POSTANOWIENIE SĄDU (siódma izba)

z dnia 13 października 2025 r.(*)

Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Trójwymiarowy unijny znak towarowy BLUE BRAND CHICKEN – Kształt prostokątnego pudełka w kolorach niebieskim i białym – Bezwzględna podstawa unieważnienia – Brak złej wiary – Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Decyzja wydana w następstwie stwierdzenia przez Sąd nieważności wcześniejszej decyzji – Artykuł 72 ust. 6 rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna – Powaga rzeczy osądzonej

W sprawie T‑44/25

Grzegorz Wyrębski, zamieszkały we Wróblewie (Polska), którego reprezentowała A. Skup, radca prawny,

strona skarżąca,

przeciwko

Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), który reprezentowali M. Chylińska i D. Gája, w charakterze pełnomocników,

strona pozwana,

w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta, byli:

Anna Gagatek-Woźniak, zamieszkała w Wieluniu (Polska),

Artur Woźniak, zamieszkały w Wieluniu,

Jolanta Mozerys, zamieszkała w Wieluniu,

których reprezentowała J. Gwiazdowska, radca prawny,

SĄD (siódma izba),

w składzie podczas narady: K. Kowalik-Bańczyk, prezeska, G. Hesse (sprawozdawca) i I. Dimitrakopoulos, sędziowie,

sekretarz: V. Di Bucci,

wydaje następujące

Postanowienie

1        W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżący, Grzegorz Wyrębski, wnosi o stwierdzenie nieważności i o zmianę decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 12 listopada 2024 r. (sprawa R 1166/2020‑4) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”).

 Okoliczności powstania sporu

2        W dniu 10 lipca 2014 r. interwenienci, Anna Gagatek-Woźniak, Artur Woźniak i Jolanta Mozerys, dokonali w EUIPO zgłoszenia unijnego znaku towarowego na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2009, L 78, s. 1), ze zmianami, dla następującego oznaczenia trójwymiarowego:

3        Towary i usługi, dla których wystąpiono o rejestrację, należą do klas 29 i 40 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, i odpowiadają dla każdej z tych klas następującemu opisowi:

–        klasa 29: „drób; drób, nieżywy; mięso mrożone; mięso konserwowane”;

–        klasa 40: „mrożenie żywności, żywność (mrożenie -)”.

4        Znak towarowy został zarejestrowany w dniu 8 kwietnia 2016 r.

5        W dniu 15 lutego 2018 r. skarżący złożył wniosek o unieważnienie prawa do wyżej wymienionego znaku towarowego dla towarów i usług wskazanych w pkt 3 powyżej.

6        W uzasadnieniu wniosku o unieważnienie prawa do znaku powołano się na podstawę unieważnienia określoną w art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.

7        W dniu 16 kwietnia 2020 r. Wydział Unieważnień uwzględnił wniosek o unieważnienie prawa do znaku i unieważnił prawo do spornego znaku towarowego w odniesieniu do wszystkich towarów i usług wskazanych w pkt 3 powyżej.

8        W dniu 9 czerwca 2020 r. interwenienci wnieśli do EUIPO odwołanie od decyzji Wydziału Unieważnień.

9        Decyzją z dnia 24 marca 2022 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) Druga Izba Odwoławcza EUIPO oddaliła odwołanie. W szczególności wskazała ona, po pierwsze, że bezsporne jest, iż w latach 2012–2014 strony współpracowały ze sobą. Dokładniej rzecz ujmując, Artur Woźniak zaproponował skarżącemu pomysł biznesowy dotyczący produkcji i sprzedaży filetów z kurczaka z nastrzykiem. Artur Woźniak miał pewne know how, a skarżący dysponował możliwościami produkcyjnymi. Po drugie, uznała ona, że strony były równymi partnerami we wspólnym niepisanym przedsięwzięciu. Po trzecie, wskazała ona, że nie zostało zakwestionowane, iż od 2013 r. skarżący używał identycznego oznaczenia w celu sprzedaży filetów z kurczaka z nastrzykiem (mrożonych), czyli identycznego towaru, w Irlandii oraz że interwenienci o tym wiedzieli. Po czwarte, zauważyła ona, że bezsporne jest również, iż od września 2014 r. interwenienci próbowali uniemożliwić używanie spornego znaku przez skarżącego. Po piąte, uznała ona, że jako równi partnerzy we wspólnym niepisanym przedsięwzięciu strony miały wobec siebie obowiązek powierniczy i obowiązek lojalności, obejmujący obowiązek sprawiedliwego podziału prawa do używania spornego oznaczenia. Po szóste, w wyniku całościowej oceny Izba Odwoławcza stwierdziła, że Wydział Unieważnień słusznie uznał, iż w chwili dokonania zgłoszenia spornego znaku towarowego interwenienci działali w złej wierze.

10      Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 27 maja 2022 r. interwenienci wnieśli skargę o stwierdzenie nieważności wcześniejszej decyzji.

11      Wyrokiem z dnia 6 września 2023 r., QC i in./EUIPO – Wyrębski (BLUE BRAND CHICKEN) (T‑316/22, niepublikowanym, zwanym dalej „wyrokiem stwierdzającym nieważność”, EU:T:2023:515), Sąd uwzględnił podniesiony przez interwenientów zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, i stwierdził nieważność wcześniejszej decyzji.

12      Postanowieniem z dnia 8 maja 2024 r., Wyrębski/QC i in. (C‑689/23 P, niepublikowanym, EU:C:2024:397), Trybunał odmówił przyjęcia wniesionego przez skarżącego odwołania do rozpoznania. W następstwie tego postanowienia sprawa w przedmiocie odwołania od decyzji Wydziału Unieważnień została ponownie przydzielona Czwartej Izbie Odwoławczej EUIPO.

13      Zaskarżoną decyzją Czwarta Izba Odwoławcza uchyliła decyzję Wydziału Unieważnień, oddaliła wniosek o unieważnienie prawa do spornego znaku towarowego i obciążyła skarżącego kosztami postępowania. Wspomniana Izba Odwoławcza uznała, że jest związana uzasadnieniem i sentencją wyroku stwierdzającego nieważność. Stwierdziła ona, że z uwagi na okoliczność, iż wyrok stwierdzający nieważność jest jasny i jednoznaczny we wszystkich kwestiach faktycznych i prawnych, dowody nie wystarczają do wykazania złej wiary interwenientów.

 Żądania stron

14      Skarżący wnosi do Sądu o:

–        zmianę zaskarżonej decyzji poprzez oddalenie odwołania od decyzji Wydziału Unieważnień, potwierdzenie unieważnienia prawa do spornego znaku towarowego w całości i obciążenie interwenientów kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą;

–        posiłkowo – stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

–        obciążenie EUIPO i interwenientów kosztami postępowania przed Sądem.

15      EUIPO wnosi do Sądu o:

–        oddalenie skargi;

–        obciążenie skarżącego kosztami postępowania w przypadku przeprowadzenia rozprawy.

16      Interwenienci wnoszą do Sądu o:

–        oddalenie skargi;

–        obciążenie skarżącego kosztami postępowania.

 Co do prawa

 W przedmiocie prawa mającego zastosowanie ratione temporis

17      Z uwagi na datę dokonania rozpatrywanego zgłoszenia do rejestracji, czyli dzień 10 lipca 2014 r., która to data jest rozstrzygająca dla ustalenia znajdujących zastosowanie przepisów prawa materialnego, okoliczności faktyczne niniejszej sprawy podlegają przepisom prawa materialnego zawartym w rozporządzeniu nr 207/2009 (zob. podobnie postanowienie z dnia 5 października 2004 r., Alcon/OHIM, C‑192/03 P, EU:C:2004:587, pkt 39, 40; wyrok z dnia 23 kwietnia 2020 r., Gugler France/Gugler i EUIPO, C‑736/18 P, niepublikowany, EU:C:2020:308, pkt 3 i przytoczone tam orzecznictwo).

18      A zatem w niniejszej sprawie, jeśli chodzi o przepisy materialnoprawne, odniesienia do art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001 poczynione przez Izbę Odwoławczą w zaskarżonej decyzji oraz przez strony w ich pismach procesowych należy rozumieć jako dotyczące art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, którego treść jest identyczna.

19      Natomiast w zakresie, w jakim zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przepisy proceduralne uznaje się na ogół za mające zastosowanie w chwili ich wejścia w życie (zob. wyrok z dnia 11 grudnia 2012 r., Komisja/Hiszpania, C‑610/10, EU:C:2012:781, pkt 45 i przytoczone tam orzecznictwo), spór podlega przepisom proceduralnym rozporządzenia 2017/1001, w szczególności przepisom art. 72 ust. 6 i art. 94 ust. 1 zdanie pierwsze.

 Co do istoty

20      Zgodnie z art. 126 regulaminu postępowania przed Sądem, jeżeli skarga jest prawnie oczywiście bezzasadna, Sąd może, na wniosek sędziego sprawozdawcy, w każdej chwili orzec postanowieniem z uzasadnieniem, bez dalszych czynności procesowych.

21      W niniejszej sprawie Sąd uznaje, że akta dostarczają mu wystarczających informacji, i na podstawie wyżej wymienionego przepisu postanawia orzec bez dokonania dalszych czynności procesowych.

22      W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi trzy zarzuty, z których pierwszy dotyczy naruszenia art. 72 ust. 6 rozporządzenia 2017/1001, drugi – naruszenia art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, a trzeci – naruszenia art. 94 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia 2017/1001. Sąd uważa za właściwe zbadanie w pierwszej kolejności zarzutu trzeciego, następnie pierwszego i wreszcie drugiego.

 W przedmiocie zarzutu trzeciego, dotyczącego naruszenia art. 94 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia 2017/1001

23      W ramach zarzutu trzeciego skarżący podnosi, że Izba Odwoławcza naruszyła art. 94 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia 2017/1001. Dokładniej rzecz ujmując, twierdzenie Izby Odwoławczej, zgodnie z którym „wyrok [stwierdzający nieważność] jest jasny i jednoznaczny we wszystkich kwestiach faktycznych i prawnych”, jest zdaniem skarżącego zbyt krótkie, aby spełnić wymogi uzasadnienia. Co więcej, Izba Odwoławcza nie wzięła według niego pod uwagę faktu, że w wyroku stwierdzającym nieważność Sąd nie wypowiedział się co do wielu istotnych okoliczności.

24      EUIPO i interwenienci kwestionują tę argumentację.

25      Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 94 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia 2017/1001 decyzje EUIPO muszą zawierać uzasadnienie. Ten obowiązek uzasadnienia ma taki sam zakres jak obowiązek wynikający z art. 296 TFUE, zgodnie z którym rozumowanie autora aktu powinno zostać przedstawione w sposób jasny i jednoznaczny. Jego podwójnym celem jest, po pierwsze, umożliwienie zainteresowanym zapoznania się z motywami wydania danego aktu, tak by mieli oni możliwość obrony swoich praw, a po drugie, umożliwienie sądowi Unii Europejskiej przeprowadzenia kontroli zgodności z prawem decyzji. Nie jest wymagane, by uzasadnienie wyszczególniało wszystkie istotne elementy faktyczne i prawne, ponieważ ocena, czy uzasadnienie aktu spełnia wymogi art. 296 TFUE, winna opierać się nie tylko na jego brzmieniu, ale także uwzględniać okoliczności jego wydania, jak również całość przepisów prawa regulującego daną dziedzinę [zob. wyrok z dnia 12 marca 2020 r., Maternus/EUIPO – adp Gauselmann (Jokers WILD Casino), T‑321/19, niepublikowany, EU:T:2020:101, pkt 15 i przytoczone tam orzecznictwo].

26      Co więcej, obowiązek uzasadnienia nie nakazuje izbom odwoławczym przedstawienia wyjaśnienia, które podejmowałoby w sposób wyczerpujący punkt po punkcie argumentację przedstawioną przez strony sporu. Wystarczy, by przedstawiły one fakty i rozważania prawne o zasadniczym znaczeniu dla systematyki decyzji [zob. wyrok z dnia 15 stycznia 2015 r., MEM/OHIM (MONACO), T‑197/13, EU:T:2015:16, pkt 19 i przytoczone tam orzecznictwo].

27      Uzasadnienie może być dorozumiane, pod warunkiem że umożliwia ono zainteresowanym poznanie przyczyn, dla których została wydana taka decyzja izby odwoławczej, a właściwemu sądowi dostarcza elementów wystarczających do dokonania kontroli (zob. wyrok z dnia 12 marca 2020 r., Jokers WILD Casino, T‑321/19, niepublikowany, EU:T:2020:101, pkt 17 i przytoczone tam orzecznictwo).

28      To w świetle powyższych rozważań należy zbadać argumenty skarżącego.

29      W niniejszym przypadku, wbrew temu, co twierdzi skarżący, Izba Odwoławcza wyjaśniła zgodnie z art. 94 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia 2017/1001 przyczyny, dla których wniosek o unieważnienie prawa do rozpatrywanego oznaczenia na podstawie art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 powinien zostać oddalony w całości.

30      Przede wszystkim Izba Odwoławcza, po streszczeniu uzasadnienia wyroku stwierdzającego nieważność w pkt 14 zaskarżonej decyzji, zaznaczyła, że wyrok ten stał się prawomocny.

31      Następnie Izba Odwoławcza wskazała w pkt 25–27 zaskarżonej decyzji, że zgodnie z art. 72 ust. 6 rozporządzenia 2017/1001 powinna wydać nową decyzję, przy czym jest związana uzasadnieniem i sentencją wyroku stwierdzającego nieważność.

32      Wreszcie w pkt 30–32 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza wskazała, że Sąd nie tylko stwierdził, iż wcześniejsza decyzja jest błędna, ale również orzekł co do istoty sprawy, wobec czego skarżący nie może zasadnie twierdzić, że Izba Odwoławcza powinna zająć stanowisko inne od stanowiska Sądu. Wyrok stwierdzający nieważność był bowiem zdaniem Izby Odwoławczej „jasny i jednoznaczny we wszystkich kwestiach faktycznych i prawnych prowadzących do wniosku, że przedstawione przez [skarżącego] dowody są niewystarczające, aby wykazać złą wiarę [interwenientów] w rozumieniu art. [52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009]”.

33      Z powyższego wynika, że Izba Odwoławcza, po pierwsze, streściła uzasadnienie wyroku stwierdzającego nieważność, a po drugie, wyjaśniła powody, dla których była związana wspomnianym uzasadnieniem i sentencją tego wyroku.

34      W konsekwencji zarzut trzeci należy oddalić jako bezzasadny.

 W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia art. 72 ust. 6 rozporządzenia 2017/1001

35      W zarzucie pierwszym skarżący podnosi naruszenie art. 72 ust. 6 rozporządzenia 2017/1001. Utrzymuje on w szczególności, że w wyroku stwierdzającym nieważność Sąd nie wypowiedział się w przedmiocie istotnych okoliczności, wobec czego tego wyroku nie można uznać za jasny we wszystkich kwestiach faktycznych sprawy. Sąd zdaniem skarżącego pominął ponadto aktualne orzecznictwo, podkreślając, że brak pisemnej umowy między stronami przeczy istnieniu złej wiary interwenientów, uznając w istocie, że konieczne jest, aby podstawa prawna, na której opiera się zawarcie umowy określającej współpracę między stronami, została wskazana w tej umowie, lub też zrównując prawo autorskie do spornego oznaczenia z prawem do zgłoszenia wspomnianego oznaczenia jako znaku towarowego. Wobec tego Izba Odwoławcza powinna była dokonać oceny wszystkich okoliczności faktycznych w celu zbadania, czy interwenienci działali w złej wierze, a nie ograniczyć się do zaprzeczenia jej, opierając się na art. 72 ust. 6 rozporządzenia 2017/1001.

36      EUIPO i interwenienci kwestionują argumenty skarżącego.

37      Należy przypomnieć, że na mocy art. 72 ust. 6 rozporządzenia 2017/1001 EUIPO ma obowiązek podjęcia niezbędnych środków w celu zastosowania się do orzeczenia sądu Unii.

38      Wyrok stwierdzający nieważność aktu działa co do zasady ze skutkiem ex tunc i w związku z tym z mocą wsteczną eliminuje ten akt z porządku prawnego [zob. podobnie wyrok z dnia 25 marca 2009 r., Kaul/OHIM – Bayer (ARCOL), T‑402/07, EU:T:2009:85, pkt 21 i przytoczone tam orzecznictwo].

39      Aby podporządkować się wyrokowi stwierdzającemu nieważność i zapewnić jego pełne wykonanie, instytucja będąca autorem aktu, którego nieważność została stwierdzona, jest zobowiązana do uwzględnienia nie tylko sentencji wyroku, ale również uzasadnienia prowadzącego do wydania tego wyroku, które stanowi jego niezbędną podstawę. To właśnie uzasadnienie wskazuje bowiem, po pierwsze, konkretny przepis uznany za niezgodny z prawem, a po drugie, przedstawia szczegółowo względy, dla których orzeczono w sentencji niezgodność z prawem i które zainteresowana instytucja powinna uwzględnić, zastępując akt, którego nieważność została stwierdzona [zob. wyrok z dnia 1 marca 2018 r., Shoe Branding Europe/EUIPO – adidas (Odzwierciedlenie pozycji dwóch równoległych pasków na bucie), T‑629/16, EU:T:2018:108, pkt 102 i przytoczone tam orzecznictwo].

40      Dla zapewnienia stabilności prawa i stosunków prawnych, jak też należytego sprawowania wymiaru sprawiedliwości kluczowe jest, aby orzeczenia sądowe, które stały się prawomocne po wyczerpaniu przysługujących środków odwoławczych lub po upływie przewidzianych dla tych środków terminów, były niepodważalne [zob. wyrok z dnia 22 listopada 2018 r., Fruit of the Loom/EUIPO – Takko (FRUIT), T‑424/17, niepublikowany, EU:T:2018:824, pkt 119 i przytoczone tam orzecznictwo].

41      W niniejszej sprawie, w następstwie stwierdzenia przez Sąd nieważności wcześniejszej decyzji i odmowy przyjęcia przez Trybunał odwołania skarżącego do rozpoznania, sprawa, w której orzekała Izba Odwoławcza, ponownie zawisła przed EUIPO. W celu zastosowania się do ciążącego na nim na mocy art. 72 ust. 6 rozporządzenia 2017/1001 obowiązku podjęcia środków, których wymagało wykonanie wyroku stwierdzającego nieważność, EUIPO było zobowiązane doprowadzić do tego, by w przedmiocie odwołania została wydana nowa decyzja izby odwoławczej. Tak się faktycznie stało, ponieważ sprawa została ponownie przydzielona Czwartej Izbie Odwoławczej, która wydała zaskarżoną decyzję.

42      Jak przypomniano w pkt 32 powyżej, Izba Odwoławcza uznała w istocie w pkt 30 i 32 zaskarżonej decyzji, że w wyroku stwierdzającym nieważność Sąd orzekł co do istoty sprawy i stwierdził w sposób jasny i jednoznaczny, że przedstawione przez skarżącego dowody nie są wystarczające, aby wykazać złą wiarę interwenientów w rozumieniu art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.

43      To stwierdzenie Izby Odwoławczej nie jest obarczone żadnym błędem w ocenie.

44      Przypomniawszy bowiem w pkt 29 wyroku stwierdzającego nieważność, że ciężar dowodu złej wiary interwenientów spoczywa na skarżącym, Sąd uznał w pkt 31 wspomnianego wyroku, iż bezsporne jest między stronami, że nie została podpisana żadna umowa agencyjna i że żadna ze stron nie może zostać uznana za agenta drugiej strony. Następnie stwierdził on, że dowody nie pozwalają na wykazanie, iż skarżący uczestniczył w tworzeniu rozpatrywanego oznaczenia. W pkt 33 i 34 wyroku stwierdzającego nieważność Sąd podkreślił okoliczność, że z dowodów nie wynika, iż między stronami istniały stosunki handlowe, w ramach których strony były równymi partnerami we wspólnym niepisanym przedsięwzięciu. Ponadto skarżący nie podnosił istnienia takiego przedsięwzięcia. W pkt 35 tego wyroku Sąd wziął również pod uwagę okoliczność, że nie wskazano jakiejkolwiek podstawy prawnej dla celów kwalifikacji prawnej stosunków handlowych między stronami i wywiedzenia na tej podstawie ich wzajemnych praw i obowiązków. Z tych wszystkich względów Sąd orzekł, że Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła, iż zła wiara interwenientów została wykazana, i wobec tego stwierdził nieważność wcześniejszej decyzji.

45      Wbrew temu, co twierdzi skarżący, wyrok stwierdzający nieważność nie pozostawia zatem wątpliwości co do oceny Sądu w odniesieniu do dowodów, na które skarżący się powołał, i ich niezdatności do wykazania złej wiary interwenientów.

46      W tych okolicznościach Izba Odwoławcza nie uchybiła ciążącemu na niej na podstawie art. 72 ust. 6 rozporządzenia 2017/1001 obowiązkowi podjęcia niezbędnych środków w celu zastosowania się do wyroku stwierdzającego nieważność, uznając, że wyrok ten nie pozostawia żadnego aspektu materialnego sprawy bez rozstrzygnięcia, i nie przeprowadzając ponownego badania wszystkich elementów istotnych dla oceny podniesionej przez skarżącego bezwzględnej podstawy unieważnienia, o której mowa w art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [zob. podobnie i analogicznie wyrok z dnia 14 lipca 2021 r., Veronese/EUIPO – Veronese Design Company (VERONESE), T‑749/20, niepublikowany, EU:T:2021:430, pkt 31].

47      Wniosku tego nie mogą podważyć pozostałe argumenty skarżącego, dotyczące w istocie tego, że w wyroku stwierdzającym nieważność Sąd nie wypowiedział się w przedmiocie istotnych okoliczności i naruszył prawo.

48      Za pomocą takich argumentów skarżący kwestionuje bowiem zasadność stwierdzenia Sądu, zgodnie z którym skarżący nie wykazał złej wiary interwenientów. Należy zaś podkreślić, że taka argumentacja sprowadzałaby się do podważenia powagi rzeczy osądzonej wyroku stwierdzającego nieważność, który w następstwie postanowienia z dnia 8 maja 2024 r., Wyrębski/QC i in. (C‑689/23 P, niepublikowanego, EU:C:2024:397), stał się prawomocny. Wspomnianą argumentację należy wobec tego oddalić (zob. podobnie i analogicznie wyrok z dnia 14 lipca 2021 r., VERONESE, T‑749/20, niepublikowany, EU:C:2021:430, pkt 27).

49      W każdym razie, w pierwszej kolejności, nie może zostać uwzględniony argument skarżącego, zgodnie z którym Sąd uznał, że brak pisemnej umowy między stronami jest okolicznością decydującą dla zaprzeczenia złej wierze interwenientów, podczas gdy jego zdaniem nie było konieczne, aby umowa między stronami miała charakter pisemny. Należy bowiem zauważyć, że jak wynika z pkt 34, 35 i 37 wyroku stwierdzającego nieważność, Sąd zbadał, czy istniało wspólne niepisane przedsięwzięcie stron, i stwierdził, że nie zostało ono udowodnione, a skarżący nawet nie podnosił jego istnienia przed instancjami EUIPO. W wyroku stwierdzającym nieważność Sąd w żaden sposób nie stwierdził, że konieczna jest pisemna umowa między stronami i że sam brak takiej umowy przeczy istnieniu złej wiary interwenientów.

50      W drugiej kolejności – to samo dotyczy argumentu skarżącego, zgodnie z którym Sąd wymagał w istocie wymienienia podstawy prawnej dla umowy, na której opierała się współpraca między stronami. W tym względzie należy stwierdzić, że Sąd nie wskazał w wyroku stwierdzającym nieważność, iż wymagane jest wymienienie takiej podstawy prawnej. W pkt 35 wspomnianego wyroku wyjaśnił po prostu, że ani skarżący, ani EUIPO „nie przywołują jakiejkolwiek podstawy prawnej wynikającej z prawa Unii lub właściwego prawa krajowego, która umożliwiałaby kwalifikację prawną stosunków handlowych łączących [skarżącego z interwenientami] i wywiedzenie na tej podstawie istnienia praw i obowiązków między nimi”. Chodzi tu o okoliczność, która została wzięta pod uwagę w ramach badania istnienia wspólnego przedsięwzięcia między stronami, przy czym Sąd nie uznał jednak, że chodzi o warunek konieczny dla takiego przedsięwzięcia.

51      W trzeciej kolejności, co się tyczy argumentu skarżącego, zgodnie z którym Sąd „zrównał” prawo autorskie do rozpatrywanego oznaczenia z prawem do zgłoszenia wspomnianego oznaczenia jako znaku towarowego, należy stwierdzić, że argument ten opiera się na błędnym rozumieniu wyroku stwierdzającego nieważność. W szczególności w pkt 32 wspomnianego wyroku Sąd zbadał udział skarżącego w tworzeniu rozpatrywanego oznaczenia. Wśród elementów wziętych pod uwagę w tym punkcie znajduje się również stwierdzenie Izby Odwoławczej zawarte we wcześniejszej decyzji, zgodnie z którym to interwenienci nabyli prawa autorskie do rozpatrywanego oznaczenia. Ani z tego punktu, ani z żadnego innego zdania wyroku stwierdzającego nieważność nie wynika, by Sąd zrównał prawo autorskie do rozpatrywanego oznaczenia z prawem do zgłoszenia wspomnianego oznaczenia jako znaku towarowego.

52      W świetle powyższych rozważań zarzut pierwszy należy oddalić.

 W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego naruszenia art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009

53      Skarżący twierdzi, że Izba Odwoławcza nie przeprowadziła oceny okoliczności istotnych dla oceny złej wiary. Po pierwsze, jego zdaniem Izba Odwoławcza nie wzięła pod uwagę okoliczności, że zgłoszenie rozpatrywanego oznaczenia do rejestracji zostało dokonane przez interwenientów bez wiedzy i zgody skarżącego jeszcze w trakcie trwania ich współpracy. Po drugie, współpraca między stronami trwała w latach 2012–2014 i opierała się na stosunku zaufania, obejmującym ścisłe więzy personalne. Po trzecie, skarżący twierdzi, że miał prawo do samodzielnego używania rozpatrywanego oznaczenia w obrocie, a interwenienci nie wyrażali sprzeciwu w tym względzie. Po czwarte, skarżący podnosi, że czynnie uczestniczył w projektowaniu rozpatrywanego oznaczenia, przekazując uwagi i sugestie. Po piąte, wskazuje on, że poczynił nakłady finansowe w uruchomienie nowej produkcji i w tym celu zakupił specjalne maszyny, co świadczy o staraniach podejmowanych na rzecz realizacji ekonomicznych założeń współpracy z interwenientami. Po szóste, zarzuca on interwenientom, że nie poinformowali go o zawarciu umowy o przeniesienie praw autorskich do rozpatrywanego oznaczenia. Po siódme, zdaniem skarżącego interwenienci podjęli działania w celu wyeliminowania go z rynku i uniemożliwienia mu używania rozpatrywanego oznaczenia.

54      EUIPO i interwenienci kwestionują tę argumentację.

55      W tym względzie należy stwierdzić, że z tych samych powodów co przedstawione w ramach zarzutu pierwszego Izba Odwoławcza była związana oceną dokonaną przez Sąd w wyroku stwierdzającym nieważność w odniesieniu do braku dowodu złej wiary interwenientów w rozumieniu art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, a tym samym nie miała możliwości przeprowadzenia ponownego badania okoliczności, na które powołuje się skarżący w celu wykazania tej złej wiary. Wobec tego zarzut drugi także należy oddalić.

56      Z całości powyższych ocen wynika w sposób oczywisty, że żaden z zarzutów ani zarzutów szczegółowych podniesionych na poparcie niniejszej skargi nie jest zasadny, wobec czego wspomnianą skargę należy oddalić w całości jako prawnie oczywiście bezzasadną.

 W przedmiocie kosztów

57      Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.

58      Ponieważ skarżący przegrał sprawę, należy – zgodnie z żądaniem interwenientów – obciążyć go poniesionymi przez nich kosztami. Natomiast ponieważ EUIPO wniosło o obciążenie skarżącego kosztami postępowania jedynie w przypadku przeprowadzenia rozprawy, należy – wobec jej nieprzeprowadzenia – postanowić, że EUIPO pokryje własne koszty.

Z powyższych względów

SĄD (siódma izba)

postanawia, co następuje:

1)      Skarga zostaje oddalona jako prawnie oczywiście bezzasadna.

2)      Grzegorz Wyrębski pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Annę Gagatek-Woźniak, Artura Woźniaka i Jolantę Mozerys.

3)      Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywa własne koszty.

Sporządzono w Luksemburgu w dniu 13 października 2025 r.

*      Język postępowania: polski.