Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 września 2011 r. – Komisja przeciwko Hiszpanii

(sprawa C‑90/10)

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dyrektywa siedliskowa – Ochrona siedlisk przyrodniczych – Dzika fauna i flora – Artykuł 4 ust. 4 oraz art. 6 ust. 1 i 2 – Ustalenie priorytetów dla specjalnych obszarów ochrony oraz ich właściwa ochrona – Brak gwarancji właściwej ochrony sądowej specjalnych obszarów ochrony położonych w archipelagu Wysp Kanaryjskich

1.                     Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Badanie zasadności przez Trybunał – Sytuacja, jaką należy wziąć pod uwagę – Sytuacja w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii (art. 226 WE) (por. pkt 25)

2.                     Środowisko naturalne – Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory – Dyrektywa 92/43 – Specjalne obszary ochrony – Zobowiązania państw członkowskich – Ustalenie priorytetów – Wykonanie poprzez zatwierdzenie odpowiednich środków zarządzania – Brak – Brak przyjęcia środków niezbędnych w celu uniknięcia pogarszania stanu siedlisk przyrodniczych, jak również istotnego niepokojenia gatunków – Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego (dyrektywa Rady 92/43, art. 4 ust. 4, art. 6 ust. 1, 2) (por. pkt 37, 38, 48, 49, 53, 54, 62–64; sentencja)

3.                     Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dowód na istnienie uchybienia – Ciężar dowodu spoczywający na Komisji – Domniemania – Niedopuszczalność (art. 226 WE) (por. pkt 47)

Przedmiot

Sentencja

–        nie ustalając, na podstawie art. 4 ust. 4 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, działań priorytetowych dla specjalnych obszarów ochrony, będących terenami mającymi znaczenie dla Wspólnoty w makaronezyjskim regionie biogeograficznym, położonych na terytorium hiszpańskim i wymienionych w decyzji Komisji z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie przyjęcia wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty w makaronezyjskim regionie biogeograficznym na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG, oraz

–        nie tworząc, ani nie stosując, zgodnie z art. 6 ust. 1 i 2 dyrektywy 92/43, stosownych środków ochronnych oraz systemu ochrony, który umożliwiałby uniknięcie pogarszania stanu siedlisk przyrodniczych, jak również niepokojenia gatunków, zapewniając ochronę specjalnych obszarów ochrony obejmujących tereny wskazane w decyzji 2002/11, a położone na terytorium hiszpańskim,

uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy wyżej wymienionych przepisów przytoczonej dyrektywy.