1)

Czy art. 3, 6 i 7 dyrektywy 93/13/EWG (2) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak art. 695 ust. 1 pkt 4 LEC (3), zgodnie z jego wykładnią dokonaną przez Audiencias Provinciales (sądy okręgowe), który uniemożliwia dokonanie oceny nieuczciwego charakteru warunków umownych, które nie były stosowane przez wierzyciela przy ustaleniu wysokości dochodzonego przez niego roszczenia, ale które były stosowane we wcześniejszym okresie, a nienależnie pobrane kwoty mogłyby zostać zwrócone?

2)

W przypadku, gdyby zbadanie nieuczciwego charakteru wspomnianych warunków umownych było możliwe, czy art. art. 6 i 7 dyrektywy 93/13/EWG oraz zasadę skuteczności należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi krajowemu, takiemu jak art. 695 ust. 2 LEC, który uniemożliwia konsumentowi przedstawienie dokumentów po wniesieniu przez niego powództwa przeciwegzekucyjnego, nie przewiduje możliwości przeprowadzenia przez sąd dowodu z urzędu w tym względzie i uniemożliwia ustalenie kwoty [zapłaconej w związku z nieuczciwymi warunkami umownymi] po wydaniu orzeczenia kończącego postępowanie w przedmiocie powództwa przeciwegzekucyjnego?