są opróżnianie, dezynfekowane i pozostawiane puste do czasu ich kolejnego użycia;

h)      tam gdzie to stosowne, niezjedzona pasza dla ryb, odchody oraz martwe zwierzęta należy bezzwłocznie usunąć, aby uniknąć niebezpieczeństwa znaczącej szkody dla środowiska w odniesieniu do stanu jakości wód, ograniczyć do minimum zagrożenie chorobami oraz aby uniknąć przyciągania owadów i gryzoni;

i)       światło ultrafioletowe i ozon można stosować wyłącznie w wylęgarniach i podchowalniach;

j)       ze względu na biologiczną kontrolę ektopasożytów preferuje się stosowanie ryb-czyścicieli.

4.1.4.2. Opieka weterynaryjna

Następujące reguły mają zastosowanie w odniesieniu do opieki weterynaryjnej:

a)      choroby leczy się natychmiast, aby zapobiec cierpieniu zwierząt; jeśli stosowanie produktów fitoterapeutycznych, homeopatycznych i innych jest nieodpowiednie w razie konieczności, przy spełnieniu rygorystycznych warunków oraz na odpowiedzialność weterynarza, można stosować pochodzące z syntezy chemicznej alopatyczne produkty lecznicze weterynaryjne, w tym antybiotyki; w odpowiednich przypadkach zostają określone ograniczenia w odniesieniu do cyklów leczenia oraz okresów odstawienia leku;

b)      dozwolone są zabiegi związane z ochroną zdrowia ludzi i zwierząt wymagane na podstawie prawodawstwa Unii;

c)      jeżeli pomimo środków zapobiegawczych służących ochronie zdrowia zwierząt zgodnie z pkt 4.1.4.1 występuje problem zdrowotny, można stosować leczenie weterynaryjne zgodnie z następującą hierarchią:

(i)      substancje roślinne, zwierzęce lub mineralne w roztworze homeopatycznym;

(ii)     rośliny i wyciągi z nich bez działania znieczulającego, i

(iii)    substancje takie jak: pierwiastki śladowe, metale, naturalne immunostymulanty lub dozwolone probiotyki.

d)      Stosowanie leczenia alopatycznego jest ograniczone do dwóch serii rocznie za wyjątkiem szczepień i obowiązkowych programów zwalczania chorób. Jednakże, jeżeli cykl produkcyjny jest krótszy niż jeden rok, leczenie alopatyczne może być zastosowane tylko jeden raz. Jeżeli wskazane ograniczenia dotyczące leczenia alopatycznego zostaną przekroczone, dane zwierzęta akwakultury nie mogą być sprzedawane jako produkty ekologiczne;

e)      środki przeciwko pasożytom, wyłączając obowiązkowe programy kontroli chorób stosowane przez państwa członkowskie, można stosować dwa razy do roku lub jeden raz w przypadku cyklu produkcyjnego krótszego niż 18 miesięcy.

f)       okres karencji weterynaryjnego leczenia alopatycznego i leczenia przeciwko pasożytom zgodnie z lit. d), włącznie z leczeniem w ramach obowiązkowych programów kontroli i zwalczania chorób, jest dwukrotnie dłuższy niż okres karencji, o którym mowa w art. 11 dyrektywy 2001/82/WE, lub wynosi 48 godzin, jeżeli taki okres nie jest w ogóle określony;

g)      zawsze gdy stosuje się weterynaryjne produkty lecznicze, zgłasza się to organowi kontrolnemu lub jednostce certyfikującej przed wprowadzeniem zwierząt do obrotu jako ekologicznych. Stado poddane leczeniu musi być wyraźnie identyfikowalne.

4.1.5. Pomieszczenia inwentarskie i praktyki gospodarskie

4.1.5.1. Zakazane są zamknięte urządzenia produkcji zwierzęcej w sektorze akwakultury z systemem recyrkulacji, z wyjątkiem wylęgarni i podchowalni lub do produkcji gatunków przeznaczonych na paszę ekologiczną.

4.1.5.2. Sztuczne podgrzewanie i schładzanie wody dozwolone jest wyłącznie w wylęgarniach i podchowalniach. Naturalną wodę z odwiertów geotermalnych można używać do podgrzewania i schładzania wody na wszystkich etapach produkcji.

4.1.5.3. Otoczenie gospodarskie zwierząt akwakultury powinno być zaprojektowane w taki sposób, aby – zgodnie ze szczególnymi potrzebami określonych gatunków – zwierzęta akwakultury:

a)      dysponowały wystarczającą dla ich dobrostanu przestrzenią oraz, w odpowiednich przypadkach, minimalną gęstością obsady;

b)      przebywały w wodzie o dobrej jakości, charakteryzującej się między innymi odpowiednim przepływem i wymianą wody, wystarczającą zawartością tleny i utrzymującej niski poziom metabolitów;

c)      były utrzymywane w temperaturze i warunkach oświetlenia zgodnie z wymogami dla danego gatunku z uwzględnieniem lokalizacji geograficznej.

W przypadku ryb słodkowodnych rodzaj dna powinien być możliwie zbliżony do występującego w warunkach naturalnych.

W przypadku karpia dno powinna stanowić naturalna gleba.

4.1.5.4. Projekt i budowa zamkniętych systemów wodnych powinny uwzględniać przepływy wody i parametry fizyko-chemiczne zapewniające zwierzętom dobry stan zdrowia i dobrostan oraz zaspokajać ich potrzeby behawioralne.

4.1.5.5. Jednostki prowadzące chów na lądzie spełniają następujące warunki:

a)      dla systemów przepływowych powinna istnieć możliwość monitorowania i kontroli prędkości przepływu oraz jakości wody zarówno wpływającej jak i wypływającej;

b)      co najmniej 5 % obrzeża („miejsca styku woda-ląd”) ma naturalną roślinność.

4.1.5.6. Systemy zamknięte na otwartym morzu spełniają następujące warunki:

a)      są położone w miejscach, gdzie prędkość przepływu wody, głębokość i stopień wymiany wody w zbiorniku są odpowiednie dla ograniczenia do minimum oddziaływania na dno morza i otaczające wody;

b)      posiadają klatki, których projekt, budowa i utrzymanie są odpowiednie do warunków środowiska, w którym się znajdują.

4.1.5.7. Zamknięte systemy powinny być zaprojektowane, umiejscowione i obsługiwane w sposób ograniczający do minimum ryzyko ucieczki.

4.1.5.8. Jeżeli ryby lub skorupiaki uciekną, podejmuje się odpowiednie działania w celu ograniczenia ich oddziaływania na lokalny ekosystem, włącznie z odłowieniem, w odpowiednich przypadkach. Należy przechowywać dokumentację z tym związaną

4.1.5.9. W odniesieniu do produkcji zwierzęcej w sektorze akwakultury prowadzonej w stawach rybnych, basenach lub torach wodnych, gospodarstwa powinny być wyposażone bądź w podłoża stanowiące naturalny filtr, stawy osadowe, filtry biologiczne bądź filtry mechaniczne, które będą zbierać odpadowe związki odżywcze, lub też powinny wykorzystywać wodorosty morskie lub zwierzęta (małże i algi), które przyczyniają się do poprawy jakości wód odpływowych. Tam gdzie to stosowne, monitorowanie wód odpływowych prowadzi się w regularnych odstępach czasu.

4.1.5.10. Gęstość obsady

Uwzględniając wpływ gęstości obsady na dobrostan produkowanych ryb, należy monitorować stan ryb (uszkodzenia płetw, inne zranienia, tempo wzrostu, zachowanie i ogólny stan zdrowia) oraz jakość wody.

Gęstość obsady zwierząt określa się w podziale na gatunki lub grupy gatunków:

a)      Ekologiczna produkcja łososiowatych w wodzie słodkiej:

odnośne gatunki: pstrąg potokowy (Salmo trutta) - pstrąg tęczowy (Oncorhynchus mykiss) - pstrąg źródlany (Salvelinus fontinalis) – łosoś (Salmo salar) – palia alpejska (Salvelinus alpinus) – lipień (Thymallus thymallus) – palia jeziorowa (Salvelinus namaycush) – głowacica (Hucho hucho)

System produkcji || Chów musi odbywać się w systemach otwartych. Prędkość przepływu musi zapewniać stadu minimum 60 % nasycenia tlenem, komfort oraz usuwanie ścieków gospodarskich.

Maksymalna gęstość obsady || Gatunki łososiowate niewymienione poniżej – 15 kg/m3 Łosoś 20 kg/m3 Pstrąg potokowy i tęczowy 25 kg/m3 Palia alpejska 20 kg/m3

b)      Ekologiczna produkcja łososiowatych w wodzie morskiej:

odnośne gatunki: łosoś (Salmo salar) – pstrąg potokowy (Salmo trutta) – pstrąg tęczowy (Oncorhynchus mykiss)

Maksymalna gęstość obsady || 10 kg/m3 w sieciach

c)      Ekologiczna produkcja dorsza (Gadus morhua) i innych dorszowatych, labraksa (Dicentrarchus labrax), dorady (Sparus aurata), kulbina (Argyrosomus regius), turbota (Psetta maxima [= Scopthalmus maximux]), pagrusa różowego (Pagrus pagrus[=Sparus pagrus]), kulbaka czerwonego (Sciaenops ocellatus) i innych prażmowatych, oraz syganów (Siganus spp.)

System produkcji || W systemach zamkniętych w otwartych wodach (siatki/klatki) z minimalną prędkością prądu wody morskiej zapewniającą dobrostan zwierząt lub w otwartych systemach na lądzie.

Maksymalna gęstość obsady || Dla ryb innych niż turbot: 15 kg/m3 Dla turbota: 25 kg/m2

d)      Ekologiczna produkcja labraksa, dorady, kulbina, mugilowatych (Liza, Mugil) i węgorza (Anguilla sp.) w stawach ziemnych w obszarach pływowych i lagunach przybrzeżnych

System zamknięty || Tradycyjne panwie solne przekształcone w jednostki produkcji akwakultury i podobne stawy ziemne w obszarach pływowych

System produkcji || Woda podlega odpowiedniej wymianie, aby zapewnić dobrostan zwierząt danego gatunku Co najmniej 50 % podłoża musi mieć pokrywę roślinną Niezbędne są stawy oczyszczające na terenach podmokłych

Maksymalna gęstość obsady || 4 kg/m3

e)      Ekologiczna produkcja jesiotra w wodzie słodkiej

Odnośne gatunki: rodzina jesiotrowatych (Acipenseridae)

System produkcji || Przepływ wody w każdej jednostce chowu zapewnia dobrostan zwierząt Wody wypływające powinny być tej samej jakości co wody wpływające

Maksymalna gęstość obsady || 30 kg/m3

f)       Ekologiczna produkcja ryb w wodach lądowych:

Odnośne gatunki: karpiowate (Cyprinidae) i inne gatunki pokrewne w kontekście polikultury, włącznie z okoniem, szczupakiem, sumem, siejowatymi i jesiotrem.

System produkcji || W stawach rybnych okresowo całkowicie opróżnianych z wody oraz w jeziorach. Jeziora muszą być przeznaczone wyłącznie do produkcji ekologicznej, włącznie z uprawami w suchych obszarach. Obszar odłowu ryb musi być wyposażony w dopływ świeżej wody i mieć wymiary zapewniające rybom optymalny komfort. Po odłowieniu ryby należy przechowywać w czystej wodzie. Organiczne i mineralne nawożenie stawów i jezior przeprowadza się tylko przy użyciu nawozów sztucznych i polepszaczy gleby dopuszczonych do stosowania w produkcji ekologicznej zgodnie z art. 19, przy maksymalnym użyciu 20 kg azotu na ha. Zakazuje się stosowania chemikaliów syntetycznych do kontroli roślinności wodnej i szaty roślinnej znajdującej się w wodach służących do produkcji. Należy utrzymać obszary naturalnej roślinności wokół jednostek wód lądowych jako strefę buforową oddzielającą od zewnętrznych obszarów lądowych, na których nie prowadzi się produkcji zgodnie z regułami ekologicznej akwakultury. Na etapie wzrostowym „polikulturę” stosuje się pod warunkiem ścisłego przestrzegania kryteriów ustanowionych w niniejszej specyfikacji w odniesieniu do innych gatunków ryb jeziornych.

Wydajność produkcji || Całkowita produkcja gatunków ograniczona jest do 1500 kg ryb rocznie z jednego hektara.

g)      Ekologiczna produkcja krewetek z rodziny Penaeidae i krewetek słodkowodnych (Macrobrachium spp.)

Założenie jednostki/jednostek produkcyjnych || Lokalizacja w sterylnych obszarach gliny, aby zminimalizować oddziaływanie środowiskowe budowy stawu. Stawy należy budować w miejscach naturalnego występowania gliny. Zabrania się niszczenia namorzyn.

Czas konwersji || Sześć miesięcy na staw, co odpowiada normalnemu okresowi życia produkowanej krewetki.

Pochodzenie stada rozpłodowego || Co najmniej połowa stada rozpłodowego jest udomowiona po trzech latach chowu. Pozostałą część stanowi wolne od patogenów stado rozpłodowe dziko żyjące pochodzące ze zrównoważonego rybołówstwa. Obowiązkowa selekcja pierwszego i drugiego pokolenia przed wprowadzeniem do gospodarstwa.

Ablacja słupka ocznego || jest zakazana

Maksymalna gęstość obsady i limity produkcji || Jaja lub larwy: maksimum 22 osobniki w stadium polarwalnym/m2 Maksymalna biomasa chwilowa: 240 g/m2

h)      Mięczaki i szkarłupnie

Systemy produkcji || Sznury haczykowe, tratwy, kultury przydenne, worki siatkowe, klatki, tace, nakrywki, drewniane pale (bouchot) i inne systemy zamknięte. W przypadku chowu małży jadalnych na tratwach liczba rzucanych lin nie przekracza jednej na metr kwadratowy obszaru. Maksymalna długość rzucanej liny nie przekracza 20 metrów. Nie przerzedza się lin w trakcie cyklu produkcyjnego, zezwala się jednak na dzielenie rzucanych lin bez zwiększania początkowej gęstości obsady.

i)       Słodkowodne ryby tropikalne: ryba mleczna (Chanos chanos), tilapia (Oreochromis sp.), sum panga (Pangasius sp.):

Systemy produkcji || Stawy i klatki siatkowe

Maksymalna gęstość obsady || Panga: 10 kg/m3 Tilapia: 20 kg/m3

4.1.6. Dobrostan zwierząt

4.1.6.1. Wszystkie osoby zajmujące się utrzymywaniem zwierząt akwakultury posiadają niezbędną podstawową wiedzę na temat zdrowia i potrzeb związanych z dobrostanem zwierząt oraz umiejętności w tych dziedzinach.

4.1.6.2. Wszelkie czynności przy zwierzętach akwakultury należy ograniczyć do minimum i wykonywać je bardzo ostrożnie przy użyciu odpowiednich narzędzi i procedur, dzięki którym unika się stresu i szkód fizycznych związanych z tymi czynnościami. Z każdym osobnikiem ze stada rozpłodowego należy się obchodzić w taki sposób, aby ograniczyć do minimum szkody fizyczne i stres, i w znieczuleniu, jeżeli wskazane. Działania związane z sortowaniem ogranicza się do minimum i na tyle, ile wymaga zapewnienie rybom dobrostanu.

4.1.6.3. Stosowanie sztucznego oświetlenia ogranicza się w następujący sposób:

a)      przedłużenie czasu naturalnego światła dziennego nie powinno przekraczać określonego maksimum uwzględniającego potrzeby etologiczne, warunki geograficzne i ogólne zdrowie produkowanych zwierząt; wymienione maksimum nie powinno przekraczać 16 godzin dziennie z wyjątkiem celów reprodukcyjnych;

b)      należy unikać nagłych zmian w intensywności światła w chwili zmiany oświetlenia poprzez stosowanie ściemniaczy lub dyskretnego oświetlenia.

4.1.6.4. W celu zapewnienia zwierzętom dobrostanu i zdrowia zezwala się na napowietrzanie, pod warunkiem, że mechaniczne napowietrzacze są w miarę możliwości zasilane energią ze źródeł odnawialnych.

4.1.6.5. Stosowanie płynnego tlenu jest dozwolone w sytuacjach związanych ze zdrowiem i dobrostanem zwierząt oraz w krytycznych okresach produkcji i transportu w następujących przypadkach:

a)      wyjątkowe przypadki wzrostu temperatury lub spadku ciśnienia atmosferycznego lub przypadkowego zanieczyszczenia;

b)      sporadyczne czynności związane z zarządzaniem stadem, takie jak pobieranie próbek i sortowanie;

c)      w celu zapewnienia przetrwania stada w gospodarstwie.

4.1.6.6. Podejmuje się odpowiednie środki w celu ograniczenia do minimum czasu transportu zwierząt akwakultury.

4.1.6.7. Wszelkiego rodzaju cierpienie ogranicza się do minimum w trakcie całego życia zwierzęcia, w tym podczas uboju.

4.1.6.8. Należy stosować takie techniki uboju, w których ryby natychmiast tracą przytomność i stają się nieczułe na ból. Zabiegi przed ubojem wykonuje się w sposób pozwalający uniknąć zranienia, przy jednoczesnym ograniczeniu do minimum cierpienia i stresu. Przy określaniu optymalnych metod uboju należy wziąć pod uwagę różnice w wielkości ryb, w gatunkach oraz miejscach produkcji.

4.2. Szczególne reguły dotyczące mięczaków

4.2.1. Pochodzenie larw

W odniesieniu do pochodzenia larw stosuje się następujące reguły:

a)      dzikie jaja i/lub larwy spoza granic jednostki produkcyjnej, mogą być stosowane w przypadku małży, jeżeli nie stanowi to znaczącej szkody dla środowiska, jest dozwolone przez lokalne prawodawstwo, a dzikie jaja lub larwy pochodzą z:

(i)      kolonii, które raczej nie przetrwają w warunkach zimowych lub stanowią nadwyżkę w stosunku do wymagań, lub

(ii)     naturalnych zarodków skorupiaków, mięczaków i szkarłupni osiadłych na kolektorach.

b)      w przypadku ostrygi wielkiej Crassostrea gigas preferuje się stada hodowane selektywnie, aby ograniczyć składanie ikry na wolności.

c)      Należy prowadzić ewidencję w zakresie tego, gdzie i kiedy zebrano dzikie jaja lub larwy, aby umożliwić prześledzenie pochodzenia do obszaru zebrania.

4.2.2. Pomieszczenia inwentarskie i praktyki gospodarskie

W odniesieniu do warunków dotyczących pomieszczeń inwentarskich i praktyk gospodarskich stosuje się następujące reguły:

a)      produkcję można prowadzić w tym samym obszarze wód co ekologiczny chów ryb i ekologiczną produkcję wodorostów morskich w systemie polikultury, co należy udokumentować w planie zrównoważonego zarządzania. Chów małży można również prowadzić w polikulturze razem z chowem ślimaków takich jak pobrzeżek;

b)      ekologiczna produkcja małży powinna być prowadzona w obszarach wyznaczonych słupkami, pływakami lub innymi wyraźnymi oznaczeniami i jeśli stosowne ograniczonymi workami siatkowymi, klatkami lub innymi sztucznymi strukturami;

c)      w ekologicznym chowie skorupiaków, mięczaków i szkarłupni ogranicza się do minimum zagrożenie dla gatunków chronionych. Jeżeli stosuje się sieci przeciwko drapieżnikom, to ich budowa nie może powodować urazów u ptaków nurkujących.

4.2.3. Chów

W odniesieniu do chowu stosuje się następujące reguły:

a)      chów na sznurach lub innymi metodami wymienionymi w pkt 4.1.5.10 lit. h) kwalifikuje się jako produkcja ekologiczna;

b)      chów mięczaków na dnie jest dozwolony jedynie pod warunkiem, że w miejscach zbierania i chowu nie wywiera on znaczącego oddziaływania na środowisko. Dowody na minimalne oddziaływanie na środowisko muszą być poparte badaniem i sprawozdaniem dotyczącymi eksploatowanego obszaru, które podmiot gospodarczy jest zobowiązany przedstawić organowi kontrolnemu jednostce certyfikującej. Sprawozdanie stanowi oddzielny rozdział w planie zrównoważonego zarządzania.

4.2.4. Zarządzanie

W odniesieniu do zarządzania stosuje się następujące reguły:

a)      gęstość obsady w produkcji nie przekracza gęstości obsady nieekologicznych mięczaków w danym miejscu. Sortowanie, przerzedzanie i dostosowywanie gęstości obsady dokonuje się na podstawie biomasy i aby zapewnić dobrostan zwierząt oraz wysoką jakość produktów;

b)      organizmy porastające należy usunąć mechanicznie lub ręcznie i, jeśli to stosowne, wrzucić ponownie do morza z dala od hodowli  mięczaków. W trakcie cyklu produkcji mięczaki można potraktować jeden raz roztworem wapna w celu kontroli konkurujących organizmów porastających.

4.2.5. Szczególne reguły dotyczące chowu ostryg

Dozwolony jest chów w koszach na stelażach. Takie i inne konstrukcje, w których trzymane są ostrygi, powinny być rozstawione w taki sposób, aby nie tworzyć całkowitej bariery wzdłuż linii brzegowej. Stado umieszcza się ostrożnie na podłożu zależnie od prądu pływowego w celu optymalizacji produkcji. Produkcja spełnia wymogi określone w pkt 4.1.5.10 lit. h).

Część IV: Reguły dotyczące żywności przetworzonej oraz produkcji przetworzonej paszy

W uzupełnieniu reguł produkcji określonych w art. 7, 9 i 13, reguły ustanowione w niniejszej części stosuje się do żywności przetworzonej i produkcji przetworzonej paszy.

1. Ogólne wymogi dotyczące produkcji przetworzonej żywności i paszy

1.1. Żywność i dodatki paszowe, środki pomocnicze i inne substancje i składniki stosowane w przetwórstwie żywności i pasz, a także inne praktyki stosowane w przetwórstwie, takie jak wędzenie, muszą spełniać zasady dobrych praktyk wytwarzania[10].

1.2. Podmioty gospodarcze produkujące przetworzoną żywność i pasze ustanawiają i uaktualniają odpowiednie procedury opierające się na systematycznej identyfikacji krytycznych etapów przetwórstwa.

1.3. Stosowanie procedur, o których mowa w pkt 1.2, musi gwarantować, że wytwarzane produkty przetworzone są zgodne z niniejszym rozporządzeniem.

1.4. Podmioty gospodarcze przestrzegają procedur, o których mowa w ust. 1.2, i wdrażają te procedury, w szczególności:

a)      podejmują środki zapobiegawcze w celu uniknięcia ryzyka zanieczyszczenia przez niedozwolone substancje lub produkty;

b)      wdrażają odpowiednie działania w zakresie czyszczenia, monitorują ich skuteczność i prowadzą ich ewidencję;

c)      zapewniają, by produkty nieekologiczne nie były wprowadzane do obrotu z oznaczeniem odnoszącym się do produkcji ekologicznej.

1.5. Przygotowanie przetworzonych produktów ekologicznych jest oddzielone w czasie lub przestrzeni od przygotowania produktów nieekologicznych. Jeżeli w danej jednostce przetwórczej są również przetwarzane lub przechowywane produkty nieekologiczne, podmiot gospodarczy:

a)      informuje o tym odpowiednio organ kontrolny lub jednostkę certyfikującą;

b)      prowadzi działania w sposób ciągły aż do ich całkowitego zakończenia, w oddzielnym miejscu lub w innym terminie, w sposób zapewniający, że są one fizycznie lub chronologicznie odseparowane od podobnych działań wykonywanych na produktach nieekologicznych;

c)      przechowuje produkty ekologiczne, przed i po zakończeniu wyżej wspomnianych działań w sposób zapewniający, że są one fizycznie lub chronologicznie odseparowane od produktów nieekologicznych;

d)      udostępnia i aktualizuje rejestr wszystkich operacji i przetworzonych ilości;

e)      podejmuje konieczne środki w celu zapewnienia możliwości identyfikacji partii i uniknięcia mieszania się lub zamiany z produktami nieekologicznymi;

f)       prowadzi działania na produktach ekologicznych wyłącznie po odpowiednim oczyszczeniu urządzeń produkcyjnych.

1.6. Nie stosuje się produktów, substancji i technik, które odtwarzają właściwości utracone w trakcie przetwarzania i przechowywania żywności ekologicznej, naprawiają skutki zaniedbań zaistniałych w trakcie przetwarzania lub w inny sposób mogą wprowadzać w błąd w kwestii prawdziwej natury produktów, które mają być wprowadzane do obrotu jako żywność ekologiczna.

2. Wymogi dotyczące produkcji przetworzonej żywności

2.1. W odniesieniu do składu przetworzonej żywności ekologicznej spełnione są następujące warunki:

a)      dany produkt wytwarzany jest głównie ze składników pochodzenia rolniczego; w celu stwierdzenia, czy produkt został wyprodukowany głównie ze składników pochodzenia rolniczego, pod uwagę nie bierze się dodatków w postaci wody i soli;

b)      można stosować tylko takie dodatki do żywności, substancje pomocnicze w przetwórstwie, aromaty, wodę, sól, preparaty na bazie mikroorganizmów i enzymów spożywczych, minerały, pierwiastki śladowe, witaminy, aminokwasy i inne mikroskładniki odżywcze w środkach spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego, które są dopuszczone do stosowania w produkcji ekologicznej zgodnie z art. 19;

c)      składnik ekologiczny nie występuje wraz z takim samym składnikiem będącym efektem konwersji lub składnikiem w formie nieekologicznej;

d)      żywność wyprodukowana ze składników pochodzących z upraw w okresie konwersji zawiera tylko jeden składnik roślinny pochodzenia rolniczego.

2.2. Użycie niektórych produktów i substancji w przetwórstwie żywności

2.2.1. Tylko produkty i substancje, o których mowa w pkt 2.1 lit. b), jak również produkty i substancje, o których mowa w pkt 2.2.2, 2.2.4 i 2.2.5, mogą być stosowane w przetwarzaniu żywności, z wyjątkiem produktów i substancji z sektora wina, do których stosuje się pkt 2 części V, i drożdży, do których stosuje się pkt 1.3 części VI.

2.2.2. W przetwórstwie żywności zezwala się na użycie następujących produktów i substancji:

a)      preparatów na bazie mikroorganizmów i enzymów spożywczych normalnie stosowanych w przetwarzaniu żywności, jednak enzymy spożywcze, które mają zostać użyte jako dodatki do żywności, muszą być dopuszczone do użycia w produkcji ekologicznej zgodnie z art. 19;

b)      substancji i produktów określonych w art. 3 ust. 2 lit. b) i d) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1334/2008[11] oznakowane jako naturalne substancje zapachowe lub naturalne preparaty zapachowe zgodnie z art. 15 ust. 1 lit. e) i art. 16 tego rozporządzenia;

c)      barwników do znakowania mięsa i jaj tuszem zgodnie z art. 17 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008[12];

d)      wody pitnej i soli (zawierającej jako główny składnik chlorek sodu lub potasu), powszechnie stosowanych w przetwórstwie spożywczym;

e)      minerałów (wraz z pierwiastkami śladowymi), witamin, aminokwasów i mikroelementów, o ile ich użycie jest prawnie wymagane w środkach spożywczych, w skład których wchodzą.

2.2.3. Do celów obliczenia, o którym mowa w art. 21 ust. 3, stosuje się następujące reguły:

a)      niektóre dodatki do żywności dopuszczone do użycia w produkcji ekologicznej zgodnie z art. 19 zalicza się do składników rolnych;

b)      preparaty i substancje, o których mowa w pkt 2.2.2, nie są zaliczane do składników rolnych;

c)      drożdże i produkty drożdżowe zalicza się do składników rolnych.

2.2.4. Następujące nieekologiczne produkty rolne można stosować w przetwarzaniu żywności ekologicznej:

a)      produkty pochodzenia zwierzęcego:

(i)      organizmy wodne niepochodzące z akwakultury i dozwolone w nieekologicznych preparatach spożywczych;

(ii)     żelatyna;

 (iii)   osłonki;

b)      nieprzetworzone produkty roślinne, jak również produkty otrzymane z nich w drodze przetwarzania:

(i)      jadalne owoce, orzechy, nasiona:

– orzechy cola                           Cola acuminata;

 (ii)    jadalne przyprawy i zioła:

– nasiona chrzanu                      Armoracia rusticana;

– krokosz barwierski                 Carthamus tinctorius;

– ziele rukwi wodnej                 Nasturtium officinale;

(iii)    różne:

– algi, w tym wodorosty morskie;

c)      przetwory warzywne:

(i)      cukry, skrobia; inne produkty ze zbóż i bulw:

– papier ryżowy;

– skrobia z ryżu i kukurydzy woskowej, niemodyfikowana chemicznie;

(ii)     rożne:

– rum, uzyskiwany tylko z soku trzciny cukrowej.

2.2.5. Tłuszcze i oleje, rafinowane lub nierafinowane, ale niemodyfikowane chemicznie, pozyskane z innych roślin niż:

– kakao                                      Theobroma cacao;

– kokos                                      Cocos nucífera;

– oliwa                                       Olea europaea;

– słonecznik                               Helianthus annuus;

– palma                                      Elaeis guineensis;

– rzepak                                     Brassica napus, rapa;

– krokosz barwierski                 Carthamus tinctorius;

– sezam                                      Sesamum indicum;

– soja                                         Glycine max.

3. Wymogi dotyczące produkcji przetworzonej paszy

3.1. Ekologiczne materiały paszowe lub materiały paszowe pochodzące z produkcji podlegającej konwersji nie mogą wchodzić w skład ekologicznych produktów paszowych wraz z takimi samymi materiałami paszowymi wyprodukowanymi środkami nieekologicznymi.

3.2. Żadnych materiałów paszowych stosowanych lub przetwarzanych w produkcji ekologicznej nie przetwarza się za pomocą chemicznie syntetyzowanych rozpuszczalników.

Część V: Wino

1. Zakres

1.1. W uzupełnieniu ogólnych reguł produkcji ustanowionych w art. 7, 8, 9 i 14 reguły ustanowione w niniejszej części stosują się do produkcji ekologicznej produktów sektora wina, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. l) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.

1.2. Rozporządzenia Komisji (WE) nr 606/2009[13] i (WE) nr 607/2009[14] mają zastosowanie, o ile przepisy niniejszej części wyraźnie nie stanowią inaczej.

2. Stosowanie niektórych produktów i substancji

2.1. Produkty sektora wina są produkowane z surowców ekologicznych.

2.2. Do wytwarzania produktów sektora wina, również w trakcie procesów i praktyk enologicznych, stosowane mogą być wyłącznie produkty i substancje dopuszczone do stosowania w produkcji ekologicznej zgodnie z art. 19, z zastrzeżeniem warunków i obostrzeń ustanowionych w rozporządzeniu (UE) nr 1308/2013 i rozporządzeniu (WE) nr 606/2009, w szczególności w załączniku I do tego rozporządzenia.

3. Praktyki enologiczne i ograniczenia

3.1. Bez uszczerbku dla przepisów sekcji 1 i 2 oraz szczegółowych zakazów i obostrzeń przewidzianych w pkt 3.2-3.5, dopuszczone są jedynie enologiczne praktyki, procesy i zabiegi, w tym obostrzenia przewidziane w art. 80 i 83 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 oraz w art. 3, 5–9 i 11–14 rozporządzenia (WE) nr 606/2009, a także w załącznikach do nich, stosowane przed dniem 1 sierpnia 2010 r.

3.2. Zakazane są następujące praktyki, procesy i zabiegi enologiczne:

a)      częściowe zagęszczenie w wyniku schłodzenia zgodnie z częścią I sekcja B.1 lit. c) załącznika VIII do rozporządzenia (UE) nr 1308/2013;

b)      eliminacja dwutlenku siarki przy zastosowaniu procesów fizycznych zgodnie z pkt 8 załącznika I A do rozporządzenia (WE) nr 606/2009;

c)      elektrodializa w celu zapewnienia winowej stabilizacji wina zgodnie z pkt 36 załącznika I A do rozporządzenia (WE) nr 606/2009;

d)      częściowa dealkoholizacja wina zgodnie z pkt 40 załącznika I A do rozporządzenia (WE) nr 606/2009;

e)      stosowanie żywic kationitowych w celu zapewnienia winowej stabilizacji wina zgodnie z pkt 43 załącznika I A do rozporządzenia (WE) nr 606/2009.

3.3. Dopuszcza się następujące enologiczne praktyki, procesy i operacje przetwarzania przy spełnieniu następujących warunków:

a)      w przypadku obróbki termicznej zgodnie z pkt 2 załącznika I A do rozporządzenia (WE) nr 606/2009 — temperatura nie przekracza 70 °C;

b)      w przypadku odwirowywania i filtracji z obojętnym filtrującym środkiem pomocniczym lub bez tego środka zgodnie z pkt 3 załącznika I A do rozporządzenia (WE) nr 606/2009 — średnica porów nie może być mniejsza niż 0,2 mikrometra.

3.4. Stosowanie następujących enologicznych praktyk, procesów i operacji przetwarzania zostanie ponownie zbadane przez Komisję przed dniem 1 sierpnia 2015 r. w celu ich stopniowego wycofania lub dalszego ograniczenia:

a)      obróbka termiczna zgodnie z pkt 2 załącznika I A do rozporządzenia (WE) nr 606/2009;

b)      stosowanie żywicznej wymiany jonowej, której mowa w pkt 20 załącznika I A do rozporządzenia (WE) nr 606/2009;

c)      odwrócona osmoza zgodnie z lit. b) sekcja B.1 część I załącznika VIII do rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.

3.5. Wszelkie poprawki wprowadzone po dniu 1 sierpnia 2010 r. w odniesieniu do enologicznych praktyk, procesów i operacji przetwarzania przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1234/2007 lub rozporządzeniu (WE) nr 606/2009 mogą być stosowane w ekologicznej produkcji wina wyłącznie po przyjęciu środków niezbędnych do wdrożenia przepisów dotyczących produkcji przewidzianych w niniejszej sekcji 3 oraz, w razie potrzeby, po przeprowadzeniu procesu oceny zgodnie z art. 19 niniejszego rozporządzenia.

Cześć VI: Drożdże używane jako żywność lub pasza,

W uzupełnieniu reguł produkcji określonych w art. 7, 9 i 15, reguły ustanowione w niniejszej części stosuje się do drożdży ekologicznych używanych jako żywność lub pasza.

1. Wymogi ogólne

1.1. Do produkcji drożdży ekologicznych wykorzystywane są wyłącznie podłoża wytworzone ekologicznie.

1.2. Drożdże ekologiczne nie mogą występować w ekologicznej żywności ani paszy wraz z drożdżami nieekologicznymi.

1.3. Do produkcji i przygotowania drożdży ekologicznych można stosować następujące substancje:

a)      substancje pomocnicze w przetwórstwie dopuszczone do stosowania w produkcji ekologicznej zgodnie z art. 19;

b)      produkty i substancje, o których mowa w pkt 2. 2.2. lit. a) i d) części IV.

ZAŁĄCZNIK III

ZBIERANIE, PAKOWANIE, TRANSPORT I SKŁADOWANIE PRODUKTÓW

1. Zbieranie produktów i ich transport do jednostek przetwórczych

Podmioty mogą przeprowadzać zbiórkę produktów ekologicznych i nieekologicznych jednocześnie, wyłącznie jeżeli podejmowane są właściwe środki zabezpieczające przed możliwością pomieszania lub zamiany z produktami nieekologicznymi oraz zapewniające identyfikację produktów ekologicznych. Podmiot przechowuje informacje dotyczące dni zbioru, godzin, trasy i daty oraz czasu przyjęcia produktów, dostępne dla organu kontroli lub jednostki certyfikującej.

2. Pakowanie produktów i ich transport do innych podmiotów lub jednostek

2.1. Podmioty zapewniają, by produkty ekologiczne były transportowane do innych podmiotów lub jednostek, włączając hurtowników i detalistów, tylko w odpowiednim opakowaniu, pojemnikach lub pojazdach zamkniętych w taki sposób, aby nie można było dokonać zamiany zawartości bez manipulowania pieczęcią lub jej uszkodzenia oraz zaopatrzonych w etykiety zawierające, bez uszczerbku dla innych oznakowań wymaganych przez prawo Unii, co następuje:

a)      nazwę i adres podmiotu gospodarczego oraz, jeśli są to inne podmioty, właściciela lub sprzedawcy produktu;

b)      nazwę produktu lub opis mieszanki paszowej wraz z odniesieniem do produkcji ekologicznej;

c)      nazwę i numer identyfikacyjny organu kontrolnego lub jednostki certyfikującej, której podlega podmiot, oraz

d)      w stosownych przypadkach, znak identyfikacyjny partii towaru zgodnie z systemem znakowania zatwierdzonym na poziomie krajowym albo uzgodnionym z organem kontroli lub jednostką certyfikującą, który pozwala powiązać partię towaru z ewidencją, o której mowa w art. 24.

Informacje, o których mowa w lit. a)–d) mogą być także zawarte w dokumencie towarzyszącym, jeśli dokument taki może być niepodważalnie powiązany z opakowaniem, pojemnikiem lub pojazdem transportowym zawierającym produkt. Dokument towarzyszący zawiera informacje na temat dostawcy lub przewoźnika

2.2. Zamknięte opakowanie, pojemnik lub pojazd transportowy nie są wymagane gdy:

a)      transport odbywa się bezpośrednio między podmiotem gospodarczym a innym podmiotem gospodarczym i obaj podlegają systemowi kontroli ekologicznej;

b)      produktom tym towarzyszy dokument zawierający informacje wymagane na zgodnie z pkt 2.1; oraz

c)      zarówno podmioty wysyłające jak odbierające są zobowiązane prowadzić ewidencję tych działań transportowych i udostępniać ją na żądanie jednostki certyfikującej lub organu kontroli.

3. Szczególne reguły dotyczące transportu paszy do innych jednostek produkcyjnych/przetwórczych lub obiektów składowania

W trakcie transportu paszy do innych jednostek produkcyjnych lub przetwórczych lub obiektów składowania, podmioty gospodarcze zapewniają spełnienie następujących warunków:

a)      w czasie transportu należy skutecznie fizycznie oddzielić pasze ekologiczne od pasz w okresie konwersji i pasz nieekologicznych;

b)      pojazdy lub pojemniki, w których transportowano produkty nieekologiczne, mogą być wykorzystane do transportu produktów ekologicznych, wyłącznie pod warunkiem że:

(i)      przed rozpoczęciem transportu produktów ekologicznych przeprowadzono właściwe działania czyszczące, których skuteczność została sprawdzona, a podmioty prowadzą ewidencje tych operacji;

(ii)     podmioty zapewniają wprowadzenie wszelkich właściwych działań stosownych do zagrożeń oszacowanych zgodnie z ustaleniami dotyczącymi kontroli i w miarę potrzeby, zapewniają, by produkty nieekologiczne nie były wprowadzone do obrotu z oznaczeniem odnoszącym się do produkcji ekologicznej;

(iii)    podmiot prowadzi ewidencję tych działań transportowych i udostępnia ją jednostce certyfikującej lub organowi kontroli;

c)      transport gotowej paszy ekologicznej należy oddzielić fizycznie lub chronologicznie od transportu innych gotowych produktów;

d)      w czasie transportu ilość produktów na początku i każda oddzielna ilość dostarczona w trakcie przesyłki dostaw jest rejestrowana.

4. Transport żywych ryb

4.1. Żywe ryby przewozi się w odpowiednich zbiornikach z czystą wodą, która zaspokaja ich potrzeby fizjologiczne w zakresie temperatury i rozpuszczonego tlenu.

4.2. Przed transportem ekologicznych ryb i produktów z ryb zbiorniki należy dokładnie wyczyścić, zdezynfekować i wypłukać

4.3. Należy przedsięwziąć środki ostrożności, aby ograniczyć stres. W trakcie transportu zagęszczenie zwierząt nie osiąga poziomu uznawanego za szkodliwy dla danego gatunku.

4.4. W odniesieniu do operacji, o których mowa w pkt 4.1, 4.2 i 4.3, należy przechowywać odpowiednie dokumenty.

5. Przyjmowanie produktów od innych podmiotów jednostek produkcyjnych

Podczas przyjmowania produktów ekologicznych podmiot sprawdza zamknięcie opakowań lub pojemników, w przypadku gdy jest to wymagane, oraz obecność oznakowania określonego w sekcji 2.

Podmiot porównuje informacje na etykiecie, o których mowa w sekcji 2, z informacjami w dokumentach towarzyszących. Wynik tego sprawdzenia jest wyraźnie wskazany w ewidencji, o której mowa w art. 24.

6. Szczególne reguły odbierania produktów z państw trzecich

Jeżeli ekologiczne produkty są przywożone z państwa trzeciego, są one transportowane w odpowiednim opakowaniu lub pojemnikach, zamkniętych w sposób zabezpieczający przed zastąpieniem zawartości i zaopatrzonych w identyfikator eksportera oraz wszelkie inne oznaczenia i numery służące identyfikowaniu partii produktów oraz w świadectwo kontroli przywozowej z państw trzecich, tam gdzie to stosowne.

Otrzymując produkt ekologiczny przywieziony z państwa trzeciego, osoba fizyczna lub prawna, której dostarczano przywożoną przesyłkę i która otrzymuje ją celem dalszego przetworzenia lub obrotu, sprawdza zamknięcie opakowania lub pojemnika oraz, w przypadku produktów importowanych zgodnie z art. 28 ust. 1 lit. b) ppkt (ii), sprawdza czy świadectwo kontroli określone w tym artykule obejmuje rodzaj produktu zawarty w przesyłce. Wynik tego sprawdzenia jest wyraźnie wskazany w ewidencji, o której mowa w art. 24.

7. Składowanie produktów

7.1. Pomieszczeniami do składowania produktów zarządza się w taki sposób, aby zapewnić identyfikację partii towaru i uniknąć mieszania się z produktami lub substancjami niezgodnymi z regułami produkcji ekologicznej lub zanieczyszczenia nimi. Należy zapewnić możliwość jednoznacznej identyfikacji produktów w dowolnym momencie.

7.2. W przypadku ekologicznych jednostek produkcji roślin i zwierząt w jednostce produkcyjnej zabrania się składowania innych środków produkcji niż środki dopuszczone do stosowania w produkcji ekologicznej zgodnie z art. 19.

7.3. Zezwala się na składowanie w gospodarstwie rolnym i gospodarstwie akwakultury alopatycznych weterynaryjnych produktów leczniczych i antybiotyków, pod warunkiem że zostały one przepisane przez lekarza weterynarii w związku z leczeniem, określonym w pkt 1.5.2.2 część II i pkt 4.1.4.2 lit. a) część III załącznika II, oraz że są składowane w nadzorowanym miejscu i są wprowadzone do ewidencji zwierząt, o której mowa w art. 24.

7.4. W przypadku gdy podmioty składują zarówno produkty nieekologiczne, jak produkty ekologiczne, i te drugie są składowane w obiektach składowania, w których przechowywane są także inne produkty rolne lub środki spożywcze:

a)      produkty ekologiczne są oddzielone od innych produktów rolnych lub środków spożywczych;

b)      podejmuje się środki w celu zapewnienia możliwości identyfikacji przesyłki i uniknięcia mieszania się lub zamiany z produktami nieekologicznymi;

c)      przed rozpoczęciem składowania produktów ekologicznych przeprowadzono właściwe działania czyszczące, których skuteczność została sprawdzona, a podmioty prowadzą ewidencje tych operacji.

ZAŁĄCZNIK IV

PRODUKTY, O KTÓRYCH MOWA W ART. 21

BG: биологичен.

ES: ecológico, biológico.

CS: ekologické, biologické.

DA: økologisk.

DE: ökologisch, biologisch.

ET: mahe, ökoloogiline.

EL: βιολογικό.

EN: organic.

FR: biologique.

GA: orgánach.

HR: ekološki.

IT: biologico.

LV: bioloģisks, ekoloģisks.

LT: ekologiškas.

LU: biologësch.

HU: ökológiai.

MT: organiku.

NL: biologisch.

PL: ekologiczne.

PT: biológico.

RO: ecologic.

SK: ekologické, biologické.

SL: ekološki.

FI: luonnonmukainen.

SV: ekologisk.

--------------------------------------------------

ZAŁĄCZNIK V

LOGO PRODUKCJI EKOLOGICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ I NUMERY KODÓW

1. Logo

1.1. Logo produkcji ekologicznej Unii Europejskiej jest zgodne ze wzorem poniżej:

LOGO do wstawienia

1.2. Kolorem referencyjnym w systemie Pantone jest zielony Pantone nr 376 i zielony (50 % cyjan + 100 % żółty) w przypadku druku czterokolorowego.

1.3. Logo produkcji ekologicznej Unii Europejskiej może być również stosowane w kolorze czarno-białym, jak przedstawiono poniżej, jedynie w przypadku gdy zastosowanie wersji kolorowej jest niewykonalne:

LOGO do wstawienia

1.4. Jeśli tło na opakowaniu lub etykiecie jest w kolorze ciemnym, można zastosować symbole w negatywie, z użyciem koloru tła opakowania lub etykiety.

1.5. W przypadku gdy stosowany jest kolorowy symbol na kolorowym tle, co ogranicza jego widoczność, można zastosować wokół symbolu kontur dla wzmocnienia kontrastu z kolorami tła.

1.6. W niektórych szczególnych sytuacjach, gdy na opakowaniu znajdują się oznaczenia w tylko jednym kolorze, w logo produkcji ekologicznej Unii Europejskiej można zastosować ten sam kolor.

1.7. Wysokość logo produkcji ekologicznej Unii Europejskiej musi wynosić co najmniej 9 mm, a szerokość co najmniej 13,5 mm, zaś proporcja jego wysokości do szerokości musi być równa 1:1,5. W przypadku bardzo małych opakowań minimalna wysokość logo może zostać wyjątkowo zmniejszona do wysokości 6 mm.

1.8. Wraz z logo produkcji ekologicznej Unii Europejskiej można stosować elementy graficzne lub tekstowe odnoszące się do rolnictwa ekologicznego, pod warunkiem że nie modyfikują one lub całkowicie nie zmieniają charakteru unijnego logo produkcji ekologicznej ani oznaczeń określonych zgodnie z art. 22]. W przypadku stosowania logo produkcji ekologicznej Unii Europejskiej w połączeniu z logo krajowymi lub prywatnymi w kolorze zielonym o odcieniu innym niż określony w pkt 2, logo produkcji ekologicznej Unii Europejskiej może mieć ten sam niestandardowy kolor.

2. Numery kodów

Format ogólny numerów kodów jest następujący:

AB-CDE-999

gdzie:

a)      „AB” jest kodem ISO państwa, w którym odbywają się kontrole;

b)      „CDE” jest terminem złożonym z trzech liter nadanych przez Komisję lub każde państwo członkowskie, takim jak „bio”, „öko”, „org” lub „eko”, stanowiącym odniesienie do zastosowanych metod produkcji ekologicznej; oraz

c)      „999” jest numerem referencyjnym, złożonym z maksymalnie trzech cyfr, nadawanym przez:

(i)      właściwy organ każdego państwa członkowskiego organom kontrolnym lub jednostkom certyfikującym, którym przekazało ono zadania kontrolne;

(ii)     Komisję:

– organom kontrolnym i jednostkom certyfikującym uznanym przez Komisję zgodnie z art. 29;

– organom kontrolnym i jednostkom certyfikującym państw trzecich uznanym przez Komisję zgodnie z art. 31.

[1]               Dyrektywa Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. w sprawie ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzące ze źródeł rolniczych. (Dz.U. L 375 z 31.12.1991, s. 1).

[2]               Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), (Dz.U. L 368 z 23.12.2006, s. 15).

[3]               Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 487).

[4]               Dyrektywa Rady 2008/119/EWG z dnia 18 grudnia 2008 r. ustanawiająca minimalne normy ochrony cieląt (Dz.U. L 10 z 15.1.2009, s. 7)

[5]               Dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U. L 327 z 22.12.2000, s. 1).

[6]               Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/56/WE z dnia 17 czerwca 2008 r. ustanawiająca ramy działań Wspólnoty w dziedzinie polityki środowiska morskiego (dyrektywa ramowa w sprawie strategii morskiej) (Dz.U. L 164 z 25.6.2008, s. 19).

[7]               Rozporządzenie Rady (WE) nr 708/2007 z dnia 11 czerwca 2007 r. w sprawie wykorzystania w akwakulturze gatunków obcych i niewystępujących miejscowo (Dz.U. L 168 z 28.6.2007, s. 1).

[8]               Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U L 26 z 28.1.2012, s. 1).

[9]               Dyrektywa 2006/113/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie wymaganej jakości wód, w których żyją skorupiaki (Dz.U. L 376 z 27.12.2006, s. 14).

[10]             Dobrej praktyki wytwarzania (GMP), jak określono w art. 3 lit. a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 2023/2006 z dnia 22 grudnia 2006 r. w sprawie dobrej praktyki produkcyjnej w odniesieniu do materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością (Dz. U. L 384 z 29.12.2006, s. 75).

[11]             Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1334/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie środków aromatyzujących i niektórych składników żywności o właściwościach aromatyzujących do użycia w oraz na środkach spożywczych oraz zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 1601/91, rozporządzenia (WE) nr 2232/96 oraz (WE) nr 110/2008 oraz dyrektywę 2000/13/WE ( Dz.U. L 354 z 31.12.2008, s. 34).

[12]             Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie dodatków do żywności (Dz.U. L 354 z 31.12.2008, s. 16).

[13]             Rozporządzenie Komisji (WE) nr 606/2009 z dnia 10 lipca 2009 ustanawiające niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 479/2008 w odniesieniu do kategorii produktów winiarskich, praktyk enologicznych i obowiązujących ograniczeń (Dz.U. L 193 z 24.7.2009, s. 1).

[14]             Rozporządzenie Komisji (WE) nr 607/2009 z dnia 14 lipca 2009 r. ustanawiające niektóre szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 479/2008 w odniesieniu do chronionych nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych, określeń tradycyjnych, etykietowania i prezentacji niektórych produktów sektora wina (Dz.U. L 193 z 24.7.2009, s. 60).