—

Komisja nie rozpatrzyła ponownego wniosku skarżącego, zarejestrowanego w dniu 8 grudnia 2025 r., w terminach określonych w art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1049/2001, przez co naruszyła prawo do dobrej administracji zapisane w art. 41 Karty. Wynikająca z tego dorozumiana decyzja odmowna na podstawie art. 8 ust. 3 wspomnianego rozporządzenia stanowiła również naruszenie prawa skarżącego do uzasadnionej decyzji na podstawie art. 41 Karty w związku z art. 296 TFUE.

—

Komisja nie przedstawiła kompletnego wykazu dokumentów objętych zakresem wniosku skarżącego, czym naruszyła art. 42 Karty i art. 15 ust. 3 TFUE.

—

Komisja nie wykazała w sposób szczegółowy i konkretny, że ujawnienie opinii prawnej przekazanej Dyrekcji Generalnej ds. Migracji i Spraw Wewnętrznych (zwanej dalej „DG HOME”) przez Służbę Prawną (zwaną dalej „SJ”) w sposób konkretny i rzeczywisty naruszyłoby zdolność instytucji do uzyskiwania szczerych porad prawnych, w sposób racjonalnie przewidywalny i niehipotetyczny. Powołanie się przez Komisję na wstępny charakter opinii, jej pilny charakter i wrażliwy pod względem politycznym charakter oraz ryzyko ujawnienia rozbieżności zdań między instytucjami stanowi jedynie ogólne i abstrakcyjne rozumowanie, niewystarczające do uzasadnienia wyjątku.

—

nawet gdyby powołany wyjątek miał zastosowanie, Komisja nie dokonała jego wyważenia względem nadrzędnego interesu publicznego przemawiającego za ujawnieniem. Interes ten wynika z trzech konkretnych względów: po pierwsze, z konieczności publicznej rozliczalności wykorzystania funduszy Unii przy wdrażaniu zawieszenia procedury azylowej w Grecji, ze względu na sprzeczne publiczne oświadczenia władz greckich i Komisji dotyczące tego, czy wykorzystano środki z [Funduszu Azylu, Migracji i Integracji] FAMI; po drugie, z konieczności zapewnienia przejrzystości i rozliczalności w odniesieniu do długotrwałego zaangażowania operacyjnego agencji UE ([Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu] EUAA, Frontexu i Europolu) w kontekście budzącym obawy dotyczące praw podstawowych; oraz, po trzecie, ocena skarżącego, zgodnie z którą wstępna opinia prawna jest w praktyce jedynym pismem świadczącym o jakiejkolwiek przeprowadzonej przez Komisję analizie prawnej działania oraz że ostateczne stanowisko nie zostanie nigdy przyjęte, co sprawia, iż wyjątek dotyczący dokumentów wstępnych staje się faktycznie trwały.

—

odmowa udzielenia przez Komisję częściowego dostępu do dokumentu zawierającego własną wstępną ocenę prawną dokonaną przez DG HOME oraz do pytań skierowanych do SJ ze względu na jego domniemany nieodłączny związek z opinią prawną rozszerza zakres stosowania art. 4 ust. 2 tiret drugie poza jego granice. Nie jest możliwe, aby znajomość pytań skierowanych do SJ pozwalała na wyciągnięcie wniosków co do treści udzielonej porady, a Komisja nie wykazała również, że istnieje racjonalnie przewidywalne ryzyko dla chronionego interesu.

—

Komisja nie udzieliła częściowego dostępu do nieobjętych ochroną części dochodzenia DG HOME i odpowiedzi SJ, czego wymaga obowiązek częściowego ujawnienia przewidziany w art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001. W szczególności informacje faktyczne dotyczące wykorzystania lub potencjalnego wykorzystania funduszy Unii Europejskiej – które to informacje można oddzielić od jakiejkolwiek analizy prawnej – zostały utajnione bez odpowiedniego uzasadnienia. Ponadto Komisja odmówiła dostępu do opinii prawnych, powołując się raczej na ich kategorię, a nie na ich rzeczywistą treść, co jest sprzeczne z przyjętym w orzecznictwie Sądu wymogiem konkretnej oceny każdego dokumentu z osobna.