1.

Czy przepisy art. 2 lit. b) i c) dyrektywy 2024/1385 (2) w sprawie zwalczania przemocy wobec kobiet i przemocy domowej w związku z art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które wyłącza osoby pozostające w związku partnerskim osób tej samej płci stanowiącym faktyczne pożycie lub związek intymny z kręgu osób uprawnionych do ubiegania się o ochronę przed przemocą domową ze strony ich partnera?

2.

Czy stosowanie przepisów prawa krajowego, które nie zapewniają ochrony przed przemocą domową osobom pozostającym w związkach partnerskich osób tej samej płci (związek intymny lub faktyczne współżycie), przyjętych i wprowadzonych w życie przed wejściem w życie dyrektywy 2024/1385 w sprawie zwalczania przemocy wobec kobiet i przemocy domowej, której termin transpozycji nie upłynął i która zapewnia taką ochronę tym osobom, poważnie zagraża osiągnięciu celów, do których dąży dyrektywa i które co do zasady powinny zostać osiągnięte po upływie terminu na jej transpozycję?

3.

Czy sąd krajowy powinien, na podstawie zasady lojalnej współpracy ustanowionej w art. 4 ust. 3 TUE oraz w świetle brzmienia i celu dyrektywy 2024/1385 w sprawie zwalczania przemocy wobec kobiet i przemocy domowej w związku z art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, przed upływem terminu transpozycji dyrektywy, odstąpić od stosowania przepisów krajowych przyjętych przed wejściem w życie tej dyrektywy w celu zapewnienia niedyskryminacyjnego traktowania i ochrony przed przemocą domową wszystkim osobom będącym ofiarami takiej przemocy, niezależnie od ich orientacji seksualnej?