(1)

Jednolita konwencja ONZ o środkach odurzających z 1961 r., zmieniona protokołem z 1972 r. (zwana dalej „konwencją o środkach odurzających”), weszła w życie w dniu 8 sierpnia 1975 r.

(2)

Na podstawie art. 3 konwencji o środkach odurzających Komisja ds. Środków Odurzających może podjąć decyzję o dodaniu substancji do wykazów załączonych do tej konwencji. W przypadku gdy Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) zgłasza Komisji ds. Środków Odurzających substancje, które mają zostać dodane do wykazów, Komisja ds. Środków Odurzających może dokonać zmian w wykazach jedynie zgodnie z tym zgłoszeniem WHO, ale może także zadecydować o odstąpieniu od dokonania zmian zgłoszonych przez WHO.

(3)

Konwencja ONZ o substancjach psychotropowych z 1971 r. (zwana dalej „konwencją o substancjach psychotropowych”) weszła w życie w dniu 16 sierpnia 1976 r.

(4)

Zgodnie z art. 2 konwencji o substancjach psychotropowych Komisja ds. Środków Odurzających może podjąć decyzję o dodaniu substancji do wykazów załączonych do tej konwencji lub o ich usunięciu. Ma ona dużą swobodę decyzyjną, jeśli chodzi o uwzględnianie zaleceń WHO, a także czynników gospodarczych, społecznych, prawnych, administracyjnych i innych, ale nie jest uprawniona do tego, aby działać w sposób arbitralny.

(5)

Zmiany w wykazach załączonych do konwencji o środkach odurzających oraz konwencji o substancjach psychotropowych mają bezpośredni wpływ na zakres stosowania prawa Unii w dziedzinie polityki antynarkotykowej. Do substancji wymienionych w wykazach załączonych do tych konwencji ma zastosowanie decyzja ramowa Rady 2004/757/WSiSW (1). Wszelkie zmiany w wykazach załączonych do tych konwencji są bezpośrednio włączane do wspólnych przepisów unijnych. Konieczne jest zatem, aby Rada upoważniła państwa członkowskie do wyrażenia stanowiska Unii w odniesieniu do umieszczenia substancji w wykazach na podstawie tych konwencji, ponieważ decyzje dotyczące dodania nowych substancji do załączonych do nich wykazów wchodzą w zakres wyłącznej kompetencji Unii.

(6)

Podczas swojego 69. posiedzenia, które ma odbyć się w dniach 9–13 marca 2026 r. w Wiedniu, Komisja ds. Środków Odurzających ma podjąć decyzję o dodaniu trzech nowych substancji do wykazów załączonych do konwencji o środkach odurzających oraz konwencji o substancjach psychotropowych.

(7)

WHO zaleciła dodanie dwóch nowych substancji do wykazu I załączonego do konwencji o środkach odurzających oraz jednej nowej substancji do wykazu II załączonego do konwencji o substancjach psychotropowych.

(8)

Wszystkie substancje, które zostały poddane przeglądowi przez Komitet Ekspertów WHO ds. Uzależnień od Środków Odurzających i które WHO zaleciła umieścić w wykazach, są monitorowane przez Agencję Unii Europejskiej ds. Narkotyków (EUDA) jako nowe substancje psychoaktywne na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2023/1322 (2).

(9)

Zgodnie z oceną komitetu ekspertów substancja izotonitazen N-pirolidyny (izotonitazepina) (nazwa IUPAC: 5-nitro-2-({4-[(propan-2-ylo)oksy]fenylo}metylo)-1-[2-(pirolidyn-1-ylo)etylo]-1H-1,3-benzimidazol) jest syntetycznym opioidem należącym do klasy benzimidazoli lub nitazenów. Izotonitazen N-pirolidyny nie został wcześniej poddany formalnemu przeglądowi przez WHO. Izotonitazen N-pirolidyny nie ma znanych zastosowań terapeutycznych ani nie przyznano w odniesieniu do niego pozwoleń na dopuszczenie do obrotu. Istnieją wystarczające dowody na to, że izotonitazen N-pirolidyny jest lub może być nadużywany i może w związku z tym stanowić problem w zakresie zdrowia publicznego i problem społeczny, co uzasadnia objęcie go międzynarodową kontrolą. W związku z tym WHO zaleca umieszczenie izotonitazenu N-pirolidyny w wykazie I załączonym do konwencji o środkach odurzających.

(10)

Izotonitazen N-pirolidyny wykryto w dziewięciu państwach członkowskich i podlega on kontroli w co najmniej dwóch państwach członkowskich. Izotonitazen N-pirolidyny jest ściśle monitorowany przez EUDA. Dwa państwa członkowskie zgłosiły łącznie co najmniej trzy przypadki śmiertelne, w których potwierdzono ekspozycję na izotonitazen N-pirolidyny. Jedno państwo członkowskie zgłosiło co najmniej jeden przypadek ostrego zatrucia, w którym podejrzewano ekspozycję na izotonitazen N-pirolidyny.

(11)

W związku z tym Unia w swoim stanowisku powinna poprzeć dodanie izotonitazenu N-pirolidyny do wykazu I do konwencji o środkach odurzających.

(12)

Zgodnie z oceną komitetu ekspertów substancja etonitazen N-dezetylu (nazwa IUPAC: 2-[2-[(4-etoksyfenylo)metylo]-5-nitro-benzimidazol-1-ylo]-N-etylo-etanamina) jest nowym syntetycznym opioidem należącym do klasy benzimidazoli lub nitazenów. Jest to metabolit etonitazenu, innego opioidu należącego do klasy benzimidazoli, który jest kontrolowany na podstawie wykazu I załączonego do konwencji o środkach odurzających. Etonitazen N-dezetylu nie został poddany formalnemu przeglądowi przez WHO. Etonitazen N-dezetylu nie ma znanych zastosowań terapeutycznych ani nie przyznano w odniesieniu do niego pozwoleń na dopuszczenie do obrotu. Istnieją wystarczające dowody na to, że etonitazen N-dezetylu jest lub może być nadużywany i może w związku z tym stanowić problem w zakresie zdrowia publicznego i problem społeczny, co uzasadnia objęcie go międzynarodową kontrolą. W związku z tym WHO zaleca umieszczenie etonitazenu N-dezetylu w wykazie I załączonym do konwencji o środkach odurzających.

(13)

Etonitazen N-dezetylu wykryto w czterech państwach członkowskich i podlega on kontroli w co najmniej sześciu państwach członkowskich. Etonitazen N-dezetylu jest ściśle monitorowany przez EUDA.

(14)

W związku z tym Unia w swoim stanowisku powinna poprzeć dodanie etonitazen N-dezetylu do wykazu I do konwencji o środkach odurzających.

(15)

Zgodnie z oceną komitetu ekspertów substancja MDMB-FUBINACA (nazwa IUPAC: 2-[[1-[(4-fluorofenylo)metylo]indazolo-3-karbonylo]amino]-3,3-dimetylobutanian metylu jest silnym kannabinoidem syntetycznym. Substancja MDMB-FUBINACA nie została wcześniej poddana przeglądowi przez WHO. Substancja MDMB-FUBINACA nie ma znanych zastosowań terapeutycznych ani nie przyznano w odniesieniu do niej pozwoleń na dopuszczenie do obrotu. Istnieją wystarczające dowody na to, że substancja MDMB-FUBINACA jest lub może być nadużywana i może w związku z tym stanowić problem w zakresie zdrowia publicznego i problem społeczny, co uzasadnia objęcie jej międzynarodową kontrolą. W związku z tym WHO zaleca umieszczenie substancji MDMB-FUBINACA w wykazie II załączonym do konwencji o substancjach psychotropowych.

(16)

Substancję MDMB-FUBINACA wykryto w 14 państwach członkowskich i jest ona poddana kontroli w co najmniej ośmiu państwach członkowskich. Substancja MDMB-FUBINACA jest ściśle monitorowana przez EUDA. Jedno państwo członkowskie zgłosiło co najmniej jeden przypadek ostrego zatrucia, w którym podejrzewano ekspozycję na substancję MDMB-FUBINACA.

(17)

W związku z tym Unia w swoim stanowisku powinna poprzeć dodanie substancji MDMB-FUBINACA do wykazu II załączonego do konwencji o substancjach psychotropowych.

(18)

Należy określić stanowisko, które ma zostać zajęte w imieniu Unii w ramach Komisji ds. Środków Odurzających, ponieważ decyzje o umieszczeniu w wykazach trzech wymienionych wyżej substancji będą mogły w sposób decydujący wywrzeć wpływ na treść prawa Unii, a mianowicie na zakres stosowania decyzji ramowej 2004/757/WSiSW.

(19)

Unia nie jest stroną konwencji o środkach odurzających ani konwencji o substancjach psychotropowych. Ma ona status obserwatora bez prawa głosu w Komisji ds. Środków Odurzających, w której członkami z prawem głosu na 69. posiedzeniu jest 14 państw członkowskich (3). Stanowisko Unii ma zostać wyrażone przez te państwa członkowskie, działające wspólnie w interesie Unii.

(20)

Dania jest związana decyzją ramową 2004/757/WSiSW, zatem uczestniczy w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.

(21)

Irlandia jest związana decyzją ramową 2004/757/WSiSW, zatem uczestniczy w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji,