Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 27 listopada 2024 r. w sprawie T-526/19 RENV, Nord Stream 2/Parlament i Rada, wniesione w dniu 5 lutego 2025 r. przez Nord Stream 2 AG

(Sprawa C-118/25 P)

(C/2025/1750)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnosząca odwołanie: Nord Stream 2 AG (przedstawiciel: T. Winter, Rechtsanwalt)

Druga strona postępowania: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej, Republika Estońska, Republika Łotewska, Republika Litewska, Rzeczpospolita Polska, Komisja Europejska

Żądania wnoszącej odwołanie

Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

Zarzuty i główne argumenty

Wnosząca odwołanie podnosi siedem zarzutów.

Po pierwsze, Sąd naruszył prawo, ponieważ nie zastosował się do podejścia określonego w wyroku Trybunału zgodnie z wymogami art. 61 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Sąd wielokrotnie pominął wiążące ustalenia wyroku z dnia 12 lipca 2022 r., Nord Stream 2/Parlament i Rada (C-348/20 P, EU:C:2022:548), nie uznając, że sporna dyrektywa pozbawia od początku wnoszącą odwołanie jakiejkolwiek możliwości ubiegania się o zwolnienie lub odstępstwo oraz kwestionując stwierdzone przez Trybunał nierówne traktowanie wnoszącej odwołanie. Ponadto Sąd wyciągnął niewłaściwe wnioski ze stwierdzenia Trybunału odnoszącego się do rozdzielnego charakteru art. 36 i 49a spornej dyrektywy w odniesieniu do możliwości stwierdzenia przez Sąd nieważności spornej dyrektywy w całości.

Po drugie, Sąd naruszył prawo, ponieważ przeinaczył okoliczności faktyczne i dowody dotyczące dokumentów związanych z przewidywalnością zmiany przepisów, dotyczące ostatecznej decyzji inwestycyjnej wnoszącej odwołanie, jej inwestycji i ich nieodwracalnego charakteru oraz dotyczące rzeczywistego celu i wpływu spornej dyrektywy.

Po trzecie, Sąd naruszył prawo, ponieważ nie zarządził środków organizacji postępowania lub środków dowodowych w odniesieniu do nieodwracalnych inwestycji wnoszącej odwołanie, rzeczywistych celów spornej dyrektywy i jej zdolności do realizacji publicznie deklarowanych celów.

Po czwarte, Sąd naruszył prawo, ponieważ orzekł, że nie doszło do naruszenia zasady pewności prawa. Stwierdzenie Sądu, zgodnie z którym wnosząca odwołanie mogła dostosować swój projekt już na etapie wniosku dotyczącego spornej dyrektywy, nie znajdują potwierdzenia w podniesionych okolicznościach faktycznych. Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne i dowody dotyczące debaty publicznej poprzedzającej pierwotne ogłoszenie wniosku dotyczącego spornej dyrektywy. Ponadto Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne i dowody oraz nie zastosował odpowiednich środków dowodowych odnoszących się do ostatecznej decyzji inwestycyjnej wnoszącej odwołanie, dokonanych przez nią inwestycji oraz nieodwracalnego charakteru jej inwestycji.

Po piąte, Sąd naruszył prawo, ponieważ orzekł, że nie doszło do naruszenia zasady równego traktowania. Trybunał stwierdził, że odmienne traktowanie polega na wykluczeniu możliwości objęcia wnoszącej odwołanie zwolnieniem lub odstępstwem. Sąd naruszył prawo, gdy nie zbadał ewentualnych obiektywnych względów uzasadniających wykluczenie możliwości objęcia wnoszącej odwołanie zwolnieniem lub odstępstwem i ograniczył swą ocenę do art. 49a spornej dyrektywy.

Po szóste, Sąd naruszył prawo, ponieważ orzekł, że nie doszło do naruszenia zasady proporcjonalności. Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne i dowody dotyczące użyteczności publicznej spornej dyrektywy i ograniczył swą ocenę do urzędowych dokumentów instytucji Unii. Niesłusznie zbadał on wpływ gazociągu wnoszącej odwołanie a nie wpływ regulacji tego gazociągu. Sąd naruszył prawo, oddalając zastrzeżenie wnoszącej odwołanie, zgodnie z którym brak użyteczności publicznej spornej dyrektywy nie ma większego znaczenia niż jej poważne konsekwencje dla wnoszącej odwołanie. Z jednej strony Sąd dopuścił się poważnego uchybienia proceduralnego, nie przyjmując dowodu świadczącego o skutkach ekonomicznych spornej dyrektywy dla wnoszącej odwołanie. Z drugiej strony ocena dokonana przez Sąd jest obciążona błędami. W szczególności wnosząca odwołanie nie może po prostu odwołać inwestycji i odstąpić od zawartych umów.

Po siódme, Sąd naruszył prawo, ponieważ orzekł, że nie doszło do nadużycia władzy. Wnosząca odwołanie wykazała, że instytucje Unii sporządziły i przyjęły sporną dyrektywę z zamiarem uregulowania jedynie gazociągu wnoszącej odwołanie.

(1)   Dz.U. 2019 L 117, s. 1