This document is an excerpt from the EUR-Lex website
Document C2007/056/40
Case C-13/07: Action brought on 18 January 2007 — Commission of the European Communities v Council of the European Union
Sprawa C-13/07: Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Radzie Unii Europejskiej
Sprawa C-13/07: Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Radzie Unii Europejskiej
Dz.U. C 56 z 10.3.2007, p. 22–22
(BG, ES, CS, DA, DE, ET, EL, EN, FR, IT, LV, LT, HU, NL, PL, PT, RO, SK, SL, FI, SV)
|
10.3.2007 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 56/22 |
Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Radzie Unii Europejskiej
(Sprawa C-13/07)
(2007/C 56/40)
Język postępowania: angielski
Strony
Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: pełnomocnicy P.J. Kuijper oraz M. Huttunen)
Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
Żądania strony skarżącej
|
— |
stwierdzenie nieważności decyzji Rady i państw członkowskich określającej stanowisko Wspólnoty i państw członkowskich na forum Rady Ogólnej Światowej Organizacji Handlu w sprawie przystąpienia Socjalistycznej Republiki Wietnamu do Światowej Organizacji Handlu (COM/2005/0659 wersja ostateczna — ACC 2006/0215); |
|
— |
stwierdzenie, że skutki decyzji, co do której stwierdzono nieważność są ostateczne; |
|
— |
obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania. |
Zarzuty i główne argumenty
Podstawą przedstawionego przez Komisję wniosku był art. 133 ust. 1 i 5 WE w związku z art. 300 ust. 2 akapit drugi WE. Rada dodała do podstawy prawnej art. 133 ust. 6 WE i w rezultacie został podjęta formalnie odrębna decyzja przedstawicieli rządów państw członkowskich w Radzie. Rada i państwa członkowskie przyjęły zatem „wspólnie” stanowisko Wspólnoty i państw członkowskich, zgodnie z art. 133 ust. 6 akapit drugi, ostatnie zdanie WE.
Komisja dokonała wyboru podstawy prawnej zgodnie z kryteriami określonymi w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, jakimi są cel i treść aktu. W szczególności Komisja dokonała tego wyboru uznawszy, że treść aktu objęta była zakresem art. 133 ust. 1 i 5, który ustanawia wyłączną kompetencje jak też że odwołanie się do art. 133 ust. 6 nie było w rezultacie konieczne. Komisja uznaje, że należy stwierdzić nieważność decyzji w odniesieniu do tego aspektu podstawy prawnej.