1.

Zasada, zgodnie z którą państwa EOG są zobowiązane do naprawienia szkody wyrządzonej jednostkom i podmiotom gospodarczym w wyniku naruszeń prawa EOG, za które to naruszenia państwa te są odpowiedzialne, ma zastosowanie również wtedy, gdy zarzucane naruszenie wynika z orzeczenia sądu krajowego orzekającego w ostatniej instancji.

Odpowiedzialność państwa za naruszenie prawa EOG w wyniku orzeczenia sądu krajowego orzekającego w ostatniej instancji może powstać jedynie w wyjątkowych przypadkach, gdy sąd ten w sposób oczywisty naruszył mające zastosowanie prawo EOG.

W okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, gdy wyczerpano wszystkie krajowe środki zaskarżenia orzeczenia sądowego, które rzekomo narusza prawo EOG, warunek dotyczący wydania orzeczenia przez sąd krajowy orzekający w ostatniej instancji należy uznać za spełniony.

2.

Prawo EOG stoi na przeszkodzie uregulowaniom krajowym, które w sposób ogólny wykluczają odpowiedzialność państwa za szkody wyrządzone osobom fizycznym lub podmiotom gospodarczym w wyniku naruszenia prawa EOG, które to naruszenie można przypisać sądowi orzekającemu w ostatniej instancji, przez nałożenie dodatkowych warunków, zgodnie z którymi: (i) orzeczenie musi zostać uchylone lub zmienione, (ii) orzeczenie musiało stracić ważność z takim skutkiem, że pomimo zaskarżenia orzeczenia w terminie nie było możliwości rozpatrzenia zaskarżenia ani orzeczenia w jego sprawie, lub (iii) urzędnik publiczny został skazany za przestępstwo w związku z tym orzeczeniem.