25.8.2014   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 282/24

1)

Czy w rozumieniu przepisów dyrektywy Rady 80/987/EWG (1) marynarze państwa członkowskiego świadczący usługi na statku pływającym pod banderą państwa trzeciego względem Unii Europejskiej korzystają w odniesieniu do niezaspokojonych roszczeń podnoszonych w stosunku do przedsiębiorstwa żeglugowego – które ma siedzibę statutową na terytorium państwa trzeciego, lecz którego rzeczywista siedziba znajduje się w tymże państwie członkowskim i co do którego, mając na uwadze tę ostatnią siedzibę, została ogłoszona upadłość przez sąd tego państwa członkowskiego, zgodnie z prawem tego państwa – z ochrony zapewnionej tą dyrektywą z uwzględnieniem założonego w niej celu i niezależnie od faktu, że umowy o pracę uregulowane są prawem państwa trzeciego, a państwo członkowskie nie może zwrócić się do armatora będącego właścicielem statku, który nie jest objęty porządkiem prawnym tego państwa, o udział w finansowaniu instytucji gwarancyjnej?

2)

Czy w rozumieniu przepisów dyrektywy Rady 80/987/WE można uznać, że stanowi równorzędną ochronę obciążający, na podstawie art. 29 ustawy nr 1220/1981, Naftiko Apomachiko Tameio [fundusz ubezpieczeń marynarzy] (NAT), przez okres co najwyżej trzech miesięcy, obowiązek wypłaty podstawowego wynagrodzenia i dodatków przewidzianych w odnośnych układach zbiorowych na rzecz greckich marynarzy służących na statkach pływających pod grecką banderą lub na statkach zagranicznych, które podpisały porozumienie z NAT, który to obowiązek wypłaty jest przewidziany w tymże artykule wyłącznie w sytuacji, gdy marynarze ci zostają za granicą pozostawieni samym sobie?