1)

Czy art. 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1370/2007 (1) należy interpretować w ten sposób, że przepisy do których odsyła art. 5 ust. 2 dotyczące bezpośredniego udzielenia zamówień na świadczenie publicznych usług transportu pasażerskiego przedsiębiorstwu wewnętrznemu wymagają sprawdzenia, czy doszło do przeniesienia ryzyka operacyjnego na podmiot wewnętrzny, któremu udzielono zamówienia i nie mają zastosowania, jeżeli to przeniesienie ryzyka jest wadliwe, czy też przepis ten całkowicie pomija analizę przeniesienia ryzyka operacyjnego ze względu na to, że przedsiębiorstwo wewnętrzne – które podlega wymogowi podobnej kontroli – nie jest podmiotem odrębnym od organu administracji?

2)

Czy prawo [Unii Europejskiej], a w szczególności art. 5 ust. 2 [rozporządzenia nr 1370/2007], w odniesieniu do bezpośredniego udzielenia podmiotowi wewnętrznemu zamówienia poprzez zawarcie umowy o świadczenie publicznych usług transportu pasażerskiego, w zakresie w jakim stanowi on, że takie udzielenie zamówienia jest możliwe „o ile nie zabrania tego prawo krajowe”, stoi na przeszkodzie normie prawa krajowego, takiej jak przewidziana w art. 192 ust. 2 [dekretu ustawodawczego nr 50/2016], która, wprawdzie nie zakazuje całkowicie korzystania z usług podmiotów wewnętrznych, ale zezwala na nie z zastrzeżeniem ograniczeń, w szczególności zezwalając organom administracji na posługiwanie się tym modelem udzielania zamówień wyłącznie w przypadku wykazanej zawodności rynku, a nie wyłącznie na podstawie oceny dogodności ekonomicznej czy administracyjnej?”