1.

Głównym celem jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRM) ( 2 ), który stanowi drugi filar unii bankowej, jest zapewnienie skutecznego zarządzania upadłościami banków w ramach tej unii, przy jak najmniejszych kosztach dla podatników i gospodarki realnej. Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB), będąca agencją Unii Europejskiej odpowiadającą za skuteczne i spójne funkcjonowanie SRM, podejmuje decyzję o wszczęciu procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków, przy czym na poziomie operacyjnym decyzja ta zostaje wdrożona we współpracy z krajowymi organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

2.

SRB posiada jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRF), którego rolą jest finansowanie działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Fundusz ten zasilany jest składkami wpłacanymi przez instytucje kredytowe oraz określone firmy inwestycyjne strefy euro ( 3 ). Porozumienie międzyrządowe organizuje przekazywanie składek na szczeblu Unii ( 4 ).

3.

Uwspólnianie finansowania zostanie zakończone pod koniec 2023 r., ponieważ składki będą wówczas przekazywane wyłącznie do SRF, a już nie – w części, która z roku na rok staje się coraz mniejsza – krajowym organom do spraw restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Sposób obliczania tych składek był przedmiotem licznych rozmów i długich negocjacji między państwami członkowskimi ( 5 ).

4.

Wskazane składki są obliczane corocznie, aby SRF po upływie ośmioletniego okresu początkowego mógł dysponować środkami finansowymi stanowiącymi co najmniej 1% kwoty depozytów gwarantowanych wszystkich instytucji kredytowych, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności we wszystkich uczestniczących państwach członkowskich. Niemniej roczna kwota tych składek nie powinna przekroczyć 12,5% poziomu docelowego.

5.

Składki instytucji są obliczane w zależności od wielkości instytucji, w sposób ryczałtowy lub skorygowane o profil ryzyka tej instytucji ( 6 ).

6.

Restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja banków pozwala zatem nie tylko ograniczyć koszty gospodarcze i budżetowe ewentualnych przyszłych upadłości banków, ale ma również na celu łagodzenie pewnych ryzykownych zachowań w ramach instytucji, z których największe zostały objęte gwarancją ratowania przez władze publiczne i, in fine, podatników, oraz w konsekwencji zmniejszyć prawdopodobieństwo wystąpienia takich zachowań poprzez ograniczenie tej pokusy nadużycia.

7.

Decyzją z dnia 11 kwietnia 2017 r. w sprawie obliczania składek ex ante za rok 2017 na rzecz SRF (SRB/ES/SRF/2017/05) ( 7 ) SRB ustaliła kwotę składek ex ante należnych SRF od każdej instytucji za rok 2017, a w szczególności od Landesbank Baden‑Württemberg (zwanego dalej „LBBW”).

8.

Sąd Unii Europejskiej, do którego zwrócił się LBBW, w drodze wyroku z dnia 23 września 2020 r., Landesbank Baden‑Württemberg/SRB ( 8 ), stwierdził nieważność spornej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona tego banku.

9.

Komisja Europejska, będąca interwenientem w pierwszej instancji, a także SRB wniosły odwołania od tego wyroku.

10.

Rozpatrując te odwołania, Trybunał ma możliwość wypowiedzieć się, po pierwsze, co do sposobów uwierzytelnienia załącznika do decyzji SRB, oraz po drugie, co do sposobu obliczania składek ex ante, które mają zostać wdrożone przez tę ostatnią w ramach SRM.

11.

W szczególności wnoszące odwołania zwróciły się do Trybunału o wypowiedzenie się, w każdym wypadku, co do zgodności z prawem przepisów rozporządzenia delegowanego 2015/63 dotyczących obliczania składek ex ante. Sąd stwierdził bowiem niezgodność z prawem tych przepisów z uwagi na wewnętrzną nieprzejrzystość tych sposobów obliczania ze względu na poszanowanie tajemnicy handlowej wynikającej z uwzględnienia danych liczbowych dotyczących innych instytucji, jako że nieprzejrzystość ta narusza przewidziany w art. 296 TFUE obowiązek uzasadnienia.

12.

Zaproponuję, by Trybunał, po pierwsze, uchylił zaskarżony wyrok, z jednej strony – ponieważ Sąd naruszył zasadę kontradyktoryjności przy dokonywaniu oceny uwierzytelnienia załącznika do spornej decyzji, a z drugiej strony – ponieważ naruszył on prawo w przedmiocie zakresu obowiązku uzasadnienia oraz w przedmiocie zgodności z prawem rozporządzenia delegowanego 2015/63. Po drugie, zaproponuję, by Trybunał orzekł w tej sprawie co do istoty w stosunku do tych dwóch kwestii oraz, przy ponownym orzekaniu, stwierdził nieważność spornej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona LBBW, ze względu na brak wystarczającego uwierzytelnienia załącznika do tej decyzji oraz ze względu na brak wystarczającego uzasadnienia wskazanej decyzji. Zaproponuję również, aby Trybunał oddalił zarzut niezgodności z prawem kwestionowanych przepisów rozporządzenia delegowanego 2015/63, pod warunkiem zapewnienia przez SRB większej przejrzystości niektórych sum poufnych danych osób trzecich.

13.

Artykuł 102 ust. 1 i 2 dyrektywy 2014/59 stanowi:

„1.   Państwa członkowskie zapewniają, aby do dnia 31 grudnia 2024 r. ich krajowe mechanizmy finansowania posiadały dostępne środki finansowe w wysokości co najmniej 1% kwoty depozytów gwarantowanych wszystkich instytucji, które uzyskały na ich terytorium zezwolenie na prowadzenie działalności. Państwa członkowskie mogą ustalić poziomy docelowe przekraczające tę kwotę.

2.   W początkowym okresie, o którym mowa w ust. 1, składki na rzecz mechanizmów finansowania pobierane zgodnie z art. 103 są rozkładane w czasie możliwie równomiernie aż do osiągnięcia poziomu docelowego […]”.

14.

Artykuł 103 owej dyrektywy przewiduje:

„1.   Aby osiągnąć poziom docelowy określony w art. 102, państwa członkowskie zapewniają, aby co najmniej raz w roku od instytucji, które uzyskały na ich terytorium zezwolenie na prowadzenie działalności, w tym również od oddziałów unijnych, były pobierane składki.

2.   Składka od każdej instytucji jest obliczana proporcjonalnie do kwoty jej zobowiązań (z wyłączeniem funduszy własnych), pomniejszonej o kwotę depozytów gwarantowanych w odniesieniu do kwoty łącznych zobowiązań (z wyłączeniem funduszy własnych), pomniejszonych o kwotę depozytów gwarantowanych wszystkich instytucji, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności na terytorium danego państwa członkowskiego.

Składki te są dostosowywane odpowiednio do profilu ryzyka instytucji, zgodnie z kryteriami przyjętymi na mocy ust. 7.

[…]

7.   Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 115 w celu sprecyzowania koncepcji dostosowywania składek odpowiednio do profilu ryzyka instytucji, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, z uwzględnieniem wszystkich poniższych czynników:

[…]”.

15.

Artykuł 67 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiającego jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 ( 9 ), stanowi:

„1.   Niniejszym ustanawia się [SRF]. Jest on zasilany zgodnie z zasadami przekazywania środków finansowych pobieranych na szczeblu krajowym do funduszu, zgodnie z postanowieniami [umowy o przekazywaniu i uwspólnianiu składek na rzecz SRF].

2.   [SRB] korzysta z [SRF] wyłącznie w celu zapewnienia skutecznego stosowania instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz wykonywania uprawnień w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o których mowa w części II, tytuł I, oraz zgodnie z celami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zasadami regulującymi ten proces, określonymi w art. 14 i 15. W żadnych okolicznościach budżet Unii ani budżety krajowe nie odpowiadają za wydatki lub straty [SRF].

3.   Właścicielem [SRF] jest [SRB].

4.   Krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji pobierają od podmiotów, o których mowa w art. 2, składki, o których mowa w art. 69, 70 i 71, i przekazują je do [SRF] zgodnie z [umową o przekazywaniu i uwspólnianiu składek na rzecz SRF]”.

16.

Artykuł 69 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia stanowi:

„1.   Przed końcem początkowego ośmioletniego okresu od dnia 1 stycznia 2016 r. […] dostępne środki finansowe funduszu muszą osiągnąć co najmniej 1% kwoty depozytów gwarantowanych wszystkich instytucji kredytowych, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności we wszystkich uczestniczących państwach członkowskich”.

2.   W okresie początkowym, o którym mowa w ust. 1, składki na rzecz [SRF] obliczane zgodnie z art. 70 i pobierane zgodnie z art. 67 ust. 4 rozkłada się w czasie możliwie równomiernie, aż do osiągnięcia poziomu docelowego, jednak przy należytym uwzględnieniu fazy cyklu koniunkturalnego oraz wpływu, jaki procykliczne składki mogą mieć na sytuację finansową instytucji wpłacających składki”.

17.

Artykuł 70 ust. 1 i 2 rzeczonego rozporządzenia przewiduje:

„1.   Indywidualną składkę od każdej instytucji pobiera się co najmniej raz w roku i oblicza się ją proporcjonalnie do kwoty jej zobowiązań, z wyłączeniem funduszy własnych i depozytów gwarantowanych, w odniesieniu do łącznych zobowiązań – z wyłączeniem funduszy własnych i depozytów gwarantowanych – wszystkich instytucji, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności na terytorium wszystkich uczestniczących państw członkowskich.

2.   Każdego roku po konsultacji z [Europejskim Bankiem Centralnym (EBC)] lub właściwym organem krajowym oraz w ścisłej współpracy z krajowymi organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji SRB oblicza wysokość indywidualnych składek w celu zapewnienia, aby składki należne od wszystkich instytucji, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności na terytorium wszystkich uczestniczących państw członkowskich, nie przekraczały 12,5% poziomu docelowego.

Każdego roku podstawą obliczania wysokości składek od poszczególnych instytucji jest:

[…]”.

18.

Zgodnie z art. 4 rozporządzenia delegowanego 2015/63:

„1.   Organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ustalają wysokość rocznych składek wnoszonych przez poszczególne instytucje proporcjonalnie do ich profilu ryzyka, w oparciu o informacje przekazane przez te instytucje zgodnie z art. 14 i przy zastosowaniu metodyki określonej w niniejszej sekcji.

2.   Organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ustala wysokość rocznej składki, o której mowa w ust. 1, na podstawie rocznego poziomu docelowego mechanizmu finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, z uwzględnieniem poziomu docelowego, który powinien zostać osiągnięty do dnia 31 grudnia 2024 r. zgodnie z art. 102 ust. 1 dyrektywy [2014/59] oraz na podstawie obliczanej kwartalnie średniej kwoty gwarantowanych depozytów w roku poprzednim dla wszystkich instytucji, które posiadają zezwolenie na prowadzenie działalności w danym państwie członkowskim”.

19.

Artykuł 5 tego rozporządzenia delegowanego ustanawia zasady w zakresie korekty podstawowej składki rocznej o ryzyko.

20.

Artykuł 6 wskazanego rozporządzenia delegowanego określa elementy ryzyka i wskaźniki ryzyka, których względną wagę ustanowiono w art. 7 tego rozporządzenia delegowanego.

21.

Artykuł 9 rozporządzenia delegowanego 2015/63 stanowi:

„1.   Organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji określa mnożnik dodatkowej korekty ryzyka dla każdej instytucji poprzez połączenie wskaźników ryzyka, o których mowa w art. 6, zgodnie ze wzorem i procedurami określonymi w załączniku I.

2.   Nie naruszając przepisów art. 10, składka roczna każdej instytucji ustalana jest w odniesieniu do każdego okresu składkowego przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przez pomnożenie podstawowej składki rocznej przez mnożnik dodatkowej korekty ryzyka, zgodnie ze wzorem i procedurami określonymi w załączniku I.

3.   Mnożnik korekty ryzyka mieści się w przedziale od 0,8 do 1,5”.

22.

Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2017/747 z dnia 17 grudnia 2015 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 w odniesieniu do kryteriów dotyczących obliczania składek ex ante oraz okoliczności i warunków, na jakich zapłata nadzwyczajnych składek ex post może zostać częściowo lub całkowicie odroczona ( 10 ) przewiduje w art. 3 ust. 1 i 4:

„1.   Podczas oceny fazy cyklu koniunkturalnego oraz wpływu, jaki procykliczne składki mogą mieć na sytuację finansową instytucji wpłacających składki zgodnie z art. 69 ust. 2 rozporządzenia […] nr 806/2014, [SRB] uwzględnia co najmniej następujące wskaźniki:

[…]

4.   W każdym okresie poboru składek wysokość składek rocznych może być stosunkowo niższa od średnich rocznych składek obliczonych zgodnie z art. 69 ust. 1 i art. 70 ust. 2 rozporządzenia […] nr 806/2014, tylko w przypadku gdy [SRB] stwierdzi, że w oparciu o ostrożne prognozy poziom docelowy może zostać osiągnięty przed upływem okresu początkowego”.

23.

LBBW jest instytucją kredytową z siedzibą w Niemczech, powiązaną z systemem ochrony instytucjonalnej Sparkassen‑Finanzgruppe (grupy finansowej kas oszczędnościowych, Niemcy).

24.

W dniu 26 stycznia 2017 r. LBBW przekazał Bundesanstalt für Finanzmarktstabilisierung (federalnemu urzędowi stabilizacji rynków finansowych, Niemcy, zwanemu dalej „FMSA”), będącemu niemieckim organem do apraw restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, swoje oświadczenie do celów obliczenia składki ex ante za rok 2017.

25.

W drodze spornej decyzji SRB postanowiła na sesji wykonawczej, zgodnie z art. 54 ust. 1 lit. b) i art. 70 ust. 2 rozporządzenia nr 806/2014, o wysokości składek ex ante każdej instytucji, w tym LBBW, za rok 2017.

26.

Decyzją o poborze składki z dnia 21 kwietnia 2017 r., doręczoną w dniu 24 kwietnia 2017 r., FMSA poinformowała LBBW, że SRB ustaliła jego składkę ex ante za rok 2017 na rzecz SRF, i wskazała mu kwotę do zapłaty na rzecz Restrukturierungsfonds (funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, Niemcy). FMSA załączyła do decyzji o poborze składki dwa dokumenty, a mianowicie wersję tekstu spornej decyzji w języku niemieckim, bez wymienionego w tej decyzji załącznika, oraz dokument zatytułowany „Szczegóły obliczenia (korekta o profil ryzyka): składki ex ante na rzecz [SRF] za rok 2017”.

27.

Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 30 czerwca 2017 r. LBBW wniósł skargę o stwierdzenie nieważności spornej decyzji.

28.

Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 29 września 2017 r. Komisja wniosła o dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu w charakterze interwenienta popierającego żądania SRB; wniosek ten został uwzględniony decyzją z dnia 13 listopada 2017 r.

29.

Postanowiono o podjęciu:

30.

Sąd uznał, po pierwsze, legitymację procesową LBBW z tego względu, że mimo iż adresatami decyzji SRB dotyczących obliczania składek ex ante na SRF są krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, to jednak decyzje te dotyczą bezpośrednio i indywidualnie instytucji będących dłużnikami z tytułu tych składek. Po drugie, Sąd stwierdził dopuszczalność zarzutu niezgodności z prawem podniesionego w odniesieniu do niektórych przepisów rozporządzenia delegowanego 2015/63.

31.

Sąd, po przypomnieniu, że sąd Unii powinien podnieść z urzędu zarzut stanowiący bezwzględną przeszkodę procesową dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, który obejmuje brak uwierzytelnienia aktu oraz brak uzasadnienia lub niewystarczające uzasadnienie, orzekł, iż ten wymóg uwierzytelnienia spornej decyzji nie został spełniony w rozpatrywanym przypadku. Sąd orzekł bowiem, że załącznik do tej decyzji, zawierający kwoty składek ex ante należnych od LBBW, stanowi zasadniczy element tej decyzji oraz że nie jest on w żaden sposób nierozerwalnie związany z ową decyzją, która jako jedyna została podpisana.

32.

W trosce o prawidłowe administrowanie wymiarem sprawiedliwości Sąd zbadał również trzy pozostałe zarzuty podniesione przez LBBW, czyli naruszenie obowiązku uzasadnienia, naruszenie prawa do skutecznej ochrony sądowej i zarzut niezgodności z prawem niektórych przepisów rozporządzenia delegowanego 2015/63.

33.

W odniesieniu do naruszenia spoczywającego na SRB obowiązku uzasadnienia, nie kwestionując przy tym poufnego charakteru danych dotyczących innych instytucji uwzględnianych przy obliczaniu składek, Sąd stwierdził, że poza ogólnymi wyjaśnieniami zawartymi w jej tekście sporna decyzja nie zawiera niemalże żadnego elementu dotyczącego obliczenia składki LBBW. Uznał w związku z tym, że w zakresie, w jakim obliczenie składki opiera się w sposób współzależny na tych niepodlegających ujawnieniu danych, okazuje się ono wewnętrznie nieprzejrzyste. Sąd stwierdził, że zastosowana metoda obliczania narusza możliwość LBBW skutecznego zakwestionowania spornej decyzji.

34.

Sąd uwzględnił zarzut niezgodności z prawem podniesiony przez LBBW w stosunku do niektórych przepisów rozporządzenia delegowanego 2015/63. Orzekł, że nieprzejrzystość obliczania niepozwalająca LBBW na zweryfikowanie jego prawidłowości wynika, przynajmniej w części, z metody obliczania określonej w tym rozporządzeniu delegowanym przez Komisję, przy czym metoda ta nie została jej narzucona ani przez rozporządzenie nr 806/2014, ani przez dyrektywę 2014/59 w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

35.

W świetle powyższych rozważań Sąd orzekł, że należy stwierdzić nieważność spornej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona LBBW, również ze względu na naruszenie obowiązku uzasadnienia i prawa do skutecznej ochrony sądowej.

36.

W odwołaniu w sprawie C‑584/20 P Komisja wnosi do Trybunału o:

37.

W odwołaniu w sprawie C‑621/20 P SRB wnosi do Trybunału o:

38.

LBBW wnosi o oddalenie odwołań i obciążenie wnoszących odwołania kosztami postępowania.

39.

Decyzjami z dnia 4 i 8 grudnia 2020 r. prezes Trybunału uwzględnił wnioski Komisji i SRB o rozpatrzenie niniejszych spraw w trybie przyspieszonym przewidzianym w art. 133–136 regulaminu postępowania przed Trybunałem.

40.

Decyzją prezesa Trybunału z dnia 12 lutego 2021 r. sprawy C‑584/20 P i C‑621/20 P zostały połączone do celów łącznego rozpoznania w ramach ustnego etapu postępowania i wydania wyroku.

41.

Postanowieniem z dnia 25 lutego 2021 r. dopuszczono Fédération bancaire française (francuską federację bankową) do udziału w postępowaniu w charakterze interwenienta popierającego żądania LBBW.

42.

Postanowieniem z dnia 12 marca 2021 r. dopuszczono Królestwo Hiszpanii do udziału w postępowaniu w charakterze interwenienta popierającego żądania SRB i Komisji.

43.

Na poparcie odwołania w sprawie C‑584/20 P Komisja podniosła pięć zarzutów. W pierwszym zarzucie twierdzi, że Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne oraz naruszył zasadę kontradyktoryjności i prawo SRB do obrony. W drugim zarzucie podnosi naruszenie prawa, którego dopuścił się Sąd, stwierdzając dopuszczalność zarzutu niezgodności z prawem podnoszonego przeciwko rozporządzeniu delegowanemu 2015/63 bez uzasadnienia tego ustalenia. W trzecim zarzucie Komisja twierdzi, że Sąd dokonał błędnej wykładni art. 69 ust. 1 i art. 70 ust. 2 rozporządzenia nr 806/2014 w odniesieniu do poziomu docelowego i rocznej kwoty podstawowej. W czwartym zarzucie podnosi ona błędną wykładnię art. 4–7 i 9 oraz załącznika I do rozporządzenia delegowanego 2015/63, ponieważ korekta składek o profil ryzyka została uznana za „współzależną”. W piątym zarzucie Komisja podnosi błędne rozszerzenie obowiązku uzasadnienia na podstawie art. 296 TFUE.

44.

W odwołaniu w sprawie C‑621/20 P SRB podnosi dwa zarzuty. Pierwszy zarzut dotyczy naruszenia art. 85 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem, przeinaczenia dowodów i naruszenia prawa SRB do rzetelnego procesu sądowego. W drugim zarzucie podniesiono naruszenie art. 296 TFUE i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”).

45.

Zarzuty pierwsze każdego z tych odwołań mogą być przedmiotem wspólnego badania. Podobnie jest w przypadku drugiego zarzutu odwołania SRB i piątego zarzutu odwołania Komisji.

46.

Komisja twierdzi, iż Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne, ponieważ orzekł on, że zasadniczy element spornej decyzji, czyli załącznik zawierający kwoty indywidualnych składek ex ante, wobec braku nierozerwalnego związku z tą decyzją, która jako jedyna została podpisana przez przewodniczącą SRB, nie został uwierzytelniony.

47.

Komisja uważa, iż orzekając w ten sposób, Sąd przeinaczył przedstawione mu okoliczności faktyczne, chociaż, po pierwsze, podpisana sporna decyzja odsyłała wyraźnie do jej załącznika, po drugie, tę podpisaną decyzję i załącznik do niej wysłano w jednej wiadomości elektronicznej do członków sesji wykonawczej SRB, co doprowadziło, po trzecie, do wspólnego zatwierdzenia w drodze wiadomości elektronicznej, po czwarte, karta obiegowa odsyłała do dwóch dokumentów elektronicznych mających ten sam kod, po piąte, odręczny podpis na tej karcie obiegowej razem z odręcznym podpisem wskazanej decyzji skutkuje uwierzytelnieniem załącznika do tej decyzji. Komisja wskazuje, że elementy te tworzą „ogólne doświadczenie odpowiadające domniemaniu związku”, które Sąd naruszył. Ponadto Sąd odrzucił jako spóźniony argument w tym zakresie, który SRB przedstawiła na rozprawie przed Sądem.

48.

Ponadto Komisja zarzuca Sądowi naruszenie zasady kontradyktoryjności i prawa SRB do obrony ze względu na niepoddanie pod debatę zarzutu nieważności podnoszonego z urzędu i opartego na braku nierozerwalnego związku pomiędzy podpisaną sporną decyzją i jej załącznikiem, tym bardziej że wynikiem procesu decyzyjnego jest jeden całościowy dokument, mający jeden kod.

49.

SRB ze swojej strony podnosi, że kwestia uwierzytelnienia załącznika do spornej decyzji nie została poruszona w skardze w pierwszej instancji przez LBBW ani przy środkach organizacji postępowania czy środkach dowodowych, które dotyczyły jedynie procedury wydania tej decyzji i przedstawienia jej pełnej kopii, ani w sprawozdaniu na rozprawę, pomimo że LBBW wyraził wątpliwości co do uwierzytelnienia danych z tego załącznika w trakcie postępowania i że SRB wyjaśniła na rozprawie przebieg procesu uwierzytelnienia za pomocą systemu dokumentów zwanym ARES (Advanced Records System), w którym zapisana została treść wskazanej decyzji oraz załącznik do niej po przeprowadzeniu procedury pisemnej i z którego została wygenerowana karta obiegowa, która została podpisana odręcznie przez przewodniczącą SRB, jak również treść spornej decyzji, do której dodano datę i numer decyzji.

50.

W pierwszej kolejności SRB uważa, że Sąd naruszył art. 85 § 3 jego regulaminu postępowania, odrzucając uwagi przedstawione na rozprawie, które tymczasem, po pierwsze, stanowiły oparcie dla odpowiedzi udzielonych w ramach środków zarządzonych przez Sąd, po drugie, odpowiadały na twierdzenia LBBW z dnia 6 listopada 2019 r. w przedmiocie braku uwierzytelnienia, po trzecie, odpowiadały na pytania Sądu podczas rozprawy, i po czwarte, nie mogły zostać wcześniej przedstawione, ponieważ kwestia uwierzytelnienia została podniesiona z urzędu przez Sąd dopiero na rozprawie.

51.

W drugiej kolejności SRB zarzuca Sądowi przeinaczenie dowodów, ponieważ Sąd orzekł, że karta obiegowa nie zawiera żadnego dowodu na poparcie tego, iż załącznik do spornej decyzji był dostępny w systemie ARES, i że nie istnieje żaden dowód pozwalający na ustalenie nierozerwalnego związku między tym załącznikiem a tą odręcznie podpisaną przez przewodniczącą SRB decyzją.

52.

Wreszcie SRB uważa, że Sąd naruszył jej prawo do rzetelnego procesu sądowego poprzez podniesienie zarzutu z urzędu, bez umożliwienia jej zaznajomienia się z nim przed rozprawą, poprzez nieuwzględnienie przedstawionego podczas rozprawy dodatkowego wniosku dowodowego i poprzez brak wskazania, najpóźniej w tej właśnie chwili, że dowód na uwierzytelnienie nie jest wystarczający.

53.

LBBW podnosi, że kwestia uwierzytelnienia załącznika do spornej decyzji była przedmiotem rozważań od pierwszego zarządzonego środka organizacji postępowania, który dotyczył przedstawienia pełnej kopii tej decyzji, w tym jej załącznika, co zostało potwierdzone w drugim postanowieniu w przedmiocie zastosowania środków dowodowych, w którym wezwano do przedstawienia decyzji w jej oryginalnej formie. Zdaniem LBBW, z uwagi na wcześniejsze orzecznictwo Trybunału dotyczące uwierzytelniania decyzji ( 11 ), SRB i Komisja powinny były przedstawić związek między tym załącznikiem i tą decyzją, kodem referencyjnym i systemem ARES w ich odpowiedziach na postanowienia w przedmiocie zastosowania środków dowodowych. LBBW wnioskuje z tego, że zarzut dotyczący naruszenia art. 85 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem jest bezpodstawny i że w każdym wypadku SRB przedstawiła na rozprawie nowe okoliczności faktyczne i argumenty, nie zapowiedziawszy ich wcześniej, stawiając go tym samym w sytuacji, w której nie mógł on wyrazić swej opinii, i nie przestrzegając zasady kontradyktoryjności.

54.

LBBW dodaje, że zarzut dotyczący przeinaczenia dowodów jest bezpodstawny, ponieważ SRB nie przedstawia dowodu na to, że podpisana sporna decyzja i załącznik do niej są nierozerwalnie związane, i ogranicza się do zaproponowania innego rozumienia przedstawionych dokumentów, krytykując przy tym w sposób ogólny analizę dowodów dokonaną przez Sąd. LBBW wskazuje, że Sąd nie przeinaczył dowodów, gdy stwierdził, w pierwszej kolejności, że numer na karcie obiegowej odpowiada wewnętrznemu kodowi referencyjnemu niemającemu wartości dowodowej w zakresie uwierzytelnienia, w drugiej kolejności, że załączone dokumenty wymienione na tej karcie obiegowej nie zostały określone, oraz w trzeciej kolejności, że związek między słowem „ARES” i odniesieniem wskazanym na karcie obiegowej nie został udowodniony.

55.

Należy najpierw zauważyć, że wnoszące odwołania nie kwestionują orzecznictwa przywołanego przez Sąd, zgodnie z którym zarzut stanowiący bezwzględną przeszkodę procesową sąd musi podnieść z urzędu w przypadku naruszenia istotnych wymogów proceduralnych ( 12 ), które to naruszenie obejmuje w szczególności brak uwierzytelnienia aktu ( 13 ).

56.

Tym samym uwierzytelnienie to ma na celu zagwarantowanie pewności prawa poprzez utrwalenie przyjętego tekstu, który musi mieć pewny charakter w szczególności co do jego autora i treści. Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych może powodować stwierdzenie nieważności decyzji bez konieczności udowodnienia innej szkody ( 14 ). Orzecznictwo to zostało zastosowane w przypadku kwestionowania składek ex ante za rok 2016 ( 15 ), przy czym stwierdzone na tej podstawie nieważności nie zostały zakwestionowane przed Trybunałem.

57.

Niemniej, jak każdy zarzut, zarzut podniesiony przez sąd z urzędu musi być przedmiotem debaty na zasadach kontradyktoryjnych między stronami. O ile debata ta może mieć miejsce w ramach środków organizacji postępowania ( 16 ), postanowień w przedmiocie zastosowania środków dowodowych czy też w następstwie zadanych ustnie pytań ( 17 ), o tyle należy jeszcze móc ustalić rzeczywisty stan faktyczny.

58.

W niniejszym przypadku kwestia uwierzytelnienia nie została podniesiona przez LBBW jako zarzut zmierzający do stwierdzenia nieważności, chociaż w odpowiedzi na ostatnie postanowienie w przedmiocie zastosowania środków dowodowych LBBW wyraził wątpliwości co do „bezpieczeństwa procesu decyzyjnego i autentyczności danych zawartych w załącznikach” ze względu na cyfrowe przesłanie dokumentów członkom SRB, oraz co do charakteru pliku załącznika (w formacie Excel), który w każdej chwili może zostać zmieniony, tak że nie można zagwarantować „[p]rawidłowości końcowego wyniku obliczenia […], nawet w ramach [SRB]”.

59.

Z dokumentów wydanych przez Sąd (środka organizacji postępowania, postanowień w przedmiocie zastosowania środków dowodowych, sprawozdania na rozprawę, protokołu z rozprawy, zaskarżonego wyroku) nie wynika także, aby zarzut ten, jako taki, został wyraźnie poddany przez Sąd pod dyskusję stron na zasadach kontradyktoryjnych.

60.

W odwołaniu i na rozprawie przed Trybunałem SRB potwierdza jednak, że kwestia uwierzytelnienia załącznika została poruszona na rozprawie przed Sądem, ponieważ podała to jako powód uzasadniający opóźnienie w przedstawieniu przez siebie dowodów dotyczących systemu ARES.

61.

Należy przypomnieć, iż Trybunał orzekł już, że Sąd naruszył zasadę kontradyktoryjności, stwierdzając nieważność decyzji na podstawie bezwzględnej przeszkody procesowej podnoszonej z urzędu, bez uprzedniego wezwania stron do przedstawienia uwag na pisemnym lub ustnym etapie postępowania ( 18 ).

62.

Ponadto bezsporne jest, że wnioski o przedstawienie dokumentów dotyczyły pełnej kopii spornej decyzji, w tym załącznika do niej, i oryginalnego formatu plików. Jak zaś przypomniano w pkt 56 niniejszej opinii, uwierzytelnienie dotyczy w szczególności treści tej decyzji. Nie można zatem przyjąć toku rozumowania SRB, gdy twierdzi ona, że celem wniosków o przedstawienie dokumentów było jedynie zweryfikowanie procedury wydania spornej decyzji, a nie treści tej decyzji. Zresztą w ramach pisemnego etapu postępowania sama SRB przedstawiła kartę obiegową, która była istotna jedynie dla udowodnienia związku między tą decyzją i załącznikiem do niej.

63.

Wydaje się zatem, że dokumenty przedstawione na etapie pisemnym były przedmiotem debaty na zasadach kontradyktoryjnych. Powstaje zatem pytanie, czy oświadczenia stron dotyczące przebiegu rozprawy mogą wystarczyć do ustalenia istnienia wezwania do dyskusji na rozprawie w przedmiocie zarzutu podnoszonego przez Sąd z urzędu.

64.

Wydaje mi się, że dotykamy tu skrajnej granicy dowodu wezwania do debaty na zasadach kontradyktoryjnych w przedmiocie zarzutu podnoszonego z urzędu. Tym samym w braku jakiejkolwiek wzmianki o poinformowaniu stron o tym zarzucie podnoszonym z urzędu w aktach sprawy Sądu – i ponieważ Trybunał nie ma dostępu do nagrania z rozprawy przed Sądem ( 19 ) – wydaje mi się, że pomimo oświadczeń stron przed Trybunałem nie można przyjąć, iż Sąd przestrzegał zasady kontradyktoryjności, prawa SRB do obrony oraz prawa do rzetelnego procesu ( 20 ).

65.

Należy zatem sprawdzić, czy błąd popełniony przez Sąd miał konsekwencje, badając, czy nawet w razie braku rozpatrywanej nieprawidłowości postępowanie nie mogło doprowadzić do innego wyniku, tak że nieposzanowanie zasady kontradyktoryjności nie mogło wywrzeć wpływu na treść zaskarżonego wyroku i nie było w stanie naruszyć interesów SRB ( 21 ).

66.

Kwestia uwierzytelnienia załącznika do spornej decyzji opiera się na analizie przedstawionych dokumentów i wymaga dokonania przez Sąd prawdziwej oceny, która mogłaby zostać zakwestionowana przez strony.

67.

Nie można zatem wykluczyć, że dokonana przez Sąd ocena mogła być inna, gdyby SRB była w stanie przedstawić swoje uwagi w przedmiocie uwierzytelnienia tego załącznika, i że w konsekwencji poszanowanie zasady kontradyktoryjności mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku.

68.

Z tego tytułu zaskarżony wyrok może podlegać uchyleniu.

69.

Uprawnienia kontrolne Trybunału w odniesieniu do ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd obejmują w szczególności nieścisłość rzeczową tych ustaleń wynikającą z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, przeinaczenie materiału dowodowego, ocenę prawną tego materiału oraz kwestię, czy były przestrzegane zasady dotyczące ciężaru dowodu i postępowania dowodowego ( 22 ).

70.

Ponadto z utrwalonego orzecznictwa wynika, że przeinaczenie takie istnieje w szczególności, gdy Sąd wyraźnie przekroczył granice rozsądnej oceny dowodów ( 23 ), przy czym przeinaczenie musi wynikać w sposób oczywisty z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, bez konieczności dokonywania nowej oceny okoliczności faktycznych i dowodów ( 24 ). Nie wystarczy wykazać, że dokument może zostać zinterpretowany inaczej niż dokonał tego Sąd ( 25 ).

71.

W niniejszym przypadku z analizy dokumentów przedstawionych w ramach pisemnego etapu postępowaniu przed Sądem wynika, że strony nie kwestionują tego, iż załącznik do spornej decyzji wskazujący kwoty należne od każdej instytucji nie został podpisany ani fizycznie, ani elektronicznie, oraz że nie zawiera on żadnego odesłania, a jedynie datę 10 kwietnia 2017 r. Co więcej, karta obiegowa nie wyszczególnia dołączonych do niej dokumentów towarzyszących, co nie pozwala na ich zidentyfikowanie.

72.

Sąd mógł zatem stwierdzić, nie przeinaczając dowodów, że załącznik do spornej decyzji nie jest z nią nierozerwalnie związany, po tym jak ustalił, że nie można go w sposób pewny powiązać z tą podpisaną decyzją lub z podpisaną kartą obiegową (w przeciwieństwie do wspomnianej podpisanej decyzji, której numer jest wpisany na karcie obiegowej), oraz że nie można było stwierdzić, czy załącznik ten został rzeczywiście dołączony do spornej decyzji ani też która wersja została przedstawiona członkom SRB i zatwierdzona podczas głosowania elektronicznego.

73.

W konsekwencji część zarzutu dotyczącą przeinaczenia dowodów można oddalić.

74.

SRB uważa, że zastosowanie art. 85 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem powinno doprowadzić Sąd do uwzględnienia wniosku dowodowego SRB, ponieważ do chwili rozprawy nie wiedziała ona, że kwestia uwierzytelnienia załącznika do spornej decyzji jest przedmiotem debaty.

75.

Orzecznictwo Sądu powstałe na podstawie tego przepisu wskazuje dwie sytuacje, w których wniosek dowodowy może zostać uwzględniony: jeżeli przed zakończeniem pisemnego etapu postępowania autor wniosku nie mógł dysponować rozpatrywanymi dowodami lub jeżeli spóźnione przedstawienie stanowiska przez jego przeciwnika procesowego uzasadnia uzupełnienie akt sprawy w sposób zapewniający poszanowanie zasady kontradyktoryjności ( 26 ).

76.

Jednakże na rozprawie przed Sądem SRB przedstawiła jedynie zwykły argument, a nie nowy wniosek dowodowy. W konsekwencji art. 85 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem nie znajduje zastosowania. Część zarzutu dotyczącą naruszenia art. 85 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem można zatem oddalić.

77.

Komisja zarzuca Sądowi naruszenie prawa poprzez uznanie zarzutu niezgodności z prawem skierowanego przeciwko rozporządzeniu delegowanemu 2015/63 za dopuszczalny. Uważa ona, że ponieważ ewentualne błędy prawne zawarte w tym rozporządzeniu delegowanym wynikają z aktów wyższej rangi, czyli rozporządzenia nr 806/2014 i dyrektywy 2014/59, to LBBW powinien był zakwestionować zgodność z prawem również tych tekstów, które rozporządzenie delegowane 2015/63 jedynie „uzupełnia” w rozumieniu art. 290 ust. 1 TFUE.

78.

Ponadto Komisja twierdzi, że zaskarżony wyrok jest dotknięty brakiem uzasadnienia ze względu na użycie wyrażeń „w części” lub „w szczególności”, co prowadzi do braku jasności co do zmian, jakie powinny zostać wprowadzone do rozporządzenia delegowanego 2015/63.

79.

Komisja wnosi w każdym wypadku o zbadanie zarzutu niezgodności z prawem co do istoty.

80.

SRB popiera argumentację Komisji.

81.

LBBW uważa, że Sąd słusznie uznał za dopuszczalny zarzut niezgodności z prawem skierowany przeciwko art. 4–7 i 9 rozporządzenia delegowanego 2015/63 oraz przeciwko załącznikowi I do tego rozporządzenia, ponieważ przepisy te nie opierają się na bezwzględnie obowiązujących przepisach dyrektywy 2014/59 i rozporządzenia nr 806/2014.

82.

Zdaniem LBBW ani art. 103 ust. 2 i 7 dyrektywy 2014/59, dotyczący zasad, jakimi należy kierować się przy obliczaniu składek, ani art. 69 ust. 1 i art. 70 ust. 2 rozporządzenia nr 806/2014, dotyczące poziomu docelowego i pułapu rocznego, nie wymagają bowiem skorygowania składki o profil ryzyka poprzez odniesienie się do profilu ryzyka wszystkich innych instytucji wpłacających składki. Wręcz przeciwnie, przepisy te pozostawiają Komisji zakres uznania pozwalający jej wybrać, przy przyjmowaniu rozporządzenia delegowanego 2015/63, metodę korekty, która uwzględnia wyłącznie dane zainteresowanej instytucji, jak ma to miejsce w kontekście nadzoru mikroostrożnościowego i przy obliczaniu składek na finansowanie systemów gwarancji depozytów.

83.

Zdaniem LBBW zasady równości i proporcjonalności również nie wymagają podejścia porównawczego, ponieważ zasady te byłyby w równym stopniu przestrzegane przy stosowaniu metody obliczania opartej wyłącznie na danych zainteresowanej instytucji. Metoda ta umożliwiłaby ponadto przestrzeganie przysługującego jej prawa do skutecznej ochrony sądowej.

84.

LBBW uważa, że zaskarżony wyrok jest wystarczająco uzasadniony, aby umożliwić Trybunałowi wykonanie kontroli sądowej, ponieważ, po pierwsze, użycie wyrażeń „w szczególności” i „w części” wskazuje, iż badanie Sądu ograniczało się do kwestii zgodności z prawem rozporządzenia delegowanego 2015/63, oraz po drugie, ocena skutków niezgodności z prawem należy do kompetencji Komisji.

85.

Pomocniczo LBBW uważa, że sporna decyzja jest dotknięta poważnymi brakami w zakresie uzasadnienia, które można przypisać wyłącznie aktowi złej administracji SRB, niezależnie od niezgodności z prawem rozporządzenia delegowanego 2015/63, ponieważ SRB nie uzasadniła skorzystania z zakresu uznania, jakim dysponuje.

86.

W przeciwieństwie do twierdzeń Komisji kwestie dotyczące przestrzegania przez rozporządzenie delegowane 2015/63 norm wyższego rzędu, niezakwestionowane w ramach skargi w pierwszej instancji, dotyczą nie dopuszczalności zarzutu niezgodności z prawem, lecz jego zasadności. Sądowi, który rozpatrzył tę kwestię w ramach badania zasadności tego zarzutu, nie można zatem nic zarzucić, a ta część zarzutu może zostać oddalona.

87.

Ponadto Sąd słusznie orzekł w każdym razie, że wybór metody korekty dokonany przez Komisję w rozporządzeniu delegowanym 2015/63 nie był narzucony przez przepisy dyrektywy 2014/59 ani rozporządzenia nr 806/2014. Otóż jedyne kryteria wynikające z tych tekstów i określające zakres uznania Komisji w odniesieniu do korekty o ryzyko są następujące:

88.

Kryteria te jako takie nie stoją na przeszkodzie zastosowaniu innej metody korekty, jak na przykład metody opartej na danych dotyczących ryzyka wyłącznie zainteresowanej instytucji, pod warunkiem że zostanie następnie dokonana proporcjonalna korekta indywidualnych składek w celu osiągnięcia wymaganego odsetka rocznego poziomu docelowego. Ponadto z tego punktu widzenia liczba wskaźników ryzyka nie ma znaczenia, jako że są one ważone względem siebie.

89.

Jeśli chodzi o część zarzutu dotyczącą braku uzasadnienia zaskarżonego wyroku w pkt 129 i 147 w przedmiocie zarzutu niezgodności z prawem, może ona również zostać oddalona, ponieważ Sąd wystarczająco uzasadnił, dlaczego metoda obliczania stosowana przez SRB na podstawie rozporządzenia delegowanego 2015/63 stała się nieprzejrzysta ze względu na wykorzystanie niedostępnych danych instytucji będących podmiotami trzecimi, przy czym metoda ta nie została narzucona ani przez przepisy dyrektywy 2014/59, ani przez przepisy rozporządzenia nr 806/2014. Ponadto Sąd wyjaśnił w pkt 140 zaskarżonego wyroku, że zarzut niezgodności z prawem, ograniczony jedynie do rozporządzenia delegowanego 2015/63, nie stoi na przeszkodzie stwierdzeniu niezgodności z prawem metody obliczania składek ex ante „przynajmniej w odniesieniu do części owej określonej w tym rozporządzeniu delegowanym metody dotyczącej korekty o profil ryzyka”. Tym samym badanie Sądu ograniczało się do kwestii zgodności z prawem rozporządzenia delegowanego 2015/63.

90.

Drugi zarzut w sprawie C‑584/20 P można zatem oddalić jako bezzasadny.

91.

Komisja zarzuca Sądowi, iż stwierdził, że (roczna) maksymalna stawka 12,5% poziomu docelowego, która powinna zostać osiągnięta w 2023 r., może nie zostać osiągnięta poprzez kumulację składek ex ante za dany rok.

92.

Komisja twierdzi, że zarówno całkowity poziom docelowy (co najmniej 1% depozytów gwarantowanych ( 31 )), jak i roczne poziomy docelowe (maksymalnie 12,5% całkowitego poziomu docelowego, ponieważ poziom docelowy musi zostać osiągnięty w ciągu ośmiu lat ( 32 )) należy rozumieć jako stanowiące odniesienie, które należy koniecznie obliczyć z wyprzedzeniem, oraz że SRB, jako zwykła agencja, nie ma kompetencji do ich zmiany. W związku z tym konieczne jest proporcjonalne rozdzielenie tej corocznie ustalanej kwoty między wszystkie zainteresowane instytucje, co zdaniem Komisji uzasadnia przewidzianą metodę obliczania z punktu widzenia zasad, na których się ona opiera.

93.

LBBW twierdzi, że art. 70 ust. 2 rozporządzenia nr 806/2014 pozwala na kumulację rocznych składek ex ante nieprzekraczającą 12,5% całkowitego poziomu docelowego. LBBW uważa, że zakres uznania wyraźnie przyznano SRB w art. 69 ust. 2 tego rozporządzenia, zgodnie z którym to przepisem „składki na rzecz [SRF] […] rozkłada się w czasie możliwie równomiernie, aż do osiągnięcia poziomu docelowego, jednak przy należytym uwzględnieniu fazy cyklu koniunkturalnego oraz wpływu, jaki procykliczne składki mogą mieć na sytuację finansową instytucji wpłacających składki”.

94.

LBBW dodaje, że art. 3 ust. 1 i 4 rozporządzenia delegowanego 2017/747 przewiduje, po pierwsze, kryteria oceny fazy cyklu koniunkturalnego oraz wpływu procyklicznych składek na sytuację finansową tych instytucji, oraz po drugie, warunki, w których SRB może ustalić wysokość składek rocznych niższą od średnich rocznych składek. Zdaniem LBBW te dwa elementy pozwalają stwierdzić, że SRB przysługuje zakres uznania i że stawka 12,5% poziomu docelowego może zostać obniżona pod pewnymi warunkami.

95.

Z jasnego brzmienia art. 70 ust. 2 rozporządzenia nr 806/2014 wynika, że roczna całkowita kwota składek ex ante nie może przekroczyć 12,5% poziomu docelowego. Już na tej tylko podstawie nie można zakwestionować stwierdzenia Sądu zawartego w pkt 139 zaskarżonego wyroku, że artykuł ten nie zakazuje kumulacji składek ex ante mogącej wynieść w rozpatrywanym roku mniej niż 12,5% poziomu docelowego.

96.

Jeśli chodzi o argument, zgodnie z którym z art. 69 ust. 1 tego rozporządzenia – przewidującego całkowity poziom docelowy stanowiący „co najmniej 1% kwoty depozytów gwarantowanych wszystkich instytucji kredytowych, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności we wszystkich uczestniczących państwach członkowskich” – wynika, że roczna stawka 12,5% tego poziomu docelowego jest jednocześnie „dolną granicą” i „górną granicą”, można go oddalić.

97.

Argument ten bowiem miałby bowiem znaczenie tylko wtedy, gdyby całkowity poziom docelowy został ustalony raz na zawsze na początku ośmioletniego okresu i podzielony na osiem równych części wynoszących 12,5%.

98.

Nie jest tak jednak, ponieważ z art. 4 ust. 2 rozporządzenia delegowanego 2015/63 wynika, że „[o]rgan ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ustala wysokość rocznej składki, o której mowa w ust. 1, na podstawie rocznego poziomu docelowego mechanizmu finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji […] oraz na podstawie obliczanej kwartalnie średniej kwoty gwarantowanych depozytów w roku poprzednim dla wszystkich instytucji, które posiadają zezwolenie na prowadzenie działalności w danym państwie członkowskim”. Roczny poziom docelowy zależy zatem od średniej kwoty gwarantowanych depozytów w roku poprzednim, która może ulegać zmianom ( 33 ).

99.

Ponadto, jak wykazuje LBBW, chociaż SRB nie ma bowiem kompetencji do ustalenia poziomu docelowego niższego niż 1% lub całkowitej kwoty rocznych składek powyżej 12,5%, ma jednak uprawnienia niezbędne do uwzględniania w celu ustalenia poziomu rocznych składek niższego od średnich rocznych składek, po pierwsze, fazy cyklu koniunkturalnego oraz wpływu, jaki procykliczne składki mogą mieć na sytuację finansową instytucji wpłacających składki, w celu rozłożenia możliwie równomiernie rocznych składek ( 34 ), i po drugie, ostrożnych prognoz stwierdzających, że poziom docelowy może zostać osiągnięty przed upływem okresu początkowego ( 35 ).

100.

Nic zatem nie stoi na przeszkodzie, aby SRB ustaliła całkowitą kwotę rocznych składek w wysokości niższej niż 12,5% poziomu docelowego. Trzeci zarzut w sprawie C‑584/20 P należy zatem oddalić jako bezzasadny.

101.

Komisja zarzuca Sądowi uznanie w pkt 100 zaskarżonego wyroku obliczenia za wewnętrznie nieprzejrzyste „w zakresie, w jakim obliczenie [to] opiera się w sposób współzależny na [poufnych] danych”. Jej zdaniem bowiem Sąd pomylił obliczanie składek podstawowych, które są od siebie „współzależne”, ponieważ są ustalane proporcjonalnie, z ich korektą o poziom ryzyka, która opiera się na innej metodzie porównania między instytucjami. Porównanie to wynika z przepisów prawa dotyczących korekty o ryzyko (w szczególności etap 2 pkt 3 załącznika I do rozporządzenia delegowanego 2015/63).

102.

Komisja wskazuje także na brak uzasadnienia zaskarżonego wyroku, jako że Sąd orzekł niezgodność z prawem niektórych artykułów rozporządzenia delegowanego 2015/63 bez określenia niezgodności z prawem w odniesieniu do każdego z nich.

103.

LBBW wyjaśnia, po pierwsze, że zaproponowane przez Komisję rozróżnienie między porównaniem a współzależnością w ramach zakwestionowania zaskarżonego wyroku ma sztuczny charakter, ponieważ korekta o profil ryzyka wymaga porównania lub współzależności danych. Po drugie, LBBW uważa, że art. 69 ust. 1 i art. 70 ust. 2 rozporządzenia nr 806/2014 nie wymagają zastosowania nieprzejrzystego mechanizmu. W oparciu o tę samą podstawę prawną Komisja mogła zdecydować się na ocenę profilu ryzyka danej instytucji wyłącznie na podstawie danych tej instytucji, tak jak ma to miejsce w przypadku pobierania składek w dziedzinie gwarancji depozytów.

104.

Wreszcie LBBW uważa, że zaskarżony wyrok jest wystarczająco uzasadniony w tej kwestii.

105.

Fakt uznania przyjętej przez Komisję metody oceny profilu ryzyka instytucji za „współzależną” od danych innych instytucji lub „porównawczą” między danymi instytucji sugeruje różnicę w podejściu do sposobów oceny profilu ryzyka.

106.

Pojęcie „porównania” mogłoby bowiem odnosić się do sytuacji, w której profile ryzyka są obliczane wyłącznie na podstawie danych zainteresowanej instytucji, następnie porównywane między sobą, natomiast pojęcie „współzależności” odwoływałoby się do sytuacji, w której profile ryzyka są obliczane na podstawie danych zainteresowanej instytucji i instytucji będących podmiotami trzecimi, a następnie porównywane między sobą.

107.

Skoro Sąd stwierdził, że metoda obliczania obejmuje poufne dane instytucji będących podmiotami trzecimi, co nie jest kwestionowane, wydaje się, iż nie naruszył on prawa, uznając, że metoda obliczania jest współzależna.

108.

Ponadto kwalifikacja metody obliczania nie ma znaczenia dla stwierdzenie dokonanego przez Sąd w zakresie nieprzejrzystego charakteru tej metody opierającej się na poufnych danych osób trzecich.

109.

Co więcej, Komisja nie wykazała, że wybór dokonany w rozporządzeniu delegowanym 2015/63 był narzucony przez dyrektywę 2014/59 lub rozporządzenie nr 806/2014, ponieważ ogranicza się ona do powołania się na załącznik I do tego rozporządzenia delegowanego, którego niezgodność z prawem orzekł Sąd.

110.

Wreszcie część zarzutu dotyczącą uzasadnienia zaskarżonego wyroku można uznać za niedopuszczalną, ponieważ Komisja nie uzasadnia swojego zastrzeżenia.

111.

Czwarty zarzut w sprawie C‑584/20 P można zatem w części odrzucić jako niedopuszczalny i w części oddalić jako bezzasadny.

112.

Komisja i SRB kwestionują niewystarczające uzasadnienie zaskarżonego wyroku, w którym Sąd uwzględnił całościowo zarzut niezgodności z prawem dotyczący szeregu przepisów rozporządzenia delegowanego 2015/63, nie precyzując, w jaki sposób każdy z tych przepisów przyczynił się do niezgodności z prawem wynikającej z nieprzejrzystości metody obliczania. Ponadto uzasadnienie jest wewnętrznie sprzeczne, ponieważ Sąd przyznał poufny charakter danych i możliwość zakwestionowania niektórych aspektów metody obliczania, utrzymując przy tym, że metoda ta jest nieprzejrzysta.

113.

Wnoszące odwołania uważają, że Sąd naruszył zakres art. 296 TFUE w odniesieniu do uzasadnienia.

114.

Po pierwsze, uważają one bowiem, że uzasadnienie jest wystarczające, jeżeli decyzja ujawnia rozumowanie i metodę, które doprowadziły do wydania tej decyzji, przy czym przyjęte kryteria i powody ich zastosowania mają decydujące znaczenie ( 36 ). Dodają one, że nie oznacza to, że adresat decyzji ma możliwość zweryfikowania prawidłowości dokonanych obliczeń. Stwierdzają one, że rozporządzenie delegowane 2015/63 spełnia te wymogi, umożliwiając wydanie wystarczająco uzasadnionych decyzji.

115.

SRB dodaje, że obowiązek uzasadnienia wprowadzony w art. 296 TFUE, odpowiadający prawu ustanowionemu w art. 41 ust. 2 lit. c) karty i chroniący przewidziane w art. 47 karty prawo do skutecznego środka prawnego przed sądem, podlega ograniczeniom, jak każda podstawowa swoboda wynikająca z traktatu FUE. Zdaniem SRB wynikający z art. 339 TFUE obowiązek poszanowania tajemnicy zawodowej, a w szczególności tajemnicy handlowej, stanowi jedno z tych ograniczeń. SRB uważa, że wybrana metoda obliczania nie tylko prowadzi do wydania wystarczająco uzasadnionych decyzji, ale również zapewnia wystarczającą ochronę tej tajemnicy. Dodaje ona, że Trybunał uznał już, że powody odmowy dostępu do protokołów obrad Rady Prezesów EBC nie muszą „[przedstawiać uzasadnienia umożliwiającego zrozumienie i] zweryfikowanie” tego, w jaki sposób dostęp do tych informacji stanowiłby zagrożenie dla interesu publicznego ( 37 ).

116.

Po drugie, uzasadnienie spornej decyzji jest tym bardziej wystarczające, że poufne dane nie mają w rzeczywistości decydującego znaczenia dla obliczenia indywidualnej składki, ponieważ są one przetwarzane masowo. Tym samym ewentualny błąd w tych danych nie ma wpływu na indywidualne składki, a zatem nie narusza uczciwej konkurencji między instytucjami.

117.

SRB wskazuje, że gdyby w celu pogodzenia wymogów w zakresie uzasadnienia i poszanowania tajemnicy handlowej musiało dojść do ujawnienia tych danych, mogłoby to nastąpić na rzecz Sądu i Trybunału, tak jak jest to praktykowane w dziedzinie środków ograniczających ( 38 ).

118.

Komisja uważa, że takie ujawnienie na rzecz Sądu może nastąpić jedynie w odniesieniu do informacji mających decydujące znaczenie dla indywidualnej decyzji, co nie ma miejsca w przypadku tych poufnych danych przetwarzanych masowo.

119.

Po trzecie, rozwiązanie to, które zapewnia równowagę między wymogiem w zakresie uzasadnienia a poszanowaniem tajemnicy handlowej, jest stosowane w szeregu dziedzin prawa Unii, gdy w obejmującym poufne dane procesie decyzyjnym istnieje zakres uznania (zamówienia publiczne, prawo konkurencji, służba publiczna, środki antydumpingowe), i może mieć również zastosowanie w przypadku składek ex ante, ponieważ umożliwia ono wystarczającą kontrolę sądową, przy czym Sąd nie musi ponownie obliczać tych składek.

120.

Po czwarte, SRB uważa, że określona w rozporządzeniu delegowanym 2015/63 metoda obliczania nie jest nieprzejrzysta.

121.

SRB wyjaśnia, że art. 296 TFUE, przewidujący wymóg w zakresie procedury dotyczącej uzasadnienia decyzji, a nie istoty jej części normatywnej, nie wydaje się być właściwą podstawą prawną dla oceny ważności tego rozporządzenia delegowanego.

122.

Dodaje ona, że na podstawie przysługujących jej uprawnień dyskrecjonalnych prawodawca Unii wybrał metodę „stały cel + względny rozdział”, która pozwala z jednej strony ustalić w możliwie dokładny sposób i z wyprzedzeniem całkowitą kwotę składki, a z drugiej strony sprawiedliwie rozdzielić tę kwotę między wpłacających składki, uwzględniając ich wielkość i dotyczące ich czynniki ryzyka. Podnosi ona, że „całkowicie indywidualna” metoda obliczania stosowana w sprawach podatkowych nie spełnia warunku stałego i przewidywalnego celu.

123.

SRB wyjaśnia, że przyjęta metoda składa się z siedmiu etapów, z których tylko trzy wykorzystują poufne dane osób trzecich, które są identyczne dla każdego obliczania składki. Te trzy etapy to:

124.

SRB dodaje, że zharmonizowany załącznik dostarczony każdemu wpłacającemu składkę zawiera przejrzyste wyjaśnienie dotyczące przypisania go do danego koszyka ryzyka, co umożliwia temu wpłacającemu porównanie się z innymi wpłacającymi składkę, nawet jeśli dane osób trzecich wykorzystane do stworzenia i wyważania tych koszyków są poufne. Dodatkowe zagregowane dane są publikowane na stronie internetowej SRB, która jeszcze bardziej zwiększyła ilość udzielanych informacji w latach następujących po roku obrotowym 2017.

125.

LBBW twierdzi, że Sąd wystarczająco i w sposób spójny uzasadnił swoje orzeczenie w zakresie niezgodności z prawem niektórych przepisów rozporządzenia delegowanego 2015/63, ponieważ wyjaśnił on, dlaczego to podstawowa struktura korekty o profil ryzyka jest wadliwa i że wada ta ma w związku z tym wpływ na wszystkie przepisy mające zastosowanie do obliczania tej części składki, nawet jeśli niektóre aspekty tej metody mogą być kwestionowane oddzielnie.

126.

LBBW uważa, że Sąd prawidłowo ocenił zakres obowiązku uzasadnienia spoczywającego na SRB w celu zagwarantowania jego prawa do skutecznej ochrony sądowej i odrzucił wszystkie argumenty wnoszących odwołania.

127.

W pierwszej kolejności LBBW twierdzi, że poszanowania tajemnicy zawodowej nie można interpretować tak szeroko, aby pozbawiać obowiązek uzasadnienia jego zasadniczej treści ( 39 ), co ma miejsce w niniejszym przypadku ze względu na dużą liczbę zainteresowanych instytucji, danych i indywidualnych okoliczności wykorzystywanych do obliczeń.

128.

LBBW wskazuje, że nie ma obowiązku godzenia uzasadnienia i poufności ( 40 ) oraz że dodatkowo Komisja, wybierając inną metodę obliczania, mogła uniknąć konfliktu między tymi dwoma zasadami chronionymi przez prawo pierwotne i ograniczyć ryzyko wystąpienia błędów nieweryfikowalnych w obecnej sytuacji.

129.

W drugiej kolejności LBBW podnosi niedopuszczalność zarzutu Komisji dotyczącego braku wpływu danych odnoszących się do 3500 instytucji ze względu na nowy charakter tego zarzutu na etapie postępowania odwoławczego. LBBW dodaje, że zarzut ów jest bezzasadny, ponieważ ocena jego profilu ryzyka zależy od poufnych danych wszystkich tych instytucji.

130.

W trzeciej kolejności LBBW podnosi, że orzecznictwo mające zastosowanie do grzywien w sprawach z zakresu konkurencji nie jest istotne, ponieważ grzywny te muszą mieć skutek odstraszający, co oznacza, że Komisja dysponuje zakresem uznania w celu wpływania na zachowanie przedsiębiorstw. LBBW dodaje, że orzecznictwo przywołane w sprawach z dziedziny zamówień publicznych, konkurencji, konkursów na stanowisko w służbie publicznej i antydumpingu, w zakresie, w jakim dotyczy sytuacji konkurencji między osobami prawnymi lub fizycznymi, również nie ma zastosowania do jego sytuacji, w której LBBW musi uiścić wysoką składkę finansową. Zdaniem LBBW im większy zakres uznania, tym bardziej szczegółowe powinno być uzasadnienie, co ma miejsce w przypadku obliczania składek ex ante. Wreszcie przytoczone przez SRB orzecznictwo dotyczące dostępu do pewnych dokumentów EBC wynika ze szczególnych tekstów regulujących działalność tej instytucji.

131.

W czwartej kolejności – kwestionowanie przez wnoszące odwołania ustaleń faktycznych Sądu dotyczących niewystarczającego uzasadnienia decyzji jest niedopuszczalne.

132.

Ponadto ten brak nie mógłby zostać uzupełniony w toku postępowania, jak proponowała SRB, bez możliwości zastosowania przez analogię wyroku z dnia 3 września 2008 r., Kadi i Al Barakaat International Foundation/Rada i Komisja ( 41 ), dotyczącego środków ograniczających. Sąd słusznie bowiem zauważył, że orzecznictwa tego, które zostało wydane w dziedzinie zwalczania terroryzmu, nie można zastosować w dziedzinie unii bankowej. Co więcej, nawet dysponując wszystkimi poufnymi danymi, Sąd nie byłby w stanie zweryfikować obliczeń ze względu na brak odpowiedniego oprogramowania.

133.

LBBW wyjaśnia, że nawet jeśli, według SRB, od 2017 r. doszło do zmian w uzasadnieniu decyzji określających składki ex ante, zmiany te, po pierwsze, wzmacniają dowody na brak uzasadnienia spornej decyzji, i po drugie, nadal nie umożliwiają podmiotom wpłacającym składki zweryfikowania prawidłowości obliczeń, które ich dotyczą.

134.

W piątej kolejności LBBW wskazał, że SRB, gdy stwierdza, iż metoda obliczania „stały cel + względny rozdział” jest jedyną metodą, która uwzględnia wymogi dyrektywy 2014/59 i rozporządzenia nr 806/2014, nie spełnia wymogów z art. 169 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem, ponieważ nie precyzuje kwestionowanych punktów zaskarżonego wyroku.

135.

LBBW dodaje, że wymogi dotyczące końcowego poziomu docelowego i maksymalnej kwoty rocznej nie narzucają zastosowania metody wybranej przez Komisję, ponieważ w sprawie składek banków na rzecz finansowania systemu gwarancji depozytów Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB) wydał wytyczne określające kilka możliwych metod obliczania. Na przykład w Niemczech, zgodnie z tymi wytycznymi, zdecydowano się na zastosowanie korekty o profil ryzyka, która uwzględnia wyłącznie profil ryzyka każdego podmiotu wpłacającego składkę. Ponadto taki sposób obliczania nie jest wymagany ani przez dyrektywę 2014/59, ani przez rozporządzenie nr 806/2014, ani też przez zasady równości i proporcjonalności.

136.

Zarzuty dotyczące uzasadnienia zaskarżonego wyroku wydają mi się łatwe do oddalenia. Otóż, po pierwsze, uzasadnienie to było wystarczające w odniesieniu do spornej decyzji, ponieważ wnoszące odwołania były w stanie zakwestionować rozumowanie Sądu. Po drugie, owo uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie jest wewnętrznie sprzeczne, ponieważ fakt, że niektóre etapy obliczeń mogą zostać zakwestionowane, nie uniemożliwia uznania metody obliczania w całości za kompleksową i podlegającą krytyce.

137.

W odniesieniu do zakresu spoczywającego na SRB obowiązku uzasadnienia spornej decyzji SRB i Komisja sprzeciwiają się stanowisku Sądu i LBBW, zgodnie z którym adresat decyzji w sprawie składki ex ante powinien mieć możliwość zweryfikowania obliczenia, jakie doprowadziło do kwoty jego składki.

138.

Należy przypomnieć, iż z orzecznictwa Trybunału wynika, że chociaż uzasadnienie, jakiego wymaga art. 296 TFUE, powinno w sposób jasny i jednoznaczny przedstawiać tok rozumowania instytucji, która wydała akt, tak aby umożliwić zainteresowanym poznanie powodów uzasadniających nałożenie danych środków, a właściwemu sądowi dokonanie jego kontroli, to uzasadnienie takie powinno być także dostosowane do charakteru danego aktu i kontekstu, w jakim został on wydany. W tym względzie nie ma wymogu, by uzasadnienie wyszczególniało wszystkie istotne okoliczności faktyczne i prawne, ponieważ ocena, czy uzasadnienie aktu jest wystarczające, winna nie tylko opierać się na jego brzmieniu, ale także uwzględniać okoliczności jego wydania, jak również całość przepisów prawa regulujących daną dziedzinę oraz w szczególności interes, jaki w uzyskaniu informacji mogą mieć adresaci aktu. W szczególności akt niekorzystny jest wystarczająco uzasadniony, jeżeli został wydany w okolicznościach znanych zainteresowanemu, pozwalających mu na zrozumienie treści przyjętego względem niego środka ( 42 ).

139.

Trybunał wskazał, że celem tego obowiązku w zakresie decyzji indywidualnych obok umożliwienia kontroli sądowej jest dostarczenie zainteresowanemu danych wystarczających do zweryfikowania, czy decyzja jest ewentualnie obarczona wadą pozwalającą zakwestionować jej ważność ( 43 ).

140.

Ustalenie dokonane przez Sąd w pkt 97, 103 i 109 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym uzasadnienie spornej decyzji nie pozwala LBBW zweryfikować prawidłowości jego składki, nie jest kwestionowane przez strony. W konsekwencji w przypadku odniesienia się do wyżej wspomnianych wymogów uzasadnienia decyzja SRB jest niewystarczająco uzasadniona, ponieważ trzy etapy obliczenia wykorzystują poufne dane osób trzecich, które nie zostały podane do wiadomości adresata tej decyzji.

141.

Komisja i SRB podnoszą jednak, po pierwsze, że obowiązek uzasadnienia należy wyważyć z tajemnicą handlową chronioną przez art. 339 TFUE, oraz po drugie, że przejrzystość została dodatkowo zwiększona dzięki ujawnieniu zagregowanych danych w zharmonizowanych załącznikach przekazywanych podmiotom wpłacającym składkę i publikowanych na stronie internetowej SRB.

142.

W odniesieniu do godzenia obowiązku uzasadnienia i tajemnicy handlowej Sąd przypomniał w pkt 108 zaskarżonego wyroku, że obowiązek poszanowania tajemnicy handlowej nie może być interpretowany w tak szeroki sposób, żeby pozbawić wymóg uzasadnienia jego zasadniczej treści ( 44 ). W związku z tym wnoszące odwołania kwestionują jedynie tę część zaskarżonego wyroku, w której Sąd stwierdził brak uzasadnienia.

143.

Moim zdaniem obliczenie składki ex ante różni się od zwykłej opłaty parafiskalnej ( 45 ), ponieważ profil ryzyka instytucji wpłacających składki jest obliczany względnie, aby – poza faktem, że wnoszą one składki bezpośrednio do SRF – ukierunkować zachowanie instytucji w celu ograniczenia pokusy nadużycia. Tym samym ukierunkowanie zachowania poprzez wybór tej metody obliczania nie jest związane z sankcyjnym charakterem składki, ale raczej z chęcią promowania pewnych mniej ryzykownych zachowań ze strony instytucji. Ponadto wynik nałożenia podatku zależy od zastosowania stawki do podstawy opodatkowania, przy czym wynik ten nie jest z góry ustalony, podczas gdy w niniejszym przypadku należy osiągnąć pewien procent docelowego poziomu rocznego, co czyni analogię bezskuteczną. Dokonane przez Sąd porównanie z przepisami podatkowymi wydaje się zatem mało istotne.

144.

Dziedziny prawa Unii przywołane przez wnoszące odwołania i przez Sąd wskazują, że sądy Unii przyjęły ograniczenia w zakresie obowiązku uzasadnienia wynikające z tajemnicy handlowej (prawo konkurencji ( 46 ), pomoc państwa ( 47 ) i zamówienia publiczne ( 48 )), ze złożonego charakteru sprawy (środki antydumpingowe ( 49 )), z obciążenia organu podejmującego decyzję (konkurs na stanowisko w służbie publicznej ( 50 )), z konieczności wywierania wpływu na zachowanie przedsiębiorstw poprzez odstraszający skutek grzywien w sprawach z zakresu konkurencji ( 51 ), a także z nadrzędnych względów mających wpływ na bezpieczeństwo Unii lub jej państw członkowskich (zwalczanie terroryzmu ( 52 )).

145.

W niniejszym przypadku okoliczności sprawy mają bardzo szczególny charakter ze względu na łączne wykorzystanie poufnych danych wielu osób trzecich (w przybliżeniu od 1600 ( 53 ) do 3500 ( 54 ) zainteresowanych instytucji w zależności od etapu obliczenia) oraz na złożoną metodę obliczania wybraną do celów uzyskania składki od wszystkich instytucji korzystających ze stabilności finansowej, która to składka obejmuje składki ex ante w celu uniknięcia procyklicznych skutków składek ex post w przypadku kryzysu oraz uwzględnia stopień ryzyka, płynności finansowej i sytuacji rynkowej tych instytucji.

146.

Wydaje mi się, że metoda sama w sobie została dokładnie wyjaśniona w obowiązujących przepisach i przez SRB w spornej decyzji oraz że trudność dotyczy w rzeczywistości masowego wykorzystywania poufnych danych, co utrudnia, a nawet uniemożliwia każdej zainteresowanej instytucji sprawdzenie obliczeń jej składki.

147.

Wyważenie obowiązku uzasadnienia decyzji i obowiązku ochrony tajemnicy handlowej w przypadku zastosowania złożonej metody ze względu na masowe wykorzystanie poufnych danych prowadzi do pytania dotyczącego zakresu tej ochrony przy ustalaniu składek ex ante. Otóż należy postawić pytanie, czy rzeczona ochrona powinna mieć ten sam charakter, gdy ujawnienie informacji dotyczy konkretnych danych konkurenta lub niewielkiej liczby konkurentów oraz gdy dotyczy zbioru danych dotyczących wszystkich konkurentów w danym sektorze, których duża liczba uniemożliwia jakąkolwiek identyfikację.

148.

Jeżeli przyjmie się, że ochrona tajemnicy handlowej musi być zróżnicowana, możliwe jest rozróżnienie dwóch sytuacji wykorzystania tych danych w ramach metody obliczania wybranej przez Komisję w celu ustalenia składek ex ante na rzecz SRF.

149.

Otóż na etapach 2 i 6 obliczania wykorzystane dane poufne odpowiadają sumie odnośnych danych dla wszystkich zainteresowanych instytucji. Tym samym na etapie 2 obliczany jest poziom docelowy rocznej składki na podstawie kwoty depozytów gwarantowanych wszystkich instytucji, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności we wszystkich uczestniczących państwach członkowskich (kwota ta jest podawana do wiadomości wpłacającego składkę co najmniej od 2017 r.). Na etapie 6 obliczany jest wspólny mianownik odpowiadający sumie rocznych składek skorygowanych o profil ryzyka, który to mianownik wykorzystuje się do obliczenia udziału w poziomie docelowym do zapłaty przez każdą instytucję. Kwota ta została ujawniona za rok 2020.

150.

W odniesieniu zatem do tych dwóch etapów SRB stopniowo zdecydowała o ujawnieniu sumy poufnych danych. Ponadto po 2017 r. SRB ujawniła także kwotę łącznych zobowiązań – z wyłączeniem funduszy własnych – wszystkich instytucji, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności na terytorium wszystkich uczestniczących państw członkowskich, niezbędną do obliczenia podstawowej składki rocznej ( 55 ), przy czym inna suma poufnych danych wykorzystanych w tym obliczeniu, czyli kwota gwarantowanych depozytów, została już ujawniona (zob. poprzedni punkt niniejszej opinii).

151.

Natomiast na etapie 4 obliczania, odpowiadającym procedurze dyskretyzacji, czyli tworzenia koszyków grupujących instytucje o podobnym profilu ryzyka pod względem wskaźnika, przy czym koszyki te są szeregowane od najniższego do najwyższego na podstawie danych instytucji dla każdego wskaźnika, ujawnienie danych nie wydaje się mieć znaczenia.

152.

Z jednej strony suma danych dla wskaźnika nie pozwoliłaby bowiem dostarczyć wystarczającej wskazówki dla każdego podmiotu wpłacającego składkę, ponieważ w tej metodzie klasyfikacja takiego podmiotu jest powiązana z pozycjami innych instytucji w odniesieniu do tego wskaźnika. Z drugiej strony udzielanie informacji o pozycjach innych instytucji mogłoby oznaczać ujawnienie poufnych danych identyfikacyjnych i bezpośrednio naruszać tajemnicę handlową. W rzeczywistości, w przypadku podążenia za rozumowaniem LBBW, ujawnienie tych danych nie pozwoliłoby w pełni zweryfikować prawidłowości obliczenia, a jedynie umożliwiłoby sprawdzenie danych osobowych i sposobu ich wpisywania do systemu ( 56 ). Byłoby to jednak bezpośrednim naruszeniem tajemnicy handlowej.

153.

Jeśli chodzi o zastrzeżenie ujawnienia tych danych Sądowi i Trybunałowi, ta opcja zaproponowana przez SRB wydaje mi się napotykać dwie trudności: po pierwsze, toczy się wiele sporów dotyczących składek ex ante, zarówno przed sądami krajowymi (657 postępowań administracyjnych lub sądowych będących w toku na dzień 31 maja 2020 r., czyli o 32 więcej niż w czerwcu 2019 r. ( 57 )), jak i sądami Unii (42 sprawy będące w toku, w tym 19 spraw dotyczących składek ex ante za rok 2020 i jedno odwołanie z dnia 1 września 2020 r.) ( 58 ); po drugie, nieprzetworzone dane instytucji nie mogłyby być przetwarzane ani nawet weryfikowane przez sądy w braku niezbędnych narzędzi i z powodu związanego z tym nakładu pracy, gdyby należało zweryfikować poprawność wszystkich danych.

154.

Wdrożenie tego etapu obliczania składek za rok 2017 pozwoliło jednak LBBW dowiedzieć się tylko, ile koszyków utworzono dla każdego wskaźnika ryzyka i do którego koszyka został on przypisany, bez możliwości nawet sprawdzenia, czy został on przypisany do koszyka odpowiadającego jego własnym danym liczbowym. Od tego czasu SRB udziela informacji na temat przedziału odpowiadającego każdemu koszykowi, co pozwala instytucji zweryfikować przynajmniej, czy jest ona przypisana do właściwego koszyka.

155.

W świetle powyższego uważam, że orzekając, iż podmioty wpłacające składki powinny mieć możliwość zweryfikowania prawidłowości obliczenia ich składek, Sąd naruszył prawo w odniesieniu do zakresu spoczywającego na SRB obowiązku uzasadnienia, a zatem wyrok należy uchylić w tym zakresie.

156.

W konsekwencji uważam, iż równowaga między obowiązkiem uzasadnienia i tajemnicą handlową może być zachowana przy obowiązujących przepisach, pod warunkiem że SRB ujawni następujące dane w samej spornej decyzji, ponieważ późniejszy dokument nie może naprawić braku uzasadnienia ( 59 ):

157.

Uważam również, że wybierając tę metodę obliczania („stały poziom celowy + względny rozdział”) w rozporządzeniu delegowanym 2015/63, Komisja wykorzystała zakres uznania przyznany jej przez dyrektywę 2014/59 i rozporządzenie nr 806/2014. W tym względzie nie można jej zarzucać, że istnieje inna metoda obliczania.

158.

Otóż LBBW krytykuje nieprzejrzystość wynikającą ze złożoności metody obliczania i z jej współzależności od poufnych danych ze względu na ryzyko wystąpienia błędów, które są niewykrywalne z powodu dużej ilości przetwarzanych danych. LBBW uważa, że jedna z metod zalecanych w wytycznych EUNB w sprawie metod wyliczania składek na rzecz systemu gwarancji depozytów ( 60 ) wydanych na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/49/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów ( 61 ) pozwoliłaby natomiast na uzyskanie większej przejrzystości, ponieważ nie zależałaby od poufnych danych stron trzecich – a w konsekwencji na przedstawienie lepszego uzasadnienia.

159.

Załącznik 1 do owych wytycznych dotyczących metody „koszyka” wskazuje w pkt 3:

„Granice koszyków powinny być określane w ujęciu względnym albo bezwzględnym, przy czym:

160.

Niemniej nawet przy wykorzystaniu tej metody, stosującej granice koszyków wyznaczone w ujęciu bezwzględnym, ostateczna składka będzie obliczana na podstawie sumy poufnych danych osób trzecich w chwili dokonywania proporcjonalnej korekty (opcjonalnie w górę lub obowiązkowo w dół) składek w celu osiągnięcia maksymalnie 12,5% rocznego poziomu docelowego ( 62 ), co również uniemożliwiłoby weryfikację obliczenia składki, tak jak wymaga tego Sąd.

161.

Tym samym istnienie innej metody obliczania, która ostatecznie również opiera się na poufnych danych osób trzecich, nie może być wystarczające do podważenia swobody Komisji w zakresie wyboru konkretnej metody obliczania, o ile wybrana metoda spełnia pewne, wskazane powyżej, warunki przejrzystości ( 63 ).

162.

Ponieważ SRB dobrowolnie spełniła te warunki w ramach obowiązujących przepisów prawa, zmiana ram prawnych określonych w rozporządzeniu delegowanym 2015/63 nie wydaje się konieczna.

163.

W konsekwencji, uznając niektóre przepisy tego rozporządzenia delegowanego określające metodę obliczania za niezgodne z prawem, Sąd naruszył prawo, a zaskarżony wyrok należy uchylić również w tym zakresie.

164.

Jeżeli Trybunał przychyli się zaproponowanego przeze mnie rozumowania i uchyli zaskarżony wyrok, należy rozstrzygnąć kwestię, czy w sprawie tej możliwe jest wydanie orzeczenia co do istoty. Zgodnie bowiem z art. 61 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w przypadku uchylenia orzeczenia Sądu Trybunał może wydać orzeczenie ostateczne w sprawie, jeśli stan postępowania na to pozwala, lub skierować sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd.

165.

W niniejszym przypadku wydaje mi się, że stan postępowania pozwala na wydanie orzeczenia w sprawie w odniesieniu do zarówno uwierzytelnienia załącznika do spornej decyzji, jak i uzasadnienia tej decyzji, a także zarzutu niezgodności z prawem.

166.

Co się tyczy uwierzytelnienia tego załącznika, jedyną kwestią omawianą przed Trybunał jest ocena dowodów przedstawionych w tym zakresie. Ponadto, z powodu naruszenia zasady kontradyktoryjności, to rozstrzygnięcie sporu co do istoty nie może prowadzić do podważenia ustaleń faktycznych Sądu, z wyjątkiem przypadku przeinaczenia, na co nie przedstawiono dowodu w niniejszej sprawie. Owo rozstrzygnięcie co do istoty może dotyczyć jedynie nowych dowodów, jeśli są dopuszczalne, przekazanych Sądowi i Trybunałowi po przedstawieniu zarzutu rozpatrywanego z urzędu.

167.

Czy naruszenie tej zasady przez Sąd oznacza, że przy debatowaniu na etapie rozstrzygania sporu co do istoty należy uwzględnić, po pierwsze, argument, który został przedstawiony na rozprawie przed Sądem i powtórzony w odwołaniu, dotyczący wprowadzenia spornej decyzji i jej załącznika do systemu ARES, i po drugie, dokumenty przedstawione w ramach odwołania (nowe wersje trzech dokumentów przedstawionych na pisemnym etapie postępowania przed Sądem oraz nowy dokument)?

168.

Artykuł 85 regulaminu postępowania przed Sądem w wykładni nadanej mu przez orzecznictwo ( 64 ) znajduje zastosowanie do przedstawienia nowych dokumentów na poparcie odwołania, w którym, tak jak w niniejszym przypadku, podniesiono naruszenie zasady kontradyktoryjności.

169.

Przed Trybunałem przedstawiono nowe wersje spornej decyzji i jej załącznika, a także kartę obiegową i nowy dokument stanowiący kopię zrzutu ekranu z systemu ARES, które mogą zostać zbadane w ramach rozstrzygania sporu co do istoty.

170.

Z badania zrzutu ekranu z systemu ARES wynika, że w dniu 11 kwietnia 2017 r. wprowadzono do systemu plik w formacie PDF noszący numer spornej decyzji oraz plik w formacie Excel zatytułowany „załącznik I […]”, następnie w dniu 12 maja 2017 r. wspomniano o podpisie przewodniczącej SRB, co spowodowało zarejestrowanie i nadanie numeru ARES w dniu 13 czerwca 2017 r. Ten numer ARES i data 13 czerwca 2017 r. są wskazane na przedstawionych Trybunałowi nowych wersjach spornej decyzji i jej załącznika.

171.

Chociaż elementy te mogą po raz pierwszy wykazać związek miedzy plikiem zawierającym załącznik do spornej decyzji i plikiem zawierającym tę decyzję, należy jednak zauważyć, że po pierwsze, o podpisie przewodniczącej SRB wspomniano dopiero w dniu 12 maja 2017 r. i podpis ten odpowiadałby zamknięciu akt sprawy w systemie ARES, podczas gdy karta obiegowa została odręcznie podpisana w dniu 11 kwietnia 2017 r., oraz po drugie, zarejestrowanie wraz z nadaniem numeru ARES nastąpiło dopiero w dniu 13 czerwca 2017 r., czyli w dniach późniejszych od powiadomienia krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz instytucji wpłacających składki. W związku z tym dowód na istnienie nierozerwalnego związku między tym załącznikiem a rzeczoną decyzją został zgłoszony dopiero po upływie dwóch miesięcy od wydania spornej decyzji.

172.

Moim zdaniem ten przedział czasu jest tym bardziej problematyczny, że plik zawierający załącznik do spornej decyzji istnieje w formacie, który może zostać łatwo zmodyfikowany w sposób niewykrywalny, w przeciwieństwie do tekstu, którego lektura może ujawnić nieprawidłowości. Ponadto plik ten nie ma znacznika czasu, podczas gdy z odpowiedzi na zarządzone przez Sąd środki dowodowe wynika, że istniały dwie wersje dokumentu, które zostały przekazane na sesji wykonawczej SRB. Tym samym zarówno wybrany format pliku, jak i późne zarejestrowanie stwarzają trudności w zakresie pewności prawa i uwierzytelnienia treści tego załącznika.

173.

Wydaje mi się, że ze względu na sposób wydania decyzji (elektroniczne głosowanie na odległość) oraz brak doręczenia załącznika do spornej decyzji instytucjom wpłacającym składki wymagany stopień pewności prawa powinien być wyższy, a sposób postępowania w niniejszej sprawie nie jest wystarczający do wykazania uwierzytelnienia tego załącznika.

174.

Jestem zatem zdania, że należy w tym względzie stwierdzić nieważność spornej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona LBBW.

175.

Co się tyczy uzasadnienia spornej decyzji, wobec braku kryteriów przejrzystości określonych w pkt 156 niniejszej opinii w zakresie sumy danych i przedziałów dla koszyków ryzyka uważam, że obowiązek uzasadnienia nie został spełniony.

176.

To naruszenie art. 296 TFUE i art. 41 ust. 2 lit. c) karty powinno skutkować stwierdzeniem nieważności spornej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona LBBW.

177.

Co się tyczy zarzutu niezgodności z prawem skierowanego wobec niektórych przepisów rozporządzenia delegowanego 2015/63, z rozważań przedstawionych w pkt 137–163 niniejszej opinii wynika, że zarzut ten można oddalić.

178.

Ponieważ uznaję, że należy stwierdzić nieważność spornej decyzji, nie ma potrzeby badania pozostałych zarzutów podniesionych przed Sądem.

179.

W przypadku, gdyby Trybunał stwierdził nieważność spornej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona LBBW, należy przypomnieć, że zgodnie z art. 264 akapit drugi TFUE Trybunał może, jeśli uzna to za niezbędne, wskazać, które skutki aktu, o którego nieważności orzekł, powinny być uważane za ostateczne.

180.

W niniejszej sprawie o ile postępowanie odwoławcze wykazało, że sporna decyzja została wydana z naruszeniem istotnych wymogów proceduralnych, o tyle nie wykazało ono żadnego błędu mającego wpływ na zgodność tego aktu z rozporządzeniem delegowanym 2015/63.

181.

W związku z tym stwierdzenie nieważności spornej decyzji bez zapewnienia utrzymania w mocy jej skutków do czasu zastąpienia jej nowym aktem mogłoby nie tylko zaszkodzić temu wdrożeniu, ale również naruszyć pewność prawa.

182.

W tych okolicznościach proponuję, aby Trybunał orzekł, że skutki spornej decyzji należy utrzymać w mocy do czasu wejścia w życie nowego aktu, który ma zastąpić tę decyzję, a najpóźniej do dnia upływu terminu sześciu miesięcy, licząc od dnia wydania przyszłego wyroku.

183.

Zgodnie z art. 138 § 1 regulaminu postępowania przed Trybunałem, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 tego regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.

184.

Ponieważ SRB przegrała sprawę, a LBBW wniósł o obciążenie jej kosztami postępowania, SRB należy obciążyć jej własnymi kosztami w postępowaniach przed Sądem i przed Trybunałem, a także kosztami poniesionymi przez LBBW.

185.

Zgodnie z art. 140 § 1 regulaminu postępowania przed Trybunałem, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 tego regulaminu, państwa członkowskie i instytucje interweniujące w sprawie pokrywają własne koszty.

186.

W konsekwencji Fédération bancaire française, Królestwo Hiszpanii i Komisja, jako strony interweniujące w sporach, pokryją własne koszty związane z postępowaniem przed Trybunałem w sprawie dwóch odwołań, a w odniesieniu do Komisji również związane z postępowaniem przed Sądem.

187.

W świetle powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał: