—

Komisja naruszyła art. 41 ust. 2 lit. b) Karty, odrzucając wniosek strony skarżącej na tej podstawie, że miała ona nie prowadzić wobec strony skarżącej żadnego postępowania administracyjnego ani żadnego innego rodzaju postępowania;

—

różne wersje językowe przepisu dotyczącego prawa dostępu do akt zgodnie z art. 41 ust. 2 lit. b) Karty potwierdzają, że prawo to nie zależy od tego, czy akta są jawne w stosunku do wnioskodawcy, lecz od tego, czy akta te dotyczą jego sprawy;

—

strona skarżąca twierdzi, że akta będące w posiadaniu Komisji dotyczące postępowania w sprawie naruszenia prawa Unii oraz formalnej opinii Komisji C(2022)6455 final, a także toczącego się przeciwko Republice Słowackiej postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, stanowią akta dotyczącej jej sprawy. Wynika to z faktu, że, po pierwsze, postępowanie w sprawie naruszenia prawa Unii skutkowało bezpośrednio cofnięciem stronie skarżącej zezwolenia na prowadzenie działalności przez właściwy krajowy urząd nadzoru, a po drugie, postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego zostało wszczęte przez Komisję jako jego bezpośredni skutek, ponieważ Komisja uznała, że postępowanie w sprawie naruszenia prawa Unii nie osiągnęło (jeszcze) swojego celu;

—

prawo dostępu do akt jest samoistnym prawem, odrębnym od prawa do bycia wysłuchanym. W szczególności prawo dostępu do akt zgodnie z art. 41 ust. 2 lit. b) Karty ma również zasadnicze znaczenie dla prawa do skutecznego środka prawnego. Prawo to nie wygasa z chwilą podjęcia przez organ konkretnego środka;

—

jak niedawno potwierdził Sąd w wyroku z dnia 16 lipca 2025 r. w sprawie Ballmann/Europejska Rada Ochrony Danych (T-183/23, EU:T:2025:735), prawo wynikające z art. 41 ust. 2 lit. b) Karty nie wymaga, aby dany organ przewidział lub przyjął środek mający „negatywny wpływ”;

—

nawet gdyby uznano, że „negatywny wpływ” stanowi element art. 41 ust. 2 lit. b) Karty – co nie ma miejsca – warunek ten byłby spełniony, biorąc pod uwagę, że:

—

bez dostępu do akt będących w posiadaniu Komisji, strona skarżąca nie jest w stanie skuteczne rozważyć środki prawne przeciwko aktom przyjętym przez Komisję, Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych (EIOPA) oraz właściwy organ krajowy w ramach postępowania w sprawie naruszenia prawa Unii oraz postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego i je podjąć.

—

Komisja ograniczyła się jedynie do stwierdzenia, że nie prowadzi żadnej sprawy administracyjnej, ani żadnej innej w stosunku do strony skarżącej. Przedstawione uzasadnienie było niewystarczające, aby umożliwić stronie skarżącej zrozumienie podstaw odmowy i nie pozwala na skuteczną kontrolę sądową;

—

żadne późniejsze wyjaśnienia Komisji, w tym w korespondencji administracyjnej, nie są w stanie dokonać jej konwalidacji.