—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2025/1895 z dnia 12 września 2025 r. dotyczącej zmiany decyzji 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi w zakresie, w jakim utrzymuje ona skarżącego na liście osób figurujących w jej załączniku I;

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2025/1894 z dnia 12 września 2025 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających w zakresie, w jakim utrzymuje ono skarżącego na liście osób figurujących w jego załączniku I;

—

obciążenie Rady kosztami postępowania.

1.

Zarzut pierwszy dotyczący błędu w ocenie po stronie Rady.

—

W zarzucie pierwszym skarżący podnosi, że zaskarżone akty są we wszystkich punktach identyczne z aktami, których nieważność stwierdzono w wyroku z dnia 10 września 2025 r., Khudaverdyan/Rada (T-1116/23, niepublikowany, EU:T:2025:840). Mają to samo uzasadnienie i zostały wydane w tych samych okolicznościach faktycznych. Ponadto mają tę samą podstawę prawną, to jest kryterium zawarte w art. 2 ust. 1 lit. a) decyzji 2014/145 oraz art. 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 269/2014 (zwane dalej „kryterium a”), kryterium zawarte w art. 2 ust. 1 lit. f) decyzji 2014/145 oraz art. 3 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 269/2014 (zwane dalej „kryterium f”) oraz, wreszcie, pierwszą i trzecią część art. 2 ust. 1 lit. g) decyzji 2014/145 oraz art. 3 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 269/2014 (zwane dalej „kryterium g”). W konsekwencji należy stwierdzić nieważność zaskarżonych aktów z powodów takich jak przedstawione w wyroku Sądu w sprawie T-1116/23.

—

Skarżący przedstawia ponadto powody, dla których, w każdym wypadku, Rada popełniła błędy w ocenie przyjmując zaskarżone akty przeciwko skarżącemu.

2.

Zarzut drugi dotyczący braku wykonania wyroku Sądu w sprawie T-1116/23, jak również naruszenia zasady dobrej administracji.

—

W zarzucie drugim skarżący podnosi, że poprzez wydanie zaskarżonych aktów Rada nie dopełniła swojego obowiązku wykonania wyroku Sądu w sprawie T-1116/23, ponieważ, zgodnie z art. 266 akapit pierwszy TFUE oraz art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, nie wzięła pod uwagę niezgodności z prawem stwierdzonej w wyroku Sądu w sprawie T-1116/23.

3.

Zarzut trzeci dotyczący prawa do obrony.

—

W zarzucie trzecim skarżący podnosi, że jeżeli Rada zamierzałaby przywołać na poparcie zaskarżonych aktów przepis, do którego odwołała się jedynie w liście zawiadamiającym skarżącego o przyjęciu zaskarżonych aktów, naruszyłaby prawo do obrony i prawo skarżącego do bycia wysłuchanym.

4.

Zarzut czwarty dotyczący nieuzasadnionej ingerencji w prawa podstawowe skarżącego.

—

W zarzucie czwartym skarżący podnosi, że Rada naruszyła jego prawo do skutecznej ochrony sądowej przewidziane w art. 14 Karty praw podstawowych oraz w art. 13 europejskiej konwencji praw człowieka.