a.

artykuł 6 Traktatu [o] Unii Europejskiej, art. 48 [ust.] 2 i art. 52 [ust.] 3 i 4 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,

b.

artykuł 6 pkt. 3 lit. c) Europejskiej Konwencji Praw Człowieka,

c.

artykuły 1 [ustęp] 3 i 4a decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r,

d.

artykuł 6 dyrektywy 2012/13/UE (2) i

e.

artykuł 3 dyrektywy 2013/48/UE (3)

należy interpretować w całości w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak uregulowanie włoskie zawarte w art. 2, 6 i 18b ustawy nr. 69 z dnia 22 kwietnia 2005 r., które nie zezwala Corte di appello (sądowi apelacyjnemu), jako właściwemu organowi sądowemu państwa wezwanego, na odmowę przekazania osoby do państwa wydającego nakaz w wykonaniu ENA wydanego na podstawie wyroku skazującego na karę pozbawienia wolności, który orzeczono w państwie wydającym nakaz w następstwie postępowania karnego, które przeprowadzono pod nieobecność obrońcy z wyboru ustanowionego przez oskarżonego lub wyznaczonego z urzędu przez sąd, a w każdym razie bez skutecznej obrony, nawet w przypadkach, gdy – po wykonaniu ENA – skazany jest uprawniony do doręczenia mu wyroku skazującego i może wnieść sprzeciw lub apelację od tego wyroku.