Postępy w realizacji transeuropejskiej sieci transportowej (TEN-T)

KLUCZOWE ZAGADNIENIA

Dyrektywa jest znana jako „dyrektywa w sprawie inteligentnej TEN-T” i stanowi trzecią część trzeciego pakietu UE na rzecz mobilności – Europa w ruchu.

Zakres

Dyrektywa reguluje następujące zagadnienia:

• wstępnie zidentyfikowane połączenia transgraniczne oraz brakujące połączenia w korytarzach sieci bazowej¹ TEN-T, o których mowa w załączniku I;
• projekty w ramach korytarzy sieci bazowej o koszcie przekraczającym 300 mln EUR.

Zakresem dyrektywy nie są objęte projekty związane wyłącznie z aplikacjami telematycznymi, nowymi technologiami i innowacjami w rozumieniu wytycznych dotyczących TEN-T, czyli rozporządzenia (UE) nr 1315/2013 (zob. streszczenie).

Państwa członkowskie UE mogą postanowić o rozszerzeniu zakresu stosowania dyrektywy, tak aby objąć nim wszystkie projekty dotyczące sieci bazowej, a nawet sieci kompleksowej. Jeżeli państwo członkowskie postanawia o rozszerzeniu zakresu stosowania dyrektywy, powiadamia ono o tym Komisję Europejską.

Traktowanie priorytetowe

• Państwa członkowskie zapewniają, aby organy krajowe zaangażowane w procedurę udzielania pozwoleń traktowały priorytetowo projekty objęte zakresem stosowania dyrektywy.
• W przypadku gdy na mocy prawa krajowego obowiązują szczególne procedury udzielania pozwoleń, państwa członkowskie zapewniają, aby projekty objęte zakresem stosowania dyrektywy były rozpatrywane w ramach tych procedur.

Wyznaczony organ

Do 10 sierpnia 2023 r. każde państwo członkowskie musi ustanowić organ wyznaczony, który będzie odpowiedzialny za projekty. Będzie on między innymi:

• stanowił punkt kontaktowy dla promotora projektu i innych odpowiednich organów;
• przekazywał promotorom projektu szczegółowe opisy wniosków;
• nadzorował ramy czasowe procedury udzielania pozwoleń;
• przekazywał, w stosownych przypadkach, wytyczne dotyczące przedkładania dokumentów i informacji;
• podejmował decyzje zatwierdzające, jeżeli zostanie wyposażony w takie uprawnienie przez dane państwo członkowskie.

Procedura udzielania pozwoleń

Dyrektywa upraszcza zasady dotyczące procedury udzielania pozwoleń.

• Procedura udzielania pozwoleń może trwać maksymalnie cztery lata, przy czym ten okres można przedłużyć w należycie uzasadnionych przypadkach.
• Państwa członkowskie mogą, na mocy prawa krajowego, podzielić procedurę udzielania pozwoleń na etapy.

Wyznaczone organy państw członkowskich współpracują ze sobą, przy wsparciu koordynatorów UE oraz pod ich nadzorem, w przypadku procedur transgranicznych z myślą o skoordynowaniu swoich harmonogramów i uzgodnieniu wspólnych ram czasowych dotyczących procedury udzielania pozwoleń.