1.

Art. 30 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu należy interpretować w ten sposób, że zobowiązuje on podmiot prawny do przedsięwzięcia rozsądnych środków w celu potwierdzenia tożsamości beneficjenta rzeczywistego, np. wymagania dokumentacji bazowej, jeżeli z uwagi na okoliczności danej sytuacji podmiot ten ma wątpliwości co do dokładności otrzymanych informacji.

2.

Wynikającego z art. 30 ust. 1 dyrektywy (UE) 2015/849 obowiązku podmiotu prawnego nie zmienia fakt, że podmiot będący właścicielem danych to osoba prawna z siedzibą statutową w państwie EOG; nie mają też znaczenia zawody wykonywane przez członków organów przedsiębiorstwa.

3.

Do sądu odsyłającego należy ustalenie, w jakim stopniu przetwarzane informacje o beneficjentach rzeczywistych są zgodne z zasadą minimalizacji danych określoną w art. 5 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2016/679 w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych, tj. na ile dane te są adekwatne, stosowne i ograniczone do tego, co niezbędne do zidentyfikowania beneficjenta rzeczywistego oraz – w razie potrzeby – do potwierdzenia jego tożsamości.

4.

Art. 3 ust. 6 lit. b) ppkt (v) i art. 3 ust. 6 lit. c) dyrektywy (UE) 2015/849 nie mogą być interpretowane jako zobowiązujące kogokolwiek do udowodnienia braku pośredniej własności lub ostatecznej kontroli sprawowanej przez osobę fizyczną.

5.

Zgodnie z dyrektywą (UE) 2015/849 podmiot prawny nie jest zobowiązany do wszczęcia postępowania sądowego przeciwko podmiotowi, którego jest własnością, w celu uzyskania informacji na temat beneficjenta rzeczywistego.