–

skargę złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 31 lipca 2023 r.,

–

zarzut niedopuszczalności podniesiony przez SRB w odrębnym piśmie złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 30 października 2023 r.,

–

uwagi skarżącej w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności złożone w sekretariacie Sądu w dniu 18 grudnia 2023 r.,

–

wnioski Parlamentu Europejskiego, Rady Unii Europejskiej i Komisji Europejskiej o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta, złożone w sekretariacie Sądu, odpowiednio, w dniach 19 października, 15 listopada i 15 listopada 2023 r.,

1

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca, DZ Bank AG Deutsche Zentral-Genossenschaftsbank, Frankfurt am Main, wnosi, tytułem żądania głównego, o stwierdzenie nieważności wspólnej decyzji RC/JD/2022/22 z dnia 6 kwietnia 2023 r. (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”) ustalającej minimalny wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych (zwany dalej „MREL”) w odniesieniu do jej samej i jej pięciu spółek zależnych oraz, tytułem żądania ewentualnego, o stwierdzenie, że decyzja ta nie istnieje w obrocie prawnym.

2

Skarżąca jest spółką stojącą na czele grupy DZ Bank Gruppe, grupy finansowej banków spółdzielczych w Niemczech. Została ona zakwalifikowana w Niemczech jako wiodący bank, przy czym na dzień 31 grudnia 2022 r. całkowita wartość aktywów grupy wyniosła 627 mld EUR. W ramach unii bankowej skarżąca posiada spółki zależne w Niemczech i Luksemburgu. Jej spółka zależna Fundamenta Lakáskassza Zrt. znajduje się poza unią bankową, na Węgrzech.

3

W 2017 r. Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) powołała kolegium ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do skarżącej i jej jednostek zależnych zgodnie z art. 88 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiającej ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/UE oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2014, L 173, s. 190), do której należą między innymi, po pierwsze, SRB będąca przewodniczącą kolegium i grupowym organem ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a po drugie, Magyar Nemzeti Bank (bank narodowy Węgier), będący organem ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji węgierskiej jednostki zależnej.

4

W dniu 8 grudnia 2022 r. na rozszerzonej sesji wykonawczej SRB wstępnie zatwierdziła projekt zaskarżonej decyzji, który miał zostać omówiony przez kolegium ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W dniu 15 grudnia 2022 r. SRB wszczęła procedurę konsultacji ze skarżącą w sprawie projektu. Skarżąca przedstawiła uwagi w piśmie z dnia 10 stycznia 2023 r. W dniu 8 lutego 2023 r. projekt zaskarżonej decyzji został omówiony przez kolegium, które stwierdziło, że projekt nie powinien podlegać zmianom w wyniku procedury konsultacji. W dniu 24 marca 2023 r. SRB, będąca grupowym organem ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, przesłała kolegium ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ostateczną wersję projektu zaskarżonej decyzji. W dniu 28 marca 2023 r. osiągnięto konsensus w kolegium, a następnie ów projekt poddano odpowiednim procedurom wewnętrznego zatwierdzania przez SRB i narodowy bank Węgier.

5

W dniu 5 kwietnia 2023 r. na rozszerzonej sesji wykonawczej SRB zapoznała się z przedstawionym powyżej wspólnym procesem decyzyjnym i na tej podstawie zatwierdziła konsensus odzwierciedlony w zaskarżonej decyzji.

6

Na tej samej rozszerzonej sesji wykonawczej SRB wydała decyzję SRB/EES/2022/215, w której ustaliła MREL w odniesieniu do podmiotów należących do grupy kierowanej przez skarżącą podlegających jej właściwości, a mianowicie dla skarżącej i jej spółek zależnych Bausparkasse Schwäbisch Hall AG, DZ HYP AG i Team Bank AG, z siedzibą w Niemczech, oraz jej spółki zależnej DZ Privatbank S.A., z siedzibą w Luksemburgu. Na mocy decyzji SRB/EES/2022/215 nałożono na krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji obowiązek wdrożenia MREL (art. 4 tej decyzji) i kontroli jego utrzymania w mocy (art. 6 tej decyzji).

7

W dniu 6 kwietnia 2023 r. zaskarżona decyzja została podpisana przez przewodniczącego SRB. W następstwie podpisania owego dokumentu zawarto w nim uwagę, że przedstawiciele właściwych organów wyrazili pisemną zgodę na wspólną decyzję ustalającą MREL. W załączniku I do zaskarżonej decyzji znajduje się pisemne porozumienie z dnia 6 kwietnia 2023 r., podpisane przez prezesa węgierskiego organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a mianowicie narodowego banku Węgier, zgodnie z którym bank ten zgadza się ze wspólną decyzją zaproponowaną i przekazaną przez SRB w dniu 24 marca 2023 r.

8

W dniu 14 kwietnia 2023 r. niemieckiemu organowi ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a mianowicie Bundesanstalt für Finanzdienstleistungsaufsicht (BaFin, federalnemu urzędowi nadzoru usług finansowych), doręczono decyzję SRB/EES/2022/215 z dnia 5 kwietnia 2023 r., która została następnie wdrożona decyzją z dnia 26 maja 2023 r., skierowaną do skarżącej.

9

Pismem z dnia 17 maja 2023 r. luksemburski organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a mianowicie komisja nadzoru nad sektorem finansowym (CSSF), poinformował spółkę zależną DZ Privatbank o wdrożeniu MREL ustalonego w decyzji SRB/EES/2022/215 i powiadomił ją o tej decyzji.

10

Wiadomością elektroniczną z dnia 22 maja 2023 r. SRB, będąca grupowym organem ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, przekazała skarżącej, będącej spółką dominującą grupy w Unii, zaskarżoną decyzję wraz ze wspólną decyzją w sprawie grupowego planu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz streszczeniem tego planu.

11

W dniu 3 lipca 2023 r. skarżąca wniosła odwołanie od decyzji do komisji odwoławczej SRB na podstawie art. 85 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiającego jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 225, s. 1).

12

W dniu 5 lipca 2023 r. skarżąca wniosła również do komisji odwoławczej SRB odwołanie od decyzji SRB/EES/2022/215 na podstawie tych samych przepisów.

13

Odwołania zostały oddalone decyzją komisji odwoławczej SRB z dnia 15 grudnia 2023 r. w sprawach połączonych 2/23 i 3/23. Wspomniana komisja uznała skargę skarżącej na zaskarżoną decyzję za dopuszczalną, lecz bezzasadną, a skargę na decyzję SRB/EES/2022/215 za niedopuszczalną.

14

W dniu 26 lutego 2024 r. skarżąca wniosła do sekretariatu Sądu skargę, zarejestrowaną pod numerem T‑116/24, na decyzję komisji odwoławczej SRB.

15

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

16

SRB wnosi do Sądu o:

17

Zgodnie z art. 130 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem jeżeli strona pozwana o to wnosi, Sąd może rozstrzygnąć w przedmiocie niedopuszczalności bez rozpatrywania sprawy co do istoty.

18

W niniejszej sprawie Sąd uznaje, że akta dostarczają mu wystarczających informacji, i na podstawie wyżej wymienionego przepisu postanawia orzec bez przeprowadzenia dalszych czynności procesowych.

19

SRB opiera swój zarzut braku właściwości i niedopuszczalności na czterech podstawach.

20

Po pierwsze, podnosi ona, że „wspólna decyzja” nie stanowi aktu prawnego, który można jej przypisać. Wskazuje ona w tym względzie, że sądy Unii potwierdziły, iż akty wydane przez podmioty innych niż instytucje, organy lub jednostki organizacyjne Unii nie wchodzą w zakres ich uprawnień na podstawie art. 263 TFUE, powołując się tym samym na brak właściwości Sądu do orzekania w przedmiocie niniejszego sporu.

21

Po drugie, zdaniem SRB, wspólna decyzja jest jedynie aktem przygotowawczym innej decyzji. Po trzecie, decyzja ta nie jest skierowana do skarżącej i nie dotyczy jej bezpośrednio i indywidualnie, w związku z czym skarżąca nie ma legitymacji procesowej. Po czwarte, SRB uważa, że skarga jest niedopuszczalna ze względu na warunek dotyczący postępowania poprzedzającego wniesienie skargi.

22

Skarżąca kwestionuje argumentację SRB i uważa, że skarga jest dopuszczalna.

23

W pierwszej kolejności, co się tyczy podmiotu, który wydał zaskarżoną decyzję, została ona podjęta przez SRB, działającą jako grupowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. SRB ustaliła MREL w ramach wykonywania uprawnień przyznanych jej w art. 12 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014, przyjmując wspólną decyzję.

24

Po pierwsze, kolegium ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji samo nie przyjmuje aktów prawnych, lecz ustanawia jedynie ramy, w których organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mogą wspólnie wykonywać zadania. Węgierski organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a mianowicie narodowy bank Węgier, po prostu wydał zaskarżoną decyzję.

25

Po drugie, powtarzając rozumowanie komisji odwoławczej SRB zawarte w decyzji z dnia 15 grudnia 2023 r., skarżąca utrzymuje, że wspólna decyzja stanowi zbiór decyzji indywidualnych o takiej samej treści i że jest ona zatwierdzana przez każdy z zaangażowanych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Zdaniem skarżącej należy rozróżnić dwie sytuacje. W przypadku braku porozumienia każdy z organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przyjmuje oddzielnie, w ramach wykonywania swoich uprawnień, własną decyzję ustalającą MREL (sytuacja opisana w art. 45h ust. 4 i 6 dyrektywy 2014/59). W przypadku wspólnej decyzji każdy z organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przyjmuje jednak indywidualną decyzję odpowiadającą wcześniej podjętej wspólnej decyzji (sytuacja opisana w art. 45h ust. 2 i 4 dyrektywy 2014/59).

26

Po trzecie, okoliczność, że zainteresowane organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji uzgadniają ten sam tekst decyzji, nie prowadzi do tego, że wspólna decyzja stanowi jedynie porozumienie w ramach stosunków wewnętrznych między organami. Porozumienie między członkami kolegium ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jest jedynie warunkiem wstępnym podjęcia wspólnej decyzji, lecz nie może być z nią utożsamiane.

27

W drugiej kolejności, po pierwsze, zaskarżona decyzja wywołuje wiążące skutki prawne w stosunkach zewnętrznych, ponieważ wspólna decyzja kolegium ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji stanowi decyzję ostateczną, a nie po prostu wewnętrzny akt przygotowawczy organu, i jest wiążąca dla zainteresowanych instytucji. W ramach zaskarżonej decyzji SRB ustaliła już w sposób ostateczny MREL w odniesieniu do skarżącej w ramach wykonywania uprawnień przyznanych jej w art. 12 rozporządzenia nr 806/2014, przy czym wspólna decyzja jest wiążąca dla CRU na mocy art. 45h ust. 7 dyrektywy 2014/59 w odniesieniu do ustalenia MREL.

28

Argument, zgodnie z którym wykonanie zaskarżonej decyzji było konieczne w drodze decyzji SRB i BaFin ustalającej MREL, nie ma znaczenia, ponieważ w niniejszej sprawie wspólna decyzja stanowi już ostateczną decyzję, która była wiążąca dla SRB i BaFin przy wydawaniu późniejszych aktów prawnych, nie pozostawiając miejsca na swobodny zakres uznania.

29

Po drugie, zaskarżona decyzja dotyczy skarżącej, przynajmniej bezpośrednio i indywidualnie w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE, w zakresie, w jakim wspólna decyzja jest skierowana do odnośnych instytucji i dotyczy ich bezpośrednio i indywidualnie, niezależnie od ich statusu adresatów.

30

Po trzecie, zgodnie z art. 263 akapit czwarty TFUE skarżąca ma legitymację procesową i wymagany interes prawny. Żądane stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji jako takie mogłoby wywołać skutki prawne, ponieważ pozbawiłoby podstawy decyzję SRB ustalającą MREL, a tym samym decyzję BaFin ustalającą MREL, który byłby wówczas zobowiązany do stwierdzenia nieważności swojej decyzji w przedmiocie sprzeciwu skarżącej.

31

Ponadto skarżąca była adresatem zaskarżonej decyzji, ponieważ ów status adresata wynika z obowiązku ciążącego na SRB, wyraźnie przewidzianego w art. 45h ust. 1 akapit drugi lit. a) dyrektywy 2014/59 i w art. 92 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2016/1075 z dnia 23 marca 2016 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych określających treść planów naprawy, planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz grupowych planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, minimalne kryteria, które właściwy organ ma poddać ocenie w odniesieniu do planów naprawy i grupowych planów naprawy, warunki udzielenia wsparcia finansowego w ramach grupy, wymagania wobec niezależnych rzeczoznawców, umowne uznanie uprawnień do umorzenia i konwersji, procedury i treść wymogów dotyczących powiadomienia i obwieszczenia o zawieszeniu oraz sposób funkcjonowania kolegiów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2016, L 184, s. 1), dotyczącego przekazywania wspólnych decyzji skarżącej po ich wydaniu.

32

Ponadto skarżąca odpiera argument SRB, zgodnie z którym nie ma ona interesu w stwierdzeniu nieważności zaskarżonej decyzji, ponieważ to stwierdzenie nieważności nie przyniosłoby jej żadnej korzyści, zważywszy, że ze względu na wspólny charakter zaskarżonej decyzji SRB nie mogłaby w żadnym wypadku zastąpić tego aktu, lecz mogłaby jedynie wznowić postępowanie prowadzone przez kolegium ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w ramach to którego nie mogłaby ona narzucić pozostałym członkom tego kolegium określonego poziomu MREL. W tym względzie skarżąca utrzymuje, że ustalenie MREL niekoniecznie wymaga podjęcia wspólnej decyzji. Jeżeli wspólna decyzja nie zostanie podjęta, ustalenie MREL następuje w drodze odrębnych decyzji właściwych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, zgodnie z art. 45h ust. 4–6 dyrektywy 2014/59, w związku z czym SRB mogłaby wówczas przyjąć decyzję uwzględniającą ewentualne wymogi Sądu.

33

W trzeciej kolejności skarżąca kwestionuje wymóg wcześniejszego postępowania, powołując się w istocie na brak wyjaśnienia tej kwestii przez sąd. Podnosi ona, że gdyby wymóg wcześniejszego przeprowadzenia postępowania zgodnie z art. 263 akapit piąty TFUE w związku z art. 85 ust. 3 akapit pierwszy i art. 86 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014 stał na przeszkodzie dopuszczalności niniejszej skargi do Sądu, istniałoby bezpośrednie ryzyko naruszenia jej prawa podstawowego do skutecznej ochrony sądowej ustanowionego w art. 47 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

34

Zdaniem SRB zarówno postępowanie, która doprowadziło do jej przyjęcia, jak i jej treść wskazują, że zaskarżona decyzja nie jest aktem prawnym, który można jej przypisać. Na poparcie tego argumentu podnosi ona, że zaskarżona decyzja jako wspólna decyzja nie została przyjęta przez nią samodzielnie, lecz wspólnie przez nią i węgierski organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, czyli narodowy bank Węgier, w ramach kolegium ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Zaskarżona decyzja uwzględnia zatem konsensus osiągnięty przez wspomniane organy w celu zagwarantowania w ostatecznym rozrachunku prawidłowego wdrożenia przewidzianej strategii restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Chodzi tu o porozumienie zintegrowane w sprawie odpowiednich poziomów MREL ustalonych dla wszystkich członków grupy, w ramach którego strategia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji uwzględnia MREL pozostałych członków i jest od niego uzależniona.

35

Sąd jest właściwy do rozpoznawania skarg wniesionych na podstawie art. 263 TFUE wyłącznie na akty wydane przez instytucje, organy lub jednostki organizacyjne Unii (postanowienie z dnia 6 października 2020 r., Sharpston/Rada i przedstawiciele rządów państw członkowskich, T‑550/20, niepublikowane, EU:T:2020:475, pkt 33).

36

Podobnie zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wniesienie skargi o stwierdzenie nieważności powinno być możliwe w stosunku do jakiegokolwiek aktu przyjętego przez instytucje (bez względu na jego charakter i formę), pod warunkiem że wywołuje on skutki prawne (zob. podobnie wyroki: z dnia 30 czerwca 1993 r., Parlament/Rada i Komisja, C‑181/91 i C‑248/91, EU:C:1993:271, pkt 13; z dnia 13 lipca 2004 r., Komisja/Rada, C‑27/04, EU:C:2004:436, pkt 44; z dnia 28 kwietnia 2015 r., Komisja/Rada, C‑28/12, EU:C:2015:282, pkt 14).

37

Zaskarżona decyzja, która nosi tytuł „wspólna decyzja”, stanowi, że „SRB i [bank narodowy Węgier], będące organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji działającymi w ramach kolegium ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, wydały wspólną decyzję, uzgadniając” MREL, który zgodnie z art. 2–4 zaskarżonej decyzji skarżąca i jej pięć jednostek zależnych muszą przestrzegać. Owe MREL zostały wyszczególnione w sekcjach I–III zaskarżonej decyzji. Ponadto zaskarżona decyzja jest opatrzona podpisem przewodniczącego SRB, złożonym w imieniu SRB, z adnotacją „[t]he representatives of the relevant resolution authorities have agreed to this joint decision on MREL by means of a written agreement” („przedstawiciele właściwych organów uzgodnili na piśmie tę wspólną decyzję ustalającą MREL”). Do zaskarżonej decyzji załączona jest zgoda węgierskiego organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, opatrzona podpisem jego prezesa, a mianowicie narodowego banku Węgier.

38

Zaskarżona decyzja dotyczy zatem ustalenia MREL dla skarżącej i jej pięciu jednostek zależnych, z których jedna znajduje się poza unią bankową.

39

Uprawnienie do ustalenia MREL w odniesieniu do grupy składającej się ze skarżącej i jej jednostek zależnych w Niemczech i Luksemburgu przysługuje SRB (art. 12 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014), która jest organem ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wspomnianej „grupy transgranicznej” [zob. art. 7 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 806/2014 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 24 tego rozporządzenia].

40

Ponieważ jednak „grupa transgraniczna” obejmuje wyłącznie podmioty w państwach członkowskich uczestniczących w unii bankowej (art. 3 ust. 1 pkt 24 rozporządzenia nr 806/2014), SRB nie jest właściwa do ustalenia MREL w odniesieniu do całej grupy, ponieważ węgierska jednostka zależna skarżącej ma siedzibę w państwie nieuczestniczącym w unii bankowej.

41

Organem ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dla węgierskiej jednostki zależnej Fundamanta Lakáskassza jest narodowy bank Węgier (motyw 11 zaskarżonej decyzji w związku z załącznikiem do zaskarżonej decyzji).

42

Cała grupa skarżącej, w tym węgierska jednostka zależna, stanowi „grupę transgraniczną” w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 27 dyrektywy 2014/59, do której należą podmioty ustanowione w więcej niż jednym państwie członkowskim.

43

Zgodnie z art. 88 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 2014/59 w odniesieniu do grup transgranicznych grupowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ustanawiają kolegia ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które zapewniają ramy umożliwiające ustalenie MREL nałożonego na grupy na poziomie skonsolidowanym i na poziomie jednostki zależnej [zob. art. 88 ust. 1 akapit drugi lit. i) dyrektywy 2014/59]. W niniejszej sprawie z motywu 6 zaskarżonej decyzji wynika, że w 2017 r. SRB ustanowiła kolegium ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dla skarżącej i jej pięciu jednostek zależnych, którego członkami są w szczególności SRB i narodowy bank Węgier, zgodnie z art. 88 ust. 2 lit. a) i b) dyrektywy 2014/59.

44

W ramach takiego kolegium właściwe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji prowadzą dialog na temat wniosków dotyczących MREL mających zastosowanie na poziomie skonsolidowanym, jednostki dominującej i poszczególnych jednostek zależnych oraz omawiają zbliżenie tych MREL (art. 89 rozporządzenia delegowanego 2016/1075). Grupowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji pełni funkcję przewodniczącego kolegium (art. 88 ust. 5 dyrektywy 2014/59).

45

Jeśli grupa obejmuje podmioty mające siedzibę w państwach członkowskich uczestniczących w unii bankowej oraz w państwach członkowskich nieuczestniczących w unii bankowej, SRB reprezentuje krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji uczestniczących państw członkowskich na potrzeby konsultacji i współpracy z nieuczestniczącymi państwami członkowskimi (art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014 i motyw 10 zaskarżonej decyzji). Niemieckie i luksemburskie organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji uczestniczyły zatem w kolegium ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wyłącznie w charakterze obserwatorów (motywy 6 i 9 zaskarżonej decyzji).

46

W celu ustalenia w ramach kolegium ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji kwot MREL mających zastosowanie na poziomie skonsolidowanym grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i na zasadzie indywidualnej do jednostek zależnych art. 88 ust. 1 akapit drugi lit. i) dyrektywy 2014/59 odsyła w szczególności do art. 45h tej dyrektywy, który przewiduje dwie alternatywne procedury osiągnięcia skoordynowanego ustalania tych MREL.

47

Zalecaną procedurą jest opracowanie wspólnej decyzji zgodnie z art. 45h ust. 1 dyrektywy 2014/59, zgodnie z którą grupowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji odpowiedzialne za jednostki zależne grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dokładają wszelkich starań, by osiągnąć wspólną decyzję dotyczącą wymogu stosowanego na poziomie skonsolidowanym grupy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz w sprawie wymogu, który ma być stosowany do każdej właściwej jednostki zależnej na zasadzie indywidualnej. Wspólna decyzja jest wiążąca dla odpowiednich organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (art. 45h ust. 7 dyrektywy 2014/59).

48

W przypadku niepodjęcia takiej wspólnej decyzji w terminie czterech miesięcy właściwe grupowe organy ds. skonsolidowanego MREL y z jednej strony oraz MREL na zasadzie indywidualnej z drugiej strony ustalają MREL, z należytym uwzględnieniem opinii i zastrzeżeń zgłoszonych przez inne odpowiednie organy i dany podmiot restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (art. 45h ust. 3 dyrektywy 2014/59). Artykuł 45h ust. 4–6 ustanawia szczególne zasady w odniesieniu do tej alternatywy.

49

Po podjęciu wspólnej decyzji SRB i węgierski organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, czyli narodowy bank Węgier, porozumiały się w celu późniejszego ustalenia MREL przez każdy z organów uczestniczących w ramach jego własnych uprawnień. W zaskarżonej decyzji SRB i węgierski organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, będące organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz członkami kolegium ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, wyrażają bowiem zgodę na MREL zatwierdzone przez SRB pełniącą funkcję przewodniczącego kolegium w sekcjach I–III zaskarżonej decyzji w odniesieniu do skarżącej i wszystkich jej jednostek zależnych.

50

Zaskarżona decyzja wywołuje skutki prawne w zakresie, w jakim zgodnie z art. 45h ust. 7 dyrektywy 2014/59 „odpowiednie” organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (zob. pkt 78 poniżej) są wzajemnie powiązane w zakresie, w jakim zobowiązują spełniać wymogi MREL, które należy ustalić w ramach wykonywania swoich odpowiednich uprawnień.

51

SRB, będąca organem ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji uprawnionym do ustalenia MREL podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednostek zależnych mających siedzibę w państwach członkowskich uczestniczących w unii bankowej, powinna postępować zgodnie z MREL ustalonymi w sekcjach I i II zaskarżonej decyzji. To samo dotyczy węgierskiego organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, czyli narodowego banku Węgier, który jest zobowiązany do przestrzegania MREL ustalonego w sekcji III.

52

Wynika stąd, że przygotowując i podpisując zaskarżoną decyzję, jak wskazano w pkt 3–7 powyżej, SRB uczestniczyła w przyjęciu zaskarżonej decyzji, która wywołuje skutki prawne.

53

Co się tyczy argumentu SRB, zgodnie z którym zaskarżona decyzja jako wspólna decyzja nie została wydana przez nią samą, lecz wspólnie z węgierskim organem ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w ramach kolegium ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, powstaje pytanie, w jakim zakresie zaskarżona decyzja może zostać uznana za akt podlegający kontroli sądu Unii.

54

Zaskarżona decyzja, jak słusznie zauważyła SRB, została podjęta w drodze konsensusu, a z jej motywu 7 jasno wynika, że została ona przyjęta wspólnie z jednej strony przez SRB, będącą grupowym organem ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a z drugiej strony przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji państwa nieuczestniczącego w unii bankowej.

55

I tak, po pierwsze, bez zgody SRB nie można byłoby przyjąć żadnej wspólnej decyzji. Po drugie, zgodnie z art. 5 zaskarżonej decyzji i zgodnie z art. 91 ust. 3 rozporządzenia delegowanego 2016/1075 do przyjęcia wspólnej decyzji niezbędna jest również zgoda węgierskiego organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, czyli narodowego banku Węgier.

56

„Hybrydowy” charakter zaskarżonej decyzji, wynikający z okoliczności, że została ona przyjęta przez SRB i narodowy bank Węgier, nie oznacza jednak, że nie została ona wydana przez SRB.

57

W dokumencie zawierającym zaskarżoną decyzję odnotowano bowiem, zarówno w jego części wstępnej („as agreed by the Single Resolution Board […] and Magyar Nemzeti Bank”, czyli „zgodnie z ustaleniami [SRB] i narodowego banku Węgier”), jak i poprzez podpis przewodniczącego SRB w imieniu SRB, że ten ostatni jest jednym z autorów wspólnej decyzji. Ponadto z motywu 10 zdanie pierwsze zaskarżonej decyzji wynika, że SRB działała w charakterze grupowego organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Zgodnie z motywem 12 tej decyzji wspólna decyzja opiera się na art. 45h dyrektywy 2014/59, który przewiduje, że grupowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji odpowiedzialne za jednostki zależne dokładają wszelkich starań w celu podjęcia wspólnej decyzji. W związku z tym wydając zaskarżoną decyzję wspólnie z węgierskim organem ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, czyli z narodowym bankiem Węgier, SRB działała na podstawie uprawnień przyznanej jej przez prawo Unii. SRB mogła podjąć zaskarżoną decyzję wraz z organem ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nieuczestniczącego państwa członkowskiego wyłącznie ze względu na uprawnienia decyzyjne przyznane jej przez prawodawcę Unii.

58

W przeciwieństwie do złożonych postępowań administracyjnych, w które zaangażowane są krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, ale w przypadku których ostateczna decyzja należy do SRB, jak na przykład w celu ustalenia zwykłych składek na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRF) (zob. opinia rzecznika generalnego M. Camposa Sáncheza‑Bordony w sprawie Iccrea Banca, C‑414/18, EU:C:2019:574, pkt 34, 35), zaskarżona decyzja stanowi rzeczywiste porozumienie, przyjęte na równych zasadach, w ramach koordynacji między węgierskim organem krajowym, czyli narodowym bankiem Węgier, a SRB, która to koordynacja odbywa się przed podjęciem decyzji w ramach ich odpowiednich uprawnień.

59

Postępowanie administracyjne rozpatrywane w niniejszej sprawie różni się od postępowań zakończonych wyrokami z dnia 3 grudnia 1992 r., Oleificio Borelli/Komisja (C‑97/91, EU:C:1992:491) i z dnia 19 grudnia 2018 r., Berlusconi i Fininvest (C‑219/17, EU:C:2018:1023). Sprawy, w których zapadły te wyroki, wpisują się bowiem w ramy stosunku wertykalnego, ponieważ akt organu krajowego jest wydawany jako pierwszy, a decyzja organu administracyjnego Unii jest wydawana po zakończeniu postępowania. Kwestia, czy dany organ Unii dysponuje pewnym zakresem uznania, wpisuje się właśnie w ramy tego stosunku wertykalnego.

60

Natomiast niniejsza sprawa wpisuje się w stosunek czysto horyzontalny, w ramach którego dwa organy, krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a mianowicie narodowy bank Węgier, i SRB, posiadające własne uprawnienia, przyjmują „wspólną decyzję”. W odróżnieniu od wertykalnej sytuacji złożonych postępowań administracyjnych, w których uczestniczą organy krajowe i organy Unii, w której wykonywanie ostatecznych uprawnień decyzyjnych stanowi element kluczowy dla określenia, czy kontrola sądowa powinna być sprawowana przez sąd Unii, czy przez sądy krajowe (zob. opinia rzecznika generalnego M. Camposa Sáncheza‑Bordony w sprawie Iccrea Banca, C‑414/18, EU:C:2019:574, pkt 34), w niniejszej sytuacji współautorzy wspólnej decyzji, przyjmując ją, wykonują swoje odpowiednie uprawnienia niezależnie od siebie. W każdym razie przy przyjmowaniu wspólnej decyzji takiej jak zaskarżona decyzja SRB korzysta z pewnego zakresu uznania i nie jest związana propozycjami pochodzącymi od organu krajowego.

61

Okoliczność, że zaskarżona decyzja jest wynikiem konsensusu między SRB a węgierskim organem ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, czyli narodowym bankiem Węgier, nie może podważyć wniosku, że chodzi o akt podlegający kontroli sądu Unii, ponieważ przy ustalaniu MREL na podstawie procedury ustanowionej w art. 45h dyrektywy 2014/59 SRB powinna stosować i przestrzegać art. 45 i nast. tej dyrektywy.

62

W tym względzie stosowanie tych przepisów przez SRB jest niezależne od interwencji węgierskiego organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, który może zdecydować o nieprzyjęciu wspólnej decyzji zaproponowanej przez SRB.

63

W tym kontekście brak zgody ze strony węgierskiego organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a mianowicie narodowego banku Węgier, nie przeszkodził SRB w ustaleniu MREL, przynajmniej w odniesieniu do jego stosowania w państwach członkowskich uczestniczących w unii bankowej. Zgodnie bowiem z art. 45h ust. 3 i 4 dyrektywy 2014/59 w przypadku braku podjęcia wspólnej decyzji do SRB należy podjęcie decyzji ustalającej MREL.

64

Tym samym nawet jeśli zaangażowanie węgierskiego organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jest niezbędnym etapem w procedurze przyjęcia zaskarżonej decyzji, poszanowanie zasad Unii mających zastosowanie w niniejszej sprawie, biorąc pod uwagę zakres uprawnień wykonywanych przez SRB w tym kontekście, nie może zostać wyłączone z kontroli sprawowanej przez sąd Unii.

65

W tych okolicznościach Sąd jest właściwy do zbadania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, w związku z czym należy oddalić zarzut braku właściwości.

66

Z art. 263 akapit czwarty TFUE wynika, że każda osoba fizyczna lub prawna może wnieść skargę na akty, których jest adresatem lub które dotyczą jej bezpośrednio i indywidualnie oraz na akty regulacyjne, które dotyczą jej bezpośrednio i nie wymagają środków wykonawczych.

67

W pierwszej kolejności, co się tyczy jej statusu adresata, należy oddalić argument skarżącej, zgodnie z którym status ten wynika z przewidzianego w art. 45h ust. 1 akapit drugi lit. a) dyrektywy 2014/59 i w art. 92 ust. 1 rozporządzenia delegowanego 2016/1075 obowiązku przekazania przez SRB wspólnych decyzji po ich wydaniu.

68

Zgodnie bowiem z art. 45h ust. 1 akapit drugi lit. a) dyrektywy 2014/59 wspólna decyzja jest „przekazywana podmiotowi objętemu planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przez jego organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji”. Co się tyczy podmiotów należących do grupy objętej planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które nie są podmiotami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, zgodnie z art. 45h ust. 1 akapit drugi lit. b) dyrektywy 2014/59 wspólną decyzję przekazują im organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji tych podmiotów. Co się tyczy unijnej jednostki dominującej grupy, która sama nie jest podmiotem objętym planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji należącym do tej samej grupy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, art. 45h ust. 1 akapit drugi lit. c) dyrektywy 2014/59 przewiduje, że wspólną decyzję przekazuje jej organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji właściwy dla podmiotu objętego planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

69

Wynika z tego, że art. 45h ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2014/59 nie stanowi, że podmiot, który wydał wspólną decyzję, powiadamia o niej zainteresowane podmioty, lecz że zobowiązuje różne organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w ramach ich odpowiednich uprawnień, do „przekazania” tej decyzji.

70

I tak w niniejszej sprawie dopiero w wiadomości elektronicznej z dnia 22 maja 2023 r. SRB, będąca grupowym organem ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, zgodnie z art. 45h ust. 1 akapit drugi lit. c) dyrektywy 2014/59, przekazała skarżącej, będącej unijną spółką dominującą grupy, zaskarżoną decyzję, podczas gdy krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zostały już poinformowane przed tą datą, przy czym BaFin został poinformowany w dniu 14 kwietnia 2023 r., a CSSF został poinformowany w każdym razie przed dniem 17 maja 2023 r.

71

W drugiej kolejności, ponieważ skarżąca nie jest adresatem zaskarżonej decyzji, decyzja ta musi jej dotyczyć bezpośrednio.

72

W tym względzie z utrwalonego orzecznictwa wynika, że przesłanka, aby decyzja będąca przedmiotem skargi, takiej jak ta przewidziana w art. 263 akapit czwarty TFUE, dotyczyła bezpośrednio danej osoby fizycznej lub prawnej, wymaga kumulatywnego spełnienia dwóch kryteriów, a mianowicie aby sporny środek, po pierwsze, wywierał bezpośredni wpływ na sytuację prawną jednostki, a po drugie, nie pozostawiał żadnego zakresu uznania swoim adresatom, którzy są zobowiązani do jego wykonania, które ma charakter czysto automatyczny i wynika z samych uregulowań Unii, bez potrzeby stosowania innych przepisów pośrednich (wyroki: z dnia 13 października 2011 r., Deutsche Post i Niemcy/Komisja, C‑463/10 P i C‑475/10 P, EU:C:2011:656, pkt 66; z dnia 6 listopada 2018 r., Scuola Elementare Maria Montessori/Komisja, Komisja/Scuola Elementare Maria Montessori i Komisja/Ferracci, od C‑622/16 P do C‑624/16 P, EU:C:2018:873, pkt 42; z dnia 28 października 2020 r., Associazione GranoSalus/Komisja, C‑313/19 P, niepublikowany, EU:C:2020:869, pkt 51).

73

SRB utrzymuje w istocie, że pierwsze z wyżej wymienionych kryteriów nie zostało spełnione, a mianowicie zaskarżona decyzja nie wywiera bezpośredniego wpływu na sytuację prawną skarżącej.

74

W celu zbadania pierwszego kryterium, a mianowicie zdolności zaskarżonej decyzji do wywarcia bezpośredniego wpływu na sytuację prawną skarżącej, należy brać pod uwagę jego istotę, przy czym wiążące skutki prawne aktu należy oceniać na podstawie obiektywnych kryteriów, takich jak jego treść, z uwzględnieniem, w razie potrzeby, kontekstu jego wydania oraz uprawnień instytucji, która go wydała (zob. wyrok z dnia 12 lipca 2022 r., Nord Stream 2/Parlament i Rada, C‑348/20 P, EU:C:2022:548, pkt 63 i przytoczone tam orzecznictwo).

75

W odniesieniu do wspólnej decyzji dotyczącej grupy transgranicznej (zob. pkt 42 powyżej) należy w szczególności wziąć pod uwagę system wprowadzony przez prawodawcę Unii w celu ustalenia MREL w odniesieniu do każdego podmiotu powiązanego w ramach Unii (zob. pkt 38–48 powyżej).

76

W niniejszej sprawie zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja SRB/EES/2022/215 ustalają MREL w odniesieniu do podmiotów powiązanych, w tym dla skarżącej.

77

Jednakże o ile zaskarżona decyzja stanowi umowę zawartą w ramach Unii jako całości między SRB a węgierskim organem ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a mianowicie narodowym bankiem Węgier, na podstawie dyrektywy 2014/59, o tyle decyzja SRB/EES/2022/215, przyjęta na podstawie rozporządzenia nr 806/2014, urzeczywistnia tę umowę wyłącznie w ramach unii bankowej.

78

I tak, co się tyczy zaskarżonej decyzji, ma ona skutek wiążący, zgodnie z art. 45h ust. 7 dyrektywy 2014/59, wyłącznie w odniesieniu do „odpowiednich” organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a mianowicie tych, które są ze sobą wzajemnie powiązane w trakcie wydawania wspólnej decyzji. W niniejszej sprawie chodzi o SRB i węgierski organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, czyli narodowy bank Węgier.

79

Wydanie zaskarżonej decyzji samo w sobie nie wywołuje zatem żadnego innego skutku prawnego w ramach unii bankowej niż obowiązek, który SRB sama nakłada na węgierski organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a mianowicie na narodowy bank Węgier, dotyczący stosowania MREL, który wynegocjował z tym organem.

80

Natomiast w odniesieniu do decyzji SRB/EES/2022/215, zgodnie z art. 12 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014, SRB ustala MREL, który podmioty objęte planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz grupy objęte planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji muszą stale przestrzegać. Zgodnie z art. 12 ust. 5 wspomnianego rozporządzenia SRB przedstawia wynik swojego ustalenia krajowym organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które wykonują instrukcje SRB zgodnie z art. 29 tego rozporządzenia.

81

W niniejszej sprawie, przyjmując decyzję SRB/EES/2022/215, która w motywie 2 odnosi się w szczególności do art. 12–12k i art. 29 rozporządzenia nr 806/2014, SRB wydała na podstawie wspomnianych artykułów decyzję, w której ustaliła w ramach unii bankowej MREL grupy, do której należy skarżąca.

82

Z powyższego wynika, że zaskarżona decyzja nie wywiera bezpośrednio wpływu na sytuację prawną skarżącej w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 72 powyżej.

83

Stwierdzenia tego nie podważa wniosek komisji odwoławczej SRB zawarty w decyzji w sprawach połączonych 2/2023 i 3/2023 z dnia 15 grudnia 2023 r., do której odnosi się skarżąca. Zdaniem komisji odwoławczej wspólna decyzja narusza interesy wnioskującej instytucji kredytowej, ponieważ wyraźnie zmienia jej sytuację prawną (pkt 46 decyzji komisji odwoławczej). Komisja odwoławcza uznała, że zaskarżona decyzja stanowiła decyzję, która ustaliła MREL w sposób ostateczny (pkt 48 decyzji komisji odwoławczej).

84

Komisja odwoławcza SRB oparła swoją ocenę zaskarżonej decyzji na założeniu, że była ona po prostu zbiorem tzw. równoległych indywidualnych decyzji poszczególnych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji o tej samej treści i zatwierdzonych indywidualnie przez każdy z zaangażowanych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Wspólna decyzja nie stanowi też zestawienia decyzji właściwych organów w jednolitym dokumencie, które to decyzje wywołują już skutki w ramach odpowiednich jurysdykcji tych organów, i to niezależnie od tego, czy wszystkie te organy wyraziły zgodę.

85

Tymczasem hipoteza ta pomija aspekt wzajemnego zobowiązania zawarty we wspólnej decyzji, zgodnie z art. 45h ust. 7 dyrektywy 2014/59.

86

Ponadto wyjaśnienie to jest podważone przez art. 45h ust. 3 dyrektywy 2014/59, zgodnie z którym w przypadku braku podjęcia wspólnej decyzji w wyznaczonym terminie organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji danego podmiotu będą musiały przestrzegać szczególnych zasad (zob. pkt 48 powyżej). Wynika z tego, że sytuacja jest różna w zależności od tego, czy wszystkie organy wyraziły zgodę, czy też nie. Jeżeli nie wszystkie odpowiednie organy – tj. organy określone na podstawie ich członkostwa w kolegium ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w ramach którego przygotowywano i przyjęto wspólną decyzję – wyraziły zgodę, wspólna decyzja nie została podjęta. Jeśli chodzi o węgierski organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, czyli narodowy bank Węgier, ten niezbędny warunek wyrażenia zgody został wyraźnie przewidziany w art. 5 zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym została ona przyjęta po otrzymaniu zgody organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nieuczestniczącego państwa członkowskiego.

87

Ponieważ zaskarżona decyzja nie wywiera bezpośredniego wpływu na sytuację prawną skarżącej, należy uwzględnić podniesiony przez SRB zarzut niedopuszczalności oparty na braku legitymacji procesowej skarżącej.

88

Jednakże niedopuszczalność skargi nie wynika, jak uznała SRB w ramach czwartej podstawy niedopuszczalności (zob. pkt 21 powyżej) z braku uprzedniego wniesienia odwołania do komisji odwoławczej SRB. Artykuł 85 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 806/2014 stanowi bowiem, że dowolna osoba fizyczna lub prawna, w tym organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, mogą odwołać się od decyzji SRB, o której mowa w art. 10 ust. 10, art. 11, art. 12 ust. 1, art. 38–41, art. 65 ust. 3, art. 71 i art. 90 ust. 3 i która jest do tej osoby skierowana lub która dotyczy jej bezpośrednio i indywidualnie. Tymczasem wspólna decyzja ustalająca MREL ma szczególny charakter. Nie jest ona w szczególności decyzją SRB, o której mowa w tych artykułach. Ponadto zaskarżona decyzja nie jest skierowana do skarżącej i nie wywiera ona bezpośredniego wpływu na jej sytuację prawną, w związku z czym nie dotyczy jej bezpośrednio (zob. pkt 79–82 powyżej).

89

Wynika z tego, że skarżąca nie mogła wnieść odwołania do komisji odwoławczej SRB, w związku z czym nie można czynić jej zarzutu z tego, że wniosła sprawę bezpośrednio do sądu Unii zgodnie z art. 263 TFUE.

90

W świetle całości powyższych rozważań skargę należy odrzucić jako niedopuszczalną.

91

Ponieważ żądania SRB w postępowaniu głównym zostały uwzględnione, nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie jej żądania, podniesionego tytułem ewentualnym w ramach zarzutu niedopuszczalności, dotyczącego zawieszenia postępowania do czasu wydania orzeczenia w sprawie BNP Paribas/SRB (T‑71/22), która ponadto została zakończona postanowieniem z dnia 8 listopada 2024 r. o wykreśleniu sprawy (niepublikowanym, EU:T:2024:834).

92

Zgodnie z art. 144 § 3 regulaminu postępowania jeżeli pozwany podnosi zarzut niedopuszczalności skargi lub niewłaściwości Sądu, o którym mowa w art. 130 § 1 owego regulaminu, w przedmiocie wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta rozstrzyga się po oddaleniu zarzutu lub pozostawieniu go do rozstrzygnięcia w wyroku. Zgodnie z art. 142 § 2 regulaminu postępowania interwencja ma charakter akcesoryjny względem postępowania głównego i staje się bezprzedmiotowa w szczególności w razie uznania skargi za niedopuszczalną.

93

W związku z tym postępowanie w przedmiocie wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta złożonych przez Parlament Europejski, Radę Unii Europejskiej i Komisję Europejską zostaje umorzone.

94

Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.

95

Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, należy obciążyć ją jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez SRB, zgodnie z jej żądaniem.

96

Zgodnie z art. 144 § 10 regulaminu postępowania w razie wydania orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie głównej przed wydaniem rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta, składający wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta i strony główne pokrywają własne koszty związane z postępowaniem w przedmiocie tego wniosku.

97

W związku z tym skarżąca, SRB, Parlament, Rada i Komisja winny pokryć własne koszty związane z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenientów popierających żądania SRB.

Z powyższych względów

SĄD (trzecia izba w składzie powiększonym)

postanawia, co następuje: