Wspólnota Transportowa

KLUCZOWE ZAGADNIENIA

W traktacie wymieniono przepisy UE dotyczące transportu (kolejowego, drogowego, morskiego, wodnego śródlądowego i infrastruktury), środowiska, zamówień publicznych, konkurencji oraz przepisy proceduralne, które mają zostać wdrożone przez wszystkie strony.

UE i sześć państw Europy Południowo-Wschodniej:

• udostępniają infrastrukturę przedsiębiorstw kolejowych prowadzących działalność w zakresie międzynarodowych przewozów pasażerskich lub towarowych w wyżej wymienionych krajach;
• wspierają efektywny, bezpieczny i chroniony transport wodny śródlądowy i morski;
• ułatwiają procedury administracyjne i formalności na potrzeby przekraczania granicy z jednej jurysdykcji do drugiej;
• zakazują wszelkiej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową;
• zgadzają się kierować wszelkie spory prawne do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej;
• wnoszą wkład do budżetu Wspólnoty Transportowej (UE wnosi 80 %, a jej partnerzy 20 %);
• konsultują się ze sobą w kwestiach dotyczących transportu wchodzących w zakres kompetencji organizacji międzynarodowych i inicjatyw regionalnych.

UE i sześć państw Europy Południowo-Wschodniej muszą:

• wdrożyć odpowiednie przepisy unijnego dorobku prawnego dotyczące kwestii socjalnych, ochrony środowiska i zamówień publicznych;
• opracować efektywne systemy zarządzania ruchem;
• wspierać efektywny, bezpieczny i chroniony transport drogowy zgodny ze standardami działania i politykami UE;
• zapewnić, aby przepisy w zakresie pomocy państwa i konkurencji były stopniowo dostosowywane do unijnego dorobku prawnego.

Wspólnota Transportowa:

• wzmacnia i wspiera dialog społeczny, podstawowe prawa pracownicze, przepisy prawa pracy, bezpieczeństwo i zdrowie w miejscu pracy, równe szanse i zaangażowanie partnerów społecznych w sektor transportu;
• wspiera transeuropejską sieć transportową (TEN-T)¹ i co dwa lata opracowuje pięcioletni kroczący plan prac na potrzeby rozwoju sieci oraz określenia projektów priorytetowych.

Traktat ustanawia:

• radę ministerialną, która przedstawia ogólne wytyczne polityki i dokonuje przeglądu postępów;
• regionalny komitet sterujący, który zarządza traktatem i jest uprawniony do ustanawiania komitetów technicznych;
• stały sekretariat z siedzibą w Belgradzie, który zapewnia wsparcie administracyjne i działa jako obserwatorium ds. transportu;
• uregulowania przejściowe dla każdego z sześciu państw Europy Południowo-Wschodniej;
• przegląd po pięciu latach.