18.11.2006   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 281/22

1)

Czy przepis art. 4 ust. 1 dyrektywy 2004/18/WE (1), lub analogiczny przepis zawarty w art. 26 ust. 2 dyrektywy 92/50/EWG (2) (jeśli uznane zostanie, że stosuje się ten ostatni przepis) — zgodnie z którymi kandydaci lub oferenci, którzy zgodnie z prawem państwa członkowskiego, w którym mają siedzibę lub miejsce zamieszkania, są uprawnieni do świadczenia odnośnej działalności usługowej, nie zostają odrzuceni jedynie na podstawie tego, iż zgodnie z prawem państwa członkowskiego, w którym zamówienie jest udzielone, byliby oni zobowiązani być albo osobami fizycznymi albo prawnymi — stanowi podstawową zasadę prawa wspólnotowego, która znosi ograniczenie formalne zawarte w art. 113 ust. 5 dekretu ustawodawczego nr 267/2000 oraz w art. 2 ust. 6 i art. 15 ust. 1 ustawy Regionu Lombardia nr 26 z dnia 12 grudnia 2003 r., i w związku z tym jego skuteczność rozciąga się na tyle, by zezwolić na uczestnictwo w przetargach również tym podmiotom, które nie są spółkami kapitałowymi?

2)

Jeśli Trybunał uzna, że wymieniona wyżej zasada nie stanowi podstawowej zasady prawa wspólnotowego, czy przepis art. 4 ust. 1 dyrektywy 2004/18/WE lub podobny przepis zawarty w art. 26 ust. 2 dyrektywy 92/50/EWG (jeśli uznane zostanie, że stosuje się ten ostatni przepis), jest raczej zasadą, którą można wywnioskować lub „zasadą wywodzącą się” z zasady konkurencji w związku z zasadą przejrzystości w administracji i zasadą niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową, i z tego względu jest on bezpośrednio obowiązujący i ma pierwszeństwo przed sprzecznymi z nim przepisami krajowymi, wydanymi przez państwa członkowskie w odniesieniu do procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, do których nie stosuje się bezpośrednio przepisów prawa wspólnotowego?

3)

Czy przepisy art. 113 ust. 5 dekretu ustawodawczego nr 267/2000 oraz art. 2 ust. 6 i art. 15 ust. 1 ustawy Regionu Lombardia z dnia 12 grudnia 2003 r. zgodne są z zasadami wspólnotowymi wymienionymi w art. 39 (zasada swobodnego przepływu pracowników w ramach Wspólnoty), art. 43 (swoboda przedsiębiorczości), art. 48 i art. 81 (zakaz porozumień ograniczających konkurencję) Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską i zatem czy w razie stwierdzenia ich niezgodności z tymi zasadami, wymienionych wyżej przepisów krajowych nie stosuje się w zakresie, w jakim są one sprzeczne z bezpośrednio obowiązującymi normami wspólnotowymi mającymi pierwszeństwo przed uregulowaniami krajowymi?

4)

Czy przepisy art. 113 ust. 5 dekretu ustawodawczego nr 267/2000 oraz art. 2 ust. 6 i art. 15 ust. 1 ustawy Regionu Lombardia z dnia 12 grudnia 2003 r. zgodne są z przepisem art. 9 ust. 1 dyrektywy 75/442/EWG lub analogicznym przepisem art. 7 ust. 2 dyrektywy nr 2006/12/WE z dnia 5 kwietnia 2006 r. (jeśli uznane zostanie, że stosuje się ten ostatni przepis), które stanowią — odpowiednio — że „[…] wszelkie zakłady lub przedsiębiorstwa, które wykonują czynności określone w załączniku II A muszą uzyskać zezwolenie od właściwych władz określone w art. 6” i że „plany, o których mowa w ust. 1 (gospodarowania odpadami), mogą, przykładowo, obejmować: a) osoby fizyczne lub prawne upoważnione do gospodarowania odpadami […]”?