52012DC0058

ΕΚΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ

σχετικά με την χρήση των διατάξεων για την αμοιβαία συνδρομή σε ό,τι αφορά την είσπραξη απαιτήσεων σχετικών με ορισμένες εισφορές, δασμούς, φόρους και άλλα μέτρα κατά την περίοδο 2009-2010

1.           Εισαγωγή

Σύμφωνα με την οδηγία 2008/55/ΕΚ, της 26ης Μαΐου 2008, τα κράτη μέλη της ΕΚ παρέχουν αμοιβαία συνδρομή για την είσπραξη απαιτήσεων σχετικών με ορισμένες εισφορές, δασμούς, φόρους και άλλα μέτρα[1]. Βάσει της εν λόγω οδηγίας, η Επιτροπή καλείται να συντάσσει τακτικά έκθεση σχετικά με τη χρήση των ρυθμίσεων για την παροχή αμοιβαίας συνδρομής. Η παρούσα έκθεση αφορά την παρασχεθείσα κατά την περίοδο 2009-2010 συνδρομή όσον αφορά την είσπραξη[2]. Αναφέρεται επίσης στις τρέχουσες αλλαγές και πρωτοβουλίες στον τομέα αυτό.

2.           Αναλυση της εφαρμογης των μετρων αμοιβαιας συνδρομης κατά την περιοδο 2009-2010

Η αποτελεσματική συλλογή και είσπραξη των φόρων αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο ενός αποτελεσματικού και δίκαιου φορολογικού συστήματος. Ειδικά σε εποχές όπου όλα τα κράτη μέλη αντιμετωπίζουν δημοσιονομικές προκλήσεις, οι αρχές πρέπει να μεριμνήσουν για τη βελτίωση της συλλογής και της είσπραξης των φόρων. Στο πλαίσιο αυτό, η αμοιβαία συνδρομή όσον αφορά την είσπραξη μεταξύ των φορολογικών αρχών των διαφόρων κρατών μελών αποτελεί ουσιαστικό εργαλείο, που βοηθά στην προστασία των οικονομικών συμφερόντων των κρατών μελών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο σύνολό της. Αυτό επιβεβαιώνεται από την συνεχώς αυξανόμενη χρήση του νομοθετικού πλαισίου της ΕΕ για τη συνδρομή όσον αφορά την είσπραξη των φόρων.

2.1.        Αυξανόμενη υποβολή αιτήσεων αμοιβαίας συνδρομής στην ΕΕ

Τα στατιστικά στοιχεία που παρασχέθηκαν από τα κράτη μέλη παρουσιάζουν αυξημένο αριθμό αιτήσεων συνδρομής βάσει της νομοθεσίας της ΕΕ (πρώτη στήλη στις γραφικές παραστάσεις κατωτέρω).

Φαίνεται επίσης ότι το ενωσιακό νομοθετικό πλαίσιο χρησιμοποιείται ευρύτερα μεταξύ των κρατών μελών της ΕΕ σε σύγκριση με οποιαδήποτε άλλη συμφωνία ή ρύθμιση αμοιβαίας συνδρομής όσον αφορά την είσπραξη. Κατά την περίοδο 2005-2010, σημειώνεται φθίνουσα τάση της χρήσης άλλων ρυθμίσεων αμοιβαίας συνδρομής μεταξύ των κρατών μελών (δεύτερη στήλη στις γραφικές παραστάσεις κατωτέρω). (Στοιχεία για τη χρήση άλλων ρυθμίσεων για την παροχή αμοιβαίας συνδρομής διατίθενται μόνο για την περίοδο από το 2005 έως το 2010)[3].

2.1.1.          Εξέλιξη των αιτήσεων παροχής πληροφοριών

2.1.2. Εξέλιξη των αιτήσεων κοινοποίησης

2.1.3. Εξέλιξη των αιτήσεων είσπραξης

2.1.4. Είδος των απαιτήσεων για την είσπραξη των οποίων ζητήθηκε η συνδρομή

Το είδος των απαιτήσεων, ως ποσοστό των συνολικών ποσών όλων των απαιτήσεων, εμφαίνεται στις ακόλουθες γραφικές παραστάσεις[4]:

–       οι αιτήσεις οι σχετικές με τους τελωνειακούς δασμούς (και άλλα ποσά που αναφέρονται στο άρθρο 2 στοιχεία α)-δ) της οδηγίας 2008/55/ΕΚ) αντιπροσωπεύουν ένα πολύ μικρό ποσοστό του συνόλου των αιτήσεων (5% το 2009 και 9% το 2010)·

–       οι αιτήσεις οι σχετικές με τις απαιτήσεις ΦΠΑ (που αναφέρονται στο άρθρο 2 στοιχείο ε) της οδηγίας 2008/55/ΕΚ) δεν αντιπροσωπεύουν πλέον το μεγαλύτερο ποσοστό των αιτήσεων για τη λήψη μέτρων είσπραξης. Παρ’ όλα αυτά, το ποσοστό τους παραμένει σημαντικό (41% το 2009 και 26% το 2010)·

–       οι αιτήσεις οι σχετικές με τους ειδικούς φόρους κατανάλωσης (που αναφέρονται στο άρθρο 2 στοιχείο στ) της οδηγίας 2008/55/ΕΚ) αντιπροσωπεύουν επίσης ένα κυμαινόμενο ποσοστό του συνόλου των αιτήσεων (7% το 2009 και 21% το 2010)·

–       οι αιτήσεις οι σχετικές με τους φόρους επί του εισοδήματος και επί της περιουσίας (που αναφέρονται στο άρθρο 2 ζ) της οδηγίας 2008/55/ΕΚ) αντιπροσωπεύουν ένα πολύ σημαντικό ποσοστό των αιτήσεων (47% το 2009 και 44% το 2010).

2.2.      Αύξηση των εισπραχθέντων ποσών

2.2.1. Γενική εξέλιξη των ποσών για την είσπραξη των οποίων ζητήθηκε η συνδρομή

Τα ποσά για την είσπραξη των οποίων ζητήθηκε η συνδρομή το 2009 και το 2010 μειώθηκαν σημαντικά, συγκριτικά με τα προηγούμενα έτη (2003 = 100%). Η εξέλιξη αυτή συμβαδίζει με την προσωρινή μείωση του αριθμού των αιτήσεων είσπραξης που παρατηρήθηκε το 2009, αλλά έρχεται σε αντίθεση με την αύξηση του αριθμού των αιτήσεων είσπραξης που παρατηρήθηκε το 2010.

2.2.2. Γενική εξέλιξη των εισπραχθέντων ποσών

Η εξέλιξη των ποσών που εισπράχθηκαν πραγματικά παρουσιάζει αυξητική τάση. Σε σύγκριση με τα ποσά που εισπράχθηκαν το 2003 (100%), τα εισπραχθέντα ποσά αυξήθηκαν κατά σχεδόν 840% το 2009 και σχεδόν 880% το 2010[5].

2.2.3.     Κατανομή των ποσών που εισπράχθηκαν για άλλα κράτη μέλη, βάσει των ετών στα οποία αναφέρονται οι συγκεκριμένες απαιτήσεις

Απαιτείται κάποιο χρονικό διάστημα μέχρι να ληφθούν τα μέτρα είσπραξης και να δώσουν αποτελέσματα. Για παράδειγμα, τα εισπραχθέντα ποσά από ένα κράτος μέλος στο οποίο υποβλήθηκαν οι σχετικές αιτήσεις το 2008 αφορούν μέρος μόνο των αιτήσεων που παρελήφθησαν κατά το 2008· τα ποσά αυτά αφορούν επίσης αιτήσεις που παρελήφθησαν κατά τα προηγούμενα έτη. Στη γραφική παράσταση που ακολουθεί εμφαίνονται τα έτη κατά τα οποία υποβλήθηκαν οι αιτήσεις οι σχετικές με τα ποσά που εισπράχθηκαν πράγματι κατά τα έτη 2005-2010. Από τις στατιστικές αυτές προκύπτει ότι περίπου το 90% των ποσών που εισπράχθηκαν κατά τα εν λόγω έτη αφορά αιτήσεις που υποβλήθηκαν κατά το ίδιο έτος (στη γραφική παράσταση κατωτέρω επισημαίνονται με το σύμβολο «=») ή κατά τα δύο προηγούμενα ημερολογιακά έτη (στη γραφική παράσταση κατωτέρω φέρουν την ένδειξη «-1» ή «-3»).

2.2.4. Συνολικό ποσοστό είσπραξης

Από τις στατιστικές προκύπτει ότι, κατά την περίοδο 2009-2010, τα εισπραχθέντα ποσά συνέχισαν να αυξάνονται σημαντικά, ενώ τα ποσά για τα οποία ζητείται συνδρομή είσπραξης μειώθηκαν. Ωστόσο, αυτό δεν επιτρέπει να συναχθεί το συμπέρασμα ότι το συνολικό ποσοστό είσπραξης έχει αυξηθεί πολύ, σε σύγκριση με την κατάσταση που περιγράφεται στην προηγούμενη έκθεση (όπου διαπιστώθηκε ότι το συνολικό ποσοστό είσπραξης για τις αιτήσεις είσπραξης μεταξύ των κρατών μελών της ΕΕ αναμένεται να είναι περίπου 5%). Πρέπει πράγματι να ληφθεί υπόψη ότι τα μέτρα είσπραξης που ελήφθησαν για την εκτέλεση των αιτήσεων που παρελήφθησαν σε ένα συγκεκριμένο έτος δεν παράγουν όλα τα αποτελέσματά τους κατά το ίδιο έτος (βλ. σημείο 2.2.3). Τα υψηλότερα ποσά που εισπράχθηκαν το 2009 και το 2010 σε μεγάλο βαθμό αφορούν αιτήσεις που απεστάλησαν τα έτη 2006-2008, κατά τα οποία η συνδρομή είσπραξης ζητήθηκε επίσης για μεγαλύτερα ποσά.

Εν πάση περιπτώσει, η μείωση των ποσών για τα οποία ζητήθηκε συνδρομή είσπραξης κατά την περίοδο 2009-2010 μπορεί τα επόμενα έτη να οδηγήσει σε αύξηση του ποσοστού είσπραξης για τις εν λόγω αιτήσεις. Αναμένεται ότι το ποσοστό αυτό θα είναι τελικά ακόμη υψηλότερο από το ποσοστό είσπραξης του 6% το οποίο έχει επιτευχθεί μέχρι στιγμής για τις αιτήσεις είσπραξης που παρελήφθησαν το 2004[6]. Παρ’ όλα αυτά, παραμένει σημαντικό να βελτιωθεί περαιτέρω το συνολικό ποσοστό είσπραξης.

3. Ενίσχυση της αμοιβαίας συνδρομής όσον αφορά την είσπραξη

Στην προηγούμενη έκθεσή της (έγγραφο COM (2009) 451 της 4.9.2009), η Επιτροπή υπογράμμισε ότι απαιτούνται ιδιαίτερες προσπάθειες για τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας της συνδρομής όσον αφορά την είσπραξη και για την ενίσχυση:

– των δυνατοτήτων παροχής συνδρομής όσον αφορά την είσπραξη στο πλαίσιο της ενωσιακής νομοθεσίας, και

– των μέσων είσπραξης που είναι διαθέσιμα στις φορολογικές αρχές στο πλαίσιο της εθνικής νομοθεσίας τους.

3.1. Νέα νομοθεσία της ΕΕ

Στις 16 Μαρτίου 2010, το Συμβούλιο εξέδωσε την οδηγία 2010/24/ΕΕ περί αμοιβαίας συνδρομής για την είσπραξη απαιτήσεων σχετικών με φόρους, δασμούς και άλλα μέτρα[7]. Τα κράτη μέλη υποχρεούνται να εφαρμόσουν την εν λόγω νέα οδηγία από την 1η Ιανουαρίου 2012. Οι εκτελεστικές διατάξεις της Επιτροπής, οι οποίες έτυχαν ομόφωνης στήριξης από την επιτροπή είσπραξης κατά τη συνεδρίασή της τής 3ης και 4ης Οκτωβρίου 2011, θα εγκριθούν πριν από το τέλος του 2011.

Η νέα αυτή οδηγία αποτελεί ορόσημο για τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας της συνδρομής είσπραξης. Οι κυριότερες βελτιώσεις αφορούν τα ακόλουθα σημεία:

– την εισαγωγή ενός ενιαίου τίτλου που επιτρέπει την εκτέλεση στο κράτος μέλος στο οποίο υποβάλλεται η αίτηση και ένα ενιαίο έντυπο κοινοποίησης

Η θέσπιση αυτών των ενιαίων τίτλων επιτρέπει να αποφεύγονται τα σημερινά προβλήματα και το κόστος της μετάφρασης και της αναγνώρισης των αλλοδαπών εκτελεστών τίτλων. Μια πρώτη προσπάθεια για την άμβλυνση των προβλημάτων αυτών έγινε το 2001, όταν εκδόθηκε η οδηγία 2001/44/ΕΚ του Συμβουλίου[8]. Εκείνη τη στιγμή, η ιδέα ήταν ήδη να καταστεί δυνατή η αποτελεσματικότερη είσπραξη των απαιτήσεων, προβλέποντας ότι ο τίτλος που επιτρέπει την εκτέλεση της απαίτησης θα πρέπει, καταρχήν, να αντιμετωπίζεται ως τίτλος του κράτους μέλους στο οποίο υποβάλλεται η αίτηση. Η προσέγγιση αυτή ήταν σύμφωνη με τους στόχους σε αστικές, εμπορικές και ποινικές υποθέσεις, σύμφωνα με τις κατευθυντήριες γραμμές που καθορίστηκαν από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, κατά τη σύνοδό του στο Τάμπερε στις 15 και 16 Οκτωβρίου 1999, το οποίο έκρινε ότι η ενίσχυση της αμοιβαίας αναγνώρισης των δικαστικών αποφάσεων θα διευκόλυνε τη συνεργασία μεταξύ των αρχών και θα συνέβαλλε στην ασφάλεια δικαίου στην Ευρωπαϊκή Ένωση[9]. Την εποχή εκείνη φάνηκε, ωστόσο, ότι η αρχή αυτή δεν μπορούσε ακόμη να εφαρμοστεί πλήρως και η οδηγία 2001/44/ΕΚ προέβλεπε ακόμη ότι, ανάλογα με την περίπτωση και σύμφωνα με τις διατάξεις που ισχύουν στο κράτος μέλος στο οποίο υποβάλλονται οι αιτήσεις, ο τίτλος που επιτρέπει την εκτέλεση μπορεί ακόμη να είναι αποδεκτός, να αναγνωριστεί, να συμπληρωθεί ή να αντικατασταθεί από έναν τίτλο που επιτρέπει την εκτέλεση στο έδαφος του κράτους μέλους στο οποίο υποβάλλονται οι αιτήσεις. Στο πλαίσιο αυτής της νέας οδηγίας, η θέσπιση ενιαίου τίτλου που θα χρησιμοποιείται για τη λήψη μέτρων εκτέλεσης στο κράτος μέλος στο οποίο υποβάλλεται η αίτηση, καθώς και η έγκριση ενιαίου τυποποιημένου εντύπου για την κοινοποίηση τίτλων και αποφάσεων σχετικών με την απαίτηση, αναμένεται να επιλύσουν τα προβλήματα της αναγνώρισης και της μετάφρασης τίτλων που προέρχονται από άλλο κράτος μέλος. Αυτό θα αυξήσει την αποτελεσματικότητα της αμοιβαίας συνδρομής για την είσπραξη.

– την επέκταση του πεδίου εφαρμογής

Η επέκταση του πεδίου εφαρμογής σε όλους τους φόρους και δασμούς που επιβάλλονται στα κράτη μέλη θα απλουστεύσει σημαντικά το έργο των φορολογικών αρχών: το ίδιο σύνολο κανόνων μπορεί πλέον να εφαρμόζεται σε όλες τις αιτήσεις είσπραξης φόρων, γεγονός που θα επιτρέψει να αποφεύγονται οι δυσκολίες που προκύπτουν από την εφαρμογή διαφόρων συμφωνιών και ρυθμίσεων – κάθε μία με διαφορετικές δυνατότητες, όρους, τρόπους και μεθόδους κοινοποίησης. Η επέκταση αυτή είναι επίσης λογική, δεδομένου ότι η ανταγωνιστικότητα και η φορολογική ουδετερότητα της εσωτερικής αγοράς δεν επηρεάζεται μόνο από τη μη καταβολή των φόρων που σήμερα εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 2008/55/ΕΚ. Και από την απάτη που διαπράττεται όσον αφορά άλλους φόρους ενδέχεται επίσης να προκύψουν στρεβλώσεις στη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς, καθώς και διακύβευση των οικονομικών συμφερόντων της Ένωσης και των κρατών μελών·

– την ενίσχυση των δυνατοτήτων για αιτήσεις συνδρομής όσον αφορά την είσπραξη απαιτήσεων

Σύμφωνα με τους ισχύοντες κανόνες, η αιτούσα αρχή δύναται να υποβάλει αίτηση είσπραξης μόνον όταν έχει κινήσει, στο κράτος μέλος όπου έχει την έδρα της, τις δέουσες διαδικασίες είσπραξης, τα δε ληφθέντα μέτρα δεν θα καταλήξουν στην ολική πληρωμή της απαίτησης (άρθρο 7 παράγραφος 2 στοιχείο β) της οδηγίας 2008/55/ΕΚ). Στο πλαίσιο της νέας οδηγίας, οι δυνατότητες αίτησης συνδρομής για την είσπραξη έχουν διευρυνθεί. Παρότι η αιτούσα αρχή αναμένεται καταρχήν να εφαρμόσει πάλι τις δέουσες διαδικασίες είσπραξης, οι οποίες ισχύουν στο κράτος μέλος της, πριν από την αίτηση συνδρομής, προβλέπεται ρητή εξαίρεση για περιπτώσεις κατά τις οποίες «η προσφυγή στις διαδικασίες αυτές στο αιτούν κράτος μέλος θα δημιουργούσε δυσανάλογες δυσχέρειες» (άρθρο 11 παράγραφος 2 στοιχείο β) της οδηγίας 2010/24/ΕΕ). Σχετικά με αυτό, είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι το Συμβούλιο έχει αποφασίσει να χρησιμοποιήσει την ίδια διατύπωση όπως στο άρθρο 19 του Μικτού Συμβουλίου της Ευρώπης – Συμφωνία του ΟΟΣΑ περί διοικητικής συνδρομής σε φορολογικά θέματα. Αυτό επιτρέπει να συναχθεί το συμπέρασμα ότι η εν λόγω νέα διάταξη μπορεί να γίνει κατανοητή με τον ίδιο τρόπο, πράγμα που συνεπάγεται ότι η συνδρομή για την είσπραξη μπορεί να ζητηθεί εάν η είσπραξη μπορεί να επιτευχθεί ευκολότερα στο κράτος στο οποίο υποβάλλεται η αίτηση[10]. Η νέα οδηγία καθιστά συνεπώς δυνατό να αποστέλλονται οι αιτήσεις είσπραξης σε πρώιμο στάδιο. Η εμπειρία αποδεικνύει πράγματι ότι όσο παλαιότερη είναι η απαίτηση, τόσο λιγότερες είναι και οι πιθανότητες είσπραξης. Η δυνατότητα υποβολής αιτήσεων σε πρώιμο στάδιο είναι ιδιαίτερα σημαντική σε περιπτώσεις δολίων οφειλετών που προσπαθούν να μεταφέρουν περιουσιακά στοιχεία και να ξεφύγουν από τις υποχρεώσεις τους πληρωμής.

Η χρήση των νέων τυποποιημένων ηλεκτρονικών εντύπων αίτησης, με την ενσωμάτωση των νέων ενιαίων τίτλων και επιτρέποντας την αυτόματη μετάφραση, θα διευκολύνει περαιτέρω τη διεκπεραίωση των αιτήσεων συνδρομής.

3.2.        Ενίσχυση των συστημάτων συλλογής και είσπραξης στα κράτη μέλη

Η επιτυχία της συνδρομής για την είσπραξη εξαρτάται επίσης από την αποτελεσματικότητα των εθνικών δράσεων είσπραξης. Τα κράτη μέλη αναζητούν διαρκώς τρόπους να ενισχύσουν την αποτελεσματικότητα των διαδικασιών τους συλλογής και είσπραξης. Η βελτίωση αυτών των διαδικασιών εμπίπτει κατά κύριο λόγο στην αρμοδιότητα των κρατών μελών. Ωστόσο, σύμφωνα με τη σύσταση της επιτροπής είσπραξης, η Επιτροπή θα συστήσει μια ομάδα έργου για να συνδράμει τα κράτη μέλη, με την ανάπτυξη βέλτιστων πρακτικών στον τομέα αυτό.

4.           Συμπεράσματα και περαιτέρω πρωτοβουλίεσ

Οι στατιστικές δείχνουν ότι οι ρυθμίσεις περί αμοιβαίας συνδρομής για την είσπραξη έχουν χρησιμοποιηθεί εντατικά την περίοδο 2009-2010. Η αύξηση των εισπραχθέντων ποσών αποδεικνύει τη χρησιμότητα αυτής της συνεργασίας μεταξύ των κρατών μελών.

Η εφαρμογή της νέας νομοθεσίας της ΕΕ από 1ης Ιανουαρίου 2012 αναμένεται να βελτιώσει περαιτέρω την αποτελεσματικότητα της συνδρομής για την είσπραξη. Επιπλέον, τα κράτη μέλη θα πρέπει να εξετάσουν σε ποιον βαθμό μπορούν να βελτιωθούν η εθνική νομοθεσία τους, οι διαδικασίες και τα μέσα συλλογής και είσπραξης των φόρων. Προς τον σκοπό αυτό, η Επιτροπή θα συγκροτήσει ομάδες έργου Fiscalis προκειμένου να διατυπώσουν συστάσεις για τις βέλτιστες πρακτικές στον τομέα αυτό. Η Επιτροπή θα συνδράμει επίσης τα κράτη μέλη στην ανάπτυξη της αυθόρμητης και αυτόματης ανταλλαγής πληροφοριών για σκοπούς είσπραξης. Με βάση τις εμπειρίες των κρατών μελών με το νέο νομοθετικό πλαίσιο, η Επιτροπή θα εξετάσει επίσης αν θα πρέπει να αναληφθούν περαιτέρω πρωτοβουλίες σε επίπεδο ΕΕ για την βελτίωση της αμοιβαίας συνδρομής για την είσπραξη, ιδίως όσον αφορά ασφαλιστικά μέτρα και καταστάσεις αφερεγγυότητας.

[1]               ΕΕ L 150 της 10.6.2008, σ. 28.

[2]               Η πρώτη έκθεση (έγγραφο COM(2006) 43, που δημοσιεύθηκε στις 8.2.2006) περιελάμβανε επισκόπηση της παρασχεθείσας κατά το 2003 και το 2004 αμοιβαίας συνδρομής όσον αφορά την είσπραξη. Η δεύτερη έκθεση (έγγραφο COM(2009) 451, που δημοσιεύθηκε στις 4.9.2009) περιελάμβανε επισκόπηση της παρασχεθείσας κατά την περίοδο 2005-2008 αμοιβαίας συνδρομής όσον αφορά την είσπραξη.

[3]               Στοιχεία που βασίζονται στις στατιστικές που γνωστοποιήθηκαν από τα κράτη μέλη στα οποία υποβλήθηκαν οι σχετικές αιτήσεις.

[4]               Στατιστικά στοιχεία με βάση τον μέσο όρο των αιτήσεων που παρελήφθησαν και απεστάλησαν. Για το 2005, οι εν λόγω στατιστικές βασίζονται σε στοιχεία που ανακοινώθηκαν από 17 κράτη μέλη· για το 2006, βασίζονται σε στοιχεία που ανακοινώθηκαν από 20 κράτη μέλη· για το 2007, βασίζονται σε στοιχεία που ανακοινώθηκαν από 24 κράτη μέλη· για το 2008, βασίζονται σε στοιχεία που ανακοινώθηκαν από 25 κράτη μέλη· για το 2009 και για το 2010, βασίζονται σε στοιχεία που ανακοινώθηκαν από 26 κράτη μέλη.

                Οι αιτήσεις οι σχετικές με τους φόρους επί των ασφαλίστρων (που αναφέρονται στο άρθρο 2 στοιχείο η) της οδηγίας 2008/55/ΕΚ) αντιπροσωπεύουν ένα τόσο μικρό ποσοστό του συνόλου των αιτήσεων που δεν εμφαίνονται στον παρόντα πίνακα.

[5]               Στατιστικά στοιχεία που γνωστοποιήθηκαν από τα κράτη μέλη στα οποία υποβλήθηκαν οι σχετικές αιτήσεις, για ποσά που εισπράχθηκαν κατόπιν αιτήματος άλλων κρατών μελών.

[6]               Δεν θα πρέπει, ωστόσο, να μας διαφεύγει το γεγονός ότι το σύνολο των εισπραχθέντων ποσών που αναφέρονται στις αιτήσεις είσπραξης δεν αντιστοιχεί απαραιτήτως στα πραγματικά οφειλόμενα ποσά· π.χ. η ίδια απαίτηση ενδέχεται να αποτελέσει το αντικείμενο διαφόρων αιτήσεων σε διαφορετικά κράτη μέλη· ή ορισμένες αιτήσεις ενδέχεται να ανακληθούν μεταγενέστερα, εφόσον καταβληθούν αυτοβούλως τα οφειλόμενα ποσά ή οι σχετικές απαιτήσεις αμφισβητηθούν επιτυχώς. Επί του παρόντος, τα διαθέσιμα στατιστικά στοιχεία δεν παρέχουν τη δυνατότητα να λαμβάνονται υπόψη όλες αυτές οι καταστάσεις.

[7]               ΕΕ L 84 της 31.3.2010, σ. 1.

[8]               Οδηγία 2001/44/ΕΚ του Συμβουλίου, της 15ης Ιουνίου 2001, ΕΕ L 175 της 28.6.2001, σ. 17.

[9]               Βλ. Συμβούλιο: Σχέδιο προγράμματος μέτρων για την εφαρμογή της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης των αποφάσεων επί αστικών και εμπορικών υποθέσεων (ΕΕ C 12 της 15.1.2001, σ. 1) και Πρόγραμμα μέτρων για την εφαρμογή της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης των ποινικών αποφάσεων (ΕΕ C 12 της 15.1.2001, σ. 10).

[10]             Βλ. αιτιολογική έκθεση στο Μικτό Συμβούλιο της Ευρώπης – Συμφωνία ΟΟΣΑ σχετικά με τη διοικητική συνδρομή σε φορολογικά θέματα, σημείο 204: «(...) Για παράδειγμα, (...) στην περίπτωση της συνδρομής για την είσπραξη, ορισμένα περιουσιακά στοιχεία μπορεί να αξιοποιηθούν μόνο μέσω χρονοβόρων διαδικασιών στο αιτούν κράτος, ενώ υπάρχουν και άλλα περιουσιακά στοιχεία του κράτους που μπορούν να κατασχεθούν ευκολότερα».