Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2025 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

(Sprawa C-861/25)

(C/2026/1197)

Język postępowania: polski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: J. Hottiaux, H. Leupold i J. Vondung, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

Żądania strony skarżącej

Zarzuty i główne argumenty

Poprzez pierwszy zarzut skargi Komisja podnosi, że Rzeczpospolita Polska wprowadziła do swojego ustawodawstwa krajowego dodatkowe przypadki odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania naruszając tym decyzję ramową: po pierwsze, w odniesieniu do obywateli polskich, a po drugie, w odniesieniu do przestępstw popełnionych bez użycia przemocy z przyczyn politycznych.

Poprzez drugi zarzut skargi Komisja podnosi, że Polska nieprawidłowo transponowała art. 4 pkt 6 decyzji ramowej jako obowiązkową podstawę odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania w odniesieniu do obywateli polskich lub osób korzystających z prawa azylu w Rzeczypospolitej Polskiej. Komisja uważa, że art. 4 pkt 6 decyzji ramowej można transponować jedynie jako fakultatywną podstawę odmowy, pozostawiając wykonującemu nakaz organowi sądowemu pewien zakres uznania, w tym w okolicznościach, w których dana osoba nie wyraża zgody na przekazanie.

Poprzez trzeci zarzut Komisja podnosi, że Polska nieprawidłowo transponowała art. 5 pkt 3 decyzji ramowej (gwarancje), ograniczając przewidzianą w nim możliwość warunkowego przekazania jedynie do obywateli polskich lub osób korzystających z prawa azylu w Rzeczypospolitej Polskiej, tym samym wykluczając i dyskryminując obywateli Unii Europejskiej przebywających na terytorium Polski.

Poprzez czwarty zarzut Komisja podnosi, że Polska nieprawidłowo transponowała art. 25 ust. 1 akapit drugi decyzji ramowej (tranzyt), gdyż odpowiedni przepis krajowy stosuje się wyłącznie w odniesieniu do obywateli polskich i osób korzystających z prawa azylu w Rzeczypospolitej Polskiej, wykluczając tym samym i dyskryminując obywateli Unii Europejskiej przebywających na terytorium Polski.

Poprzez piąty i ostatni zarzut Komisja podnosi, że Polska nieprawidłowo transponowała art. 18 decyzji ramowej (sytuacja przed podjęciem decyzji), gdyż odpowiednie przepisy krajowe przewidują jedynie możliwość przesłuchania osoby zgodnie z art. 18 ust. 1 lit. a) i art. 19 decyzji ramowej, ale nie przewidują możliwości tymczasowego przekazania osoby, której dotyczy wniosek, do wydającego nakaz państwa członkowskiego, jak określono w art. 18 ust. 1 lit. b) decyzji ramowej. W związku z tym przepisy te nie transponują wymogów określonych w art. 18 ust. 2 i 3 decyzji ramowej w odniesieniu do tymczasowych przeniesień.

(1)   Dz. U. 2002, L190, s. 1; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 19 Tom 006 P. 34 – 51.