(1)

Unia posiada kompetencje w zakresie przyjmowania środków ochrony żywych zasobów morza w ramach wspólnej polityki rybołówstwa oraz zawierania umów z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi.

(2)

Zgodnie z decyzją Rady 98/392/WE (1) Unia jest umawiającą się stroną Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r. Konwencja ta wymaga od wszystkich członków społeczności międzynarodowej współpracy w zakresie ochrony żywych zasobów morza oraz zarządzania nimi.

(3)

Zgodnie z decyzją Rady 98/414/WE (2) Unia jest umawiającą się stroną Porozumienia w sprawie wykonania postanowień Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r., odnoszących się do ochrony międzystrefowych zasobów rybnych i zasobów rybnych masowo migrujących oraz zarządzania nimi.

(4)

W dniu 1 grudnia 2009 r. Rada upoważniła Komisję Europejską do podjęcia w imieniu Unii starań o zmianę Konwencji na rzecz ochrony tuńczyka południowego („konwencja”), tak aby Unia mogła stać się jej umawiającą się stroną.

(5)

Chociaż negocjacje w sprawie zmiany w Konwencji nie były rozstrzygające, na swoim 20. posiedzeniu w październiku 2013 r. Komisja ds. Ochrony Tuńczyka Południowego („CCSBT”) zmieniła rezolucję mającą na celu ustanowienie Rozszerzonej Komisji ds. Ochrony Tuńczyka Południowego („Rozszerzona Komisja CCSBT”), aby Unia mogła stać się członkiem Rozszerzonej Komisji CCSBT na podstawie porozumienia w formie wymiany listów.

(6)

Statki pływające pod banderami państw członkowskich Unii prowadzą połowy w obszarze występowania tuńczyka południowego, zatem w interesie Unii leży podpisanie i tymczasowe stosowanie Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską i Komisją ds. Ochrony Tuńczyka Południowego (CCSBT) dotyczącego członkostwa Unii w Rozszerzonej Komisji ds. Ochrony Tuńczyka Południowego („porozumienie w formie wymiany listów”).

(7)

Po zakończeniu tej procedury Unia byłaby uprawniona do członkostwa i prawa głosu w Rozszerzonej Komisji CCSBT oraz Rozszerzonym Komitecie Naukowym.

(8)

Członkostwo w Rozszerzonej Komisji CCSBT będzie również przyczyniać się do wspierania spójności unijnego podejścia w zakresie ochrony zasobów we wszystkich wodach i wzmocnienia zaangażowania Unii w długofalową ochronę oraz zrównoważone wykorzystanie zasobów rybołówstwa w skali światowej.

(9)

Należy zatem podpisać i tymczasowo stosować porozumienie w formie wymiany listów,

(1)

Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje – zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej – kryteria, na których podstawie Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

(2)

Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodnie z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

(1)

Jeśli ilości nawozu naturalnego, które państwo członkowskie zamierza stosować w przeliczeniu na hektar rocznie, różnią się od ilości określonej w pkt 2 akapit drugi zdanie pierwsze i lit. a) tego akapitu w załączniku III do dyrektywy 91/676/EWG, należy je ustalić w taki sposób, by nie stanowiły przeszkody w realizacji celów określonych w art. 1 wymienionej dyrektywy, oraz uzasadnić na podstawie obiektywnych kryteriów, takich jak istnienie długich okresów wegetacji i charakter upraw o wysokim poborze azotu.

(2)

Dnia 29 lipca 2011 r. Komisja przyjęła decyzję wykonawczą 2011/498/UE (2) przyznającą Belgii odstępstwo w odniesieniu do regionu Flandrii w celu zezwolenia na stosowanie we Flandrii na określonych warunkach do 250 kg azotu na hektar rocznie, pochodzącego z odchodów zwierzęcych, na działkach stanowiących użytki zielone i działkach zawierających uprawy kukurydzy podsiewanej użytkami zielonymi, działkach zawierających koszone użytki zielone, po których następuje uprawa kukurydzy, lub koszone żyto, po którym następuje uprawa kukurydzy, oraz do 200 kg azotu na hektar rocznie, pochodzącego z odchodów zwierzęcych, na działkach zawierających uprawy pszenicy ozimej lub pszenżyta, po których następuje uprawa międzyplonu, oraz działkach zawierających uprawy buraków cukrowych lub buraków pastewnych.

(3)

Odstępstwo przyznane decyzją wykonawczą 2011/489/UE dotyczyło około 2 970 rolników i 82 820 ha gruntów oraz wygasło z dniem 31 grudnia 2014 r.

(4)

Dnia 7 kwietnia 2015 r. Belgia złożyła wniosek do Komisji o ponowne przyznanie odstępstwa na mocy pkt 2 akapit trzeci załącznika III do dyrektywy 91/676/EWG w odniesieniu do regionu Flandrii.

(5)

Odstępstwo to dotyczy zamiaru zezwolenia przez Belgię na stosowanie w określonych gospodarstwach we Flandrii do 250 kg azotu na hektar rocznie, pochodzącego z odchodów wypasanych zwierząt gospodarskich i przetworzonych odchodów świń, na działkach stanowiących użytki zielone, użytki zielone mieszane z koniczyną, uprawy kukurydzy podsiewanej użytkami zielonymi oraz koszone użytki zielone lub koszone żyto, po których następuje uprawa kukurydzy, oraz do 200 kg azotu na hektar rocznie, pochodzącego z odchodów wypasanych zwierząt gospodarskich i przetworzonych odchodów świń, na działkach zawierających uprawy pszenicy ozimej lub pszenżyta, po których następuje uprawa międzyplonu, i na działkach zawierających uprawy buraków.

(6)

Informacje dostarczone przez Belgię w kontekście odstępstwa przyznanego decyzją wykonawczą 2011/489/UE wskazują, że odstępstwo to nie doprowadziło do pogorszenia jakości wody. W sprawozdaniu Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego w sprawie wdrożenia dyrektywy 91/676/EWG dotyczącej ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego, opartym na sprawozdaniach państw członkowskich za okres 2008–2011 (3), wskazano, że w regionie Flandrii w przypadku wód gruntowych w około 78 % stacji monitorowania odnotowano średnie stężenie azotanów poniżej 50 mg/l, a w 63 % stacji monitorowania odnotowano średnie stężenie azotanów poniżej 25 mg/l. Dane z monitorowania wykazują tendencję spadkową w zakresie stężenia azotanów w wodach gruntowych w porównaniu z poprzednim okresem sprawozdawczym (2004–2007). W przypadku wód powierzchniowych w 93 % stacji monitorowania odnotowano średnie stężenie azotanów poniżej 50 mg/l, a w 70 % stacji monitorowania odnotowano średnie stężenie azotanów poniżej 25 mg/l. Większość punktów monitorowania wód powierzchniowych wykazuje tendencję spadkową stężenia azotanów. W okresie sprawozdawczym 2008–2011 około 80 % rzek i wszystkie wody przejściowe zostały sklasyfikowane jako eutroficzne albo hipertroficzne.

(7)

Flandria ustanowiła następujące cele dla jakości wody, których realizację przewidziano w programie działań na lata 2015–2018. W przypadku wód powierzchniowych w 95 % punktów monitorowania rolniczej sieci monitorowania stężenie będzie musiało wynieść poniżej 50 mg azotanów na litr; w odniesieniu do płytkich wód gruntowych, których stan ulega poprawie wolniej, średnie stężenie azotanów będzie musiało zostać obniżone o 20 % w porównaniu ze średnim poziomem z 2010 r. wynoszącym 40 mg azotanów na litr; w jednorodnych obszarach hydrogeologicznych, w których stężenie azotanów w płytkich wodach gruntowych jest średnio wyższe niż 50 mg azotanów na litr, średnie stężenie musi zostać obniżone o 5 mg azotanów na litr.

(8)

Aby te cele osiągnąć, Flandria ustanowiła wzmocniony program działania na lata 2015–2018. Pod koniec zimy 2016/2017 przeprowadzony zostanie przegląd polityki, na podstawie którego możliwe będzie dalsze wzmocnienie działań, aby zagwarantować osiągnięcie celów ustanowionych dla jakości wody. Przepisy transponujące dyrektywę 91/676/EWG w odniesieniu do Flandrii – „Dekret w sprawie ochrony wody przed zanieczyszczeniami azotanami pochodzenia rolniczego” (4) (zwany dalej dekretem w sprawie nawozu naturalnego) – zostały zmienione (5) zgodnie z programem działania na lata 2015–2018 dnia 12 czerwca 2015 r. i stosuje się je w związku z niniejszą decyzją.

(9)

Dekret w sprawie nawozu naturalnego ma zastosowanie na całym terytorium Flandrii.

(10)

Dekret w sprawie nawozu naturalnego obejmuje ograniczenia stosowania zarówno azotu, jak i fosforu.

(11)

Dodatkowe dokumenty przedłożone przez Belgię i dotyczące Flandrii świadczą o tym, że proponowana ilość, wynosząca odpowiednio 250 i 200 kg azotu w przeliczeniu na hektar rocznie, pochodzącego z odchodów zwierzęcych, jest uzasadniona na podstawie obiektywnych kryteriów, takich jak długie okresy wegetacji i uprawy o wysokim poborze azotu.

(12)

Dane przekazane przez Belgię w odniesieniu do Flandrii w okresie 2008–2011 wykazują wzrost ilości trzody chlewnej o 4,4 % w porównaniu z okresem 2004–2007. Najnowsze dostępne dane liczbowe dotyczące 2012 i 2013 r. wykazują bardziej umiarkowany wzrost ilości trzody chlewnej o 2,6 %. Ilość drobiu zmniejszyła się o 13,2 % w latach 2004–2008, a następnie wzrosła o 20,8 %. Ilość bydła pozostała na tym samym poziomie. W celu niedopuszczenia, aby stosowanie odstępstwa, o którego przyznanie złożono wniosek, doprowadziło do intensyfikacji chowu zwierząt gospodarskich, właściwe organy zapewnią ograniczenie dozwolonego pogłowia zwierząt gospodarskich w każdym gospodarstwie (prawa do emisji składników pokarmowych) we Flandrii, zgodnie z przepisami dekretu w sprawie nawozu naturalnego.

(13)

Stosowanie azotu z nawozu naturalnego w latach 2008–2011 zmniejszyło się o 15 % w porównaniu z okresem 2004–2007. Podczas trzeciego programu działań (2007– 2010) stosowanie azotu z odchodów zwierzęcych utrzymało się na poziomie około 101 tys. ton rocznie. Podczas czwartego programu działań nastąpił dalszy spadek zużycia azotu pochodzącego z odchodów zwierzęcych, do wartości 94,5 tys. ton w 2013 r. W okresie sprawozdawczym 2008–2011 stosowanie azotu mineralnego wykazało wzrost o 4 % w porównaniu z okresem 2004–2007. Z najnowszych dostępnych danych za 2012 i 2013 r. wynika, że stosowanie azotu mineralnego ustabilizowało się na poziomie 39 tys. ton.

(14)

Po przeanalizowaniu wniosku można stwierdzić, że proponowana ilość, wynosząca odpowiednio 250 i 200 kg azotu w przeliczeniu na hektar rocznie pochodzącego z odchodów wypasanych zwierząt gospodarskich oraz przetworzonych odchodów świń, nie będzie stanowiła przeszkody w realizacji celów dyrektywy 91/676/EWG, z zastrzeżeniem spełnienia pewnych rygorystycznych warunków mających zastosowanie dodatkowo względem wzmocnionych środków podjętych zgodnie z programem działania na lata 2015–2018.

(15)

Dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (6) przewiduje kompleksowe, transgraniczne podejście do ochrony wód zorganizowane wokół obszarów dorzeczy, mające na celu osiągnięcie dobrego stanu wód europejskich do 2015 r. Ograniczenie składników odżywczych stanowi integralny element tego celu. Przyznanie odstępstwa na podstawie niniejszej decyzji nie narusza przepisów przyjętych na podstawie dyrektywy 2000/60/WE i nie wyklucza konieczności zastosowania dodatkowych środków w celu wypełnienia zobowiązań z nich wynikających.

(16)

W dyrektywie 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (7) określono przepisy ogólne służące ustanowieniu infrastruktury informacji przestrzennej w Unii do celów polityk unijnych w zakresie ochrony środowiska oraz polityk lub działań mogących oddziaływać na środowisko. W stosownych przypadkach informacje przestrzenne zgromadzone w ramach niniejszej decyzji powinny być zgodne z przepisami określonymi we wspomnianej dyrektywie. W celu zmniejszenia obciążeń administracyjnych i zwiększenia spójności danych Belgia przy gromadzeniu niezbędnych danych w ramach niniejszej decyzji powinna w stosownych przypadkach korzystać z informacji uzyskanych w ramach zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli ustanowionego na podstawie tytułu V rozdział II rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 (8).

(17)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Azotanów ustanowionego na mocy art. 9 dyrektywy 91/676/EWG,

a)

„gospodarstwa” oznaczają gospodarstwa rolne prowadzące chów zwierząt gospodarskich lub nieprowadzące takiego chowu;

b)

„działka” oznacza pojedyncze pole lub grupę pól, jednolitych pod względem upraw, typu gleby i praktyk nawożenia;

c)

„użytki zielone” oznaczają trwałe lub krótkotrwałe użytki zielone (krótkotrwałe użytki zielone zakładane są zwykle na okres krótszy niż cztery lata);

d)

„uprawy o wysokim poborze azotu i długim okresie wegetacji” oznaczają:

e)

„wypasane zwierzęta gospodarskie” oznaczają bydło (z wyjątkiem cieląt), owce, kozy i konie;

f)

„przetwarzanie nawozu naturalnego” oznacza przetwarzanie nawozu świńskiego na dwie frakcje – stałą i płynną, przeprowadzane w celu poprawy stosowania nawozów na gruntach rolnych i lepszego odzyskiwania azotu i fosforu;

g)

„przetworzony nawóz naturalny” oznacza płynną frakcję będącą wynikiem przetwarzania nawozu naturalnego;

h)

„ścieki o niskiej zawartości azotu i fosforanu” oznaczają przetworzony nawóz naturalny o maksymalnej zawartości azotu na poziomie 1 kg na tonę ścieków i maksymalnej zawartości fosforanu na poziomie 1 kg na tonę ścieków,

i)

„profil glebowy” oznacza warstwę gleby sięgającą od poziomu gruntu do głębokości 0,90 m, chyba że średni najwyższy poziom wód gruntowych jest niższy; w takim przypadku jest to warstwa sięgająca do głębokości średniego najwyższego poziomu wód gruntowych.

a)

użytki zielone należy zaorać na wiosnę na wszystkich rodzajach gleby z wyjątkiem gleb gliniastych;

b)

użytki zielone na glebach gliniastych należy zaorać przed dniem 15 września;

c)

na działkach korzystających z odstępstwa płodozmian nie obejmuje roślin strączkowych ani innych roślin wiążących azot atmosferyczny. Jednakże nie dotyczy to koniczyny w użytkach zielonych, na których jej zawartość wynosi mniej niż 50 %;

d)

w terminie dwóch tygodni po zaoraniu trawy wysiewa się rośliny o wysokim poborze azotu, a w roku, w którym nastąpiło zaoranie trwałych użytków zielonych, nie stosuje się nawozów;

e)

międzyplony wysiewa się w terminie dwóch tygodni po zbiorach pszenicy ozimej i nie później niż dnia 10 września;

f)

w celu zapewnienia stałej pokrywy roślinnej na gruntach ornych, która pozwala odzyskać azotany wymyte z podglebia w okresie jesiennym oraz ogranicza ich wymywanie w okresie zimowym, nie wykonuje się orki międzyplonów przed dniem 15 lutego.

(1)

Choroba guzowatej skóry bydła jest chorobą wirusową bydła przenoszoną przede wszystkim przez wektory, która powoduje poważne straty i może szybko się rozprzestrzeniać w szczególności poprzez przemieszczanie podatnych na chorobę zwierząt żywych oraz handel tymi zwierzętami oraz uzyskanymi z nich produktami. Choroba nie jest istotna z punktu widzenia zdrowia publicznego, ponieważ wirus choroby guzowatej skóry bydła nie przenosi się na człowieka.

(2)

Dyrektywa Rady 92/119/EWG (4) określa ogólne środki zwalczania niektórych chorób zwierzęcych, w tym choroby guzowatej skóry bydła. Uwzględnia ona środki, które należy podjąć w przypadku podejrzenia i potwierdzenia wystąpienia w gospodarstwie choroby guzowatej skóry bydła, środki w obszarach objętych ograniczeniami oraz inne dodatkowe środki zwalczania choroby.

(3)

W dniu 20 sierpnia 2015 r. władze greckie powiadomiły Komisję o wystąpieniu dwóch ognisk choroby guzowatej skóry bydła w gospodarstwach, w których utrzymuje się ok. 200 sztuk bydła, w Feres w jednostce regionalnej Ewros w Grecji. Są to pierwsze przypadki choroby guzowatej skóry bydła w Unii.

(4)

Grecja zastosowała środki w ramach dyrektywy 92/119/EWG, w szczególności utworzyła obszary zapowietrzone i zagrożone wokół ognisk choroby zgodnie z art. 10 tej dyrektywy.

(5)

Należy kontrolować ryzyko rozprzestrzeniania się wirusa choroby guzowatej skóry bydła na inne obszary Grecji i do innych państw członkowskich, zwłaszcza poprzez handel żywym bydłem i ich materiałem biologicznym, przemieszczanie niektórych dzikich przeżuwaczy oraz wprowadzanie do obrotu niektórych produktów pochodzących od bydła.

(6)

W celu zapobieżenia rozprzestrzenianiu się wirusa do innych części Grecji oraz do innych państw członkowskich i państw trzecich Komisja przyjęła decyzję wykonawczą Komisji (UE) 2015/1423 (5) określającą tymczasowe środki ochronne oraz zakazującą przemieszczania i wysyłki bydła oraz nasienia bydła, a także wprowadzania do obrotu niektórych produktów zwierzęcych z jednostki regionalnej Ewros.

(7)

Po otrzymaniu kolejnych informacji na temat sytuacji epidemiologicznej w Grecji możliwe jest uzupełnienie tych środków poprzez zastosowanie środków ograniczających ryzyko.

(8)

Definicje stosowane do celów niniejszej decyzji to definicje przewidziane w obowiązujących przepisach, a w szczególności w art. 2 dyrektywy 92/119/EWG, art. 2 dyrektywy Rady 64/432/EWG (6) i art. 2 dyrektywy Rady 92/65/EWG (7). Jednakże niektóre szczególne terminy stworzono specjalnie na potrzeby ich użycia w niniejszej decyzji, należy je zatem odpowiednio zdefiniować.

(9)

Konieczne jest określenie części terytorium Grecji, która jest uznawana za wolną od choroby guzowatej skóry bydła i nie podlega ograniczeniom na mocy dyrektywy 92/119/EWG i niniejszej decyzji. Należy zatem określić w załączniku obszar objęty ograniczeniami, biorąc pod uwagę stopień ryzyka rozprzestrzenienia się choroby. Granice geograficzne takiej strefy powinny być oparte na ryzyku i na wynikach śledzenia ewentualnych kontaktów z zakażonym gospodarstwem, ewentualną rolą wektorów i możliwością wdrożenia wystarczającej kontroli nad przemieszczaniem zwierząt i produktów. Strefa taka powinna obejmować obszary zapowietrzone i zagrożone określone w dyrektywie 92/119/EWG. Na podstawie informacji przekazanych przez władze greckie całe terytorium jednostki regionalnej Ewros w Grecji powinno zostać uznane za obszar objęty ograniczeniami.

(10)

Należy również przewidzieć pewne ograniczenia dotyczące wysyłki z obszaru objętego ograniczeniami zwierząt z podatnych gatunków oraz ich materiału biologicznego, jak również ograniczenia dotyczące wprowadzania do obrotu niektórych produktów pochodzenia zwierzęcego oraz produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego pochodzących z tego obszaru.

(11)

W przypadku wystąpienia ogniska choroby guzowatej skóry bydła art. 19 dyrektywy 92/119/EWG przewiduje możliwość stosowania szczepień przeciwko tej chorobie. Szczepienia przeciwko chorobie guzowatej skóry bydła w Grecji są obecnie zakazane. Jednakże Grecja zasygnalizowała zamiar przeprowadzenia szczepień interwencyjnych przeciwko chorobie guzowatej skóry bydła. Ryzyko rozprzestrzeniania się choroby za pośrednictwem zwierząt szczepionych i produktów od nich pochodzących jest inne niż w przypadku zwierząt nieszczepionych. Ryzyko to należy zatem wziąć pod uwagę odrębnie i nie jest ono przedmiotem niniejszej decyzji.

(12)

Różne produkty wiążą się z różnym poziomem ryzyka rozprzestrzenienia się choroby guzowatej skóry bydła. Zgodnie z opinią naukową Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) w sprawie choroby guzowatej skóry bydła (8) przemieszczanie żywego bydła, nasienia bydła oraz surowych skór i skórek z zakażonego bydła stwarza większe ryzyko pod względem narażenia i konsekwencji niż inne produkty, takie jak mleko i przetwory mleczne, wyprawione skóry i skórki lub świeże mięso, surowe wyroby mięsne i produkty mięsne pochodzące od bydła, ponieważ w przypadku tych produktów brak jest naukowych i doświadczalnych dowodów dotyczących ich roli w przenoszeniu choroby. Środki w niniejszej decyzji muszą zatem być wyważone i proporcjonalne do ryzyka.

(13)

Przemieszczanie żywego bydła z jednostki regionalnej Ewros powinno w dalszym ciągu być zakazane w celu zapobieżenia rozprzestrzenianiu się choroby. Zgodnie z opinią naukową EFSA w sprawie choroby guzowatej skóry bydła i zdaniem Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt (OIE) dzika fauna, tj. niektóre dzikie przeżuwacze egzotyczne, może potencjalnie odgrywać rolę w przenoszeniu choroby, w szczególności w Afryce, gdzie choroba ma charakter endemiczny. Niektóre środki zapobiegawcze powinny zatem mieć zastosowanie także do dzikich przeżuwaczy. Wobec braku bardziej szczegółowych przepisów w prawodawstwie Unii należy skorzystać do tego celu z odpowiednich norm międzynarodowych dotyczących takiego przemieszczania zawartych w Kodeksie zdrowia zwierząt lądowych OIE (9).

(14)

Zważywszy, że Grecja zwróciła się o zwolnienie z zakazu wysyłki bydła do natychmiastowego uboju z gospodarstw położonych w obszarze objętym ograniczeniami poza obszarami zapowietrzonymi i zagrożonymi i zwolnienie takie jest przewidziane w art. 11.11.5 Kodeksu zdrowia zwierząt lądowych OIE, należy zezwolić na wysyłanie takich przesyłek pod pewnymi warunkami.

(15)

Nie można również wykluczyć przenoszenia choroby za pośrednictwem nasienia i zarodków bydła. Należy zatem wprowadzić pewne środki ochronne w odniesieniu do tych produktów. Wobec braku norm unijnych należy skorzystać w tym celu z opinii naukowej EFSA w sprawie choroby guzowatej skóry bydła i odpowiednich zaleceń w Kodeksie zdrowia zwierząt lądowych OIE.

(16)

Zgodnie z opinią naukową EFSA w sprawie choroby guzowatej skóry bydła przenoszenie wirusa choroby guzowatej skóry bydła za pośrednictwem nasienia (przez krycie naturalne lub sztuczne unasiennianie) zostało potwierdzone doświadczalnie i wirus choroby guzowatej skóry bydła został wyizolowany z nasienia doświadczalnie zakażonych byków. Należy zatem zakazać pobierania i wykorzystywania nasienia bydła pochodzącego z obszaru objętego ograniczeniami.

(17)

Zgodnie z art. 4.7.14 Kodeksu zdrowia zwierząt lądowych OIE choroba guzowatej skóry bydła jest przypisana zgodnie z podręcznikiem Międzynarodowego Towarzystwa Transferu Zarodków do chorób i czynników chorobotwórczych kategorii 4, czyli takich, dla których przeprowadzono lub prowadzi się badania, z których nie można wyciągnąć jeszcze ostatecznych wniosków co do poziomu ryzyka przenoszenia lub z których wynika, że ryzyko przeniesienia z transferem zarodka może nie być nieznaczne, nawet jeśli z zarodkami postępuje się we właściwy sposób zgodnie z podręcznikiem między pobraniem a transferem. Należy zatem zakazać pobierania i wykorzystywania zarodków bydła pochodzącego z obszaru objętego ograniczeniami.

(18)

Brak jest dowodów naukowych i doświadczalnych potwierdzających przenoszenie wirusa na podatne zwierzęta poprzez świeże mięso, surowe wyroby mięsne i produkty mięsne. Chociaż w opinii naukowej EFSA w sprawie choroby guzowatej skóry bydła potwierdzono, że wirus może przetrwać w mięsie przez nieokreślony czas, istniejący w Unii zakaz skarmiania przeżuwaczy białkami przeżuwaczy wyklucza możliwość mało prawdopodobnego przeniesienia ewentualnego wirusa drogą ustną. Aby uniknąć ryzyka rozprzestrzenienia się choroby, należy zezwolić na wprowadzanie do obrotu świeżego mięsa, surowych wyrobów mięsnych i produktów mięsnych uzyskiwanych z bydła pochodzącego z jednostki regionalnej Ewros jedynie w przypadku, gdy świeże mięso zostało uzyskane z bydła utrzymywanego w gospodarstwach wolnych od choroby, położonych w obszarze objętym ograniczeniami poza ustanowionymi obszarami zapowietrzonymi i zagrożonymi. Mięso takie powinno być wprowadzane do obrotu tylko na terytorium Grecji.

(19)

Ponadto można dopuścić pod pewnymi warunkami wysyłkę przesyłek świeżego mięsa, surowych wyrobów mięsnych i produktów mięsnych uzyskanych z takiego świeżego mięsa, uzyskanych ze zwierząt utrzymywanych poza obszarem objętym ograniczeniami i przetworzonych w zakładach położonych w obszarze objętym ograniczeniami poza obszarami zapowietrzonymi i zagrożonymi.

(20)

Siara, mleko i produkty mleczne stosowane jako pasza dla zwierząt mogą odgrywać ważną rolę w rozprzestrzenianiu się choroby, w szczególności gdy siara, mleko i produkty mleczne nie zostały poddane wystarczającej obróbce cieplnej lub zakwaszeniu w celu inaktywacji wirusa.

(21)

Grecja zwróciła się o zwolnienie z zakazu wysyłki pasteryzowanego mleka i produktów mlecznych przeznaczonych do spożycia przez ludzi z zakładów położonych w obszarze objętym ograniczeniami poza obszarami zapowietrzonymi i zagrożonymi. Zważywszy, że w opinii naukowej EFSA dotyczącej zagrożeń zdrowia zwierząt wynikających ze skarmiania zwierząt gotowymi przetworami mlecznymi bez dalszej obróbki (10) określono bardziej precyzyjnie niektóre metody obniżenia ryzyka rozprzestrzeniania się choroby guzowatej skóry bydła poprzez mleko i produkty mleczne, możliwe jest dopuszczenie pod pewnymi warunkami wysyłki przesyłek mleka i produktów mlecznych przeznaczonych do spożycia przez ludzi.

(22)

Rozporządzenie Komisji (UE) nr 142/2011 (11) określa przepisy wykonawcze do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 (12), w tym wymogi dotyczące bezpiecznego przetwarzania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych. W celu zapobieżenia rozprzestrzenianiu się choroby guzowatej skóry bydła należy zakazać wprowadzania do obrotu nieprzetworzonych produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego. Odniesienie do przetworzonych produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego w niniejszej decyzji należy odczytywać jako odniesienie do norm weterynaryjnych określonych w rozporządzeniu (UE) nr 142/2011.

(23)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji powinny zastąpić tymczasowe środki ochronne przeciwko chorobie guzowatej skóry bydła w Grecji określone w decyzji wykonawczej (UE) 2015/1423. Należy zatem uchylić tę decyzję.

(24)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,

a)

„bydło” oznacza zwierzęta kopytne z gatunków Bos taurus, Bos indicus, Bison bison oraz Bubalus bubalis;

b)

„obszar objęty ograniczeniami” oznacza część terytorium państwa członkowskiego, wymienioną w załączniku do niniejszej decyzji, obejmującą obszar, na którym potwierdzono chorobę guzowatej skóry bydła oraz wszystkie obszary zapowietrzone i zagrożone określone zgodnie z art. 10 dyrektywy 92/119/EWG.

a)

ze znakiem jakości zdrowotnej dla świeżego mięsa określonym w sekcji I rozdział III w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (14);

b)

ze znakiem identyfikacyjnym dla surowych wyrobów mięsnych i produktów mięsnych składających się z wołowiny lub zawierających wołowinę, określonym w sekcji I w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (15).