Προσφυγή της Γαλλικής Δημοκρατίας κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, η οποία ασκήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 2004

(Υπόθεση T-425/04)

(2005/C 19/64)

Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική

Η Γαλλική Δημοκρατία, εκπροσωπουμένη από τους Ronny Abraham και Géraud de Bergues καθώς και την Stéphanie Ramet, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, άσκησε προσφυγή, στις 13 Οκτωβρίου 2004, κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ενώπιον του Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.

Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:

Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα

Προς στήριξη της προσφυγής της, η προσφεύγουσα επικαλείται, πρώτον, παράβαση ουσιωδών τύπων και προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας. Σύμφωνα με την προσφεύγουσα, η Επιτροπή στήριξε την απόφασή της σε στοιχεία, ήτοι τις υπουργικές δηλώσεις της 12ης Ιουλίου 2002, τα οποία ευρίσκονται εκτός του αντικειμένου της διαδικασίας, όπως αυτό ορίστηκε με την απόφαση για την κίνηση της διαδικασίας. Η προσφεύγουσα διατείνεται ότι η Επιτροπή θα έπρεπε να διευρύνει το αντικείμενο της διαδικασίας, λαμβάνοντας νέα απόφαση για την κίνηση της διαδικασίας.

Η προσφεύγουσα προβάλλει, εξάλλου, νομικό σφάλμα σχετικά με την έννοια της κρατικής ενισχύσεως στο πλαίσιο του άρθρου 87, παράγραφος 1, ΕΚ. Σύμφωνα με την προσφεύγουσα, η Επιτροπή προέβη σε εσφαλμένη εφαρμογή της αρχής του σώφρονος ιδιώτη επενδυτή εντός της οικονομίας της αγοράς. Κατά τη γνώμη της, δεδομένου ότι οι υπουργικές δηλώσεις δεν συνιστούν ανάληψη δεσμεύσεως εκ μέρους του κράτους και δεν μπορούν να χαρακτηρισθούν ως κρατική ενίσχυση, η αρχή του σώφρονος ιδιώτη επενδυτή δεν μπορούσε να τύχει εφαρμογής. Η προσφεύγουσα φρονεί, εξάλλου, ότι η Επιτροπή εσφαλμένως συνήγαγε την ύπαρξη ενισχύσεως, λαμβάνοντας ως βάση δύο διαφορετικά γεγονότα, από τα οποία κανένα χωριστά, όπως η ίδια αναγνωρίζει, δεν πληροί τις αναγκαίες προϋποθέσεις ώστε να χαρακτηρισθεί ως κρατική ενίσχυση. Τα γεγονότα αυτά είναι οι δηλώσεις του Ιουλίου 2002 και το σχέδιο προκαταβολής μετόχου του Δεκεμβρίου 2002.

Τρίτον, η προσφεύγουσα διατείνεται ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πρόδηλο σφάλμα εκτιμήσεως, δεχόμενη ότι από την ανάλυση του περιεχομένου της συνεντεύξεως της 12ης Ιουλίου 2002 ήταν δυνατόν να συναχθεί ανάληψη δεσμεύσεως εκ μέρους του κράτους ως μετόχου, και ότι επηρέασε την κατάσταση των χρηματαγορών τον Δεκέμβριο.

Τέλος, η προσφεύγουσα προβάλλει ότι η ακολουθηθείσα συλλογιστική πορεία ενέχει αντιφάσεις και κενά που έχουν ως συνέπεια η προσβαλλομένη απόφαση να πάσχει έλλειψη αιτιολογίας.