Choose the experimental features you want to try

This document is an excerpt from the EUR-Lex website

Document 62024CA0447

Sprawa C-447/24, Höldermann: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 21 maja 2026 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammergericht – Niemcy) – postępowanie Staatsanwaltschaft Berlin (Odesłanie prejudycjalne – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Decyzja ramowa 2008/909/WSiSW – Wzajemne uznawanie orzeczeń w sprawach karnych orzekających kary lub środki polegające na pozbawieniu wolności – Podstawy odmowy uznania lub wykonania – Artykuł 9 ust. 1 lit. i) – Osoba, która nie stawiła się osobiście na rozprawie, w wyniku której została skazana – Wyjątki – Pełnomocnictwo udzielone przez daną osobę obrońcy do tego, aby jej bronić na rozprawie, i do odbioru skierowanych do niej doręczeń – Informacja o terminie posiedzenia i miejscu wyznaczonych na potrzeby rozprawy – Dobrowolne i jednoznaczne zrzeczenie się przez daną osobę osobistego stawiennictwa na tej rozprawie – Zakres uznania, jakim dysponuje właściwy organ wykonującego państwa członkowskiego – Obowiązek wykładni zgodnej)

Dz.U. C, C/2026/3622, 20.7.2026, ELI: http://data.europa.eu/eli/C/2026/3622/oj (BG, ES, CS, DA, DE, ET, EL, EN, FR, GA, HR, IT, LV, LT, HU, MT, NL, PL, PT, RO, SK, SL, FI, SV)

ELI: http://data.europa.eu/eli/C/2026/3622/oj

European flag

Dziennik Urzędowy
Unii Europejskiej

PL

Seria C


C/2026/3622

20.7.2026

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 21 maja 2026 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammergericht – Niemcy) – postępowanie Staatsanwaltschaft Berlin

(Sprawa C-447/24  (1) , Höldermann  (2) )

(Odesłanie prejudycjalne - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Decyzja ramowa 2008/909/WSiSW - Wzajemne uznawanie orzeczeń w sprawach karnych orzekających kary lub środki polegające na pozbawieniu wolności - Podstawy odmowy uznania lub wykonania - Artykuł 9 ust. 1 lit. i) - Osoba, która nie stawiła się osobiście na rozprawie, w wyniku której została skazana - Wyjątki - Pełnomocnictwo udzielone przez daną osobę obrońcy do tego, aby jej bronić na rozprawie, i do odbioru skierowanych do niej doręczeń - Informacja o terminie posiedzenia i miejscu wyznaczonych na potrzeby rozprawy - Dobrowolne i jednoznaczne zrzeczenie się przez daną osobę osobistego stawiennictwa na tej rozprawie - Zakres uznania, jakim dysponuje właściwy organ wykonującego państwa członkowskiego - Obowiązek wykładni zgodnej)

(C/2026/3622)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Kammergericht

Strony w postępowaniu głównym

Staatsanwaltschaft Berlin,

przy udziale: SO

Sentencja

1)

Artykuł 9 ust. 1 lit. i) ppkt (ii) decyzji ramowej Rady 2008/909/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków skazujących na karę pozbawienia wolności lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności – w celu wykonania tych wyroków w Unii Europejskiej, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r.,

należy interpretować w ten sposób, że:

ustanowiona w tym przepisie przesłanka dotycząca wiedzy o wyznaczonej rozprawie jest spełniona, gdy wezwanie do stawiennictwa zostało doręczone nie bezpośrednio danej osobie, lecz obrońcy, któremu udzieliła ona pełnomocnictwa do jej obrony na rozprawie i którego wyznaczyła ona w wydającym państwie członkowskim do odbioru skierowanych do niej doręczeń.

2)

Artykuł 9 ust. 1 lit. i) ppkt (ii) decyzji ramowej 2008/909, zmienionej decyzją ramową 2009/299,

należy interpretować w ten sposób, że:

przepis ten uzależnia swoje zastosowanie od tego, by dana osoba została poinformowana w odpowiednim terminie o terminie posiedzenia wyznaczonego na potrzeby rozprawy, ale nie od tego, by ta osoba dysponowała tą informacją przed udzieleniem pełnomocnictwa obrońcy do jej obrony na tej rozprawie.

3)

Artykuł 9 ust. 1 lit. i) decyzji ramowej 2008/909, zmienionej decyzją ramową 2009/299,

należy interpretować w ten sposób, że:

stoi on na przeszkodzie uregulowaniom krajowym, które zobowiązują właściwy organ wykonującego państwa członkowskiego do odmowy uznania i wykonania wyroku skazującego wydanego w wydającym państwie członkowskim, jeżeli żadna z przesłanek zastosowania przypadków, o których mowa w ppkt (i)–(iii) tego przepisu, nie jest spełniona.

4)

Artykuł 9 ust. 1 lit. i) decyzji ramowej 2008/909, zmienionej decyzją ramową 2009/299,

należy interpretować w ten sposób, że:

właściwy organ wykonującego państwa członkowskiego, jeżeli stwierdzi, że przesłanki zastosowania przypadków, o których mowa w ppkt (i)–(iii) wspomnianego przepisu, nie są spełnione, może uwzględnić okoliczność, że dana osoba zwróciła się do właściwego organu wydającego państwa członkowskiego o wykonanie kary w państwie członkowskim, którego jest ona obywatelem i w którym znajduje się centrum jej interesów życiowych, by stwierdzić, że wykonanie to nie pociąga za sobą naruszenia prawa tej osoby do obrony.


(1)  Dz.U. C, C/2024/5495.

(2)  Niniejszej sprawie została nadana fikcyjna nazwa. Nie odpowiada ona rzeczywistej nazwie ani rzeczywistemu nazwisku żadnej ze stron postępowania.


ELI: http://data.europa.eu/eli/C/2026/3622/oj

ISSN 1977-1002 (electronic edition)


Top