—

uznanie skargi o stwierdzenie nieważności za dopuszczalną i zasadną;

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; oraz

—

obciążenie ESDZ kosztami postępowania.

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia [zapisanego w art. 296 TFUE i art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”)] na tej podstawie, że (i) zaskarżona decyzja jedynie powtarza początkowe zastrzeżenia zgłoszone przez ESDZ podczas postępowania o udzielenie zamówienia, nie odnosząc się do szczegółowych wyjaśnień przedstawionych przez spółkę Indra podczas rund negocjacyjnych i po odrzuceniu oferty, oraz (ii) ESDZ po raz pierwszy przedstawiła również nowe zastrzeżenia w zaskarżonej decyzji, uniemożliwiając spółce Indra zrozumienie prawdziwych podstaw odrzucenia oferty i skorzystanie z prawa do obrony.

2.

Zarzut drugi dotyczący oczywistych błędów w ocenie w zaskarżonej decyzji, ponieważ ESDZ zlekceważyła jasne i istotne informacje zawarte w dokumentacji przetargowej i błędnie zinterpretowała jej kluczowe elementy, co doprowadziło do wniosków niezgodnych z dokumentacją przetargową i do nieprawidłowej oceny zgodności z minimalnymi wymaganiami technicznymi postępowania o udzielanie zamówienia.

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasad dobrej administracji i ochrony uzasadnionych oczekiwań. ESDZ nie przeprowadziła postępowania o udzielenie zamówienia z należytą starannością i przez swoje postępowanie wzbudziła uzasadnione oczekiwania, z których następnie nie wywiązała się bez odpowiedniego uzasadnienia

4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności, jako że ESDZ zastosowała najsurowszy środek, odrzucając ofertę, nie wykazując, że mniej uciążliwe alternatywy zostały należycie rozważone lub wyczerpane.