1)

Czy prawo Unii, a w szczególności obowiązującą na gruncie prawa Unii zasadę uczciwego i sprawiedliwego postępowania sądowego w sprawach z zakresu ochrony środowiska należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie mogą tak ukształtować prawo procesowe, iż indywidualny skarżący, sprzeciwiający się wydaniu pozwolenia na przedsięwzięcie urbanistyczne, które zgodnie z prawem krajowym podlega ocenie wstępnej na podstawie art. 4 ust. 2 dyrektywy 2011/92/UE (1) w związku z pkt 10 lit. b) załącznika II do tej dyrektywy, pozbawiony jest wskutek prekluzji możliwości przedstawienia swojej argumentacji, jeżeli nie dotrzyma terminu na uzasadnienie skargi wynoszącego 10 tygodni od jej wniesienia [§ 6 Umwelt-Rechtsbehelfsgesetz (ustawy o środkach prawnych w sprawach z zakresu ochrony środowiska)]?

2)

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

Czy państwo członkowskie wykracza poza swoją gwarantowaną przez prawo Unii autonomię w zakresie kształtowania prawa procesowego w sprawach z zakresu ochrony środowiska, jeżeli w stosunku do indywidualnego skarżącego, takiego jak wymieniony w pytaniu pierwszym, który w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji nie musi korzystać z zastępstwa procesowego, rezygnuje z pouczenia go o przesłankach i skutkach prekluzji w ramach postępowania sądowego na podstawie § 6 Umwelt-Rechtsbehelfsgesetz?

3)

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze i odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie:

Czy prawo Unii, a w szczególności obowiązującą na gruncie prawa Unii zasadę uczciwego i sprawiedliwego postępowania sądowego w sprawach z zakresu ochrony środowiska, należy interpretować w ten sposób, że sąd państwa członkowskiego może w wyniku prekluzji wyłączyć argumentację indywidualnego skarżącego, o którym mowa w pytaniu pierwszym, z powodu przekroczenia przewidzianego w § 6 Umwelt-Rechtsbehelfsgesetz 10-tygodniowego terminu na uzasadnienie skargi, mimo iż ten sam sąd wcześniej wyznaczał temu indywidualnemu skarżącemu na jego wniosek odległe, kilkukrotnie przedłużane terminy na uzasadnienie skargi po zapoznaniu się z aktami sprawy?

4)

Jeżeli na pytania 1–3 należy odpowiedzieć w taki sposób, że prekluzja na podstawie § 6 Umwelt-Rechtsbehelfsgesetz jest dopuszczalna:

Czy z prawa Unii, a w szczególności z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2011/92/UE, art. 9 ust. 2 i 3 konwencji z Aarhus i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej wynika prawo indywidualnego skarżącego do wniesienia skargi w sprawach dotyczących ochrony środowiska, gdy (po prekluzji jego pozostałej argumentacji) zaskarża on „odrębnie” ocenę wstępną przedsięwzięcia urbanistycznego, którą właściwy organ przeprowadził na podstawie prawa krajowego w związku z art. 4 ust. 2 dyrektywy 2011/92/UE i pkt 10 lit. b) załącznika II do tej dyrektywy, uznając w jej następstwie, że obciążenie skarżącego hałasem nie przekracza dopuszczalnego poziomu?